Subscribe via RSS Feed

Tag: "παρενόχληση"

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Η Αίγυπτος είναι η χειρότερη χώρα του αραβικού κόσμου για να ζει μια γυναίκα. Σεξουαλική παρενόχληση, υψηλά ποσοστά ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αύξηση της βίας και του ισλαμιστικού αισθήματος μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης καθιστούν το περιβάλλον “νοσηρό” για μια γυναίκα, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση του ιδρύματος Thomson Reuters.

Οι μεροληπτικοί νόμοι εις βάρος των γυναικών και η αύξηση των κρουσμάτων διακίνησης ανθρώπων επίσης συμβάλλουν στο να εξασφαλίσει η Αίγυπτος την τελευταία θέση στη λίστα με τις 22 αραβικές χώρες, διαπιστώνει η έρευνα.

«Παρά τις ελπίδες ότι οι γυναίκες θα ήταν από τις πρώτες ευνοημένες από την Αραβική Άνοιξη, είναι τελικά οι μεγάλες ηττημένες, καθώς οι λαϊκές εξεγέρσεις έχουν προκαλέσει συγκρούσεις, αστάθεια, εκτοπισμό και αύξηση των ισλαμιστικών οργανώσεων σε πολλές περιοχές της χώρες», επισημαίνουν οι μελετητές, ενώ η Αιγύπτια αρθρογράφος, Μόνα Ελταχάουι, είπε κατά την παρουσίαση της δημοσκόπησης πως «απομακρύναμε τον Μουμπάρακ από το προεδρικό μέγαρο, αλλά πρέπει να απομακρύνουμε και τον Μουμπάρακ που κατοικεί στο μυαλό μας και στις κρεββατοκάμαρές μας».

«Όπως δείχνουν τα αρνητικά συμπεράσματα της δημοσκόπησης, εμείς οι γυναίκες χρειαζόμαστε μία διπλή επανάσταση, μία εναντίον των διαφόρων δικτατόρων που έχουν καταστρέψει τις χώρες μας και μία κατά του τοξικού συνδυασμού πολιτισμού και θρησκείας που καταστρέφει τις ζωές μας ως γυναικών», πρόσθεσε η αρθρογράφος.

Οι γυναίκες κατείχαν κεντρικό ρόλο στη εξέγερση στη χώρα, αλλά οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι η αυξανόμενη επιρροή των ισλαμιστών – με αποκορύφωμα την εκλογή του ηγέτη της Μοσουλμανικής Αδλεφότητας Μοχάμεντ Μόρσι στην προεδρία – αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τα δικαιώματα των γυναικών. Έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για τις γυναίκες τον Απρίλιο ανέφερε ότι το 99,3% των γυναικών και κοριτσιών πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στην Αίγυπτο.

Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει ότι 91 γυναίκες βιάστηκαν ή δέχτηκαν σεξουαλική επίθεση σε κοινή θέα, στην πλατεία Ταχρίρ, τον Ιούνιο στην διάρκεια της κλιμάκωσης των διαμαρτυριών κατά του Μόρσι. Επίσης καταγράφηκαν υψηλά ποσοστά γάμου δια της βίας και διακίνησης ανθρώπων.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικών γεννητικών οργάνων είναι συχνό και ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο στην Αίγυπτο, όπου το 91% των γυναικών και κοριτσιών – συνολικά 27,2 εκατομμύρια – υποβάλλονται σε κλειτοριδεκτομή, σύμφωνα με την UNICEF. Μόνο το Τζιμπουτί έχει υψηλότερα ποσοστά (93%).

Μετά την Αίγυπτο, το Ιράκ βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση της κατάταξης, ακολουθούμενο από τη Σαουδική Αραβία, τη Συρία και την Υεμένη.

Στο Ιράκ, οι ελευθερίες των γυναικών έχουν μειωθεί από την εισβολή των αμερικανικών δυνάμεων το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσέιν. Μία δεκαετία αστάθειας και συγκρούσεων έχει επηρεάσει δυσανάλογα τις γυναίκες, όπως αναφέρει η έρευνα. Η ενδοοικογενειακή βία και η πορνεία έχουν αυξηθεί, ο αναλφαβητισμός αυξήθηκε δραματικά και έως και 10% των γυναικών – 1,6 εκατομμύριο – έμειναν χήρες και ευάλωτες, σύμφωνα με την οργάνωση Refugees International. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες εκτοπισμένες εσωτερικά και κατά μήκος των συνόρων είναι εύκολο να πέσουν θύματα διακίνησης ανθρώπων, απαγωγών και βιασμών, υποστηρίζει η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ.

Η Σαουδική Αραβία παραμένει η μοναδική χώρα που απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν. Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις που προώθησε ο βασιλιάς Αμπντάλα πρόσφεραν περισσότερες εργασιακές ευκαιρίες στις γυναίκες και περισσότερο δημόσιο λόγο.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έχει καταλυτική επίδραση στις γυναίκες τόσο στο σπίτι όσο και στους καταυλισμούς προσφύγων, όπου καταγράφονται περιστατικά με γάμους παιδιών, διακίνηση και σεξουαλική βία, επισημαίνουν οι ειδικοί. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις υποστηρίζουν ότι οι δυνάμεις του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ έχουν βάλει στο στόχαστρό τους γυναίκες τις οποίες βιάζουν και βασανίζουν, ενώ οι σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές τους έχουν αποστερήσει τα δικαιώματα στα εδάφη που τελούν υπό τον έλεγχό τους.

Μαζί με τη Συρία, όλες οι χώρες μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, με εξαίρεση τη Σομαλία και το Σουδάν, έχουν υπογράψει ή επικυρώσει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη όλων των μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW). Επιπλέον, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς συμβολικά επικύρωσε την Σύμβαση εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η προστασία που παρέχει στις γυναίκες η Σύμβαση είναι επιφανειακή. Οι χώρες μέλη της μπορούν να εγείρουν αντιρρήσεις απέναντι σε ό,τι θεωρούν ότι είναι αντίθετο προς την σαρία (ισλαμικός νόμος), τον οικογενειακό κώδικα μίας χώρας ή σε οποιαδήποτε εθνική νομοθεσία.

Αντίθετα στην κατάταξη της δημοσκόπησης βρίσκονται οι Κομόρες, όπου οι γυναίκες κατέχουν το 20% των υπουργικών θέσεων και διατηρούν το σπίτι ή την γη μετά το διαζύγιο, και ακολουθούνται από το Ομάν, το Κουβέιτ, την Ιορδανία και το Κατάρ.

Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν 336 ειδικοί σε θέματα ισότητας των δύο φύλων τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Διενεργήθηκε σε 21 χώρες του Αραβικού Συνδέσμου και στη Συρία, η οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Αραβικού Συνδέσμου αλλά διαγράφηκε το 2011. Οι ερωτήσεις βασίστηκαν στους όρους της CEDAW, την οποία 19 αραβικές χώρες έχουν υπογράψει ή επικυρώσει.

Η δημοσκόπηση αξιολόγησε τα κρούσματα βίας κατά των γυναικών, τα δικαιώματα στην αναπαραγωγή, την μεταχείριση των γυναικών μέσα στην οικογένεια, την ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία και την αντιμετώπιση ως προς τον ρόλο των γυναικών στην πολιτική και στην οικονομία.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

του Γιάννη Κοντού

Η σεξουαλική παρενόχληση γυναικών στην Αίγυπτο, τόσο κατά την προ, όσο και, κυρίως, κατά τη μετά- Ταχρίρ περίοδο έχει αναδειχτεί μόνο συγκυριακά, παρά τη σοβαρότητά της. Σε μια προσπάθεια να φωτίσουμε τις αιτίες που συντελούν στη γέννηση και την αναπαραγωγή του φαινομένου αυτού, να αποτιμήσουμε την ανάδυση ομάδων αυτοάμυνας γυναικών, καθώς και να προβούμε σε μια συνολικότερη εκτίμηση για την πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο, ένα και πλέον μήνα μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του Ισλαμιστή Προέδρου Μόρσι από το στρατό, συζητούμε με την Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ, Μουσουλμάνα φεμινίστρια ακτιβίστρια, μπλόγκερ και συνιδρύτρια του κινήματος Bassma. Το κίνημα Bassma, το οποίο τον Ιούλιο συμπλήρωσε ένα χρόνο ύπαρξης, ασχολείται με ζητήματα που εκτιμά ότι παραμελούνται από την τοπική κοινωνία, όπως η σεξουαλική παρενόχληση, ενώ έχει γίνει γνωστό για τη διοργάνωση περιπολιών σε δρόμους και σταθμούς μετρό στο Κάιρο, αποσκοπώντας στη μη βίαιη αποτροπή περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών και στην παράδοση των δραστών, ή όσων εκδηλώνουν τέτοια πρόθεση, στις Αρχές.

Πώς ερμηνεύεις τη σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών στην Αίγυπτο, τόσο κατά την προ, όσο και κατά τη μετά-Ταχρίρ περίοδο;

Η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο. Οι γυναίκες συχνά υποτιμώνται και δε γίνονται σεβαστές, συνεπώς οι άνθρωποι θεωρούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να κάνουν ό,τι θέλουν. Τα αιγυπτιακά mainstream Μ.Μ.Ε. συνήθως απεικονίζουν τις γυναίκες ως σεξουαλικά αντικείμενα κι αυτό τις απανθρωποποιεί. Η Αίγυπτος έχει υποφέρει και ακόμη υποφέρει από καταπίεση και αδικία, οι οποίες ωθούν τους ανθρώπους να καταφεύγουν στη βία, προκειμένου να πετύχουν ό,τι επιθυμούν. Οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο από όλους σε τέτοιες βίαιες κοινωνίες.

Είσαι μία από τις συνιδρύτριες του κινήματος Bassma. Μπορείς να μου πεις περισσότερα γι’ αυτό; Σε ποιο βαθμό διαφέρει από άλλες πρωτοβουλίες παρόμοιου προσανατολισμού, όπως η Operation Anti-Sexual Harassment ή η Tahrir Bodyguard; Έχετε ποτέ συνεργαστεί ή το σκέφτεστε;

Συνιδρύσαμε το «Bassma» μετά από μια σεξουαλική επίθεση που υπέστη μια φίλη μου. Συνειδητοποίησα πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η σεξουαλική παρενόχληση, η οποία είναι προϊόν της έλλειψης αποδοχής της διαφορετικότητας του καθενός και της κατηγοριοποίησής του ως «άλλου», γεγονός που οδηγεί ευθέως στην άσκηση βίας. Η απόρριψη της βίας, των στερεοτύπων και των διακρίσεων βάσει φυλής, εθνότητας, χρώματος ή φύλου είναι από τις καταστατικές αρχές του «Bassma». Διαδίδουμε την επίγνωση της σπουδαιότητας της απόρριψης της βίας και της αλληλοαποδοχής, στα πλαίσια του αγώνα μας εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης. Διαφέρουμε από τις άλλες ομάδες, γιατί δουλεύουμε εκτός πλατείας Ταχρίρ, εστιάζοντας τώρα στο Κάιρο, ενώ η «OpAntiSH» και η «Tahrir Bodyguard» δίνουν έμφαση στην πλατεία Ταχρίρ και μόνο κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Εμείς, από την άλλη πλευρά, κάνουμε σχέδια και δουλεύουμε σε ετήσια βάση. Η συνεργασία μας, επομένως, με τις άλλες ομάδες είναι ελάχιστη.

Αποφεύγοντας να πάρετε το νόμο στα χέρια σας και, αντίθετα, βοηθώντας στη δίκαιη εφαρμογή του από τις Αρχές θα πρέπει να είναι απαιτητικό. Πώς καταφέρνετε να μην ξεπερνάτε τα όρια;

Με τη βοήθεια πολλής εκπαίδευσης πάνω στο διάλογο, τον αυτοέλεγχο και την επιλογή ενός ηγέτη εμπιστοσύνης για κάθε επιμέρους ομάδα. Η βία αναδύεται, όταν οι άνθρωποι τριγύρω σου συμφωνούν με αυτή. Τα μέλη μας υποβάλλονται σε πολλή εκπαίδευση και συμμετέχουν σε focus groups, για να συνειδητοποιήσουν πόσο βλαπτική είναι η βία. Όποιο μέλος ξεπεράσει τα όρια, απομακρύνεται αυτομάτως από το κίνημα.

Πώς αντιλαμβάνεσαι τον φεμινισμό, ως Μουσουλμάνα ακτιβίστρια;

Τον αντιλαμβάνομαι ως ελευθερία επιλογής. Είμαι υπέρ της επιλογής. Πιστεύω ότι ο Αλλάχ (Θεός) μας έδωσε ένα σπουδαίο δώρο, την ελευθερία επιλογής, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν να μας το πάρει.

Η Αίγυπτος κλυδωνίζεται και βρίσκεται στο χείλος ενός εμφυλίου, μετά την ανατροπή του Προέδρου Μόρσι . Τι εκτιμάς ότι θα συμβεί στο κοντινό μέλλον, όσο αβέβαιη μια τέτοια εκτίμηση μπορεί να είναι;

Ο στρατός δε θα μας αφήσει να οδηγηθούμε σε έναν εμφύλιο. Πιθανότατα θα εξαλείψει Μουσουλμανική Αδελφότητα, πριν αυτό συμβεί. Στην πραγματικότητα προβλέπω ασφάλεια, γιατί ο στρατός θα υποσχεθεί ασφάλεια και σταθερότητα, με αντάλλαγμα τη σιωπή και τη συναίνεση των πολιτών. Έτσι θα επιστρέψουμε στην καταπίεση, αλλά όσοι υπακούν θα είναι ασφαλείς. Επιστρέφουμε σε μια εποχή πιο σκοτεινή από εκείνη του καθεστώτος Μουμπάρακ…

Περισσότερες πληροφορίες για το κίνημα Bassma μπορείτε να αναζητήσετε εδώ

Το μπλογκ της Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ εδώ

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Διαβάστε σχετικά

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share

Πετράλωνα: 40χρονος άνδρας συνελήφθη για αποπλάνηση ανήλικων κοριτσιών

Ένας 40χρονος άνδρας συνελήφθη το απόγευμα του Σαββάτου στα Πετράλωνα για αποπλάνηση και ασελγείς πράξεις σε βάρος ανήλικων κοριτσιών. Mάλιστα ο δράστης νωρίτερα, προσποιούμενος τον αστυνομικό, προσέγγισε ανήλικη και προέβη σε ασελγείς πράξεις σε βάρος της.

Όπως έγινε γνωστό ο 40χρονος ιδιωτικός υπάλληλος εντόπιζε ανήλικες μαθήτριες, ηλικίας 8 έως 14 ετών την ώρα που έφευγαν από το σχολείο τους, μετά την λήξη των μαθημάτων. Στη συνέχεια τις ακολουθούσε μέχρι την είσοδο των πολυκατοικιών στις οποίες διέμεναν. Μάλιστα για να μην γίνει αντιληπτός κινούνταν με μοτοσικλέτες διαφόρων τύπων και φορούσε πάντα προστατευτικό κράνος.

Στη συνέχεια εισέρχονταν μαζί με τα κορίτσια στις πολυκατοικίες και προσποιούμενος τον αστυνομικό, επιδεικνύοντας κάποια έγγραφα από το πορτοφόλι του, τις παραπλανούσε ότι διενεργεί έρευνα για κλοπή στο σχολείο ή για ναρκωτικά και τις οδηγούσε σε απόμερο κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, όπου  προέβαινε σε ασελγείς πράξεις σε βάρος τους.

Από την μέχρι τώρα έρευνα έχει διαπιστωθεί ότι, κατά την τελευταία πενταετία, έχει ενεργήσει ασελγείς πράξεις σε βάρος 21 ανήλικων κοριτσιών σε διάφορες περιοχές της Αθήνας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο δράστης τη δεκαετία 1995 – 2005 είχε συλληφθεί δύο φορές, για αδικήματα τα οποία στρέφονται κατά της γενετήσιας ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανηλίκων κάτω των δώδεκα ετών, για τα οποία έχει καταδικασθεί και φυλακισθεί.

Σε βάρος του 40χρονου σχηματίσθηκε σχετική ποινική δικογραφία και οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Φωτό: Άνοιξη 2013, γυναίκες καραδαίνουν μαχαίρια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους βιασμούς, που μένουν ατιμώρητοι

 

της Ελένης Τσερεζόλε

«Αν δεν κυνηγούσα τις γυναίκες, οι φίλοι μου θα με περνούσαν για ομοφυλόφιλο». Με τον τρόπο αυτό ένας αιγύπτιος έφηβος που τον συνέλαβαν πρόσφατα να παρενοχλεί σεξουαλικά μια γυναίκα στην Αλεξάνδρεια, δικαιολόγησε την πράξη του. Το περιστατικό, πέρα από αποκαλυπτικό μιας γενικευμένης νοοτροπίας τόσο έναντι των γυναικών όσο και έναντι των ομοφυλόφιλων στην Αίγυπτο, είναι και… σπάνιο. Ελάχιστες δηλαδή είναι οι φορές που οι άνδρες οι οποίοι επιτίθενται μαζικά και κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες σε δημόσιους χώρους, συλλαμβάνονται και προσάγονται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Τις περισσότερες φορές, είτε δεν συλλαμβάνονται καθόλου είτε τα θύματα, υπό τις πολλαπλές πιέσεις (εκ μέρους των οικογενειών των ιδίων, των δραστών, της αστυνομίας, κ.α.) κάνουν πίσω. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Για παράδειγμα, το 2006, νεαρές γυναίκες δέχθηκαν επίθεση από ομάδα ανδρών, στο κέντρο του Καΐρου, χωρίς η αστυνομία να παρέμβει. Απλά σήμερα, μετά από την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ αλλά και χάρη στο θάρρος μερικών γυναικών που έπεσαν θύματα τέτοιων επιθέσεων, να τις δημοσιοποιήσουν, έχει έλθει δυναμικά στο προσκήνιο, αναγκάζοντας τους δημόσιους παράγοντες, από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που είναι στην εξουσία, ως διάφορες οργανώσεις, να πάρουν θέση.

Οι βίαιες και μαζικές αυτές επιθέσεις ενάντια σε γυναίκες σε δημόσιους χώρους, και κυρίως στην εμβληματική για το ρόλο της στην ανατροπή του Μουμπάρακ, πλατεία Ταχρίρ (αλλά όχι μόνο σε αυτή), συνιστούν πλέον σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο. Για την «ενδέκατη πληγή της Αιγύπτου» έκανε πρόσφατα λόγο η γαλλική Μοντ ενώ η Χέραλντ Τρίμπιουν είχε τίτλο: «κύμα σεξουαλικών επιθέσεων φοβίζει την Αίγυπτο». Το πρόβλημα είναι ότι φαινόμενο δεν «φοβίζει» γενικώς και αορίστως την Αίγυπτο, αλλά φέρνει στην επιφάνεια οπισθοδρομικές αντιλήψεις πολλών ετών, και μάλιστα εκ μέρους σημαντικών παραγόντων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, του τύπου «οι γυναίκες τα θέλανε, προκαλούν», κλπ. Για παράδειγμα αυτή είναι η θέση του δημοφιλούς σεΐχη Αμπού Ισλάμ: «Αυτές που πηγαίνουν στην πλατεία Ταχρίρ είναι γυναίκες γυμνές, που δεν καλύπτονται με το χιτζάμπ, χήρες, που επιδιώκουν να τις βιάσουν».

Υποψήφια θύματα όλες οι γυναίκες…

Πέραν της προκλητικότητάς της, η τοποθέτηση αυτή (που δεν είναι μεμονωμένη) είναι και ανακριβής: ακόμη και γυναίκες που φορούν το χιτζάμπ πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης. Είτε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είτε στο δρόμο. Ενίοτε η επίθεση αυτή λαμβάνει μαζικό χαρακτήρα: δεκάδες, εκατοντάδες άνδρες περικυκλώνουν μία ή περισσότερες γυναίκες, τις γδύνουν, τις ξυλοφορτώνουν, και τους επιτίθενται σεξουαλικά. Συχνά τα θύματα δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ποιοι είναι οι δράστες της επίθεσης και ποιοι σπεύδουν προς βοήθειά τους… Καμία δε γυναίκα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο τέτοιου είδους βάρβαρων επιθέσεων: νέες ή μεγαλύτερης ηλικίας, παντρεμένες ή ανύπαντρες, με χιτζάμπ ή χωρίς, ευκατάστατες ή όχι… Και το να καλέσουν σε βοήθεια είναι, τις περισσότερες φορές, μάταιο. Καλύτερα να πουν ότι τους έκλεψαν την τσάντα. Οι αστυνομικοί δεν προσφέρουν προστασία καθώς θεωρούνται εν δυνάμει βιαστές και αυτοί…

Όσοι πίστευαν ότι η ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος Μουμπάρακ, θα άλλαζε τα πράγματα διαψεύστηκαν. Στην αρχή των διαμαρτυριών, στην πλατεία Ταχρίρ, συνυπήρχαν άνδρες και γυναίκες διαδηλωτές, χωρίς να σημειωθεί κάποιο περιστατικό. Ωστόσο, τη 18η ημέρα, η αμερικανίδα ανταποκρίτρια του CBS, Λόρα Λόγκαν, δέχθηκε επίθεση από… διακόσιους άνδρες… Τους επόμενους μήνες παρεμφερείς επιθέσεις δέχθηκαν δύο γαλλίδες δημοσιογράφοι, των δημόσιων καναλιών France 3 και France24, οι οποίες γλίτωσαν τα χειρότερα χάρη στην παρέμβαση άλλων ανδρών… Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι αιγύπτιες – απλά τα περιστατικά με τις ξένες δημοσιογράφους έστρεψαν τα φώτα των διεθνών ΜΜΕ στο φαινόμενο.

Όταν η επανισλαμοποίηση ανοίγει το δρόμο στην αυθαιρεσία σε βάρος των γυναικών…

Ποιοι είναι οι δράστες; Ποια τα κίνητρά τους;

Η ερμηνεία του φαινομένου δεν μπορεί να είναι μονοπαραγοντική: οικονομικοί παράγοντες (υψηλότατη ανεργία των νέων, μεγάλα ποσοστά φτώχειας), σεξουαλική στέρηση (μεγάλη διάδοση κάθε είδους πορνογραφίας) αλλά και η ισλαμιστική προσέγγιση της γυναίκας και του σώματός της, μπορούν (σε κάποιο βαθμό) να εξηγήσουν τις επιθέσεις αυτές.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η επανισλαμοποίηση της κοινωνίας που ξεκίνησε επί Μουμπάρακ, βάζοντας φρένο σε σειρά νομοθετημάτων του παρελθόντος (επί Νάσερ και Σαντάτ), που έδιναν δικαιώματα στις γυναίκες. Όποιος ανέμενε ότι τα ανοίγματα του Μουμπάρακ προς τους ισλαμιστές θα συντηρητικοποιούσαν την κοινωνία, και θα προστάτευαν τις γυναίκες από σεξουαλικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, σε ΜΜΜ, έπεσαν έξω. Και τούτο γιατί, όπως παρατηρεί ο γνωστός συγγραφέας (του «Μεγάρου Γιακουμπιάν») στο νέο του βιβλίο, «Χρονικά της Αιγυπτιακής Επανάστασης», Αλάα αλ-Ασουάνι, «οι ουαχαμπίτες βλέπουν τη γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο, όργανο πειρασμού ή μέσο τεκνοποίησης. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να καλύψουν το σώμα της και να την απομονώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο από την κοινωνία, για να απωθήσουν το κακό που μπορεί να προέλθει από τη γοητεία τους». Δεν είναι έτσι δύσκολο η γυναίκα να μετατραπεί σε θήραμα…

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι η Αίγυπτος ήταν η πρώτη αραβική χώρα όπου αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1920 το φεμινιστικό κίνημα: το 1923, η Χόντα Σαράουϊ τολμούσε να πετάξει τη μαντίλα που κάλυπτε το πρόσωπό της, προκαλώντας σκάνδαλο και βάζοντας τα θεμέλια του γυναικείου κινήματος στη χώρα. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, οι γυναίκες αποσπούσαν το δικαίωμα ψήφου, πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην απασχόληση. Ακόμη, επί Ανουάρ αλ Σαντάτ, ψηφίστηκαν οι νόμοι για την προστασία της γυναίκας στο πλαίσιο του γάμου. Επί Μουμπάρακ, το πάνω χέρι στα κοινωνικά ζητήματα (με αντάλλαγμα τη διατήρηση της πολιτικής του εξουσίας) που έδωσε ο «ραίς» στους ισλαμιστές προκάλεσε σοβαρά προβλήματα – π.χ. η βάρβαρη πρακτική της κλειτοριδεκτομής, την οποία δεν επιβάλλει το Κοράνι και που είναι παράνομη από το 2008, μετατράπηκε σε ισλαμικό κανόνα! Προβλήματα που σήμερα γίνονται ακόμη πιο αισθητά, με την άνοδό τους στην εξουσία.

Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο για τα γυναικεία δικαιώματα, όπως αυτό διαγράφεται από τις βάρβαρες δημόσιες σεξουαλικές επιθέσεις, υπάρχουν και φωτεινά σημεία. Είναι η δράση θαρραλέων γυναικών που τολμούν τα πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να θέσουν, π.χ., την εξουσία των Αδελφών Μουσουλμάνων προ των ευθυνών της. Όπως για παράδειγμα, η Έβιν Νάγκα, φεμινίστρια, που κατήγγειλε «μια ισλαμιστική εξουσία, σκοταδιστική, που, με το πρόσχημα της σαρία και των παραδόσεων, θέλει να κλείσει τις γυναίκες στα σπίτια τους και να ακυρώσει την επανάσταση». Ή η Χάνια Μοχίμπ, η 42χρονη δημοσιογράφος, που ήταν ένα από τα πρώτα θύματα που δημοσιοποίησε την εμπειρία της. Μέχρι σήμερα μόλις 18 τέτοιες επιθέσεις έχουν καταγραφεί, ωστόσο είναι σίγουρα πολύ περισσότερες καθώς πολλές γυναίκες αποθαρρύνονται από το να τις καταγγείλουν.

Οι Αιγύπτιες πάντως δεν το βάζουν κάτω. Και όσο οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι διαπληκτίζονται με τα άλλα κόμματα για το θέμα των ευθυνών, εκείνες συνεχίζουν να δίνουν το παρόν στις διαδηλώσεις. Είτε συνοδευόμενες από… σωματοφύλακες. Είτε με ίδια μέσα προστασίας: «μην ανησυχείτε για μένα» έλεγε πρόσφατα μια 40χρονη δικηγόρος, η Άμπερ Χαρίντι, «οπλοφορώ».

Όπως και νάναι οι μαζικοί, δημόσιοι βιασμοί αποτελούν μία από τις πολλές πτυχές ενός καθημερινού και σε πολλά μέτωπα αγώνα που δίνουν οι αιγύπτιες: για τη ζωή τους, για την αξιοπρέπειά τους. Κι εντέλει για την τελική έκβαση της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς του Μουμπάρακ…

 

Περισσότερα

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

Share

Προσπάθησαν να γδύσουν Τουρκάλα θύμα βασανιστηρίων

Πληθαίνουν οι καταγγελίες για εξευτελισμό προσαχθέντων στη ΓΑΔΑ: μετά τον γνωστό σωματικό έλεγχο διά της ψηλάφησης, τους ζητείται να γδυθούν! Η πιο πρόσφατη καταγγελία, για την οποία κατατέθηκε μήνυση, αφορά 48χρονη αιτούσα άσυλο από την Τουρκία. Περιλαμβάνει μάλιστα βιαιοπραγία από αστυνομικούς με πολιτικά μέσα στην ΓΑΔΑ όταν αρνήθηκε να γδυθεί. Η 48χρονη Φ. Αντιγιαμάλ είναι θύμα βασανιστηρίων στην Τουρκία με προβλήματα υγείας και είχε πάει μόνη της στο Α.Τ. Εξαρχείων, καθώς έπρεπε να δηλώνει “παρούσα” μέχρι η υπόθεσή της να εξεταστεί από το συμβούλιο Εφετών.

Η υπόθεση δεν αφορά ποινικό αδίκημα, αλλά πρόκειται για εντάλματα με τα οποία, μέσω Ιντερπόλ, η Τουρκία ζητά έκδοση πολιτικών προσφύγων. Η Φ. Αντιγιαμάλ είναι μέλος του συλλόγου οικογενειών πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται στα λευκά κελιά της Τουρκίας και η δράση της την έφερε στο στόχαστρο των τουρκικών αρχών. Όπως τονίστηκε σε χθεσινή συνέντευξη τύπου της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών και της Πρωτοβουλίας Υπεράσπισης Τούρκων και Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων, έχει φυλακιστεί πέντε φορές και μετά την τελευταία δίκη φοβάται για τη ζωή της, γεγονός που την οδήγησε να αναζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα.

Από τα μέσα Φεβρουαρίου παρατηρείται ενεργοποίηση ενταλμάτων που αφορούν πολιτικούς πρόσφυγες από την Τουρκία και επί χρόνια βρίσκονται στα συρτάρια. Μέχρι στιγμής έχουμε 5 τέτοιες υποθέσεις, με την υπόθεση της Φ. Αντιμαγιάλ να είναι μια από αυτές.

Στη ΓΑΔΑ είχε φτάσει επειδή δεν μπορούσε να κρατηθεί για ένα βράδυ στο Α.Τ. Εξαρχείων έπειτα από σύλληψη μετά την παραλαβή του φακέλου από Τουρκία και παρά το γεγονός ότι για το ίδιο ένταλμα είχε ήδη συλληφθεί και δήλωνε “παρούσα” στο συγκεκριμένο Α.Τ. Την κακοποίησή της τη σταμάτησε, όπως τονίζει η ίδια, ο αστυνομικός του Α.Τ. Εξαρχείων που είχε κάνει την μεταγωγή και στη συνέχεια η 48χρονη δεν παρέμεινε στη ΓΑΔΑ, αλλά γύρισε πάλι στο Α.Τ. όπου πέρασε τη νύχτα. Μέχρι αργά χθες η αστυνομία δεν είχε ανακοινώσει αν υπάρχει ΕΔΕ για το περιστατικό.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Πάμε σινεμά: “Οι γυναίκες του λεωφορείου 678”

της Δήμητρας Σπανού

Μέλη γυναικείων οργανώσεων βρεθήκαμε στην πρώτη προβολή της ταινίας και σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας. Η ταινία που θίγει το ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, όμως με χιούμορ και ευαισθησία, μας άρεσε έτσι λοιπόν σας την παρουσιάζουμε.

Η Φάιζα (Bushra), μια φτωχή μητέρα δύο παιδιών με συντηρητικές απόψεις, προσπαθεί να αποφύγει το καθημερινό βασανιστήριο της παρενόχλησης. Η Σέμπα (Nelli Karim), αστή σχεδιάστρια κοσμημάτων και θύμα άγριας επίθεσης ομάδας νέων ανδρών, δίνει διαλέξεις σε γυναίκες για το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης, προσπαθώντας να τις πείσει να μιλήσουν ανοιχτά για το πρόβλημά τους. Η Νέλλη (Nahed El Sebai), μια νεαρή ερασιτέχνης κωμικός, είναι η πρώτη γυναίκα στην Αίγυπτο, που θα κινηθεί δικαστικά για την βίαιη σεξουαλική παρενόχληση που δέχτηκε. Τρεις γυναίκες από διαφορετικές τάξεις στο Κάιρο. Ενώνονται για να αντιμετωπίσουν το κοινό πρόβλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, όταν μία από αυτές θα αποφασίσει να πάρει την υπόθεση στα χέρια της. Όταν οι άντρες επιχειρούν να την παρενοχλήσουν, αυτή τους τραυματίζει με μαχαίρι στα σεξουαλικά τους όργανα.

Η ταινία “Οι γυναίκες του λεωφορείου 678” εξιστορεί μια σκληρή πλευρά της Αιγύπτου, εκείνη του καθημερινού φόβου χιλιάδων γυναικών, επειδή απλώς υπάρχουν και κυκλοφορούν. Ένα πρόβλημα που αφορά στην ουσία όλες τις γυναίκες, ανεξαρτήτως καταγωγής ή χώρας διαμονής. Ποιοι είναι οι άντρες που παρενοχλούν; Γιατί; Φταίνε τα ρούχα των γυναικών; Μπορούν οι γυναίκες να ενωθούν απέναντι στο πρόβλημα; Το ζήτημα της σεξουαλικής παρενόχλησης προσεγγίζεται στην ταινία με όλες τις αντιφάσεις και δυσκολίες που εμπεριέχει, κάνοντας ορατό ένα ζήτημα που συνήθως δεν συζητιέται. Ορίστε μερικά στοιχεία που συνοδεύουν την παρουσίαση της ταινίας:

  • Σύμφωνα με παγκόσμιες έρευνες, το ποσοστό των εργαζομένων που υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση διαφέρει ανά κράτος και κυμαίνεται από 85% των εργαζομένων σε πατριαρχικές κοινωνίες έως 20-40% στις βορειοευρωπαϊκές χώρες. Το 60-70% της σεξουαλικής παρενόχλησης προέρχεται από ανωτέρους και το 30% από συναδέλφους.
  • Στην Ευρώπη ένα ποσοστό των γυναικών – περίπου 40%- υπομένουν την παρενόχληση σιωπηλά επειδή φοβούνται ότι θα χάσουν τη δουλειά τους, ενώ το 44% των συναδέλφων που έχει αντιληφθεί τη σεξουαλική παρενόχληση σε συνάδελφο δεν αντιδρούν. Τα πιο πολλά θύματα φοβούνται να μιλήσουν στους συναδέλφους ή στην οικογένειά τους από φόβο ότι θα κατηγορηθούν ότι οι ίδιες το προκαλούν.
  •  Μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2008 από το Αιγυπτιακό Κέντρο για τα Δικαιώματα της Γυναίκας σε 1.010 γυναίκες, έδειξε ότι 98% των ξένων γυναικών και το 83% των Αιγυπτίων γυναικών έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση, παρά το ότι τα περισσότερα από τα θύματα των Αιγυπτίων γυναικών φορούσαν ισλαμική μαντίλα.
  • Μια στις δέκα Ελληνίδες δέχονται ανεπιθύμητες σεξουαλικές προσεγγίσεις έως και βιασμό (5%) από προϊσταμένους η συναδέλφους τους στον χώρο εργασίας. Το 85% των εργαζομένων γυναικών στον ιδιωτικό τομέα που υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση απολύονται ή παραιτούνται και στο δημόσιο τομέα μετατίθενται σε άλλο τμήμα, ενώ ο θύτης δεν υφίσταται καμιά επίπτωση.

 

 

 

Share

Ινδία: Κόκκινη ταξιαρχία κατά της κακοποίησης των γυναικών

Καθώς τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών στην Ινδία αυξάνονται διαρκώς, μερικές γυναίκες αποφάσισαν να αντιδράσουν στις επιθέσεις και να δημιουργήσουν μια ομάδα για την ασφάλειά τους όπως αναφέρει ρεπορτάζ του βρετανικού Observer.

του Χρήστου Ηρακλείδη

Η Κόκκινη Ταξιαρχία (ονομαζόμενη έτσι εξαιτίας των κόκκινων ρούχων που φορούν) μία ομάδα αυτο-άμυνας, δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2011 στην πόλη της Ινδίας Lucknow με σκοπό την προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Η ομάδα αυτή έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των γυναικών ιδιαίτερα μετά τα περιστατικά ομαδικών βιασμών και της δολοφονίας μιας 23χρονης φοιτήτριας στο Δελχί τον προηγούμενο Δεκέμβρη.

Σε πρώτο στάδιο υπήρχαν 15 κυρίως μέλη, με ηλικίες απο 11 έως 25 χρονών. Μέσα σύντομο χρονικό διάστημα ο αριθμός των μελών αυξήθηκε σε παραπάνω απο 100 μέλη. Στοχοποιούν υπόπτους κακοποίησης και βιασμών και έχουν για αυτούς ένα απλό μήνυμα: Καμία ανοχή σε περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς και βιασμών.

Όταν υπάρξει καταγγελία κακοποίησης ή βιασμού, η Κόκκινη Ταξιαρχία αρχικά κάνει επίσκεψη προειδοποιώντας τους φερόμενους ως δράστες. Αν χρειασθεί, ζητάει την βοήθεια της αστυνομίας αλλά εάν δεν υπάρξει ανταπόκριση τότε η ταξιαρχία λιντσάρει τον ύποπτο. Όπως αναφέρει μια γυναίκα -μέλος της ταξιαρχίας, για ένα παρόμοιο περιστατικό, «σταματήσαμε τον δράστη, τον περικυλώσαμε επιτυγχάνοντας να τον ακινητοποιήσουμε, ενώ αυτός στην αρχή νόμιζε πως ήταν αστείο. Έπειτα τον χτυπούσαμε με όποιο τρόπο μπορούσαμε για να πάρει το μάθημά του.»

Η ηγετης της ομάδας, η 25 χρονη δασκάλα Usha Vishwakarma, είχε εμπειρία απο τον καθημερινό κίνδυνο που αντιμετωπίζουν πολλές νέες κοπέλες στην χώρα. Ήταν μόλις 18 όταν ένας δάσκαλός της προσπάθησε να την βιάσει αλλά η ίδια γλίτωσε την τελευταία στιγμή.

Μετά το περιστατικό κανένας στο σχολείο δεν έπαιρνε τις κατηγορίες στης στα σοβαρά ενώ την συμβούλευαν να το ξεχάσει και να σταματήσει να προκαλεί προβλήματα. Η εμπείρια αυτή όμως της άφησε τραύματα και για δύο χρόνια δεν έκανε τίποτα. Όμως σιγά σιγά επανέκτησε την αυτοπεποίθησή της και το 2009 δημιούργησε μια μικρή σχολική ομάδα σε ένα κτίριο κοντά στο σπίτι της. Όλο και περισσότερες νέες γυναίκες που είχαν πέσει θύματα παρόμοιων περιστατικών και είδαν το μέλλον τους να απειλείται, ήρθαν στη ομάδα.

«Οι γονείς των κοριτσιών συμβούλευαν να παραμένουν στα σπίτια τους έτσι ώστε να μην γίνονται τέτοια περιστατικά. Έλεγαν, «εάν πας στο σχολείο, τα αγόρια θα σε ενοχλούν, άρα κάτσε στο σπίτι και δεν θα πέσεις θύμα σεξουαλικής βίας,» λέει η Vishwakarma. «Εμείς όμως είπαμε όχι και αποφασίσαμε να φτιαξουμε μια ομάδα και ξεκινήσουμε τον αγώνα μόνες μας.» Αγόρασαν κόκκινες μπλούζες και μαύρα παντελόνια και ξεκίνησαν να καταστρώνουν σχέδια. «Επιλέξαμε το κόκκινο χρώμα επειδή συμβολίζει τον κίνδυνο και το μαύρο την διαμαρτυρία.»Υπάρχουν πολλά πράγματα για το οποία θα πρέπει να αγωνιστούμε. «Οι άντρες πιστεύουν πως οι γυναίκες είναι αντικείμενα,» αναφέρει η Vishwakarma. «Η θρησκεία μας δείχνει πως οι γυναίκες είναι ανίσχυρες και ότι οποιοσδήποτε που είναι δυνατός μπορεί να κάνει τα πάντα.» Τα συνθήματά τους είναι: «Σταματήστε τώρα τους βιασμούς» και «Θέλουμε ασφάλεια».

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία αναφορές σεξουαλικής κακοποίησης στο Δελχί έχουν σημειώσει αύξηση έως και 590% σε ετήσια βάση ενώ οι αναφορές για βιασμούς κατά 140%. Εξαιτίας των συχνών περιστατικών βιασμών η τουριστική κίνηση σημείωσε μεγάλη κάμψη τους τρείς πρώτους μήνες του χρόνου, καθώς περίπου 35% λιγότερες γυναίκες ταξίδεψαν στην Ινδία.

Πλέον όταν οι κοπέλες της ομάδας περπατάνε στον δρόμο δεν δέχονται επίθεση απο τους άντρες που τις κοιτάνε όπως ένας λύκος που ανακάλυψε ότι τα πρόβατα δεν είναι αβοήθητα. Κανένας δεν ρισκάρει να πει κάτι.

Πηγή: tvxs

 

Share

Αλλάζουμε τα κοινωνικά πρότυπα – προλαμβάνουμε τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών

Μετάφραση, προσαρμογή, επιμέλεια κειμένων Χριστίνα Κούρκουλα

Στη Νότια Αφρική, μια γυναίκα δολοφονείται κάθε έξι ώρες από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, μια γυναίκα δέχεται επίθεση κάθε 15 δευτερόλεπτα. Στην Ινδία, όπου τα κορίτσια συχνά τρέφονται μετά από τα αγόρια, το 47% των κοριτσιών ηλικίας 11-19 είναι ολιγοβαρή.

Ωστόσο, και στις χώρες της Δύσης, τα στατιστικά είναι αποκαρδιωτικά. Μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα αξιόπιστα στοιχεία για τη σεξουαλική βία είναι σπάνια και δεν είναι εύκολα συγκρίσιμα. Εντούτοις, οι διαθέσιμες πηγές μπορούν να δώσουν μια κατά προσέγγιση εικόνα της έκτασης του προβλήματος:

Στη Βρετανία, κάθε τρεις µέρες δολοφονείται µία γυναίκα. Στη Σουηδία, κάθε δέκα µέρες µία γυναίκα κακοποιείται µέχρι θανάτου από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Στην Ελβετία, το 20% των γυναικών έχει κακοποιηθεί σωµατικά. Στην Ισπανία, µία γυναίκα δολοφονείται κάθε τέσσερεις µέρες, περίπου 100 τον χρόνο! Το 1/3 από τις γυναίκες που βρίσκουν τον θάνατο, µαχαιρώνεται, το 1/3 φονεύεται µε πυροβόλο όπλο, το 20% στραγγαλίζεται και το 10% ξυλοκοπείται µέχρι θανάτου.

Στη Δημοκρατία της Τσεχίας, η σεξουαλική βία από τον σύντροφο/ή μη υπολογίζεται σε 35%, στη Δανία στο 28%, στη Γερμανία στο 13% και στην Πολωνία σε 17%. Μια μελέτη στην Ιρλανδία διαπίστωσε ότι πάνω από το 40% των γυναικών ανέφεραν κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης ή επίθεσης στη διάρκεια της ζωής τους και το 10% των γυναικών είχαν πέσει θύματα βιασμού κάποια στιγμή στη διάρκεια της ζωής τους. Στη Γαλλία, το ποσοστό για τη σεξουαλική βία κατά ενηλίκων γυναικών είναι 11%. Τα στοιχεία έρευνας έδειξαν ότι το 23,7% των Ιταλίδων είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής βίας ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τη Σουηδία είναι 34%.(Στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE)

Στην Ελλάδα είναι ακόμη πιο δύσκολη η καταγραφή των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης ή άλλης μορφής βίας κατά των γυναικών, καθώς η ελληνική αστυνομία καταγράφει συνολικά τις εγκληματικές πράξεις χωρίς να τις διαφοροποιεί. Σύμφωνα με την Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, μία στις τέσσερις γυναίκες στην Ελλάδα έχει ήδη υποστεί ή πρόκειται να υποστεί ενδοοικογενειακή βία κατά τη διάρκεια της ζωής της. Και σύμφωνα με το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ), η πλειοψηφία των κακοποιημένων γυναικών ανέφεραν ότι υφίστανται βία οποιασδήποτε μορφής επί δέκα έτη και άνω. Το 28% των γυναικών που είχαν υποστεί βία σε παρελθοντικές σχέσεις, παραµένουν θύµατα βίας στην παρούσα σχέση τους.

Η σεξουαλική βία που διαπράττεται από τον σύντροφό εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή πρόκληση. Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση ότι ένας ξένος διαπράττει τον βιασμό, οι μελέτες δείχνουν ότι πολύ συχνά το θύμα γνωρίζει το θύτη. Αυτό επιβεβαιώνεται και από μια σε βάθος μελέτη σχετικά με τα ποσοστά των κρουσμάτων βιασμού σε 11 χώρες της ΕΕ που δείχνουν τον ιδιωτικό χώρο (61%) ως τον πιο συνηθισμένο τόπο επίθεσης και ότι τα δύο τρίτα των θυμάτων γνώριζαν τον θύτη τους.

Η σεξουαλική βία που βιώνουν οι έφηβοι είναι αρκετά συνηθισμένη μορφή βίας. Μια έρευνα  από τις χώρες της Βαλτικής περιοχής προσδιόρισε ένα υψηλό ποσοστό των κοριτσιών που είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά: 42,5% των κοριτσιών στην Εσθονία και 56,2% στη Σουηδία ανέφεραν ότι τις έχουν αγγίξει με άσεμνο τρόπο, ενώ περίπου το 10% σε όλες τις χώρες ανέφεραν καταχρηστική σεξουαλική επαφή. Μια άλλη μελέτη σε πέντε χώρες της ΕΕ (μεταξύ αυτών η Κύπρος και η Ελλάδα), διαπίστωσε ότι «ανεπιθύμητες σεξουαλικές εμπειρίες είναι μέρος των σχέσεων των εφήβων κοριτσιών», και έδειξε μια τάση της ανδρικής κυριαρχίας σε σχέση με νεαρές γυναίκες.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων ακόμα και σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μια άλλη μορφή έμφυλης βίας που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο, 180.000 γυναίκες υφίστανται ή κινδυνεύουν να υποστούν αυτή τη διαδικασία. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) ξεκίνησε μια μελέτη για να χαρτογραφήσει την τρέχουσα κατάσταση και τις τάσεις. Τα αποτελέσματα της μελέτης αναμένονται.

Η σεξουαλική βία παραμένει ένα από τα λιγότερο καταγγελλόμενα εγκλήματα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις μόλις το 1-12% των βιασμών καταγγέλλεται και ένα μικρότερο ποσοστό των περιπτώσεων εκδικάζεται. Τα χαμηλότερα ποσοστά αναφοράς του βιασμού (λιγότερο από 6 ανά 100.000 κατοίκους) βρίσκονται στην Ανατολική και Νότια Ευρώπη, ενώ η Σουηδία καταγράφει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αναφοράς (46,51). Οι γυναίκες φοβούνται τις αντιδράσεις της οικογένειας και του κοινωνικού περίγυρου και επίσης δυσπιστούν απέναντι στο νομικό σύστημα, με αποτέλεσμα να είναι απρόθυμες να αναφέρουν τις περιπτώσεις, ειδικά αν η βία συμβαίνει μέσα στην οικογένεια. Τα στοιχεία δείχνουν ότι σε 14 ευρωπαϊκές χώρες έχει σημειωθεί πτώση σε καταδικαστικές αποφάσεις βιασμού από το 2000, παρά την αύξηση του αριθμού των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν, ενώ συνολικά, τα δύο τρίτα των ευρωπαϊκών χωρών έχουν πτωτική τάση του ποσοστού καταδικαστικών αποφάσεων (Στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE).

Το Ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο

Η ισότητα των φύλων αποτελεί θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία κατοχυρώνεται με τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Το 1995, μετά την Παγκόσμια Διάσκεψη του Πεκίνου για τις γυναίκες, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε τη διεξαγωγή ετήσιας επισκόπησης της εφαρμογής του προγράμματος δράσης του Πεκίνου στα κράτη μέλη. Άλλες πρωτοβουλίες του Συμβουλίου που ασχολούνται με τη βία λόγω φύλου περιλαμβάνουν: το 2008 τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ σχετικά με τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών και την καταπολέμηση όλων των μορφών διακρίσεων εις βάρος τους, το 2010 τα συμπεράσματα του Συμβουλίου για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Ισότητα, 2010-2020. Οι οδηγίες, που αφορούν στην σεξουαλική παρενόχληση (2002/73/ΕΚ) και στην εμπορία ανθρώπων (2011/36/ΕΕ), περιλαμβάνουν νομικά δεσμευτικές αποφάσεις σχετικά με τη σεξουαλική βία.

Το 2009, το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, κάλεσε τα κράτη μέλη να αναγνωρίσουν τις πράξεις σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που διαπράττονται εντός του γάμου και στενών ανεπισήμων σχέσεων ή που διαπράττονται από άνδρες συγγενείς, ως έγκλημα και οδήγησε στην αυτεπάγγελτη ποινική δίωξη. Επιπλέον, το ψήφισμα 2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τις προτεραιότητες και το περίγραμμα ενός νέου πλαισίου πολιτικής της ΕΕ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών τονίζει ότι η έρευνα για το φύλο και τη σεξουαλική βία πρέπει να συμπεριληφθεί ως μια διεπιστημονική περιοχή στο μελλοντικό όγδοο πρόγραμμα-πλαίσιο για την Έρευνα και την Τεχνολογική Ανάπτυξη. Το ίδιο ψήφισμα προτείνει επίσης την ανάπτυξη της οδηγίας για τη βία λόγω φύλου, με νομικώς δεσμευτικά μέτρα σε αυτόν τον τομέα.

Η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών 2010-2015 θέτει την εξάλειψη της βίας λόγω φύλου ως μία από τις προτεραιότητες και τις δράσεις του. Επιπλέον, ο Χάρτης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γυναικών αναφέρει ότι «η Ευρώπη δεν ανέχεται τη βία λόγω φύλου» και ανακοινώνει περαιτέρω δέσμευση και προσπάθειες για την καταπολέμηση της βίας λόγω φύλου, ενώ με το πρόγραμμα Daphne παρέχεται οικονομική στήριξη για την πρόληψη και την υποστήριξη των έργων για τα θύματα της βίας

Αποτελέσματα της διαδικτυακής συζήτησης του Wikigender για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Το 2013 το θέμα συζήτησης για την 57η σύνοδο της Επιτροπής για την Κατάσταση των Γυναικών [Commission on the Status of Women (CSW)] που μόλις ξεκίνησε, είναι η εξάλειψη και η πρόληψη όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών. Στο πλαίσιο αυτό, η Wikigender φιλοξένησε μεταξύ 4 και 13 Φεβρουαρίου 2013, μια διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Ο μετασχηματισμός των κοινωνικών προτύπων για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών».

Τη συζήτηση διοργάνωσαν από κοινού οι οργανώσεις: Wikigender, Breakthrough, End Violence Against Women (EVAW)(Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών), Partners for Prevention ( Συνεργάτες για την Πρόληψη), P4P, UNDP, UNFPA, UN Women and UNV Asia-Pacific Regional Joint Programme for Gender-based Violence Prevention, Womankind Worldwide (Γυναικείο φύλο σε όλο τον κόσμο) και το Υπουργείο Εξωτερικών της Φιλανδίας.

Ο σκοπός αυτής της συζήτησης σε απευθείας σύνδεση ήταν να συγκεντρώσει απόψεις και εμπειρίες για το πώς μπορούμε να μετατρέψουμε τα  κοινωνικά πρότυπα και τις κοινωνικές πρακτικές και να ενισχύσουμε την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών. Η συζήτηση συγκέντρωσε απόψεις από όλες τις γωνιές του κόσμου: το Αφγανιστάν, τη Βολιβία, την Κίνα, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τη Γκάνα, την Ινδία, την Κένυα, το Μεξικό, τη Νιγηρία, τη Ρουάντα, τη Σενεγάλη, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές άλλες χώρες. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν διεθνείς οργανισμοί, πολιτικοί αναλυτές, εμπειρογνώμονες σε θέματα φύλου, επαγγελματίες της ανάπτυξης, διεθνείς και τοπικές ΜΚΟ και φορείς της κοινωνίας των πολιτών. Από τις 4 έως τις 13 Φεβ 2013, η Wikigender είχε 17.420 επισκέπτες.

Τα σχόλια απάντησαν στα ακόλουθα ερωτήματα:

  • Τι είδους κοινωνικά πρότυπα και στάσεις συμβάλλουν στη βία κατά των γυναικών;
  • Ποια είναι τα ευαίσθητα σημεία για την αλλαγή των κοινωνικών πρότυπων και συμπεριφορών που υποστηρίζουν τη βία κατά των γυναικών;
  • Ποιες είναι οι προκλήσεις για αλλαγή των κοινωνικών προτύπων που υποστηρίζουν τη βία κατά των γυναικών;
  • Στην χώρα σας ποια είναι τα παραδείγματα επιτυχημένων πολιτικών, πρωτοβουλιών, εκστρατείες και προγράμματα που αφορούν κοινωνικά πρότυπα που σχετίζονται με τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών;
  • Ποιες πολιτικές είναι περισσότερο αποτελεσματικές από άλλες
  • στην αλλαγή νοοτροπίας;
  • Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη δύναμη των νέων τεχνολογιών και των μέσων μαζικής ενημέρωσης;
  • Τι ρόλο παίζει η συμμετοχή των αντρών και των αγοριών;
  • Τι ενέργειες θα πρέπει να αναλάβουν οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί και η κοινωνία των πολιτών για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών;
  • Τι είδους δεδομένα θα πρέπει να συλλέγονται για την παρακολούθηση των αλλαγών στα κοινωνικά πρότυπα;

Οι συμμετέχουσες και συμμετέχοντες στη συζήτηση συμφώνησαν ότι η αντιμετώπιση των υφιστάμενων κοινωνικών κανόνων για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών είναι κορυφαία προτεραιότητα, επισημαίνοντας παράλληλα τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες. Τα κύρια αποτελέσματα από τη συζήτηση ήταν τα παρακάτω:

1.Τα μέσα ενημέρωσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαιώνιση των αρνητικών στάσεων, αλλά μπορούν να αξιοποιηθούν ως ένα ισχυρό εργαλείο για την αλλαγή νοοτροπίας.

Η συζήτηση επεσήμανε τη σημασία των μαζικών μέσων ενημέρωσης ως μοχλού αλλαγής. Τα ΜΜΕ όχι μόνο προβάλλουν τις γυναίκες ως λιγότερο σημαντικές από τους άντρες, τόσο στην επαγγελματική τους δραστηριότητα, όσο και στη συμμετοχή τους στον δημόσιο χώρο, αλλά ενισχύουν και αναπαράγουν διαρκώς την αρνητική αυτή απεικόνιση των γυναικών.

Η ευαισθητοποίηση των μέσων ενημέρωσης μπορεί να γίνει ένα βήμα προόδου στην ενίσχυση της ισότητας των φύλων, όπως επίσης μπορεί να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση και η διαφοροποίηση των γυναικείων προτύπων στα ΜΜΕ, καθώς και η επανεξέταση της εκπροσώπησης των νέων γυναικών σε τηλεοπτικές εκπομπές. Είναι σημαντικό οι γυναίκες να παρουσιάζονται ενδυναμωμένες – πνευματικά, συναισθηματικά και σωματικά. Πρέπει να δώσουμε σημασία στον τρόπο που απεικονίζονται οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών στις διαφημίσεις, τις ταινίες, στις εφημερίδες και στην τηλεόραση. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, γυναικείες ομάδες συνεργάστηκαν για τη δημιουργία μιας ιστοσελίδας όπου οποιαδήποτε / οποιοσδήποτε μπορεί να μοιραστεί τις εμπειρίες της / του σχετικά με σεξιστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και η οποία συγκεντρώνει στοιχεία με σκοπό να χρησιμοποιηθούν για να ασκηθούν πιέσεις για την αλλαγή νοοτροπίας. (http://www.everydaymediasexism.org.uk/)

Τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook, το Twitter, το Youtube, και τα συναφή είναι ένας άλλος πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε μεγάλης εμβέλειας κοινό και πρέπει να χρησιμοποιηθεί πιο συστηματικά ως εργαλείο προώθησης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της End Violence Against Women Coalition (EVAW), η οποία δημιούργησε ένα βίντεο στο Youtube με τίτλο “We are Men που απευθύνεται σε νέους άνδρες ενθαρρύνοντάς τους να αντιδράσουν δυναμικά όταν γίνονται μάρτυρες σεξουαλικής παρενόχλησης με θύματα γυναίκες.

Επίσης πρέπει να αναδείξουμε τη σημασία της «γλώσσας» που χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, διεκδικώντας την εξάλειψη των επιβαρυμένων σημειολογικά όρων και λέξεων και τη χρήση ουδέτερης γλώσσας απέναντι στα φύλα.

2. Ο καθορισμός του ρόλου των ανδρών και των αγοριών στην πρόκληση βίας και η μετατόπιση στάσεων είναι ένα βασικό στοιχείο στην αποτροπή της έμφυλης βίας.

Οι άντρες και τα αγόρια μπορούν να γίνουν υποστηρικτές της αλλαγής των κοινωνικών προτύπων που συνδέονται με το φύλο. Μέσα από τη συζήτηση έγινε προφανής η σπουδαιότητα του ρόλου των ανδρών και των αγοριών στην αντιμετώπιση της βίας και της αλλαγής νοοτροπίας. Πρέπει να κατανοήσουμε πώς κατασκευάζονται τα κοινωνικά πρότυπα του ανδρισμού, με ποιόν τρόπο αναπαράγονται και πώς μπορούν να αλλάξουν με κυβερνητικές πολιτικές, με στρατηγικές στα μέσα ενημέρωσης και μέσα στο κατάλληλο σχολικό και εργασιακό περιβάλλον.

Η εμπλοκή και η συνεργασία γνωστών αθλητών, καλλιτεχνών και συντελεστών της τοπικής κοινωνίας που ασκούν σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση των κοινωνικών προτύπων για τα αγόρια και τους νέους άνδρες μπορεί να βοηθήσει στην προώθηση του μοντέλου του μη επιθετικού ανδρισμού.

3.Η εκπαίδευση πρέπει να είναι στο επίκεντρο της στρατηγικής για την πρόληψη.

Σε δημοσκόπηση του Wikigender στο ερώτημα «Ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μειωθεί η βία κατά των γυναικών στις αστικές περιοχές;» το 65,2% των απαντήσεων συμφώνησαν ότι η καλύτερη στρατηγική είναι η εκπαίδευση των αγοριών. Γενικά, η εκπαίδευση αποτελεί ουσιαστικό στόχο δράσης για την αλλαγή της νοοτροπίας και των κοινωνικών προτύπων και για τα δυο φύλα .Όπως επισημάνθηκε στη συζήτηση πολύ συχνά τα κορίτσια και οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και πολύ περισσότερο αγνοούν τους νόμους που συνδέονται με αυτά. Χρειάζεται λοιπόν να εκπαιδευτούν σχετικά με τον τρόπο που μπορούν να προστατέψουν τον εαυτό τους, να αντιδρούν και να αντιστέκονται σε πρακτικές διάκρισης εναντίον τους.

Η ενδυνάμωση των γυναικών πρέπει να ενισχυθεί από το σχολικό περιβάλλον. Το σχολικό περιβάλλον είναι αυτό που θα προβάλλει τις δυνατότητες των κοριτσιών ενθαρρύνοντάς τα να συμμετέχουν ενεργά.

Η σεξουαλική παρενόχληση που είναι συχνή στα σχολεία σε πολλές χώρες, μπορεί να αντιμετωπιστεί με σεμινάρια ευαισθητοποίησης και βιωματικά εργαστήρια για μαθητές και εκπαιδευτικούς. Είναι σημαντικό το σχολείο να δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον για όλους τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς.

4. Οι νόμοι που απαγορεύουν τη βία κατά των γυναικών είναι στις περισσότερες χώρες ανεπαρκείς, ή ακατάλληλοι, δεν εφαρμόζονται ή δεν είναι αυστηροί, αλλά μπορούν να αλλάξουν σε εθνικό επίπεδο.

Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας οι νόμοι σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Σε κάποιες χώρες παρατηρείται ότι οι νόμοι είναι μεν επαρκείς, όμως τα δικαιώματα των γυναικών δεν γίνονται σεβαστά. Πολλοί συμμετέχοντες στη συζήτηση παρατήρησαν το κενό που υφίσταται μεταξύ της νομοθεσίας σε αρκετές χώρες και των κυβερνητικών δεσμεύσεων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να εφαρμοστούν πιο αποτελεσματικές πολιτικές. Χρειάζονται συγκεκριμένες δράσεις και διάθεση κονδυλίων για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών.

Σε πολλές χώρες ο βιασμός μέσα στον γάμο δεν έχει ποινικοποιηθεί, ούτε υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι για αποτροπή της σεξουαλικής παρενόχλησης και της ενδοοικογενειακής βίας. Μάλιστα, σε κάποιες περιοχές η ενδοοικογενειακή βία αντιμετωπίζεται από τις αστυνομικές αρχές ως «ιδιωτική υπόθεση». Αυτά προϋποθέτουν αλλαγή στάσης και πεποιθήσεων των αστυνομικών και των δικαστών. Η αστυνομία οφείλει να αντιμετωπίζει υποστηρικτικά και με σοβαρότητα το θύμα βίας ή βιασμού. Για το σκοπό αυτό είναι απαραίτητη η επιμόρφωση και η ευαισθητοποίηση των αστυνομικών αρχών που επιφορτίζονται με την αντιμετώπιση περιστατικών βίας κατά των γυναικών, έτσι ώστε να εφαρμόζουν άμεσα και αποτελεσματικά τους υφιστάμενους νόμους.

Για να μειωθεί και να εξαλειφτεί η βία κατά των γυναικών χρειάζεται μηδενική ανοχή από τις αστυνομικές αρχές και το δικαστικό σώμα.

5. Η αλλαγή πρέπει να στοχεύσει στις διακρίσεις σε πολιτισμικές και θρησκευτικές πρακτικές.

Πολλοί συνομιλητές επεσήμαναν τις πρακτικές άνισης μεταχείρισης γυναικών και αντρών, όπως προκύπτουν από πολιτισμικά και θρησκευτικά πρότυπα, συμφωνώντας ότι η πατριαρχική φύση των κοινωνιών μας αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό εμπόδιο προς την επίτευξη της ισότητας μεταξύ των φύλων.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων, το δέσιμο των γυναικείων ποδιών, οι γάμοι κοριτσιών σε πολύ νεαρή ηλικία, το τεστ παρθενίας, η προίκα, η βρεφοκτονία των θηλυκών παιδιών, η «τιμή» της γυναίκας, η υποχρεωτική στείρωση γυναικών αποτελούν παραδείγματα αυτών των πρακτικών που ορθώνουν εμπόδια στην κινητικότητα των γυναικών και αποτελούν αιτίες επιθετικότητας εναντίον τους.

Η ενθάρρυνση εναλλακτικών μοντέλων ρόλων που θα βοηθήσουν στη συμμετοχή των γυναικών σε μη-παραδοσιακά επαγγέλματα, η επιμόρφωση – ευαισθητοποίηση των θρησκευτικών λειτουργών όσον αφορά στα δικαιώματα των γυναικών, και η ενεργή συνεισφορά κυβερνητικών παραγόντων που μπορούν να ενθαρρύνουν με το δημόσιο λόγο τους την ενδυνάμωση των γυναικών, τονίζοντας πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των γυναικών στην τοπική κοινωνία είναι από τις βασικές προτεραιότητες προς την κατεύθυνση της αλλαγής των παραδοσιακών συμπεριφορών που αναπαράγουν τις διακρίσεις κατά των γυναικών.

6. Η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας ή άλλων μορφών βίας.

Η οικονομική αυτονομία των γυναικών είναι απαραίτητη προϋπόθεση στην προσπάθεια για την καταπολέμηση της έμφυλης βίας, καθώς τις τοποθετεί σε ισχυρότερη θέση για να διαπραγματευτούν αποφάσεις που παίρνονται μέσα στην οικογένεια, να καταγγείλουν περιστατικά βίας εναντίον τους ή εναντίον των παιδιών τους, ή να εγκαταλείψουν τη συζυγική εστία όταν το κρίνουν απαραίτητο.

Σε πολλά μέρη της γης οι χήρες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες καθώς δεν έχουν πλήρη κληρονομικά δικαιώματα ή δεσμεύονται με έθιμα χηρείας που απορρέουν από κοινωνικούς και πολιτισμικούς κανόνες συμπεριφοράς.

Η ισότιμη πρόσβαση των κοριτσιών στην εκπαίδευση και των γυναικών στην αγορά εργασίας αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την οικονομική ενδυνάμωση τους.

7. Είναι αδήριτη η ανάγκη για συνεργασία μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών.

Οι δράσεις πρέπει να είναι ολοκληρωμένες και συντονισμένες σε τοπικό, εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, όπως και σε επίπεδο ατομικό, διαπροσωπικό, κοινοτικό, κοινωνικό και θεσμικό. Η ανάπτυξη και η εφαρμογή αποτελεσματικών πρακτικών για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εξαρτάται από τη συνεργασία και τον συντονισμό ανάμεσα σε κυβερνήσεις, ΜΚΟ και την κοινωνία των πολιτών.

Οι συμμαχίες ανάμεσα σε ποικίλες ομάδες που χρησιμοποιούν διαφορετικές στρατηγικές είναι βασική ανάγκη. Για παράδειγμα, συμπράξεις ανάμεσα σε κυβερνήσεις και ΜΚΟ που στηρίζονται στην εμπειρία και την γνώση των γυναικείων οργανώσεων με στόχο τον σχεδιασμό και την εφαρμογή προγραμμάτων, συγχρονισμένες δράσεις ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες επίσης απαραίτητες για την επιτυχημένη μεταβολή των προτύπων του ανδρισμού.

Πρέπει να στήσουμε θεσμούς, να συνεργαστούμε από την κορυφή ως τη βάση της κοινωνίας και το αντίστροφο, να αξιοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα μέσα και να ενθαρρύνουμε τη γνώση σε διαφορετικά επίπεδα και περιβάλλοντα. Η αποτροπή της βίας κατά των γυναικών δεν μπορεί να πετύχει  χωρίς την ενεργή συμμετοχή και τη συνεργασία του δημόσιου τομέα, των επιχειρήσεων, της κοινωνίας των πολιτών και των ίδιων των πολιτών.

8. Η βελτίωση της ακριβούς καταγραφής των στοιχείων για τη βία κατά των γυναικών είναι ζωτικής σημασίας.

Πολλοί συμμετέχοντες τόνισαν την έλλειψη αξιόπιστων στοιχείων, την ανεπάρκεια των μεθόδων συλλογής και καταγραφής δεδομένων και την ανάγκη καλύτερης οργάνωσης της έρευνας που θα αφορά αποκλειστικά την έμφυλη βία. Η έλλειψη στοιχείων όσον αφορά άτομα τρανς και θύματα διάκρισης στο χώρο εργασίας δεν επιτρέπει να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά τους μέσω της νομοθεσίας.

Εξίσου προβληματική είναι η αρτιότητα των επίσημων αξιολογήσεων, όσον αφορά στις πολιτικές παρέμβασης για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, ενώ είναι ανάγκη να δημοσιοποιούνται τέτοιου είδους στοιχεία γιατί επιτρέπουν την πρόσβαση σε πολύτιμη αποκτημένη γνώση μέσα από επιτυχημένες πολιτικές και πρακτικές που ίσως και να είναι εφαρμόσιμες και σε άλλα κοινωνικά περιβάλλοντα.

Είναι επίσης απαραίτητο να αναπτυχθεί μια ερευνητική θεματολογία αναφορικά με την ενδοοικογενειακή βία, όπως επίσης είναι απαραίτητο όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς να εργαστούν για τη δημιουργία μιας σταθερής βάσης δεδομένων, στα οποία θα έχουν πρόσβαση οι φορείς χάραξης πολιτικής για να διαμορφώνουν συναφείς πολιτικές που θα κινούνται προς τους προσδοκώμενους στόχους για την ισότητα των φύλων.

«Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι η βία είναι ένα πρόβλημα

που πρέπει να συνεργαστούμε από κοινού για να

εξαλειφτεί. Δεν είναι μόνο «κάποιοι κακοί άνθρωποι»,

είναι μια δομική και πολιτισμική αλλαγή που

την έχουμε ΟΛΟΙ ανάγκη»

 Οργάνωση “Breakthrough”

Share

Ο μισογυνισμός, τα trolls και η ανοχή (μας)

Το παρακάτω άρθρο αλιεύτηκε από τη σελίδα του Φύλου Συκής στο facebook. Μας το ποστάρατε, μας άρεσε, το αναδημοσιεύουμε.

Δημ.Σπ.

 

της Sofia

Τον τελευταίο καιρό όλο και πιο συχνά πέφτει το μάτι μου πάνω σε διάφορες σελίδες ή ομάδες στο facebook που μόνη τους ασχολία είναι να αναδημοσιεύουν φωτογραφίες κοριτσιών και γυναικών χωρίς άδεια κάτω από τίτλους και σχόλια όπως “καριόλα”, “πουτάνα” και άλλα παρόμοια. Όταν κάποιες από αυτές τις κοπέλες ζητάνε από το διαχειριστή να κατεβάσει τη φωτογραφία τους (αν είναι αρκετά θαρραλέες και δεν φοβηθούν περαιτέρω “επιπτώσεις”) τότε ο διαχειριστής απαντάει με τα χειρότερα λόγια και δημοσιεύει τη συνομιλία.

Το ανησυχητικό δεν είναι τόσο ότι υπάρχουν οι σελίδες, όσο ότι υπάρχουν άνθρωποι που τις στηρίζουν και αφήνουν σχόλια κάνοντας την ύβρη ακόμα χειρότερη και ουσιαστικά ενθαρρύνοντας τον περαιτέρω εκφοβισμό των νεαρών αυτών κοριτσιών ή γυναικών.

Πιστεύω πως στην Ελλάδα υπάρχουν δύο πολλοί σημαντικοί λόγοι που βοηθούν και στηρίζουν το παραπάνω φαινόμενο.

1. Το “έλα μωρέ ένα αστείο έκανα”

Φυσικά αυτό δεν είναι μόνο Ελληνικό φαινόμενο. Στις περισσότερες χώρες όταν κάποιος προκαλέσει μία μισογυνιστική συμπεριφορά τότε η υπεράσπιση είναι ότι πρόκειται μόνο για ένα αστείο. Παρόλο που το χιούμορ δεν είναι μεμπτό – και σίγουρα η σάτιρα δεν είναι κατακριτέα (ίσα ίσα σε αυτό το blog έχω γράψει πολλά τέτοια κείμενα) –  αλλά η λυσσαλέα επίθεση στα κορίτσια αυτά δεν μπορεί να θεωρηθεί αστεία παρά μόνο από ανθρώπους που η επίθεση αυτή δεν τους αγγίζει. Η κακία, η σκληρότητα και η εισβολή στην προσωπική τους ζωή είναι πέρα κάθε αστείου. Και δυστυχώς ίσως υπάρχουν και περιπτώσεις που πρώην “φίλοι” ή άλλοι μπορεί να παίρνουν φωτογραφίες ιδιωτικές και να τις στέλνουν σε αυτές τις σελίδες -μια ακόμα προδοσία και μικροπρεπής εκδικητικότητα, ποιος ξέρει για ποιους λόγους.

2. Η φαλλοκρατική Ελληνική κοινωνία 

Στις περισσότερες συζητήσεις που γίνονται σε ομάδες τέτοιου επιπέδου η λογική ήταν “δεν φταίω εγώ, αυτή φταίει που είναι πουτάνα”. Η λογική με άλλα λόγια του βιαστή (“αυτή φταίει που φορούσε μίνι”), του ρατσιστή (“αυτός φταίει που είναι μαύρος”), του δολοφόνου (“αυτός φταίει που με έβρισε”) κλπ. Στη φαλλοκρατική Ελληνική κοινωνία ο άντρας έχει δικαίωμα να συμπεριφέρεται όπως του αρέσει (όπως για παράδειγμα να δείχνει τον ανδρισμό του βάζοντας τα με άγνωστες του γυναίκες) ενώ η γυναίκα πρέπει να συμπεριφέρεται σύμφωνα με κάποιο αόριστο κοινωνικό κανόνα που έχει θέσει το ανδρικό κομμάτι της κοινωνίας (όπως για παράδειγμα να μη φαίνεται το ντεκολτέ της ή να μη βάφεται έντονα).

Η Ελληνική κοινωνία δεν έχει ακόμα την ωριμότητα να αντιμετωπίσει αυτά τα φαινόμενα και δυστυχώς ούτε τις νόμιμες διαδικασίες ή υπηρεσίες (που είναι ένα θέμα που πονάει). Αντιθέτως οι νόμιμες οδοί είναι ακριβές, χρονοβόρες (και φυσικά οι υπηρεσίες δεν έχουν ιδέα από κουλτούρα διαδικτύου) και η κοινωνία η ίδια προστατεύει τους δράστες χρησιμοποιόντας τις δικαιολογίες του “έλα μωρέ ήταν ένα αστείο” ή του “δε φταίω εγώ, αυτή είναι πουτάνα”.

Οι γυναίκες που εκφράζουν την ταυτότητα τους online και ανεβάζουν φωτογραφίες ή άλλο περιεχόμενο σαφώς χρειάζονται και οι ίδιες γνώσεις διαδικτύου και ασφάλειας, παρόλα αυτά η λύση ΔΕΝ είναι να μην ανεβάζουμε φωτογραφίες μας online. Ούτε η λύση είναι να ανεβάζουμε “σεμνές” φωτογραφίες διότι έτσι αναγκαζόμαστε να συμμορφωθούμε με κανόνες με τους οποίους μπορεί να μη συμφωνούμε ή να καταπιεζόμαστε λόγω μιας γενικευμένης τρομοκρατίας.

Θα έλεγα λοιπόν ότι καιρός είναι και εμείς οι ίδιες οι γυναίκες αλλά και οι λογικοί άντρες, να σκεφτόμαστε σε βάθος αυτά τα φαινόμενα και τις λέξεις ή πράξεις που online μπορεί να μας φαίνονται αστεία. Είναι όντως αστεία όλα αυτά ή έχουμε μεγαλώσει σε μία κοινωνία που τη διέπει ο μισογυνισμός; Είναι όντως αστείο κάτι ή γελάμε και συμφωνούμε από συνήθεια; Όλα ξεκινάνε από εμάς. Αν αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα πράγματα διαφορετικά τότε ίσως να αρχίσουμε να κάνουμε και τα πράγματα διαφορετικά.

Πηγή: digital-era.org 

 

 

Share

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

αλιεύει η Λίνα Φιλοπούλου

Τουλάχιστον 19 γυναίκες κατήγγειλαν πως κακοποιήθηκαν σεξουαλικά ή βιάστηκαν στην πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων που σημειώθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο των διαδηλώσεων για τη δεύτερη επέτειο της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς Μουμπάρακ.

Διεθνή μέσα, που επικαλούνται καταγγελίες οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναφέρουν πως ένας όχλος επιτέθηκε σε μία 19χρονη τραυματίζοντάς την με λεπίδα στα γεννητικά όργανα. Η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κασρ αλ Αΐνι, έπειτα από επίθεση 25 ανδρών, οι οποίοι τη βίασαν την τραυμάτισαν σοβαρά και την εγκατέλειψαν.

Όπως τονίζουν οι ακτιβιστές οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις στην Αίγυπτο έχουν αυξηθεί από την έναρξη της εξέγερσης τον Φεβρουάριο του 2011. Αριστερές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι οι επιθέσεις πραγματοποιούνται από ομάδες ατόμων που αντιτίθενται των διαδηλωτών.

Οι επιθέσεις πραγματοποιούνται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Ένας όχλος από άνδρες πλησιάζει γυναίκες απομονωμένες, στην αρχή την παρενοχλούν και στη συνέχεια της επιτίθενται προσπαθώντας να τη γδύσουν.

«Οι επιθέσεις έχουν αυξηθεί από την επανάσταση» δήλωσε στο Bloomberg ακτιβίστρια από την οργάνωση ενάντια στα σεξουαλικά εγκλήματα OpAntiSH με έδρα το Κάιρο.

Η οργάνωση OpAntiSH έχει δημιουργήσει τηλεφωνικές γραμμές αλλά και ομάδες δράσεις που επεμβαίνουν με χρήση φωτοβολίδων σε περίπτωση που αντιληφθούν κάποια επίθεση ή ειδοποιηθούν. Όπως σημειώνεται στο International Business Times πολλοί από τους ακτιβιστές της OpAntiSH έχουν δεχτεί επίθεση κατά την προσπάθειά τους να βοηθήσουν κάποιο θύμα.

«Ξαφνικά βρέθηκα στη μέση και γύρω μου άντρες που σχημάτιζαν έναν κύκλο, ο οποίος όλο και στένευε» έγραψε ένα θύμα επίθεσης στο Facebook. «Με άγγιζαν με χάιδευαν, έβαλαν τα χέρια τους κάτω από τα ρούχα μου και μέσα στο παντελόνι μου. Δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω, πραγματικά νόμιζα πως θα πεθάνω από ασφυξία», τονίζει.

Ένα άλλο θύμα δημοσιεύει τη μαρτυρία της στην ιστοσελίδα της φεμινιστικής οργάνωσης Nazra. «Εκατοντάδες χέρια με άγγιζαν και προσπαθούσαν να μου βγάλουν τα ρούχα. Δεν υπάρχει διέξοδος. Ένιωθα μόνο ο κύκλος να κλείνει. Βρέθηκα τελείως γυμνή σε ένα στενό δρομάκι παρασυρόμενη από τη μάζα. Κάθε φορά που φώναζα για βοήθεια γινόντουσαν περισσότερο βίαιοι».

«Η Ταχρίρ είναι ένας χώρος που θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δεν είναι ένα σύμβολο επανάστασης από μόνη της, αλλά μόνο αν αυτοί που διαδηλώνουν πάνω της το πιστεύουν πραγματικά», γράφει ο Tom Dale της εφημερίδας «Egypt Independent».

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Ο άγριος και φοβισμένος κόσμος των παιδιών. «Επικοινωνία δίχως βία – για σχολεία δίχως βία»: Πρόγραμμα του Κέντρου Ερευνών και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ)

Η σχολική βία,κατά την άποψη ερευνητών, αποτελεί πρωτίστως αντανάκλαση της κοινωνικής βίας και συναρτάται άμεσα με τις οικονομικές ανισότητες και την αποδόμηση των κοινωνικών σχέσεων. Σύμφωνα με ευρωπαϊκές  μελέτες η χώρα μας κατέχει την 4η θέση μεταξύ 41ος χωρών σε περιστατικά βίας και σχολικού εκφοβισμού.  Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Στα προαύλια και στους διαδρόμους των σχολείων, μυρίζει μπαρούτι.

της Ντίνας Ιωακειμίδου

Μέσα στην τάξη υπήρχε αναβρασμός. Οι 16χρονοι μαθητές και μαθήτριες μιλούσαν με ένταση. Ένιωθες την οργή να ξεχειλίζει. Ο εξυπνάκιας της ομάδας πεταγόταν στις πλέον ακατάλληλες στιγμές εμποδίζοντας τους συμμαθητές του να λάβουν τον λόγο.

«Ο πατέρας του και ο αδελφός του σκοτώθηκαν πέρυσι σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα» μου ψιθύρισε στο αυτί η καθηγήτρια τους.

«Το παιδί με το πράσινο φούτερ που θορυβεί αντιμετωπίζει σοβαρά ενδοοικογενειακά προβλήματα και οι γονείς της μικρής  που χλευάζει ασυστόλως είναι άνεργοι» κατέληξε εγχειρίζοντάς μου με αυτό τον τρόπο τον οδικό χάρτη της θλίψης, μιας εξοργισμένης και με πολλά προβλήματα μαθησιακά και βίαιης  συμπεριφοράς, τάξης της Α΄ Λυκείου.

«Ωραία λοιπόν μιλήστε για τα συναισθήματα σας» πρότεινε η ψυχολόγος της ομάδας μας που παραβρισκόταν εκεί στο πλαίσιο του προγράμματος του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ) «Επικοινωνία δίχως βία-για σχολεία δίχως βία».

Νεκρική σιγή επακολούθησε τη συγκεκριμένη δήλωση.

Συναίσθημα;  Άγνωστη λέξη.  Τerra incognita.

Συνηθίζουμε να μιλάμε για την ενδοσχολική βία, που διεθνώς αναφέρεται με τον όρο bullying, ως ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα, ανεξάρτητα και ερήμην της πραγματικότητας του κόσμου των ενηλίκων που προσλαμβάνουν τα παιδιά και οι έφηβοι.

Είναι αλήθεια ότι  το φαινόμενο του εκφοβισμού μεταξύ παιδιών δεν συνιστά καινοτομία των ημερών. Υποστηρίζεται δε συχνά η άποψη ότι η  σχολική βία αποτελεί απαραίτητο συστατικό στην πορεία του παιδιού προς την ενηλικίωση. Άλλοι ερευνητές εκτιμούν ότι η σχολική βία αποτελεί πρωτίστως αντανάκλαση της κοινωνικής βίας και συναρτάται άμεσα με τις οικονομικές ανισότητες και την αποδόμηση των κοινωνικών σχέσεων. Για ένα πράγμα όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Στα προαύλια και στους διαδρόμους των σχολείων μυρίζει μπαρούτι. Σύμφωνα με ευρωπαϊκές  μελέτες, η  χώρα μας κατέχει την 4η θέση μεταξύ 41ος χωρών σε περιστατικά βίας και σχολικού εκφοβισμού.

Πώς έγινε αυτή η μετάβαση από το ξυλίκι της αλάνας μεταξύ ισοδύναμων αντιπάλων σε μορφές εκφοβισμού και βίας που παραπέμπουν σε σκηνές ταινίας ψυχολογικο, και όχι μόνο,  τρόμου, καταρρακώνοντας θύματα, θύτες και  θεατές;

Bullying ή αλλιώς πόνος

 

Η ενδοσχολική βία, ο εκφοβισμός, ορίζουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές, από συμμαθητές τους. Αυτό υπογραμμίζεται στο εγχειρίδιο του καθηγητή Ι. Τσιάντη της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου(ΕΨΥΠΕ).
«Για τον Δημήτρη η σχολική ζωή υπήρξε μια κόλαση» μου διηγείται ο Γιώργος, φίλος και συμμαθητής του στο Λύκειο. «Κουτσαίνει κι αυτό από μόνο του είναι αρκετό. Πίσω του σχηματίζεται μια παρέλαση είτε περπατά στο δρόμο ή στο σχολείο. Μια παρέλαση ατάκτων, διαμορφωμένη από τους συμμαθητές του που υποδύονται τους κουτσούς κοροϊδεύοντας τον Δημήτρη».

«Μια πολύ συνηθισμένη μορφή βίας είναι η σωματική μεταξύ μαθητριών και μαθητών, με σπρωξιές, κλωτσιές και ενίοτε μπουνιές. Επίσης εκφράζονται καθημερινά με κοροϊδίες, ειρωνείες, χλευασμούς, ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς που έχουν να κάνουν με την εμφάνιση των συμμαθητών τους, την καταγωγή ή την σχολική τους επίδοση, τη σωματική τους κατάσταση και την σεξουαλική τους επιλογή. Ένα ακραίο περιστατικό είναι όταν προσπαθούν 2-3 μαθητές να σύρουν συμμαθητή τους στον κάδο σκουπιδιών. Επιπλέον, είναι καθημερινό φαινόμενο ο εκβιασμός και οι απειλές», σημειώνει η καθηγήτρια του 1ου Γυμνάσιου Αρτέμιδος Βίλμα Μενίκη.

Στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας που φοιτούν 4.500 μαθητές, μια καθηγήτρια διασχίζοντας τον ατελείωτο στεγασμένο διάδρομο έπεσε θύμα επίθεσης με μαχαίρι και ληστείας από μαθητές. Μια ακόμη συμμορία, αυτή  των δέκα μελών, διέθετε αρχηγό και υπαρχηγό. Ο αρχηγός ήταν 14 ετών ενώ ο υπαρχηγός 12. Κατά τη διάρκεια της δράσης τους, που έληξε με την οργανωμένη παρέμβαση του Συλλόγου Γονέων και των καθηγητών σύμφωνα με τον Γ. Χρήστου, καθηγητή ΕΠΑΛ στη Γκράβα, εκφοβίζανε, έκλεβαν μπουφάν, κινητά, μηχανάκια, παρενοχλούσαν σεξουαλικά (!!!).

«Εδώ ζήσαμε ακραίες καταστάσεις βίας και παραβατικών συμπεριφορών» τονίζει ο Α. Θεολόγου, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων. Προσθέτει όμως ότι τα φαινόμενα περιορίστηκαν αρκετά μέσω της δημοσιοποίησης και της παρέμβασης του Συνηγόρου του Παιδιού με σειρά εκδηλώσεων εντός του σχολικού συγκροτήματος.

«Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, η ενδοσχολική βία είναι παρούσα κυρίως με τη μορφή του εκφοβισμού, της παρενόχλησης και της κοροϊδίας. Αρκετές φορές βέβαια υπερβαίνει το λεκτικό επίπεδο και μετατρέπεται σε φυσική-σωματική βία. Η ενδοσχολική βία συγκροτείται στη βάση της διαφορετικότητας από το κοινώς αποδεκτό πρότυπο. Η διαφορετικότητα περιλαμβάνει σημαντικό εύρος και αναφέρεται σε παιδιά με διαφορετική εθνικότητα, διαφορετικό πολιτισμό αλλά και σε παιδιά με κινητικά προβλήματα, παιδιά παχύσαρκα κλπ», εξηγεί ο Π. Μανιάτης, Διδάκτωρ Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Παν. Αθηνών και δάσκαλος.

«Καθ’ όλη τη διάρκεια του δημοτικού και στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου προστάτευα ως μεγαλύτερη την ξαδελφούλα μου, που την θεωρώ αδελφή μου καθώς είμαι μοναχοπαίδι. Έβλεπα να την κακοποιούν λεκτικά. Χοντρή, αρκούδα. Έπεφτε κάτω, κοκκίνιζε και σπάραζε στο κλάμα», σημειώνει η 18χρονη Ελένη.

Όπως προκύπτει από τα  στοιχεία της ευρωπαϊκής έρευνας που πραγματοποιήθηκε  από το «Χαμόγελο του Παιδιού» στην οποία συμμετείχαν 5.000  Έλληνες μαθητές από 167 σχολεία της χώρας,  το 32% του δείγματος υπήρξε είτε κατ’ επανάληψη είτε περιορισμένες φορές θύμα σχολικού εκφοβισμού. Σύμφωνα δε με τα στοιχεία που μας παραχωρήθηκαν από την ΕΨΥΠΕ, οι κλήσεις στο 116111, γραμμή βοήθειας των παιδιών, καταγράφουν σημαντική αύξηση κατά την τελευταία διετία. Ως φαίνεται, η βία και η κακοποίηση είτε στην οικογένεια είτε στο σχολείο αυξάνονται δραματικά αγγίζοντας το ποσοστό του 10% σε σχέση με το 2,3% των προηγούμενων ετών.

Η ανησυχία των επιστημονικών συνεργατών της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας των Παιδιών και των Εφήβων είναι εμφανής. «Στις κλήσεις τους τα παιδιά μιλούν για κακοποίηση, συναισθηματική παραμέληση και μοναξιά, καθώς οι γονείς είναι απασχολημένοι με δικά τους θέματα. Έτσι καλούν όλο και περισσότερο στη Γραμμή για να μιλήσουν για τα θέματα που τους απασχολούν. Όπως όλα δείχνουν, τα δύσκολα συναισθήματα της θλίψης, του θυμού και της απόγνωσης που βιώνονται από παιδιά, εφήβους και γονείς, εκδραματίζονται περισσότερο με βίαιες συμπεριφορές καθώς όλοι και ειδικά οι γονείς δυσκολεύονται όλο και πιο πολύ να αντέξουν και να εμπεριέξουν τις δικές τους αγωνίες αλλά και αυτές των παιδιών τους».

Τα κακά παιδιά έχουν προ καιρού μελαγχολήσει

Η άμυνα του Αργύρη ήταν το δάγκωμα. Ό,τι θεωρούσε ότι μπορεί να τον απειλήσει, το δάγκωνε. Από καθηγητές έως τους συμμαθητές του. Και οι δυο γονείς του Αργύρη είναι ναρκομανείς.
«Ο δράστης πολύ συχνά είναι θύμα βίαιων συμπεριφορών ή παραμέλησης κυρίως από το οικογενειακό περιβάλλον. Σε αυτό συχνά απαντά έντονη παρουσία βίας είτε ως μέσο επιβολής εκ μέρους των γονέων είτε ως τρόπος επίλυσης των διαφορών μεταξύ των μελών του. Πολύ συχνά δε, είναι μάρτυρες περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας», τονίζεται στην έκθεση του Χαμόγελου του παιδιού.

«Τα παιδιά μεταφέρουν πολλαπλασιαστικά τα συναισθήματα των γονιών τους. Η βία συνιστά μια μορφή επικοινωνίας στην οποία εν πολλοίς περιέχεται η απόγνωση. Πώς αλλιώς να εκφραστώ; Αν εκφραστώ διαφορετικά ποιος θα με ακούσει; Αν με ακούσει θα με πάρει στα σοβαρά; Οι γονείς αρνούνται να δεχτούν ότι η βία, που εκφράζουν τα παιδιά ή δέχονται, πηγάζει και από τις σχέσεις που βιώνουν στην οικογένεια. Επίσης, εάν το εκπαιδευτικό σύστημα  έδινε λίγη περισσότερη έμφαση στην προαγωγή των συλλογικών δράσεων, στην αντιμετώπιση των μαθητών πέρα από τα στενά όρια της τιμωρίας και της επιβράβευσης θα είχε θεαματικά αποτελέσματα. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε αποτελεσματικότερα να αντιμετωπίσουμε και όχι συγκαλύψουμε την κοινωνική και οικονομική κρίση παρέχοντας ουσιαστικότερη υποστήριξη και βοήθεια στα παιδιά. Ρωτάς έναν μαθητή πώς αισθάνεται για κάτι που τον αφορά και δεν γνωρίζει τι να σου απαντήσει. Γιατί πολύ απλά κανείς δεν τους έχει θέσει αυτό το ερώτημα ή δεν έχει ενδιαφερθεί», σημειώνει η Μ. Ζάννη σωματική ψυχοθεραπεύτρια και εκπαιδεύτρια του προγράμματος «Επικοινωνία δίχως βία για σχολεία δίχως βία».

«Η ειρωνεία, η αμφισβήτηση του άλλου, η καχυποψία, η απόρριψη αλλά και η επιβράβευση, η διάχυτη ατμόσφαιρα ανταγωνισμού, συνιστούν κι αυτές μορφές βίας. Και μάλιστα διδάσκονται. Είθισται δε να θεωρούνται συστατικά του εκπαιδευτικού συστήματος. Το ανταγωνιστικό πλαίσιο της εκπαίδευσης επιτάσσει την επιβίωση αυτού που λαμβάνει τα εύσημα. Τα εύσημα λοιπόν τα παιδιά φροντίζουν να τα εισπράττουν με διαφορετικούς τρόπους. Η αξία σε κάθε ομάδα, σε κάθε τάξη και παρέα αποδίδεται σε αυτόν που ξεχωρίζει. Και ο ευκολότερος δρόμος γι αυτό είναι να μειώσεις τον άλλον», επισημαίνει ο Πέτρος Σαπουντζάκης, δάσκαλος στο 67ο Δημοτικό.

«Το αξιακό μας σύστημα δοκίμασε τις αντοχές του βιώνοντας την κατάρρευση του. Τώρα δε, με την οικονομική κρίση, η εξίσωση είναι ευανάγνωστη. Όσο διευρύνεται η φτώχεια, αυξάνεται η κοινωνική βία, η βία στο πολιτικό σύστημα, η βία εντός του σπιτιού, η βία εντός του σχολείου» υπογραμμίζει η Φωτεινή Σιάνου, υπεύθυνη του προγράμματος του ΚΕΔΕ Επικοινωνία δίχως βία.

Στοιχεία ΕΨΥΠΕ

-Οι κλήσεις αυξήθηκαν από τις 6094 το 2010, στις 6430 το 2011.

-Καταγράφεται αύξηση των κλήσεων που αφορούν στον εκφοβισμό και στις δύο γραμμές. Από 5% το 2011 στο 7% το 9μηνο του 2012 για τη γραμμή των γονιών.

-Από το 2% το 2011 στο 7% το 9μηνο του 2012 για τη γραμμή των εφήβων.

-Στην ηλικιακή ομάδα των καλούντων παιδιών και εφήβων στη γραμμή 116-111, τα 2/3 των τηλεφωνημάτων προέρχονται από εφήβους ηλικίας 12 έως 18 ετών.

-Μεγάλο ποσοστό των τηλεφωνημάτων αφορούν τον λεκτικό εκφοβισμό και τη συναισθηματική βία (ύβρεις, κοροϊδίες, πειράγματα, απειλές) που δέχονται τα θύματα για την εξωτερική τους εμφάνιση, τη καταγωγή τους είτε τη σεξουαλικότητα τους.

Επίσης μεγάλο ποσοστό κλήσεων αναφέρεται στη σωματική βία ενώ ένα σημαντικό ποσοστό της τάξεως του 9% αφορούν στον ηλεκτρονικό εκφοβισμό.

Έρευνα που διενεργήθηκε μεταξύ 323 μαθητών του 1ου Γυμνασίου Αρτέμιδος

-Το 72% των μαθητών παραδέχθηκε ότι έχει υποστεί βία

-Το 53% ότι έχει διαπράξει βία

-Το 30% ότι έχει υποστεί βία λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης.

-Το 22% για τη σωματική του κατάσταση.

-Το 16% για τη χώρα καταγωγής του.

-Το 16% για τη σχολική του επίδοση.

-Το 11% λόγω φύλου.

-Το 11% για τον ερωτικό του προσανατολισμό.

-2 στα τρία παιδιά νιώθουν θυμό όταν υφίστανται εκφοβισμό.

-1 στα τρία παιδιά νιώθει λύπη όταν εκφοβίζει

-Το 61% των παιδιών που δέχονται επίθεση αντεπιτίθενται στη συνέχεια.

-1 στα τρία παιδιά που υφίσταται βία, σιωπά και αποχωρεί.

 

 

Share

Μαστροπός ο Στρος Καν

της Σίσσυς Βωβού

Όχι μόνο ως βιαστής, αλλά και για συμμετοχή σε δίκτυο μαστροπίας που οργάνωνε πάρτι για κυρίους σαν τον εαυτό του κατηγορείται τώρα ο Στρος Καν. Όπως γράψαμε πρόσφατα στο Φύλο Συκής, στη Γαλλία είχε συσταθεί επίσημη επιτροπή από δικαστές για να εξετάσει αυτές τις κατηγορίες και τώρα το πόρισμά της είναι καταπέλτης για τον πρώην ισχυρό άνδρα της διεθνούς πολιτικής σκηνής. Μην ξεχάσουμε ότι τα πάρτι αυτά είχαν διεθνικό χαρακτήρα, τόσο ως προς τις εκδιδόμενες γυναίκες που στρατολογούνταν από διάφορες χώρες όσο και ως προς τους πολυτελείς πορνοπελάτες, στυλοβάτες ενός κόσμου ηθικού, αγγελικά πλασμένου.

Είναι εντυπωσιακό πόσο τα γυναικεία δικαιώματα και οι νόμοι για την προστασία των γυναικών από τη βία και το βιασμό μπορεί κατά καιρούς να έχουν θεαματικά αποτελέσματα και  να διδάσκουν ότι όλα τα πράγματα έχουν όρια.

Πάντως δεν θεωρούμε ότι ο βιασμός και η μαστροπία εκπορεύονται μόνο από τους πλούσιους και διάσημους του συστήματος, τους οποίους μισούμε έτσι κι αλλιώς. Το γυναικείο κίνημα πρέπει να αντιμετωπίσει συστηματικά αυτό το κακούργημα απέναντι στις γυναίκες και στην αυτονομία του γυναικείου σώματος, τόσο με ενημέρωση όσο και με πίεση προς τις δημόσιες αρχές να αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε ένα τέτοιο κακούργημα. Κι αν γίνει αυτό, τότε θα ενθαρρυνθούν και οι γυναίκες που είναι θύματα βιασμού ή μαστροπίας να καταγγείλουν και να ζητήσουν δικαιοσύνη, και δεν θα κρύβουν μέσα στην τραυματισμένη καρδιά ενός τραυματισμένου σώματος ένα δια βίου τυραννικό μυστικό.

 

Σχετικά άρθρα:

Στη διεθνή καταφρόνια ο Ντομινίκ Στρος Καν

Το μάθημα της καμαριέρας

Η κατασκευή ενός αθώου

… Και η δικαιοσύνη ήταν απέξω

Μεταξύ μας… δεν πειράζει

 

Share

«Τη σκότωσα γιατί με αρνήθηκε μπροστά στη μάνα μου»

της Σίσσυς Βωβού

Ποινή ισόβιας κάθειρξης επέβαλε το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πατρών στον 27χρονο, που στις 19 Απριλίου 2005, στο σπίτι του, στη Ζάκυνθο σκότωσε την 24χρονη πρώην φίλη του.

Σύμφωνα με το Newsit.gr, ο δράστης ζήτησε από την κοπέλα να συνεχίσουν τη σχέση τους, όταν όμως εκείνη αρνήθηκε την δολοφόνησε.

Στην απολογία του υποστήριξε ότι δεν είχε πρόθεση να σκοτώσει την κοπέλα παρά να την τραυματίσει. Εκείνη την ημέρα την είχε καλέσει στο σπίτι του, παρουσία της μητέρας του για να της ζητήσει να συνεχίσουν τη σχέση τους.

Στο παρελθόν μάλιστα, της είχε κάψει με οξύ το αυτοκίνητο, είχε ζητήσει από ταξιτζή να την παρακολουθεί και εμφανιζόταν ξαφνικά μπροστά της. Ο πατέρας της 24χρονης τον είχε προσεγγίσει ζητώντας του να σταματήσει να ενοχλεί την κόρη του, αλλά εκείνος φέρεται να του απάντησε: “Εμένα δεν με αφήνει καμία γυναίκα, εγώ τις αφήνω”.

Κατά τη διάρκεια της απολογίας του, ο δολοφόνος είπε πως δεν μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του, το γεγονός πως η κοπέλα τον αρνήθηκε μπροστά στη μητέρα του.

Ο δράστης την ημέρα του φόνου, πλησίασε από πίσω την κοπέλα και με ειδικού τύπου λαβή της κάρφωσε το μαχαίρι κοντά στο λαιμό. Πέθανε μετά από μέρες σε νοσοκομείο της Πάτρας, βυθίζοντας στο πένθος τους δικούς της ανθρώπους…

Η βαριά καταδίκη του δράστη είναι μια ανακούφιση για τους οικείους της δολοφονημένης, αλλά και για τις φεμινίστριες. Όμως όταν ζητάμε «δικαιοσύνη για τις γυναίκες θύματα βίας-βιασμού» το πρώτο που σκεφτόμαστε είναι η πρόληψη. Το πρόβλημα δεν λύνεται όσο η εκπαίδευση φύλου στηρίζεται στην αναγνώριση του επιθετικού ανδρισμού και μάλιστα αυτή στηρίζεται από όλες τις πηγές απ’ όπου μεταδίδονται οι αξίες και οι αρχές που πρέπει να διέπουν μια κοινωνία.

 

Share

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε μια μαρτυρία παρενόχλησης στο μετρό του Νέου Δελχί που αναρτήθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι σε μπλογκ. Φωτίζει πτυχές της μάτσο κουλτούρας στην Ινδία και μοιάζει τραγικά επίκαιρη. Είμαστε όμως σίγουρες ότι πολλές γυναίκες σε άλλες γωνιές του πλανήτη έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες και αισθανθεί ανάλογα.

Μετάφραση: Δέσποινα Σπανού και Δήμητρα Σπανου

Απογευματάκι 23ης Ιούνη, επιβιβάστηκα στο μετρό στη Noida City Center. Το τρένο ήταν σχεδόν άδειο, βρήκα μια θέση στη δεξιά μεριά του βαγονιού κοντά στην πόρτα, έβαλα τα ακουστικά μου και ετοιμάστηκα για τη μακρά διαδρομή μέχρι την Rajiv Chowk. Μερικές στάσεις αργότερα, νιώθω κάποιον να με περιτριγυρίζει, γυρνάω να δω και αυτός ο τύπος που φοράει γυαλιά ηλίου γέρνει προς το μέρος μου, με το χέρι του τεντωμένο από πάνω μου να χαϊδεύει το κεφάλι μου καθώς κρατάει την κουπαστή, ενώ η ανάσα του φυσάει τα μαλλιά μου. Κοιτάω παραπέρα, το βαγόνι είναι ακόμα σχετικά άδειο με πολύ χώρο για κάποιον να σταθεί άνετα χωρίς να χρειάζεται να γέρνει πάνω σε κάποιον άλλο επιβάτη και να τον στριμώχνει. Φτάνουμε στη στάση, στεκόμαστε στη δεξιά μεριά του τρένου, οι πόρτες ανοίγουν στα αριστερά όμως εκείνος δεν κουνιέται.
Τον ρωτάω τώρα, επιθυμείς να κατέβεις στην επόμενη στάση;
Μου απαντάει αρνητικά και στρέφει το βλέμμα αλλού. Συνεχίζω να του απευθύνομαι, παρακαλώ, μετακινήσου λίγο παραπέρα, με στριμώχνεις.
Με αγνοεί. Ξαναμιλάω.
Γυρίζει και μου λέει, γιατί είσαι εδώ, θα έπρεπε να είσαι στο βαγόνι των γυναικών.
Του λέω, οι γυναίκες δεν έχουν περιορισμούς στον τρόπο που ταξιδεύουν γιατί προφανώς μπορούν να ταξιδέψουν με ευπρέπεια, μετακινήσου παραπέρα παρακαλώ.

Ένας άλλος τύπος που στεκόταν μπροστά από εμάς λέει στον 1ο τύπο, όταν σου ζητάει να φύγεις γιατί δεν φεύγεις;
Ο 2ος τύπος λέει, τι σου είναι; Τι της είσαι ακριβώς;
Αρχίζουν λοιπόν να μαλώνουν. Ο 2ος τύπος λέει στον 1ο τύπο, ε! Σε αυτή μίλα όπως γουστάρεις αλλά σε εμένα μίλα με σεβασμό!
Είναι ενδιαφέρον πώς ξαφνικά αλλάζει η δυναμική της κατάστασης. Είναι για τον σεβασμό, όχι προς εμένα, αλλά προς τον ανδρισμό του.
Αρκετά οργισμένοι και οι δύο αρχίζουν να σπρώχνονται.

Προσπαθώ να κοιτάξω αλλού και να τους αγνοήσω ελπίζοντας ότι θα σταματήσουν και θα πάψουν να συμπεριφέρονται σαν μαλάκες. Αλλά το πράγμα κλιμακώνεται. Οι άλλοι επιβάτες παρακολουθούν αλλά χωρίς να κάνουν κάτι για να σταματήσουν τον καβγά. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλα γίνονται τρομαχτικά άσχημα, ο 1ος τύπος ρίχνει μπουνιά στα μούτρα του 2ου και ο 2ος τύπος πέφτει στο πάτωμα, με τη μύτη και το κούτελό του να ματώνουν. Οι άλλοι επιβάτες εξαγριώνονται. Ορισμένοι στρέφονται σε εμένα και αρχίζουν να φωνάζουν ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ, ΕΣΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΤΟΝ ΚΑΥΓΑ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΣΥ ΗΡΘΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΑΓΟΝΙ.

Μένω έκπληκτη και προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι δεν είμαι ο λόγος που άρχισαν να μαλώνουν επειδή ο 1ος τύπος δε μίλησε με «σεβασμό» στον 2ο . Φυσικά κανείς δεν ακούει. Το πλήθος είναι σε φρενίτιδα. Ο 2ος τύπος σηκώνεται από το πάτωμα, με τα αίματα να στάζουν παντού, χωρίς κανένας να τον βοηθάει. Ένας επιβάτης έρχεται προς εμένα και μου φωνάζει ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ, ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΚΑΒΓΑ. Μπορείτε να με φανταστείτε να παρεμβαίνω ανάμεσα σε δύο βίαιους άντρες προσπαθώντας να σταματήσει ο καβγάς; Εμένα, μια κοπέλα; Όταν τόσοι άλλοι άντρες μέσα στο βαγόνι δεν έχουν κάνει ΚΑΜΙΑ κίνηση για να τον σταματήσουν; Το τρένο σταματάει στη στάση Akshardham και ο 1ος τύπος τρέχει έξω. Ο 2ος τύπος καλεί τους φίλους του και τρέχει επίσης. Εκείνη τη στιγμή νιώθω έστω και καθυστερημένα το σοκ. Εγώ είμαι αυτή που υποτίθεται πρέπει να καλέσει την αστυνομία; Αν ήμουν σε ένα ατύχημα, εγώ υποτίθεται θα έπρεπε να καλέσω το ασθενοφόρο; Καλώ το 100, το δίκτυο είναι χάλια, καμιά έκπληξη. Κάποιος απαντάει, δίνω τις πληροφορίες, ποιος σταθμός, δύο άντρες που παλεύουν, τραυματισμένοι. Ο τύπος στην άλλη άκρη του ακουστικού μου το κλείνει. Δεν πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει σε μένα, βρίσκομαι σε ένα βαγόνι με 50 περίεργους άντρες που όλοι μου φωνάζουν.
-ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΚΑΝΕΤΕ, ΕΣΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΤΟΝ ΚΑΥΓΑ
-Δεν ξεκίνησα τίποτα, είπα τη γνώμη μου επειδή δεν κουνιόταν!
-ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΝ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΒΑΓΟΝΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ!
-Έχω όσο δικαίωμα έχεις και εσύ να βρίσκομαι εδώ. Δεν είμαι εγώ ο λόγος που η κυβέρνηση χρειάστηκε να φτιάξει ξεχωριστά βαγόνια για γυναίκες.
-ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ, ΦΥΓΕ
-Ο λόγος είναι οι άντρες σαν κι εσένα που δεν μπορούν να σεβαστούν τις γυναίκες και αντί να παρέμβεις για να σταματήσεις την παρενόχληση την ενθαρρύνεις με το να μας διαχωρίζεις.

Ναι, ξεστόμισα αυτές τις λέξεις. Ίσως όχι με ειρμό. Ίσως όχι εύγλωττα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως έστω και ένα άτομο από όλους αυτούς δεν είχε την ευπρέπεια να καταλάβει τι είχε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ συμβεί και να προσπαθήσει να το αποτρέψει. Η δυσκολία μου να το πιστέψω είχε μετατραπεί σε πραγματική οργή. Υπήρχαν και μερικές γυναίκες, που κοίταζαν με το βλέμμα που έχει κάποιος όταν κοιτάζει κάποιο δυστύχημα στο δρόμο. Έβαλα και σε αυτές τις φωνές, ντροπή σας που στέκεστε εκεί, το ίδιο συμβαίνει και σε εσάς και δεν έχετε τα κότσια να πείτε μια λέξη τώρα. Το μυαλό μου ήταν ένα χάος από σκέψεις, η καρδιά μου ένιωθα ότι θα εκραγεί. Παραδόξως, αν και τα γόνατά μου έτρεμαν σαν το διάολο, ένιωσα μια παράξενη παρόρμηση να μείνω και να μην το σκάσω. Υπάρχει ένα κουμπί κινδύνου δίπλα στην πόρτα. Αυτό το θυμήθηκα πολύ μετά το συμβάν. Το πλήθος δεν θα ηρεμούσε. Κάθε φορά που άνοιγαν οι πόρτες και οι νέοι επιβάτες έμπαιναν μέσα και ρωτούσαν για το αίμα στο πάτωμα, όλοι με έδειχναν, ΑΥΤΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΝΑΝ ΚΑΒΓΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΑΝΤΡΩΝ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙΣ, ΚΑΤΕΒΑ, ΚΑΤΕΒΑ!!! Μετά από 3-4 ακόμα στάσεις προσπαθώ ειλικρινά να μην τρελαθώ τελείως. Συνεχίζω να στέκομαι κοντά στην πόρτα.

Ένας άντρας στο πίσω μέρος φωνάζει Ladkiyan to hoti hi aisee hain… Γυρνάω να κοιτάξω ποιος μίλησε, όμως είναι κρυμμένος πίσω από κάποιους επιβάτες… wo dono pit gaye par isko koi asar nahi huya.
Γυρνάω πίσω, ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!
Ένας άλλος άντρας από το μπροστινό μέρος του βαγονιού πετάγεται, ΔΕΙΞΕ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!!
– Σεβασμό;;; Μένω εμβρόντητη. Σεβασμό σε ποιόν; Εσείς όλοι στέκεστε τριγύρω και δεν κάνετε τίποτα και μόλις είπα άντε γαμήσου θέλεις να με μάθεις σεβασμό.
-ΘΑ ΔΕΙΞΕΙΣ ΣΕΒΑΣΜΟ
-Όλοι οι άντρες όλη την ώρα χρησιμοποιούν χυδαίες εκφράσεις, maa bahen ki gaaliyan και ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ. Είπα άντε γαμήσου, οπότε θέλεις να με μάθεις σεβασμό!

Χαίρομαι που δεν προσπάθησε. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Αρχίζω να χειροκροτώ και να κάνω σε όλους χειρονομίες επικρότησης, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ, ευφυέστατη επίδειξη αλληλεγγύης, νιώθω πολύ καλά για τη χώρα μου. Συνεχίστε. Είμαι σίγουρη πως όλοι νόμιζαν ότι τρελάθηκα τελείως. Όντως τρελάθηκα. Έγινα έξαλλα τρελή. Στάθηκα όμως εκεί ακούγοντάς τους, να μιλούν και να γελάνε μαζί μου και να με κοιτούν. Αναρωτήθηκα γιατί δεν κλαίω ή γιατί δεν καταρρέω. Το σοκ μου ήταν τεράστιο ενώ η απογοήτευση με παρέλυσε. Συνέχισα να στέκομαι κοντά στην πόρτα καθηλωμένη.

Εφτά στάσεις αργότερα κατέβηκα στην Rajiv Chowk. Δεν ξέρω γιατί δεν κατέβηκα νωρίτερα. Ίσως θα έπρεπε να το είχα κάνει. Κάποια στιγμή όμως αισθάνθηκα, ίσως βλακωδώς τώρα που το ξανασκέφτομαι, ότι καμία δύναμη σε αυτό τον κόσμο δεν θα με κάνει να αισθανθώ θύμα, δεν θα κατέβω, έχω τόσο δικαίωμα να βρίσκομαι εδώ όσο έχει ο καθένας από αυτούς τους βάρβαρους άντρες. Παρεμπιπτόντως, τα γόνατά μου δεν έπαψαν να τρέμουν, αισθανόμουν λες και δεν είχα οξυγόνο. Δεν ήθελα να το καταγγείλω. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Ήθελα μόνο να με παρατήσουν στην ησυχία μου, αυτό ήταν το μόνο που ζητούσα. Κοιτώντας πίσω, ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω πως το πιο γελοίο κυριολεκτικά πράγμα μετατράπηκε σε κάτι τόσο άσχημο. Είμαι σίγουρη ότι σκέφτεστε, γιατί αυτή το έκανε αυτό, γιατί δεν απλά δεν έφυγε, ακόμα και γιατί επιβιβάστηκε στο μεικτό βαγόνι, τι φορούσε, πώς έμοιαζε ώστε να προκληθεί ένα τέτοιο συμβάν. Και ξέρετε τι, αυτό ακριβώς είναι το γαμημένο θέμα. Δεν έχει σημασία τι νομίζετε ότι θα μπορούσε να συνιστά αιτία ή λόγος. Κανένας, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ είχε τα κότσια να παρέμβει για να με βοηθήσει. Και όλοι αυτοί οι 50 περίεργοι άντρες δεν είναι παρά καθημερινοί άντρες, φοιτητές, μηχανικοί που πάνε στο γραφείο φορτωμένοι με τα λάπτοπ τους, έμποροι και γενικά νορμάλ κόσμος.

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη.

Και για τα πρακτικά, είμαι ΚΑΤΑ των ξεχωριστών βαγονιών για γυναίκες. Είναι η πιο γελοία λύση που κατέβασε η κυβέρνηση για να διασφαλίσει ότι οι γυναίκες θα ταξιδεύουν με ασφάλεια. Το να διαχωρίζεις τους άντρες και τις γυναίκες ποτέ δεν θα βοηθήσει κανέναν να αναπτύξει ανεκτικότητα και σεβασμό για τον ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΧΩΡΟ του άλλου.

Πηγή: Bohemian Rhapsody

Share

Μεταξύ μας… δεν πειράζει

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της  Σίσσυς Βωβού

Σε «πολιτισμένο κλίμα» εξελίχθηκε η πρώτη συνέντευξη που έδωσε στη χώρα του ο κατηγορηθείς για σεξουαλική επίθεση Ντομινίκ Στρος Καν, πρώην πρόεδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και νυν άνεργος και βαριά αδικημένος.

Ποιος δεν θα δείξει κατανόηση στην δημοσιογράφο για την ευγένειά της, αφού έκανε τη συνέντευξη της καριέρας της, με 13 εκατομμύρια Γάλλους και Γαλλίδες να την παρακολουθούν, όπως μπορούσε να προβλεφθεί, ενώ παράλληλα έδωσε ένα τρίλεπτο στα διεθνή ΜΜΕ που μάλλον δείχνουν την ίδια κατανόηση για έναν άνθρωπο που κατηγορήθηκε και υπέστη τόση βαρβαρότητα, όπως αποτυπώθηκε και το ύφος του στην οθόνη; Η καλή σύζυγος Αν Σινκλέρ, κανόνισε να δοθεί η συνέντευξη σε φίλη της, ώστε να μπορεί να εξηγήσει στο γαλλικό λαό ο σύζυγός της τα βάσανά του και να μην στριμωχτεί.

Ο συνεντευξιαζόμενος, περιχαρής όταν δόθηκε ακύρωση της δίκης από τον αρμόδιο εισαγγελέα, είχε δηλώσει ότι θα τα πει όλα στο γαλλικό λαό όταν γυρίσει στη χώρα του. Και πράγματι είπε, αλλά όχι και πολλά, γιατί όπως ξέρουμε τα πολλά λόγια είναι φτώχια, και αυτός είναι ένας πλούσιος άνθρωπος, παρότι σοσιαλιστής.

Είπε λοιπόν ότι ό,τι έγινε, έγινε χωρίς βία ή καταναγκασμό. Ότι δηλαδή, υπήρξε συναίνεση. Η δημοσιογράφος τον ρώτησε αν πλήρωσε γι’ αυτή τη συναίνεση, κι αυτός απάντησε όχι. Ούτε πορνεία είχαμε δηλαδή, αφού θα ήταν παράνομο γι’ αυτόν να ζητήσει πορνικές υπηρεσίες απο μια υπάλληλο του ξενοδοχείου, άσε που δεν θα είχε απόδειξη παροχής υπηρεσιών οπότε θα τον κυνηγούσε το αμερικανικό ΣΔΟΕ, και επιπλέον θα άρχιζε ψάξιμο στο ξενοδοχείο από την ίδια υπηρεσία για ενδεχόμενες τέτοιου είδους οικονομικές ατασθαλίες.

Η καμαριέρα ψευδόταν διαρκώς, και εδώ είναι η δικογραφία, έλεγε, όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει ότι κάθε φορά έλεγε διαφορετική εκδοχή στην ανάκριση για το τι έγινε. Εκείνος δεν έδωσε τη δική του εκδοχή, που σίγουρα θα ήταν η αλήθεια. Το γεγονός ότι η «συναινετική» αυτή πράξη διεξήχθη μέσα σε 7 λεπτά, δηλαδή από τις 12.06 το μεσημέρι που η καμαριέρα μπήκε να αλλάξει τα σεντόνια του δωματίου μέχρι τις 12.13 το μεσημέρι που αυτός τηλεφώνησε στην κόρη του για να φάνε μαζί, δεν έχει σημασία. Γιατί θέλει περισσότερα από 7 λεπτά μια συναίνεση και μια σεξουαλική επαφή;

Και συνεχίζει ο αδίκως κατηγορηθείς ότι αυτό που έκανε ήταν απλώς μια αδυναμία, ήταν ένα ηθικό σφάλμα. Μην πάει ο νους σας ότι ήταν σφάλμα απέναντι στην καμαριέρα, ήταν “περισσότερο από ένα λάθος, ένα λάθος απέναντι στη σύζυγό μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου, αλλά και τους Γάλλους που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους πάνω μου”.  Εδώ που τα λέμε, γιατί είναι σφάλμα να γίνει μια συναινετική επαφή με μια καμαριέρα; Μήπως επειδή αποτελεί ξεπεσμό για έναν μεγαλόσχημο να την καταδεχτεί; Ή μήπως γιατί ήταν σε διαφορετική θέση εξουσίας, και της είπε «κάτσε να σε απαυτώσω γιατί αλλιώς θα χάσεις τη δουλειά σου»; Όχι, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, η καμαριέρα είπε ψέματα ότι ήταν επιβολή και επίθεση, ενώ αυτός δεν είπε τίποτα.

Υπάρχουν όμως κι άλλες ψεύτρες στον κόσμο που τον επιβουλεύονται. Για παράδειγμα η Γαλλίδα Κριστιάν Μπανόν, νεαρή δημοσιογράφος, 32 χρονών σήμερα, που ισχυρίζεται ότι αποπειράθηκε να την βιάσει πέφτοντας πάνω της σαν «λάγνος χιμπατζής» όταν πήγε το 2003 να του πάρει συνέντευξη. Ο ίδιος έλεγε μόλις το πρωτοάκουσε ότι αυτή η κοπελίτσα έχει μεγάλη φαντασία και λέει ψέματα, ενώ τώρα, όπως διέρρευσε από τις ανακριτικές αρχές της Γαλλίας όπου κατέθεσε, λέει ότι δεν αποπειράθηκε να την βιάσει, απλώς της έκανε ερωτικές κρούσεις εκεί στη διάρκεια της συνέντευξης, advances είναι η λέξη που χρησιμοποίησε.

Άλλο παράδειγμα, η ουγγαρέζα οικονομολόγος, η Piroska Nagy, που δούλευε για το ΔΝΤ είχε μια σύντομη σχέση μαζί του το 2007. Σε επιστολή της προς το ΔΝΤ αργότερα η Νάγκι, που ήταν παντρεμένη, ανέφερε ότι χρησιμοποιούσε την εξουσία του για να δημιουργήσει σχέση μαζί της. «Ήμουνα καταδικασμένη αν το έκανα και καταδικασμένη αν δεν το έκανα», έγραψε, προσθέτοντας ότι ο Στρος Καν ήταν «ένας άνδρας με πρόβλημα που μπορεί να τον κάνει ακατάλληλο για να ηγείται ενός ιδρύματος όπου υπάρχουν γυναίκες που δουλεύουν υπό την διοίκησή του».

Πριν τη συνέντευξη, οι δικηγόροι της Ναφισάτου Ντιάλο, που έχουν κάνει αγωγή για οικονομική αποζημίωση, δήλωσαν: «Αν ο κ. Στρος Καν νομίζει ότι ο γαλλικός λαός θα πιστέψει ότι μπορούσε να πείσει την κυρία Ντιάλο, που δεν τον είχε δει ποτέ πριν και δεν ήξερε ότι ήταν μέσα στο δωμάτιο, να συνευρεθεί σε σεξουαλική πράξη μαζί του μέσα σε λίγα λεπτά, τότε πρέπει να περιγράψει πώς έγινε αυτό».

Πάνω από 50 διαδηλώτριες διαμαρτύρονταν με πανό έξω από το στούντιο του καναλιού όπου δινόταν η συνέντευξη, μετά από πρόσκληση δύο γυναικείων οργανώσεων της Γαλλίας. Το ένα από τα πανό έλεγε «Ο ΝΣΚ = άρνηση δικαιοσύνης. Όταν μια γυναίκα λέει όχι, είναι όχι». «Μια καμαριέρα δεν είναι σεξουαλικό αντικείμενο» ή επίσης «ΝΣΚ, homo erectus, erectus”.

“Χρειαζόμαστε πολύ δουλειά για να προχωρήσουν τα πράγματα πάνω στο ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, και θα συνεχίσουμε να την κάνουμε», διαβεβαίωσε μια εκπρόσωπος της Collectif La barbe, μιας από τις ομάδες που διοργάνωσαν τη διαδήλωση.

Προφανώς, μεταξύ μας, η δικαιοσύνη της Ν.Υ. κατέληξε ότι αρκετά ταλαιπωρήθηκε αυτός ο άνθρωπος από μια καμαριέρα, φτάνει μέχρι εδώ. Το ίδιο φαίνεται να σκέφτονται και διάσημοι φίλοι του, βουλευτές και πρώην πρωθυπουργοί, που έκαναν δηλώσεις εκθειάζοντας τη σημαντική συμβολή του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ΔΝΤ. Το ίδιο και αρκετοί δημοσιογράφοι, άντρες και γυναίκες. Καλύτερα να παίρνεις το μέρος της εξουσίας, της ανδρικής και της πολιτικής, παρά μιας καμαριέρας.

Πηγή: Αυγή

Share

… Και η δικαιοσύνη ήταν απέξω

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της Σίσσυς Βωβού

Τα θαύματα διαρκούν λίγες μέρες. Σύμφωνα με κάποιες απόψεις τρεις, σύμφωνα με άλλες επτά. Μετά έρχεται η σκληρή πραγματικότητα.

Έτσι έγινε και με την Ναφισάτου Ντιάλο, ταπεινή καμαριέρα του πολυτελούς ξενοδοχείου Σόφιτελ της Νέας Υόρκης, που τόλμησε να καταγγείλει σεξουαλική επίθεση εναντίον της από τον πρώην διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν.

Η υπόθεση απορρίφθηκε οριστικά πριν δύο ημέρες από τον δικαστή της Νέας Υόρκης, που δέχθηκε την ετυμηγορία του εισαγγελέα Σάιρους Βανς τζούνιορ ότι «δεν μπορούσε να αποδειχθεί η υπόθεση πέραν πάσης αμφιβολίας, λόγω σοβαρών ζητημάτων αξιοπιστίας της Ναφισάτου Ντιάλο».

Τα δημοσιεύματα και οι καταγγελίες εναντίον του κατηγορούμενου για σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της δουλειάς και για απόπειρα βιασμού και τόσα άλλα σχετικά, δεν μέτρησαν.

Και αυτό είναι ακριβώς που καταπλήσσει φεμινίστριες, υποστηρικτές ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και διεθνείς εφημερίδες όπως η Γκάρντιαν ή η Λιμπερασιόν και άλλες.

Ο ΝΣΚ κατ’ αρχήν δήλωσε κατάπληκτος όταν συνελήφθη, και είπε ότι δεν γνωρίζει τίποτε για την υπόθεση. Στη συνέχεια και όταν βρέθηκε σπέρμα στη στολή της καμαριέρας, είπε ότι ναι, υπήρξε επαφή, αλλά ήταν συναινετική. Αυτά δεν απασχόλησαν τον εισαγγελέα. Άλλες λεπτομέρειες δεν είπε, γιατί «έχει δικαίωμα να προστατεύσει την ιδιωτική ζωή του».

Υπήρξε συναίνεση στο χρονικό διάστημα 12.06 το μεσημέρι της 14 Μαίου, όπου σύμφωνα με τη μαγνητική κάρτα η καμαριέρα μπήκε στην πολυτελή σουίτα, και 12.13 οπότε ο ΝΣΚ τηλεφώνησε στην κόρη του για να φάνε μαζί, όταν δηλαδή όλα είχαν τελειώσει. Καταπληκτική ταχύτητα, αλήθεια. Κατάφερε να την πείσει, ενώ κάποιες εφημερίδες υπονοούν ότι υπήρξε χρηματισμός, δηλαδή πορνεία, κάτι που απαγορεύεται στο ξενοδοχείο και άρα δεν λέγεται, και όλα έγιναν εν ριπή οφθαλμού.

Και πώς ένας εισαγγελέας δέχεται την έννοια συναίνεση μεταξύ ενός πανίσχυρου άνδρα πελάτη και μιας ταπεινής καμαριέρας, όταν κάθε νόμος για τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της εργασίας δεν δέχεται ότι μπορεί να υπάρξει συναίνεση μεταξύ δύο ατόμων με ιεραρχική διαφορά (στην προκειμένη τόσο κραυγαλέα);

Και πώς δεν αναρωτήθηκε ο εισαγγελέας μήπως ο πελάτης της είπε «κάτσε κάτω γιατί αλλιώς θα χάσεις τη δουλειά σου»; Και πώς δικαιολογεί ο εισαγγελέας τις αμυχές στο σώμα της καμαριέρας;

Οι αντιφάσεις της Ντιάλο σε διάφορα ζητήματα που αφορούν την υπόθεση, φαίνεται να προκύπτουν από το γεγονός ότι η ίδια δεν γνωρίζει ανάγνωση και γραφή σε καμία γλώσσα και από το σοκ που υπέστη όταν ξαφνικά βρέθηκε πρωταγωνίστρια σε μια μεγάλη υπόθεση και ήταν αυτή, η ταπεινή μετανάστρια καμαριέρα μπροστά σε όλο αυτό το σύμπαν.

Οργή προκάλεσε στους δικηγόρους της, φεμινίστριες, το σωματείο της και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων η απόφαση που ακούστηκε έξω από το δικαστήριο όπου είχαν μαζευτεί για να την υποστηρίξουν. Κι αν δεν ξέρουν το στίχο του Σαββόπουλου, σίγουρα σκέφτηκαν ότι, …«Η δική εξελισσόταν μέσα μα η Δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω».

Ο Michael Greys, συνιδρυτής της ομάδας «100 Μαύροι για την εφαρμογή του Νόμου», δήλωσε έξαλλος: “Η αμερικανική δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή. Η φυλή και η τάξη εξακολουθούν να παίζουν ρόλο. Ήταν η υπόθεση ενός εκατομμυριούχου ενάντια σε μια φτωχή μαύρη γυναίκα χωρίς μόρφωση». Μια άλλη υποστηρίκτρια έξω από το δικαστήριο, είπε ότι η απόφαση μας γυρίζει «στην πολιτική των φυτειών».

Οργή και θλίψη για εμάς, που βλέπουμε την πατριαρχία, την εξουσία και το ρατσισμό να θριαμβεύουν και πάλι, που βλέπουμε την ατιμωρησία, που θυμόμαστε την αθωωτική απόφαση το 2010 σχετικά με την καταγγελία ομαδικού βιασμού 15χρονης μετανάστριας μαθήτριας στην Αμάρυνθο το 2005, και που θυμόμαστε τόσα άλλα. Στη δουλειά, στο δρόμο, στο σπίτι.

Πηγή: ελευθεροτυπία

Share

Η κατασκευή ενός αθώου

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της Σίσσυς Βωβού

Σύσσωμα τα μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ οδηγούνται σε ένα νέο δρόμο σχετικά με τις καταγγελίες της καμαριέρας του Σόφιτελ Νέας Υόρκης για σεξουαλική επίθεση, απόπειρα βιασμού και ομηρία από τον πρώην πρόεδρο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι πηγές τους προέρχονται από την εισαγγελεία της Νέας Υόρκης και αναφέρονται ως ανεπιβεβαίωτες, προς το παρόν. Τα ελληνικά ΜΜΕ ακολουθούν στην πλειοψηφία τους χωρίς ερωτήσεις, δυστυχώς, το νέο δρόμο που χαράσσεται.

Και όμως, μεχρι στιγμής δεν υπάρχει αμφισβήτηση των καταγγελιών, υπάρχει όμως συνολικότερη αμφισβήτηση του χαρακτήρα και της αξιοπιστίας της καμαριέρας, σύμφωνα με τις αξίες και τα κριτήρια της αστυνομίας. Υπάρχουν πληροφορίες ότι της έχουν βάλει κάποιοι καταθέτες σε τραπεζικούς της λογαριασμούς έως 100.000 δολάρια τα τελευταία δύο χρόνια (πιθανώς για ξέπλυμα χρήματος), συνομίλησε με φυλακισμένο για εμπορία μαριχουάνας όπου τον ρωτούσε και εγώ τι θα κερδίσω αν επιμείνω στις καταγγελίες μου, ενώ τα ψέματα που διέρρευσε ότι είπε στις αρχές, αφορούν την αίτησή της για άσυλο πριν 7 χρόνια.

Ακόμα πιο ακραίο, η εφημερίδα Νew York Post (που μας θυμίζει δικές μας σκανδαλοθηρικές φυλλάδες), έγραψε σε σειρά άρθρων της το περασμένο Σαββατοκύριακο, μεταξύ άλλων κατηγοριών, ότι ήταν καμαριέρα που συμπλήρωνε το εισόδημά της ως πόρνη στο ξενοδοχείο, και συγκεκριμένα, ότι «έκανε διπλή βάρδια ως εκδιδόμενη, μαζεύοντας χρήματα από τους άνδρες ενοίκους»  και «θεωρείται ότι το συνδικάτο της την είχε επιφορτίσει να δουλεύει στο κεντρικό ξενοδοχείο, γιατί γνώριζε ότι θα της έφερνε μεγαλόσχημους». Ήδη οι δικηγόροι της καμαριέρας έκαναν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση στην εφημερίδα, κατηγορώντας την ότι δημιούργησε μια ευκαιρία για να ανεβάσει την πτωτική κυκλοφορία της.

Ο δικηγόρος Kenneth P. Thompson, ανέφερε μετά τον καταιγισμό δημοσιευμάτων ότι «Τίποτα δεν αλλάζει το πολύ σημαντικό γεγονός, δηλαδή ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν έκανε βίαια σεξουαλική επίθεση στο θύμα μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Σόφιτελ».

Κι εμείς επεξηγούμε: ότι υπάρχει σχέση εξουσίας ανάμεσα σ’ έναν μεγαλόσχημο πελάτη και μια ταπεινή καμαριέρα για πράξη που διεξάγεται στο χώρο εργασίας της, και συνεπώς δεν μπορεί να τεκμαίρεται συναίνεση όπως υποστηρίζει ο κατηγορούμενος, είναι κοινή λογική αλλά και κοινός τόπος σε όλες τις νομοθεσίες για τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της εργασίας. Τίποτε από τις υπόλοιπες ανακολουθίες της καμαριέρας ή τα ψέματα που αναπόφευκτα λέει κάθε αιτούσα άσυλο για να υποστηρίξει την υπόθεσή της, δεν πρέπει να επηρεάσει τη συγκεκριμένη κατηγορία μπροστά στο δικαστήριο.

Υπάρχουν βέβαια και άλλα ερωτήματα, τα οποία δεν τίθενται από τα μεγάλα μίντια: Πώς και η αστυνομία δεν εξετάζει την αξιοπιστία του κατηγορούμενου, όταν βοά ο κόσμος ότι έκανε σεξουαλική παρενόχληση σε πολλές γυναίκες που είτε ήταν συνεργάτιδές του, ή βρίσκονταν κοντά του λόγω άλλης επαγγελματικής σχέσης; Και γιατί θεωρεί ότι τα «ελαττώματα» του χαρακτήρα της εργαζόμενης υπονομεύουν την αξιοπιστία της συγκεκριμένης καταγγελίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο τη γενικότερη πολιτεία του κατηγορούμενου, αλλά που επίσης είπε επανειλημμένα ψέματα για τη συγκεκριμένη περίπτωση μέχρι που να βρεθεί το γενετικό υλικό και να αλλάξει «άλλοθι»; Ακόμα, γιατί εξετάζει τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα τηλέφωνα της εργαζόμενης και όχι του κατηγορούμενου, ο οποίος έχει άπειρα εκατομμύρια και άπειρη περιουσία;

Η απάντηση βρίσκεται στην ταξική και πατριαρχική μας κοινωνία και στα διαφορετικά κριτήρια με τα οποία θα κριθεί ένας μεγαλόσχημος πρόεδρος του «ευαγούς» ιδρύματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από τη μια, και μια καμαριέρα και μετανάστρια από την άλλη. Είναι η ίδια αιτία, τηρουμένων πάντα των μεγεθών, που οδηγεί πολλές γυναίκες να μην καταγγέλλουν τη σεξουαλική παρενόχληση ή σεξουαλική βία στο χώρο της εργασίας, όταν προέρχεται από ανώτερους, πολλές από όσες την καταγγέλλουν να την αποσύρουν στη μέση της διαδικασίας, και όσες επιμένουν μέχρι τέλους να τιμωρούνται με το στιγματισμό ότι η εργαζόμενη αυτή χαλάει την κανονικότητα των εξουσιαστικών σχέσεων και παραβιάζει την αναμενόμενη «ομερτά». Υπάρχει και ο δρόμος της αποχώρησης από την εργασία, από μια γυναίκα που βάζει την αξιοπρέπειά της πιο πάνω από το ψωμί της.

Και ενώ αυτά όλα θα έπρεπε να είναι γνωστά στους και στις δημοσιογράφους με προοδευτική σκέψη και στοιχειώδη γνώση της ταξικότητας και πατριαρχικότητας του δικαστικού και αστυνομικού συστήματος, διαβάζουμε και βλέπουμε να καταπίνεται αμάσσητη η τροφή που αφήνει να διαρρεύσει η αστυνομία της Νέας Υόρκης και εν χορώ αναπαράγουν τα συστημικά μίντια, σε μια προσπάθειά της να αποδώσει άσπιλο ή ελαφρότατα σπιλωμένο στην κοινωνία, τον σοσιαλιστή με το χαβιάρι και τη Φεράρι.

Όσες στηρίζουμε την αντίσταση των γυναικών στην ανδρική βία, μέσα ή έξω από την εργασία, εκφράζουμε και πάλι την αλληλεγγύη μας στην καμαριέρα και το θαυμασμό μας για την τόλμη της να καταγγείλει μια τέτοια επίθεση. Ελπίζουμε, αν και το βλέπουμε δύσκολο, να επιμείνει μέχρι το τέλος, να μην τρομοκρατηθεί και να μην εξαγοραστεί.

Πηγή: Αυγή

Share

Στη διεθνή καταφρόνια ο Ντομινίκ Στρος Καν

της Σίσσυς Βωβού

Σε συμβιβασμό μάθαμε ότι οδηγείται η δικαστική διαμάχη μεταξύ της γενναίας καμαριέρας του Σόφιτελ, Ναφισάτου Ντιάλο, και του βιαστή Ντομινίκ Στρος Καν, πρώην διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και νυν άνεργου και περιθωριοποιημένου από το διεθνές τζετ σετ.

Θυμίζουμε ότι, ως προς το ποινικό μέρος, για το βιασμό, το δικαστήριο της Νέας Υόρκης έκλεισε την υπόθεση στις 11 Αυγούστου 2011 γιατί θεώρησε ότι η καμαριέρα δεν είναι αξιόπιστο πρόσωπο, επειδή έχει πει ψέματα στο κράτος όταν ζήτησε άσυλο στις ΗΠΑ και για διάφορα άλλα ζητήματα, που δεν άπτονται όμως της καταγγελίας της για βιασμό, με όλα τα αντικειμενικά πειστήρια που οδήγησαν στην αρχική σύλληψη του ΝΣΚ. Οργισμένοι οι υποστηρικτές της στο φεμινιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα της Αμερικής, κατάγγειλαν την ημέρα εκείνη έξω από το δικαστήριο, ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, έχει τάξη, φύλο και χρώμα, όταν έμαθαν για το κλείσιμο της υπόθεσης. Αντίθετα, οι δικαστές δεν έψαξαν για να μάθουν πόσο αξιόπιστο πρόσωπο ήταν ο κατηγορούμενος, ο οποίος είχε πέσει σε όλες τις δυνατές αντιφάσεις και είχε πει όλα τα δυνατά ψέματα για τη συγκεκριμένη κακουργηματική κατηγορία. Έχει όμως πολλά άλλα «κατορθώματα» σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμού εναντίον εργαζομένων γυναικών, για τα οποία βγαίνουν συνέχεια νέα στοιχεία.

Τον Μαρτη του 2012, ο ίδιος, δύο επιχειρηματίες και ένας αρχηγός της αστυνομίας κατηγορήθηκαν για «μαστροπία με οργανωμένη σπείρα» (“aggravated pimping in an organised gang”), ότι οργάνωναν ένα δίκτυο μαστροπιας για όργια με βάση τη Γαλλία και την πόλη της Λίλης, το οποίο περιλάμβανε δραστηριότητες στις ΗΠΑ και αλλού. Κάτι σαν διεθνική μαστροπία. Η απόφαση αν θα γίνει παραπομπή σε δίκη, θα ληφθεί στις 19 Δεκεμβρίου. Σε συνέχεια της ίδιας υπόθεσης, εξετάστηκαν κατηγορίες  οτι πήρε μέρος σε ομαδικό βιασμό σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσιγκτον DC, ΗΠΑ τον Αύγουστο. Στο συγκεκριμένο θέμα, η «γυναίκα συνοδείας», η οποία είχε δηλώσει ότι βιάστηκε μαζί με μια άλλη γυναίκα (και οι δηλώσεις της είχαν διαρρεύσει στον Τύπο), δήλωσε ότι δεν έγινε βιασμός. Η εξέταση προχωρά αυτεπάγγελτα, αλλά καταλαβαίνουμε τις πιέσεις ή τις δωροδοκίες που συχνά εμπεριέχονται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο ίδιος δήλωσε σχετικά ότι είναι ένοχος μόνο για λαγνεία και όχι για κακοήθεια, αφού τα διεθνή σεξουαλικά πάρτι που οργανώνονται προς τιμήν του, έχουν μακρά παράδοση μεταξύ ανδρών ενός κάποιου επιπέδου.

Ας πούμε από την αρχή ότι όλοι αυτοί οι κατηγορούμενοι θα αθωωθούν, όχι γιατί διαβάσαμε κάποια μαγική σφαίρα, αλλά γιατί είναι πολύ σημαίνοντα πρόσωπα για να οδηγηθούν σε καταδίκες, και εξάλλου γνωρίζουν πολλά. Η χρησιμότητα τέτοιων προκαταρκτικών εξετάσεων, είναι απλώς να «περιοριστούν» οι υπόλοιποι που κάνουν τα ίδια στον κόσμο των πλούσιων και διάσημων, και να προσέχουν τα προσχήματα.

Εκτός λοιπόν από τα «επόμενα» της καμαριέρας, έχουμε και τα προηγούμενα. Σύντομα μετά την σύλληψή του στη Νέα Υόρκη, το Μάη του 2011, η Γαλλίδα συγγραφέας Τριστάν Μπανόν τον κατηγόρησε για απόπειρα βιασμού κατά τη διάρκεια συνέντευξης που είχε πάει να του πάρει το 2003. Εκείνος αμέσως αντέδρασε λέγοντας ότι η κοπέλα έχει μεγάλη φαντασία και η κατηγορία είναι συκοφαντική. Αντίθετα, οι εισαγγελείς δήλωσαν πως πιστεύουν ότι στη συνάντηση αυτή υπήρξε σεξουαλική επίθεση, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν, αλλά έχει παρέλθει ο χρόνος. Σε επόμενη δήλωσή του, ο Σ.Κ. είπε ότι έκανε προχωρημένες κινήσεις (advances). Υπήρξε επίσης η υπόθεση της Ουγγαρέζας οικονομολόγου στο ΔΝΤ, υφισταμένης του, που δεχόταν πίεση για να ενδώσει σε ερωτική ή σεξουαλική επαφή, και είχε τότε παραπονεθεί γραπτώς στην υπηρεσία της.

Οι δηλώσεις του ΣΚ περί ελευθεριακότητας, μπορεί να έχουν πολλούς παραλήπτες, όπως αναφέρεται σε σοβαρές εφημερίδες: αφ’ ενός να απενοχοποιηθεί για τις συμπεριφορές του, που έτσι κι αλλιώς συγχωρούνται στους δικους του κύκλους, αφ’ ετέρου για να διαμηνύσει σε όσους θα τον θεωρούσαν ένοχο ότι γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει, και ότι κινδυνεύουν πολλοί. Πάντως συχνά γράφεται στον διεθνή Τύπο ότι την ίδια ώρα που το χρηματοπιστωτικό σύστημα παραπαίει στο χείλος της κατάρρευσης, ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ συμμετείχε σε μυστικά πάρτι με δικηγόρους, δικαστές, αξιωματικούς της αστυνομίας, δημοσιογράφους και μουσικούς σε οργανωμένες εκδηλώσεις διεθνικής μαστροπίας.

Σήμερα ο απόβλητος του διεθνούς τζετ σετ κάθεται σπίτι του άνεργος, απ’ ότι μαθαίνουμε, όλοι τον αποφεύγουν (δεν είχε και λίγη αυτοσυγκράτηση), ενώ η πολυεκατομμυριούχος γυναίκα του Αν Σινκλέρ, που τον υποστήριξε σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης της καμαριέρας, και δήλωνε ότι τον πιστεύει και η καμαριέρα λέει ψέματα, τον έδιωξε το περασμένο καλοκαίρι, χωρίς να σκεφθεί να ζητήσει συγνώμη για την συνενοχή της σ’ αυτές τις κατηγορίες.

Στο μεταξύ, ο κόσμος της τέχνης φαίνεται να έχει αδράξει την ευκαιρία για ανάδειξη του θέματος, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμα τη ματιά που έχουν τα ντοκιμαντέρ, τα φιλμ και τα θεατρικά που ετοιμάζονται ή τα βιβλία που γράφονται. Με λίγα λόγια θα κινηθεί η αγορά, με ένα θέμα σύγχρονο και καυτό.

Από την πλευρά μας, φοβόμαστε για μια ακόμα ηδονοβλεπτική ματιά, πάντως είναι πλέον αδύνατη η αθώωση του Στρος Καν και η απόδοση όλου αυτού του σίριαλ της βίας κατά των γυναικών σε «συνωμοσίες», όπως έλεγε το μεγαλύτερο μέρος του Γαλλικού Τύπου, αλλά και μέρος του ελληνικού τύπου, δεξιάς και αριστερής απόχρωσης, μετά τη σύλληψή του. Ο ίδιος ποτέ δεν μίλησε για συνωμοσίες, απλώς έλεγε και επαναλαμβάνει ότι είναι λάγνος και ελευθεριακός, ότι όλα γίνονται πάντοτε με συναίνεση, ότι αυτός και οι όμοιοί του χαίρονται τη ζωή τους όπως έχουν δικαίωμα. Όμως με τόσες καταγγελίες και τόσες σκανδαλώδεις απαλλαγές, είναι περισσότερο από φανερό ότι πληρώνει, εξαγοράζει ή τρομοκρατεί, για να έχει τη χαρά να ασκεί εξουσία και βία κατά των γυναικών, μόνο και μόνο γιατί γνωρίζει τη δύναμή του και τη συνήθη ομερτά των κρατικών και δικαστικών εξουσιών.

Δεν είναι βέβαια ο μόνος, με την πιο διάσημη σύγχρονη περίπτωση τον Μπερλουσκόνι που εκλεγόταν και κυβερνούσε την Ιταλία για 17 χρόνια, εξευτελίζοντας δεκάδες και εκατοντάδες νέες γυναίκες κατά περίπτωση στις δεκάδες πολυτελείς επαύλεις που έχει φτιάξει με τα λεφτά του ιταλικού λαού. Η διαδήλωση που οργάνωσαν οι γυναικείες οργανώσεις το 2011, με σύνθημα «Η Ιταλία δεν είναι μπουρδέλο» ήταν από τις μαζικότερες που έχουν γίνει στη διάρκεια της διακυβέρνησής του, και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για να αποπεμφθεί από την κυβέρνηση.

Έτσι, δεν θα παραλείψουμε να πανηγυρίσουμε λίγο μέσα στο δυσώδες περιβάλλον των ανθρώπων της εξουσίας, που συχνά η υπεροψία τους ξεπερνά κάθε όριο. Μπορεί η καμαριέρα να προχωρά σε δικαστικό συμβιβασμό, απ’ ότι φαίνεται, μετά από όλες τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες που υπέστη, είναι όμως νικήτρια. Όλος ο κόσμος πλέον πιστεύει την καταγγελία της, αλλά και όλος ο κόσμος πήρε το μάθημα ότι η καταπάτηση των γυναικείων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των γυναικών μπορεί -σπάνια μεν αλλά μπορεί- να επιφέρει σκληρή τιμωρία. Κανείς δεν πρέπει να λησμονά τον αγώνα των φεμινιστριών για ενδυνάμωση των γυναικών και για την προστασία τους στην εργασία, για δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς βία λόγω φύλου, εκτός όλων των άλλων που υπάρχουν και μας τυραννούν καθημερινά. Αν η πατριαρχία είναι παρούσα (και μάλιστα τη σημερινή στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα είναι τόσο σκληρό και επιθετικό), άλλο τόσο, και ευελπιστούμε περισσότερο, παρόν, θα είναι το κίνημα για την εξάλειψή της.

 

Share

Το μάθημα της καμαριέρας

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της Σίσσυς Βωβού

Έχουμε μπροστά μας ένα πολύ συνηθισμένο αλλά σπάνια τιμωρούμενο παράπτωμα ή κακούργημα, αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο της εργασίας ή και του βιασμού. Μια καμαριέρα καταγγέλλει έναν πελάτη ξενοδοχείου για απόπειρα βιασμού, σεξουαλική παρενόχληση και ομηρία. Όταν πάει να καθαρίσει το δωμάτιο, ο πελάτης τη ρίχνει κάτω και προσπαθεί να τη βιάσει, μετά την κλειδώνει στην τουαλέτα. Αυτή φωνάζει, έρχονται άλλοι ταπεινοί εργαζόμενοι και εργαζόμενες, γίνεται θέμα, έρχεται η αστυνομία, το θέμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, και οδηγούμαστε στη σύλληψη του πελάτη και όλα τα επόμενα.

Αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά στο Σόφιτελ της Νέας Υόρκης, όπως είπε ο εισαγγελέας του δικαστηρίου. Είχαν γίνει πολλές καταγγελίες στο παρελθόν, και δεν είχε προχωρήσει δικαστική διαδικασία, γιατί το πράγμα κουκουλωνόταν. Ο ίδιος πελάτης, κατηγορούμενος σήμερα, έμενε τακτικά σ’ αυτό το ξενοδοχείο. Είτε οι καταγγελίες ήταν γι’ αυτόν ή για κάποιον/κάποιους άλλους, το γεγονός είναι ότι κουκουλωνόντουσαν για να μην χάσει το καλό του όνομα το Σόφιτελ και συνεπώς την πληρότητά του. Όταν ο πελάτης είναι και σε σουίτα 3000 δολαρίων την ημέρα, μάλλον θα υπήρχε περισσότερη «διακριτικότητα» απέναντι σε τίποτα ατασθαλίες ή καταγγελίες, ενδεχομένως και χρηματισμός των θυμάτων ή της διεύθυνσης του ξενοδοχείου.

Το θέμα ξέφυγε. Και η αμερικανική δικαιοσύνη αποφάσισε κατ’ εξαίρεσιν να λειτουργήσει με βάση την ισονομία των πολιτών και τους νόμους που λένε ότι διώκεται ποινικά ο βιασμός και η σεξουαλική επίθεση κατά των γυναικών γενικά και στο χώρο της εργασίας επίσης. Αυτούς τους νόμους δηλαδή που για χρόνια και δεκαετίες έχουν αγωνιστεί οι αμερικανίδες φεμινίστριες για να ψηφιστούν, ενώ κάθε φορά λοιδωρούνταν από την πατριαρχική αντίληψη ότι είναι «υπερβολικοί», ότι «αντιστρατεύονται τη σεξουαλικότητα», ότι είναι στο πνεύμα της «πολιτικής ορθότητας» και γενικά ότι εξυπηρετούν μόνο την υστερία των φεμινιστριών.

Κι ενώ έχουμε μπροστά μας την καταγγελία μιας συνηθισμένης κακουργηματικής πράξης από μια εργαζόμενη, βοά η Γαλλία για σκευωρία, παίρνουν φωτιά τα ΜΜΕ για να ανακαλύψουν ποιος την οργάνωσε, την ίδια ώρα που ελάχιστοι και ελάχιστες αναρωτιούνται για την καμαριέρα ή πιστεύουν την καταγγελία της, ελάχιστοι αναρωτιούνται για την ψυχική της κατάσταση και το σοκ που υπέστη, γιατί δεν τους μένει τηλεοπτικός χρόνος από τους θρήνους τους για το βασανιστήριο και το διασυρμό που προκαλούν οι χειροπέδες σ’ έναν μεγαλόσχημο εκπρόσωπο του κατεστημένου.

Και όλα τα παραπάνω, όταν ο ίδιος ο μεγαλόσχημος εκπρόσωπος δεν μίλησε για σκευωρία, απλώς κατασκεύασε ένα άλλοθι και όταν δεν του βγήκε κατασκεύασε ένα άλλο. Και επίσης όταν όλοι οι «γνωστοί», οι «φίλοι» και οι «συνεργάτες», για χρόνια προσπαθούσαν να συγκαλύψουν τις ατασθαλίες ή τα κακουργήματά του. Ενώ κάποιες παθούσες που ήδη εμφανίστηκαν, απλώς λένε ότι δεν τολμούσαν να τον καταγγείλουν γιατί ήταν «μεγάλος». Δηλαδή πολλοί και πολλές γνώριζαν, αλλά τι να κάνουμε, έχει και τις αδυναμίες του, κανείς δεν είναι τέλειος.

Σήμερα έχουμε τη χαρά να γιορτάζουμε μια μεγάλη νίκη του δικαιώματος των εργαζομένων γυναικών για αξιοπρέπεια στην εργασία και εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης. Μια νίκη παγκοσμίων διαστάσεων, ένα μάθημα για την αξία των φεμινιστικών αγώνων, ένα φόβητρο για την αλλαζονία, έστω και του πιο μεγαλόσχημου εκπρόσωπου αυτού του μικρού πλανητικού χωριού.

Φυσικά τα γυναικεία δικαιώματα εν προκειμένω μπλέκονται με τον θεσμικό ρόλο του θύτη, που τον βλέπουμε να καταρρέει σαν τον Δράκουλα την αυγή, δίνοντας χαρά και αγαλλίαση σε πολλούς και πολλές, για τον αντικοινωνικό θεσμικό του ρόλο, αφού εκπροσωπούσε έναν κτηνώδη εκπρόσωπο ενός κτηνώδους κατεστημένου και οργανισμού.

Όλοι αυτοί αλλά και αυτές, προοδευτικοί και προοδευτικότεροι, πριν προλάβουν να ευχαριστήσουν την καμαριέρα που έσπασε τη σαπουνόφουσκα της αλλαζονίας και της αυτοπεποίθησης του μεγάλου διασώστη, αρχίζουν να λοιδωρούν τον δικό μας πρωθυπουργό που είναι μεν καμαριέρα αλλά δεν έχει την τόλμη της νεαρής μιγάδας του Σόφιτελ. Γιατί δεν θα ξεχάσουμε, ότι καμαριέρα, πλύστρα, υπηρέτρια, όλα αυτά τα κακά όχι μόνο του τα αποδίδουν απαξιώνοντας σκληρά και τίμια εργαζόμενες γυναίκες, αλλά και ξεδίνουν, ας μην ξεχνάμε, με το γεμάτο αντιδραστικά κλισέ χιούμορ, αφού είναι τόσο απαραίτητο τις σκληρές μέρες που ζούμε. «Χιούμορ» που το βλέπουμε να κυκλοφορεί σε επίσημα ΜΜΕ όσο και σε κάθε είδους διαδικτυακή επικοινωνία. Τι κρίμα κι αυτό!

Πηγή: Αυγή

Share