Subscribe via RSS Feed

Tag: "παρενόχληση"

«ΣΟΚ στα Ιωάννινα ! Συνελήφθη επίδοξος δράκος»

δρακοσ

Κανένα σοκ δεν κράτησε προφυλακιστέο το Γιαννιώτη Κ. Σ., ο οποίος αν και ταυτοποιήθηκε επώνυμα για σεξουαλικές επιθέσεις και μία απόπειρα βιασμού, από 15 γυναίκες και από κάποιες ακόμα ανώνυμα, κυκλοφορεί ελεύθερος στην πόλη.

Το προφίλ του δράστη απογοήτευσε. Αρχικά, η Αστυνομία αναζητούσε έναν «σκουρόχρωμο, αλλοδαπό κι αλλόθρησκο», με τεκμήριο ενοχής ένα μαύρο μπουφάν (!). Για κακή τους τύχη, όμως, ο επίδοξος βιαστής είναι ντόπιος χριστιανός Γιαννιώτης, καθ’ όλα ενταγμένος στο κοινωνικό σύνολο (δουλειά, κοπέλα, φίλους, μανούλα που τον παρηγορούσε στο δικαστήριο…). Αφού τα Μίντια δεν μπόρεσαν να παίξουν το χαρτί του ρατσιστικού παραληρήματος με το «μετανάστη-άγριο κτήνος-βιαστή», κράτησαν διακριτικότητα όσον αφορά στην ταυτότητα του δράστη και στάθηκαν στις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβησαν οι επιθέσεις. Κατά τον ίδιο τρόπο προβάλλεται οποιοδήποτε περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης που έχει την τύχη να αναγνωριστεί ως τέτοιο. Υπάρχουν αναρίθμητα άλλα περιστατικά τα οποία δεν γνωστοποιούνται ποτέ.

Όσον αφορά στις γυναίκες που δέχονται σεξιστική επίθεση, αυτές συνήθως αναφέρονται από τα ΜΜΕ απλά ως αριθμός (εν προκειμένω 15 θύματα), απασχολούν ανάλογα με το τι φορούσαν και τι ώρα κυκλοφορούσαν και σίγουρα πρέπει να νοιώθουν ντροπή. Ε, όχι! Ντροπή πρέπει να νοιώθουν οι σεξιστές που θεωρούν αυτονόητο το να επιβάλλονται με τη βία (ψυχική, σωματική) σε ανθρώπους για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους. Ντροπή πρέπει να νοιώθουν όσοι σιγοντάρουν τέτοιες συμπεριφορές, με τα σχόλια στο δρόμο, με την αποστροφή του βλέμματος σε φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, με τα “πειράγματα” από τους συναδέλφους, με τα στριμώγματα από το αφεντικό. Ντροπή πρέπει να νοιώθει η οικογένεια, ως πυλώνας της πατριαρχίας, που χτίζει μέσα στα χρόνια το πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι τα κορίτσια και πώς τα αγόρια. Όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι λίγα από αυτά που βιώνουμε καθημερινά και συμπυκνώνονται στον όρο κουλτούρα βιασμού.

Τον κύκλο ολοκληρώνει και η δικαιοσύνη που τη νομιμοποιεί, καννιβαλίζοντας το θύμα και αμφισβητώντας την αξιοπιστία της μαρτυρίας του, ενώ κατασκευάζει ελαφρυντικά για το θύτη. Άλλωστε, δε θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό, αφού τάσσεται στο πλευρό της εξουσίας υπηρετώντας, προασπίζοντας και διατηρώντας το κυρίαρχο status quo, με βασικό της εργαλείο την πατριαρχία, ένα ιεραρχικό σύστημα αξιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο ένοχη μπορεί να είναι η κοινωνική ανοχή απέναντι στην κουλτούρα αυτή, είναι το περιστατικό που συνέβη στην Ξάνθη (12/2012). Ο δράστης ήταν γνωστός για την παρενοχλητική του συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες. Δεν είχε όμως προβεί στην ακραία του μορφή (βιασμό), γι΄ αυτό και δεν θεωρούνταν άξιος ποινής. Η νομιμοποίηση αυτής της συμπεριφοράς από το περίγυρό του οδήγησε εν τέλει στο να βιάσει και να κάψει ζωντανή μια γυναίκα στην πυλωτή της πολυκατοικίας της, απέναντι από το μανάβικό του. Η κοινωνία της Ξάνθης μπορεί να σοκαρίστηκε αντιμέτωπη με την αιχμή του δόρατος, αδιαφορούσε κατ’ επανάληψη ωστόσο για το υπόλοιπο κοντάρι… Στην ίδια πόλη, πέντε χρόνια αργότερα, υπόθεση για ομαδικό βιασμό κατέληξε σε αθώωση των βιαστών και τη διαπόμπευση της κοπέλας. Απ΄ την άλλη μεριά, όταν τα γεγονότα έχουν νεκρό το θύτη και όχι το θύμα, (υπόθεση 22χρονης Ρομά στην Κόρινθο, 22/6/2016), το αποτέλεσμα είναι κάθειρξη σε 15 χρόνια φυλάκισης για τη γυναίκα που αμύνθηκε απέναντι στον επίδοξο βιαστή της. Σε αυτήν την περίπτωση, η στάση της γυναίκας δεν αναγνωρίστηκε ως αυτοάμυνα αλλά καταδικάστηκε ως αυτοδικία, βάσει νόμων της ζούγκλας, ενώ βιασμοί και παρενοχλήσεις αναγνωρίζονται γελοιωδώς ως ζωώδη αντρικά ένστικτα που οφείλουν να ικανοποιηθούν.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ !

Βαρεθήκαμε να νοιώθουμε αηδία σε χυδαία βλέμματα και σφυρίγματα, να κυκλοφορούμε με τα κλειδιά στο χέρι, να αποφεύγουμε τα σκοτεινά δρομάκια και δεν είναι λύση η συνοδεία από άντρες για την ασφάλειά μας, στις εξόδους μας. Δε γουστάρουμε να έχουμε προστάτες και να διακυβεύεται πάνω στα κορμιά μας η τιμή του πατέρα, του αδελφού, του συζύγου.

Τα σώματα και η σεξουαλικότητα μας, μάς ανήκουν!

Για να σπάσουμε τη ντροπή που οδηγεί στην ανοχή και την ενοχή, όταν δεχόμαστε σεξιστικές επιθέσεις.

Για να είμαστε ικανοί και ικανές να τις αναγνωρίζουμε ως τέτοιες. Επικοινωνούμε μεταξύ μας και οργανωνόμαστε απέναντι στην πατριαρχία για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας.

 

Κάλεσμα σε συζήτηση σε όσους και όσες εναντιώνονται στην πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού, την Κυριακή 12/11/17, 12:00 στο Ελευθεριακό εργαστήρι F451 (Τσακάλωφ 20, Άλσος)

Πρωτοβουλία ενάντια στην Πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού

 

 

Share

«Γδύσου, γύρνα, σκύψε, βήξε»

goulioni_450x

της Κικής Σταματόγιαννη

Σε συνθήκες κρίσης, δεν εκπλήσσει η κρατική αναλγησία.

Όταν με μια ηλεκτρονική εντολή, ένα σκληρό και αυταρχικό κράτος μπορεί να πετάει ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, δεν περιμένεις ότι θα επιδειχθεί ευαισθησία για όσες και όσους βρίσκονται στις φυλακές. Στις ταξικές, ταξικότατες φυλακές, ασφαλώς. Στις φυλακές, όπου το κράτος στοιβάζει ανθρώπους ανάλογα με το «πού συχνάζουν» ή «με ποιούς κάνουν παρέα». Στις φυλακές όπου πετάει τους φτωχοδιάβολους αυτού του κόσμου, για να ξεμπερδέψει έτσι μια και καλή μαζί τους, τοποθετώντας τους/τες στο περιθώριο ως παρίες. Απογυμνωμένους από στοιχειώδη δικαιώματα. Όπως για παράδειγμα να έχουν αυτές και αυτοί την εξουσία πάνω στα ίδια τα σώματά τους.

Δεν είναι, επομένως, η έκπληξη το συναίσθημα που δοκιμάζεις διαβάζοντας τις διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα. Είναι η οργή με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη. Είναι ο θυμός, τον οποίο καλείσαι να διαχειριστείς, ώστε να μπορέσεις να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Αυτές τις μέρες κατατέθηκε προς δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για αλλαγή του Σωφρονιστικού Κώδικα. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να είναι το απαύγασμα του προοδευτισμού.

Μέσα σε μια απαρίθμηση περιστολής των δικαιωμάτων των κρατουμένων, γυναικών και αντρών, για τα οποία χρειάστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ 88 διατάξεις, στεκόμαστε στο άρθρο 21. Και στην παράγραφο 7 αυτού (οι υπογραμμίσεις δικές μας): «Ο νεοεισαγόμενος υποβάλλεται σε έρευνα σωματική και των ατομικών ειδών του, η οποία διεξάγεται σε ιδιαίτερο χώρο και κατά τρόπο που δεν θίγει την αξιοπρέπειά του. Η έρευνα διενεργείται από δύο τουλάχιστον υπαλλήλους του ίδιου φύλου με τον κρατούμενο και, σε περίπτωση γύμνωσης του σώματος, αυτή δεν επιτρέπεται να γίνεται με αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτοχρόνως. Αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που να δικαιολογούν ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, αυτή διενεργείται μόνον από ιατρό, κατά τους κανόνες της ιατρικής, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού».

Διαβάζοντας, λοιπόν, το άρθρο 21 παρ. 7 και την ξεκάθαρη πρόβλεψη για γύμνωση, βρισκόμαστε μπροστά στην αποκρουστική επαναφορά του κολπικού ελέγχου στις γυναίκες κρατούμενες. Μια μέθοδος που όσες μαρτυρίες γυναικών κι αν διαβάσεις, όλες καταλήγουν στο αίσθημα του βιασμού, της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που νιώθουν όσες την υφίστανται. «Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχά μου στο δωμάτιο της έρευνας… Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση… Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες…»*.

Μια μέθοδος που σύμφωνα με όλες τις καταγγελίες είναι πλήγμα για την αξιοπρέπεια, την επιβαρυμένη ψυχική υγεία ανθρώπων που βρίσκονται ήδη σε συνθήκες εγκλεισμού. Καταγγελίες ότι σε πολλές περιπτώσεις η εξέταση δεν γινόταν καν από γιατρό-γυναικολόγο, αλλά από υπάλληλο των φυλακών. Καταγγελίες φυλακισμένων γυναικών για εργαλεία μη αποστειρωμένα, ακατάλληλα, σκουριασμένα. Μέχρι και ευρωπαϊκά όργανα έχουν αντιδράσει σε αυτή την πρακτική. Τόσο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όσο και η Επιτροπή Πρόληψης Βασανιστηρίων την έχει ήδη –από το 2006- κατηγοριοποιήσει ως «καταχρηστική, απάνθρωπη και μη επιτρεπτή».

«Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο […] μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική […]. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω»*.

Είτε αρνηθεί μια κρατούμενη να υποστεί τον κολπικό έλεγχο είτε αποδεχθεί να «πειθαρχήσει», οδηγείται στην απομόνωση. Εκεί υποχρεώνεται να εκτελεί τις πιο προσωπικές της ανάγκες, ενώ παρακολουθείται ηλεκτρονικά. «Μέσα στις τρεις αυτές ημέρες η κρατούμενη πρέπει να έχει οκτώ κενώσεις. Διαφορετικά θα παραταθεί η κράτησή της στην απομόνωση. Επειδή όμως αυτό δεν είναι φυσιολογικό να συμβεί, τότε οι έγκλειστες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν καθαρτικό που τους παρέχει η υπηρεσία. Και βέβαια και αυτό αποτελεί έναν άλλο τρόπο βασανισμού, αφού λαμβάνουν το καθαρτικό για να μην παραταθεί ο χρόνος παραμονής τους στην απομόνωση. Όταν βγαίνουν οι κρατούμενες από την απομόνωση, υφίστανται εκ νέου κολπική έρευνα, συνήθως από όποια γυναίκα υπάλληλο έχει βάρδια! Αν μια κρατούμενη αρνηθεί να υποστεί αυτό τον έλεγχο, τότε κινδυνεύει να μείνει στην απομόνωση για τουλάχιστον πέντε ημέρες και με ό,τι συνεπάγεται αυτό»*.

Και μέσα σε αυτές τις δέκα γραμμές συμπυκνώνεις άνετα έναν ωραιότατο ορισμό για το τι συνιστά βασανιστήριο στον 21ο αιώνα. Στην «πολιτισμένη» Ευρώπη της Δύσης.

Γιατί, λοιπόν; Γιατί ξανά;

Ο τυπικός λόγος που επικαλούνται οι νομοθετικές και σωφρονιστικές αρχές είναι η αποτροπή εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών μέσα στη φυλακή. Μια εισαγωγή, ωστόσο, που θα μπορούσε να αποτραπεί με χρήση άλλων μέσων. Που δεν ευτελίζουν, δεν πληγώνουν, δεν σε απογυμνώνουν από όση αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει μέσα σε μια φυλακή. Έχουν προταθεί τρόποι ελέγχου που δεν κουρελιάζουν τις γυναίκες. Υπάρχει η δυνατότητα για υπέρηχο, για εξειδικευμένα μηχανήματα ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών.

Γιατί, λοιπόν, οι σωφρονιστικές αρχές επέμεναν να αγνοούν όλες αυτές τις εναλλακτικές και προχωρούσαν σε κολπική εξέταση; Και κυρίως, γιατί σκέφτονται τώρα να την επαναφέρουν; Ο ουσιαστικός και ξεκάθαρος λόγος είναι «επειδή μπορούν». Επειδή είναι ένας ακόμη τρόπος να υποδείξουν στην κρατούμενη τη θέση που της έχουν επιφυλάξει. «Είσαι σκουπίδι. Σε μεταχειριζόμαστε ως τέτοιο». Πόση ευαισθησία να χωρέσει σε ένα τόσο απλό σχήμα; «Μη ζητάς και πολλά, γιατί αυτό που σε περιμένει στο βάθος του διαδρόμου είναι η απομόνωση. Οπότε, μη μιλάς. Μη διανοηθείς καν να διεκδικήσεις». Στην κοινωνία «εκεί έξω» περικόπτονται όσα δικαιώματα έχουν απομείνει όρθια. Πόσο καλύτερα να είναι τα πράγματα μέσα σε μια φυλακή, με τα δικαιώματα των κρατουμένων να είναι ήδη περισταλμένα;

Είναι αδύνατον να μιλήσεις για την απάνθρωπη μέθοδο του κολπικού ελέγχου και το μυαλό σου να μην πάει σχεδόν αυτόματα στην Κατερίνα Γκουλιώνη. Μια γυναίκα που στα 41 της χρόνια (19 Μαρτίου 2009) βρέθηκε –κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες- νεκρή. Δεμένη πισθάγκωνα με αίματα στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της μεταγωγής της. Κάποιοι θεώρησαν ότι έπρεπε να σταματήσει να μιλάει. Ίσως, γιατί παραήταν ηχηρά όλα όσα κατήγγειλε για τη φρίκη του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος. Ίσως γιατί –σύμφωνα μ’ αυτούς- κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν αποκλειστικά πίσω από τους χοντρούς τοίχους μιας φυλακής. Μια περίκλειστη κοινωνία βίας και αποστέρησης δικαιωμάτων, δίπλα σε μια «ελεύθερη και ανοιχτή» κοινωνία συνεχώς κλιμακούμενης βίας και αποψίλωσης και των τελευταίων θραυσμάτων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ο αγώνας της Κατερίνας Γκουλιώνη είχε αποτέλεσμα καθώς σύμφωνα με το τότε άρθρο 10 παρ. 5 του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης η ενδοσωματική ή ακτινολογική εξέταση απαγορευόταν, με μόνη εξαίρεση στην περίπτωση που υπήρχε «εύλογη αιτία, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού και μόνον από γιατρό».

Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, με τον θάνατο της Κατερίνας να παραμένει ακόμα αδικαίωτος, έρχεται η κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού να σβήσει με μια μονοκοντυλιά τον αγώνα αυτόν. Επαναφέρει έναν από τους οδυνηρότερους εφιάλτες των γυναικών κρατουμένων.

Ήδη έχουν προαναγγελθεί κινητοποιήσεις μέσα στις φυλακές ως αντίδραση-διαμαρτυρία για τις αλλαγές που σχεδιάζονται. Πόσο να ανέχεσαι -και για ποιο λόγο άλλωστε;- να εκφράζονται νομοθετικά σκέψεις για την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ’; Για διεύρυνση της εξουσίας του εισαγγελέα; Για περιστολή των ήδη πετσοκομμένων δικαιωμάτων των κρατουμένων; Για αντικατάσταση της άδειας του κρατουμένου/ης με την ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι); Για την αναστολή των εκπαιδευτικών αδειών;

Για ποιον λόγο να ανέχεσαι τα δάχτυλα και τα σκουριασμένα εργαλεία της κρατικής εξουσίας μέσα στο σώμα σου;

Κάτω τα χέρια σας από τα σώματά μας.

* Μαρτυρίες της ίδιας της Κατερίνας Γκουλιώνη και άλλων έγκλειστων γυναικών

 

 

Share

#MeToo: Χιλιάδες γυναίκες λένε «Και Εγώ»

Metoo

της Esra Dogan

«Και εγώ.» (Me Too)

Αυτές οι δύο λέξεις έχουν γίνει μια συγκλονιστική κραυγή των γυναικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνοντας στους ανθρώπους πόσο διευρυμένη πραγματικά είναι η σεξουαλική παρενόχληση και επίθεση.

Η εκστρατεία «MeToo» ξεκίνησε ως απάντηση στο σκάνδαλο του Harvey Weinstein. Σας υπενθυμίζω ότι για να βγει στην επιφάνεια η «πολύ γνωστή-αλλά-όχι-καταγγελμένη» συστηματική σεξουαλική κακοποίηση γυναικών που έκανε o διάσημος παραγωγός Weinstein του Χόλιγουντ, χρειάσθηκαν «μόνο» 30 χρόνια και 30 γυναίκες. Ο ίδιος πρόσφατα ζητούσε μια δεύτερη ευκαιρία από το κοινό, ισχυριζόμενος ότι η συμπεριφορά του ήταν «απλά» ένας «εθισμός». Δηλαδή, στη γλώσσα του σεξισμού, η κατάχρηση εξουσίας για την κακοποίηση της γυναίκας λέγεται «εθισμός».

Την Κυριακή η ηθοποιός Alyssa Milano τουίταρε ένα σημείωμα που έγραφε: «Πρόταση από μια φίλη μου: Εάν όλες οι γυναίκες που έχουν παρενοχληθεί ή κακοποιηθεί σεξουαλικά γράψουν στο στάτους τους «Me too» (Και εγώ) μπορούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν μια αίσθηση του μεγέθους του προβλήματος.»

Κάτω από τη σημείωση έγραψε: «Αν έχετε παρενοχληθεί ή έχετε δεχτεί σεξουαλική επίθεση, γράψτε «και εγώ» ως απάντηση σε αυτό το tweet»,

Σε λιγότερο από μια μέρα, περισσότερες από 35.000 χρήστριες twitter από όλη την υδρόγειο (κυρίως γυναίκες, αλλά όχι μόνο) σχολίασαν κάτω από το αρχικό tweet της Milano, υποδεικνύοντας ότι έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή επίθεση. Σύμφωνα με το UK Reuters, εκτός από το Twitter που ήταν πλημμυρισμένο με μηνύματα προσωπικών ιστοριών σεξουαλικών επιθέσεων, καθιστώντας το «MeToo» μία από τις κορυφαίες τάσεις σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία, ήδη τη Δευτέρα το απόγευμα στο Facebook περίπου 7 εκατομμύρια άνθρωποι συζητούσαν το θέμα «MeToo».

Μερικά από τα tweets ήταν τα εξής:

«Η μητέρα μου υπέστη σεξουαλική κακοποίηση από κάποιον στην οικογένειά μου όταν ήταν παιδί. Αυτό εξακολουθεί να την επηρεάζει μέχρι σήμερα» (@worldforyouu)

«Ήμουν μια ανήμπορη και φοβισμένη για να μιλήσω και αυτό με κάνει να νιώθω άρρωστη. Αν σας προσβάλει ότι δημοσιεύω αυτό, δεν λυπάμαι.» (@KrysJanae)

«Δεν είμαι αρκετά άνετη για να μοιραστώ τις ιστορίες μου, αλλά #MeToo. Δεν είσαι μόνη» (@alyshanett)

«Πριν ρωτήσετε τι φορούσα, να ξέρετε ότι ήμουν 4 χρονών. Ας υποθέσουμε ότι η μαμά μου δεν με έντυνε προκλητικά.» (@dandushka)

«Είμαι άντρας. Βιάστηκα όταν πήγαινα στο λύκειο από δύο άντρες. Δεν το έχω αποβάλει ποτέ από πάνω μου αυτό και μερικές φορές φοβάμαι να με αγγίξουν» (@AnthonyJamesII)

«Επειδή όταν ανέφερα το δικό μου, η αστυνομικός μου είπε ότι δεν θα ανάφερε έναν βιασμό που θα συνέβαινε σε αυτήν. Πρέπει να το κάνουμε καλύτερα» (@kirstsolo)

Εκτός από τα παραπάνω, έχω συναντήσει πολλά post στο facebook από τις φίλες μου, από διάφορα μέρη του κόσμου – από τη Νότια Κορέα, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Ινδία, την Τουρκία, την Ισπανία, στην Ελλάδα κλπ – οι οποίες χρησιμοποίησαν το hashtag «MeToo» για να παρουσιάσουν τις εμπειρίες τους σε σεξουαλική κακοποίηση.

Πριν από μερικά χρόνια, θα ήμουν συγκλονισμένη ακούγοντας τέτοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης από τις φίλες μου. Πριν από πολύ καιρό θυμάμαι να σοκάρομαι μαθαίνοντας ότι δεν ήμουν η μόνη που είχα δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση ως παιδί από έναν ξένο. Πριν από πολύ καιρό θυμάμαι να σοκάρομαι μαθαίνοντας ότι οι περισσότερες από τις καλύτερες μου φίλες και ακόμη και η αδελφή μου είχαν αντιμετωπίσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης και δεν γνώριζα τίποτα γι’ αυτό. Όσο περισσότερο έδειχνα εμπιστοσύνη στις φίλες μου, τις άκουγα και τις καταλάβαινα, τόσο περισσότερες ιστορίες ανακάλυπτα. Λοιπόν, τώρα δεν είμαι πλέον συγκλονισμένη από την ύπαρξη και το μέγεθος της σεξουαλικής βίας.

Μου συνέβη και μένα και ξέρω ότι συνέβη σε εσένα ή σε κάποια πολύ κοντά σου.

 

Διαβάστε ακόμα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

Share

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

ναυπλιο

της Φιλίππας Διαμάντη

Έχετε δει την ταινία Χορεύοντας στο σκοτάδι με την Μπιορκ;

Το σενάριο της ταινίας επαναλήφθηκε με κάποιες μικρές παραλλαγές στη δίκη της Π.Α. στο Ναύπλιο την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017.

Μια 22χρονη κοπέλα ζει στα παγκάκια στην Κόρινθο. Έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δέρνει τη μητέρα της και δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση. Πάντα μπαίνει στη μέση για να τους χωρίσει και τις τρώει. Ο πατέρας άνεργος και αλκοολικός. Η μητέρα άνεργη με καρκίνο. Δεν τολμάει να φύγει από το σπίτι. Όλο το σπίτι είναι σπασμένο, δεν έχει αφήσει ούτε ποτήρι όρθιο ο πατέρας. Η κοπέλα έχει ελαφρά νοητική στέρηση. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι και το γυμνάσιο. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά.  Μερικές φορές ζητούσε χρήματα από την εκκλησία για να πάρει να φάει. Κάποιες φορές έκανε μεροκάματα στα καλαμπόκια. Είχε μια κολλητή φίλη λίγο μικρότερή της. Μερικές φορές τριγυρνούσαν μαζί τα βράδια. Κάποιες άλλες έμενε και σπίτι της παρέα. Κυκλοφορούσε με μαχαίρι στην τσάντα διότι φοβόταν τα βράδια έξω που έμενε.

Ένα βράδυ αργά κάθονται στον πεζόδρομο σένα παγκάκι οι δυο τους. Τους πλησιάζει ένας μεθυσμένος άντρας αρκετά μεγαλύτερός τους, κοντά στα πενήντα. Δεν τον ξέρουν. Στέκεται μπροστά τους και με απειλητική διάθεση αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα. Λέει στη μικρότερη κοπέλα, «εσένα σε ξέρω, που μένεις και τους γονείς σου». «Θα σας γαμήσω», τους λέει και πιάνει τα στήθη της μικρής. Εκείνες αντιδράνε. Πιάνει την 22χρονη από τα μαλλιά. Πάει να βγάλει κάτι από την κωλότσεπή του. «Κρατάει μαχαίρι», φωνάζει η μικρότερη κοπέλα. Τότε η 22χρονη βγάζει από τη μικρή άσπρη τσάντα που κρατούσε, ένα μαχαίρι. Τον χτυπά με αυτό. Πανικοβάλλονται. Φεύγουν τρέχοντας. Πετούν το μαχαίρι λίγα μέτρα παρακάτω.

Παίρνει τηλέφωνο την οικογένειά της η 22χρονη. «Πατέρα σκότωσα άνθρωπο». Την βρίσκουν με αφρούς στο στόμα, να κλαίει και να χτυπιέται. «Δεν το ήθελα, δεν ξέρω πως έγινε».

Αυτή είναι μια ακόμη ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης, όμως αυτή τη φορά οι γυναίκες αντιστάθηκαν, αμύνθηκαν και υπερασπίστηκαν τις εαυτές τους.

Αυτή είναι μια ιστορία που δείχνει πως το δικαστήριο επιβάλλει 15 έτη και 4 μήνες στο θύμα μην αναγνωρίζοντας πως αμύνθηκε για να προστατέψει εκείνη και τη φίλη της.

Αυτή είναι μια ιστορία που αποδεικνύει τον παραλογισμό του δικαστικού συστήματος, την ατιμωρησία της ενδοοικογενειακής βίας, τη δικαίωση του κάθε σεξιστή-βιαστή από τη «Δικαιοσύνη», την καταδίκη όσων γυναικών αντιστέκονται.

Η Π.Α. στον 1,5 χρόνο που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού έχει κάνει ήδη κάποιες απόπειρες αυτοτραυματισμού. Το δικαστήριο που την καταδίκασε είναι ο ηθικός αυτουργός για την όποια συνέχεια.

«Πρόεδρος: Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;

Π.Α.: Τον φοβόμουν. Τον τρέμω τον πατέρα μου.»

 

Ο πατέρας ελεύθερος, το θύμα φυλακή.

Η δικαιοσύνη σας είναι βαθιά πατριαρχική.

 

Διαβάστε ακόμα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

 

Share

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

brazil

της Άννας-Μαρίας Ιατρού*

Η βία κατά των γυναικών σε οποιαδήποτε μορφή (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/ λεκτική) αποτελεί την ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων, που έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και την επιβολή διακρίσεων έναντι αυτών. Η έμφυλη βία, η οποία αποτελεί βασική καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεν γνωρίζει τάξεις, ηλικίες ή φυλές, παρά μόνο γένος. Η βία κατά των γυναικών, αποτελεί βασικό δομικό χαρακτηριστικό των πατριαρχικών κοινωνιών, ανάγεται σε εξουσιαστικές σχέσεις και οξύνεται σε περιόδους κοινωνικο- οικονομικών κρίσεων. Η έμφυλη βία συναντάται τόσο στο ίδιο μας το σπίτι (ενδο- οικογενειακή), όσο και στην κοινωνία που ζούμε. Οι βιασμοί, οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους, οι σωματικές κακοποιήσεις, τα ψυχολογικά τραύματα, η οικονομική εκμετάλλευση, η κλειτοριδεκτομή, το τράφικινγκ κ.ο.κ. αποτελούν μορφές έμφυλης βίας και συναντώνται με όλο και συχνότερους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία μας. Κύριο χαρακτηριστικό της επιβολής της σεξιστικής βίας, είναι η επιβολή ευθυνών στο ίδιο το θύμα, καθώς πολλές φορές και η ίδια η ατιμωρησία του θύτη. Ακούμε συχνά πως το θύμα του βιασμού «έφταιγε» γιατί προκάλεσε, η δολοφονημένη σύζυγος «έφταιγε» γιατί «κεράτωσε», η σύντροφος που ξυλοκοπήθηκε «έφταιγε» γιατί προκάλεσε νεύρα στον θύτη κ.ο.κ.. Η  οικονομική κρίση και τα προβλήματα που δημιούργησε είναι  ακόμα ένας παράγοντας όξυνσης του φαινομένου, που ωστόσο για εμάς, δεν είναι η πηγή. Δεν φταίει η ανεργία, η ψυχολογική κατάσταση, η κατάθλιψη και τα «οξυμένα» νεύρα. Φταίει η ίδια η πατριαρχία, που έχει καλλιεργήσει χαρακτηριστικά «ανωτερότητας» στο αντρικό φύλο. Η πλήρως ενσωματωμένη ιδέα, ότι ο άντρας είναι πιο ισχυρός και άρα μπορεί να επιβάλλει τη δύναμη του ή να ξεσπά τα νεύρα του στο σώμα και τη ψυχή της γυναίκας. Η δημόσια έμφυλη βία, βλέπε Κασιδιάρη εναντίον Κανέλλη και Τζήμερου εναντίον περιφ. Συμβούλου του ΚΚΕ, δεν φανερώνει τίποτα παραπάνω από την εμπεδωμένη σεξιστική βία της κοινωνίας μας και αποτελεί ένα μικρό μόνο αριθμό, στο σύνολο των καθημερινών-αφανών κακοποιήσεων γυναικών, που λαμβάνουν χώρα και δεν καταγράφονται πουθενά.

Χαρακτηριστικό κομμάτι της έμφυλης βίας, είναι ο βιασμός, με τα ποσοστά των γυναικών-θυμάτων τόσο στη χώρα μας όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο να αυξάνονται ραγδαία. Η περίπτωση της Ξάνθης και η ατιμωρησία των δραστών, η 22χρονη φοιτήτρια στην Δάφνη, η 14χρονη μαθήτρια στην Κρήτη, 17χρονη στην Αμαλιάδα είναι μερικές μόνο από τις περιπτώσεις βιασμού, που είδαν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις, έγινε προσπάθεια από μερίδα της κοινωνίας είτε να συγκαλύψει το γεγονός είτε να ψάξει για απλές «δικαιολογίες»: ο θύτης ήταν τυφλός, γόνος καλής οικογενείας, επιφανής, δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα. Σε ορισμένες μάλιστα από τις υποθέσεις κατ’ αντίστοιχο τρόπο, καταλογίστηκαν ευθύνες στο ίδιο το θύμα: γιατί πήγε να δουλέψει στο σπίτι ενός αγνώστου, γιατί βρέθηκε στο ίδιο σπίτι μόνο με αγόρια, γιατί πήρε ναρκωτικές ουσίες, κ.ο.κ.. Όπως και να ‘χει ωστόσο, το γεγονός είναι ένα: η κουλτούρα του βιασμού είναι τόσο καλά εμπεδωμένη στο σύνολο της κοινωνίας, που όχι μόνο οδηγεί στο φαινόμενο του βιασμού, αλλά ταυτόχρονα, καλλιεργεί και αναπαράγει τις αντιδράσεις της κοινωνίας, ενάντια στο θύμα και παράλληλα ελαφρύνοντας τον ίδιο τον δράστη. Αντανακλαστικά πλέον, όταν κάποιος ακούσει για κάποιο περιστατικό βιασμού, η πρώτη του αντίδραση, θα έχει να κάνει είτε με τη συμπεριφορά του θύματος (τι φορούσε, που ήταν και τι ώρα) είτε με την καταγωγή του δράστη, φέρνοντας στην επιφάνεια φασιστικά χαρακτηριστικά, που ουδεμία σχέση έχουν με την πράξη αυτή καθ΄ αυτή του βιασμού. Δεν ασχολείται κανείς με τον ίδιο τον δράστη, ως άτομο και ως υπεύθυνο των πράξεων του, γιατί πολύ απλά η πράξη του βιασμού έχει εμπεδωθεί από την κοινωνία ως κάτι το «φυσιολογικό». Η άκρως σεξιστική κοινωνία στην οποία ζούμε, φροντίζει να υποβαθμίζει την ίδια τη πράξη του βιασμού και πολλές φορές, να «βιάζει» ξανά και ξανά το θύμα, με την συμπεριφορά της. Η αθώωση του δράστη, η περιθωριοποίηση και απομόνωση του θύματος, ακόμα και ο διωγμός του, από τις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας, συντελούν στην «εναλλαγή» θέσεων θύτη και θύματος. Δηλαδή, το θύμα του βιασμού αντιμετωπίζεται σαν θύτης, μιας πράξης που το ίδιο προκάλεσε και άρα θα επωμιστεί τις ευθύνες.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι διάχυτη και πλήρως εμπεδωμένη στους κόλπους της πατριαρχικής κοινωνίας που μεγαλώσαμε και ζούμε. Τα περιστατικά βιασμών, λαμβάνουν χώρα καθημερινά και είτε κατακλύζουν τα ΜΜΕ, «πουλώντας» ως πρώτη είδηση το δράμα των γυναικών  είτε «θάβονται» υπό τον φόβο των απειλών στις ψυχές και στα σώματα αυτών.

Η έμφυλη βία δεν είναι κάτι ξένο και μακρινό. Είναι το σηκωμένο χέρι του συντρόφου μας, είναι η φωνή που τρυπάει τ’ αυτιά μας, είναι τα κακοποιημένα σώματά μας, είναι η εκμετάλλευση που βιώνουμε. Ο θύτης έχει πρόσωπο, ζει δίπλα μας, ανάμεσα μας. Είναι «παιδί» της δικής μας πατριαρχικής κοινωνίας, που το ανέθρεψε με αίσθημα ανωτερότητας και κυριαρχίας έναντι των γυναικών.

* μέλος του Χώρου Αλληλεγγύης Γυναικών Θεσσαλονίκης

 

Διαβάστε ακόμα

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά

Πόσο κοντά είναι η Βραζιλία;

 

Share

Κάλεσμα για αντισεξιστική συγκέντρωση-παρέμβαση, Δευτέρα 6/2, Δικαστήρια Βόλου

ariei_violence

Με αφορμή τον ξυλοδαρμό φοιτήτριας από καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας το βράδυ της Πέμπτης (διαβάστε εδώ), την Δευτέρα στη 1, ώρα εκδίκασης της υπόθεσης, συγκεντρωνόμαστε με αντισεξιστική συνέπεια στα δικαστήρια του Βόλου.

Στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα σε κάθε κακοποιημένη θηλυκότητα, ενάντια στην πατριαρχική βία του κάθε μάτσο @ρχιδαρά.

Σπάμε την συγκάλυψή του λέκτορα από την τοπική κοινωνία, είτε αυτό είναι αποσιώπηση του περιστατικού από τοπικά μμε, είτε σεξιστικό ξεκατίνιασμα που κατηγορεί τη γυναίκα πως έφταιγε, πως τα «θελε και τα παθε», διάδοση πολλών τερατολογικών σεναρίων που δίνουν άλλοθι στον θύτη.

Ενάντια σε κάθε εξουσία που θέλει να ελέγχει και ασκεί βία στα σώματά μας με κάθε τρόπο, ενάντια στην ματσίλα και την «ηθικά» «δίκαιη» βία, ενάντια στη συνέννοχη σιωπή και συγκάλυψη κάθε αγέλης.

Ο σεξισμός είνα φασισμός.

V

πηγή: vforvolos

 

Share

Μπουένος Άιρες: πλέον αδίκημα η σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο

banner-11

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 7 Δεκέμβρη του 2016, η τοπική κυβέρνηση του Buenos Aires (υπενθύμιση: η Αργεντινή διοικητικά είναι ομοσπονδιακό κράτος) ψήφισε την ποινικοποίηση της σεξουαλικής παρενόχλησης στο δρόμο. Η ποινικοποίηση αυτή περιλαμβάνει όλες τις μορφές της παρενόχλησης όπως την λεκτική παρενόχληση ή εξύβριση, την καταδίωξη ή την παρακολούθηση, τον δημόσιο αυνανισμό και την απρεπή επίδειξη γεννητικών οργάνων, την σωματική επαφή χωρίς συγκατάθεση και την φωτογράφιση γεννητικών οργάνων ή την προβολή ανάλογων φωτογραφιών επίσης χωρίς συγκατάθεση. Οι παραβάτες θα πληρώνουν πρόστιμο 1.000 πέσος πρόστιμο (60 ευρώ) και θα προσφέρουν 10 μέρες κοινωφελoύς εργασίας. Η απόφαση αυτή έγινε δεκτή τόσο με ενθουσιασμό όσο και με κάποιες επιφυλάξεις και αμφιβολίες από τις φεμινιστικές οργανώσεις της Αργεντινής. Η Raquel Vivanco, εκπρόσωπος της ΜΚΟ «Γυναίκες της Λατινοαμερικάνικης Μητέρας Πατρίδας» (MuMaLá) καλωσόρισε την απόφαση αυτή αφού «η σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο είναι η πιο κανονικοποιημένη μορφή της έμφυλης βίας» και έτσι «το γεγονός ότι οι γυναίκες πρέπει να σκαρφίζονται διάφορες στρατηγικές, όπως το να αλλάζουν πεζοδρόμιο ή να ντύνονται διακριτικά είναι από μόνο του μια μορφή σεξιστικής βίας  η οποία σκιαγραφεί την απουσία του κράτους». Η Vivanco σε εκδήλωση της MKO μάλιστα παρουσίασε, μια μέρα πριν τη ψήφιση του νομοσχεδίου, έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 10 περιφέρειες της Αργεντινής και έδειξε ότι το 100% των γυναικών που ερωτήθηκαν, έχουν παρενοχληθεί κάποια στιγμή στο δρόμο. Ειδικότερα, το 50% απάντησε ότι δέχθηκαν σεξουαλικά σχόλια ενώ το 47% δήλωσε ότι τις είχε ακολουθήσει κάποιος άνδρας ενώ περπατούσαν στο δρόμο (Le Monde).

Ωστόσο κάποιες φεμινίστριες δηλώνουν σκεπτικές ως προς τον νέο νόμο  όπως για παράδειγμα η δημοσιογράφος Mariana Carbajal η οποία αναρωτιέται αν τελικά η ποινικοποίηση είναι ο καλύτερος τρόπος για την εξάλειψη της σεξιστικής βίας, μιας βίας που είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην αργεντινίτικη κουλτούρα (Pagina/12). Προσθέτει μάλιστα ότι «δεν μπορώ να φανταστώ να τον εαυτό μου να πηγαίνει να καταγγείλει παρενόχληση στο δρόμο στην ίδια αυτή αστυνομία που δεν κάνει τίποτα όταν έρχονται γυναίκες στο τμήμα με μαυρισμένο μάτι αφού τις έχουν δείρει στο σπίτι τους». Επίσης, ενδεικτικό άλλωστε αυτής της σεξιστικής κουλτούρας κατά την Carbajal είναι η σεξιστική δήλωση του κεντροδεξιού Προέδρου της Αργεντινής, Mauricio Macri, το 2014 όταν ήταν μάλιστα δήμαρχος του Buenos Aires, ότι στις γυναίκες αρέσει να τους λένε ένα «piropo» όταν για παράδειγμα πηγαίνουν στο μανάβη για ψώνια ακόμα κι όταν είναι σχόλιο για «το πόσο ωραίος είναι ο κώλος τους» (Cultura Collectiva). Το piropo στα ισπανικά της Λατινικής Αμερικής είναι συνώνυμο του αντίστοιχου«cat-calling» στα αγγλικά και δεν έχει μετάφραση στα ελληνικά καθώς ακριβώς δεν υπάρχει ακόμα αντίστοιχος και ακριβής ορισμός για την σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο-ίσως η κοντινότερη μετάφραση να είναι το καμάκι. Παρεμπιπτόντως η φράση  «το πόσο ωραίος είναι ο κώλος σου» από έναν άγνωστο σε μια γυναίκα που βρίσκεται στο δημόσιο χώρο δεν αποτελεί φιλοφρόνηση ή φλερτ σε καμία γλώσσα. Αυτός ο Πρόεδρος κράτους λοιπόν, που πιστεύει ότι οι γυναίκες επιθυμούν τη σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο, δέχθηκε το Νοέμβρη στο Προεδρικό Μέγαρο συγγενείς των θυμάτων της σεξουαλικής βίας, ένα μήνα δηλαδή μετά την δολοφονία και την σεξουαλική κακοποίηση της 16χρονης Lucia Perez!

Οι φωνές αυτές, οι οποίες αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της ποινικοποίησης, αναφέρονται και στα στοιχεία που δείχνουν ότι η έμφυλη βία έχει αυξηθεί από το 2008 κατά 78% και ότι μια γυναίκα δολοφονείται στην Αργεντινή ανά 30 ώρες παρά το νόμο του 2012 για την ενδοοικογενειακή βία και τα εγκλήματα τιμής (Global Citizen). Ο υπεύθυνος νομοθέτης ωστόσο για το νομοσχέδιο αυτό, Pablo Ferreyra, επιμένει ότι «επειδή κάποιες μορφές της δημόσιας σεξουαλικής παρενόχλησης είναι βαθειά ριζωμένες στην κουλτούρα μας αυτό δεν αποτελεί λόγο να ανεχόμαστε μια τέτοια κακοποίηση» και ότι ο νόμος αυτός συνοδεύεται και από ενημερωτικές και το κυριότερο εκπαιδευτικές καμπάνιες σχετικά με την έμφυλη βία και την παρενόχληση. Με δεδομένο ότι 230 γυναίκες έχουν δολοφονηθεί το 2016 μόνο στο Buenos Aires, ο νόμος αυτός αφενός είναι ένα θετικό βήμα προς την καταπολέμηση της έμφυλης βίας αφετέρου όμως καταδεικνύει το γεγονός ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη για να ξεριζωθεί η πατριαρχία και ο σεξισμός από την κουλτούρα μιας οποιασδήποτε χώρας.

 

Share

Στην άκρη του δρόμου (αγγλικοί υπότιτλοι)

%ce%ba%ce%b1%cf%81

«Για να μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα να τον κοιτάξουμε με τα μάτια των γυναικών». Λ. Τρότσκι,

όμως δέστε τι ασφυκτικός και δυσκολοβίωτος γίνεται ξαφνικά ο κόσμος, πόσο ανυπόφορα φαίνονται τα πιο συνηθισμένα πράγματα, όπως το να περπατήσεις ως το σπίτι του φίλου σου, αν τον βιώνεις τον κόσμο όπως τον βιώνει μια γυναίκα! Ορίστε ένα βιντεάκι που παρουσιάζει έναν περίπατο τριών λεπτών μιας κοπέλας τη νύχτα, στη Γαλλία, όπου δεν συμβαίνει τίποτα το εξαιρετικό, τίποτα που να μπορεί να χαρακτηριστεί βία στην κυριολεξία, μόνο ό,τι λαμβάνει χώρα συνέχεια, κάθε μέρα, και σχεδόν κάθε φορά…

Πηγή: kar.org

Share

Αντιμετωπίζοντας την σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο με κομφετί και πανκ

lead_large

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Η Πόλη του Μεξικού είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στον κόσμο για τις γυναίκες. Σύμφωνα με μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του 2010, το Μεξικό είναι πρώτη χώρα παγκοσμίως σε σεξουαλική βία κατά των γυναικών, ενώ εκτιμάται ότι το  44 % των Μεξικάνων γυναικών έχουν υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους, από το γράπωμα έως το βιασμό. Στην πρωτεύουσα της χώρας η παρενόχληση και η έμφυλη βία στις δημόσιες συγκοινωνίες και σε άλλους δημόσιους χώρους βρίσκονται σε ανεξέλεγκτο επίπεδο. Το πρόβλημα είναι τόσο ακραίο ώστε ο δήμος χρειάστηκε να εγκαινιάσει βαγόνια του μετρό και λεωφορεία μόνο για γυναίκες, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η βία.

Αυτό είναι ακόμα πιο ανησυχητικό αν σκεφτεί κανείς ότι η Πόλη του Μεξικού είναι μια ακμάζουσα μητρόπολη με ένα από τα πιο εκτενώς χρησιμοποιούμενα συστήματα μαζικής μεταφοράς στον κόσμο. Πλήθη συγκεντρώνονται σε δρόμους, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους καθημερινά- αλλά η παρενόχληση και η βία περιορίζει σοβαρά την δυνατότητα των γυναικών να κυκλοφορήσουν με ασφάλεια αυτά τους χώρους, ιδιαίτερα τη νύχτα.

Κάπως έτσι μπαίνουν στη σκηνή οι «Κόρες της Βίας» («Las Hijas de Violencia») μια μεξικάνικη ομάδα κοριτσιών που μάχεται την περιβόητη παρενόχληση στους δρόμους της πόλης με ένα μείγμα από punk rock, περφόρμανς και κομφετί. Η ομάδα σχηματίστηκε περίπου πριν από τρία χρόνια ως απάντηση στη βία που βίωναν τα μέλη της στους δρόμους της πόλης. Ήταν σχετικά άγνωστες μέχρι τον περασμένο μήνα, όταν ένας δημοσιογράφος του ενημερωτικού ιστότοπου AJ+ κατέγραψε πως αντιμετωπίζουν την παρενόχληση στο δρόμο και το βίντεο γρήγορα έγινε viral, συγκεντρώνοντας περισσότερο από 9 εκατομμύρια προβολές στο Facebook.

Το κόνσεπτ των περφόρμανς της ομάδας είναι σχετικά απλό: όταν κάποιο από τα κορίτσια παρενοχλείται στο δρόμο, και οι τρεις να βγάζουν τα όπλα τους που πετάνε κομφετί, πυροβολούν τον δράστη και στη συνέχεια αρχίζουν να παίζουν το «Sexista Punk», ένα τραγούδι που έγραψαν ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις.

Οι περφόρμανς τους είναι ένα ενδιαφέρον μείγμα σοβαρής αντιπαράθεσης και ξέγνοιαστου παιχνιδιού. Αυτή η αίσθηση του παιχνιδιού ταιριάζει με το όνομα της ομάδας, το οποίο αποτελεί μια αναφορά στη βία από πού αντιμετωπίζουν, αλλά και ένα λογοπαίγνιο με το όνομα της Violencia Rivas, ενός χαρακτήρας που έχει δημιουργηθεί από την Αργεντίνα κωμικό Peter Capusotto, η οποία αυτοαποκαλείται «μητέρα της πανκ».

Όπως λένε και μέλη της ομάδας: «Είναι πραγματικά αστείο αν το σκεφτείς, να τρομάζεις άνδρες με όπλα από κομφετί. Κατατρομάζουν και στη συνέχεια νιώθουν αμηχανία γι΄αυτό, νιώθουν σαν να έχουν χάσει τον ανδρισμό τους. […] Όταν ξεκινάμε το τραγούδι προσπαθούν να γελάσουν, σαν να είναι και αυτοί ‘μέσα’ στο αστείο. Όταν βλέπουν ότι το τραγούδι δεν σταματά, προσπαθούν να το σκάσουν. […] Η αρχή αυτού το πρότζεκτ, είχε βασικά να κάνει με εμάς ως άτομα. Νιώθαμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι για τη βία που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, να νιώσουμε σε ένα είδος κάθαρσης. Μετά από αυτό όμως, έχουμε τη φιλοδοξία ότι και άλλες γυναίκες, νέες και ηλικιωμένες θα δουν τι κάνουμε και θα εμπνευστούν να κάνουν κάτι παρόμοιο, να σταματήσουν να σιωπούν όταν τους ασκείται βία.»

Από τότε που το βίντεο τους έγινε viral έχουν δεχτεί πολλές απειλές κατά της ζωής τους.

YouTube Preview Image

 

 

Share

Κολωνία: Τι ακολούθησε μετά τους χίλιους βιασμούς γυναικών;

gegen

της Λίνας Φιλοπούλου

Μόνο τρεις (2 Σύριοι και 1 Ιρακινός) τελικά από τους 58 άντρες που συνελλήφθησαν για τις επιθέσεις εναντίον γυναικών στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις στην Κολωνία ήταν πρόσφυγες. Τα ΜΜΕ βέβαια φρόντισαν να παίξουν μια χαρά το ρόλο τους και να αναπαράξουν αναληθή περιστατικά χρησιμοποιώντας μάλιστα και ψεύτικες φωτογραφίες. Οι γερμανίδες φεμινίστριες ήταν οι πρώτες που αντέδρασαν απέναντι σε αυτή την υποκριτική και ρατσιστική στάση οργανώνοντας φεμινιστικές συγκεντρώσεις ενάντια στο σεξισμό αλλά και στο ρατσισμό, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν και ότι η έμφυλη βία καλά κρατεί και στη γερμανική κοινωνία.

Να θυμίσουμε ότι οι πρόσφυγες είχαν κατηγορηθεί για πάνω από χίλιες περιπτώσεις που αφορούσαν κλοπές, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς γυναικών στο σταθμό της Κολωνίας, γεγονός που σκλήρυνε και τη στάση της καγκελαρίου Μέρκελ απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα, ενώ οι γερμανικές ακροδεξιές ομάδες κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν το αυξημένο αίσθημα ξενοφοβίας και δυσπιστίας απέναντι στους πρόσφυγες με την Pegida πρώτη και καλύτερη να αξιοποιεί πολιτικά τις επιθέσεις διοργανώνοντας μαζικές πορείες κατά των προσφύγων και των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη.

Ως απάντηση στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ για τις «επιθέσεις» των προσφύγων, μια Γερμανίδα δημιούργησε έναν διαδραστικό χάρτη (hoaxmap) με στόχο να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με την «εχθρική» συμπεριφορά των μεταναστών, που δείχνει με λεπτομέρειες περιστατικά, στα οποία τα γερμανικά ΜΜΕ ψευδώς ισχυρίστηκαν πως μετανάστες ή/και πρόσφυγες εγκλημάτησαν ή παρανόμησαν.

Για περισσότερα διαβάστε εδώ και και εδώ. Ο χάρτης εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

Share

Μια γυναικεία πλατεία

arab spring

της Nora Amin

Όταν ήμουν μικρή, στην εφηβεία, νόμιζα ότι είχα διαφορετικό σώμα, επειδή όλα πάνω μου άλλαζαν συνεχώς, άλλαζαν και αυξάνονταν. Αυτή την εικόνα για το σώμα μου την έχω ακόμα και σήμερα, ακόμα και αν αυτό δεν αλλάζει πια επειδή μεγάλωσα. Το σώμα μου αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπουν οι άλλοι. Τα σώματά μου, έχω πράγματι πολλά, αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπουν οι άλλοι.

Τα μαλλιά είναι σημαντικά. Από τα μαλλιά καταλαβαίνουμε ποιες είμαστε. Από τα μαλλιά βλέπουμε επίσης ποιοι είναι οι άλλοι. Τα καστανά σγουρά μαλλιά μου με τοποθετούν στη Γερμανία πάντα μαζί με τους ξένους, προκαλούν φόβο. Τα ίσιωσα. Μαζί με τις μπούκλες μου έχασα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έγινα κομψή, θα έλεγα ακόμα και όμορφη.

Το σώμα των Αραβισσών γυναικών βρίσκεται, τόσο στον αραβικό όσο και στο δυτικό δημόσιο χώρο, πάντα μόνο του: Αυτό το σώμα είναι ναρκοπέδιο συνδηλώσεων, μια επιφάνια προβολής φαντασιώσεων και προκαταλήψεων, κατηγοριών και εξευτελισμών. Το γυναικείο αραβικό σώμα μπορεί να χάνει παντού, να παραβιάζει κώδικες, μέχρι τελικά να παραβιαστεί και το ίδιο.

Παλιά, όταν ήμουν μικρή, είχα πάει μια φορά με τη μητέρα μου στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Εκείνη φορούσε μια φούστα μέχρι το γόνατο, θυμάμαι τα μακριά της πόδια. Αυτή την εικόνα, τη θηλυκότητα, τον αέρα, την ανοιχτότητα εκείνης της μέρας, την κουβαλούσα μαζί μου σε ολόκληρη τη ζωή μου. Η πλατεία Ταχρίρ ήταν για μένα Αίγυπτος και μητέρα. Ήταν για μένα μια γυναικεία πλατεία. Έτσι ήθελα να είναι.

Οι κώδικες έσπασαν

Τον Ιανουάριο του 2011 εξεγέρθηκε ο αιγυπτιακός λαός για να διεκδικήσει την ανθρώπινη ακεραιότητά του. Αυτή η χώρα έπρεπε να γίνει η δική μας χώρα. Δεν έπρεπε να ανήκει πλέον στο καθεστώς, αλλά σε εμάς. Ήμασταν ένα: γυναίκες και άντρες, πλούσιοι και φτωχοί, παιδιά και ενήλικες, όλα γίνονταν ένα πάνω στην πλατεία Ταχρίρ και πάνω σε πολλές πλατείες της Αιγύπτου.

Σε μια στιγμή αυτής της επανάστασης ανέκτησα όλες τις αθώες παιδικές μου εμπειρίες: βγήκα πάλι στο δρόμο κρατώντας απ’ το χέρι τη μητέρα μου, νιώθαμε δυνατές. Γυναίκες ήταν στο δρόμο, δίπλα στους άντρες, μαζί με τους άντρες, και ξαφνικά όλη η ιστορία, όλη η υποταγή και η καταπίεση, στην οποία είχαμε μάθει, ήταν σαν να είχε υπάρξει μόνο για μια στιγμή, που μπορούσε μεμιάς να εξαφανιστεί. Οι κώδικες έσπασαν, οι έμφυλες ταυτότητες ακυρώθηκαν. Ήταν μια στιγμή που νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα.

Ήμουν εννιά χρονών όταν κακοποιήθηκα σεξουαλικά δημόσια για πρώτη φορά. Και ό,τι ακριβώς συνέβη σε μένα, συμβαίνει και σε πολλά κορίτσια και έφηβες, οι οποίες καταθέτουν ένα κομμάτι της μέχρι πρότινος σιγουρεμένης ταυτότητάς τους, όταν εισέρχονται στο δημόσιο χώρο: ο δημόσιος χώρος, είτε είναι ο δρόμος, ο παιδότοπος, το λεωφορείο, αποτελεί για αυτές έναν τόπο πανικού. Η ταυτότητά τους συμπληρώνεται με το φόβο, την απώλεια της αυτοπεποίθησης και της περηφάνειάς τους.

Σε αυτή την κοινωνία, η οποία δεν αναγνωρίζει το βιασμό μέσα στο γάμο ως τέτοιον, η επιθετικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο στη σεξουαλική συναίσθηση των ανθρώπων. Ένας άντρας, ο οποίος δεν ενεργεί επιθετικά, δεν θεωρείται άντρας. Αυτή η αρρενωπότητα όμως του εξασφαλίζει μία θέση στον αιγυπτιακό δημόσιο χώρο.

Χουφτωμένη, προσβεβλημένη, χρησιμοποιημένη

Μια γυναίκα οφείλει να είναι παθητική και υποχωρητική, στο δρόμο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Αυτή η γυναίκα μαθαίνει από νωρίς να κλείνει τα πόδια της, αλλά, κάπου στην ηλικία μεταξύ εφτά και οχτώ χρονών, της τα ανοίγει κάποιος συγγενής – αυτό ισχύει ακόμα για χιλιάδες κορίτσια στην Αίγυπτο – για να της κάνουν κλειτοριδεκτομή.

Αγγίζουν το σώμα της, το κοιτάζουν, την προσβάλλουν, τη χρησιμοποιούν. Ό,τι συμβαίνει εκεί πάνω, ξεπερνάει το σώμα της: έχει να κάνει με την υποταγή. Και έτσι το σώμα της γυναίκας μετατρέπεται σε μέρος του δημόσιου χώρου. Και βέβαια ένα μέρος, το οποίο διεκδικεί να αρπάξει ο αντρικός πληθυσμός. Το να βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο, απαιτεί ότι πρέπει πάντα να προστατεύεις τον εαυτό σου. Έτσι ήταν όλα τα χρόνια. Και αυτή η δυναμική στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Σκεφτήκαμε.

Υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξαφανίστηκαν όλες οι ιεραρχίες πάνω στην πλατεία, όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν μαζί και συμπεριφέρονταν με σεβασμό και χωρίς φραγμούς. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα οι γυναίκες μπορούσαν να ξεχάσουν τους φόβους τους. Μπορούσαν να πλησιάσουν την ιδέα μιας πραγματικής ελευθερίας. Μπορούσαν να την γευτούν και να την νιώσουν: Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ακεραιότητα;

Εκείνη την περίοδο έπαιζα θέατρο σε 30 αιγυπτιακές πόλεις, με 600 ανθρώπους και εκείνη την περίοδο είχα ξεχάσει τι ήταν εκείνο που φοβόμουνα: ήμουν απλά εκεί, ήμουν εγώ, σε κίνηση και με ελπίδα. Πώς τα είχε καταφέρει εκείνο το μικρό, φοβισμένο εννιάχρονο κοριτσάκι να απελευθερωθεί έτσι;

Εξορισμένες από το δημόσιο χώρο

Μια επανάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή επανάσταση, εάν δεν αγωνίζεται παράλληλα και για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα.

Τον Νοέμβριο του 2012 και ακόμη πιο πριν έγιναν μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν σεξουαλικά δημόσια από ομάδες αντρών στην πλατεία και γύρω από αυτήν. Σε μια περίπτωση 70 άντρες βίασαν μια γυναίκα. Οι γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση ήταν ενεργές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Αυτοί οι βιασμοί έγιναν με συστηματικό τρόπο. Εμπεριείχαν ένα πολιτικό μήνυμα: οι αράβισσες γυναίκες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά το δημόσιο χώρο.

Κάποιοι άντρες κρατούσαν τις γυναίκες για να μπορέσουν να τις βιάσουν κάποιοι άλλοι και μετά άλλαζαν θέση. Μερικοί χρησιμοποίησαν αντικείμενα ή κοφτερά όπλα, άλλοι τα δάχτυλά τους. Στο κέντρο της πλατείας μας, εν μέσω κορναρισμάτων από αυτοκίνητα, ανάμεσα σε περαστικούς, μέσα στην πόλη, το σώμα της αράβισσας γυναίκας διαλύθηκε με τέτοιον τρόπο σαν να ήταν απλά μέρος του δημόσιου χώρου, σαν να μπορούσε οποιοσδήποτε να παίξει μαζί του, να το χρησιμοποιήσει, να το ψηλαφίσει.

Γυμνές στην πλατεία

Πως μπόρεσαν να εναρμονιστούν μεταξύ τους τόσο οργανικά, τόσο από κοινού, σχεδόν σαν κύματα του ωκεανού, την ώρα που βίαζαν μία γυναίκα; Όλοι έγιναν ένα εκείνη τη στιγμή: ανέκτησαν τη χαμένη τους αρρενωπότητα και την επιδείκνυαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, με όλη τη δημοσιότητα, στην πλατεία Ταχρίρ.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube, το οποίο δείχνει μια γυμνή γυναίκα να προχωράει δίπλα σε έναν αστυνομικό στην πλατεία Ταχρίρ, εκεί όπου πριν από λίγη ώρα είχε βιαστεί. Ο άντρας, ο οποίος ανέβασε στο ίντερνετ αυτό το βίντεο, δέχθηκε από όλους επίθεση. Είπαν ότι παράτεινε το βιασμό αυτής της γυναίκας, ότι έγδυνε τη γυναίκα με αυτό το βίντεο, την εξέθετε, την εξολόθρευε. Για μένα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η δημόσια εκτέλεση αυτής της γυναίκας συντελέστηκε στην πλατεία Ταχρίρ. Το βίντεο έδινε σε αυτή την επιβιώσασα ένα πρόσωπο, την έκανε ηρωίδα. Αυτή η ηρωίδα περπατάει με το γυμνό της κορμί στην πλατεία, ενώ κανείς δεν της προσφέρει ένα ρούχο να καλυφτεί.

Ήταν εγώ, ήταν εμείς

Αυτή η ηρωίδα δεν μπορεί να ντροπιαστεί. Ντροπιάστηκαν όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το βίντεο. Ντροπιάστηκαν τόσο που προσπαθούσαν να διαγράψουν αυτές τις εικόνες από το αρχείο της δημοσιότητας. Οι φωτογραφίες έπρεπε να εξαφανιστούν, γιατί το δυνατό σώμα αυτής της γυναίκας έκανε τα ελεεινά σώματα όλων εκείνων των βασανιστών να φαίνονται θλιβερά ορατά.

Ένιωσα τόσο γυμνή όσο εκείνη η γυναίκα. Τα γυμνά της πόδια επανέφεραν στην πλατεία Ταχρίρ όλα τα ίχνη των Αιγύπτιων γυναικών. Μας έφερε κοντά της και μας πήρε μαζί της. Αυτή ήταν εγώ, ήταν εμείς και η εικόνα αυτής της ηρωίδας μού έχει εντυπωθεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η πλατεία Ταχρίρ ήταν μια γυναικεία πλατεία, ότι αυτό είναι και ότι θα ξαναγίνει.

Πηγή: taz.de

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

 

Share

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

frauen1

των Silke Stöckleκαι Marion Wegscheide

Δεκάδες γυναίκες δέχτηκαν σεξουαλική παρενόχληση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία. Αντί όμως να συνδέσουν τα γεγονότα αυτά με την καθημερινή σεξιστική βία στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για την προέλευση των φερόμενων ως δραστών. Στους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις διαπράχθηκαν σε μεγάλη έκταση σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες και σε μία περίπτωση και βιασμός. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο και εξοργιστικό το ότι οι αρχές δεν πήραν αρχικά στα σοβαρά τις καταγγελίες των γυναικών.

Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία αποτελεί μεγάλο και σίγουρα όχι καινούριο πρόβλημα: οι γυναίκες παρενοχλούνται συχνά σεξουαλικά ή και βιάζονται σε μεγάλες διοργανώσεις όπως στο Oktoberfest (ΣτΜ: φεστιβάλ μπύρας του Μονάχου) ή στο Καρναβάλι (ΣτΜ: της Κολωνίας). Σύμφωνα με μια μελέτη του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικογενειακών Υποθέσεων μία στις εφτά γυναίκες στη Γερμανία κακοποιείται σεξουαλικά τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Μία στις τέσσερις – ανεξάρτητα από το μορφωτικό της επίπεδο ή την κοινωνική της θέση – υφίσταται ενδοοικογενειακή βία με άκρως επικίνδυνους για τη ζωή της τραυματισμούς. Οι δράστες είναι σχεδόν πάντα άντρες, χωρίς να υπάρχει φανερά κάποια κατηγοριοποίηση σε σχέση με τη θρησκεία, την καταγωγή, το μορφωτικό επίπεδο ή την κοινωνική θέση.

Υπάρχουν λοιπόν κάθε μέρα περισσότεροι από αρκετοί λόγοι για κοινωνική κατακραυγή ενάντια στο σεξισμό και τη σεξουαλική βία στη Γερμανία. Και τα δύο αυτά φαινόμενα συνδέονται στενά με την κυρίαρχη εικόνα της γυναίκας. Κατά συνέπεια σπάνια λαμβάνονται στα σοβαρά οι σεξουαλικές επιθέσεις στις γυναίκες και κατ’ αρχήν θεωρούνται μη σημαντικές – όπως συνέβη τώρα στην Κολωνία, όπου οι ντόπιοι πολιτικοί έκαναν κήρυγμα στις γυναίκες  σχετικά με  τυς «κανόνες συμπεριφοράς σε μαζικές εκδηλώσεις», λες και αν το είχαν διαπραγματευτεί με τους επιτήδειους δράστες, θα μπορούσαν να αποφύγουν τη σεξουαλική παρενόχληση. Οι γυναίκες εδώ παρουσιάζονται στις ταινίες, στις διαφημίσεις και στα ΜΜΕ, σε τακτική βάση, ως σεξουαλικοποιημένα αντικείμενα. Η καταπίεση των γυναικών εξακολουθεί να είναι δομικά ριζωμένη στην κοινωνία μας, όπως αποδεικνύεται και από τις μισθολογικές διαφορές, τις ευκαιρίες σταδιοδρομίας ή τα κυρίαρχα πρότυπα. Για ισότητα δεν γίνεται καν λόγος εδώ και καιρό, ακόμα και όταν την διακηρύσσουν επανειλημμένα δημόσια.

Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ υποδαυλίζουν το ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων

Αντί, ωστόσο, να συνδέσουν τα γεγονότα στην Κολωνία με την καθημερινή σεξιστική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ μιλάνε, από τότε που έγιναν γνωστά για τα περιστατικά, κυρίως για την καταγωγή των φερόμενων ως δραστών και για ζητήματα δημόσιας ασφάλειας. Όποτε αναφέρονται οι σεξουαλικές επιθέσεις ως δομικό φαινόμενο, αυτό γίνεται μόνο σε συνδυασμό με την «κουλτούρα» των φερόμενων ως δραστών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εργαλειοποιείται εξαρχής η συζήτηση για τις επιθέσεις και, υιοθετώντας ένα κλασικό ρατσιστικό επιχείρημα, στηλιτεύονται συνολικά οι Μουσουλμάνοι ή οι πρόσφυγες ως δράστες.

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι πολιτικοί υποδαυλίζουν τον ήδη υπάρχοντα ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων και συνεχίζουν να υποκινούν τον κόσμο εναντίον των προσφύγων: η πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Χανελόρε Κραφτ, αναφέρει ότι οι αλλοδαποί δράστες θα πρέπει να απελαύνονται. Και στο πρωινό μαγκαζίνο του τηλεοπτικού σταθμού Sat1 σταθμού προωθείται ότι πρέπει να «υπερασπιστούμε τις αξίες μας, τον τρόπο ζωής μας και τις πεποιθήσεις μας» απέναντι στους «Μουσουλμάνους άντρες». Είναι χαρακτηριστικό το ότι δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα για το ότι πολλοί άντρες και οι εκατοντάδες παρόντες αστυνομικοί έμειναν αμέτοχοι και δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν τις γυναίκες – παρόλο που ανάμεσα στα θύματα υπήρξε και μία γυναίκα αστυνομικός με πολιτικά.

frauen2Της έρχεται κουτί της δεξιάς

Η φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, η οποία εδώ και καιρό υποστηρίζει το συντηρητικό περιβάλλον και δείχνει ήδη ότι κατανοεί τις αρχές της PEGIDA, όταν μιλάει τώρα για λανθασμένη ανοχή απέναντι στους Μουσουλμάνους άντρες, όταν αναφέρει την τρομοκρατία σε αυτό το πλαίσιο και όταν απαιτεί μια υποχρεωτική ενσωμάτωση για τους μετανάστες, συντάσσεται με τις απόψεις τους.

Για τη δεξιά αυτό ο χώρος με τα έτοιμα επιχειρήματα τής έρχεται κουτί. Οι νεοναζί, το Pro-NRW (ΣτΜ: πρόκειται για το ακροδεξιό κόμμα pro Nordrhein-Westfalen) και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΣτΜ: γερμ. Alternative für Deutschland, AfD) ανακοινώνουν ομόφωνα ότι δεν θέλουν άλλους πρόσφυγες και ότι θέλουν να προστατεύσουν τις «γυναίκες τους». Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανακοινώνουν δράσεις στο δρόμο μέχρι και σωματικές επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών ανδρών.

Οι γυναίκες πρέπει να προστατευτούν ακριβώς από τέτοιου είδους κόμματα και ομάδες, τα οποία από τη μεριά τους προπαγανδίζουν ή προωθούν βαθύτατα εχθρικά προς τις γυναίκες πρότυπα και κοινωνικές δομές. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία, μια ολοένα και μεγαλύτερη δεξαμενή για τους ναζί, αγωνίζεται για την ετεροκανονική οικογένεια, απορρίπτει το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια και αποδίδει στη γυναίκα τον παραδοσιακό ρόλο της μητέρας. Επιπλέον αγωνίζεται για μια αυστηροποίηση της παραγράφου 218 (για πιο δύσκολη διακοπή κύησης), διοργανώνει καμπάνιες ενάντια στην πολιτική της ποσόστωσης για τις γυναίκες και στο φεμινισμό – και προσποιείται σχεδόν ταυτόχρονα ότι η ισότητα των γυναικών έχει επιτευχθεί προ πολλού. Ακόμη και ένα πιο μετριοπαθές συντηρητικό κόμμα σαν το CSU, που προβάλλει σήμερα το αίτημα: «Όποιος δεν σέβεται τις γυναίκες, δεν μπορεί να έχει θέση στην κοινωνία της Γερμανίας», αυτοαναιρείται, αν δει κανείς για παράδειγμα τη θέση που κράτησε στην ψηφοφορία για τη βία μέσα στο γάμο στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και το σεξισμό

Το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις συνέβησαν στην Κολωνία, αποδεικνύει, παρεμπιπτόντως, για άλλη μία φορά την έντονη πόλωση της κοινωνίας: η πόλη με τον καθεδρικό ναό θεωρείται μια φιλελεύθερη μητρόπολη. Αλλά και πριν από έναν χρόνο έγινε ο τόπος συγκέντρωσης τεσσάρων χιλιάδων υποστηρικτών του κινήματος Ho.Ge.Sa. (ΣτΜ: γερμ. «Hooligans gegen Salafisten», που σημαίνει Χούλιγκαν εναντίον Σαλαφιστών).

Αν μη τι άλλο ισχύει το εξής: οι σεξουαλικές επιθέσεις της παραμονής της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις πρέπει να καταδικαστούν και οι δράστες αυτών των επιθέσεων να τιμωρηθούν. Όλοι και όλες μαζί πρέπει να διαδηλώσουμε – όπως έγινε στις 5 Ιανουαρίου μπροστά από τον καθεδρικό ναό – ενάντια στη βία κατά των γυναικών και ενάντια στο ρατσισμό. Επιπλέον πρέπει να απαιτήσουμε από τα ΜΜΕ και από τα πολιτικά κόμματα να αναλάβουν δράση απέναντι στην ενισχυόμενη δεξιά, αντί να την υποστηρίζουν με αβάσιμα επιχειρήματα. Η επόμενη μεγάλη ευκαιρία να διαδηλώσετε ενάντια στην αντιφεμινιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία, τη νέα δεξαμενή για τους ναζί, είναι η Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών στις 6 Μαρτίου στο Βερολίνο. Σε ό,τι αφορά την κοινωνική αριστερά πρέπει να επικρατήσει με απόλυτη σαφήνεια ότι η καταπίεση των γυναικών στη Γερμανία είναι δομική και ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε να διασπαστεί ο αγώνας για την εξάλειψή της λόγω του ρατσισμού – πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τα δύο φαινόμενα με την ίδια αποφασιστικότητα.

Αρχική πηγή του κειμένου: marx21

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

frauen3

 

Share

Καταγγελία για περιστατικό έμφυλης βίας στη Θεσσαλονίκη

take back the night

Το βράδυ της Τετάρτης 24/06 καθόμασταν στον πεζόδρομο της Ικτίνου. Είδαμε μία παρέα να μας κοιτάει με περίεργο τρόπο και μετά από λίγο έκατσαν δίπλα μας, ανάμεσα σε εμάς και μία άλλη παρέα δύο ατόμων.

Είδαμε τον έναν να ενοχλεί τη μία κοπέλα από τη δίπλα παρέα και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα να γυρνάει πίσω στη δική του και να αρχίζει να μιλάει για τη «μουνάρα» που κάθεται δίπλα (εννοώντας την κοπέλα από την δική μας παρέα που κοίταζαν και προηγουμένως). Η κοπέλα στην αρχή τους αγνόησε, και στη συνέχεια τους ζήτησε ευγενικά να σταματήσουν να το λένε αυτό γιατί είναι ενοχλητικό. Αυτοί αφού συνέχισαν για λίγο τελικά κατέληξαν να της λένε (κατά λέξη) πως «ένα κομπλιμέντο σου κάναμε, ευχαριστώ θα έπρεπε να λες» και πως «δεν είναι κακό να σε λέμε μουνάρα», ενώ στο αγόρι από την παρέα της που την υπερασπίστηκε απάντησαν ένα «μόνο αν είναι αδερφή σου ή γκόμενά σου θα σταματήσω».

Ο ένας από την παρέα έφυγε και επέστρεψε μετά από λίγο με άλλους δύο κάγκουρες. Τον βλέπαμε να δείχνει προς το μέρος μας και λίγες στιγμές μετά ο ένας κάγκουρας χώθηκε στην παρεα και απευθυνόμενος στην κοπελα που ειχε παρενοχληθει και προηγουμενως, αγνοώντας τις αντιδράσεις μας, και με προφανή χρήση του εξουσιαστικού του προνομίου, της επανέλαβε «κοπελιά ήρθα να σου πω ότι είσαι μουνάρα». Του ζητήσαμε και πάλι να φύγει, στην αρχή με ήρεμο τρόπο και στη συνέχεια, καθώς όλο αυτό κατέληξε να κλιμακώνεται, υπερασπιστήκαμε το δικαίωμά μας να υπάρχουμε ανενόχλητες στον δημόσιο χώρο με την απειλή βίας.

Το περιστατικό κατέληξε σε συμπλοκή και μετά από αυτό εγκαταλείψαμε το χώρο. Μάθαμε αργότερα πως ο ένας από τους τύπους απείλησε με «σφάξιμο» τα θύματα της έμφυλης επεκτατικότητάς του μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολούθησε το περιστατικό. Αυτήν την απειλή δεν θα την αφήσουμε να περάσει έτσι. Είμαστε έτοιμες να διεκδικήσουμε τον χώρο που θα έπρεπε να μας ανήκει, τον χώρο που στερούμαστε.

Η ιδέα της κτήσης ενός γυναικείου σώματος, του σεβασμού μεταξύ των «αρσενικών ιδιοκτητών», του δικαιώματος να απευθύνεσαι με χυδαίο τρόπο σε κάποι@ στο δημόσιο χώρο απλώς και μόνο επειδή θέλεις, και της οφειλής της γυναίκας να απαντάει και να νιώθει πως την τιμάνε αυτά τα σχόλια, όλα αυτά τα σιχαμερά σκατά που γεννάει και αναπαράγει η πατριαρχία τα είδαμε να αναπαράγονται στον λόγο και την συμπεριφορά τους. Το ανδρικό προνόμιο δημιουργεί τις προϋποθέσεις για όλα αυτά τα οποία νιώσαμε να μας απειλούν εκείνο το βράδυ και στο ανδρικό προνόμιο θα στοχεύσουμε όλες τις επιθέσεις μας από εδώ και πέρα.

Από την άλλη το συγκεκριμένο περιστατικό, παρ’ όλο που ήταν προσωπικό, δεν μπορούμε να το δούμε ως κάτι μεμονωμένο. Πιο πολύ μοιάζει με ένα κομμάτι του παζλ που έρχεται να προστεθεί στα υπερβολικά πολλά περιστατικά έμφυλης βίας που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Άγριες επιθέσεις, απόπειρες βιασμού, λεκτική και σωματική παρενόχληση στους δρόμους, στα λεωφορεία, στις εισόδους των πολυκατοικιών μας, στα σπίτια μας, σε όλη μας τη ζωή. Στη διάχυτη ματσίλα απαντάμε ενωμένες, και δε δεχόμαστε καμία πειθάρχηση των σωμάτων μας. Προστατεύουμε τις εαυτές μας, η μία την άλλη, κρατάμε τις γειτονιές μας καθαρές από φασίστες και βιαστές.

ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΔΕ ΣΑΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ

ΣΑΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ

 

Share

Το Τέρας κι εμείς (ένα υστερόγραφο στην προαναγγελθείσα απώλεια του Βαγγέλη)

vaggelis

της Μαρίας Λούκα

Σήμερα είναι Κυριακή, ταυτισμένη παραδοσιακά στην εθιμική κοινωνική κουλτούρα με τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά – όσο κι  αυτές οι έννοιες έγιναν πολύ στενές τα τελευταία χρόνια – κι ήρθε μια είδηση να ραγίσει την κανονικότητα και να μας κάνει να αναμετρηθούμε ξανά με την διαρκώς παρούσα «Κόλαση» του Σαρτρ.

Ο τίτλος «τραγικός επίλογος» πάνω από μια φωτογραφία ενός αγέλαστου νεαρού  φιγουράρει ως πρώτη είδηση σε όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα, αφού ο ανομολόγητος φόβος επιβεβαιώθηκε όταν η Αστυνομία εντόπισε το πτώμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη 800 μέτρα μακριά από τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων που έμελλε να αποβάλλει κάθε παιδαγωγικό σκοπό και να μετατραπεί σε τόπο μαρτυρίου για τον 20χρονο φοιτητή, ως μικροσκοπικό καθρέφτισμα ότι πιο σάπιου γέννησε η ελληνική κοινωνία.

Βλέπεις ο «τραγικός επίλογος» για το Βαγγέλη Γιακουμάκη είχε γραφτεί πολύ νωρίτερα, εμείς απλά τον διαβάζουμε τώρα. Γράφτηκε στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, όταν το σώμα του μετατράπηκε σε πεδίο βασανιστικής δοκιμής της «αρρενωπότητας» κάποιων συμφοιτητών του και σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από το τραύμα μιας ετερότητας που δεν έγινε ανεκτή. Ένα σώμα που δε μέτρησε στο χρηματιστήριο των κοινωνικών αξιών και δε λογίστηκε ως άξιο σεβασμού, ταξινομήθηκε ως «διαφορετικό» και «κατώτερο» και τελικά μετρήθηκε άψυχο στα δελτία αστυνομικών συμβάντων.

«Bulling» το λένε στη σύγχρονη κοινωνιολογική έρευνα αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά επιεικής ο όρος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια διαδικασία εκφασισμού του κοινωνικού σώματος, όπου τα εγκατεστημένα κοινωνικά στερεότυπα για το φύλο, τη σεξουαλικότητα, την εθνικότητα, το χρώμα ή την ομορφιά δηλητηριάζουν τον ανθρώπινο ψυχισμό και εκτρέπουν την καθημερινότητα σε μια συνθήκη που προσομοιάζει σε ζούγκλα, όπου ο διαφορετικός ή ο αδύναμος αποανθρωποιούνται, παύουν να είναι υποκείμενα δικαιωμάτων και γίνονται αντικείμενα τιμωρίας.

Είναι φασισμός της καθημερινότητας, τόσο βαθιά ριζωμένος που γίνεται αδιόρατος, με την εκμετάλλευση του μετανάστη που είναι οκ για να μαζεύει τις ελιές και να προσέχει τη γιαγιά αλλά τρώει (το λιγότερο) μια κλωτσιά όταν διεκδικεί λεφτά ή χαρτιά, η απαξίωση του τοξικοεξαρτημένου στην Τοσίτσα που πρέπει διαρκώς να εκδιώχνεται γιατί χαλάει την εικόνα της πόλης, το χυδαίο πείραγμα από το αμάξι στην ανήλική αφρικανή – θύμα του trafficking λίγο πριν ο καθαγιασμένος «νυκοκυραίος» πάρει έναν ακόμα όρκο τιμής στην οικογένεια και τη θρησκεία, το «στ΄αρχίδια» μου παρκάρισμα στη ράμπα του ανάπηρου και όλες αυτές οι συμπεριφορές που είναι τόσο συχνές και αυτοματοποιημένες, ώστε να γίνονται απενεχοποιημένες.

Και σ’ αυτή τη συνομοταξία το φύλο ίσως είναι η πιο σκληρή κατηγορία νοήματος , γιατί σε εγκαλεί από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης σου σ’ ένα αυστηρά διχοτομικό πλαίσιο είτε να είσαι «γυναίκα» δηλαδή χαριτωμένη, γλυκιά και σέξυ, είτε να είσαι «άνδρας» δηλαδή μάτσο, σκληρός, αρρενωπός και επιβλητικός. Κι αν δε χωράς σ’ αυτή τη νόρμα ολόκληρο το πλέγμα των μηχανισμών εξουσίας και των κοινωνικών σχέσεων αναλαμβάνει την πειθαρχική «συμμόρφωση» σου , από το ήπιο κοροϊδευτικό γελάκι , τη νουθεσία να «γίνεις άνδρας» μέχρι την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα μιας παρέας Κρητικών που θα δε δέσει σε μια καρέκλα, θα σου περάσει έναν ιμάντα στο λαιμό, θα σε κλειδώσει σε μια ντουλάπα κλπ κλπ.

Το χειρότερο στην περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη ήταν ότι έπρεπε να συμβιώσει μ’ αυτή τη μαρτυρική διαδικασία απελπιστικά μόνος, απογυμνωμένος από οποιαδήποτε προστατευτική ασπίδα θα μπορούσε να δώσει ένα πλαίσιο υποστήριξης ή μια δομή συντροφικότητας και κατανόησης.

Μια ολόκληρη Σχολή και μια ολόκληρη κοινωνία στη χειρότερη περίπτωση συγκάλυπτε, στην καλύτερη παρακολουθούσε αδιάφορα αυτή τη διαρκή διαπόμπευση και τον εκμηδενισμό της προσωπικότητας του – πολύ υποκριτικά σήμερα- προσφωνηθέντος «άτυχου» νεαρού. Κι ίσως ένας εξίσου «μάγκας» βουλευτής από την Κρήτη – όπως λέγεται – να παρείχε την απαραίτητη πολιτική κάλυψη σ’ αυτά τα πρωτοπαλίκαρα της ντροπής και να εκφράσει σήμερα με τη σειρά του τον «αποτροπιασμό» για το έγκλημα. Και να μη γελιόμαστε  ότι κι αν δείξει η ιατροδικαστική έρευνα – γιατί πολλοί προσβλέπουν στη βολική εκδοχή της αυτοκτονίας – πρόκειται ξεκάθαρα για ένα έγκλημα με πολλούς αυτουργούς.

Και κάπου εδώ είναι που η ανάλυση όλης της κοινωνικής παθογένειας καταλήγει στην οικονομική κρίση, σαν ένα σφουγγάρι που σβήνει όλες τις προηγούμενες αμαρτίες και μπορεί να παρέχει νομιμοποιητικά επιχειρήματα υπεκφυγής της αλήθειας. Η ελληνική κοινωνία, όπως και οι περισσότερες κοινωνίες, κουβαλούσε αρκετή σκατοψυχιά και πριν την οικονομική κρίση.

Αυτό που συντελέστηκε με την τομή της κρίσης και κυρίως της λιτότητας που επιλέχθηκε ως στρατηγική επίλυσης ήταν να καταστήσει το φασισμό ορατή πολιτική δύναμη , όχι μόνο στην αυτούσια περίπτωση της Χρυσής Αυγής αλλά στη γενικότερη τακτική ποινικοποίησης του αδύνατου που εκπορεύτηκε από το σύστημα εξουσίας αυτή την πενταετία.

Μ’ αυτό τον τρόπο έστειλε ένα σινιάλο απενεχοποίησης της φασίζουσας συμπεριφοράς κι έστρωσε το δρόμο για να ξεδιπλωθεί  το σκοτάδι στην καθημερινή πρακτική. Γι’ αυτό και σήμερα η επανακατοχύρωση και η υπεράσπιση της δημοκρατίας – όσο μεγάλο κόπο κι αν απαιτεί – έχει κυρίαρχη σημασία και πρέπει να διαπεράσει όλες τις βαθμίδες της πυραμίδας.

Η αποφώνηση αναγκαστικά στο Μάνο Χατζιδάκι:

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δε συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση – εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξη του , όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του… Και το κακό ελλοχεύει , χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία . Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο θάνατος»

Πηγή: στο Κόκκινο

 

Share

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

harassment

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Τον Αύγουστο του 2014 δύο υποθέσεις «σταθμοί» στο χώρο της ποινικοποίησης της σεξουαλικής παρενόχλησης είδαν σχεδόν παράλληλα τα φώτα της δημοσιότητας, η πρώτη στην Αυστραλία και η δεύτερη στην Κύπρο.

Σε ό, τι αφορά την υπόθεση της Αυστραλίας, η ιδιαιτερότητα και η σημασία της σχετικής απόφασης, εκτός από το ύψος της αποζημίωσης που καθορίστηκε σε 500.000 αυστραλιανά δολάρια (περίπου 350.000 ευρώ), αφορά πρωτίστως τον ορισμό του «χώρου εργασίας». Αυτός, σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο δεν χρειάζεται να είναι ένας αυστηρά καθορισμένος, «σταθερός» χώρος αλλά ένας μεταβαλλόμενος, «κινητός» χώρος.

Φαίνεται ότι η ερμηνεία αυτή, αν και δεν εκφράζεται ρητά, συνδέεται και με την αντίληψη σχετικά με την ανάγκη αναγνώρισης και προστασίας των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Ευέλικτων υπό την έννοια ότι παρεκκλίνουν από το «κανονικό» μοντέλο της μισθωτής εξαρτημένης εργασίας, όπως είναι οι συμβάσεις ορισμένου έργου ή χρόνου, η απασχόληση σε καθεστώς υπεργολαβίας, η επενοικίαση ή ο δανεισμός εργαζομένων από τα γραφεία προσωρινής απασχόλησης κλπ, και των κινδύνων που απορρέουν για τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μορφές ευελιξίας που, εκτός από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, εμπεριέχουν το στοιχείο του εξαναγκασμού, δεδομένου ότι δεν αποτελούν εκούσια επιλογή, αλλά μία αναγκαστική αποδοχή εκ μέρους των εργαζομένων -στη μεγάλη τους πλειοψηφία γυναικών και συνήθως κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, όπως η υψηλή ανεργία. Στο πλαίσιο αυτό, οι γυναίκες γίνονται ακόμα πιο ευάλωτες στην εργασιακή εκμετάλλευση, καθώς και σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, υποτίμησης και περιθωριοποίησης.

Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει η Αμερικανίδα φεμινίστρια και ακαδημαϊκός CatharineMacKinnon στην εργασία της «Σεξουαλική παρενόχληση των εργαζομένων γυναικών» (1979), η οικονομική δύναμη του εργοδότη είναι για τη σεξουαλική παρενόχληση ότι η σωματική δύναμη για τον βιασμό. Τρεις δεκαετίες αργότερα, παρά την αναγνώριση του προβλήματος και την εγκαθίδρυση ενός σχετικά πλήρους και επαρκούς θεσμικού πλαισίου, σε κάποιες χώρες ήδη από τη δεκαετία του 1980, το οποίο σταδιακά συμπληρώνεται και τροποποιείται βάσει και των σχετικών κοινοτικών διατάξεων, οι γυναίκες αποσιωπούν το πρόβλημα ή «συναινούν» στον σεξουαλικό εξαναγκασμό από το φόβο να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας σειράς εμπειρικών μελετών που πραγματοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η μη αξιοποίηση των ευκαιριών που έχουν τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης για να προσφύγουν στη δικαιοσύνη δεν πηγάζει μόνο από το φόβο των συνεπειών της δημοσιοποίησης, αλλά και από την αδυναμία να αποδείξουν ότι υπήρξαν θύματα, μία αδυναμία που δεν σχετίζεται πάντα με την κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών.

Στην υπόθεση για παράδειγμα της Αυστραλίας, η έλλειψη ενός αυστηρά καθορισμένου χώρου εργασίας, όπως ένα γραφείο, και η υποχρέωση της ορκωτής λογίστριας JemmaEwin  να συναντά τον προϊστάμενό της για σκοπούς εργασίας σε διάφορους χώρους, ακόμα και σε μπαρ ξενοδοχείων, κατ’ επιλογή του προϊσταμένου της, χρησιμοποιήθηκε εκ μέρους του εναγόμενου για να αποδείξει ότι δεν υπήρξε σεξουαλική παρενόχληση εξ αφορμής της εργασίας, επιχείρημα ωστόσο που δεν αποδέχτηκε το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Σύμφωνα με την Επίτροπο της Αυστραλίας για την σεξουαλική παρενόχληση ElizabethBroderick, ο ορισμός του «χώρου εργασίας» πέρα από τα φυσικά του όρια, είναι εξαιρετικής σημασίας για τη διερεύνηση μελλοντικών καταγγελιών, ενώ γίνεται πλέον σαφές ότι δεν είναι το εργασιακό καθεστώς που μετράει αλλά η ύπαρξη οποιασδήποτε μορφής και σχέσης εργασίας. Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση του εργοδότη να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας καλύπτει και κάθε έμμεσο εργοδότη, όπως για παράδειγμα εργολάβους και υπεργολάβους.

Η υποχρέωση του εργοδότη και των εκπροσώπων του σχετικά με τη λήψη κάθε πρόσφορου και έγκαιρου μέτρου με στόχο την αποτροπή σεξουαλικών παρενοχλήσεων που εκδηλώνονται στο χώρο εργασίας μας μεταφέρει στην υπόθεση της Κύπρου. Για πρώτη φορά, κυπριακό δικαστήριο όχι απλά αναγνώρισε τη σχετική υποχρέωση του εργοδότη ως προς τη λήψη προληπτικών μέτρων, άλλα έκρινε ότι ο εργοδότης υπήρξε εξ ολοκλήρου συνυπεύθυνος με τον εναγόμενο που εκδήλωσε την απαγορευμένη συμπεριφορά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ενάγουσας, νοσηλευτικής λειτουργού στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, παρότι ενημέρωσε τη διεύθυνση του νοσοκομείου και υπέβαλε σχετική καταγγελία, σύμφωνα με την οποία υπήρξε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης κατ’ εξακολούθηση, η προϊσταμένη του νοσοκομείου αρκέστηκε να προτείνει τη μετακίνησή της σε άλλο τμήμα, προκειμένου να κλείσει η υπόθεση. Στη σχετική απόφαση, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών της Λευκωσίας, έκρινε ότι ο εργοδότης έχει υποχρέωση με βάση τις νομοθετικές επιταγές όχι μόνο να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης αλλά και πρόσφορα μέτρα για την παύση και μη επανάληψή της. Επιπρόσθετα, το δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της πρωταρχικής ευθύνης που φέρει το άτομο που διέπραξε το αδίκημα σε καμία περίπτωση δεν απαλείφει ούτε αναιρεί την ευθύνη του εργοδότη, που θεωρείται συνυπεύθυνος.  Όσον αφορά την επιδίκαση αποζημιώσεων, η αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που προξενήθηκε στην εργαζόμενη λόγω της σεξουαλικής παρενόχλησης επιτεύχθηκε κυρίως μέσα από την πειθαρχική τιμωρία της αναγκαστικής συνταξιοδότησης του εναγόμενου, μιας και η χρηματική αποζημίωση καθορίστηκε σε μόλις 5.000 ευρώ, μία μάλλον χαμηλή αποζημίωση για να δοθεί η αναγνώριση που αρμόζει σε περιπτώσεις ηθικής ζημιάς, χωρίς να συνυπολογιστεί το υπερβολικό του χρόνου εκδίκασης της υπόθεσης, που διήρκησε δέκα χρόνια.

Από τη σύντομη παρουσίαση των δυο υποθέσεων, προκύπτει ότι εκτός από την τεράστια γεωγραφική απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, είναι πολύ μεγάλη και η απόσταση που χωρίζει τις δύο αποφάσεις ως προς το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους. Ωστόσο και οι δύο αποφάσεις, μπορούν να θεωρηθούν ιδιαίτερα καινοτόμες σε εθνικό επίπεδο, με πρωτοποριακό περιεχόμενο και καταλυτικές επιπτώσεις, όχι μόνο για τα νομικά δεδομένα της κάθε χώρας, αλλά και ως προς τις κοινωνικές τους διαστάσεις, ως πηγή δηλαδή μεταρρύθμισης και αλλαγής. Την ίδια ωστόσο στιγμή εγείρουν ερωτήματα αναφορικά με τις προϋποθέσεις για μία κριτική προσέγγιση τόσο των σχετικών αποφάσεων όσο και των υφιστάμενων νομοθεσιών. Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι καινούργια και δεν αφορούν αποκλειστικά τις διαφορές ως προς τη διεκδικητική βάση της κάθε κοινωνίας, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και το υφιστάμενο κανονιστικό πλαίσιο, αλλά τους διαφορετικούς τρόπους κατανόησης της έννοιας της έμφυλης βίας, που αντανακλάται και στο νομικό λόγο, ο οποίος, στις περισσότερες περιπτώσεις, φαίνεται να είναι ξεκομμένος από τον φεμινιστικό. Στο πλαίσιο αυτό, ενώ η έννοια της διάκρισης λόγω φύλου αποτέλεσε τη βάση των νομοθετημάτων για τη σεξουαλική παρενόχληση και οδήγησε σε μία πλούσια νομολογία, η σεξουαλική παρενόχληση ως μορφή έμφυλης βίας έχει προσδιοριστεί ελάχιστα από τη νομοθεσία και τη νομολογία.

 

Share

Πρόστιμο στη φεμινιστική πρωτοβουλία φοιτητριών «Μετάφερε το φορτίο σου» από το το Πανεπιστήμιο Κολούμπια

emma-sulkowicz-carries-mattress-605x334

 

Στις 10 Νοεμβρίου λοιπόν, η  φεμινιστική ομάδα του Πανεπιστημίου Κολούμπια οργάνωσε εθνική ημέρα δράσης, στην οποία συμμετείχαν 130 Πανεπιστήμια από το Stanford University της Πολιτείας της Καλιφόρνιας μέχρι και στο Eastern European University της Βουδαπέστης. Αφορμή και έμπνευση αυτής της διαμαρτυρίας υπήρξε η φοιτήτρια Emma Sulkowicz της οποίας η διπλωματική εργασία με τίτλο «Μετάφερε το φορτίο σου» περιελάμβανε επίσης την μεταφορά του στρώματος, πάνω στο οποίο είχε βιαστεί, στους κοινόχρηστους χώρους του κάμπους, από την ίδια την φοιτήτρια ως διαμαρτυρία εναντίον της απόφασης του Πανεπιστημίου Κολούμπια να μην τιμωρήσει τον φοιτητή που είχε κατηγορηθεί από την Emma και δυο άλλες φοιτήτριες για τους βιασμούς τους.

Έτσι, φοιτήτριες μετέφεραν 28 στρώματα στο χώρο του Πανεπιστημίου με συνθήματα κατά της σεξουαλικής βίας, υποστηρικτικά μηνύματα προς τα θύματα βιασμού αλλά και αιτήματα για την αλλαγή της πανεπιστημιακής πολιτικής στο θέμα των σεξουαλικών επιθέσεων. Η διαμαρτυρία τελείωσε με την τοποθέτηση των στρωμάτων στο γρασίδι μπροστά από το γραφείο του Προέδρου του Πανεπιστημίου και για τον λόγο αυτό το Πανεπιστήμιο τους επέβαλλε πρόστιμο για έξοδα καθαριότητας το οποίο ανέρχεται στα 1.500 δολάρια! Η δήλωση μάλιστα εκ μέρους του Πανεπιστημίου για το πρόστιμο είναι ότι δεν είναι ασυνήθιστο αλλά τυπικό εφόσον το Πανεπιστήμιο διευκολύνει μάλιστα έτσι διάφορες φοιτητικές εκδηλώσεις. Να σημειωθεί ότι μόλις μια ώρα μετά την τοποθέτηση των στρωμάτων, το Πανεπιστήμιο διέταξε αυτά να πεταχτούν τα στρώματα στα σκουπίδια. Όπως παρατηρεί και η ακτιβίστρια και οργανώτρια της δράσης αυτής, Michela Weihl, η απόφαση αυτή του Πανεπιστημίου δεν αφορά απλά την καθαριότητα αφού «ο συμβολισμός του να πετάξουν στα σκουπίδια τα στρώματα μόλις μια ώρα μετά είναι απίστευτα ενδεικτικός για το πώς χειρίζονται περιστατικά σεξουαλικής βίας- κυριολεκτικά παραπετάνε υποθέσεις βιασμού χωρίς δεύτερη σκέψη».

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

Πηγή: feminist.org

 

Διαβάστε ακόμα

«Μόνο το ναι σημαίνει ναι» 

 

 

Share

Οι ήρωες του Λευκού Οίκου

obama

 

της Δήμητρας Σπανού

Διάσημοι άντρες, μεταξύ των οποίων και ο Μπαράκ Ομπάμα, επιστρατεύτηκαν στο νέο βιντεάκι της καμπάνιας του Λευκού Οίκου ενάντια στους βιασμούς στα κολέγια. Αυτοί λοιπόν οι διάσημοι άντρες, που προφανώς λειτουργούν ως πρότυπα για την αμερικάνικη κοινωνία, απευθύνονται επίσης σε άντρες, στους οποίους εξηγούν γιατί δεν πρέπει να βιάζουν αλλά αντίθετα να σέβονται τις γυναίκες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ήδη από τη δεκαετία 1990 έχει ασχοληθεί συστηματικά, σύμφωνα με τη σχετική ιστοσελίδα, με το θέμα της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Παρόμοιο βίντεο, επίσης με διάσημους άντρες, είχε γυριστεί και παλιότερα με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Το βίντεο:

YouTube Preview Image

Σίγουρα αποτελεί μια θετική πρωτοβουλία, όταν οι δύο ηγετικές φιγούρες ενός κράτους μιλούν δημόσια για την έμφυλη βία, ειδικά όταν αυτό αποτελεί κομμάτι μιας καμπάνιας που παίρνει –τουλάχιστον με βάση αυτά που ισχυρίζεται- διάφορες μορφές, καθώς δείχνει πως υπάρχει βούληση για δράση σε ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα. Ένα βασικό πρόβλημα με την έμφυλη βία είναι το γεγονός ότι τα θύματα συχνά αισθάνονται πως είναι μόνα τους και δεν μπορούν να στραφούν πουθενά ή πως αν στραφούν κάπου, τότε θα κατηγορηθούν ότι φταίνε. Έτσι, πολύ συχνά φοβούνται να καταγγείλουν το περιστατικό. Οπότε, το να παίρνουν θέση κατά της έμφυλης βίας πρόσωπα (και μάλιστα άντρες) με θεσμική εξουσία μπορεί να βοηθήσει ώστε τα θύματα να μην αισθάνονται αυτή τη μοναξιά.

Επίσης, έχει ενδιαφέρον ότι, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, διεξάγεται μια καμπάνια στοχευμένη στις σεξουαλικές επιθέσεις σε κολέγια και σε ηλικίες 16-24, που αποτελούν ένα σοβαρό και δισεπίλυτο πρόβλημα, διαπιστωμένο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Κατά αυτό τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα να εξειδικευτεί ένα γενικό πρόβλημα, να αναπτυχθούν εργαλεία και να παρθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες από τους αρμόδιους φορείς. Τέλος, να πούμε ότι, παρόλο που στο βίντεο δεν αναφέρεται, στην καμπάνια καταγγέλλεται πως και οι άντρες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας.

Παρόλα αυτά, εστιάζοντας στο βίντεο, δεν μπορούμε να μη σταθούμε σε ορισμένα προβληματικά χαρακτηριστικά. Καταρχάς, μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν δικαιολογήσει, στο εσωτερικό τους πρώτα από όλα, καταστροφικές πολεμικές επιχειρήσεις σε άλλες χώρες με το ιδεολόγημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικείων (π.χ. στο Αφγανιστάν), έχουν πολλάκις κατακριθεί για βασανιστήρια (που περιλαμβάνουν και βιασμούς) ενώ παράλληλα έχουν καλλιεργήσει την ισλαμοφοβία, παρουσιάζοντας το Ισλάμ ως απειλή απέναντι στον «προοδευτικότερο» δυτικό πολιτισμό; Δηλαδή, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς αυτές οι κυρίαρχες πολιτικές συνδυάζονται με τον σεβασμό στον άλλο, ακόμα και αν πρόκειται για τις γυναίκες στην ίδια τους την χώρα;

Η ίδια λογική μιας ανώτερης δύναμης που χρειάζεται να παρεμβαίνει για να σώζει εκείνους που η ίδια χαρακτηρίζει ως χρήζοντες προστασίας διαπερνά και το συγκεκριμένο βίντεο. Είναι η λογική του «σωτήρα» και είναι βαθύτατα πατριαρχική. Οι άντρες που επιλέχτηκαν για να μιλήσουν, αν και υποτίθεται ότι προέρχονται από μια φυλετική και επαγγελματική ποικιλία, ανταποκρίνονται και αναπαράγουν αυτό το πρότυπο και το κάνουν εντέλει με την υπεροψία του σχεδόν τέλειου, υποδειγματικού δυτικού άντρα.

Έτσι, ενώ είναι θετικό ότι το βίντεο απευθύνεται σε άντρες, που από ότι γνωρίζουμε είναι συνήθως οι θύτες, θέλοντας να τους κάνει συμμάχους αλλά και να απενοχοποιήσει τα θύματα, ο πήχης είναι πολύ χαμηλά. Η ανδρική εξουσία και τα προνόμια που πηγάζουν από αυτήν δεν αμφισβητείται, αλλά αντίθετα κολακεύεται και προωθείται. Οι άντρες είναι αυτοί που έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι. Είναι εν δυνάμει βιαστές, γιατί έχουν την απαιτούμενη δύναμη ή την ικανότητα, αλλά δεν πρέπει να βιάζουν. Σαν τη γνωστή ατάκα από τα κόμιξ με υπερήρωες ότι «με την μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη».

Ο λόγος που οι άντρες θα πρέπει να φέρονται υπεύθυνα απέναντι στις γυναίκες είναι πως ο βιασμός είναι «έγκλημα» και δεν είναι «σωστός». Όχι γιατί αποτελεί μια βίαιη και τρομαχτική άσκηση εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο που απέχει έτη φωτός από την ισότητα ή έστω γιατί έχει καθοριστικές επιπτώσεις στη ζωή, τον ψυχισμό και το σώμα υπαρκτών ανθρώπων ενώ και μόνο το ενδεχόμενο βιασμού αποτελεί αιτία καθημερινού φόβου στον μισό πληθυσμό. Ούτε γιατί η σεξουαλική πράξη οφείλει να περιλαμβάνει αμοιβαία απόλαυση, εφόσον μιλάμε για ανθρώπους και όχι αντικείμενα. Επιπλέον, οι άντρες δεν πρέπει να βιάζουν γιατί ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε μάνες, αδελφές, συζύγους. Σαν να λέμε «μην το κάνεις για να μην στο κάνουν». Ή αλλιώς, όταν πάθουν κάτι τα καημένα τα γυναικόπαιδα, τότε δεν είναι τα ίδια που θίγονται, τραυματίζονται, υποφέρουν, θυμώνουν, αντιδρούν, αλλά το γόητρο, η ικανότητα ή ο εγωισμός του προστάτη.

Αυτό που μάθαμε δηλαδή από το βίντεο είναι πως ο άντρας ο σωστός είναι αυτός που αν και θα μπορούσε να βιάζει, θα πρέπει να επιλέξει να είναι ο σωτήρας και προστάτης, κάτι που φυσικά περιμένουν από αυτόν οι αβοήθητες γυναίκες. Μια λογική που όχι μόνο δεν αμφισβητεί τις ρίζες του προβλήματος της έμφυλης βίας, αλλά στην ουσία αναπαράγει προβληματικά στερεότυπα, που μειώνουν και τα δύο φύλα.

ObamaSuperhero_6692

 

Share

Αργεντινή: Τα αντρικά «σφυρίγματα» στις γυναίκες έγιναν πολιτικό ζήτημα

επιμέλεια Απόστολος Ρουμπάνης

Στην Αργεντινή δεν αργεί πολύ να γίνει πολιτικό οποιοδήποτε ζήτημα προκύψει, με έντονη σε αρκετές περιπτώσεις αντιπαράθεση μεταξύ περονιστών και μη.

Όλα ξεκίνησαν από την εκστρατεία που οργάνωσε στην Αργεντινή οργάνωση για την προστασία των γυναικών στο πλαίσιο της Εβδομάδας Δράσης κατά της Παρενόχλησης, που τελεί υπό την αιγίδα της ΜΚΟ «Stop Street Harassment».

Οι δράσεις της οργάνωσης στη χώρα της Νοτίου Αμερικής περιλάμβαναν μηνύματα στο διαδίκτυο και τα ΜΜΕ, αλλά και 7.000 αφίσες σε κεντρικούς δρόμους του Μπουένος Αϊρες με στόχο την αφύπνιση των γυναικών.

Όμως ο κυβερνήτης του Μπουένος Αϊρες, Μαουρίσιο Μάκρι, εμφανίστηκε πολύ δύσπιστος με το θέμα. Μιλώντας πριν από λίγες μέρες σε ραδιοσταθμό εξέφρασε την άποψη ότι οι γυναίκες κολακεύονται όταν τις πειράζουν στο δρόμο.

«Δεν τις πιστεύω αυτές που λένε ότι ενοχλούνται. Γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο ωραίο από το να ακούει μια γυναίκα ‘τι ωραία που είσαι’» είπε μεταξυ πολλών  άλλων.

Αμεση ήταν η αντίδραση του Εθνικού Κέντρου κατά των Διακρίσεων, το οποίο καταδίκασε έντονα τα όσα είπε. Δεν ήταν μόνο οι δηλώσεις που προκάλεσαν την καταδίκη, αλλά και το γεγονός ότι έγιναν από τον μεγάλο πολιτικό αντίπαλο της προέδρου της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες.

Αλλά και εκπρόσωποι άλλων πολιτικών κομμάτων καταδίκασαν τις δηλώσεις του. Η Βικτόρια Δόντα, βουλευτής της κεντροαριστερής συμμαχίας Frente Amplio, δήλωσε: «Μπορεί σε εκείνον να αρέσει να του φέρονται σαν αντικείμενο στον δρόμο, αλλά πρέπει να μας ζητήσει συγγνώμη, γιατί είναι δημόσιο πρόσωπο και έχει ευθύνη.

» Στην Αργεντινή οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι σε δυσχερή θέση. Το ζήτημα είναι ότι από τη φράση ‘τι ωραία που είσαι’ μέχρι κάτι πιο χυδαίο είναι πολύ μικρή η απόσταση. Και αυτό μας το έδειξε ο Μάκρι.»

Η ίδια σχολίασε και τη θέση του Μάκρι ότι δεν πιστεύει ότι οι γυναίκες ενοχλούνται: «Είναι αυτή η ιδέα ότι όλες είμαστε υστερικές. Ας καταλάβουμε ότι στην Αργεντινή οι γυναίκες πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πρόσωπα.»

Μετά από όλα αυτά, ο Μάκρι αναγκάστηκε να κάνει πίσω. Επέλεξε το Twitter στο οποίο έγραψε: «Η κόρη μου με πήρε τηλέφωνο για το θέμα των πειραγμάτων. Ζητώ συγγνώμη.»

Πηγή: in.gr

Share

Καλά κρατεί η βία κατά των γυναικών στην Αίγυπτο

της Ελένης Τσερεζόλε

Στην αρχή τα πράγματα έμοιαζαν σχεδόν μαγικά. Οι Αιγύπτιες έπαιρναν μέρος στις διαδηλώσεις της πλατείας Ταχρίρ κατά του Χόσνι Μουμπάρακ, για 18 ημέρες στις αρχές του 2011, χωρίς αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, το «θαύμα» τελείωσε και το διαδέχθηκαν 16 μήνες σκέτη κόλαση, για όποιες γυναίκες τολμούσαν να κατέβουν στους δρόμους να διαδηλώσουν. Η αρχική ευφορία εξανεμίστηκε. Τη θέση της πήραν οι συστηματικές επιθέσεις κατά των διαδηλωτριών. Επιθέσεις που συχνά κατέληγαν σε βιασμούς, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα έμεναν ατιμώρητοι, φέρνοντας έτσι στο προσκήνιο μια σοβαρή «σκιά» της μεταβατικής πολιτικής περιόδου στη χώρα…

Τα γεγονότα καταγράφει και στηλιτεύει στην τελευταία της έκθεση, που δόθηκε μόλις στη δημοσιότητα, η Διεθνής Ομοσπονδία Συνδέσμων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις σελίδες τής έκθεσης περιγράφονται οι 16 τελευταίοι μήνες κατά τους οποίους οι διαδηλώτριες έπεφταν συχνά θύματα των στρατιωτικών, θύματα ξυλοδαρμών στον δρόμο, αλλά και θύματα διαφόρων ειδών κακοποιήσεων στη διάρκεια της κράτησής τους στις φυλακές. Χωρίς να ξεχνάει κανείς τα τεστ… παρθενίας στα οποία υποβάλλονταν αναγκαστικά οι γυναίκες στα αστυνομικά τμήματα, από άνδρες γιατρούς…

Στον δρόμο η «διαδικασία» είναι η εξής: η διαδηλώτρια – θύμα ξεμοναχιάζεται από ομάδα ανδρών, διαφόρων ηλικιών, που την ξεγυμνώνουν, και, ανάλογα με τις διαθέσεις τους, τη βιάζουν ή την ξυλοκοπούν… Επί προεδρίας του ισλαμιστή Μοχάμεντ Μόρσι, από τον Ιούνιο του 2012, οι γυναίκες έπεφταν συστηματικά θύματα ομάδων νέων και λιγότερο νέων ανδρών, όταν αυτές μετείχαν σε διαδηλώσεις στην πλατεία Ταχρίρ. Αυτές οι επιθέσεις έμειναν ατιμώρητες, με την αστυνομία απούσα από τον χώρο, ενώ ΜΚΟ κατέγραψαν πάνω από 250 περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων βιασμών, την περίοδο Νοεμβρίου 2012 και Ιουλίου 2013.

Τον Φεβρουάριο του 2013 οι οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών έστειλαν έκκληση στον Μόρσι, καταγγέλλοντας τη «στοχοποίηση των γυναικών ακτιβιστριών προκειμένου να τιμωρηθούν για τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή και να αποκλειστούν από την πολιτική ζωή». Από το καλοκαίρι του 2013 η αστυνομία επέστρεψε στην πλατεία Ταχρίρ, χωρίς όμως να πάψουν οι επιθέσεις κατά των γυναικών, ενώ ορισμένοι θεωρούν ότι αυτές προέρχονται από αστυνομικά όργανα… Έχουν καταγραφεί τέτοιες επιθέσεις με πρωταγωνιστές αστυνομικούς, που τα θύματά τους τις κατήγγειλαν – κάτι που χρειάζεται πολύ κουράγιο στη χώρα, με δεδομένο ότι το κλίμα είναι «πρόκειται για π… που ήθελαν να γ…». Ωστόσο, ούτε ένας από όσους κατηγορήθηκαν δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη… Σε πολλές δε περιπτώσεις δεν διεξήχθη καν έρευνα…

Πάντως η βία κατά των γυναικών σε δημόσιο χώρο δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Εντείνεται συνήθως στη διάρκεια των θρησκευτικών γιορτών, όταν αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων στον δρόμο. Σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ, το 2013, το 99,3% των Αιγυπτίων γυναικών δήλωσε ότι κακοποιήθηκαν σεξουαλικά και το 91% δήλωσαν ότι δεν αισθάνονται ασφαλείς στον δρόμο.

Και η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να διορθώνεται. Και τούτο κυρίως γιατί λείπει η σχετική πολιτική βούληση, ώστε να μεταρρυθμιστεί το σύστημα της Δικαιοσύνης προκειμένου να πάψουν οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Λείπει η βούληση σύσσωμης της πολιτικής τάξης να καταδικάσει αυτού του είδους τη βία. Λείπει η βούληση ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Και όπως τίποτε από αυτά δεν υφίσταται, το πιθανότερο είναι η κατάσταση αυτή να συνεχιστεί προκειμένου να κλειστούν τα σπίτια τους οι Αιγύπτιες… Κάτι που όμως δεν θα είναι τόσο εύκολο. «Εγγυώνται» οι δραστήριες, αν και μοναχικές στην προσπάθειά τους, Αιγύπτιες ακτιβίστριες…

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμη

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

Share

Τα καλά νέα να λέγονται (απ’ όπου κι αν προέρχονται)

της Ζωής Γεωργίου

Στο Ισραήλ διαπιστώθηκε μια ευρεία συνήθεια ανδρών να δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο γυμνές φωτογραφίες πρώην ερωμένων τους. Οι γυναίκες που το κατήγγειλαν, δήλωσαν ότι, εξ αιτίας αυτών των φωτογραφιών, έχουν καταστεί αντικείμενα κοροϊδίας στη καθημερινή τους ζωή, έχουν αναγκαστεί να αλλάξουν δουλειά ή πόλη, έχουν προβλήματα στις  καινούργιες ερωτικές τους σχέσεις κλπ.

Κοινός παρανομαστής των μαρτυριών ήταν το αίσθημα του βιασμού που ένοιωθαν αυτές οι γυναίκες. Ως τέτοιο, δηλαδή βιασμό, το εξέλαβε και η νομοθεσία που θεσπίσθηκε ειδικά γι αυτό το φαινόμενο και προβλέπει κάθειρξη πέντε ετών  για τους δράστες. Ενδιαφέρον έχει και το σκεπτικό του νόμου που βασίζεται στο ότι ο βιασμός μπορεί να έχει πολλές μορφές.

Να προσθέσουμε εδώ ότι εκτός από τις πολλές κατακτήσεις που έχουν οι γυναίκες στο Ισραήλ για την ισότητα των δύο φύλων, όπως η παραπάνω, οι γυναικείες οργανώσεις είναι στην πρώτη σειρά του αγώνα για την ειρήνη, εδώ και δεκαετίες, χωρίς να υπολογίζουν το προσωπικό και κοινωνικό κόστος, που είναι πάντα βαρύ (φυλακίσεις, ξυλοδαρμοί, τραυματισμοί, απολύσεις από τις δουλειές τους κ.ά.).

 

 

 

Share