Subscribe via RSS Feed

Tag: "φωτογραφία"

Ινδές με μάσκες αγελάδας: Ασφαλέστερο να είσαι ζώο αντί γυναίκα;

cows

Φωτογραφία του Σουχάτρο Γκος (Φωτογραφία:Facebook) 

επιμέλεια Ελισάβετ Σταμοπούλου

Οι αποτρόπαιοι ομαδικοί βιασμοί γυναικών στην Ινδία δεν έχουν αφήσει ασυγκίνητους τους καλλιτέχνες. Έργο του ινδού φωτογράφου Σουχάτρο Γκος φέρνει στην επιφάνεια ενα κοινωνικό πρόβλημα που σοκάρει όλη την υφήλιο. Αποφάσισε να μιλήσει με ειλικρίνεια και χωρίς φόβο για το φλέγον ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών, φωτογραφίζοντας φίλες του να φορούν μάσκες αγελάδας.

Πρόκειται για μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού η αγελάδα είναι το ιερό ζώο της Ινδίας.

Ινδές με μάσκες ποζάρουν μπροστά στον φακό του φωτογράφου Γκος και η φράση που συμπυκνώνει την ουσία του έργου και χρησιμοποιείται από τον καλλιτέχνη ως περιγραφή του εγχειρήματός του είναι η εξής: «Είναι άραγε πιο ασφαλές να είσαι ένα φοβισμένο ζώο στην Ινδία ή μια γυναίκα;»

Επιδιώκοντας να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες της Ινδίας απέναντι στον μισογυνισμό, ο φωτογράφος κάλεσε τις γυναίκες φίλες του να σταθούν μπροστά στον φακό φορώντας τις μάσκες, τις οποίες αγόρασε από μαγαζί με αποκριάτικα στη Νέα Υόρκη.

Γυναίκες με μάσκα αγελάδας ποζάρουν ξαπλωμένες στο κρεβάτι, άλλες κοιτάζουν έξω από το παράθυρο του τρένου και άλλες στέκονται απέναντι στον καθρέφτη με ένα μακρύ τσιγάρο. Τα μοντέλα του Γκος, μέσα από διαφορετικές στάσεις, απασχόλησαν χιλιάδες χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

O φωτογράφος, που εργάζεται στο Δελχί, μιλά για την αδράνεια που χαρακτηρίζει την ινδική κοινωνία όσον αφορά στο ζήτημα της βίας απέναντι στις γυναίκες. Η σεξουαλική κακοποίηση σε βάρος τους αποτελεί συχνό φαινόμενο στην Ινδία.

Η δολοφονία φοιτήτριας στο Δελχί, το 2012, έπειτα από ομαδικό βιασμό άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τη βία κατά των γυναικών, δεν φάνηκε όμως αρκετή για να μειωθεί δραστικά το πρόβλημα.

Ο Γκος επανειλημμένα έχει πει ότι οι ινδικές αρχές είναι πιθανότερο να τιμωρήσουν όσους κακομεταχειρίζονται αγελάδες παρά όσους κακοποιούν γυναίκες ή κορίτσια. Η αδικαιολόγητα αδιάφορη στάση των αρχών αφήνει τους δράστες ανεξέλεγκτους: Το 2016 καταγράφονταν τουλάχιστον έξι βιασμοί την ημέρα.

Το ποσοστό, δε, όσων καταδικάζονται για σεξουαλικές επιθέσεις έχει μειωθεί ανησυχητικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

«Το θέμα που με απασχολεί είναι η θωράκιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δεν τίθεμαι κατά της προστασίας των αγελάδων, αγαπώ τα ζώα. Με απασχολεί όμως το κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα έλλειψης σεβασμού των γυναικών στη χώρα μου» δήλωσε ο Γκος στον Guardian, ο οποίος στέκεται στην αξία της αλληλεγγύης και της κατανόησης.

«Η λύση δεν θα έρθει πολεμώντας εξτρεμιστικές ομάδες, αλλά καθιστώντας αναγκαία την τήρηση των δικαιωμάτων των γυναικών» επισημαίνει χαρακτηριστικά.

Το 2014 κατεγράφησαν στην Ινδία 337.922 περιστατικά βίαιων επιθέσεων με θύματα γυναίκες, ανάμεσα τους βιασμοί, σεξουαλικές παρενοχλήσεις και απαγωγές, αριθμός αυξημένος κατά 9% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Κύμα δημόσιων διαδηλώσεων που πυροδοτήθηκε από τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία μιας γυναίκας σε ένα λεωφορείο στο Νέο Δελχί, τον Δεκέμβριο του 2012, οδήγησε την κυβέρνηση να δώσει εντολή ώστε να επιβάλλονται αυστηρότερες ποινές, ακόμη και θανατική ποινή  σε δράστες βιασμών κατ’ εξακολούθηση, αλλά και να περάσει έναν νόμο με τον οποίο ποινικοποιήθηκε η παρενοχλητική παρακολούθηση.

Το 2016, όμως, αρκετά περιστατικά ομαδικών βιασμών είχαν καταγγελθεί στην Ούταρ Πραντές, ένα από τα ινδικά κρατίδια που χαρακτηρίζονται λιγότερο ασφαλή για τις γυναίκες.

Πηγή: in.gr

Δείτε μερικές ακόμα φωτογραφίες στο ίδιο θέμα:

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμη

Fearless Collective: H τέχνη κατά της έμφυλης βίας στην Ινδία και στο Πακιστάν

Share

Hengameh Golestan: 100.000 γυναίκες διαδηλώνουν εναντίον του χιτζάμπ

hijab0

Η Hengameh Golestan (1952-2003) ήταν πρωτοπόρος ανάμεσα στις Ιρανές φωτογράφους. Γεννημένη στη Τεχεράνη, είχε ταξιδέψει εκτεταμένα για να καταγράψει με το φακό της τις ζωές των γυναικών στο Ιράν και στο Κουρδιστάν. Όντας γυναίκα η ίδια, κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στα ενδόμυχα των οικιακών χώρων, όπως επίσης και στη δουλειά και τις πρακτικές της ζωής των γυναικών αυτών.

Η δουλειά της Hengameh είχε και πολιτικό κίνητρο. Το 1991 για παράδειγμα, βοήθησε τον σύζυγο της στο project «Καταγράφοντας την αλήθεια», μια ταινία που εξέταζε τον ρόλο της λογοκρισίας στο Ιράν.

Ίσως η πιο εντυπωσιακή φωτογραφική δουλειά της Hengameh ήταν ωστόσο η καταγραφή των δημόσιων αντιδράσεων των γυναικών στο Ιράν, στον απόηχο της εξορίας του Σάχη και στην άνοδο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αγιατολάχ Χομεϊνί.

hijab3

Κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1979 περισσότερες από 100.000 γυναίκες άρχισαν να συγκεντρώνονται στους δρόμους της πρωτεύουσας. Αυτή η τεράστια έκρηξη της γυναικείας αντίδρασης αποτέλεσε τη διαμαρτυρία ενάντια στην απόφαση της νέας Ισλαμικής κυβέρνησης να φοράνε υποχρεωτικά χιτζάμπ. Οι γυναίκες, που παλιότερα τους επιτραπόταν να ντύνονται όπως ήθελαν, υποχρεώνονταν τώρα από το κράτος να φοράνε συνέχεια μαντίλι στο κεφάλι στο δημόσιο χώρο. Αυτό δεν ήταν απλά θέμα επιβολής ενδυματολογικού κώδικα αλλά αποτελούσε για πολλές γυναίκες μια απόφαση ενδεικτική της απόρριψης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Η Hengameh, η οποία ήταν 27 χρονών τότε, κατέγραψε αυτή τη τεράστια διαμαρτυρία των γυναικών, επικεντρώνοντας στην έκταση, την αποφασιστικότητα και την γενναιότητα της εξέγερσης αυτής. Οι διαδηλώτριες προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων και νοσοκόμων, καλλιτεχνών, γιατρών, δασκάλων, δικηγόρων και οικιακών εργατριών. Η ίδια η φωτογράφος είχε μιλήσει για τη πολιτικά φορτισμένη ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης, στην οποία η ανησυχία και ο φόβος δεν ήταν ποτέ μακριά. Η Hengameh, αναφερόμενη στην καταγραφή της διαδήλωσης, σχολίασε πόσο δύσκολο ήταν να φωτογραφήσει ένα τόσο μεγάλο πλήθος ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να κρύβεται από τους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Παρόλα αυτά, η μαυρόασπρη απεικόνιση της συγκέντρωσης από την Hengameh αποτυπώνουν εξαιρετικά την παλλόμενη ζωντάνια και ένταση της.

Το έργο της φωτογράφου έχει παρουσιαστεί δημόσια σε εκθέσεις τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο και μάλιστα πολύ μετά τη μετακόμιση της Hengameh στη Βρετανία το 1984. Πάντως η Hengameh συνέχισε να δουλεύει ως φωτορεπόρτερ μέχρι και το θάνατο της, το 2003.

Η διαμαρτυρία κατέληξε σε βία για πολλές γυναίκες και χωρίς τις ελευθερίες αυτές που τόσες γυναίκες είχαν εμπνευστεί να διεκδικήσουν. Οι φωτογραφίες που τράβηξε η Hengameh δεν αποτελούν μόνο ντοκουμέντα της διαμαρτυρίας, αλλά και της τελευταίας μέρας που οι γυναίκες μπορούσαν να περπατούν στους δρόμους ακάλυπτες.

hijab2

Ωστόσο, ο φακός της Hengameh απαθανάτισε μια μοναδική στιγμή στην Ιρανική ιστορία μια που αντικατόπτριζε την δύναμη και την ανθεκτικότητα των Ιρανών γυναικών, ενώ ταυτόχρονα έγειρε ανησυχίες για την ευθραυστότητα όλων των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και για τη συνεχιζόμενη καθυπόταξη των γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε 19/03/2017 στο blog #WomensArt

Μετάφραση-Σημείωση: Γεωργία Μανώλη

 

Διαβάστε ακόμα:

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος α΄

Share

Μουσουλμάνες στη Βόρεια Νιγηρία γράφουν ερωτικά μυθιστορήματα, ενίοτε ανατρεπτικά

Heart_08-2-805x450

του Γιάννη Κοντού

Οι περισσότερες και οι περισσότεροι τείνουμε να συνδέουμε τη Νιγηρία, και ιδίως το βόρειο τμήμα της, με την ισλαμική φονταμενταλιστική οργάνωση Boko Haram, η οποία ιδρύθηκε το 2002, έχει διακηρύξει την αφοσίωσή της στον ISIS και είναι ενεργή στη βορειονατολική Νιγηρία, το Νίγηρα, το Τσάντ και το βόρειο Καμερούν.

Στην ίδια περιοχή της Νιγηρίας, ωστόσο, και με επίκεντρο την πόλη Kano, παρατηρείται, παράλληλα, μια αξιοσημείωτη λογοτεχνική παραγωγή μυθιστορημάτων ερωτικού περιεχομένου, γραμμένων από Μουσουλμάνες. Οι συγγραφείς αυτές γράφουν στη γλώσσα Hausa, η οποία μιλιέται από 50 εκατομμύρια άτομα, αλλά η δουλειά τους σπάνια βγαίνει από τα σύνορα της συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης. Οι γυναίκες αυτές, οι ζωές τους, οι φιλοδοξίες τους και οι δουλειές τους αποτελούν τα θέματα του φωτογραφικού λευκώματος-βιβλίου της πολυβραβευμένης Αμερικανίδας φωτογράφου Glenna Gordon Diagram of the Heart, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Φεβρουαρίου από τις Red Hook Editions.«Οι συγγραφείς συγκρούονται με τους ισλαμιστές λογοκριτές και πουλάνε τα βιβλία τους σε μερικές από τις ίδιες αγορές που γίνονται στόχος από τους βομβιστές αυτοκτονίας της Boko Haram. Τα βιβλία αναφέρονται στην αγάπη και το γάμο. Κάποια είναι ανατρεπτικά και μιλάνε άφοβα ενάντια στο trafficking και το γάμο παιδιών, ενώ άλλα είναι υποτακτικά, συμβουλεύοντας τις γυναίκες πώς να ικανοποιούν τους συζύγους τους κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προσφέροντας φαντασιώσεις απόδρασης, και ιστορίες του φτωχού κοριτσιού που συναντά τον πλούσιο άντρα. Οδηγούμενο από τα θέματα αυτών των μυθιστορημάτων, το Diagram of the Heart εξερευνά το ειδύλλιο, την παράδοση, την αγάπη και την απώλεια των ζωών των γυναικών στη Βόρεια Νιγηρία», εξηγεί η Glenna Gordon στο προσωπικό της site.

Περισσότερες πληροφορίες για την φωτογράφο, η οποία από το 2006 δουλεύει στην Αφρική, και το εν λόγω βιβλίο μπορείτε να αναζητήσετε στα http://glennagordon.com/ και http://prisonphotography.org/2016/02/03/the-muslim-women-who-write-romance-novels-in-northern-nigeria-subversively/

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση, όπου ως επί το πλείστον απεικονίζονται ορισμένες από τις συγγραφείς, προέρχονται από αυτό.

Πηγή: hitandrun

Heart_11-1

Heart_02-2

Heart_35-1

Heart_06-2

Heart_22-1

Heart_31-1-1

Heart_28-1

Heart_04-2

diagram01

 

Share

52 φωτογραφίες γυναικών που άλλαξαν την ιστορία για πάντα

history1

Μουσουλμάνα καλύπτει το κίτρινο αστέρι της Εβραίας γειτόνισσάς της με τον φερετζέ της για να την προστατέψει από σύλληψη. Σαράγεβο, πρώην Γιουγκοσλαβία (1941).

Αυτές οι γυναίκες άλλαξαν την ιστορία για πάντα με τη δυναμική τους, την τόλμη τους την ανθρωπιά τους, ανεξάρτητα από τις προσδοκίες που είχε η κοινωνία για τις ίδιες. Αποτελούν μόνο μερικά από τα πολλά παραδείγματα που μας δείχνουν πως οι γυναίκες μπορούμε να είμαστε πολλά περισσότερα από τα κυρίαρχα στερεότυπα.

history2

Η Maud Wagner, η πρώτη γνωστή γυναίκα με τατουάζ στις ΗΠΑ (1907).

history3

Η 18χρονη αγωνίστρια της γαλλικής Αντίστασης, Simone Segouin, στην απελευθέρωση του Παρισιού (9 Αυγούστου 1944).

history4

Η Sarla Thakral, 21 χρονών, η πρώτη Ινδή που απέκτησε δίπλωμα πιλότου (1936).

history5

Η Kathrine Switzer είναι η πρώτη γυναίκα που έτρεξε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, παρά τις προσπάθειες των διοργανωτών να τη σταματήσουν (1967).

history6

Αφγανές σε δημόσια βιβλιοθήκη πριν την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν ( δεκαετία του ‘50).

history7

Η Annette Kellerman φωτογραφίζεται με μαγιό, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψη της λόγω προσβολής της δημοσίας αιδούς (γύρω στο 1907).

history8

Η πρώτη γυναικεία ομάδα μπάσκετ στο Κολέγιο Smith (1902).

history9

Φωτογραφία πολεμίστριας σαμουράι (γύρα στα τέλη του 1800).

history10

106χρονη Αρμένισσα προστατεύει το σπίτι της με όπλο τύπου AK-47 (1990).

history11

Γυναίκες παίζουν μποξ σε μια ταράτσα στο Λος Άντζελες (1933).

history12

Σουηδέζα επιτίθεται σε νεοναζί διαδηλωτή με την τσάντα της. Η γυναίκα αυτή ήταν επιζήσασα από στρατόπεδο συγκέντρωσης (1985).

history13

Γυναικείο πρωτάθλημα σκέιτινγκ στη Νέα Υόρκη (10 Μαρτίου 1950).

history14

Η ακτιβίστρια για το δικαίωμα στην ψήφο Annie Lumpkins στη φυλακή του Little Rock (1961).

history15

Μέλη της συμμορίας Άγγελοι της Κόλασης (1973)

history16

Κοπέλες μεταφέρουν βαριά κομμάτια πάγου λόγω της επιστράτευση αντρών εργατών (1918).

history17

Η Komako Kimura, γνωστή Γιαπωνέζα σουφραζέτα σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη (23 οκτωβρίου 1917).

history18

Η Marina Ginesta, μια 17χρονη κομμουνίστρια αντάρτισσα, με θέα τη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου (1936).

history19

Η Anna Fisher, «η πρώτη μητέρα στο διάστημα» (δεκαετία του ’80).

history20

Σουφραζέτα ακτιβίστρια διαδηλώνει μετά τη «Νύχτα του Τρόμου» (1917): 33 σουφραζέτες συνελήφθησαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας» και ξυλοκοπήθηκαν από σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

history21

Η Margaret Bourke-White, φωτογράφος, σκαρφαλώνει στο κτίριο της Chrysler (1934).

history22

Μητέρα παίζει με το παιδί της στην παραλία (γύρω στα 1950).

history23

Η Elspeth Beard, στην προσπάθειά της να είναι η πρώτη Αγγλίδα που θα ταξιδέψει όλο τον κόσμο με μοτοσυκλέτα (δεκαετία ’80): ταξίδεψε 3 χρόνια και κάλυψε 48.000 μίλια.

history24

Δύο γυναίκες βγαίνουν στο δρόμο με ακάλυπτα πόδια για πρώτη φορά στο Τορόντο (1937).

history25

Γυναίκα πίνει τσάι μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών μετά τη «δεύτερη μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου» (1940).

history26

Winnie η συγκολλήτρια (1943): η Winnie ήταν μία από τις 2.000 γυναίκες που δούλεψαν στα ναυπηγεία των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου Πολέμου.

history27

Η Jeanne Manford διαδηλώνει με τον γκέι γιο της σε Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (1972): η Jeanne ίδρυσε την ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Γονείς, Οικογένειες και Φίλοι των Λεσβιών και των Γκέι».

history28

Η Sabiha Gökçen από την Τουρκία φωτογραφίζεται στο αεροπλάνο της. Το 1937 ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος μαχητικού αεροσκάφους.

history29

Εθελόντριες μαθαίνουν να σβήνουν φωτιές στο Περλ Χάρμπορ (γύρω στα 1941-1945).

history30

Ουκρανή γυναίκα δίνει νερό σε σοβιετικό στρατιώτη κατά την αιχμαλωσία του (1941).

history31

Χτίστρια ψηλά πάνω από το Βερολίνο (γύρω στα 1900).

history32

Σιδηροδρομικοί εργάτες και εργάτριες στο μεσημεριανό τους διάλειμμα. Πολλές ήταν γυναίκες ακόμα και μανάδες των εργατών που πήγαν στον πόλεμο (1943).

history33

Μερικές από τις πρώτες γυναίκες που ορκίζονται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (Αύγουστος 1918).

history34

Η Ellen O’Neal, μία από τις πρώτες επαγγελματίες γυναίκες σκέιτερς (1976).

history35

Παριζιάνες μητέρες προστατεύουν τα παιδιά τους από τα πυρά Γερμανών ελεύθερων σκοπευτών (1944).

history36

Φιλιππινέζα αντάρτισσα, η καπετάνισσα Nieves Fernandez, δείχνει σε Αμερικανό στρατιώτη πως σκότωσε Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1944).

history37

 Δανέζα αρνείται να αφήσει τον άντρα της, έναν Γερμανό στρατιώτη, μετά την αιχμαλωσία του από τον στρατό των Συμμάχων. Τον ακολούθησε στην αιχμαλωσία (1944).

history38

Η Gertrude Ederle είναι η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε τη Μάγχη (1926).

history39

Η αεροπόρος Amelia Earhart είναι η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αεροσκάφος πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό (1928).

history40

Αφγανές γυναίκες φοιτήτριες ιατρικής (1962).

history41

Βρετανός λοχίας εκπαιδεύει μέλη του «στρατού των μητέρων» του Βρετανικού Στρατού στη μάχη της Βρετανίας (1940).

history42

Η φωτογραφία μιας ανήσυχης εργάτριας που μαζεύει μπιζέλια και μητέρας εφτά παιδιών κατά τη διάρκεια των θυελλών σκόνης στην Αμερική (1936).

history43

Η διαδήλωση από το Κίνημα Απελευθέρωσης των Γυναικών στο Ντιτρόιτ, Μίτσιγκαν (1970).

history44

Γυναίκα αστυνομικός του Λος Άντζελες προσέχει εγκαταλελειμμένο μωρό στο συρτάρι του γραφείου της (1971).

history45

Γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές του σοβιετικού στρατού (4 Μαΐου 1945).

history46

Μητέρα δείχνει φωτογραφία του γιού της σε αιχμαλώτους πολέμου που επιστρέφουν, στην προσπάθειά της να τον βρει (Βιέννη, 1947).

history47

Η Leola N. King, η πρώτη γυναίκα τροχονόμος της Αμερικής (Ουάσινγκτον, 1918).

history48

Η Erika, μια 15χρονη Ουγγαρέζα αγωνίστρια, που πολέμησε για ελευθερία  ενάντια στη Σοβιετική Ένωση (Οκτώβριος 1956).

history49

Αμερικανίδες νοσοκόμες αποβιβάζονται στη Νορμανδία (1944).

history50

Υπάλληλος της Εταιρείας Lockheed δουλεύει σε ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου P-38 στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια (1944).

history51

Νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού σημειώνει τις τελευταίες λέξεις Βρετανού στρατιώτη (γύρω στο 1917).

history52

Γυναίκες πιλότοι μπροστά από το αεροσκάφος τύπου B-17, το λεγόμενο «Pistol Packin’ Mama» (γύρω στα 1941 – 1945).

μετάφραση – επιμέλεια: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: distractify

Share

Δεν είναι απλά ένα κορίτσι…

girl3

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Η Jaime Moore, φωτογράφος από το Τέξας, αποφάσισε να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες την κόρη της Emma για τα 5α της γενέθλια. Ψάχνοντας κάποιο θέμα για τη φωτογράφηση στο διαδίκτυο, διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των κοριτσιών σε αυτή την ηλικία φωτογραφίζονταν σαν πριγκήπισσες παραμυθιών. Έτσι η Jaime αποφάσισε να αναζητήσει καλύτερα πρότυπα και μαζί με την Emma επέλεξαν πέντε πραγματικές γυναίκες, οι οποίες μπορούν να εμπνεύσουν ένα κορίτσι. Τα πορτραίτα των γυναικών που επέλεξαν είναι της Susan B. Anthony, της Coco Chanel, της Amelia Earhart, της Helen Keller και της Jane Goodall.

Ο τίτλος της σειράς φωτογραφιών “δεν είναι απλά ένα κορίτσι” μπορεί να είναι ένα εμπνευσμένο μήνυμα για τις νέες γυναίκες που αναζητούν να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους – πέρα από τα αμυδρά όνειρα των πριγκηπισσών του Disney.

Πηγή: Jaime Moore

 

This slideshow requires JavaScript.



 

Share

Φωτογραφική έκθεση προειδοποιεί σχετικά με τον σεξουαλικό τουρισμό στη Βραζιλία

fim-de-jogo1

 

Το “Τέλος του Παιχνιδιού” εξετάζει θέματα της παιδικής πορνείας, με επίκεντρο το σεξουαλικό τουρισμού ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η έκθεση “Τέλος του Παιχνιδιού – Μαζί ενάντια στην παιδική πορνεία” διοργανώνεται στο κατάστημα Fnac του Μπέλο Χοριζόντε. Η έκθεση συγκεντρώνει μια σειρά από εικόνες του φωτογράφου Michael Castello, προκειμένου να προειδοποιήσει για το σεξουαλικό τουρισμό στη χώρα με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η φωτογραφική έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Ιουνίου και θα συνεχιστεί στο Σάο Πάολο. Το “Τέλος του Παιχνιδιού” καλύπτει τις πτυχές εκείνες και τα καθημερινά γεγονότα, που δεν γίνονται συχνά αντιληπτά ή ακόμα και αγνοούνται, σχετικά με την παιδική πορνεία.

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: qga

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Μαρία Κλωνάρη: Η Ελληνίδα της οπτικοακουστικής πρωτοπορίας

Μια ματιά στον κόσμο της εικαστικού που απεβίωσε πριν λίγες μέρες στο Παρίσι

Απεβίωσε πριν λίγες ημέρες, στο Παρίσι, η εικαστικός Μαρία Κλωνάρη. Ελληνικής καταγωγής, η Μαρία Κλωνάρη γεννήθηκε στο Κάιρο και έκανε σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στην Αγγλική φιλολογία, την Αιγυπτιολογία και τον πειραματικό κινηματογράφο. Με την Κατερίνα Θωμαδάκη αποτελούσαν ένα καλλιτεχνικό δίδυμο, το οποίο καθόρισε την οπτικοακουστική πρωτοπορία. Ζούσαν και εργάζονταν στο Παρίσι από το 1975 ως Klonaris / Thomadaki.

Η Κατερίνα Θωμαδάκη και η Μαρία Κλωνάρη συνυπογράφουν όλα τους τα έργα, τα οποία είναι επηρεασμένα από τα αβανγκάρντ κινήματα με τα οποία ήρθαν επαφή, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να δώσουν το δικό τους στίγμα στα εικαστικά και στον κινηματογράφο και να θεωρούνται από τις πρωτοπόρους του video art και του πειραματικού κινηματογράφου. Γιαυτό και αποτελούν από τις σπάνιες περιπτώσεις στην ιστορία του σινεμά τού «auteur double», ενός έργου, δηλαδή, που συλλαμβάνεται και πραγματοποιείται από δύο καλλιτέχνες μαζί με ένα ξεκάθαρο σύστημα ισότητας και ανταλλαγής ρόλων.

Το έργο της Μαρίας Κλωνάρη και της Κατερίνας Θωμαδάκη, είδαμε πέρσι στο Μουσείο Μπενάκη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών σε μια αναδρομική έκθεση με τίτλο «Πυρκαγιά του Αγγελου». Ήταν η διαδρομή τους από τις αθηναϊκές σκηνές στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με σκηνοθεσίες και σκηνογραφίες, και η καλλιτεχνική τους δράση στο Παρίσι στη δεκαετία του 70, με το άστρο τους να λάμπει και να πρωταγωνιστούν στα πρωτοποριακά και καλλιτεχνικά κινήματα.

Εκεί οι δυο καλλιτέχνιδες έκαναν ανώτατες σπουδές στις εικαστικές τέχνες, τον κινηματογράφο, την ψηφιακή τέχνη. Στα έργα τους διερευνούν τα θέματα της γυναικείας ταυτότητας, και της διαφορετικότητας. Παρουσιάζουν το γυναικείο σώμα και θέτουν διαρκώς το ερώτημα για την εικόνα του πέρα από τους κυρίαρχους αφηγηματικούς κώδικες και τις κατεστημένες εικόνες της θηλυκότητας.

Η δουλειά που τις καθιέρωσε, ήταν ο «Κύκλος του Αγγελου» (1985) που περιλαμβάνει πάνω από 30 έργα (φωτογραφικές σειρές, εγκαταστάσεις, multi-media περφόρμανς, ψηφιακά βίντεο) και έκλεινε με τις προβολές τεσσάρων ταινιών τους: «Requiem for the XXth Century», «Pulsar», «Quasar», «Angel Scam».

Η πηγή έμπνευσης του έργου ήταν η φωτογραφία μιας ερμαφρόδιτης γυναίκας, την οποία ανακάλυψαν το 1985 στο αρχείο του γυναικολόγου-μαιευτήρα, πατέρα της Κλωνάρη. Η πρώτη αναδρομική τους έκθεση έγινε το 1980 στο Κέντρο Πομπιντού. Οι εκθέσεις τους φιλοξενήθηκαν σε μεγάλα μουσεία σύγχρονης Τέχνης του κόσμου. Δύο ταινίες τους από τη σειρά «Πορτρέτα» ανήκουν στους θησαυρούς των Γαλλικών Κινηματογραφικών Αρχείων και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας: Selva. Un portrait de Parvaneh Navai (Mαρία Κλωνάρη, 1983) και Chutes. Desert. Syn (Κατερίνα Θωμαδάκη, 1985).

Πηγή: lifo

 

Share

Chino Otsuka: μια ταξιδιώτρια στις αναμνήσεις της

Παρίσι, 1982-2005

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού 

Η φωτογράφος Chino Otsuka ξανασυναντά τον εαυτό της ως παιδί με τη βοήθεια της τεχνολογίας, στο έργο της με τίτλο Imagine finding me. Μια σειρά από κολάζ, όπου η καλλιτέχνιδα εισάγει σύγχρονες εικόνες της σε παλιές οικογενειακές φωτογραφίες από ταξίδια σε διάφορα μέρη.

Άλλοτε συμμετέχοντας στην ανάμνηση, ακόμα και μιμούμενη τον παιδικό της εαυτό, και άλλοτε ως περαστική στις αναμνήσεις της, δημιουργεί αφηγήσεις ταυτόχρονα του παρελθόντος και του παρόντος της. Μέσα από αυτή την πρωτότυπη αναμέτρηση με τη μνήμη η καλλιτέχνιδα καταγράφει τη δική της πορεία ωρίμανσης, από ντροπαλό κοριτσάκι σε έφηβη και εντέλει σε ενήλικη, μέσα από στάσεις στη δική της ιστορία. Με ποιό τρόπο, με τι κριτήριο επιλέγει τις συγκεκριμένες φωτογραφίες; Η ίδια περιγράφει τη δουλειά της ως εξής: “Ταξιδεύω πίσω σε μέρη στα οποία ανήκα, σε πόλεις που επισκέφτηκα κάποτε και κατά την άφιξη βρίσκω τον εαυτό μου από το παρελθόν. Κινούμενη στους λαβύρινθους της μνήμης, γίνομαι μια τουρίστρια στην ίδια μου την ιστορία. Και σε όλο αυτό το μοναδικό ταξίδι κρατάω ένα ημερολόγιο”.

Περισσότερα για την Chino Otsuka εδώ

Kamakura, Ιαπωνία, 1976-2005 

Κitakamakura, Ιαπωνία, 1979 and 2006 

Ισπανία, 1975-2005

 pont des arts, Παρίσι, 1975-2009

Οfuna, Ιαπωνία, 1981 and 2006

 Λονδίνο, 1984-2005

 Τόκυο, 1982-2006 

Πεκίνο, 1985-2005 

 Γαλλία, 1984-2005

jardin du luxembourg, Παρίσι, 1977-2009 

 Νagayama, Ιαπωνία, 1980-2009

Share

Η μητέρα – κουρτίνα

Αναρωτιέστε μήπως και εσείς, με ποιο τρόπο στις παλιές φωτογραφίες κάθονται τα μωρά τόσο φρόνιμα και ήρεμα;

Το βιβλίο της Φρέγκνα Νάιγκλερς, The hidden mothers, που μόλις κυκλοφόρησε στην Αγγλία περιέχει μια σειρά φωτογραφιών της βικτωριανής εποχής, στις οποίες η γλυκιά μητέρα του μωρού φοράει ένα πλούσιο ύφασμα σαν μπούρκα και αποτελεί το φόντο της φωτογράφισης του ήσυχου και καλοαναθρεμμένου βλαστού στην πρώτη του ίσως φωτογράφιση.

Ήταν ένας δημοφιλής τρόπος φωτογράφισης επειδή και στη βικτωριανή εποχή τα μωρά έκλαιγαν, τρόμαζαν με το θορυβώδες φλας, πιπιλούσαν το δάχτυλό τους και έγερναν επικίνδυνα στα μαξιλάρια-στηρίγματα. Οι μητέρες λοιπόν κρατάνε τα μωρά στη θέση τους, ενώ υποδύονται καρέκλες, πάνες ή σκηνικά του στούντιο. Βέβαια μερικές φορές κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες και φαίνονται μόνο τα χέρια τους, σαν εξωπραγματικά, ή ένα κομμάτι του κεφαλιού τους. Λίγο μακάβριο θέαμα. Στη συνέχεια ακολουθεί ρετούς και όλα τακτοποιούνται αυτομάτως.

Πηγή: lifo

 

 

Share

Η 25 Νοέμβρη ανά τον κόσμο σε εικόνες

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Το Φύλο Συκής έψαξε και βρήκε αρκετές εικόνες από τις διαμαρτυρίες για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, σε πολλές πόλεις του κόσμου. Ιδού το αποτέλεσμα:

Αθήνα

Άγκυρα

Όκλαντ, Νέα Ζηλανδία

Βαρκελώνη

Μπογκοτά

Μπολόνια

Βουδαπέστη

Χιλή

Γουατεμάλα

Καλκούτα

Λισαβόνα

Μαδρίτη

Μάλμο

Παρίσι

Πόρτο

Ραμπάτ

Τελ Αβίβ

Ουρουγουάη

Παλέρμο

Μπεσανσόν

Share

Φωτογραφίζοντας μετανάστριες στη βιομηχανία του σεξ

της Λίνας Φιλοπούλου

Ο Paolo Patrizi είναι ένας ντοκιμαντερίστας φωτογράφος. Οι  πρόσφατες ιστορίες του εξερευνούν τα βασικά θέματα και τις αντιφάσεις ανάμεσα στις παραδόσεις και στη νεωτερικότητα και στις πολιτιστικές διαφοροποιήσεις που παράγονται από την ταχεία οικονομική ανάπτυξη. Τα θέματα του Patrizi κυμαίνονται από προσωπογραφίες και πρότζεκτς που αφηγούνται μια ιστορία μέχρι κοινωνικά ζητήματα και την πολιτική. Εστιάζει πάντοτε στις ανθρώπινες και κοινωνικές πτυχές μιας ιστορίας.

Για πάνω από 20 χρόνια, οι γυναίκες του Μπενίν Σίτι, μια πόλη στην πολιτεία του Έντο νότια του κεντρικού τμήματος της Νιγηρίας, ταξιδεύουν στην Ιταλία για να εργαστούν στη βιομηχανία του σεξ. Κάθε χρόνο οι πιο πετυχημένες φέρνουν νεότερα κορίτσια για να ακολουθήσουν τα βήματά τους. Οι περισσότερες μετανάστριες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που καταλήγουν στη βιομηχανία του σεξ, έχουν αποφασίσει να φύγουν οριστικά από το σπίτι τους και να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Είναι πεισματάρες και φιλόδοξες γυναίκες που μεταναστεύουν για να ξεφύγουν από καταστάσεις που επηρεάζουν το περιβάλλον και το βιοπορισμό τους.

Πολλοί μετανάστες έχουν ταυτίσει στο μυαλό τους την Ευρώπη με τα χρήματα. Έχουν ποικίλες εμπειρίες, αλλά τα προβλήματά τους έχουν περισσότερο να κάνουν με τις ευρύτερες πολιτιστικές πολυπλοκότητες που αντιμετωπίζουν παρά με τις ιδιαιτερότητες του επιλεγόμενου επαγγέλματός τους.

Αυτό που προκύπτει είναι μια υπο- ανθρώπινη κατάσταση που ζουν αυτοί οι άνθρωποι.

Αυτοί οι τόποι εργασίας που είναι μέσα στη βρωμιά, με τους μουσαμάδες και την κακομεταχείριση, είναι τα ιερά για τις ανεπάρκειες της παγκοσμιοποίησης και του δικτύου κοινωνικής ασφάλειας.

Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι οι οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις υποβαθμίζουν τις συνθήκες της καθημερινής ζωής για ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων σε πολλά μέρη του κόσμου και ότι οι απαντήσεις των παγκόσμιων ελίτ σε αυτές τις κρίσεις δεν μπορούν να προσφέρουν καμία λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η απαγόρευση και η ποινικοποίηση της μετανάστευσης μπορεί μόνο να επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας, κάνοντας τις εργαζόμενες του σεξ πιο ευάλωτες στην παρενόχληση από την αστυνομία και πιο εκτεθειμένες, όπως άλλωστε και όλους τους μετανάστες, απέναντι στον κίνδυνο της απέλασης.

Πηγή: paolo patrizi

Διαβάστε ακόμα

The Nigerian Connection

Share

Οι τελευταίες γιαπωνέζες γοργόνες

Δύο φωτογραφικές ιστορίες για τις υπεργυναίκες στα γιαπωνέζικα ψαροχώρια.

Στο βιβλίο του The island of the fisherwomen ο Fosco Maraini έγραφε το 1962 την ιστορία των «Γιαπωνέζων γοργόνων», δηλαδή για την πολύ δύσκολη και επικίνδυνη δουλειά των γυναικών που ζουν στα ψαροχώρια, οι οποίες φουσκώνουν τα πνευμόνια τους με αέρα και βουτούν βαθιά στον Ειρηνικό Ωκεανό για να βγάλουν μαργαριτάρια. Είναι γνωστές ως ama και κάνουν αυτή τη δουλειά εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, αναζητούν δηλαδή ένα είδος σαλιγκαριού που παράγει μαργαριτάρι, το abalone.  Οι γυναίκες θεωρούνται πιο κατάλληλες γι’ αυτή τη δουλειά, επειδή έχουν περισσότερο λίπος στο σώμα τους που τις προστατεύει από το ψύχος και μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους περισσότερη ώρα απ’ ό,τι οι άντρες. Σήμερα έχουν απομείνει ελάχιστες που κάνουν αυτή τη δουλειά, η νεότερη είναι 45 χρονών και πολλές μπορούν να βουτούν μέχρι τα 90 τους. Οι ama μπορούν να κρατήσουν την αναπνοή τους μέχρι και 2 λεπτά τη φορά, φτάνουν σε βάθος 30 ποδιών και, για να βγει το μεροκάματο, βουτούν τουλάχιστον 60 φορές σε μία ημέρα. Τα νερά είναι πολλές φορές παγωμένα και οι συνθήκες πολύ δύσκολες. Τη νέα γενιά γυναικών την αφήνει αδιάφορη η παράδοση, επειδή είναι μια δουλειά που αφήνει πια ελάχιστο κέρδος, ασύγκριτα μικρότερο από τα χρήματα που άφηνε πριν από σαράντα χρόνια.  Το ασυνήθιστο επάγγελμα έχει σχεδόν εξαφανιστεί.

Στο You Only Live Twice, την ταινία του James Bond του 1964, ένα από τα κορίτσια του (και το μοναδικό που έμεινε έγκυος από τον James), η Kizzy Susuki, είναι ama. Ama σημαίνει «γυναίκες της θάλασσας».

H Γερμανίδα φωτογράφος Nina Poppe πέρασε αρκετές εβδομάδες στις ακτές του Ειρηνικού, στις κοινότητες αυτών των υπεργυναικών και είχε την ευκαιρία να τις φωτογραφίσει πριν προλάβουν να εξαφανιστούν.

 

 

Στα μέσα του 20ού αιώνα, ο φωτογράφος Iwase Yoshiyuki επέστρεψε στο ψαροχώρι που μεγάλωσε και με μία Κόντακ που είχε μόλις είχε αποκτήσει τράβηξε αυτές τις υπέροχες φωτο:

 

Πηγή: lifo

 

 

 

 

Share

H γυναικεία εμπειρία στην Ελλάδα της κρίσης: μια έκθεση φωτογραφίας στην Ελλάδα της κρίσης…

φωτογραφία της Ευαγγελίας Δουκάκη

της Ελένης Καρασαββίδου

Όπως έχει υποστηριχθεί από την κοινωνιολογία της λογοτεχνίας (Sarah Elizabeth Turner), αν η  αυτοβιογραφική γραφή αγγίζει βαθιά πολλούς ανθρώπους είναι γιατί η αυτοβιογραφία αποτελεί εργαλείο με το οποίο οι ανίσχυροι/ες μπορούν να αντιδράσουν αποκαλύπτοντας τα κενά της ανθρώπινης εμπειρίας που παραγνωρίζονται από την πολιτισμική ηγεμονία και τον «κυρίαρχο» λόγο. Αντιθέτως καταγράφει και αποκαλύπτει εμπειρίες που αποδομούν στερεότυπα και περιορισμούς. Με αυτό το σκεπτικό κατά βάση διοργανώσαμε στα πλαίσια της Εναλλακτικής Συνόδου έκθεση φωτογραφίας (χρησιμοποιώντας με άλλα λόγια τον λόγο της εικόνας) με θέμα «η Γυναικεία εμπειρία στην Ελλάδα της κρίσης».

Αυτή η Έκθεση, παρότι όχι αντιπροσωπευτική μα προϊόν της ανάγκης, είχε ως στόχο της να εξερευνήσει κάποιες πλευρές της γυναικείας εμπειρίας σε μια «δυτική» ή «εκδυτικισμένη» κοινωνία (αποδεχόμενη την σύμβαση μιας κυρίαρχης ανάγνωσης για την Δύση) σε περίοδο όπου τα δικαιώματα αποδομούνται και οι ταυτότητες αμφισβητούνται ή υποχωρούν. Συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι Αντωνή Ειρήνη, (απόφοιτος της ΑΣΚΤ, εικαστικός) Δουκάκη Εύα (ερασιτέχνης φωτογράφος), Καρασαββίδου Ελένη (λογοτέχνης, ερασιτέχνης φωτογράφος), Λυκογιώργου Δώρα (εικαστικός, δημιουργός της ιστοσελίδας www.mysticinwood.com)

Η γλώσσα των συμμετεχουσών, παρόλο που ήταν ποικίλη, υπήρξε διαφορετική από αυτή των επίσημων πολιτικών ρητορικών, μετουσιωνόμενη σε κραυγή, οργή, χαμόγελο, δάκρυ, ή ακόμη και καταφυγή σε έναν μυστικιστικό προ-βιομηχανικό κόσμο. Όπως έχει επισημανθεί ο τρόπος που οι γυναίκες κάνουν τέχνη ή την προσεγγίζουν, όταν φυσικά υπάρχει κοινωνική συνείδηση από πίσω, ξεπερνά τα αυτονόητα της κοινωνικοπολιτικής μα και καλλιτεχνικής ιεραρχίας με σκοπό να παρουσιάσει την ίδια παλιά αλλά διαρκώς καινούργια διαπίστωση του φεμινιστικού κινήματος ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό και το πολιτικό προσωπικό. Το πολύ προσωπικό γίνεται τέχνη.

 

 φωτογραφία της Ελένης Καρασαββίδου

Share

Συνομιλώντας με την φωτογράφο Πέπη Λουλακάκη, με αφορμή την έκθεσή της για τον μουσουλμανικό κόσμο της Θράκης

του Γιάννη Κοντού

Φως σε έναν κόσμο απροσπέλαστο και άγνωστο στους πολλούς ρίχνει μέσα από την έκθεσή της “Θράκη. Τόσο κοντά, τόσο μακριά. Ο μουσουλμανικός κόσμος της” η φωτογράφος Πέπη Λουλακάκη: στους μουσουλμανικούς πληθυσμούς του νομού Θράκης (Τουρκογενείς, Πομάκους, Ρομά, Σουδανούς). Με ευαισθησία και λεπτότητα αποτυπώνει μικρές και μεγάλες στιγμές της καθημερινότητάς τους, εστιάζοντας κυρίως σε γυναικεία πορτραίτα. Η έκθεση συνοδεύεται από το ομώνυμο λεύκωμα (Εκδόσεις Καστανιώτη), τα κείμενα του οποίου υπογράφει η δημοσιογράφος και συνεργάτιδα της Πέπης Λουλακάκη, Έλενα Μοσχίδη.  Με αφορμή την έκθεση, η οποία φιλοξενείται στο Μουσείο Μπενάκη (Κεντρικό Κτήριο) και ολοκληρώνεται την Κυριακή, 12 Μαΐου, κουβέντιασα με την φωτογράφο.

Πόσο μακριά βρισκόταν και πόσο κοντά σας ήρθε ο μουσουλμανικός κόσμος της Θράκης, μετά το οδοιπορικό; Υπήρξε κάποιο ιδιαίτερο κίνητρο πίσω από την επιλογή του προορισμού;

Πριν μερικά χρόνια είχα βρεθεί στις Θέρμες και στον Εχίνο φωτογραφίζοντας τα λουτρά καθώς δούλευα σε ένα έργο σχετικό με τις ιαματικές πηγές της Ελλάδας. Στα μουσουλμανικά χωριά της Θράκης οι άνθρωποι που συνάντησα μου εξέφρασαν το παράπονό τους ότι υπάρχει πλήρης αδιαφορία για την ύπαρξή τους και πολύ περισσότερο ήταν πεπεισμένοι ότι κανείς δεν επρόκειτο να ασχοληθεί μαζί τους και να γνωρίσει στους υπόλοιπους Έλληνες τον τρόπο ζωής τους, τις συνήθειες, τα έθιμα, τις δυσκολίες και τα όνειρά τους. Μου έλεγαν συγκεκριμένα “Εμείς είμαστε ξεχασμένοι εδώ από τον ίδιο το Θεό”. Η έκθεση φωτογραφίας στο Μουσείο Μπενάκη “Θράκη. Τόσο κοντά, τόσο μακριά. Ο μουσουλμανικός κόσμος της” έφερε τις μειονότητες της Θράκης (Τουρκογενείς, Πομάκους, Ρομά και Σουδανούς) πιο κοντά στην υπόλοιπη Ελλάδα. Η συνεχής επίσκεψη του κόσμου στην έκθεση και η παράταση διάρκειας της μέχρι τις 12 Μαΐου το αποδεικνύουν. Όπως επίσης το ενδιαφέρον από τα ξένα μέσα. Επίσης ένα κομμάτι της έκθεσης είναι αφιερωμένο στην εκπαίδευση, τα μειονοτικά σχολειά και τα ιεροσπουδαστήρια, καθώς υπήρξε πολύμηνη άδεια φωτογράφησης και επιτόπιας έρευνας σχετικά με την διδασκαλία και το ζήτημα της παιδείας. Επίσης έχει προηγηθεί η έκδοση του ομώνυμου λευκώματος από τις εκδόσεις Καστανιώτη πριν 2 χρόνια με πολλές από τις φωτογραφίες που υπάρχουν στην έκθεση και άλλες ακόμα, καθώς και τη δημοσιογραφική έρευνα και τις συνεντεύξεις που κατέγραψε η δημοσιογράφος και συνεργάτιδά μου  σε διεθνείς και εσωτερικές αποστολές, Έλενα Μοσχίδη. Το λεύκωμα ήδη οδεύει προς εξάντληση.

Οι φωτογραφίες σας αντανακλούν, και σίγουρα προϋποθέτουν, την οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης και οικειότητας με τους φωτογραφιζόμενους. Πόσο χρόνο διήρκεσε η διαδικασία;

Χρειάστηκαν στην αρχή περισσότερα από ένα ταξίδια στην περιοχή μέχρι οι άνθρωποι που προσεγγίσαμε να πειστούν ότι ενδιαφερόμαστε σοβαρά να ασχοληθούμε με τα θέματα που τους απασχολούν και να καταγράψουμε τον τρόπο ζωής τους. Επί δυόμιση χρόνια ταξιδεύαμε συνεχώς Κομοτηνή, Ξάνθη φτάνοντας μέχρι τα πιο απομακρυσμένα χωριά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα που πολλές φορές η πρόσβαση ήταν δύσκολη κυρίως κατά τη διάρκεια του χειμώνα που ήταν αποκλεισμένα από το χιόνι. Φιλοξενία μας προσφέρθηκε παντού απλόχερα καθώς δεν υπήρχαν καταλύματα.

Το γεγονός ότι ήσαστε “ξένες”, και μάλιστα γυναίκες, ενόχλησε κάποιους ή δυσκόλεψε, σε ένα πρώτο στάδιο, την επικοινωνία;

Το ότι ήμασταν γυναίκες βοήθησε να εισέλθουμε στο άβατο του μουσουλμανικού κόσμου γιατί έτσι μπορέσαμε να μιλήσουμε με τις γυναίκες και να τις φωτογραφήσω σε πιο προσωπικές στιγμές, όπως όταν προσεύχονται στο σπίτι τους, όταν κολυμπούν στην θάλασσα, όταν δουλεύουν, βάφονται ή παίζουν με τα παιδιά τους. Πολλές φορές χρειάστηκε η άδεια από τους άντρες  για να μπούμε στα σπίτια τους, ιδιαίτερα στα χωριά όπου η κοινωνίες είναι πιο κλειστές. Φυσικά όταν φωτογράφιζα τους Ρομά δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα, ενώ οι Σουδανές γυναίκες κρυβόταν φοβούμενες μήπως και τους κλέψω την ψυχή, καθώς το αφρικανικό στοιχείο υπάρχει έντονο στην κοινωνία τους.

Υπήρξαν κάποιες στιγμές που χαράχτηκαν περισσότερο στη μνήμη σας- είτε αποτυπώθηκαν φωτογραφικά ή όχι- με αρνητικό ή θετικό τρόπο;

Κάθε ταξίδι ήταν μοναδικό στην περιοχή της Δυτικής Θράκης. Είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιες στιγμές μόνο. Ο μόχθος των ανθρώπων για την καθημερινή επιβίωση είναι αυτό που με συγκίνησε. Ολόκληρα χωριά μπορεί να ήταν γεμάτα γυναίκες και παιδιά μιας και οι άντρες είχαν μεταναστεύσει στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό της χώρας για να δουλέψουν στα καράβια ή σε εποχικές δουλειές για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Μπορώ να ξεχωρίσω τα πανάρχαια έθιμα της πάλης και της γιορτής της Άνοιξης επίσης στα πομακοχώρια απερίγραπτης ομορφιάς του όλου τελετουργικού. Οι νέοι που ωριμάζουν γρήγορα και προσπαθούν να μορφωθούν παρά τη δυσκολία που έχουν με τη γλώσσα και να μάθουν για τον τόπο και την ιστορία τους. Η φιλοξενία που μας προσφέρθηκε και μου έφερε στο μυαλό εικόνες από την Ελλάδα του ’50 και του ’60.

Έχει εκτεθεί η δουλειά σας στην ευρύτερη περιοχή της Θράκης και, αν ναι, πώς έγινε δεκτή;

Ακόμα δεν έχει ταξιδέψει η έκθεση στην περιοχή αλλά ευελπιστούμε ότι σύντομα θα γίνει κι αυτό μόλις βρεθούν οι πόροι και η τοποθεσία, έτσι ώστε οι ίδιοι να έρθουν να δουν από κοντά το έργο που κάναμε και τους αφορά άμεσα. Να τονίσω ότι η έκθεση φωτογραφίας έγινε εφικτή με την παραχώρηση της αίθουσας και τη διοργάνωση από το Μουσείο Μπενάκη αλλά και τη συνδιοργάνωση που ανέλαβαν  η Photometria (από το φεστιβάλ των Ιωαννίνων) και το Phototheatron.

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Άννα Βιχ: ένας ερωδιός από τη Γερμανία

του Γιάννη Κοντού

Ένα ντοκιμαντέρ και μια έκθεση που, από ευτυχή συγκυρία, συμπίπτουν, φωτίζουν την προσωπικότητα και το έργο μιας ξεχωριστής φωτογράφου που επέλεξε να μετακομίσει στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του ’70, αλλά δυστυχώς “έφυγε” πρόωρα, δεκαπέντε χρόνια πριν: της Γερμανίδας Άννας Βιχ. Μεγαλωμένη στη μεταπολεμική Γερμανία και εμφορούμενη από το πνεύμα αμφισβήτησης της δεκαετίας του ’60, η Άννα Βιχ εργάστηκε στην Ελλάδα ως φωτογράφος, καθηγήτρια φωτογραφίας, μοντέζ αρνητικού και ηθοποιός. Χαρακτηριστικός υπήρξε ο ρόλος της ορνιθολόγου που υποδύθηκε στην ταινία του Σταύρου Τορνέ Ένας ερωδιός από τη Γερμανία. Η φωτογραφική ματιά της, αντισυμβατική, εστίαζε στις παραμελημένες πτυχές της νεοελληνικής καθημερινότητας: στα αδέσποτα, στους δρόμους, στα λιόδεντρα του Ελαιώνα, στη μαγεία της θάλασσας. Οι περισσότερες εκθέσεις της φιλοξενήθηκαν στο Ινστιτούτο Γκέτε.

Το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Καπλανίδη Άννα Βιχ- Φωτογράφος, που πρωτοπροβλήθηκε στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, θα κάνει την αθηναϊκή του πρεμιέρα την Τετάρτη, 17 Απριλίου, στο Ινστιτούτο Γκέτε (Ομήρου 14-16), παρουσία του σκηνοθέτη. Μετά την ολοκλήρωση της προβολής, θα εγκαινιαστεί, στον ίδιο χώρο, η αναδρομική έκθεση στη φωτογραφική δουλειά της Άννας Βιχ, η οποια θα διαρκέσει μέχρι τις 22  Μαΐου. Με αφορμή το δίπτυχο αφιέρωμα στην Άννα Βιχ, είχα μια αφοπλιστικά σύντομη και περιεκτική συνομιλία με τον Σταύρο Καπλανίδη.

Τι σας ώθησε να γυρίσετε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ στην παρούσα συγκυρία;

H περιπέτεια της ζωής. Η ανάγκη… Η επιθυμία ξεπερνάει τη συγκυρία.

Θα θέλατε να μου περιγράψετε την Άννα Βιχ ως άνθρωπο και ως φωτογράφο;

Μια φωτογράφος που αντιτάχτηκε με την τέχνη της στις πολιτικές και αισθητικές επιλογές της μεταπολιτευτικής Ελλάδας, όπου κυριαρχούσε το κιτς και ο λαϊκισμός των ιλουστρασιόν περιοδικών.

Πόσο καιρό διήρκεσαν τα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ; Συναντήσατε κάποια δυσκολία στη συγκέντρωση του υλικού σας;

Είχα στα χέρια μου ολόκληρο το αρχείο της. Φωτογραφίες και χειρόγραφα κείμενά της. Χρειάστηκα 4 χρόνια για να φτάσω στο αποτέλεσμα της ταινίας.

Ανατρέχοντας στο διαδίκτυο, διαπίστωσα με έκπληξη ότι δεν έχουν γραφτεί πολλά για την Άννα Βιχ, μολονότι το έργο της υπήρξε ξεχωριστό και πολυδιάστατο. Πώς το ερμηνεύετε;

Εσείς;

Πόσο επίκαιρες παραμένουν η ματιά και ο προβληματισμός της, σε μια εποχή γενικευμένης κρίσης και ταυτοτικού αναστοχασμού;

Την ερώτηση μπορείτε να την απευθύνετε σ’ αυτούς που είδαν ή θα δουν την ταινία. Η δική τους απάντηση ενδιαφέρει.

 

Πηγή: Εναντιοδρομίες

 

Share

Γυναίκες Πρωτοπόροι του Bauhaus

Αυτοπροσωπογραφία της Gertrud Arndt στο Bauhaus στο 1926-27

της Alice Rawsthorn

Πρέπει να ένιωθε τόσο αισιόδοξη. Όταν η Gertrud Arndt έφτασε στη σχολή τεχνών και design του Bauhaus το 1923 ήταν μια προικισμένη, ζωηρή εικοσάχρονη που είχε κερδίσει μια υποτροφία για να πληρώσει τις σπουδές της. Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια ως μαθητευόμενη σε ένα αρχιτεκτονικό γραφείο, ήταν αποφασισμένη για το ότι ήθελε να σπουδάσει αρχιτεκτονική.

Με τίποτα. Το Bauhaus ήταν σε αναβρασμό εξαιτίας της μακρόχρονης διαμάχης μεταξύ του ιδρυτικού μέλους και διευθυντή, του αρχιτέκτονα Walter Gropius και ενός από τους πιο χαρισματικούς καθηγητές, του Johannes Itten, που ήθελε να χρησιμοποιήσει τη σχολή ως μέσο για την πνευματική του προσέγγιση στην τέχνη και το design. Στην Arndt ειπώθηκε ότι δεν υπήρχε μάθημα αρχιτεκτονικής για εκείνη και στάλθηκε στο εργαστήρι υφαντικής.

Όχι ότι ήταν η μόνη. Οι περισσότερες από τις άλλες φοιτήτριες είχαν υποχρεωθεί να σπουδάσουν τα υποτιθέμενα «γυναικεία» αντικείμενα της υφαντικής και κεραμικής επίσης. Το Bauhaus Archive του Βερολίνου προσπαθεί τώρα να επανορθώσει προς γυναίκες σαν κι αυτές, που αισθάνθηκαν περιθωριοποιημένες στη σχολή, τιμώντας το έργο τους στη σειρά εκθέσεων «Female Bauhaus» [1], η πιο πρόσφατη εκ των οποίων είναι αφιερωμένη στην Arndt.

Εκτός από τα σπουδαστικά της έργα στα υφάσματα, η έκθεση για την Arndt, μέχρι τις 22 Απρίλη, περιλαμβάνει τους φωτογραφικούς πειραματισμούς που ξεκίνησε στο Bauhaus και συνέχισε σε όλη τη διάρκεια της ζωής της. Είναι η τρίτη γυναίκα απόφοιτη του Bauhaus της οποίας τα έργα περιλαμβάνονται στη σειρά εκθέσεων, η οποία ξεκίνησε με την σχεδιάστρια υφασμάτων Benita Koch-Otte και την Lou Scheper-Berkenkamp που έχτισε μια καριέρα στο θεατρικό design, την εικονογράφηση και τη θεωρία χρωμάτων αφότου άφησε τη σχολή. Το Bauhaus Archive σχεδιάζει να συνεχίσει το αφιέρωμα μελλοντικά με περισσότερες εκθέσεις.

Και οι τρεις από τις πρώτες γυναίκες της έκθεσης «Female Bauhaus» ήταν ασυνήθιστα ταλαντούχες, αποφασισμένες και δημιουργικές, κι όμως καθεμιά θα  ήταν δικαιολογημένη να αισθάνεται ότι αντιμετώπιζε μεγαλύτερα επαγγελματικά εμπόδια από τους άντρες σύγχρονούς τους τόσο στο Bauhaus όσο και μετέπειτα. Γιατί μια υποτίθεται προοδευτική σχολή αποδείχθηκε τόσο μισογυνιστική ;

Το Bauhaus, που λειτουργούσε από το 1919 ως το 1933, δεν ήταν πάντοτε άδικο προς τις γυναίκες. Ήταν μόνο στα πρώτα χρόνια που οι σπουδάστριες κατευθύνονταν σε συγκεκριμένα μαθήματα, παρά τον ισχυρισμό του Gropius στο μανιφέστο της σχολής ότι καλωσόριζε «κάθε έντιμο άτομο, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου».

«To Bauhaus είχε προοδευτικές επιδιώξεις, όμως οι άντρες επικεφαλείς αντιπροσώπευαν τις επικρατούσες κοινωνικές αντιλήψεις της εποχής τους», δηλώνει η Catherine Ince, συν-επιμελήτρια της πρόσφατης έκθεσης «Bauhaus Art as Life» στην Barbican Art Gallery του Λονδίονου. «Ήταν απλά ένα βήμα μακρινό να έρθει την ισότητα σε όλους τους τομείς».


Η κατάσταση βελτιώθηκε αφότου ο Gropius πέτυχε να διώξει τον Itten το 1923 και να τον αντικαταστήσει με τον ριζοσπάστη Ούγγρο καλλιτέχνη και designer Laszlo Moholy-Nagy. Ο Moholy, έχοντας εξασφαλίσει ότι οι σπουδάστριες θα έχουν μεγαλύτερη ελευθερία, ενθάρρυνε μία από αυτές, την Marianne Brandt, να συμμετάσχει στο εργαστήριο μετάλλου. Αυτή έμελλε να γίνει μια από τις πιο σημαντικές Γερμανίδες industrial designers κατά τη δεκαετία 1930.

Όμως οι Arndt, Koch-Otte and Scheper-Berkenkamp, είχαν την ατυχία να γραφτούν στη σχολή πριν την άφιξη του Moholy. Η Koch-Otte ήταν η μόνη από τις τρεις που διατήρησε την αρχική πορεία σπουδών της μετέπειτα, καταλήγοντας τελικά να γίνει μια σημαντική μορφή τόσο στο χώρο του design υφασμάτων όσο και στην καλλιτεχνική εκπαίδευση. Ενώ η Scheper-Berkenkamp τα παράτησε μετά τον γάμο της με έναν συμφοιτητή της, για να συνεισφέρει μόνο στο Bauhaus Theater όταν εκείνος επέστρεψε στη σχολή ως καθηγητής αρκετά χρόνια αργότερα. Ομοίως, η Arndt παράτησε τηνυφαντική αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές της το 1927 αλλά έχτισε άτυπε σχέσεις με το Bauhaus στο γύρισμα της δεκαετίας 1930, όταν και ο δικός της σύζυγος, τον οποίο είχε επίσης γνωρίσει ως φοιτήτρια, δέχτηκε μια θέση εκεί.

Ακόμα κι έτσι, και οι τρεις γυναίκες κατέληξαν να δουλεύουν σε τομείς που το ανδροκρατούμενο οικοδόμημα του design δεν θεωρούσε ως τόσο σημαντικούς όσο, για παράδειγμα, την αρχιτεκτονική ή το βιομηχανικό design. Ήδη από τότε, λιγότερες εκθέσεις και βιβλία έχουν αφιερωθεί σε αυτά από ό,τι σε άλλα αντικείμενα. Ακόμα και οι πιο πετυχημένες απόφοιτες στο χώρο του υφάσματος, μεταξύ των οποίων οι Anni Albers, Gunta Stölzl και Koch-Otte έχουν εμφανιστεί σε λιγότερο εξέχουσες θέσεις στις αφηγήσεις για τη σχολή από τους άντρες ομόλογούς τους που σπούδασαν πιο «σημαντικά» αντικείμενα.

Όχι βέβαια ότι τα στερεότυπα φύλου στο Bauhaus ήταν τα μόνα επαγγελματικά προβλήματα που αντιμετώπισαν. Όπως η κ. Ince κατέδειξε, η αρχική αμφιθυμία του σχολείου προς τις γυναίκες αντανακλούσε τις προκαταλήψεις της εποχής. Καθεμιά από τις τρεις αντιμετώπισε τις ίδιες προκλήσεις με τις υπόλοιπες γυναίκες που προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στις οικιακές υποχρεώσεις και τις καριέρες τους. Για αυτές, τα προβλήματα οξύνονταν από τον κίνδυνο να επισκιαστούν από τους συζύγους τους, που εργάζονταν σε παρεμφερείς τομείς.

Αναμφισβήτητα, οι ίδιες και οι σύζυγοί τους επίσης υπέφεραν επαγγελματικά και από την διαμονή τους στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, αντί να ζητήσουν καταφύγιο στις ΗΠΑ όπως ο Gropius και άλλοι επιφανείς απόφοιτοι. Η παραμονή στην Ευρώπη όχι μόνο τις απομόνωσε από τους κύκλους του Gropius, αλλά επιπλέον τις άφησε να αντιμετωπίσουν τις βάρβαρες συνέπειες των ευρωπαϊκών μεσοπολεμικών πολιτικών.

Στη χειρότερη θέση βρέθηκε η Koch-Otte με τον σύζυγό της, στους οποίους απαγορεύτηκε από τους Ναζί να διδάσκουν στη Γερμανία και χρειάστηκε να καταφύγουν στην Πράγα. Τραγικά, εκείνος σκοτώθηκε εκεί σε ατύχημα, αφήνοντάς την να επιστρέψει στη Γερμανία για να ξαναφτιάξει τη ζωή της. Ούτε η Arndt ούτε η Scheper-Berkenkamp υπέφεραν όσο η Koch-Otte ή η Brandt, που βρέθηκε στην Ανατολικογερμανική πλευρά του Σιδηρούν Παραπετάσματος, όμως εκείνες και οι οικογένειές τους έπρεπε να αντιμετωπίσουν τα τραύματα και τις κακουχίες της ζωής στη Ναζιστική Γερμανία.

Η σειρά «Female Bauhaus» είναι ένας συγκινητικός τρόπος να γνωρίσουμε τα επιτεύγματά τους και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά τη διάρκεια και μετά τις σπουδές τους. Αντανακλά επίσης το αναπτυσσόμενο ενδιαφέρον για τη δουλειά των γυναικών designers, τόσο μέσα όσο και εκτός του Bauhaus, από μια νέα γενιά ιστορικών και επιμελητών, όπως η κ. Ince.

Μια ομάδα εξ’ αυτών πρόκειται να συναντηθεί στο εναρκτήριο συνέδριο International Gender Design Network στη Νέα Υόρκη, στις 28-29 Μαρτίου, για να συζητήσει ένα εξίσου ακανθώδες θέμα: τον βαθμό στον οποίο ο σεξισμός που κατέστρεψε τα πρώτα χρόνια του Bauhaus επιμένει και σήμερα στο design.

 


[1] «Γυναικείο Bauhaus»

 

Πηγή:  The New York Times

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

 

Share

Έκθεση φωτογραφίας 4. (Α)ΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ, η ποίηση της καθημερινότητας.

Μικρή συζήτηση της Βέρας Σιατερλή με την Ελένη Ανυφαντάκη 

Από τις 23 Νοέμβρη και μέχρι τις 16 Δεκέμβρη 2012 στην γκαλερί M55 projects θα φιλοξενηθεί η έκθεση φωτογραφίας των Ελένη Ανυφαντάκη, Άκη Δέτση, Δημήτρη Μυτά και Βασίλη Πρωτοπαπά. Τέσσερεις πολίτες, τέσσερεις «πόλεις», τέσσερεις διαφορετικές φωτογραφικές προσεγγίσεις συγκροτούν το υλικό αυτής της έκθεσης με τίτλο (Ιn)Visible Cities – 4 (Α)ΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ, η ποίηση της καθημερινότητας.

Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης, η Βέρα Σιατερλή συνομιλεί με την φωτογράφο Ελένη Ανυφαντάκη για την τέχνη και όσα την εμπνέουν. Για την ίδια η πόλη δεν είναι κάτι ακίνητο και χειροπιαστό, κάτι συγκεκριμένο και απόλυτο, αλλά μια οντότητα με συγκεχυμένες όψεις, παράξενες νεφελώδεις σκιές, σώματα άυλα και ακέφαλες μορφές. Η Ελένη μας λέει ότι «στον κόσμο των ονείρων είμαστε όλοι ξένοι. Και μόνοι». Οι μεταφυσικές εικόνες της φωτογράφου, ένα φαντασμαγορικό ταξίδι-περιήγηση μέσα στη νύχτα, ισορροπούν σε μια λεπτή γραμμή που χωρίζει ή συνδέει το όνειρο με την πραγματικότητα.

Πώς ξεκίνησες να εκφράζεσαι καλλιτεχνικά μέσα από την φωτογραφία;

Πάντα έλεγα -και λέω- ότι οι εικόνες οι φωτογραφικές, αφής στιγμής γεννηθούν, αυτονομούνται απ’ το τον γεννήτορά τους και τραβάν το δρόμο τους στον μικρόκοσμο (ή μεγάκοσμο) των εικόνων και της εικονοποίησης. Ο δημιουργός (ας δεχτώ τον όρο) “μίλησε” άπαξ μέσα από την αναπαράσταση του κόσμου (του), δηλαδή μέσα από το φωτογραφικό του εγχείρημα και αυτό είναι που κρίνεται όταν εκτίθεται. Κι αν η φωτογραφική αναπαράσταση που “προτείνεται” γεννά κάποιου είδους συγκίνηση -διευκρινίζω, καλλιτεχνική, ως υπέρβαση και μεταμόρφωση του πραγματικού, ότι κι αν σημαίνει αυτό- το εγχείρημα έχει πετύχει ή, διαφορετικά περνά αδιάφορο ως “κάτι το ωραίον”, κατάλληλο για διακόσμηση (εντάξει, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, αλλά λέμε τώρα…). Η περί αυτών κρίση και ο συναφής στοχασμός συγκροτεί αυτό που λέμε φωτογραφικό λόγο. Σ’  αυτό το πεδίο είναι που εγώ στέκομαι, εκεί στοχάζομαι.

Ξεκινάς να φωτογραφίζεις γιατί πολύ απλά θέλεις να δεις τον κόσμο φωτογραφημένο, έχει όλη τη γλύκα της αναρώτησης του πώς-θα-ήταν-αυτό-αν κλπ, και σιγά-σιγά στήνεις ένα δικό σου σύμπαν. Αυτό είναι το ένα. το εκτελεστικό, ας πούμε. Η καλλιτεχνική έκφραση; Δε ξέρω, δεν την παραγγέλνεις στον εαυτό σου. Εσύ απλά συνεχίζεις να φωτογραφίζεις και κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι (όχι έγκαιρα, πάντα) ότι ο φωτογραφημένος σου κόσμος  έχει απομακρυνθεί από την πραγματικότητα σε βαθμό  αυτονόμησης. Αυτό. Κι εδώ μπαίνει το θέμα της παραγωγής της συγκίνησης, αν ο κόσμος αυτός των εικόνων σου καταφέρει να “κουνήσει” κάτι μέσα στο θεατή του, να προκαλέσει μια ανησυχία, ένα ξεβόλεμα, το αίσθημα του ανοίκειου.

Ο τρόπος επιλογής του φωτογραφικού σου αντικείμενου είναι περισσότερο συλλογική μνήμη ή ατομικό βίωμα;

Δεν τα ξεχωρίζουμε, τα ξεχωρίζουμε; Εγώ, πάντως, όχι. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω ως εξής: “χωρίς περίσκεψιν”, που λέει και ο ποιητής, το ενδιαφέρον μου το απορρόφησε η μεταμόρφωση αρχικά (σώματα, φιγούρες, πρόσωπα, τοπία που καταλήγουν στο όριο του αναγνωρίσιμου) και στη συνέχεια η φθορά -τουλάχιστον εγώ αυτό βλέπω, γύρω μου και άρα δε μπορώ παρά να το …επιδιώκω, συνειδητά ή ασύνειδα, και στις εικόνες (πώς μπορεί να διαχωριστεί μετά απ αυτά το συλλογικό από το ατομικό βίωμα;).

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου η πιο ουσιαστική εικαστική παρατήρηση που θα έκανες για το έργο σου;

Η φθορά ως αλλοίωση υλικών άρα και όψεων, και η φθορά ως ποιότητα της ύπαρξης, του τρόπου του υπάρχειν, η μοναξιά, η απογύμνωση από σχέσεις, ενδεχόμενα ο αφανισμός ως μη αναστρέψιμη μελλοντική εκδοχή αφού οι υπάρξεις μένουν μόνες και αστήρικτες οδεύοντας προς το απροσδιόριστο κάπου ή στο πουθενά. Και πάνω απ’ όλα αυτά, η ανησυχία ότι παντού ελλοχεύει κάποιος κίνδυνος -στα μουλωχτά, ύπουλα, αδιόρατα, θα έρθει κάτι κάποτε και θα “κλέψει” κάθε καλή στιγμή, θα “βρωμίσει” κάθε επιφάνεια.

Είναι το έργο σου αποτέλεσμα μιας γυναικείας ματιάς; κι αν ναι σε τι αφορά αυτό;

Νοιώθω ότι, παράλληλα, όλο αυτό το ζοφερό σκηνικό -που δεν ξεχνώ ότι είναι μια κατασκευή- λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο και λυτρωτικά πάνω μου (σε μένα, έτσι;), με την έννοια της εξοικείωσης με τον κοινό μας -ως ανθρώπινα όντα- ορίζοντα, την αναπόφευκτη φθορά, την αλλοίωση στα δεδομένα ζωής.

Μιλάμε για χειροπιαστά πράγματα, τίποτα το μεταφυσικό. Μιλάμε για βιώματα. Και σκέφτομαι, για να έρθω και στο πνεύμα των ερωτήσεων, ότι οι γυναίκες ως γεννήτορες έχουν δικό τους, πιο οξυμένο, πιο “καλοακονισμένο” τρόπο πρόσληψης της διαδικασίας της φθοράς.

Όταν γεννάς, σε στιγματίζει η γνώση ότι “αυτό”, το γέννημα, έχει πεπερασμένα όρια ζωής, θα κάνει τον κύκλο του και θα φθαρεί γιατί έτσι είναι η τάξη των πραγμάτων: δεν είσαι αιώνια και τίποτα δεν είναι αναλλοίωτο και στατικό.

Αυτό, ως γυναίκα, δε γίνεται να το παραβλέψεις, κουβαλάς τη γνώση αυτή μαζί σου στις αποσκευές σου μια ζωή (πάλι το συλλογικό/ατομικό). Αυτή η συμφιλίωση με τη φθορά, με τον θάνατο εν τέλει, είναι κατ’ ουσίαν η συμφιλίωση με τη ζωή. Κι ακόμα τούτο -σχετικοποιώντας την ύπαρξή σου, καθίστασαι ον ιστορικό. είναι το πρώτο βήμα για τη σύνδεσή σου με την Ιστορία.

 

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 23 Νοέμβρη στις 20.00

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 18.00-21.00 και Σάββατο-Κυριακή: 11.00-15.00

Μ55 Projects, Μαυρομιχάλη 55, 10680 Αθήνα, Τηλ: 210-3624856, contact@m55projects.gr, ninakassianou@hotmail.com

Share