Subscribe via RSS Feed

Tag: "πορνεία"

Οι πορνοπελάτες-φαντάσματα της Λάρισας έχουν ευθύνη

αιχμάλωτη

της Γεωργίας Μανώλη και Άννας Σιγαλού

Πρόσφατα, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κακουργημάτων Τρικάλων αποφάσισε την πολυετή καταδίκη των δυο βιαστών-μαστροπών της 14χρονης στη Λάρισα και μάλιστα χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, καταδικάστηκαν οι δυο κατηγορούμενοι, ο Ι.Γ. 57 ετών σε ποινή φυλάκισης 24 ετών + 50.000 € και ο  Κ.Κ. 57 ετών επίσης σε ποινή φυλάκισης 18 ετών +50.000 €. Όσον αφορά τους υπόλοιπους βιαστές οι ποινές ήταν ελαφρύτερες αφού ο Α.Τ. 56 ετών καταδικάστηκε  σε 14 έτη φυλάκισης και ο A.K. σε ποινή φυλάκισης 7 ετών αντίστοιχα. Θυμίζουμε ότι η υπόθεση αυτή έγινε γνωστή το φθινόπωρο του 2016, όταν αποκαλύφθηκε ότι η 14χρονη κρατιόταν έγκλειστη σε διαμέρισμα στη Λάρισα, όπου τέσσερις άνδρες τη βίαζαν επανειλημμένα και την εξέδιδαν έναντι χρηματικής αμοιβής.

Είχαν ακολουθήσει τότε πολλά δημοσιεύματα, τα περισσότερα αναμενόμενα, για το «σοκ» που προκάλεσε αυτή η υπόθεση στην ελληνική κοινωνία με έμφαση μάλιστα στο γεγονός ότι ένας από τους μαστροπούς-βιαστές ήταν και νονός του θύματος. Επιπλέον, η κατάθεση της ανήλικης διέρρευσε σε δημοσιεύματα του κίτρινου τύπου όπου γινόταν λεπτομερής αναφορά στους πορνοπελάτες που τη βίαζαν στο διαμέρισμα όπου ήταν έγκλειστη. Ωστόσο, πουθενά δεν υπήρξε αναφορά στους πορνοπελάτες από πλευράς των ΜΜΕ ή της αστυνομίας, στους οποίους οι μαστροποί εξέδιδαν το θύμα, ούτε καν κάποια ενημέρωση για το αν γίνεται έρευνα για να εντοπιστούν και να συλληφθούν.

Αυτή η “παράλειψη” είναι σύνηθες φαινόμενο. Όταν γινόταν το κυνήγι μαγισσών του Λοβέρδου το 2012, είχαν δημοσιευτεί φωτογραφίες των οροθετικών ιερόδουλων, αλλά καμία αναφορά δεν έγινε στους πορνοπελάτες τους. Όταν άνοιξε η υπόθεση των επιχειρήσεων trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος, «Χωριάτικου» και «Αττικών Φούρνων», αν και οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι βρέθηκαν στο εδώλιο έστω και για λίγο, έστω κι αν εξαγόρασαν την ποινή τους και κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, εν τούτοις καμία θεσμική αρχή  δεν προσπάθησε να κινηθεί νομικά ενάντια στους πορνοπελάτες του κυκλώματος.

Δεν μπορούμε λοιπόν, παρά να αναρωτηθούμε γιατί τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και η αστυνομία και η δικαιοσύνη αρνούνται να αποδώσουν ευθύνες και στους πορνοπελάτες που αγόραζαν τη 14χρονη για τη δική τους ευχαρίστηση.

Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η κοινωνία τους αγνοεί -όπως τους αγνοούσε πάντα- επειδή η πορνεία και το trafficking συζητιούνται πάντα με τέτοιους όρους, που δημιουργούν την εντύπωση ότι είναι δραστηριότητες που ασκούν οι γυναίκες, χωρίς να υπάρχουν άλλοι εμπλεκόμενοι, είτε αυτοί είναι διακινητές, απαγωγείς, πελάτες κ.α. Γιατί σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες καλούμαστε να καλύπτουμε ανάγκες, είναι τόσο εμπεδωμένη η “ανάγκη” του άντρα να «γαμήσει», που σχεδόν ότι κι αν κάνει για να το καταφέρει αυτό δικαιολογείται ή θεωρείται δεδομένο. Και σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου η ελεύθερη αγορά αποτελεί ιδανικό και όπου όλα μπορούν να αναχθούν σε εμπορεύματα, ο αγοραστής δεν είναι ποτέ φταίχτης. Ωστόσο ο αγοραστής, και στη προκειμένη περίπτωση ο πορνοπελάτης, αποτελεί το θεμέλιο της ζήτησης για περισσότερα γυναικεία σώματα.  Από ότι φαίνεται μάλιστα από τη συχνότητα ανάλογων περιστατικών με αυτό της Λάρισας και του «Χωριάτικου», η ζήτηση έχει αυξηθεί.

Από την πλευρά του νόμου όμως, γιατί υπάρχει πια τόσο μεγάλο νομικό κενό; Ειδικά σε υποθέσεις σαν αυτήν, ή σαν την παρόμοια υπόθεση της 14χρονης στην Καλλιθέα, όπου δεν πρόκειται για ενήλικα αλλά για έφηβη, δεν θα έπρεπε να διωχθούν νομικά οι πορνοπελάτες -πέρα από βιασμό- και για παιδεραστία; Ειδικότερα, στην περίπτωση της 14χρονης στη Καλλιθέα (το καλοκαίρι του 2016, στη Καλλιθέα εξαρθρώθηκε κύκλωμα μαστροπείας, το οποίο εξέδιδε τη 14χρονη σε πορνοπελάτες) ασκήθηκε κριτική από τα media στη 23χρονη ιερόδουλη που «έκανε τη δασκάλα στην ανήλικη» αλλά οι πορνοπελάτες, που δεν είχαν κανένα απολύτως θέμα να πληρώσουν 80 ευρώ για να αγοράσουν μια ανήλικη, δεν αναφέρθηκαν ποτέ και από κανένα μέσο ούτε από την αστυνομία.

Το επιχείρημα της άγνοιας σε περιπτώσεις που το γυναικείο σώμα δέχεται βία είναι σχεδόν δεδομένο. Αντίθετα, σε περιπτώσεις ανθρωποκτονίας, κλοπής, κ.α. εγκλημάτων, ούτε εμφανίζεται τόσο συχνά ούτε γίνεται τόσο εύκολα δεκτό. Βέβαια το να βιάζεις είναι οριακά πιο κοινωνικά αποδεκτό από τα να δολοφονείς ή να κάνεις σχεδόν οτιδήποτε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας μια δικαιοσύνη που φυλακίζει για χρόνια ανθρώπους χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα αθωώνει βιαστές παρά την πληθώρα έγκυρων αποδεικτικών. Η στάση του κράτους και του δικαστικού συστήματος απέναντι στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ήταν πάντα γνωστή.

Η δικαιολογία τύπου «συγγνώμη δεν ήξερα ούτε ποια η ηλικία της ούτε αν το ήθελε» δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση την ευθύνη που φέρουν για το έγκλημα αυτό. Δεν παύει να πρόκειται για ένα έγκλημα, στο οποίο υπήρξαν συμμέτοχοι, άρα και συνυπεύθυνοι. Και τελικά τι σημαίνει “δεν ήξερα”; Δεν είναι γνωστό ότι γίνεται trafficking; Δεν είναι εμφανές, ότι ένα κορίτσι 14 χρονών σε ένα διαμέρισμα δεν είναι συναινούσα ενήλικας; Πόσο μάλλον σε μια μικρή κοινωνία, όπου αυτά τα κυκλώματα έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να δημιουργούνται σε κύκλους γνωστών και συγγενών.  Άρα το «δεν ήξερα» ουσιαστικά σημαίνει «δε με νοιάζει». Και μόνο η αποδοχή αυτών των δικαιολογιών προσβάλει την νοημοσύνη μας. Αυτό το επιχείρημα της δήθεν «άγνοιας» θα πρέπει να πάψει να είναι η μόνιμη δικαιολογία γενικότερα όσον αφορά την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος.

Οι πορνοπελάτες της 14χρονης της Λάρισας πληρώνανε για να βιάζουν ένα αιχμάλωτο κορίτσι σε ένα διαμέρισμα,  και επομένως είναι  συνυπεύθυνοι στη βία που άσκησαν οι μαστροποί, και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν και αυτοί την ίδια καταδίκη με τους υπόλοιπους βιαστές.

 

Διαβάστε ακόμα:

14χρονη κακοποιήθηκε και βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα: Κάλεσμα για την ανάληψη δράσης

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

Share

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

soohncn0

Είδαμε στις 21/1 τις πορείες γυναικών κατά του Trump, οι οποίες είχαν συγκινητικά μεγάλη προσέλευση και θίγανε πληθώρα ζητημάτων. Μεταξύ άλλων είδαμε στα media να ανοίγει και μια συζήτηση σχετικά με την προσέγγιση του φεμινισμού και κατά πόσο η πορείες αυτές προσεγγίζουν επαρκώς το φάσμα των ζητημάτων που αυτός αφορά. Οι κριτικές αυτές, που πάντα έπονται των κινητοποιήσεων, είναι αναπόσπαστο κομμάτι κινηματικών (και εν δυνάμει κινηματικών) διαδικασιών.

Χαιρετίζουμε κάθε τέτοια κριτική, εφόσον γίνεται συντροφικά, ως ζωτικό κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής πολιτικού λόγου και πράξης: κινήματα που δεν συζητάνε δεν προχωράνε. Και ελπίζουμε αυτές οι κριτικές να μην μείνουν απλά εξωτερικές κριτικές, αλλά να ενσωματωθούν στις συζητήσεις των ανθρώπων που εμπλέκονται άμεσα στα κινήματα, γιατί τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, η ανάπτυξη ενός σύγχρονου φεμινιστικού λόγου είναι τόσο αναγκαία, όσο και η ύπαρξη του φεμινιστικού κινήματος που θα τον εκφέρει.

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το παρακάτω κείμενο κριτικής, το οποίο και αναδημοσιεύουμε στα πλαίσια μιας συζήτησης που γίνεται καιρό τώρα, σχετικά με το θέμα της πορνείας και του διπόλου πορνείας/σεξεργασίας. Συμπεριλαμβάνουμε επίσης (πριν από την μετάφραση) σχετικό απόσπασμα από τις διακηρυχτικές θέσεις της πορείας γυναικών της Washington από την ιστοσελίδα τους. Το συγκεκριμένο απόσπασμα βέβαια απλά αναφέρεται στο θέμα και με τρόπο μάλλον αντιφατικό, χωρίς να παίρνει σαφώς θέση. Παρ όλα αυτά το γράμμα που ακολουθεί είναι μια ενδιαφέρουσα συνεισφορά στην συζήτηση.

Απόσπασμα:

“[…] στεκόμαστε αλλυλέγγυες με το κίνημα των σεξεργατών/τριων. Αναγνωρίζουμε ότι η σεξουαλική και εργατική εκμετάλλευση σε όλες τις μορφές της αποτελεί καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.”

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

Εμείς, οι υπογράφουσες, είμαστε επιζήσασες του σεξεμπορίου από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανμένων και των ΗΠΑ. Είμαστε ηγέτιδες, ακτιβίστριες και συνήγοροι επιζούντων. Πολλές είμαστε πάροχοι άμεσων υπηρεσιών και βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, προσπαθόντας να βοηθήσουμε ανθρώπους να επιβιώσουν στο σεξεμπόριο και να τους υποστηρίξουμε κατά την δύσκολη αποχώρηση τους από αυτό, εάν είναι έτοιμες.

Από τις πολλές προσωπικές εμπειρίες μας γνωρίζουμε ότι το εμπόριο του σεξ είναι μια αρένα όπου οι γυναίκες θεωρούνται εμπορεύματα κι όχι άνθρωποι, ότι πωλούνται, αγοράζονται και χρησιμοποιούνται σαν αντικείμενα. Μετά από όλα όσα έχουμε δει παρακολουθόντας τις ζωές των ανθρώπων που εξυπηρετούμε, ενηλίκων και ανηλίκων, έχουμε αντιληφθεί ότι η πλειονότητα των ανθρώπων στο εμπόριο του σεξ είναι γυναίκες και κατά κύριο λόγο μη λευκές, φτωχές, σε μειονεκτική θέση από πλευράς εκπαίδευσης και προέρχονται σχεδόν πάντα από τις πλέον περιθωριοποιημένες ομάδες της κοινωνίας.

Η πορεία των γυναικών (Women’s March) έχει πιαστεί κορόιδο από τις μειοψηφούσες περιπτώσεις που αναφέρουν ουδέτερες εμπειρίες από το εμπόριο του σεξ και έχει εξαπατηθεί ώστε να πιστεύει πως το να είναι «υπέρ της σεξεργασίας» αποτελεί ζήτημα προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η προσέγγιση διαιωνίζει την κατάσταση των γυναικών ως εμπορεύσιμα αγαθά, τουτέστιν ως ιδιοκτησίες αντρών. Είναι μια εξαιρετικά αντιφεμινιστική στάση.

Η πορεία των γυναικών υποστηρίχθηκε παγκοσμίως από παρόμοιες πορείες. Τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω σας και ο κόσμος περίμενε από εσάς καθοδήγηση και τους παραπλανήσατε. Μέσα στην άγνοια σας για το πολιτικό αυτό ζήτημα δεν αντιληφθήκατε πως τα «δικαιώματα των σεξεργατριών» είναι συνώνυμα των «δικαιωμάτων των νταβατζήδων».

Είναι προφανές πως δεν γνωρίζετε πως το –ας το πούμε- κίνημα που υποστηρίζετε θεωρεί και τους νταβατζήδες «σεξεργάτες». Δεν μας πιστεύετε; (Δεν μπορούμε να σας κατηγορίσουμε. Είναι απίστευτο.) Γι αυτό, ρωτήστε τους. Το κίνημα που υποστηρίζετε θα χαρεί να σας πει πως οι νταβατζήδες είναι «μάνατζερς» και εφόσον διευκωλύνουν την «σεξεργασία» είναι και αυτοί «σεξεργάτες»!

Αυτό που τελικά καταφέρνετε είναι να παρέχετε μια πλατφόρμα για όσους επωφελούνται από το σεξεμπόριο (τους πορνοπελάτες, τους νταβατζήδες, τους διακινητές κλπ) και να αγνοείτε και να διαγράφετε το κίνημα των επιζόντων του σεξεμπορίου, το οποίο υπάρχει για να δώσει τέλος στην καθολική απανθρωποποίηση των γυναικών και κοριτσιών παγκοσμίως.

Καλούμε όσες συντάσουν τις θέσεις της πορείας των γυναικών να αυτομορφωθούν, να αλλάξουν την στάση τους απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα, να απαρνηθούν το σεξεμπόριο και να κινηθούν προς μια κατεύθηνση που δίνει βήμα και προτεραιότητα στις φωνές όσων έχουν επιβιώσει του σεξεμπορίου. Το ζητάμε επώνυμα, ως γυναίκες που επέζησαν και εκ μέρους αυτών που προσπάθησαν να επιζήσουν.

Alexandra (Sandi) Pierce

Alisa Louise Bernard

Amber Richardson

Amy Andrews-Gray

Amy Smith

Angie Conn

Anna Rodriguez

April Chabot

Apryl Green

arianna di vitto

Autumn Burris

Barbara Amaya

BllliJo House

Bridget Perrier

Brittany Meyer

Cherie Jimenez

Cheryl Angle

Chong Kim

Christine Stark

Corina Hernandez

Daniell Read

Delores Day

Dina S.

Dr Lesley Semmens

Elizabeth Beckman

Elizabeth Gordon

Elle Snow

Emily Cooper

Erica Napier

Erin Graham

Erin Sweeney

Fiona Broadfoot

Hazel Fasthorse

Huschke Mau

Isabel Suarez

J Anderson

J c d

Jacqueline Homan

Jaimee

Jane Douglas

Jane Wolfe

Janet Cotgrave

Jasmine Grace Marino

Jeanette Westbrook

Jeri Moomaw

Jess Bear

Jessica Bahr

Jessica Silverman

Jewell Baraka

Jill Brogdon

Julia Anderson

Julka

Karen

Karen Cayer

Kathi Hardy

Kathy Bryan

Kristy Childs

Laurin Crosson

Lia Patris

Lierre Keith

Linda Oluoch

Mari íngeles Suíçrez

Marian Hatcher

Marie Merklinger

Marin Stewart

Marissa Kokkoros

Marjorie Saylor

Marti MacGibbon

Megan Lundstrom

Melanie Thompson

Michael Lovan

Monica Vida

Nancy Johnson

Ne’cole Daniels

Nic Van Dyke

Nicole Tynan

Noel Gomez

Pamela Rubin

Rachel Moran

Rae Story

Rebecca Bender

Rebecca Mott

Robert Frederick

Robin Miller

Robyn Bourgeois

Rosen Hicher

Sabrinna Valisce

Sarah B. F.

Shanna Parker

Sherri Erickson

Sierra Harris

Simone Watson

Spider Redgold

Tanja Rahm

Tess

Tessa Anne

Tom Jones

Trisha Baptie

Vednita Carter

Wendy Barnes

Windie Lazenko

Yohanna Ramirez

 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο medium.com

Για περισσότερα δείτε εδώ

Μετάφραση-εισαγωγή: Άννα Σιγαλού

 

Διαβάστε ακόμα:

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

Share

Βραζιλία: Τα παιδιά… ως σεξουαλικά «έπαθλα»

βραζιλια5

ToPeriodiko admin team

Η «πρωτιά» της Βραζιλίας ως της πρώτης νοτιοαμερικανικής χώρας στην οποία διοργανώνονται Ολυμπιακοί Αγώνες (το Μεξικό γεωγραφικά εντάσσεται στην Κεντρική Αμερική) αποκάλυψε, ευρέως, έναν εφιάλτη ο οποίος παραπέμπει, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα που βιώνουν, σε διάφορες κλίμακες και εντάσεις, συνολικά οι λαοί της Λατινικής Αμερικής.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση στην οποία έχουν «καταδικαστεί» τεράστια τμήματα του πληθυσμού, με τις φαβέλες, το πολεοδομικό «σύμβολο» αυτής της ημιζωής, να συνιστούν την πιο άμεση οπτική αντίθεση στο προβεβλημένο, ωκεάνιο μέτωπο του Ρίο ντε Τζανέιρο, θα αρκούσαν για μερικές πρώτες, εύλογες, όσο και θλιβερές διαπιστώσεις των απεριόριστων «εκδοχών» του κοινωνικού πόνου που προκαλεί ο καπιταλισμός.

Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση… έχει κι άλλο…

«Σε μια στροφή σε έναν από τους μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους της Βραζιλίας, μόλις 50 λεπτά με το αυτοκίνητο από το Ολυμπιακό χωριό του Ρίο ντε Τζανέιρο, κορίτσια από την ηλικία των εννέα χρόνων, πωλούν το σώμα τους στους οδηγούς φορτηγών για χρήματα».

‘Έτσι ξεκινάει το πρόσφατο ρεπορτάζ του αυστραλιανού portal, news.com.au, με την αλήθεια να εφορμά «μετωπικά», δίχως να έχει ανάγκη καμιά από δημοσιογραφική, ρητορικά φτιασίδια.

«Μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα λαμπερά νέα στάδια όπου οι ελίτ των αθλητών του κόσμου συγκεντρώνεται για να αγωνιστεί για το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, υπάρχει ο εξαθλιωμένος κόσμος της φτώχειας, της βίας και της εκμετάλλευσης των παιδιών».

Ο BR-116 διατρέχει 4.600 χιλιόμετρα από την Fortaleza, στο βόρειο άκρο της Βραζιλίας, όπου στο στάδιό της φιλοξενήθηκαν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μέχρι την μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, στον νότο, όπου στο Arena de Corinthians θα γίνουν Ολυμπιακοί αγώνες ποδοσφαίρου.

Ο δρόμος έχει «παρατσούκλι» η «εθνική οδός του θανάτου (Rodovia da Morte) λόγω των πολλών δυστυχημάτων. «Αλλά η πραγματική δυστυχία» συνεχίζει το ρεπορτάζ, «εμφανίζεται στις 262 στάσεις φορτηγών κατά μήκος του, όπου ανήλικα κορίτσια πωλούνται για σεξ, συχνά από τις οικογένειές τους και μερικές φορές ως μέρος των ανεπίσημου συστήματος παζαριού»…

Η Meninadanca, μια οργάνωση που προσπαθεί να εναντιωθεί στην σεξουαλική και κάθε άλλη εκμετάλλευση των παιδιών στις πόλεις κατά μήκος της BR-116, φέρνει στο φως ιστορίες που δεν αντέχονται…

Όταν μια ομάδα ακτιβιστών της Meninadanca πήγε στην απομακρυσμένη πόλη του Candido, η οποία διαπερνάται από την BR-116, ανακάλυψαν ότι τα ανήλικα κορίτσια της περιοχής προσφέρονται συχνά στους άνδρες… ως «βραβεία» κληρώσεων και στοιχημάτων.

Φορτηγά και νταλίκες φράζουν το δρόμο των μπαρ και των οίκων ανοχής της πόλης, λίγα μόλις μέτρα μακριά από τα τούβλινα, ετοιμόρροπα σπίτια όπου οικογένειες ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ακριβώς αυτές οι οικογένειες είναι οι «πηγές» πλουτισμού του οργανωμένου εγκλήματος της παιδικής πορνείας, το οποίο παίρνει τα παιδιά έναντι χρημάτων.

Αλλά ακόμη και οι ακτιβιστές έμειναν έκπληκτοι ακούγοντας τον ψυχολόγο και δημοτικό σύμβουλο, Gleyce Farias, να τους λέει ότι τα παιδιά «απονέμονται» ως «έπαθλα». Ο ίδιος χρειάστηκε να παρέμβει από το να αποτρέψει τον γάμο της 12χρονης κόρης της με έναν 60χρονο πλούσιο, για τα χρήματα φυσικά.

«Ένα άλλο 13χρονο κορίτσι κατέληξε στο νοσοκομείο, λόγω σεξουαλικών βασανιστηρίων. Μας είπε πως από τα 9 της την ανάγκαζαν να βλέπει πορνογραφικές ταινίες, με τους άνδρες να πληρώνουν για να τους αγγίζει».

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά για καθεστώς. Μια άλλη οργάνωση, η Συμμαχία κατά της Διακίνησης Γυναικών και Κοριτσιών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική (CATWLAC) έχει ξεκινήσει καμπάνια κατά της πορνείας – της παιδικής συμπεριλαμβανομένης φυσικά – σημειώνοντας, ότι πολλοί από τους περίπου 6 εκατομμύρια τουρίστες που βρέθηκαν στην Βραζιλία με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 και άλλοι τόσοι που υπολογίζονται να επισκεφθούν την χώρα με αφορμή τους Ολυμπιακούς, έρχονται στην πραγματικότητα για σεξουαλικό «τουρισμό», ο οποίος, σε πολλές περιπτώσεις, αφορά σε παιδιά και των δύο φύλων. Η αλματώδης αύξηση του εμπορίου του σεξ καθιστά την Βραζιλία ως τον δεύτερο παγκόσμιο προορισμό σεξουαλικού «τουρισμού», μετά την Ταϊλάνδη.

Ακόμη χειρότερα, με περίπου 500.000 παιδιά να υπολογίζεται ότι είναι θύματα του σεξουαλικού «τουρισμό», η Βραζιλία τείνει να γίνει η χώρα με το μεγαλύτερο αριθμό παιδιών που υφίστανται καταστάσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, στον κόσμο.

Έξω από τα γήπεδα του τελευταίου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στην Βραζιλία, 10χρονια κορίτσια πωλούσαν σεξουαλικές «υπηρεσίες» έναντι 6 ρεάλ, ή αλλιώς… 1,62 ευρώ…

Αν και η οργάνωση υποστηρίζει ότι «η τουριστική βιομηχανία δεν είναι υπεύθυνη για την αύξηση της εμπορίας ανθρώπων», ωστόσο, εμμέσως πλην σαφώς την «δείχνει», σημειώνοντας ότι «η δομή και τα χαρακτηριστικά των τουριστικών υπηρεσιών δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες γι ‘αυτήν, κυρίως λόγω του εφησυχασμού των αρχών και της ασάφειες των ρυθμιστικών πλαισίων».

Έτσι, «η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών στον τομέα του τουρισμού γίνεται κυρίως μέσω: Ταξιδιωτικών πακέτων που περιλαμβάνουν σεξουαλικές υπηρεσίες, αιθουσών μασάζ, πρακτορείων συνοδών για επιχειρηματίες, Μπαρ, πίστες χορού, εστιατορίων, αισθητικών “ινστιτούτων”, πρακτορείων μοντέλων».

Άντε… «καλή έναρξη» Ολυμπιακών Αγώνων…

Πηγή: ToPeriodiko 

 

Share

Εργαζόμενες του σεξ και φεμινισμός: Μια συζήτηση με την κινηματογραφίστρια, Λίζι Μπόρντεν

girlgang

H Λίζι Μπόρντεν γύρισε δύο από τις πιο σημαντικές ταινίες της δεκαετίας του ’80. Η πρώτη της ταινία, Born in flames, βγήκε στις αίθουσες το 1983 και εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό μέλλον, μετά από μια δημοκρατική σοσιαλιστική επανάσταση στις ΗΠΑ. Η ταινία παρακολουθεί μια ομάδα ριζοσπαστικών γυναικών, κυρίως ομοφυλόφιλες και έγχρωμες, που διαπιστώνουν ότι η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν έχει επαρκώς απευθυνθεί στα ζητήματα πατριαρχίας και ρατσισμού και αποφασίζουν να οργανώσουν ένα «στρατό γυναικών» για να αγωνιστούν για μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση.

Η επόμενη ταινία της, Working girls (1986), είναι μια ρεαλιστική ματιά στη ζωή γυναικών που εργάζονται σε ένα πορνείο του Μανχάταν. Παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις πλέον ρεαλιστικές, μη αισθησιακές κινηματογραφημένες απεικονίσεις της εργασίας του σεξ.

Τριάντα χρόνια μετά, οι ταινίες της είναι χρήσιμες για ακτιβιστές παραμένοντας τολμηρές και οραματικές όσο και την ημέρα που κυκλοφόρησαν. Πρόσφατα ένα φεμινιστικό ακαδημαϊκό περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος για την ταινία Born in flames, ενώ ακτιβιστές στο Allied Media Conference του Ντιτρόιτ αφιέρωσαν ένα ολόκληρο εργαστήριο για να συζητήσουν την ταινία.

Η Μπόρντεν δεν αποφεύγει να χαρακτηριστεί φεμινίστρια, αλλά, όπως και οι γυναίκες στις ταινίες της, νιώθει άβολα με αυτό που χαρακτηρίζεται ως λευκός φεμινισμός της μεσαίας τάξης. Οι χαρακτήρες του Born in flames αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους περισσότερο στον επαναστατικό φεμινισμό με ταξική και φυλετική συνείδηση, που εμπνέεται από την οργάνωση Combahee River Collective παρά από το Ms Magazine [www.msmagazine.com].

Η Λίζι Μπόρντεν ζει στο Λος Άντζελες και σχεδιάζει τα επόμενα έργα της. Ακολουθούν αποσπάσματα από μια συζήτηση μαζί της.

 

Τη συνέντευξη πήρε ο Τζόρνταν Φλάχερτι*

Εγινα κινηματογραφίστρια μάλλον τυχαία. Πήγα στη Νέα Υόρκη θέλοντας να γίνω ζωγράφος, αυτή ήταν η μεγάλη μου φιλοδοξία. Αγαπούσα την τέχνη και η Νέα Υόρκη ήταν η πόλη την οποία επισκεπτόμουν κάνοντας ότο στοπ, όταν σπούδαζα Ιστορία της Τέχνης στο κολέγιο Γουέλσλι, δυτικά της Βοστόνης. Συμπτωματικά βρέθηκα στον κόσμο της τέχνης, όταν μια καθηγήτριά μου με σύστησε για να γράψω στο περιοδικό Art Forum και έτσι γνώρισα πολύ κόσμο. Σύχναζα στο Max’s Kansas City με όλους τους σπουδαίους καλλιτέχνες της εποχής: Ρίτσαρντ Σέρα, Ρόμπερτ Σμίθσον κ.ά. Έγραφα για καλλιτέχνιδες όπως η Ιβόν Ρέινερ, η Τζοάν Τζόνας και η Σιμόν Φόρτι.

Ριζοσπαστικοποιόμουν από το φεμινιστικό κίνημα, αλλά δεν έβλεπα έγχρωμες γυναίκες να συμμετέχουν. Επίσης, ριζοσπαστικοποιόμουν από τη σεξουαλικότητά μου και την αποστροφή μου για την πατριαρχία. Έτσι για μένα, η ταινία Born in flames αποτελούσε την έκφραση αυτής που ήμουν εκείνη την περίοδο. Ήμουν κάποια που εξεγειρόταν ενάντια στο μικρό κορίτσι που ήμουν στα μάτια όλων των καλλιτεχνών που συναναστρεφόμουν, τους τιτάνες της τέχνης, και ζούσα σε ένα κόσμο όπου ο φεμινισμός, με τον οποίο ερχόμουν σε επαφή, ήταν μια εκδοχή με την οποία δεν μπορούσα να σχετιστώ. Τι είχα κοινό με την Γκλόρια Στάινεμ; Τίποτα.

Ταινία σαν εξερεύνηση

Η ταινία που σίγουρα με επηρέασε για να γυρίσω το Born in flames ήταν το Battle of Algiers. Αφηγούταν την ιδέα ότι η επανάσταση δεν τελειώνει ποτέ, συνεχίζεται διαρκώς. Ήθελα να εξερευνήσω αυτό το φάσμα: αγωνίζεσαι με λόγια, αγωνίζεσαι με τη δημοσιογραφία και τελικά αγωνίζεσαι με την ένοπλη αντίσταση. Πάντα φανταζόμουν ότι οι γυναίκες πρωταγωνίστριες στο Born in flames θα συλλαμβάνονταν, θα φυλακίζονταν και, όπως στο Battle of Algiers, θα υπήρχε ένα άλλο κύμα γυναικών που θα έπαιρνε τις θέσεις τους, γιατί ο αγώνας πρέπει να συνεχίζεται, γιατί δεν έχει αλλάξει το ζητούμενο. Δεν έχει αλλάξει για τις γυναίκες και δεν έχει αλλάξει για τις μειονότητες.

Αυτό εξερευνούσα και η ταινία απλώς έτυχε να είναι το μέσο. Δεν είχα ιδιαίτερη ανησυχία να είναι προσεγμένη. Στην πραγματικότητα, όσο πιο τραχιά έμοιαζε, τόσο το καλύτερο. Ήθελα να απευθύνεται στη βάση. Πήγαινα σε γκέι μπαρ, γύριζα στο δρόμο, έβρισκα γυναίκες και τις ρωτούσα αν ήθελαν να συμμετέχουν στην ταινία. Την δημιουργήσαμε μαζί. Αυτοσχεδιάζαμε και στη συνέχεια έπαιρνα ό,τι είχαμε γυρίσει και δημιουργούσα σκηνές που εντάσσονταν σε ένα σενάριο. Αυτή η διαδικασία κράτησε πέντε χρόνια.

Γύρισα το Born in flames αντίστροφα. Κοιτούσα ό,τι γύριζα, προσπαθούσα να μην το πειράξω, το μόνταρα κρατώντας ό,τι χρειαζόμουν και μετά έφτιαχνα αντίγραφα για ό,τι ήθελα να κρατήσω. Στη συνέχεια έγραφα κάποιο σενάριο, έβγαινα ξανά έξω, τράβαγα και έτσι δημιούργησα κάποιο είδος ιστορίας. Αν υπήρχε κάποια διαδήλωση, τοποθετούσα τους ηθοποιούς μας μέσα σε αυτή και τράβαγα. Ή έστηνα μια διαδήλωση και έβαζα μέσα πραγματικούς ανθρώπους.

Ένα λιοντάρι ή πεντακόσια ποντίκια;

Πολλές από τις γυναίκες στην ταινία δεν ήταν ηθοποιοί. Κάποιες επελέγησαν τυχαία στο δρόμο και έμειναν στην ταινία και άλλες έφυγαν. Ορισμένες υποδύονταν μια εκδοχή του εαυτού τους, όπως η Αντέλ. Οι περισσότερες γυναίκες που το έκαναν αυτό, έγραφαν το δικό τους υλικό. Η Αντέλ έγραψε ποίηση και μουσική για την ταινία. Η γυναίκα που πεθαίνει ήταν κάποια που βρήκα στο YMCA να παίζει μπάσκετ. Δεν είχε πρόθεση να γίνει ηθοποιός, ήταν πολύ άτσαλη, αλλά μου άρεσε η όψη της. Κάποιοι από τους άνδρες που παίζουν στην ταινία ήταν ηθοποιοί. Ο Ρον Βάουτερ από το Wooster Group και ο Έρικ Μποκοσιάν.

Ένας από τους θησαυρούς που είχα ήταν η Φλο Κένεντι. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς βρήκα την Φλο, γιατί ήταν δικηγόρος του Ms Magazine. Αλλά ανήκε στη ριζοσπαστική πλευρά, ήταν πολύ τολμηρή. Είπε κάτι πολύ όμορφο στην ταινία: «Τι προτιμάς να δεις να μπαίνει από την πόρτα, ένα λιοντάρι ή πεντακόσια ποντίκια;» Πεντακόσια ποντίκια μπορούν να κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά και αυτό ήθελα με κάποιο τρόπο να δείξω με την ταινία.

Πάντοτε υποστηρίζω ότι υπάρχουν δύο τρόποι να γυρίσεις μια ταινία: με αφετηρία ένα ερέθισμα ή με αφετηρία ένα συμπέρασμα. Το Working girls ήταν συμπερασματική, διότι υπήρχε ένα σενάριο και από αυτό εκκινούσαμε, ενώ το Born in flames ήταν συνεπαγωγικό γιατί δημιουργήθηκε από σπόρους που φυτεύαμε καθώς τραβάγαμε.

«Working girls»

Η ιδέα για το Working girls γεννήθηκε καθώς μόνταρα υλικό από γυναίκες εν ώρα εργασίας για το Born in flames, σκηνές με γυναίκες να κάνουν πράγματα με τα χέρια τους, συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνής όπου μια γυναίκα βάζει ένα προφυλακτικό στο πέος ενός άνδρα. Πολλές από τις γυναίκες που γνώρισα στα γυρίσματα του Born in flames ήταν πόρνες. Ήμουν σε ένα περιβάλλον όπου η πορνεία μου προκαλούσε ενδιαφέρον και η ιδέα της απομυθοποίησης του σεξ δημιούργησε το Working girls. Σκέφτηκα ότι κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά την πορνεία στη μεσαία τάξη, όλοι έχουν προκαταλήψεις. Ό,τι είχα δει στον κινηματογράφο ήταν είτε παθητικές γυναίκες που έκαναν στοματικό σεξ για πέντε ή δέκα δολάρια είτε πόρνες για την υψηλή τάξη. Και οι δύο εκδοχές αντιμετωπίζονταν με ρομαντισμό και στις ταινίες και στην πραγματικότητα. Δεν είχα ποτέ δει την πλήξη ενός πορνείου, την απεικόνιση της ίδιας της δουλειάς και του γεγονότος ότι η πορνεία είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Αν αποφασίζεις ότι θέλεις να ξοδεύεις οκτώ ώρες και να δίνεις το κορμί σου, διότι δεν θέλεις να ξοδεύεις σαράντα ώρες και να δίνεις το μυαλό σου, είναι δική σου επιλογή. Το Working girls είναι περισσότερο μια ταινία για τη δουλειά παρά για το σεξ.

Απομυθοποίηση τώρα

Ορισμένοι πήγαν να δουν την ταινία νομίζοντας ότι μιλάει για σεξ. Αυτή η προσδοκία στην πραγματικότητα με εκτροχίασε ως κινηματογραφίστρια, διότι πολλοί με κατέγραψαν ως δημιουργό ερωτικών ταινιών και τέτοια σενάρια μου προσφέρονταν. Όμως επρόκειτο για τη λιγότερο ερωτική ταινία που θα μπορούσε να δει κανείς. Ήταν σαν ο θεατής να ήταν μια μύγα στον τοίχο και να παρακολουθούσε την εμπειρία των γυναικών με τους άνδρες πελάτες τους. Αντίθετα από την τυπική οπτική από την οποία παρουσιάζεται συνήθως ένα πορνείο σε μια ταινία, την αντρική, που βλέπει μια παράταξη κοριτσιών και σκέφτεται «ποιο ζαχαρωτό να διαλέξω σήμερα από το κουτί;». Έχεις την ευκαιρία να δεις τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες ανταποκρίνονται στους άνδρες, σε αυτούς που δείχνουν σεβασμό και σε αυτούς που δεν δείχνουν. Επίσης, καμία από τις γυναίκες δεν έχει τέλειο σώμα και αυτό δείχνεται επίσης.

Αυτό που απολαμβάνω είναι οι ταινίες που απομυθοποιούν πράγματα που έχουν παρανοηθεί. Οι τάξεις με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα όπως και οι γυναίκες στα άκρα.

Δεν πήγα σε σχολή κινηματογράφου. Νομίζω αν είχα πάει, το Born in flames δεν θα είχε γυριστεί, διότι οι δάσκαλοι θα μου είχαν πει ότι οι ταινίες δεν γυρίζονται με αυτόν τον τρόπο. Δεν αρχίζεις μια ταινία χωρίς σενάριο, μόνο με μια ιδέα. Αυτή η ταινία, όμως, ξεκίνησε έτσι, με μια υπόθεση. Στα χέρια μου εξελίχθηκε σε μολότοφ γιατί πραγματικά ήθελα να ανατινάξω κάτι.

* Ο Τ. Φλάχερτι είναι κινηματογραφιστής και δημοσιογράφος, με έδρα τη Νέα Ορλεάνη. Μπορείτε να δείτε δουλειά του στο: jordanflaherty.org. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο «Counterpunch» στις 28 Γενάρη 2015.

Πηγή: Εποχή

born-in-flames-movie-poster borden1

 

Share

EURO 2016: Για μια «γιορτή του ποδοσφαίρου» χωρίς σεξισμό και σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών

mouvementdunid1

της Λίνας Φιλοπούλου

Εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στην εργασιακή νομοθεσία η Γαλλία ετοιμάζεται να υποδεχτεί εκατομμύρια θεατές στα γήπεδα που θα παρακολουθήσουν, μεταξύ 10 Ιουνίου και 10 Ιουλίου, τους συνολικά 51 αγώνες στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Euro 2016.

Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε που η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον νόμο που ενισχύει τον αγώνα ενάντια στο σύστημα της πορνείας, ποινικοποιώντας τον πορνοπελάτη και απαλλάσσοντας την εκδιδόμενη γυναίκα από το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας (εδώ). Η Γαλλία κατατάσσεται με αυτόν τον τρόπο ανάμεσα στις χώρες με προοδευτική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων (σκανδιναβικό μοντέλο). Χωρίς πελάτες δεν υπάρχει πορνεία, χωρίς πελάτες δεν υπάρχει τράφικινγκ. Σε αυτά τα αποτελέσματα έχει οδηγήσει τουλάχιστον ο αντίστοιχος νόμος που εφαρμόζεται στη Σουηδία εδώ και πάνω από μια δεκαετία, σε αντίθεση με τις επιπτώσεις από τη νομιμοποίηση της πορνείας σε Γερμανία και Ολλανδία (αύξηση του τράφικινγκ και της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών).

Για πολλές γαλλικές φεμινιστικές οργανώσεις η διοργάνωση του Euro 2016 αποτελεί ιδανική στιγμή για μια καμπάνια που θα αποτρέπει τους άντρες από την αγορά του σεξ και τη βία κατά των γυναικών ενημερώνοντάς τους επίσης ότι, με βάση τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο, ο πορνοπελάτης διαπράττει ποινικό αδίκημα και θα του επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο. Γιατί ο ποδοσφαιρικός κόσμος είναι κυρίως ένας κόσμος ανδρών. Και γιατί οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις προσελκύουν φιλάθλους-σεξοτουρίστες.

Ας θυμηθούμε λίγο και την περίπτωση της Αθήνας το 2004 όπου εκτός από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων έπρεπε να υπάρξει μέριμνα και για τη φιλοξενία και ικανοποίηση των σεξοτουριστών. Γι’ αυτό το λόγο ο Δήμος Αθηναίων είχε προχωρήσει σε «επέκταση» των ρυθμίσεων του νόμου για την πορνεία, δίνοντας δυνατότητα λειτουργίας οίκων ανοχής σε ξενοδοχεία ή άλλους ανάλογους χώρους σύμφωνα με τα ισχύοντα σε ξένες χώρες, ώστε να διευκολυνθεί η παροχή των συγκεκριμένων υπηρεσιών στους χώρους στους οποίους θα κινούνται και θα διαμένουν οι άνδρες επισκέπτες (εδώ).

Ας θυμηθούμε και τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2006 στη Γερμανία. Αν και νομιμοποιημένη η πορνεία στη Γερμανία, ήδη από το 2002, υπήρξε αύξηση της εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των σεξοτουριστών οι Γερμανοί προχώρησαν στην κατασκευή ενός ογκώδους πορνείου 3.000 τ.μ. στο Βερολίνο (εδώ), του μεγαλύτερου της Ευρώπης, μερικές δεκάδες μόνον μέτρα από το στάδιο όπου φιλοξενήθηκε ο τελικός, ενώ παράλληλα επέτρεψαν την είσοδο σε 40.000 γυναίκες από χώρες της A. Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Αλλά και η περίπτωση της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA το 2014, όπου υπήρξε έξαρση της παιδικής πορνείας καθώς πολλά παιδιά οδηγήθηκαν στα αστικά κέντρα προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην αυξημένη ζήτηση των ξένων ποδοσφαιρόφιλων.

Φεμινιστικές οργανώσεις και οργανώσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο εκφράζουν πάντα την ανησυχία τους για την αυξημένη ζήτηση της πορνείας – και της παιδικής πορνείας – και των σεξουαλικών υπηρεσιών που παρατηρείται κατά τη διάρκεια Ολυμπιακών Αγώνων ή μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων. Είναι γεγονός ότι η εκδιδόμενη είναι αυτή που ζει καθημερινά με τη βία και το φόβο. Μια γυναίκα στην πορνεία αποτελεί λεία για εκατοντάδες κερδοσκόπους. Ανήκει στις πιο ευάλωτες ομάδες, που υπερεκπροσωπούνται στην πορνεία. Στη ζωή της μόνο ο δήμιός της λαμβάνει ικανοποίηση. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να δούμε τι αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νέος νόμος στη Γαλλία, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του EURO 2016, αλλά και μετέπειτα.

mouvementdunid

 

 

 

Share

H Γαλλία ψηφίζει υπέρ της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη

criminalize

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 6 Απριλίου η Γαλλία γίνεται η 5η χώρα της Ευρώπης μετά την Σουηδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία και τη Βόρεια Ιρλανδία που αποφασίζει την ψήφιση της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη, εφαρμόζοντας μάλιστα το λεγόμενο σκανδιναβικό μοντέλο. Το μοντέλο αυτό όχι μόνο κατανοεί τους λόγους για τους οποίους ένα άτομο μπαίνει στην αγορά του σεξ αλλά επικεντρώνεται και στο βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα εκδιδόμενα άτομα, του πώς να βγουν, πώς να ξεφύγουν ακριβώς από την πορνεία.

Με το «Νόμο για την Καταπολέμηση της Πορνείας και την Προστασία των Εκδιδόμενων Ατόμων» η γαλλική Εθνοσυνέλευση αναγνωρίζει λοιπόν ότι η πορνεία είναι μια μορφή βίας εναντίον των γυναικών και η αγορά σεξ είναι μια μορφή εξαναγκασμού. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ποινικοποίηση αυτή είναι σε απόλυτη συμφωνία με τον γαλλικό νόμο για τον βιασμό που προβλέπει ότι ο βιασμός είναι η οποιαδήποτε μορφή διείσδυσης που επιβάλλεται στο άτομο είτε με βία και με απειλή είτε αντίστοιχα με εξαναγκασμό. Σε αυτό το νομικό πλαίσιο το γαλλικό κράτος αναγνωρίζει  ότι η πορνεία βλάπτει τις εκδιδόμενες γυναίκες αφού υπονομεύει τόσο την ψυχολογική όσο και την σωματική τους ακεραιότητα, την ασφάλεια τους και την υγεία τους και τα βασικά ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο νόμος διευκρινίζει ότι όλα τα εκδιδόμενα άτομα, γυναίκες, άνδρες και παιδιά δεν θα έχουν καμία απολύτως ποινική κύρωση. Αντίθετα θα τους παρέχεται κοινωνική στήριξη και επιδόματα ώστε να έχουν μια διέξοδο από την πορνεία ενώ οι πορνοπελάτες θα τιμωρούνται με πρόστιμα (περίπου 1.500-3.700€) αλλά και με ποινική δίωξη αφού δίνεται πια η ευκαιρία στα ίδια τα εκδιδόμενα άτομα, εάν το επιθυμούν να μηνύουν τους εκμεταλλευτές τους.

Η απόφαση αυτή χαιρετίσθηκε τόσο από φεμινιστικές οργανώσεις όσο και από πολιτικούς ως ένα ιστορικό βήμα για την κατάκτηση της ισότητας των φύλων και της αλληλεγγύης αφού πλέον το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας μεταφέρεται από την εκδιδόμενη γυναίκα στον πορνοπελάτη. Ωστόσο ο νόμος αυτός ψηφίστηκε μέσα στον απόηχο της διαμάχης που ξέσπασε μετά την πρόταση της Διεθνούς Αμνηστίας πέρσι το καλοκαίρι για την πλήρη αποποινικοποίηση της πορνείας και έτσι δεν έλειψαν οι φωνές διαμαρτυρίας αντίστοιχα. Την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου απέξω από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση διαδήλωνε το γαλλικό Συνδικάτο των Εργαζομένων στη Βιομηχανία του Σεξ, στα γαλλικά Strass, το οποίο υποστηρίζει ότι ο νόμος αυτός όχι μόνο δεν βοηθά τους εκδιδόμενους αλλά αντίθετα τους καθιστά ακόμη πιο ευάλωτους. Μια άλλη κριτική επιμένει ότι αυτός ο νόμος θα πιέσει την πορνεία να προσαρμοστεί σε ένα μοντέλο διαδικτυακής επιχείρησης και επομένως θα πιο δύσκολη για έλεγχο και παρακολούθηση. Η αναπόφευκτη απάντηση στην κριτική αυτή είναι τα παραδείγματα χωρών όπου η πορνεία έχει αποποινικοποιηθεί πλήρως όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Νέα Ζηλανδία. Η Γερμανία και η Ολλανδία αποποινικοποίησαν μεν την πορνεία αλλά καμία χώρα δεν είδε μείωση του trafficking-αντίθετα υπήρξε αύξηση και της βίας κατά των ιερόδουλων (Observer Reporter). Αντίστοιχα «σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές υπολογίζεται ότι στην Γαλλία δουλεύουν περίπου 30.000 με 40.000 εκδιδόμενες, από τις οποίες το 80% είναι ξένες και πολύ συχνά θύματα trafficking και εκμετάλλευσης» (Le Monde).

Μένει λοιπόν να δούμε τι πραγματικό αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νόμος ως προς την μείωση του trafficking και της εκμετάλλευσης αυτών των εκδιδόμενων στη Γαλλία. Σε κάθε περίπτωση όμως η ποινικοποίηση του πορνοπελάτη και η μεταφορά επιτέλους της ποινικής ευθύνης σε αυτόν που διαπράττει τη βία και την εκμετάλλευση δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα ρηξικέλευθο βήμα για την καταπολέμηση της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών, ανδρών και παιδιών.

 

Share

Η διαμαρτυρία της Δράσης Αμνηστίας στο Λονδίνο προσελκύει 200 άτομα 

london1

της Janie Davies

Στις 23 Οκτωβρίου γυναίκες σε 50 χώρες διαμαρτυρήθηκαν, εκφράζοντας την αντίθεσή τους στο ψήφισμα της Διεθνούς Αμνηστίας ως προς την πλήρη αποποινικοποίηση της βιομηχανίας του σεξ, συμπεριλαμβανομένων των προαγωγών και των πορνοπελατών.

Η διαμαρτυρία οργανώθηκε από συνασπισμό μεμονωμένων γυναικών και γυναικείων ομάδων, που ονομάζεται Δράση Αμνηστίας. Όλες αυτές οι γυναίκες γνωρίζουν ότι, όπου γίνεται πλήρης αποποινικοποίηση ή νομιμοποίηση του εμπορίου του σεξ, το τράφικινγκ αυξάνεται. Αυτό έχει κάποια λογική, διότι εφόσον ο έλεγχος αφαιρείται, το οργανωμένο έγκλημα είναι σε θέση να λειτουργήσει πιο ελεύθερα. Γνωρίζουν ότι περίπου το 89 τοις εκατό των γυναικών στην πορνεία θέλουν να απεγκλωβιστούν, ότι περίπου οι μισές έχουν βιαστεί, ότι περίπου το 70 τοις εκατό έχει δεχτεί επίθεση και ότι ο μέσος όρος ηλικίας κατά την είσοδο στην πορνεία είναι 13-15 ετών.

Στο Λονδίνο η αστυνομία εκτίμησε ότι οι γυναίκες έξω από τα γραφεία της Διεθνούς Αμνηστίας έφταναν περίπου τα 200 άτομα. Εκεί υπήρχαν ενθουσιώδεις γυναίκες, μαζί με ακτιβίστριες, ερευνήτριες, δημοσιογράφους – όλες μαζί σε κλίμα αλληλεγγύης μεταξύ τους. Οι νεότερες ήταν γύρω στα είκοσι, οι πιο μεγάλες ήταν σε ηλικία ογδόντα χρονών. Αργότερα προστέθηκαν και μερικοί άνδρες, ένας εκ των οποίων είπε ότι είχε ενημερωθεί για τη διαμαρτυρία από μια ιταλική ομάδα στο Facebook δύο ώρες πριν και απολογήθηκε που δεν μπόρεσε να εμπλακεί νωρίτερα.

Οι διαδηλώτριες στέκονταν κατά μήκος του πολυσύχναστου λονδρέζικου δρόμου σε ώρα αιχμής και φώναζαν: «Κλείστε μέσα προαγωγούς και πορνοπελάτες!», «Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα!», «τα σώματα των γυναικών δεν είναι προς πώληση!» Μία μάλιστα έφερε ένα κινητό ηχείο που έπαιζε το «All Night Wrong», ένα τραγούδι που γράφτηκε ενάντια στην καμπάνια της Διεθνούς Αμνηστίας από τη Jeanette Westbrook.

Έμειναν περίπου μιάμιση ώρα, αρνούμενες να φύγουν όταν τους ζητήθηκε, υπενθυμίζοντας στο προσωπικό της Διεθνούς Αμνηστίας ότι το πεζοδρόμιο που πατούσαν ήταν ιδιωτική ιδιοκτησία. Σε έναν ιδιαίτερα ενθουσιώδη σεκιουριτά έγινε επίπληξη, επειδή φώναζε στις γυναίκες δείχνοντάς τες με το δάχτυλο. Η προσπάθειά του να τους κάνει μήνυση ήταν αναποτελεσματική και απέτυχε παταγωδώς. Από τα διώροφα κόκκινα λεωφορεία, που σταματούσαν στην κίνηση, οι επιβάτες παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον. Οι οδηγοί άνοιξαν τα παράθυρα τους για να πάρουν τις κάρτες που μοίραζαν οι διαδηλώτριες. Περαστικοί άφησαν τα στοιχεία τους, προτιθέμενοι να ασχοληθούν με την ευρύτερη εκστρατεία. Υπήρξε ένας ασήμαντος διαπληκτισμός με έναν περαστικό που ενοχλήθηκε που δεν μπορούσε να περάσει εύκολα από το πεζοδρόμιο.

london2

Οι γυναίκες από τη Δράση Αμνηστίας βρέθηκαν σε μια αναπάντεχη θέση. Χρειάστηκε να αντιταχθούν στην κορυφαία οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο, στο όνομα των γυναικών και των κοριτσιών. Οι γυναίκες και τα κορίτσια άλλωστε είναι άνθρωποι. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τότε που η Διεθνής Αμνηστία συμφώνησε με αυτή την πολιτική, τον Αύγουστο, ένας μεγάλος αριθμός οργανώσεων για τα δικαιώματα των γυναικών αντιπολιτεύονται αυτή την πολιτική και υποστηρίζουν το σκανδιναβικό μοντέλο, το οποίο αποποινικοποιεί μόνο την πώληση του σεξ και προωθεί σχέδια απεγκλωβισμού των γυναικών από την πορνεία.

Η πολιτική της Διεθνούς Αμνηστίας απογοητεύει γυναίκες και κορίτσια, υποβιβάζοντας τα δικαιώματά τους, καθώς δηλώνει ότι η πρόσβαση στο σεξ είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Στην πραγματικότητα το δικαίωμα να μην υφίστανται απάνθρωπη ή ταπεινωτική μεταχείριση είναι εγγυημένη από το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Αυτό είναι επίσης εγγυημένο τόσο από το Πρωτόκολλο του Παλέρμο (το Πρωτόκολλο των Ηνωμένων Εθνών για το τράφικινγκ) και τη Σύμβαση για την Εξάλειψη όλων των Μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW), καθώς και από τη Σύμβαση του 1949, η οποία αναγνωρίζει την πορνεία ως εκμετάλλευση.

Ο παραλογισμός της κατάστασης συνοψίστηκε από τη Lisa-Marie Taylor, πρόεδρο της Βρετανικής οργάνωσης για τα δικαιώματα των γυναικών, Feminism in London: «Δεν μπορούμε και δεν θα το ανεχτούμε ότι μια οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα στηρίζει, ενθαρρύνει και ασκεί πολιτική πίεσης υπέρ της πορνείας των γυναικών και κατ’ επέκταση των κοριτσιών. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα υπάρχοντα στοιχεία και καλούμε τις οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων να επανεξετάσουν τη θέση τους υπό το φως των πρόσφατων δεδομένων από περιοχές που έχουν εφαρμόσει το μοντέλο της νομιμοποίησης με αποκρουστικές συνέπειες», είπε η Taylor στο Feminist Current.

Η παγκόσμια διαμαρτυρία της Δράσης Αμνηστίας πραγματοποιήθηκε μια ημέρα πριν την ετήσια διάσκεψη του Feminism in London, έτσι πολλές ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των γυναικών βρίσκονταν ήδη στην πόλη. Ανάμεσά τους και οι καναδές νοσοκόμες, Linda MacDonald και Jeanne Sarson, παγκόσμιες αυθεντίες σχετικά με Βασανιστήρια από Μη Κρατικά Όργανα (Non-State Torture). Οι δύο ιδρύτριες της οργάνωσης Άτομα ενάντια στα Βασανιστήρια από Μη Κρατικά Όργανα γνωρίζουμε ότι οι γυναίκες  που είναι θύματα του τράφικινγκ και οι γυναίκες που εκδίδονται είναι εξαιρετικά ευάλωτες σε βασανιστήρια που διαπράττονται στην ιδιωτική σφαίρα.

«Είμαι εδώ για να μοιραστώ τις φωνές των γυναικών που μιλούν για τα όσα έχουν υποφέρει στα μαρτυρικά βασανιστήρια από μη κρατικά όργανα, συμπεριλαμβανομένων των βασανιστηρίων που συμβαίνουν στην πορνεία. Θέλω να ανακοινώσω δημόσια και στη Διεθνή Αμνηστία ότι τα βασανιστήρια δεν είναι δουλειά»,είπε η Linda MacDonald στο Feminist Current.

Οι δύο γυναίκες έχουν αφιερώσει 22 χρόνια στην υποστήριξη των θυμάτων και στην καμπάνια ενάντια στα βασανιστήρια από μη κρατικά όργανα, ώστε να χαρακτηριστούν ως ιδιαίτερο έγκλημα ενάντια στα ανθρώπινα δικαιώματα. «Ποτέ δεν θα ο βουλώσουμε σε σχέση με τα βασανιστήρια από μη κρατικά όργανα», είπε η Jeanne Sarson στο Feminist Current.

Το Feminist Current συνομίλησε επίσης με τη φεμινίστρια συγγραφέα και ακτιβίστρια, Anna Djinn: «Βλέπουμε ήδη το ψήφισμα της Διεθνούς Αμνηστίας να χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την αποποινικοποίηση του εμπορίου του σεξ και τους άνδρες που αγοράζουν σεξ, παρόλο που, όπου έχει τεθεί σε εφαρμογή η πλήρης αποποινικοποίηση, το τράφικινγκ έχει σημειώσει τεράστια έκρηξη. [Στη Γερμανία] 55 γυναίκες έχουν δολοφονηθεί από νταβατζήδες και τακτικούς πορνοπελάτες στα 13 χρόνια που η χώρα έχει υιοθετήσει την πλήρη αποποινικοποίηση. Μόνο μία γυναίκα έχει δολοφονηθεί στη Σουηδία κατά τη διάρκεια των 16 χρόνων του σκανδιναβικού μοντέλου. Η πολιτική της Διεθνούς Αμνηστίας είναι εμποτισμένη από την ανδρική κυριαρχία και έχει αποτύχει να συνειδητοποιήσει ότι οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι ανθρώπινα όντα με αναφαίρετο δικαίωμα να ζουν με αξιοπρέπεια. Είμαστε εδώ για να υπενθυμίσουμε στη Διεθνή Αμνηστία ότι κάνουν λάθος και πρέπει να αποκαταστήσουν αυτό το τρομερό σφάλμα», είπε η Djinn στο Feminist Current.

Αν οι νταβατζήδες και οι πορνοπελάτες δεν συλλαμβάνονται και δεν διώκονται επειδή απλά συμμετέχουν σε μια βάναυση αλυσίδα ανεφοδιασμού, οι αρχές θα πρέπει να τους περιμένουν, στην πραγματικότητα, μέχρι να βλάψουν τις γυναίκες στο εμπόριο του σεξ, προτού εκείνες μπορέσουν να δράσουν.

Αυτός είναι ο λόγος που η Δράση Αμνηστίας δεν θα σταματήσει, έως ότου η Διεθνής Αμνηστία έρθει στα λογικά της και δεσμευτεί ότι θα σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών σε όλο τον κόσμο.

Πηγή: feminist current

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Η αγορά του σεξ δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη

Απροστάτευτες: πώς η νομιμοποίηση της πορνείας απέτυχε

 

Share

Η αγορά του σεξ δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη

29Moran-superJumbo

της Rachel Moran*

ΔΟΥΒΛΙΝΟ-ΕΔΩ στην πόλη μου, νωρίτερα αυτόν το μήνα, η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνηστίας ενέκρινε μια νέα πολιτική η οποία ζητάει ουσιαστικά την αποποινικοποίηση της παγκόσμιας εμπoρίας του σεξ. Οι θιασώτες αυτής της πολιτικής υποστηρίζουν ότι η αποποινικοποίηση της πορνείας είναι ο καλύτερος τρόπος να προστατευθούν «τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιερόδουλων» παρόλο που αυτή θα εφαρμοζόταν εξίσου στους προαγωγούς, ιδιοκτήτες οίκους ανοχής και στους πορνοπελάτες[1].

Ο δεδηλωμένος στόχος της Αμνηστίας είναι να απαλλάξει τις εκδιδόμενες γυναίκες από το κοινωνικό στίγμα έτσι ώστε να γίνουν λιγότερο ευάλωτες στην κακοποίηση από εγκληματίες που λειτουργούν στις σκιές. Η Αμνηστία μάλιστα καλεί τις κυβερνήσεις «να εξασφαλίσουν ότι οι εργαζόμενοι/ες στην βιομηχανία του σεξ[2] θα έχουν πλήρη και ισότιμη νομική προστασία από την εκμετάλλευση, το trafficking και τη βία».

Η ψήφιση αυτής της πολιτικής από την Αμνηστία συμβαίνει στο πλαίσιο μιας παρατεταμένης, διεθνούς συζήτησης σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η πορνεία και να επιτευχθεί η προστασία των συμφερόντων των λεγόμενων εργαζόμενων στη βιομηχανία του σεξ. Είναι μια συζήτηση στην οποία έχω προσωπική ανάμειξη-και πιστεύω ότι η Αμνηστία κάνει ένα ιστορικό λάθος.

Μπήκα στην πορνεία-όπως κάνουν οι περισσότερες- πριν καν γίνω γυναίκα. Στην ηλικία των 14, είχα τεθεί υπό κρατική φροντίδα αφού αυτοκτόνησε ο πατέρας μου και η μητέρα μου υπέφερε από ψυχική ασθένεια.

Μέσα σ’ ένα χρόνο είχα καταλήξει στο δρόμο χωρίς σπίτι, χωρίς καμία μόρφωση ή προσόντα να δουλέψω κάπου. Το μόνο που είχα ήταν το σώμα μου. Στα 15 μου γνώρισα ένα νέο άνδρα ο οποίος θεώρησε ότι ήταν καλή ιδέα να εκπορνευτώ. Ως «φρέσκο κρέας» λοιπόν ήμουν εμπόρευμα σε υψηλή ζήτηση.

Για επτά χρόνια, με αγόραζαν και με πουλούσαν. Όταν δουλεύεις στο δρόμο, αυτό σημαίνει τουλάχιστον 10 φορές το βράδυ. Είναι δύσκολο να περιγράψω τον αντίκτυπο που είχε πάνω μου αυτός ο ψυχολογικός εξαναγκασμός και πόσο βαθιά διέβρωσε την εμπιστοσύνη μου στους άλλους. Ώσπου να φτάσω το τέλος της εφηβείας μου, είχα ήδη αρχίσει να κάνω χρήση κοκαΐνης για να μουδιάζω τον πόνο.

Ανατριχιάζω όταν ακούω τις λέξεις «εργασία του σεξ». Το να πουλάω το σώμα μου δεν ήταν βιοπορισμός. Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα σε μια συνηθισμένη πρόσληψη σε καθημερινή δουλειά και τον τελετουργικό ξεπεσμό όταν άγνωστοι χρησιμοποιούσαν το σώμα μου για να χορτάσουν τις ορμές τους. Η εκμετάλλευση μου ήταν διπλή-και από αυτούς που με εξέδιδαν και από αυτούς που με αγόραζαν.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν συνήγοροι της πορνείας που υποστηρίζουν ότι οι εκδιδόμενες πουλάνε σεξ ως συναινούντες ενήλικες. Όμως αυτές που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία είναι μια σχετικά προνομιούχα μειοψηφία-κυρίως λευκές, μεσοαστές, δυτικές γυναίκες σε πρακτορεία συνοδών-η οποία ούτε κατά διάνοια δεν έχει σχέση με την παγκόσμια πλειοψηφία. Το δικαίωμα τους να πουλάνε δεν υπερέχει του δικού μου δικαιώματος όπως και άλλων να μην πωλούνται σε ένα «επάγγελμα» που θηρεύει γυναίκες οι οποίες είναι ήδη περιθωριοποιημένες λόγω τάξης και φυλής.

Η απόπειρα αποποινικοποίησης της πορνείας παγκοσμίως δεν αποτελεί ένα προοδευτικό κίνημα. Η εφαρμογή της απλά θα αποτυπώσει και νομικά την αξίωση των ανδρών να αγοράζουν σεξ ενώ η αποποινικοποίηση της μαστροπείας θα προστατεύει μόνο τους προαγωγούς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πορνεία εκτιμάται ότι αξίζει τουλάχιστον 14 δισεκατομμύρια το χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα δεν προορίζονται για εκδιδόμενα κορίτσια σαν εμένα. Η εμπορία ανθρώπων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση του οργανωμένου εγκλήματος παγκοσμίως, μετά τα καρτέλ των ναρκωτικών, και στην ίδια θέση με το λαθρεμπόριο όπλων.

Στις χώρες όπου έχει αποποινικοποιηθεί η πορνεία, το νόμιμο έχει προσελκύσει το παράνομο. Στο Άμστερνταμ, και μάλιστα με την λαϊκή στήριξη, οι τοπικές αρχές έκλεισαν την πλειοψηφία των μαγαζιών της διάσημης περιοχής με τα Κόκκινα Φανάρια καθώς αυτή είχε μετατραπεί σε μαγνήτη για κάθε είδους εγκληματική δραστηριότητα.

Στην Γερμανία, όπου η πορνεία νομιμοποιήθηκε το 2002, η βιομηχανία του σεξ έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο άνδρες πληρώνουν για να χρησιμοποιούν 450.000 κορίτσια και γυναίκες κάθε μέρα. Οι τουρίστες που ψάχνουν για πληρωμένο σεξ συρρέουν μαζικά, ενισχύοντας τα «μεγα-πορνεία», που φτάνουν σε ύψος μέχρι και 12 ορόφους.

Στην Νέα Ζηλανδία, όπου η πορνεία αποποινικοποιήθηκε το 2003, κάποιες νέες γυναίκες, που δουλεύουν στους οίκους ανοχής, μου είπαν ότι οι άνδρες τώρα ζητάνε περισσότερες υπηρεσίες από ποτέ πληρώνοντας όμως λιγότερα από ποτέ. Και ακριβώς επειδή το επάγγελμα είναι κοινωνικά επιτρεπτό, η κυβέρνηση δεν έχει κάποιο λόγο ή κίνητρο να παράσχει κάποιο σχέδιο εξόδου σ’ εκείνες που θέλουν να ξεφύγουν. Αυτές οι γυναίκες είναι παγιδευμένες.

Υπάρχει μια εναλλακτική: μια προσέγγιση, που προέρχεται από τη Σουηδία και η οποία έχει υιοθετηθεί και από άλλες χώρες όπως η Νορβηγία, η Ισλανδία και ο Καναδάς και ενίοτε αποκαλείται το «Σκανδιναβικό μοντέλο».

Η βασική ιδέα είναι απλή: αφενός νομιμοποίηση της πώλησης του σεξ αφετέρου όμως ποινικοποίηση της αγοράς του σεξ-έτσι ώστε οι γυναίκες να μπορούν να λάβουν βοήθεια χωρίς να συλλαμβάνονται, να παρενοχλούνται ή ακόμη χειρότερα, και ο ποινικός κώδικας να χρησιμοποιείται για να αποθαρρύνει τους αγοραστές, γιατί αυτοί ουσιαστικά τροφοδοτούν την αγορά. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές αποθάρρυνσης όπως αστυνομικές επιχειρήσεις σε ξενοδοχεία, χρήση ψεύτικων διαφημίσεων για να περιορίζουν τους «πελάτες» και αποστολή δικαστικής κλήτευσης στα σπίτια των κατηγορουμένων όπου οι σύζυγοι τους μπορούν να τη δουν.

Από τότε που η Σουηδία πέρασε το νόμο, το ποσοστό των ανδρών που παραδέχεται ότι έχει αγοράσει σεξ έχει κυριολεκτικά κατρακυλήσει. (Το ποσοστό αυτό είναι 7,5 %, μετά βίας δηλαδή το μισό του αναφερόμενου των Αμερικάνων αντρών πορνοπελατών). Αντίθετα, στην γειτονική Δανία αφού αποποινικοποιήθηκε εντελώς η πορνεία, η εμπορία αυξήθηκε κατά 40% μέσα σε επτά χρόνια.

Παρά τα στερεότυπα, ο πορνοπελάτης δεν είναι ούτε μοναχικός ούτε κοινωνικά αποτυχημένος. Στην Αμερική, μια σημαντική μερίδα των πορνοπελατών που αγοράζουν συστηματικά σεξ έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 120.000 δολάρια και είναι παντρεμένοι. Οι περισσότεροι είναι απόφοιτοι κολλεγίου και αρκετοί έχουν μάλιστα και παιδιά. Γιατί λοιπόν να μην επιτρέψεις στα πρόστιμα, που μπορείς να βάλεις σε αυτούς τους προνομιούχους άνδρες, να αποτελέσουν την οικονομική βάση για την συμβουλευτική βοήθεια, εκπαίδευση και στέγαση νέων γυναικών; Είναι αυτοί που έχουν πιστωτικές κάρτες και επιλογές και όχι οι εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια.

Η Διεθνής Αμνηστία προτείνει ένα σεξουαλικό εμπόριο απελευθερωμένο από «βία, απάτη και εξαναγκασμό», όμως γνωρίζω, από όσα έχω ζήσει και έχω δει με τα μάτια μου, ότι η πορνεία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον εξαναγκασμό. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αντιπροσώπων της Αμνηστίας που ψήφισαν στο Δουβλίνο επιθυμούσαν πραγματικά να βοηθήσουν τις εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια και λανθασμένα αφέθηκαν να πειστούν ότι η αποποινικοποίηση των μαστροπών και των πορνοπελατών θα εξυπηρετούσε κάπως αυτήν ακριβώς την επιθυμία.  Αλλά αυτό που ψήφισαν τελικά εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν στην πραγματικότητα η αποποινικοποίηση της παραβίασης των δικαιωμάτων αυτών, σε παγκόσμια κλίμακα.

Το ψήφισμα αυτό θα τεθεί στο Διεθνές Διοικητικό Συμβούλιο της Αμνηστίας για την τελική απόφαση το φθινόπωρο. Πολλοί από τους επικεφαλής και τα μέλη της Αμνηστίας συνειδητοποιούν ότι διακυβεύεται η αξιοπιστία και η ακεραιότητα της οργάνωσης. Υπάρχει ακόμη χρόνος να σταματήσουν αυτή την καταστροφική πολιτική πριν βλάψει γυναίκες και παιδιά παγκοσμίως.

*Η Rachel Moran είναι ιδρύτρια του Space International, που υπερασπίζεται την κατάργηση της εμπορίας του σεξ, και συγγραφέας του απομνημονεύματος Επί πληρωμή: το ταξίδι μου στην πορνεία.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2015 στη στήλη Opinion Pages στην εφημερίδα NY TIMES και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη


 

Σημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Στο πρωτότυπο john (και όχι client) ο οποίος είναι ο πελάτης που πληρώνει την πόρνη για σεξ

[2] Στο πρωτότυπο στ’ αγγλικά «sex workers»: η έκφραση δεν αφορά μόνο τις εκδιδόμενες αλλά όλα τα άτομα που απασχολούνται στην βιομηχανία του σεξ  π.χ. για συνοδούς, άτομα που απασχολούνται στις λεγόμενες ροζ γραμμές κ.τλ. Για περισσότερες πληροφορίες: http://sti.bmj.com/content/81/3/201.full.pdf+html


 

Ενημερωτικό Σημείωμα 

Η Διεθνής Αμνηστία και η αποποινικοποίηση της πορνείας

Στις 11 Αυγούστου στο Δουβλίνο η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνησίας πρότεινε την αποποινικοποίηση της πορνείας με στόχο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εργαζόμενων του σεξ. Το βασικό επιχείρημα της ΔΑ είναι ότι αυτοί/αυτές είναι στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο διακρίσεων, βίας και κακοποίησης. Πάνω από 400 γυναικείες οργανώσεις όπως ο Συνασπισμός κατά της Διακίνησης Γυναικών (CATW) καθώς επίσης και διάσημες γυναίκες από την βιομηχανία του, θεάματος, όπως η Meryl Streep, η Angela Basset, η Emma Thompson και άλλες διαμαρτύρονται δυναμικά κατά της πρότασης αυτής και καλούν τα μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας να αναθεωρήσουν και να την καταψηφίσουν. Όσον αφορά το ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, αφού ήρθαμε σε τηλεφωνική επικοινωνία με το Γραφείο Τύπου μας επιβεβαίωσαν την στήριξη τους στην πρόταση αυτή διευκρινίζοντας ότι δεν υποστηρίζουν ότι η πορνεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ότι ωστόσο πρέπει να προστατευθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων του σεξ.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Απροστάτευτες: πώς η νομιμοποίηση της πορνείας απέτυχε

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

BBC: «Είναι η Γερμανία το μεγαλύτερο μπουρδέλο της Ευρώπης;»

 

Share

Σύγχρονα σκλαβοπάζαρα στις χώρες της Δύσης

human-trafficking1

Σκλαβοπάζαρα ανθρώπων, traffiking Εκτιμάται ότι 27 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας: γυναίκες που πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, παιδιά που εξωθούνται στην επαιτεία και άνδρες που εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας | THE ATTENDANTS

της Διαλεκτής Αγγελή

Μια αγορά όπου αντί για προϊόντα προσφέρονται ανθρώπινες ψυχές. Ενα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο που συνθλίβει ζωές και τσακίζει κορμιά.

Η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, αυτή η μάστιγα που διοχετεύει σύγχρονους σκλάβους στις εύπορες αγορές της Δύσης ως καταναλωτικά προϊόντα, αποτελεί ένα από τα τρία πιο κερδοφόρα οργανωμένα εγκλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, μαζί με την εμπορία όπλων και ναρκωτικών, αποφέροντας περίπου 25,7 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.

Τι είναι το τράφικινγκ

Με τον όρο «εμπορία ανθρώπων» εννοούμε το κύκλωμα του οργανωμένου εγκλήματος κυρίαρχη αιτία του οποίου είναι η ζήτηση.

Πρόκειται δηλαδή για μια αλυσίδα που αποτελείται από τον διακινητή, το θύμα και τον πελάτη.

«Δεν πρέπει να συγχέουμε την έννοια του τράφικινγκ με την περίπτωση των προσφύγων και των μεταναστών. Σκοπός του τράφικινγκ είναι η οικονομική εκμετάλλευση των θυμάτων με οποιονδήποτε τρόπο» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο εθνικός εισηγητής για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων, Ηρακλής Μοσκώφ.

«Υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά που άπτεται της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, της επαιτείας, που εντοπίζεται κυρίως στα παιδιά και τους ανάπηρους, της εργασιακής εκμετάλλευσης στα όρια της δουλείας, της εξώθησης των θυμάτων στο μικροέγκλημα και της εμπορίας οργάνων».

Η πλειονότητα των θυμάτων υπόκειται σε σεξουαλική εκμετάλλευση.

«Στην Ελλάδα υπάρχει η κυρίαρχη άποψη ότι στην πορνεία μπαίνει κάποιος με τη θέλησή του. Υπάρχουν γυναίκες που πουλιούνται και κακοποιούνται για 5 ή 10 ευρώ! Εδώ τίθεται το πολύ σημαντικό ζήτημα κατά πόσο η γυναικεία ή η ανδρική επιθυμία και αξιοπρέπεια αποτελεί παρεχόμενη υπηρεσία και εμπόρευμα» μας λέει ο Ηρ. Μοσκώφ.

»Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες που έχουν υιοθετήσει το σκανδιναβικό μοντέλο, όπως πρόσφατα έκανε η Ιρλανδία και η Γαλλία, προσπάθεια που στηρίζει και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε πολλές χώρες ισχύει το γερμανο-ολλανδικό μοντέλο, δηλαδή «εργάτες του σεξ με ασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα».

Το σκανδιναβικό μοντέλο δεν δέχεται ότι το γυναικείο ή το ανδρικό σώμα αποτελεί εμπόρευμα, καθώς το άτομο δεν βρίσκεται σε συνθήκες ελευθερίας. Γι’ αυτόν τον λόγο προβλέπει την ποινική δίωξη της πελατείας που γνωρίζει ότι οι υπηρεσίες που εισπράττει προέρχονται από θύματα εκμετάλλευσης.

«Στην Ελλάδα έχουμε μια ερμαφρόδιτη κατάσταση όπου η πορνεία προσεγγίζεται κυρίως από υγειονομική άποψη. Η κοινωνία κάνει τα στραβά μάτια και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της. Υπάρχει άλλωστε και η φράση που λέει ότι η πορνεία είναι το αρχαιότερο επάγγελμα. Κατά τη γνώμη μου, το αρχαιότερο επάγγελμα είναι ο κλέφτης, και κυρίως ο κλέφτης ανθρώπων, αυτός που εκμεταλλεύεται την υπεραξία του σώματος και της αξιοπρέπειας ενός άλλου ατόμου», υποστηρίζει ο Ηρ. Μοσκώφ.

Εκτιμάται ότι 27 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας. Γυναίκες που πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, παιδιά που εξωθούνται στην επαιτεία και άνδρες που εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσδιοριστεί αξιόπιστα το μέγεθος της εμπορίας ανθρώπων, ωστόσο αρμόδιοι φορείς εκτιμούν ότι ανά έτος διακινούνται:

  • Περίπου 2,45 εκατομμύριαάνθρωποι, εκτωνοποίωντο 1,2 εκατ. είναιπαιδιά (ΓραφείοΝαρκωτικώνκαιΕγκλήματοςτωνΗνωμένωνΕθνών & UNICEF)
  • Περίπου 800.000 άτομα στα διεθνή σύνορα, με πολύ περισσότερα θύματα εμπορίας στο εσωτερικό των χωρών (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης)
  • ΠολλέςεκατοντάδεςχιλιάδεςάνθρωποιεντόςΕυρωπαϊκήςΕνωσης, κυρίωςγυναίκεςκαιπαιδιά (EUROPOL).

Το συγκλονιστικό είναι ότι μόλις το 1%-2% των θυμάτων διασώζεται και µόνο ένας στους 100.000 Ευρωπαίους που ασχολούνται µε τη διακίνηση ανθρώπων καταδικάζεται.

Πιο συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική εκμετάλλευση, υπάρχουν 1,39 εκατομμύρια θύματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Πάνω από το 25% διακινείται από τη Νότια και την Ανατολική Ευρώπη, με το 90% αυτών να διοχετεύεται προς διάφορα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στην Ελλάδα, η οποία αποτελεί τόσο χώρα προορισμού όσο και διέλευσης, τα στατιστικά στοιχεία είναι πολύ περιορισμένα. Αυτό συμβαίνει γιατί το έγκλημα της εμπορίας και της εκμετάλλευσης είναι αθέατο και εξαιρετικά δύσκολο να στοιχειοθετηθεί, παρά το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη και ενεργός εγχώρια αγορά.

Στη χώρα μας, το 2014 καταγράφηκαν 36 υποθέσεις εμπορίας ανθρώπων, ενώ άλλες 13 καταγράφηκαν το α΄ τετράμηνο του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις οργανισμών που ασχολούνται με το ζήτημα, περίπου 20.000 γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων και 1.000 κοριτσιών ηλικίας 13-15 ετών, παραμένουν στην ελληνική βιομηχανία του σεξ.

Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τα ανήλικα θύματα, καταγράφηκαν 7 θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ένα θύμα εργασιακής εκμετάλλευσης και έξι περιπτώσεις επαιτείας το 2014, ενώ το α΄ τετράμηνο του 2015 έχουν καταγραφεί δώδεκα ανήλικα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. «Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που παρουσιάζουν οι αριθμοί. Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους» λέει ο κ. Μοσκώφ.

Αναλυτικά, μπορεί κανείς να βρει τα στατιστικά δεδομένα στην επίσημη ιστοσελίδα της Αστυνομίας: http://goo.gl/w6XJHs

Πρόληψη και αντιμετώπιση

Προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, ο εθνικός εισηγητής για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων υποστηρίζει ότι πέραν της δίωξης των διακινητών και των πελατών χρειάζεται τόσο η πρόληψη όσο και η προστασία του θύματος:

«Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα ευρύ μέτωπο. Xρειάζεται συνεργασία με την Αστυνομία, τους δικαστές και τους εισαγγελείς για την απονομή δικαιοσύνης, με φορείς όπως η υπηρεσία πρώτης υποδοχής και η υπηρεσία ασύλου, αλλά και με τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το εργασιακό τράφικινγκ σε σχέση με τις τροφοδοτικές αλυσίδες των εταιρειών. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, είναι αναγκαίο να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα μηδενικής ανοχής σε τέτοια ζητήματα από τους ίδιους τους καταναλωτές».

Ωστόσο, το πλέον θεμελιώδες είναι ο περιορισμός της ζήτησης, στόχος που θα επιτευχθεί μόνο με την εκπαίδευση των συναρμόδιων/συνεργαζόμενων φορέων, αλλά και την ευαισθητοποίηση του κοινού και κυρίως της νεολαίας:

«Είναι απαραίτητο να μπορέσουμε να έχουμε πρόσβαση στα σχολεία, εκεί που γεννιούνται οι συνειδήσεις, προκειμένου να διδάξουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στα παιδιά. Να διδάξουμε το αυτονόητο: ότι δηλαδή δεν αγοράζεις τον διπλανό σου και ότι δεν μπορείς να στέκεσαι απαθής τη στιγμή που γύρω σου πουλιούνται άνθρωποι. Πρέπει επιτέλους να αλλάξει το -αυτονόητο για πολλούς Ελληνες- αφήγημα «με Ρωσίδα στο κρεβάτι και με Αλβανό εργάτη»», μας λέει ο Ηρ. Μοσκώφ.

Break the Chain Festival

Στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής Ημέρας κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, διοργανώνεται το διήμερο πολυσυλλεκτικό φεστιβάλ Break the Chain στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.

Στις 24-25 Οκτωβρίου το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, συναυλίες, εικαστικές και φωτογραφικές εκθέσεις, ομιλίες και εργαστήρια με θέμα την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Μέσω της τέχνης επιχειρείται μια βιωματική προσέγγιση με σκοπό να φωτιστεί το ζήτημα της ανθρώπινης εμπορίας από διαφορετικές πτυχές.

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.breakthechain.gr/

http://www.facebook.com/breakthechain.gr

http://www.facebook.com/Greek-National-Rapporteur-on-Trafficking-in-Huma… 

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Άρτος και… trafficking

xvriatiko

της Ειρήνης Προμπονά

Όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς τους επιβλήθηκαν η καταβολή εγγυοδοσίας από 20.000 έως 200.000 ευρώ και περιοριστικοί όροι.

Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες  της αλυσίδας αρτοποιείων «Χωριάτικο», κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι υπόλοιποι 18.

Για τους τέσσερις καταδικασθέντες αποφασίστηκε να αφεθούν ελεύθεροι, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, αλλά και με την καταβολή εγγυοδοσίας. Για τον Άγγελο Γιανακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο  Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Το δικαστήριο αναγνώρισε το ελαφρυντικό του… προτέρου εντίμου βίου και στους τέσσερις καταδικασθέντες κατά πλειοψηφία (2-1) με την πρόεδρο να μειοψηφεί λόγω… αμφιβολιών.

Επίσης, καταδικάστηκε η Άννα-Μαρία Κούλπα για τα πλημμελήματα της αντίστασης και της απλής σωματικής βλάβης, με το δικαστήριο να ορίζει ποινή φυλάκισης 12 μηνών, με αναστολή στην έφεση.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών. Ο Άγγελος Γιαννακόπουλος καταδικάστηκε κατά συγχώνευση σε ποινή κάθειρξης 10 χρόνια και έξι μήνες, ο Μιχάϊ Κρέτου 12 έτη και έξι μήνες και σε κάθειρξη 10 ετών και 10 μηνών καταδικάστηκε ο Ελιοστόρ Ιγκόρ. Για τον Κωνσταντίνο Κύρου-απόστρατο αστυνομικό- επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 10 ετών.

Αυτά, όσον αφορά το νομικό κομμάτι, τις ποινές και τις απαραίτητες χρηματικές εγγυήσεις.

Παρακολουθώντας την δίκη αξίζει να καταγραφούν και τα παρακάτω:

-Ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του είχε προτείνει την ενοχή όλων των κατηγορουμένων για τα αδικήματα με τα οποία παραπέμπονται σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με σημαντικότερα τα κακουργήματα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση γυναικών, διακίνηση ναρκωτικών και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

-Σε όλες τις περιπτώσεις όπου υπήρξε διαφωνία στην ετυμηγορία, με αποτέλεσμα να μην είναι ομόφωνη, μειοψήφησε η πρόεδρος της έδρας, η οποία είχε την άποψη ότι υπήρξαν αμφιβολίες για την ενοχή των κατηγορουμένων.

-Ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του 1ου κατηγορουμένου (Άγγελος Γιαννακόπουλος) επετέθη λεκτικά προς την έδρα του δικαστηρίου λέγοντας πως «το δικαστήριο έλαβε υπ’ όψιν του στοιχεία που σχολιάζονται στην πιάτσα και όχι τα αποδεικτικά στοιχεία που έφεραν οι ίδιοι προκειμένου να αποδείξουν την αθωότητα του κατηγορούμενου. Μάλιστα επικαλέστηκε την  λέξη «πιάτσα» γιατί την είχε χρησιμοποιήσει ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του και απαίτησε να γραφτεί στα πρακτικά του δικαστηρίου, ως έχει.

Ο Εισαγγελέας απευθυνόμενος τόσο στην πρόεδρο, όσο και στον συνήγορο απάντησε πως δεν ανακαλεί την φράση και πως «κάποιοι άνθρωποι φυλάττουν Θερμοπύλες»

-Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του δεύτερου συνηγόρου υπεράσπισης επί των ποινών, το ακροατήριο είχε το «προνόμιο» ν’ ακούσει  στοιχεία για τον πρότερο-και νυν- βίο του κατηγορούμενου και για πολλοστή φορά να έρθει αντιμέτωπο με την συμπερασματική ρήση «ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Έτσι λοιπόν διαπιστώσαμε -μερικοί- πως, αν είσαι φορολογικά ενήμερος, έχεις ασφαλισμένους τους εργαζόμενους στο ΙΚΑ, δημιουργείς θέσεις εργασίας με αλυσίδα καταστημάτων, “στις τόσο δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας”, κάνεις φιλανθρωπίες  κρατώντας στην επιχείρησή σου ανήμπορους ανθρώπους, που δεν μπορούν να εργαστούν αλλά τους πληρώνεις  ή δηλώνεις έμπρακτα αλληλέγγυος, όπως για παράδειγμα προσφέροντας μια νταλίκα εμφιαλωμένο νερό στους σεισμόπληκτους κατοίκους της Κεφαλλονιάς, τότε, ίσως -κι αυτό είναι συμπέρασμα που προκύπτει από τα συμφραζόμενα, κόντρα στην λογική και στην δικαιοσύνη- ίσως τότε -λοιπόν- να μην έχει και τόση σημασία από που προέρχεται το χρήμα που προσφέρεις.

Ο συνήγορος μάλιστα «απολογήθηκε» λέγοντας πως «δεν είναι και η κα Βαρδινογιάννη ο πελάτης του για να φτιάξει νοσοκομεία, αλλά είναι ένας χρήσιμος στην κοινωνία και ευυπόληπτος πολίτης»!

Άρα το χρήμα-απ’ όπου κι αν προέρχεται, βρώμικο, ματωμένο ή καθαρό, δεν έχει σημασία-αρκεί, για να έχεις «πρόσωπο».

Ίσως να μην έχει σημασία ακόμα κι αυτό για μερικούς: Αν κάποιες γυναίκες αρπάχτηκαν δια της βίας από ένα φτωχό χωριό της Ρωσίας ή του διαλυμένου Ανατολικού μπλοκ  και βρέθηκαν σ’ ενα μπουντρούμι της ευρωπαϊκής Αθήνας ή της επαρχίας δαρμένες, βιασμένες, γυμνές και πεινασμένες μέχρι να συναινέσουν… σημασία τελικά έχει ο… «άρτος και τα θεάματα» που σ’ ενα γυαλιστερό ζαλισμένο κόσμο, σε μια σύγχρονη αρένα, αγνοεί την ιστορία των θυμάτων τράφικινγκ ή πολύ χειρότερα την φαντάζεται, αλλά δεν νοιάζεται γι’ αυτήν.

Στην τελική μπορεί για να νιώσει καλύτερα να πει πως τα κορίτσια του τράφικινγκ ήρθαν αυτοβούλως στην χώρα μας και νιώθουν μια χαρά ως εργαζόμενες. Κι αυτό μόνο αν έχουν έστω και στο ελάχιστο κρατήσει κάτι από την ευγένειά τους στην έκφραση… γιατί αυτά που λέγονται ακόμα και μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά υποβιβάζουν την έννοια της λέξης «άνθρωπος» στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Πηγή: Στο κόκκινο

 

Διαβάστε ακόμη

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

 

Share

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

human-trafficking1

του Μάνου Τσαλδάρη και της Άντα Ψαρρά

Το ξέπλυμα του βρόμικου χρήματος των ανθρώπων που κρατούσαν αλυσοδεμένες γυναίκες και τις εξανάγκαζαν σε πορνεία γινόταν μέσα από αλυσίδα… φούρνων!

Σε ποια χώρα εξαρθρώνεται από την αστυνομία ένα μεγάλο εγκληματικό δίκτυο, που συστηματικά εμπορεύεται, κακοποιεί και εκμεταλλεύεται γυναίκες-θύματα τράφικινγκ, έχει στην ιδιοκτησία του μεγάλα «μαγαζιά», βλέπε στριπτιζάδικα, με ημερήσιες εισπράξεις πάνω από 20.000 ευρώ, προμηθεύει με αλλοδαπές ολόκληρη την Ελλάδα, διαθέτει offshore στην Κύπρο, ξεπλένει μαύρο χρήμα, ενώ τα μέλη του διατηρούν ταυτόχρονα δύο μεγάλες αλυσίδες φούρνων με υποκαταστήματα παντού;

Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα ο δικός της επίτροπος και τοποτηρητής της Ε.Ε., Δημήτρης Αβραμόπουλος, ακριβώς στα θέματα αυτά αγνοεί ότι η μεγαλύτερη διεθνής συμμορία τράφικινγκ με Ελληνες εγκεφάλους, που εξαρθρώθηκε με τη συνδρομή και της Eλληνικής Aστυνομίας, εξακολουθεί ανενόχλητη να έχει πλούσια επιχειρηματική δράση, πριν ακόμα δικαστεί, και ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα περιλαμβάνει τον μισό Ποινικό Κώδικα; Η απάντηση είναι σαφής: Στην Ελλάδα! Το επιχειρηματικό… δαιμόνιο του Ελληνα έχει τελικά μεγάλη αποδοχή από τους θεσμούς του κράτους, ακόμη κι αν συνδέεται με τις πλέον άθλιες, απάνθρωπες και παράνομες δραστηριότητες.

Δικογραφίες

Ενα από τα μεγαλύτερα διεθνή κυκλώματα σωματεμπορίας, που αποκαλύφθηκε χάρη και στις κινήσεις της αρμόδιας αστυνομικής υπηρεσίας, δικάζεται εφτά ολόκληρα χρόνια μετά την εξάρθρωσή του μέσα στη σιωπή, ενώ οι βασικοί κατηγορούμενοι συνεχίζουν κανονικά τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Οι κατηγορούμενοι, που εμφάνιζαν πλούσια εγκληματική δράση από το 2006, παρέμεναν ασύλληπτοι και καταζητούμενοι, για να τεθούν τελικά υπό κράτηση το 2008.

Εν τω μεταξύ, έχουν σχηματιστεί δύο δικογραφίες. Τώρα εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων η υπόθεση του 2008 (ενώ η δεύτερη υπόθεση έχει προσδιοριστεί για τις 18/9/2015 έπειτα από συνεχείς αναβολές από το 2012). Η δίκη ξεκίνησε τον Φεβρουάριο και συνεχίζεται την Τρίτη 31/3/2015. Αφορά το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών με αριθμό 3540/2011, που αποδίδει βαριές κακουργηματικές πράξεις στο σύνολο σχεδόν των 20 κατηγορουμένων.

«Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού που συγκεντρώθηκε κατά τη διενεργηθείσα κύρια ανάκριση και την προηγηθείσα αυτής αστυνομική προανάκριση, και συγκεκριμένα από τις καταθέσεις μαρτύρων, τα έγγραφα και τις απολογίες των κατηγορουμένων, προέκυψαν τα εξής πραγματικά περιστατικά: Από έρευνες των αστυνομικών της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων της Υποδιεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος διαπιστώθηκε ότι από το 2006 ώς τον Νοέμβριο του 2008 οι κάτωθι κατηγορούμενοι από κοινού ενεργώντας συγκρότησαν δομημένη εγκληματική οργάνωση, με αδιαμφισβήτητο αρχηγό τον … και δεύτερο τη τάξει τον αδελφό του … και τον … με διακριτούς ρόλους και διαρκή δράση και με σκοπό τη διάπραξη πλειόνων κακουργημάτων: οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση (σωματεμπορία) αλλοδαπών γυναικών (ανηλίκων και ενηλίκων, σύμφωνα με το βούλευμα), αρπαγή από κοινού, επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, ηθική αυτουργία, αγορά και διάθεση ναρκωτικών ουσιών, πλαστογραφίες μετά χρήσεως […] και νομιμοποίηση εσόδων από αυτήν τη δραστηριότητα κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση» (απόσπασμα από το παραπεμπτικό βούλευμα).

Αστυνομικές επιχειρήσεις

Εδώ διευκρινίζεται ότι οι βασικοί κατηγορούμενοι διέφευγαν επιτυχώς τη σύλληψη, ενώ υπήρχαν οι καταγγελίες για την εγκληματική τους δραστηριότητα ήδη από το 2007. Μετά από σήμα της Ιντερπόλ, με αίτημα των ουκρανικών αρχών οργανώθηκε αστυνομική επιχείρηση υπό τον κωδικό «Vitrine» από την αρμόδια Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος. Για την πραγματοποίησή της είχαν ενημερωθεί ο τότε αντεισαγγελέας Εφετών Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Παναγιώτης Πούλιος.

Οι αστυνομικές έρευνες είχαν ξεκινήσει από το 2007, έπειτα από καταγγελίες για «αγορά» δύο νεαρών γυναικών από την Ουκρανία από συγκεκριμένο άτομο, μεταφορά τους στην Ελλάδα και εξαναγκασμό σε πορνεία. «Κάθε γυναίκα χρεωνόταν από το κύκλωμα 30.000 ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχούσε δήθεν στα έξοδα μεταφοράς και εγκατάστασης στην Ελλάδα.

Για την αποπληρωμή του ποσού, το κύκλωμα ανάγκαζε τις γυναίκες να εκδίδονται αντί 100 έως 120 ευρώ τη φορά, από τα οποία οι ίδιες εισέπρατταν 30-40 ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα κρατούνταν από τους οδηγούς του κυκλώματος και παραδίδονταν στον αρχηγό. Προκειμένου να κρατούν δέσμιες ορισμένες κοπέλες, όταν το ποσό αποπληρωνόταν, έβαζαν δυο Αλβανούς να τους κλέψουν τα έγγραφα, οπότε έβγαζαν καινούργια και η γυναίκα παρέμενε χρεωμένη» («ESPRESSO», 9/7/2007).

Η επόμενη αστυνομική επιχείρηση με τον κωδικό «Λευκός Αρτος» έγινε τον Νοέμβριο του 2008: «Ανθρωποκυνηγητό, προκειμένου να συλληφθεί εντός των ορίων του Αυτοφώρου ένας υπεράνω υποψίας επιχειρηματίας, ο 39χρονος, ως εγκέφαλος συμμορίας του μεγαλύτερου διεθνούς κυκλώματος σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών γυναικών, έχουν εξαπολύσει από χθες οι αστυνομικοί της Ασφάλειας. Ηδη συνελήφθησαν εκτός από τον αδελφό του, άλλα 30 μέλη του κυκλώματος. Στην επιχείρηση συμμετείχαν 60 αστυνομικοί, υπάλληλοι της ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ) και επτά εισαγγελείς», («ESPRESSO», 10/11/2008).

Τελικά ο καταζητούμενος συνελήφθη και προφυλακίστηκε, όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, ενώ έπειτα από μήνες αποφυλακίστηκαν, συνεχίζοντας τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Για τις γυναίκες κινήθηκε τότε διαδικασία για τον χαρακτηρισμό τους ως θυμάτων εμπορίας ανθρώπων και επρόκειτο να τεθούν υπό την προστασία μη κυβερνητικών οργανώσεων για την περίθαλψη και υποστήριξή τους.

Φούρνοι… χρυσωρυχεία!

Οπως μας πληροφορούν οι επιχειρηματίες από την ιστοσελίδα τους: «Η εταιρεία έχει σαν αντικείμενο την παραγωγή και εμπορία προϊόντων αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής. Αποτελεί την ταχύτερα αναπτυσσόμενη εταιρεία στον κλάδο της αρτοποιίας». Μάλιστα εκτίθενται στην ιστοσελίδα η φιλοσοφία, οι βασικοί στόχοι αλλά και το επιχειρηματικό… όραμα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι από μερίδα του Τύπου οι υπόδικοι προβάλλονται ως πετυχημένοι: «Την ώρα που η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τις περισσότερες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μια αλυσίδα φούρνων ανοίγει το ένα κατάστημα μετά το άλλο, επενδύοντας μεγάλα χρηματικά ποσά και προσφέροντας ψωμί σε πολλούς εργαζομένους.

Ο άνθρωπος που ουσιαστικά κινεί όλα τα νήματα είναι ο 45χρονος …, ένα πρόσωπο με κινηματογραφικό παρελθόν, που έχει συνδέσει το όνομά του με απίστευτες ιστορίες. Μέχρι και καταζητούμενος από την Ιντερπόλ υπήρξε για ένα διάστημα, καθώς κατηγορήθηκε ως “εγκέφαλος του μεγαλύτερου ροζ κυκλώματος” που έδρασε ποτέ στη χώρα.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για τον επιχειρηματία υπήρξαν καταγγελίες στον εισαγγελέα, καθώς φέρεται να χρησιμοποιούσε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κακοποιημένων γυναικών, για να νομιμοποιεί τις στριπτιζέζ του» («Πρώτο Θέμα», 17/10/2013).

Βέβαια η εφημερίδα δεν παραλείπει να υποσημειώσει τη «δικαστική εκκρεμότητα» σε βάρος των ιδιοκτητών των δύο αλυσίδων: «Οσοι τον γνωρίζουν κάνουν λόγο για έναν δαιμόνιο τύπο που μπορεί να στήνει και να οργανώνει ταυτόχρονα πολλές επιχειρήσεις χωρίς να φαίνεται πουθενά. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Αστυνομία και το ΣΔΟΕ τον κυνηγούσαν πολλά χρόνια για να καταφέρουν να τον δέσουν και να αποδείξουν ότι αυτός είναι το μεγάλο αφεντικό ροζ κυκλώματος των Αθηνών».

Το δημοσίευμα όμως του «Πρώτου Θέματος» προχωράει και στο να κάνει γνωστές συναλλαγές του υπόδικου επιχειρηματία με την ΕΛ.ΑΣ.: «Είναι ο ίδιος άνθρωπος που τον Σεπτέμβριο του 2009 κατηγόρησε διοικητή αστυνομικού τμήματος ότι του έκανε τη ζωή κόλαση από την ώρα που αποφάσισε να σταματήσει τις εκπτώσεις στους αστυνομικούς! Μάλιστα έστειλε και εξώδικο στον αρμόδιο υπουργό και στον αρχηγό της Αστυνομίας». Η μία υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. εξαρθρώνει το μεγαλύτερο δίκτυο σωματεμπορίας και μαύρου χρήματος, ενώ η άλλη διεκδικεί εκπτώσεις στα προϊόντα του βασικού κατηγορούμενου. Παράξενα ελληνικά φαινόμενα!

Σιγή ιχθύος

Η δίκη συνεχίζεται χωρίς τα θύματα, που είναι άγνωστο το πώς και το πού έχουν καταλήξει, φυσικά χωρίς πολιτική αγωγή, χωρίς δημοσιότητα και με τους κατηγορούμενους να εμφανίζονται δημόσια σχετικά εφησυχασμένοι.

Ανώτατος αστυνομικός που συμμετείχε στην αστυνομική επιχείρηση εξάρθρωσης, δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ότι η υπόθεση αυτή ήταν τόσο «δεμένη» που θα του προξενούσε μεγάλη έκπληξη μια διαφορετική από την αναμενόμενη απόφαση της Δικαιοσύνης.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αναμένεται να ολοκληρώσει τη δικαστική διαδικασία και να αποδώσει δικαιοσύνη για μια υπόθεση που είχε πολλά ανθρώπινα θύματα, μαύρο χρήμα και για άλλη μία φορά εξέθεσε και εκθέτει τη χώρα, όχι μόνο για την καθυστέρηση αλλά και για τις έκνομες δραστηριότητες επιφανών επιχειρηματιών που κατορθώνουν να ξεγλιστρούν, αφήνοντας άφωνους ακόμα και τους αστυνομικούς πρωταγωνιστές στην εξάρθρωση ενός μεγάλου εγκληματικού κυκλώματος μαστροπών που -τελικά- τους βγάζει τη… γλώσσα!

Βασανιστήρια και κέρδη-μαμούθ

«Μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας παραπλανούσαν τα θύματα, τα έφερναν στην Ελλάδα και εκεί άρχιζε το δικό τους μαρτύριο και τα κέρδη της συμμορίας -διαπιστώνει το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών. Συνοπτικά: Τα «μαγαζιά» ήταν το … (Μεταμόρφωση) και το … (Συγγρού), η αλυσίδα φούρνων … και κυπριακή offshore που τους διασφάλιζε φορολογική ασυλία. Οι αστυνομικοί που έκαναν τις εφόδους ως πελάτες βρέθηκαν μπροστά σε δεκάδες γυναίκες θύματα, τα ποσά που καταγράφηκαν στη δικογραφία ήταν τερατώδη, ενώ κοπέλες που το έσκασαν από τους συνεργούς της συμμορίας είχαν καταγγείλει σειρά κακοποιήσεων και βασανιστηρίων».

Βασικός συνεργός φέρεται να είναι -σύμφωνα με το βούλευμα- ο συνταξιούχος αστυνομικός … (στέλεχος των επιχειρήσεων και των αρτοποιείων) και συνολικά 20 Ελληνες και αλλοδαποί πολίτες με διάφορες κατηγορίες.

Οι περιγραφές αστυνομικών και οι καταγγελίες θυμάτων που περιέχονται στο παραπεμπτικό είναι ανατριχιαστικές για τις δεκάδες κοπέλες που δούλευαν κάτω από τις απειλές σωματικής βίας στα μαγαζιά ή μεταφέρονταν με τις μηχανές των μπράβων στα σπίτια και στα ξενοδοχεία. Οι αστυνομικοί είχαν βρει και «μαύρη λίστα» πελατών που, είτε ήταν ιδιαίτερα βάναυσοι και χτυπούσαν άγρια τις κοπέλες, με συνέπεια να υπάρχουν ζημιές στο «εμπόρευμα», είτε ήταν κακοπληρωτές.

Ανακάλυψαν ακόμα έγγραφα, από τα οποία προέκυπτε ότι τα μέλη του κυκλώματος είχαν στείλει τους τελευταίους δύο μήνες σε εμβάσματα στους συνεργάτες τους στις ανατολικές χώρες χρηματικά ποσά ύψους 200.000 ευρώ. Κάτι που έδειχνε ότι τα κέρδη του κυκλώματος ανέρχονταν σε εκατομμύρια ευρώ. Ακόμα και τα λογιστήρια των νυχτερινών μαγαζιών και της αλυσίδας των φούρνων ήταν -σύμφωνα με τους αστυνομικούς- κοινά.

Από τα αναλυτικά στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι ημερήσιες εισπράξεις κατά μέσον όρο έφταναν τα 25.000 ευρώ. Σημειώνεται εδώ ότι τα μαγαζιά αυτά, όπως και κάποια άλλα που φέρονται να κατέχουν οι κατηγορούμενοι, συνεχίζουν να λειτουργούν, χωρίς όμως να εμφανίζονται οι ίδιοι ιδιοκτήτες, που πλέον εμφανίζονται μόνο στις αλυσίδες των αρτοποιείων. Ισως και να τα πούλησαν, ποιος ξέρει…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Απροστάτευτες: πώς η νομιμοποίηση της πορνείας απέτυχε

prostitution

των Cordula Meyer, Conny Neumann, Fidelius Schmid, Petra Thuckendanner and Steffen Winter

Όταν η Γερμανία νομιμοποιούσε την πορνεία πριν από τουλάχιστον μια δεκαετία, οι πολιτικοί ήλπιζαν ότι έτσι θα μπορούσαν να δημιουργηθούν καλύτερες συνθήκες διαβίωσης και θα δινόταν περισσότερη αυτονομία στις εκδιδόμενες. Όμως αυτό δεν λειτούργησε. Η εκμετάλλευση και το trafficking παραμένουν βασικά προβλήματα.

Το Sânandrei είναι ένα φτωχό χωριό στη Ρουμανία, με υποβαθμισμένα σπίτια και λασπωμένα μονοπάτια. Περίπου το 80% των νέων σε ηλικία κατοίκων είναι άνεργοι, ενώ μια οικογένεια θεωρείται τυχερή εάν κατέχει έναν κήπο για να καλλιεργεί πατάτες και λαχανικά.

Η Αλίνα στέκεται μπροστά από το σπίτι των γονιών της, ένα από τα παλαιότερα στο Sânandrei, φορώντας γούνινες μπότες και τζιν. Μιλάει για τους λόγους για τους οποίους ήθελε να φύγει μακριά από το σπίτι της πριν από τέσσερα χρόνια, αφού είχε κλείσει τα 22. Μιλάει για τον πατέρα της, που μεθούσε και έδερνε τη γυναίκα του, ενώ μερικές φορές κακοποιούσε και την κόρη του. Η Αλίνα δεν είχε ούτε λεφτά ούτε δουλειά.

Μέσω του νέου αγοριού μιας φίλης της, άκουσε για τις δυνατότητες στη Γερμανία. Έμαθε ότι εκεί μια πόρνη μπορούσε εύκολα να κερδίζει €900 τον μήνα.

Η Αλίνα άρχισε να το σκέφτεται. Οτιδήποτε έμοιαζε καλύτερο από το Sânandrei. «Νόμιζα ότι θα έχω δικό μου δωμάτιο, ένα μπάνιο και όχι πάρα πολλούς πελάτες», λέει. Το καλοκαίρι του 2009 αυτή και η φίλη της μπήκαν στο αυτοκίνητο του αγοριού της φίλης και, οδηγώντας μέσω της Ουγγαρίας, της Σλοβακίας και της Τσεχίας, έφτασαν στη γερμανική πρωτεύουσα –όχι στην τρέντι συνοικία του Mitte, στην καρδιά της πόλης, αλλά κοντά στο αεροδρόμιο Schönefeld, όπου και μόνο το όνομα του οικήματος έλεγε πολλά για τον ιδιοκτήτη: Airport Muschis («Μουνιά του Αεροδρομίου»). Το πορνείο ειδικευόταν σε flat-rate sex (ΣτΜ, κάτι σαν τον μπουφέ που προσφέρουν τα ξενοδοχεία). Για €100 ο πελάτης μπορούσε να κάνει σεξ για όση ώρα και όσο συχνά ήθελε.

Όλα έγιναν πολύ γρήγορα, λέει η Αλίνα. Υπήρχαν και άλλες γυναίκες από τη Ρουμανία που γνώριζαν τον άντρα που είχε φέρει και εκείνες εκεί. Της είπαν να παραδώσει τα ρούχα της και της έδωσαν αποκαλυπτικά εσώρουχα. Μόλις μερικές ώρες μετά την άφιξή της, έπρεπε να δεχτεί τους πρώτους πελάτες. Σύμφωνα με την ίδια, όταν δεν ήταν αρκετά καλή με τους πελάτες, οι Ρουμάνες της μείωναν των μισθό της.

Οι Βερολινέζοι πελάτες πλήρωναν κατά την είσοδο. Πολλοί έκαναν χρήση ουσιών για να βελτιώσουν τις σεξουαλικές τους επιδόσεις και άντεχαν όλη τη νύχτα. Συχνά σχηματιζόταν ουρά έξω από το δωμάτιο της Αλίνας. Η ίδια λέει ότι κάποια στιγμή σταμάτησε να μετράει πόσοι άντρες περνούσαν από το κρεβάτι της. «Το απώθησα από τη μνήμη μου», λέει. «Ήταν τόσοι πολλοί, κάθε μέρα».

Κλειδωμένες

Η Αλίνα λέει ότι εκείνη και οι άλλες γυναίκες έπρεπε να πληρώνουν στους νταβατζήδες €800 την εβδομάδα. Μοιραζόταν ένα κρεβάτι σε ένα υπνοδωμάτιο με τρεις ακόμα γυναίκες. Δεν υπήρχε επίπλωση. Το μόνο που είδε από τη Γερμανία ήταν το απέναντι βενζινάδικο, στο οποίο επιτρεπόταν να πάει για να αγοράσει τσιγάρα και σνακ, όμως μόνο με τη συνοδεία ενός φρουρού. Τον υπόλοιπο καιρό, λέει, τον πέρασε κλειδωμένη μέσα στο κλαμπ.

Οι εισαγγελείς έμαθαν ότι οι γυναίκες στο κλαμπ έπρεπε να προσφέρουν κολπικό, πρωκτικό και στοματικό σεξ, καθώς και να εξυπηρετούν πολλούς άντρες ταυτόχρονα στα λεγόμενα «gang bang sessions». Οι άντρες δεν φορούσαν πάντοτε προφυλακτικά. «Δεν μου επιτρεπόταν να πω όχι σε τίποτα», λέει η Αλίνα. Κατά την περίοδό της, έβαζε σφουγγάρια στον κόλπο της ώστε να μην το προσέξουν οι πελάτες.

Λέει ότι ούτε εκέινη ούτε και οι άλλες γυναίκες δέχτηκαν σωματική κακοποίηση. «Έλεγαν ότι ξέρουν ανθρώπους στη Ρουμανία που γνώριζαν πού μένουν οι οικογένειές μας» και αυτό ήταν αρκετό. Τις λίγες φορές που μιλούσε με τη μητέρα της στο τηλέφωνο, της έλεγε ψέματα και πως είναι ωραία στη Γερμανία. Μια φορά ένας νταβατζής την πλήρωσε €600 και εκείνη κατάφερε να στείλει στην οικογένειά της τα χρήματα.

Η ιστορία της Αλίνας δεν είναι ασυνήθιστη στη Γερμανία. Φιλανθρωπικές οργανώσεις και ειδικοί εκτιμούν ότι υπάρχουν τουλάχιστον 200.000 εκδιδόμενες γυναίκες στη χώρα. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες, συμπεριλαμβανομένης εκείνης του European Network for HIV/STI Prevention and Health Promotion among Migrant Sex Workers (TAMPEP), 65-80% των κοριτσιών και γυναικών έρχονται από το εξωτερικό. Οι περισσότερες είναι από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία.

Η αστυνομία δεν μπορεί να κάνει πολλά για γυναίκες σαν την Αλίνα. Σύμφωνα με την ίδια, οι νταβατζήδες ήταν προετοιμασμένοι για εφόδους και περηφανεύονταν για το ότι είχαν ανθρώπους στην αστυνομία. «Ήξεραν πότε θα γινόταν έφοδος», λέει η Αλίνα, γι’ αυτό ποτέ δεν τόλμησε να μιλήσει σε αστυνομικό.

Οι νταβατζήδες είχαν πει στις κοπέλες ακριβώς τι να λένε στην αστυνομία. Έπρεπε να ισχυριστούν ότι, ενώ ήταν ακόμη στις χώρες τους, ανακάλυψαν στο ίντερνετ ότι μπορούσαν να βγάλουν καλά λεφτά δουλεύοντας σε πορνείο στην Γερμανία. Στη συνέχεια, απλώς αγόρασαν ένα εισιτήριο λεωφορείου και εμφανίστηκαν στο κλαμπ μια ωραία πρωία, από μόνες τους.

Ένας ιστός ψεμάτων

Είναι αρκετά πιθανό ότι κάθε αστυνομικός που εργάζεται σε περιοχή με κόκκινα φανάρια ακούει τα ίδια ψέματα ξανά και ξανά. Ο σκοπός τους είναι να καλυφτεί κάθε ένδειξη trafficking, που προδίδει τη μεταφορά γυναικών στη Γερμανία για την εκμετάλλευσή τους. Μετατρέπονται σε μια αφήγηση που μεταμορφώνει γυναίκες σαν την Αλίνα σε αυτόνομες εκδιδόμενες, γυναίκες επιχειρηματίες που έχουν επιλέξει ελεύθερα το επάγγελμά τους και στις οποίες η Γερμανία θέλει να προσφέρει τις βέλτιστες συνθήκες εργασίας στον κλάδο των σεξουαλικών υπηρεσιών του τομέα της παροχής υπηρεσιών.

Αυτή είναι η εικόνα της «αξιοσέβαστης πόρνης» που προσπαθούν να πλασάρουν οι πολιτικοί: εκείνης που είναι ελεύθερη να κάνει ό,τι θέλει, καλυμένη από το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, που κάνει μια δουλειά που απολαμβάνει και ταυτόχρονα της επιτρέπει να έχει καταθέσεις στην τράπεζα. Οι κοινωνικοί επιστήμονες έχουν δημιουργήσει έναν όρο για αυτές τις γυναίκες: «μετανάστριες εργαζόμενες στο σεξ» («migrant sex workers»), δηλαδή φιλόδοξες γυναίκες στον τομέα της παροχής υπηρεσιών που εκμεταλλεύονται τις ευκαιρίες που προσφέρει η ολοένα ενοποιούμενη Ευρώπη.

Το 2001 η Γερμανική Βουλή, με τις ψήφους της κυβέρνησης των Σοσιαλδημοκρατών και των Πρασίνων, πέρασε έναν νόμο για την πορνεία που σκόπευε να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας. Σύμφωνα με αυτόν, οι γυναίκες θα μπορούσαν να ασκήσουν αγωγή για τους μισθούς τους καθώς και να έχουν εισφορές για την υγεία, την ανεργία και τα συνταξιοδοτικά προγράμματα. Σκοπός ήταν να γίνει η πορνεία επάγγελμα ανάλογο για παράδειγμα ενός ταμία ή βοηθού οδοντιατρίου, αποδεκτό και όχι εξοστρακίσιμο.

Οι γυναίκες που υποστήριζαν σθεναρά την αυτονομία στην εργασίας στο σεξ ήταν πολύ ευχαριστημένες όταν αυτός ο νόμος ψηφίστηκε. Η υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Christine Bergmann (Σοσιαλδημοκράτες-SPD) έκανε προπόσεις με την τότε κοινοβουλευτική εκπρόσωπο των Πρασίνων Kerstin Müller δίπλα στην ιδιοκτήτρια Οίκων Ανοχής του Βερολίνου Felicitas Weigmann, πλέον Felicitas Schirow. Τρεις γυναίκες που γιόρταζαν ότι πλέον οι άντρες στη Γερμανία μπορούσαν να επισκέπτονται πορνεία χωρίς ενδοιασμούς.

Σήμερα πια, πολλοί αστυνομικοί, γυναικείες οργανώσεις και πολιτικοί που ασχολούνται με το ζήτημα της πορνείας φαίνονται πεισμένοι ότι αυτός ο νόμος που έμοιαζε να έχει καλές προθέσεις, στην πραγματικότητα δεν είναι παρά ένα πρόγραμμα επιδότησης των νταβατζήδων που δημιουργεί μια ελκυστική αγορά για τους δουλέμπορους.

Prostituierte in K?åln

Πριν από μια δεκαετία, η Γερμανία νομιμοποίησε την πορνεία με την ελπίδα ότι θα βοηθούσε τις εργαζόμενες στο σεξ να ξεφύγουν από το περιθώριο της κοινωνίας και θα χαίρουν νομικής προστασίας. Δεν λειτούργησε. Υπάρχουν ενδείξεις ότι οι νταβατζήδες είναι πιο δυνατοί από ποτέ, ενώ το trafficking μαστίζει

Ενισχύοντας τα δικαιώματα των γυναικών

Όταν ο νόμος για την πορνεία τέθηκε σε ισχύ, τροποποιήθηκε και ο γερμανικός αστικός κώδικας. Η φράση «προώθηση της πορνείας», ένα ποινικό αδίκημα, αντικαταστάθηκε με τη φράση «εκμετάλλευση των εκδιδόμενων». Η προστασία είναι αξιόποινη πράξη όταν εμπεριέχει «εκμετάλλευση» ή «επιβολή». Η αστυνομία και οι διωκτικές αρχές είναι ενοχλημένες καθώς αυτές οι κατηγορίες είναι πολύ δύκολο να αποδειχτούν. Ένας νταβατζής, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί εκμεταλλευτής αν αξιώνει πάνω από το μισό των απολαβών μιας εκδιδόμενης, κάτι που είναι σπάνιο να αποδειχτεί. Το 2000, 151 άτομα καταδικάστηκαν για προώθηση, ενώ το 2011 μόνο 32.

Ο στόχος των νομοθετών ήταν να ενισχύσουν τα δικαιώματα των γυναικών και όχι των νταβατζήδων. Ήλπιζαν ότι οι ιδιοκτήτες οίκων ανοχής επιτέλους θα εκμεταλλεύονταν την ευκαιρία «να παρέχουν καλές συνθήκες εργασίας χωρίς να είναι υποκείμενα διώξεων», σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Ομοσπονδιακού Υπουργείου για τον νόμο.

Πριν τον νέο νόμο, η πορνεία καθαυτή δεν τιμωρούνταν, αλλά θεωρούνταν ανήθικη. Οι αρχές ανέχονταν τη λειτουργία πορνείων, τα οποία ονόμαζαν κατ’ ευφημισμό «εμπορική ενοικίαση δωματίων». Σήμερα, κάτι παραπάνω από 11 χρόνια μετά την αναβάθμιση της πορνείας με τον νόμο του 2001, λειτουργούν κάπου 3.000 – 3.500 οίκοι ανοχής, σύμφωνα με εκτιμήσεις της επαγγελματικής ένωσης Erotik Gewerbe Deutschland (UEGD). Τα συνδικάτα Ver.di εκτιμούν ότι η πορνεία αποφέρει €14.5 δισεκατομμύρια ετησίως.

Στο Βερολίνο υπολογίζεται ότι λειτουργούν 500 οίκοι ανοχής, 70 στην μικρότερη βορειοδυτική πόλη του Osnabrück, και 270 στο μικρό νοτιοδυτικό κρατίδιο του Saarland, στα σύνορα με τη Γαλλία. Πολλοί άντρες από τη Γαλλία συχνάζουν στα πορνεία του Saarland. Το Sauna Club Artemis στο Βερολίνο, κοντά στο αεροδρόμιο, προσελκύει επισκέπτες από το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ιταλία.

Τουριστικά πρακτορεία προσφέρουν πακέτα για τα Γερμανικά πορνεία που διαρκούν μέχρι οκτώ μέρες. Οι εκδρομές είναι «νόμιμες» και «ασφαλείς», αναφέρει ένας πράκτορας στην ιστοσελίδα του. Στους υποψήφιους πελάτες υπόσχονται μέχρι και 100 «εντελώς γυμνές γυναίκες», που δεν φοράνε τίποτα, παρά μόνο τα τακούνια τους. Επιπλέον, οι πελάτες παραλαμβάνονται από το αεροδρόμιο και μεταφέρονται στα κλαμπ με μια BMW 5 Series.

Πλέον, πέρα από τα επονομαζόμενα κλαμπ γυμνιστών ή σάουνα-κλαμπ, όπου οι άντρες φοράνε μια πετσέτα ενώ οι γυναίκες είναι ολόγυμνες, έχουν αναπτυχθεί μεγάλα πορνεία. Αυτά διαφημίζουν τις υπηρεσίες τους σε τιμές πακέτο. Όταν το Pussy Club άνοιξε κοντά στην Στουτγκάρδη το 2009, η διοίκηση το διαφήμιζε ως εξής: «σεξ με όλες τις γυναίκες όση ώρα θες, όσο συχνά θες και όπως θες. Σεξ. Πρωκτικό σεξ. Στοματικό σεξ χωρίς προφυλακτικό. Τρίο. Ομαδικό σεξ. Gangbangs». Η τιμή: €70 τη μέρα και €100 το βράδυ.

Σύμφωνα με την αστυνομία, περίπου 1.700 πελάτες εκμεταλλεύτηκαν την προσφορά κατά το πρώτο σαββατοκύριακο λειτουργίας. Τα λεωφορεία έρχονταν από μακριά και, σύμφωνα με τις τοπικές εφημερίδες, μέχρι και 700 άντρες στέκονταν έξω στην ουρά. Αργότερα, πελάτες έγραφαν στα ιντερνετικά chatroomsγια τις υποτίθεται μη ικανοποιητικές υπηρεσίες, παραπονούμενοι ότι οι γυναίκες δεν ήταν σε θέση να λειτουργήσουν μετά από μερικές ώρες.

Η δουλειά έχει αγριέψει, δηλώνει η Andrea Weppert, κοινωνική λειτουργός στη Νυρεμβέργη, που έχει δουλέψει με εκδιδόμενες για πάνω από 20 χρόνια, κατά τη διάρκεια των οποίων ο συνολικός αριθμός τους έχει τριπλασιαστεί. Σύμφωνα με την Weppert, πάνω από τις μισές γυναίκες δεν έχουν μόνιμη κατοικία και ταξιδεύουν διαρκώς ώστε να κερδίζουν περισσότερα χρήματα με το να είναι καινούριες στην πόλη.

Σήμερα, «ένα υψηλό ποσοστό εκδιδόμενων γυναικών δεν πάνε σπίτι μετά τη δουλειά, αλλά μένουν στο ίδιο μέρος ή δουλεύουν σε εικοσιτετράωρη βάση», έγραφε μια πρωην εκδιδόμενη που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Doris Winter ως συνεισφορά στην ακαδημαϊκή σειρά «The Prostitution Law». «Οι γυναίκες συνήθως διαμένουν στα δωμάτια όπου εργάζονται», συμπλήρωνε.

Στη Νυρεμβέργη, αυτά τα δωμάτια κοστίζουν €50 με €80 τη μέρα, λέει η Weppert, ενώ οι τιμές μπορούν να ανέβουν μέχρι τα €160 στα μεγάλα πορνεία με πολλούς πελάτες. Οι εργασιακές συνθήκες «έχουν χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια», λέει, προσθέτοντας πως συνολικά στη Γερμανία «είναι πολύ περισσότερες οι υπηρεσίες που προσφέρονται σε πιο επικίνδυνες συνθήκες και για χαμηλότερες αμοιβές σε σχέση με δέκα χρόνια πριν».

Ενώ οι τιμές πέφτουν

Παρά το γεγονός ότι οι συνθήκες χειροτερεύουν, οι γυναίκες συνεχίζουν να έρχονται στη Γερμανία, τη μεγαλύτερη αγορά πορνείας στην ΕΕ – κάτι που επιβεβαιώνεται και από τους ιδιοκτήτες πορνείων. Ο Holger Rettig του UEGD δηλώνει ότι η προσέλευση γυναικών από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία έχει αυξηθεί δραματικά από τότε που έγιναν μέλη της ΕΕ. «Αυτό έχει οδηγήσει στη μείωση των τιμών», λέει ο Rettig, που σημειώνει ότι η βιομηχανία της πορνείας χαρακτηρίζεται περισσότερο ως «μια ριζοσπαστική οικονομία της αγοράς παρά μια κοινωνική οικονομία».

Ο αρχηγός της αστυνομίας του Μονάχου Wilhelm Schmidbauer λυπάται για την εκρηκτική αύξηση του trafficking από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία», αλλά συμπληρώνει ότι λείπουν τα αναγκαία εργαλεία για να διατάξει έρευνες. Συχνά του απαγορεύεται να χρησιμοποιήσει τηλεφωνικές παρακολουθήσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι «δεν έχουμε πρακτικά καμία υπόθεση για trafficking. Δεν μπορούμε να αποδείξουμε τίποτα».

Αυτό κάνει δύσκολο τον εντοπισμό όσων φέρνουν φρέσκο προϊόν από τις πιο απομακρυσμένες γωνιές της Ευρώπης για τα γερμανικά πορνεία, προϊόντα όπως τη Σίνα. Η ίδια μίλησε στους ψυχολόγους στα γραφεία του συμβουλευτικού κέντρου γυναικών στη Στουτγάρδη για το ταξίδι της στα Γερμανικά flat-rate πορνεία. Στην Corhana, το χωριό της στη Ρουμανία κοντά στα σύνορα με τη Μολδαβία, τα περισσότερα σπίτια δεν έχουν τρεχούμενο νερό. Η Σίνα και τα άλλα κορίτσια του χωριού πρέπει να  κουβαλάνε νερό από ένα πηγάδι κάθε μέρα. Είναι σαν στιγμιότυπο από τη «Σταχτομπούτα». Όλες οι κοπέλες ονειρεύονταν ότι κάποια μέρα θα έρθει ένας άντρας και θα τις σώσει από τις φτωχικές ζωές τους.

Ο άντρας, που εντέλει ήρθε οδηγώντας τη μεγάλη BMW του, ονομαζόταν Μαριάν. Για τη Σίνα ήταν κεραυνοβόλος έρωτας. Της είπε ότι στη Γερμανία έχει δουλειές. Οι γονείς της υπέγραψαν μια φόρμα συγκατάθεσης, που της επέτρεπε, ως ανήλικη, να φύγει από τη χώρα. Στο ταξίδι για την πόλη Schifferstadt, στα νοτιοδυτικά του κρατιδίου της Ρηνανίας-Παλατινάτο, έδωσε στη Σίνα αλκοόλ και κοιμήθηκε μαζί της.

Ο Μαριάν την παρέδωσε στο «No Limit», ένα flat-rate πορνείο. Η Σίνα, που ήταν μόλις 16 χρονών, ισχυρίζεται ότι έπρεπε να βλέπει μέχρι και 30 πελάτες τη μέρα. Καμιά φορά πληρωνόταν μερικές εκατοντάδες ευρώ. Ο Μαριάν, ανήσυχος για τυχόν επιδρομή της αστυνομίας, τελικά την έστειλε πίσω στη Ρουμανία. Εκείνη όμως γύρισε και συνέχισε να εργάζεται ως πόρνη. Ήλπιζε ότι ένας πελάτης θα την ερωτευτεί και θα τη σώσει.

«Καθόλου μετρήσιμες βελτιώσεις»

Έχει βελτιώσει ο γερμανικός νόμος για την πορνεία την κατάσταση των γυναικών σαν τη Σίνα; Πέντε χρόνια μετά την ψήφισή του, το Υπουργείο Οικογενειακών Υποθέσεων προχώρησε σε αξιολόγηση όσων είχαν επιτευχθεί. Η έκθεση αναφέρει ότι «οι στόχοι επιτεύχθηκαν μερικώς» και πως η απορρύθμιση «δεν έχει αποφέρει καμία μετρήσιμη βελτίωση στην κοινωνική κάλυψη των εκδιδόμενων». Ούτε οι συνθήκες εργασίας ούτε η δυνατότητα εξόδου από το επάγγελμα είχαν βελτιωθεί. Τελικά, δεν υπήρχε «καμία απόδειξη ως τώρα» ότι ο νόμος είχε μειώσει την εγκληματικότητα.

Οι περιπτώσεις που κάποιο δικαστήριο εκδίκασε αγωγή για δεδουλευμένα ήταν εξαιρετικά σπάνιες. Μόνο το 1% των γυναικών που ερωτήθηκαν στην έρευνα δήλωσαν ότι είχαν υπογράψει σύμβαση εργασίας. Το γεγονός ότι τα συνδικάτα Ver.di είχαν προτείνει ένα «δείγμα σύμβασης εργασίας στον τομέα των σεξουαλικών υπηρεσιών» δεν άλλαξε τίποτα. Σε μια δημοσκόπηση για τα Ver.di, μια ιδιοκτήτρια πορνείου είπε ότι εκτιμάει τον νέο νόμο γιατί μείωσε τον κίνδυνο εφόδων της αστυνομίας. Δήλωσε μάλιστα ότι ο νόμος συνέφερε περισσότερο τους ιδιοκτήτες πορνείων παρά τις εκδιδόμενες.

Αν κάποιος/α θέλει να ανοίξει μια καντίνα στη Γερμανία, πρέπει να συμμορφωθεί με τα πρότυπα DIN 10500/1 για τα «Οχήματα Πώλησης Πρόχειρου Φαγητού», σύμφωνα με τα οποία, για παράδειγμα, πρέπει να υπάρχει σαπούνι και πετσέτες μιας χρήσης. Ένας/μια ιδιοκτήτης/τρια πορνείου δεν υπόκειται σε κανέναν ανάλογο κανονισμό. Το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να το δηλώσει στις αρχές κατά το άνοιγμα.

Οι εκδιδόμενες ακόμα αποφεύγουν να δηλωθούν στις αρχές. Στο Αμβούργο, με την περίφημη γειτονιά κόκκινων φαναριών Reeperbahn, μόνο 153 γυναίκες έχουν συμμορφωθεί με τους κανονισμούς και έχουν δηλωθεί στην τοπική εφορία. Η κυβέρνηση θέλει οι πόρνες να πληρώνουν φόρους. Δεν πρέπει να θέσει κανόνες για το επάγγελμα λοιπόν;

Ο περίεργος ρόλος της κυβέρνησης στη βιομηχανία του σεξ γίνεται προφανής στην περίπτωση των εκδιδόμενων που κάνουν πιάτσα στους δρόμους της Βόννης. Κάθε πρωί πρέπει να αγοράσουν ένα κουπόνι για την εφορία από έναν αυτόματο πωλητή, που ισχύει μέχρι τις 6πμ της επόμενης μέρας και κοστίζει €6.

To match feature GERMANY-PROSTITUTES/

Περίπου 200.000 γυναίκες στη Γερμανία εκδίδονται, αντιπροσωπεύοντας περίπου € 14,5 δισεκατομμύρια σε ετήσια έσοδα, σύμφωνα με τα συνδικάτα Ver.di

Ένα BigMac για σεξ

Στο βόρειο τμήμα της Κολωνίας, εκεί όπου τοξικοεξαρτημένες πόρνες εργάζονται κατά μήκος της οδού Geestemünder, όχι μακριά από το εργοστάσιο της Ford, κανένας φόρος δεν εισπράττεται. Οι «καμπίνες εργασίας» -στην πραγματικότητα χωρισμένες με τοίχο θέσεις παρκαρίσματος για σεξ μέσα στο αυτοκίνητο- έχουν χτιστεί κάτω από ένα υπόστεγο, ως μέρος ενός κοινωνικού προγράμματος. Αν και δεν υπάρχουν ταμπέλες που να λένε ρητά ότι αυτή η εγκατάσταση είναι για πορνεία, μια πινακίδα στον φράχτη ορίζει ως όριο ταχύτητας τα 10χλμ/ώρα και οι οδηγοί υποχρεούνται σε μια κυκλική πορεία αντίθετη στους δείκτες του ρολογιού.

Ένα κρύο ανοιξιάτικο βράδυ, 20 γυναίκες στέκονται κατά μήκος της περίφραξης. Κάποιες έχουν φέρει μαζί τους πτυσσόμενες καρέκλες, ενώ άλλες κάθονται σε στάσεις λεωφορείου. Όταν κάποιος πελάτης συμφωνήσει με μια από τις γυναίκες την τιμή, την πηγαίνει σε μια από τις καμπίνες. Συνολικά, κάτω από το υπόστεγο υπάρχουν οκτώ καμπίνες, ενώ υπάρχει και ένα δωμάτιο για ποδηλάτες και πεζούς, με μπετονένιο δάπεδο και ένα παγκάκι. Σε κάθε καμπίνα υπάρχει ένα κουμπί κινδύνου, ενώ μια οργάνωση Καθολικών γυναικών παρακολουθεί την περιοχή κάθε βράδυ.

Η Αλία, μια 23χρονη με ξανθιά περούκα, στριμωγμένη σε έναν κορσέ, προσπαθεί να κρύψει το αλκοόλ στην ανάσα της με μια καραμέλα μέντας. Αναφερόμενη στον εαυτό της και σε άλλες γυναίκες που κάνουν πιάτσα στο δρόμο λέει πως «όσες εργάζονται εδώ έχουν πραγματικό πρόβλημα».

Η διαδρομή της Αλία προς την οδό Geestemünder ξεκίνησε όταν παράτησε το σχολείο και μετακόμισε με το αγόρι της, ο οποίος την έστελνε να κάνει βίζιτες. Ξεκίνησε να εκδίδεται εξαιτίας «οικονομικών δυσκολιών και έρωτα», λέει. Σύντομα ήρθαν η μαριχουάνα, η κοκαΐνη, οι αμφεταμίνες και το αλκοόλ. «Δεν υπάρχει πορνεία χωρίς εξαναγκασμό και απελπισία, δηλώνει. Βρίσκεται τρία χρόνια στους δρόμους. «Μια γυναίκα που της πάνε όλα καλά δεν ζει έτσι», λέει.

Οι τρέχουσες τιμές για συνουσία και στοματικό σεξ ήταν €40 στην οδό Geestemünder. Όμως, όταν η γειτονική πόλη του Ντόρτμουντ έκλεισε τις αντίστοιχες πιάτσες, πολλές γυναίκες ήρθαν στην Κολωνία, σύμφωνα με την Αλία. «Είναι ολοένα και περισσότερες οι γυναίκες τώρα και ρίχνουν συνεχώς τις τιμές ώστε να βγάλουν κάτι», παραπονιέται. Γυναίκες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία καμιά φορά ζητάνε λιγότερα από €10, μας λέει. «Μια γυναίκα το κάνει ακόμα και για ένα Big Mac».

Όμως οι γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη δύσκολα θα πάνε στην οδό Geestemünder. Τις έχουν διώξει οι έφοδοι της αστυνομίας για έλεγχο των χαρτιών τους, οι οποίες υποτίθεται πως διενεργούνταν για βρεθούν και να προστατευτούν τα θύματα trafficking και εξαναγκαστικής πορνείας. Τώρα, τα κορίτσια κάνουν πιάτσα στο νότιο τμήμα της Κολωνίας, όμως ακόμα και αυτό ρίχνει τις τιμές στη βόρεια συνοικία.

Το 2007 η Carolyn Maloney, μια Γερουσιαστής των Δημοκρατιών από τη Νέα Υόρκη και ιδρύτρια του Human Trafficking Caucus (συμβούλιο για τη διακίνηση ανθρώπων) του Κογκρέσσου των ΗΠΑ, έγραψε για τις συνέπειες της νομιμοποίησης της πορνείας μέσα και γύρω από τη Μέκκα του τζόγου Λας Βέγκας. «Μια φορά και έναν καιρό», έγραφε, «υπήρχε μια αφελής πεποίθηση ότι η νομιμοποιημένη πορνεία θα βελτίωνε τις ζωές των εκδιδόμενων, θα εξάλειφε την πορνεία στις περιοχές όπου παρέμενε παράνομη και θα έδιωχνε το οργανωμένο έγκλημα από τη δουλειά. Όπως όλα τα παραμύθια, έτσι και αυτό αποδείχτηκε προϊόν φαντασίας».

Οι γερμανικές διωκτικές αρχές που εργάζονται σε γειτονιές κόκινων φαναριών με δυσκολία μπορούν πια να αποκτήσουν πρόσβαση στα πορνεία. Η Γερμανία έχει μετατραπεί σε ένα «κέντρο για τη σεξουαλική εκμετάλλευση νέων γυναικών από την Ανατολική Ευρώπη, καθώς και μια σφαίρα δραστηριότητας για το οργανωμένο έγκλημα από όλο τον κόσμο», λέει ο ManfredPaulus, συνταξιούχος επικεφαλής ντετέκτιβ από την πόλη της Ούλμ στα νότια, που εργαζόταν ως ντετέκτιβ στο τμήμα ηθών και τώρα προειδοποιεί γυναίκες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία να μην δελεαστούν να έρθουν για δουλειά στη Γερμανία.

Στατιστικά, η Γερμανία δεν έχει σχεδόν καθόλου πρόβλημα με την πορνεία και το trafficking. Σύμφωνα με τη Γερμανική Ομοσπονδιακή Αστυνομία (BKA), το 2011 καταγγέλθηκαν 636 υποθέσεις «trafficking με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση», περίπου το ένα τρίτο από ό,τι 10 χρόνια πριν. Δεκατρία θύματα ήταν κάτω των 14 και άλλα εβδομήντα-εφτά ήταν κάτω των 18.

Σύμφωνα με την έκθεση της ΒΚΑ, υπάρχουν πολλές γυναίκες από χώρες της ΕΕ «η κατάσταση των οποίων υπονοεί ότι είναι θύματα trafficking, αλλά κάτι τέτοιο είναι δύσκολο να σταθεί στο δικαστήριο». Όλα εξαρτώνται από τις καταθέσεις των γυναικών, σύμφωνα με τους συντάκτες, αλλά «δεν υπάρχει διάθεση συνεργασίας με την αστυνομία και τις υπηρεσίες παροχής βοήθειας, ειδικά σε περιπτώσεις που το φερόμενο ως θύμα προέρχεται από τη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία». Και όταν οι γυναίκες τολμούν να μιλήσουν, οι καταθέσεις τους «συχνά αποσύρονται».

Ticketautomat f??r Prostituierte in BonnΗ εισροή γυναικών σημαίνει ότι οι τιμές πέφτουν. Εδώ, μια από τις αποκαλούμενες “καμπίνες εργασίας” -στην πραγματικότητα χωρισμένες με τοίχο θέσεις παρκαρίσματος για σεξ μέσα στο αυτοκίνητο- που παρέχονται στις εργαζόμενες. Εκδιδόμενες που εργάζονται εκεί αναφέρουν ότι στοματικό σεξ και συνουσία μπορούν να αγοραστούν ακόμα και με €10.

Μείωση στις καταδίκες

Μια μελέτη από το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ για το Ξένο και Διεθνές Ποινικό Δίκαιο (MaxPlanckInstituteforForeignandInternationalCriminalLaw) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα επίσημα στοιχεία για την εμπορία ανθρώπων «λένε λίγα για την πραγματική έκταση του εγκλήματος».

Σύμφωνα με μια έκθεση για την εμπορία ανθρώπων που παρουσιάστηκε πρόσφατα από την Ευρωπαία Επίτροπο CeciliaMalmström, στην ΕΕ υπάρχουν περισσότερα από 23.600 θύματα, εκ των οποίων τα δύο τρίτα υπόκεινται σε σεξουαλική εκμετάλλευση.Η Malmström, από τη Σουηδία η ίδια, βλέπει ενδείξεις ότι οι συμμορίες επεκτείνουν τη δράση τους. Παρόλα αυτά, λέει, ο αριθμός των καταδικών μειώνεται γιατί οι αστυνομικοί δυσκολεύονται στην προσπάθεια να καταπολεμήσουν το trafficking.

Τι γίνεται όμως αν στην πραγματικότητα ό γερμανικός νόμος για την πορνεία βοηθάει τους δουλεμπόρους; Μήπως ο νόμος βοήθησε την πορνεία να αυξηθεί και μαζί της και την εμπορία ανθρώπων;

Οι περισσότερες γυναίκες που έρχονται στη Γερμανία για να εργαστούν εκδιδόμενες δεν έχουν απαχθεί από τους δρόμους –και οι περισσότερες δεν πιστεύουν ότι θα δουλέψουν σε κάποιο φούρνο. Συνήθως είναι γυναίκες σαν τη Σίνα, που ερωτεύονται κάποιον άντρα και τον ακολουθούν στη Γερμανία ή σαν την Αλίνα, που ξέρουν ότι θα γίνουν πόρνες. Όμως, συνήθως δεν ξέρουν πόσο άσχημα μπορεί να είναι – και αγνοούν το ότι πολύ δύσκολα θα μπορούν να κρατήσουν οι ίδιες τα λεφτά που βγάζουν.

Μερικές υποθέσεις είναι ακόμα χειρότερες. Τον Δεκέμβρη, το κοινό της γερμανικής τηλεόρασης έμεινε άναυδο με το σόου «Wegwerfmädchen» («κορίτσια μιας χρήσης»), μέρος της αστυνομικής σειράς «Tatort», που είχε γυριστεί Στο Ανόβερο, στη Βόρεια Γερμανία. Το επεισόδιο έδειχνε νταβατζήδες να ρίχνουν στα σκουπίδια δύο βαριά τραυματισμένες κοπέλες μετά από ένα σεξουαλικό όργιο. Λίγες μόνο μέρες μετά την προβολή, η αστυνομία του Μονάχου βρήκε ένα ημίγυμνο κορίτσι να κλαίει σε ένα παρκάκι.

Το μπουντρούμι στον Ισάρ

Η 18χρονη από τη Ρουμανία το είχε σκάσει από ένα πορνείο. Είπε στους αστυνομικούς ότι την είχαν προσεγγίσει στο δρόμο του χωριού της τρεις άντρες και δύο γυναίκες. Οι άγνωστοι/ες  της είχαν υποσχεθεί μια δουλειά ως γκουβερνάντα. Όταν έφτασαν στο Μόναχο, είπε, της έκλεισαν τα μάτια και την οδήγησαν σε ένα υπόγειο κελί με μια πόρτα που ανοίγει μόνο με κωδικό ασφαλείας.

Μια άλλη κοπέλα καθόταν σε μια κουκέτα στο σκοτεινό δωμάτιο, ενώ μέσα από τους τοίχους ακουγόταν ο ήχος τρεχούμενου νερού. Η αστυνομία υποθέτει ότι το κρησφύγετο είναι ένα κενό εργοστάσιο κοντά στον ποταμό Ισάρ, που διατρέχει το Μόναχο. Οι άντρες τη βίασαν και, όταν εκείνη αρνήθηκε να δουλέψει σε ένα πορνείο, την έδειραν.

Οι αστυνομικοί είχαν αμφιβολίες στην αρχή, όμως το κορίτσι θυμόταν τα ονόματα των νταβατζήδων, οι οποίοι συνελήφθησαν και κρατούνται. Καθώς αρνούνται να απαντήσουν σε ερωτήσεις, το μυστηριώδες μπουντρούμι δεν έχει βρεθεί ακόμα και η κοπέλα από τη Ρουμανία είναι στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων.

Καμιά φορά οι κοπέλες στέλνονται από τις οικογένειές τους, όπως η Κόρα από τη Μολδαβία. Η 20χρονη κοπέλα έχει τα χέρια στις τσέπες του φούτερ της με κουκούλα και φοράει αφράτες παντόφλες με μεγάλα μάτια ραμμένα πάνω τους. Η Κόρα ζει σε έναν ξενώνα που ανήκει σε ένα ρουμανικό κέντρο βοήθειας για θύματα trafficking. Όταν τα κορίτσια είναι 15-16 χρονών στη Μολδαβία, λέει ο ψυχολόγος της, οι αδερφοί και οι πατεράδες συχνά τους λένε: «πουτάνα, τράβα και βγάλε χρήματα».

Οι αδερφοί της Κόρα, πήραν την ελκυστική και φρόνιμη αδερφή τους σε μια ντίσκο στην κοντινή πόλη. Το μόνο της καθήκον εκεί ήταν να σερβίρει ποτά, όμως γνώρισε έναν άντρα με επαφές στη Ρουμανία. «Μου είπε ότι μπορούσα να βγάλω πολύ περισσότερα λεφτά στις ντίσκο εκεί». Η Κόρα τον ακολούθησε, πρώτα στη Ρουμανία και μετά στη Γερμανία.

Διαδικασία χειραφέτησης

Αφού την βίαζαν για μια ολόκληρη μέρα στη Νυρεμβέργη, λέει, ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Εργάστηκε σε ένα πορνείο στη γειτονιά Frauentormauer, μια από τις παλιότερες συνοικίες κόκκινων φαναριών. Δεχόταν τους άντρες στο δωμάτιό της, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της, ακόμη και  18 ώρες τη μέρα. Λέει ακόμα ότι αστυνομικοί έρχονταν στο πορνείο ως πελάτες. «Δεν παρατήρησαν τίποτα.  Ή δεν νοιάζονται».

Το πορνείο είχε πολλή δουλειά την παραμονή Χριστουγέννων του 2012. Η Κόρα λέει ότι ο νταβατζής της απαίτησε να εργαστεί επί 24ωρης βάσης και πως τη μαχαίρωσε στο πρόσωπο όταν εκείνη αρνήθηκε. Έτρεχε τόσο πολύ αίμα που της επέτρεψαν να πάει στο νοσοκομείο. Ένας πελάτης, του οποίου το κινητό ήξερε, την βοήθησε να δραπετεύσει στην Ρουμανία, όπου η Κόρα κατήγγειλε στις αρχές τον βασανιστή της. Λέει πως πρόσφατα της τηλεφώνησε ο νταβατζής της και την απείλησε ότι θα την βρει.

Παρά την ύπαρξη ιστοριών όπως αυτή, οι πολιτικοί στο Βερολίνο δεν αισθάνονται ιδιαίτερη πίεση να κάνουν κάτι. Αυτό συμβαίνει εν μέρει επειδή, στη συζήτηση για την πορνεία, μια σωστή ιδεολογικά θέση αποκτά μεγαλύτερο βάρος από τις θλιβερές πραγματικότητες. Για παράδειγμα, όταν το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών του Αμβούργου οργάνωσε ένα συνέδριο για την πορνεία στη Γερμανία πριν από ένα χρόνο, κάποιος από τους παρευρισκόμενους είπε πως η πορνεία «ως αναγνωρισμένο επάγγελμα που ασχολείται με το σεξ, βρίσκεται σε έναν δρόμο χειραφέτησης και επαγγελματοποίησης».

Αυτού του είδους οι δηλώσεις σοκάρουν την καθηγήτρια νομικής Rahel Gugel. «Είναι παράλογο. Δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα», λέει. Η ίδια είναι καθηγήτρια δικαίου στην κοινωνική εργασία στο Συνεργατικό Πανεπιστήμιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης και έκανε τη διατριβή της στον νόμο για την πορνεία, ενώ έχει εργαστεί και σε μια οργάνωση παροχής βοήθειας.

Οι υπερασπιστές/τριες της νομιμοποίησης ισχυρίζονται ότι όλοι/όλες έχουν το δικαίωμα να εργαστούν σε οποιοδήποτε επάγγελμα επιλέξουν. Μερικές φεμινίστριες επιχαίρουν τις πόρνες για την χειραφέτησή τους, γιατί, λένε, οι γυναίκες θα πρέπει να μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με τα σώματά τους. Στην πράξη, βέβαια, γίνεται ξεκάθαρο το πόσο θολά είναι τα όρια μεταξύ της εθελοντικής και της εξαναγκαστικής πορνείας. Γυναίκες σαν την Αλίνα και την Κόρα έγιναν πόρνες με τη θέλησή τους και έκαναν τις επιλογές τους αυτόνομα; «Είναι πολιτικά σωστό στη Γερμανία να σέβεσαι τις επιλογές της κάθε γυναίκας προσωπικά», λέει η δικηγόρος Gugel. «Αν όμως θέλεις να προστατέψεις τις γυναίκες, τότε δεν είναι αυτός ο τρόπος».

Σύμφωνα με την Gugel, πολλές γυναίκες συναντούν συναισθηματικές και οικονομικές αντιξοότητες. Υπάρχουν αποδείξεις ότι αριθμός των εκδιδομένων που έχουν κακοποιηθεί και παραμεληθεί ως παιδιά είναι πάνω από τον μέσο όρο. Σύμφωνα με έρευνες, πολλές από αυτές τις γυναίκες υποφέρουν από ψυχικά τραύματα. Οι εκδιδόμενες υποφέρουν από κατάθλιψη, άγχος και εθισμούς, σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό από τον γενικό πληθυσμό. Οι περισσότερες έχουν βιώσει βιασμό, αρκετές επανειλημμένα. Σε έρευνες, οι περισσότερες έχουν δηλώσει ότι θα άφηναν την πορνεία αμέσως, αν μπορούσαν.

Φυσικά, υπάρχουν επίσης γυναίκες που αποφασίζουν ότι προτιμούν να πουλάνε το κορμί τους παρά να γεμίζουν τα ράφια ενός σουπερμάρκετ. Αλλά όλα δείχνουν ότι είναι η μειοψηφία, η οποία όμως εκπροσωπείται ηχηρά από τις λίγες γυναίκες που είναι ιδιοκτήτριες πορνείων και λομπίστριες για την πορνεία, όπως η Felicitas Schirow.

Ο γερμανικός νόμος υιοθετεί μια θεμελιωδώς λάθος προέγγιση, λέει η Gugel. Για να προστατευτούν οι γυναίκες, εξηγεί, η πορνεία πρέπει να περιοριστεί και οι πελάτες να τιμωρούνται. Η φωνή της είναι μοναχική στη Γερμανία.

Όχι όμως και σε άλλα μέρη στην Ευρώπη. Χώρες που κάποτε ακολουθούσαν παρόμοιο μονοπάτι με αυτό της Γερμανίας, τώρα απομακρύνονται από αυτό και ακολουθούν το παράδειγμα των Σουηδών. Δύο χρόνια προτού η Γερμανία ψηφίσει τον νόμο της, οι Σουηδοί υιοθέτησαν την αντίθετη προσέγγιση. Η ακτιβίστρια Kajsa Ekis Ekman αγωνίζεται για να πείσει την υπόλοιπη Ευρώπη να μιμηθεί τη χώρα της. Μετά την έκδοση ενός βιβλίου στο οποίο περιγράφει τις ζωές όσων είναι στην πορνεία, η Ekman ταξιδεύει από τη μια ευρωπαϊκή πόλη στην άλλη, περίπου σαν πρέσβειρα στον αγώνα ενάντια στην εμπορία ανθρώπων.

Στα μέσα Απρίλη, η καμπάνια της Ekman την οδήγησε στο KOFRA, ένα κέντρο γυναικών στο Μόναχο.  Η Ekman είναι ξανθιά, γαλανομάτα, λεπτοκαμωμένη και ενεργητική. Κάθεται σε μια στενή ξύλινη καρέκλα και μιλάει με τόση ένταση που ο καφές της στην κούπα κρυώνει – σαν μην υπήρχε αρκετός χρόνος για να ακουστούν όλα τα επιχειρήματα.

Ως φοιτήτρια στη Βαρκελώνη, η Ekman συγκατοικούσε με μια γυναίκα που εκδιδόταν. Η ίδια έγινε μάρτυρας του πώς οι νταβατζήδες εξουσιάζουν τις γυναίκες. «Από τότε που είδα πώς η συγκάτοικός μου πουλούσε το κορμί της δεν έχω σταματήσει να ασχολούμαι με το θέμα» λέει. Πίσω στη Σουηδία, την εξέπληξε η συζήτηση για τον ελεύθερο έρωτα και την αυτοδιάθεση των γυναικών στην πορνεία. «Αυτό που είχα δει ήταν τελείως διαφορετικό», λέει η Ekman.

Kampagne gegen sexuellen KindesmissbrauchΟι περισσότεροι/ες από τους/τις αρχιτέκτονες του νόμου του 2001 που νομιμοποίησε την πορνεία συνεχίζουν να υποστηρίζουν τη διατήρησή του ακόμα και αν αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες αποφάσισαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Σουηδίας. Εδώ, η Christine Bergmann, τότε Υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων.

Τιμωρώντας τους πελάτες και όχι τις πόρνες

Το 1999, όταν η Σουηδία κατέστησε παράνομη την αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών, οι ευρωπαίοι γείτονές της δεν το πίστευαν. Για πρώτη φορά ήταν ο πελάτης και όχι οι πόρνες που τιμωρούνταν.

«Τώρα η πορνεία ανθίζει στα κρυφά», έγραφε η γνωστή γερμανική εφημερίδα  Frankfurter Allgemeine Zeitung, λέγοντας ότι πρόκειται για «ήττα για το γυναικείο κίνημα στη Σουηδία» και  εικάζοντας αυθαίρετα ότι από πίσω βρίσκεται ο «δογματικός φεμινισμός». Μπορεί μια κοινωνία που θέλει να απαλλαγεί από τη σεμνοτυφία να τιμωρεί τους άντρες που επισκέπτονται πόρνες; Μπορεί, απαντάει η Ekman, αναφέροντας την επιτυχία στη χώρα της, όπου ολοένα και λιγότεροι άντρες πληρώνουν για σεξ και αυτοί που το κάνουν ολοένα και περισσότερο ντρέπονται για αυτό.

Φυσικά, η πορνεία εξακολουθεί να υπάρχει στη Σουηδία, όμως η πορνεία στον δρόμο έχει μειωθεί στο μισό. Ο συνολικός αριθμός εκδιδομένων έχει μειωθεί από έναν αριθμό γυναικών της τάξης των 2.500 σε περίπου 1.000-1.500. Οι νταβατζήδες φέρνουν γυναίκες από την Ανατολική Ευρώπη στη χώρα σε βανάκια και συχνά κατασκηνώνουν εκτός της πόλης, όμως η πορνεία δεν αποφέρει πια τα ίδια τεράστια κέρδη. Οι επικριτές συχνά αναφέρουν ότι η πορνεία μέσω διαδικτύου και σε διαμερίσματα έχει αυξηθεί, ενώ ορισμένοι άντρες πλέον επισκέπτονται πορνεία σε χώρες της Βαλτικής ή της Ανατολικής Ευρώπης.

Ο σουηδικός νόμος δεν βασίζεται στο δικαίωμα των εκδιδόμενων να κάνουν τις επιλογές τους αυτόνομα, αλλά στην ισοτιμία μεταξύ ανδρών και γυναικών, η οποία υπάρχει τόσο στο σουηδικό όσο και στο γερμανικό σύνταγμα. Σε απλά λόγια, το επιχείρημα είναι ότι η πορνεία συνιστά εκμετάλλευση και πάντοτε εμπεριέχει την ανισότητα. Το γεγονός ότι οι άντρες μπορούν να αγοράζουν γυναίκες, σύμφωνα με τους Σουηδούς, παγιώνει μια αντίληψη για τον ρόλο των γυναικών που είναι καταστροφική για την υπόθεση των ίσων δικαιωμάτων για όλες τις γυναίκες.

«Pimp My Bordello»

Η Σουηδία τιμωρεί τους πελάτες, τους νταβατζήδες και τους δουλέμπορους. Είναι μια προσέγγιση που αποσκοπεί στο να αφανίσει τη ζήτηση και να καταστήσει την επιχείρηση μη κερδοφόρα για τους δουλεμπόρους και τους εκμεταλλευτές. Πριν από δύο χρόνια, οι Σουηδοί αύξησαν τη μέγιστη ποινή για τους πελάτες από έξι σε δώδεκα μήνες φυλάκιση.

Παρότι η αστυνομία δεν είναι πάντοτε επιμελής στο κυνήγι των πελατών, από το 1999 έχουν συλληφθεί περισσότεροι από 3.700 άντρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η ποινή ήταν κάποιο πρόστιμο. Στη Σουηδία υπάρχει μια συζήτηση για το κατά πόσο ο περιοριστικός νόμος είναι όντως η σωστή προσέγγιση, όμως χαίρει μεγάλης αποδοχής από τους πολίτες. Δέκα χρόνια μετά την εφαρμογή του, πάνω από το 70% δηλώνουν ότι στηρίζουν την ποινικοποίηση των αντρών που πληρώνουν για σεξ και όχι των γυναικών που πληρώνονται.

Στη Γερμανία, από την άλλη, η κατάσταση είναι τέτοια ώστε στο τηλεοπτικό κανάλι RTLII να προβάλλεται μια νέα σειρά στην οποία μια ομάδα «Pimp my bordello» τριγυρίζει σε «πορνεία με προβλήματα» σε όλη τη χώρα για να ενισχύσει τις δουλειές τους με καλές συμβουλές. Κάτι τέτοιες προσπάθειες είναι που οδήγησαν την Alice Schwarzer, εκδότρια του φεμινιστικού περιοδικού ΕΜΜΑ να θέτει «ως βραχυπρόθεσμο στόχο», για τη Γερμανία, «έναν κοινωνικό διάλογο που να καταδικάζει την πορνεία αντί να την αποδέχεται ή ακόμα και να την προωθεί, όπως γίνεται σήμερα».

Η PierrettePape πιστεύει ότι υπάρχουν επιπτώσεις από τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η πορνεία σε πολλές χώρες. «Σήμερα, ένα αγόρι στη Σουηδία μεγαλώνει με το δεδομένο ότι η αγορά σεξ είναι παράνομη. Ένα αγόρι στην Ολλανδία μεγαλώνει με το δεδομένο ότι οι γυναίκες κάθονται σε βιτρίνες και μπορούν να παραγγελθούν, όπως τα τα προϊόντα μαζικής κατανάλωσης». Η Pape είναι η εκπρόσωπος του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών στις Βρυξέλλες, μια οργάνωση ομπρέλα για 2.000 ευρωπαϊκές οργανώσεις γυναικών.

Στην Pape προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Γερμανία δεν αναθεωρεί ριζικά τις πολιτικές της  για την εμπορία ανθρώπων. «Η συζήτηση έχει ξεκινήσει σε όλη την Ευρώπη και ελπίζουμε ότι οι Γερμανοί πολιτικοί και οι οργανώσεις αρωγής θα εστιάσουν περισσότερο στα ανθρώπινα δικαιώματα από ό,τι κάνουν μέχρι στιγμής».

Αρκετές ευρωπαϊκές χώρες ακολουθούν το Σουηδικό μοντέλο. Στην Ισλανδία, που έχει υιοθετήσει παρόμοια πολιτική, οι πολιτικοί εξετάζουν ακόμα και την απαγόρευση της διαδικτυακής πορνογραφίας· από το 2009 στη Νορβηγία επίσης τιμωρούνται οι πελάτες της πορνείας· στη Βαρκελώνη είναι παράνομο να αγοράσεις υπηρεσίες από μια πόρνη στο δρόμο.

Η γαλλική προσέγγιση

Σύμφωνα με έναν φινλανδικό νόμο του 2006, οι άντρες μπορεί να τιμωρηθούν αν ήταν πελάτες μιας εκδιδόμενης που δουλεύει για κάποιον νταβατζή ή είναι θύμα εμπορίας ανθρώπων. Αλλά έχει αποδειχθεί αδύνατο να αποδειχθεί ότι ο άντρας γνώριζε για αυτά. Το Φινλανδικό Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζει μια έκθεση σχετικά με το αν πρέπει να υιοθετηθεί το σουηδικό μοντέλο.

Στη Γαλλία επίσης πολλοί θέλουν να μιμηθούν τη Σουηδία. Λίγο πριν αναλάβει καθήκοντα, η Najat Vallaud-Belkacem, η υπεύθυνη για τα γυναικεία δικαιώματα υπουργός, έκανε μια γενναία δήλωση. «Στόχος μου είναι να δω την εξαφάνιση της πορνείας». Οι πολιτικοί και οι κοινωνιολόγοι αντιμετώπισαν την ιδέα ως «ουτοπική» και οι πόρνες διαμαρτυρήθηκαν στους δρόμους της Λυών και του Παρισιού. Το προσχέδιο της Vallaud-Belkacem προβλέπει μέχρι έξι μήνες φυλάκιση και πρόστιμο €3,000 για τους πελάτες. Θα χρειαστεί όμως περισσότερος χρόνος μέχρι να υπερισχύσει η άποψη της μέσα στην κυβέρνηση.

Και στη Γερμανία; Οι πολιτικοί στο Βερολίνο επιχειρηματολογούν υπέρ μικρών αλλαγών στον νόμο για την πορνεία και στο τέλος δεν κάνουν τίποτα. Το 2007, η τότε Υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων Ursulavonder Leyen, μέλος του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) της Καγκελαρίου Angela Merkel, ήθελε τα πορνεία να υπόκεινται σε κυβερνητική έγκριση και η Annegret Kramp-Karrenbauer, επίσης μέλος του CDU και τότε υπουργός εσωτερικών του κρατιδίου του Σάαρλαντ (τώρα κυβερνήτης), την υποστήριξε. όμως οι δύο πολιτικοί δεν κατάφεραν να κερδίσουν την πλειοψηφία μέσα στο κόμμα τους και έτσι τίποτα δεν άλλαξε.

Το 2008, το Συνέδριο των Υπουργών για την Ισότητα και τις Γυναικείες Υποθέσεις προσπάθησε να εισάγει κάποιους κανόνες που εξέταζαν την αξιοπιστία των ιδιοκτητών/τριων πορνείων. Συζήτησαν με τους συναδέλφους τους στο Συνέδριο των Υπουργών Εσωτερικών, αλλά τίποτα δεν άλλαξε.

Το 2009, γυναίκες πολιτικοί από το CDU, το SDP, το φιλικό προς την επιχειρηματικότητα Free Democratic Party (FDP) και τους Πράσινους του νοτιοδυτικού κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργη, κάλεσαν σε μια πρωτοβουλία ενάντια στις «απάνθρωπες υπηρεσίες flat-rate» στην Bundesrat, το νομοθετικό σώμα που εκπροσωπεί τα γερμανικά κρατίδια. Αλλά καμία αλλαγή δεν έγινε στον νόμο.

Η Ολλανδία υιοθέτησε το μονοπάτι της θεσμικής απορρύθμισης δύο χρόνια πριν τη Γερμανία. Τόσο ο Ολλανδός υπουργός δικαιοσύνης όσο και η αστυνομία καλύπτουν το γεγονός ότι δεν έχουν υπάρξει βελτιώσεις για τις εκδιδόμενες έκτοτε. Γενικά, βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση από πριν ως προς την υγεία τους, ενώ αυξάνεται ο αριθμός των ουσιοεξαρτημένων. Η αστυνομία εκτιμά ότι 50-90% των γυναικών δεν ασκεί το επάγγελμα με τη θέλησή του.

Ο σοσιαλδημοκράτης LodewijkAsscher πιστεύει ότι η πλήρης νομιμοποίηση της πορνείας αποτελεί «εθνικό λάθος». Η Ολλανδική κυβέρνηση τώρα σχεδιάζει να καταστήσει αυστηρότερο τον νόμο ώστε να καταπολεμήσει την αύξηση της εμπορίας ανθρώπων και την εξαναγκαστική πορνεία.

Οι Γερμανοί αργούν ακόμα. Οι Πράσινοι, που έχουν παίξει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στηρίζοντας τον νόμο πριν από 12 χρόνια, δεν έχουν τύψεις. Ένας εκπρόσωπος της KerstinMüller, της τότε κοινοβουλευτικής εκπροσώπου των Πρασίνων, δηλώνει ότι αυτή πλέον έχει εστιάσει σε άλλα θέματα. Η Irmingard Schewe-Gerigk, ηγετικό στέλεχος τότε της κοινοβουλευτικής τους ομάδας, λέει: «Ο νόμος ήταν καλός. Απλώς θα έπρεπε να είχε εφαρμοστεί με μεγαλύτερη επιμέλεια». Είναι πάντως αρκετά ενδιαφέρον ότι η Schewe-Gerigk είναι πλέον πρόεδρος της οργάνωσης για τα γυναικεία δικαιώματα Terre des Femmes, που στοχεύει σε «μια κοινωνία χωρίς πορνεία».

Ο τρίτος από τους τότε υποστηρικτές του νόμου, Volker Beck, εξακολουθεί να τον στηρίζει και σήμερα. Πρώην εκπρόσωπος του κόμματός του για νομικά ζητήματα, σήμερα καλεί για νέα προγράμματα αρωγής και εξόδου από το επάγγελμα. Αλλά πιστεύει ότι η Σουηδία δεν μπορεί να είναι πρότυπο για τη Γερμανία. «Μια απαγόρευση δεν βελτιώνει τίποτα, γιατί απλώς θα συμβαίνει σε μέρη που είναι δύσκολο να καταγραφούν», λέει ο Beck. «Εξάλλου», προσθέτει, «θα  κυριαρχήσουν οι μαφίες» – λες και σήμερα κυριαρχούν αξιοσέβαστοι επιχειρηματίες.

Βασίλειο Ανομίας

Κάποιοι από τους συναδέλφους του Πρασίνους διαφωνούν. «Ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας ήδη λειτουργεί στο βασίλειο της ανομίας», λέει η Thekla Walker από τη Στουτγκάρδη. Ως πρόεδρος της τοπικής οργάνωσης του κόμματός της σε επίπεδο Ομόσπονδου κράτους, η Walker προσπαθεί να αλλάξει την προσέγγιση του κόμματός της στο θέμα της πορνείας.

«Η αυτόνομη εκδιδόμενη που φανταστήκαμε όταν εφαρμόστηκε ο νόμος το 2001, που διαπραγματεύεται με ίσους όρους με τον πελάτη και μπορεί να συντηρήσει τον εαυτό της με το εισόδημά της, είναι η εξαίρεση», διαβάζει η Walker σε ένα απόσπασμα ενός κειμένου που εισηγήθηκε στο κομματικό συνέδριο τον προηγούμενο μήνα. Ο ισχύον νόμος, συνεχίζει, δεν προστατεύει τις γυναίκες από την εκμετάλλευση, αλλά τους παρέχει «απλώς την ελευθερία να επιτρέπουν στους εαυτούς τους να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης». Οι Πράσινοι, έγραψε η Walker, δεν μπορούν να κλείνουν τα μάτια στις «καταστροφικές συνθήκες διαβίωσης και εργασίας πολλών εκδιδόμενων γυναικών».

Όμως το έκαναν. Η Walker απέσυρε το κείμενο γιατί δεν είχε καμιά ελπίδα να κερδίσει την πλειοψηφία, αν και το κόμμα είχε πει ότι θα ρίξει μια προσεκτικότερη ματιά για να διαπιστώσει εάν ο νόμος χρειάζεται βελτιώσεις.

Στη Γερμανία, όσοι και όσες μιλούν ενάντια στη νομιμοποίηση θεωρούνται «πουριτανοί και ηθικολόγοι», λέει η καθηγήτρια Δικαίου Gugel. Άλλωστε, προσθέτει, δεν πιστεύει ότι «οι πολιτικοί ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το θέμα».

Η Υπουργός Οικογενειακών Υποθέσεων KristinaSchröder παρόλα αυτά, θέλησε να πατάξει το traffickingκαι την εξαναγκαστική πορνεία. «Παρά τις εντατικές προσπάθειες, δεν καταφέραμε να πετύχουμε ομοφωνία ανάμεσα στα τέσσερα εμπλεκόμενα υπουργεία», αναφέρει δήλωση του υπουργείου. Η πρόθεσή της να ρυθμίσει τους οίκους ανοχής πιο αυστηρά απέτυχε λόγω της αντίθεσης της Υπουργού Διακιοσύνης SabineLeutheusser-Schnarrenberger. Η Schnarrenberger πιστεύει ότι δεν είναι αναγκαίες αλλαγές στο νόμο και επαναλαμβάνει το παλιό επιχείρημα ότι ο γερμανικός νόμος βγάζει τις γυναίκες από την παρανομία ενώ ο σουηδικός τις στέλνει στο σκοτάδι.

Με δεδομένη αυτή τη διαφωνία, θα είναι θαύμα εάν η κυβέρνηση φτάσει σε μια απόφαση σύντομα για να προστατεύει πιο αποτελεσματικά τα θύματα trafficking. Στο μεταξύ, οι γυναίκες θα συνεχίζουν να πρέπει να φροντίσουν μόνες τους εαυτούς τους.

Εντελώς νόμιμο

Η Αλίνα από το Sânandrei κατάφερε να δραπετεύσει από το πορνείο στο αεροδρόμιο Muschis. Μετά από έφοδο, αυτή και δέκα ακόμα γυναίκες έτρεξαν σε ένα τούρκικο εστιατόριο στη γειτονιά. Ο αδερφός του ιδιοκτήτη, που ήταν πελάτης, έκρυψε τις γυναίκες και νοίκιασε ένα λεωφορείο με δικά του έξοδα. Με αυτό  προσπάθησε να τις οδηγήσει πίσω στη Ρουμανία. Οι νταβατζήδες προσπάθησαν να σταματήσουν το λεωφορείο, όμως οι γυναίκες κατάφεραν να δραπετεύσουν.

Η Αλίνα μένει και πάλι στο σπίτι των γονιών της. Δεν τους είπε ποτέ τι έγινε. Εργάζεται, αλλά δεν θέλει να πει τι κάνει. Η αμοιβή είναι αρκετή για τα εισιτήρια του λεωφορείου, ρούχα και λίγα καλλυντικά.

Η Αλίνα μερικές φορές επισκέπτεται το AIDrom, ένα συμβουλευτικό κέντρο για θύματα trafficking, που βίσκεται στην πόλη Timisoara, στα δυτικά της Ρουμανίας. Εκεί μιλάει με την ψυχολόγο GeorgianaPalcu, η οποία προσπαθεί να της βρει μια θέση εκπαιδευόμενης ως κομμώτρια ή μαγείρισσα. Η Palcu λέει ότι οι συζητήσεις με τις κοπέλες που έχουν γυρίσει από τη Γερμανία είναι «χωρίς τελειωμό και δύσκολες». Τις ενθαρύννει να είναι αισιόδοξες.

Όμως η Palcu δεν έχει αυταπάτες. Ακόμα και αν μια κοπέλα βρει μια θέση εκπαιδευόμενης, μάλλον δεν θα δεχτεί τη δουλειά, γιατί αυτές οι θέσεις δεν δίνουν παραπάνω από €200 για 40 ώρες εργασίας τη βδομάδα. Ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την Palcu, πολλές από όσες γύρισαν από τη Γερμανία αφού υπήρξαν θύματα κακοποίησης, εκδίδονται ξανά. «Τι μπορώ να τους πω;» ρωτάει. «Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορείς να ζήσεις με €200.»

Το πορνείο Airport Muschis στο Schönefeld δεν υπάρχει πια. Έχει αντικατασταθεί από το Club Erotica, που δεν προσφέρει  υπηρεσίες flat-rate.Αλλά οι πελάτες έχουν πολλές επιλογές στην περιοχή. Μερικά χιλιόμετρα μακριά, στο Schöneberg, το King George πλέον λειτουργεί ως flat-rate. Η διεύθυνσή του χρησιμοποιεί το σλόγκαν «Geizmacht Geil» που μεταφράζεται περίπου ως «το φτηνό σε κάνει να καβλώνεις». Για €99 οι πελάτες μπορούν να απολαύσουν σεξ και ποτά μέχρι να κλείσει το μαγαζί. Πρωκτικό σεξ, στοματικό σεξ χωρίς προστασία και φίλημα με γλώσσα είναι έξτρα. Το King George προσφέρει και «πάρτυ με ομαδικό σεξ – ‘gang-bang party’» τις Δευτέρες, Τετάρτες και Παρασκευές.

Είναι εντελώς νόμιμο.

 

Μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Επιμέλεια: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: Spiegel

 

Share

Το χάπι της… ενηλικίωσης

bagladesh

της Χριστίνας Πάντζου

Το Oradexon είναι ένα στεροειδές που χρησιμοποιείται για την ταχεία πάχυνση των αγελάδων, με σκοπό μεγαλύτερα κέρδη. Με αυτήν ακριβώς τη λογική οι «μαντάμ» των μπανγκλαντεσιανών μπορντέλων ποτίζουν ανήλικα κορίτσια με αυτό το σκεύασμα ώστε να παραπλανούν τις αρχές για την πραγματική ηλικία τους.

Στο μουσουλμανικό Μπανγκλαντές η πορνεία είναι νόμιμη, αλλά επιτρέπεται η άσκησή της από την ηλικία των 18 ετών. Οι νόμοι, ωστόσο, είναι διάτρητοι σε μια χώρα τόσο φτωχή ώστε είναι σύνηθες οι γονείς να πωλούν τις κόρες τους, ακόμη και από την ηλικία των εννέα ετών, έναντι 200–300 δολαρίων. Τις βλέπεις στα πορνεία, που απλώνονται σε ατέλειωτες σειρές στις περισσότερες πόλεις της χώρας, ντοπαρισμένες από τη συστηματική χρήση αυτών των χαπιών που τις κάνουν να φαίνονται πιο ανεπτυγμένες, που στρογγυλεύουν τις ανύπαρκτες καμπύλες τους και φουσκώνουν τα παιδικά τους στήθη. Συχνά τα παιδιά που φέρνουν στον κόσμο αυτές οι ανήλικες ζουν μαζί τους στα πορνεία και αρχίζουν να δουλεύουν και τα ίδια σε αυτά πριν καν ωριμάσουν σωματικά με τη βοήθεια του Oradexon. Σύμφωνα με την ActionAid, οι πάνω από 200.000 πόρνες της χώρας κατά 90% είναι πλέον εθισμένες στο φάρμακο που οι ιδιοκτήτες των πορνείων τις υποχρεώνουν να παίρνουν.

Τα κορίτσια θεωρούνται «ιδιοκτησία» των τσατσάδων και αν θελήσουν να βγουν από την πορνεία, τους ζητούν να επιστρέψουν «το κόστος αγοράς και συντήρησής» τους.

Όσο «μεγαλύτερες» γίνονται με τη βοήθεια των χαπιών τόσο περισσότερους πελάτες έχουν και τόσο πιο κοντά φαντάζονται ότι βρίσκονται στην ελευθερία τους. Αυταπάτη, καθώς κερδίζουν λιγότερα από 0,60 δολάρια ανά πελάτη, ενώ βυθίζονται όλο και βαθύτερα σε έναν φαύλο κύκλο, όπου στην εκμετάλλευση προστίθεται η αρρώστια και η τοξικοεξάρτηση.

Θεωρητικά το Oradexon διατίθεται μόνο με συνταγή, αλλά στη μαύρη αγορά το βρίσκεις παντού: τα 100 χάπια στοιχίζουν λιγότερο από ένα δολάριο, φτηνότερα και από ένα τσάι. Στην πλειονότητά τους, ωστόσο, αυτά τα κορίτσια δεν έχουν ιδέα για τις επικίνδυνες παρενέργειές του, ανάμεσά τους εμφράγματα και καρδιακές νόσοι, ηπατικές φλεγμονές, οστεοπόρωση. Επιπλέον, είναι εξαιρετικά εθιστικό και έχει έντονα συμπτώματα στέρησης, όπως δερματικά οιδήματα και χρόνιες ημικρανίες.

Η πρώην βουλευτής Τασμίνα Χοσαΐν εξηγεί πως αυτό είναι μόνο ένα δείγμα της συνολικότερης καταπίεσης των γυναικών στην πατρίδα της: «Στο Μπανγκλαντές οι πόρνες αποκαλούνται “ποτίτα”, δηλαδή “έκπτωτες της κοινωνίας”, ενώ οι άντρες που κοιμούνται μαζί τους προσφωνούνται κύριοι ή “μπάμπου”, όρος που εκφράζει σεβασμό. Είναι ένας ακόμη τρόπος έκφρασης της γενικότερης περιφρόνησης προς τις γυναίκες». Για την ακτιβίστρια, στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται η φτώχεια. «Η φτώχεια οδηγεί πολλές γυναίκες στο να κάνουν οτιδήποτε για να επιβιώσουν. Αυτά τα χάπια κόβουν επίσης την όρεξη, κι έτσι οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ δεν αισθάνονται την απύθμενη πείνα που τις κατατρώει».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Φωτογραφική έκθεση προειδοποιεί σχετικά με τον σεξουαλικό τουρισμό στη Βραζιλία

fim-de-jogo1

 

Το “Τέλος του Παιχνιδιού” εξετάζει θέματα της παιδικής πορνείας, με επίκεντρο το σεξουαλικό τουρισμού ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η έκθεση “Τέλος του Παιχνιδιού – Μαζί ενάντια στην παιδική πορνεία” διοργανώνεται στο κατάστημα Fnac του Μπέλο Χοριζόντε. Η έκθεση συγκεντρώνει μια σειρά από εικόνες του φωτογράφου Michael Castello, προκειμένου να προειδοποιήσει για το σεξουαλικό τουρισμό στη χώρα με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η φωτογραφική έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Ιουνίου και θα συνεχιστεί στο Σάο Πάολο. Το “Τέλος του Παιχνιδιού” καλύπτει τις πτυχές εκείνες και τα καθημερινά γεγονότα, που δεν γίνονται συχνά αντιληπτά ή ακόμα και αγνοούνται, σχετικά με την παιδική πορνεία.

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: qga

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

BBC: «Είναι η Γερμανία το μεγαλύτερο μπουρδέλο της Ευρώπης;»

Μια ομάδα αντρών φορώντας κόκκινες και άσπρες ρόμπες περπατούν αμέριμνα μπροστά από την υποδοχή. Γυναίκες πάνω σε ψηλοτάκουνα κάθονται στο μπαρ και πίσω από ένα σύννεφο καπνού μιλούν με πελάτες και γελάνε. Καλωσήρθατε στο «Paradise» στην Στουτγκάρδη στην Γερμανία. Πρόκειται για έναν από τους μεγαλύτερους οίκους ανοχής στην Ευρώπη.

Το Paradise είναι απόλυτα νόμιμο και κόστισε περισσότερα από 6 εκατομμύρια ευρώ για να χτιστεί. Άνοιξε το 2008 φιλοξενώντας ένα εστιατόριο, ένα κινηματογράφο, ένα σπα και 31 δωμάτια για τους εκατοντάδες άντρες πελάτες που έχει ημερησίως.

Η Γερμανία έθεσε νόμους γύρω από την πορνεία το 2002, στήνοντας έτσι μια βιομηχανία που αποφέρει 16 δισ ευρώ τον χρόνο. Το σκεπτικό πίσω από την θέσπιση νομικού πλαισίου ώστε να αντιμετωπίζεται η πορνεία όπως κάθε άλλο επάγγελμα, ήταν να απομακρυνθούν οι γυναίκες από τους μαστρωπούς.

Πλέον οι εργάτριες του σεξ στην Γερμανία μπορούν να έχουν σύνταξη και να απολαμβάνουν ιατρική περίθαλψη. «Αισθάνεσαι ασφάλεια. Δεν είναι όπως στον δρόμο που δεν ξέρεις τι θα γίνει με έναν άντρα», είπε στο BBC η 22χρονη Χάνα, που έφτασε στη Στουτγκάρδη έχοντας δουλέψει ήδη δυο χρόνια στο Βερολίνο.

Οι επικριτές της ανοιχτής αυτής προσέγγισης του θέματος από την Γερμανία, λένε ότι η νομοθεσία για την πορνεία έχει αποτύχει παταγωδώς, απλά έβαλε θεμέλια ώστε να γίνει η χώρα «το μεγαλύτερο μπουρδέλο της Ευρώπης». Μέσα σε 20 χρόνια οι εκδιδόμενες γυναίκες έχουν διπλασιαστεί στην Γερμανία φτάνοντας πλέον τις 400.000.

Η βιομηχανία ελέγχεται πλέον από τα «υπερ-πορνεία» που προσφέρουν σεξ σχεδόν με ρυθμούς γραμμής παραγωγής ακόμη και σε τουρίστες που έρχονται απευθείας με λεωφορεία σε αυτά.

Οι περισσότερες γυναίκες που δουλεύουν στο Paradise κατάγονται από την Ρουμανία και την Βουλγαρία. Η φεμινίστρια Άλις Σβαρτσερ ξεκίνησε μια καμπάνια για να αντιστρέψει την γερμανική προσέγγιση απέναντι στον αγοραίο έρωτα και να αντιγράψει την προσέγγιση της Σουηδίας, που είναι παράνομο να αγοράσεις τέτοιες υπηρεσίες αλλά όχι να τις πουλήσεις. Αυτό σημαίνει ότι εάν κάποιος συλληφθεί να πληρώνει για σεξ είναι αντιμέτωπος με ένα τεράστιο πρόστιμο, ενώ η γυναίκα όχι.

Αυτό το μοντέλο έχει αρχίσει να διαδίδεται στην Ευρώπη, με πρώτη να το συζητά την Γαλλία. Εντός των προσεχών μηνών πρόκειται να γίνει αντίστοιχη πρόταση και στην Βρετανία αλλά δεν αναμένονται αλλαγές πριν το 2015.

Το πρόβλημα είναι ότι η αυστηριοποίηση των κανόνων σε ένα μέρος της Ευρώπης θα έχει αντίκτυπο σε ένα άλλο. Για παράδειγμα οι οίκοι ανοχής στην Γερμανία, κοντά στα γαλλικά σύνορα ετοιμάζονται να δεχθούν κύμα πελατών εάν τελικά η νομοθεσία στην Γαλλία αλλάξει. Η Paradise Island Entertainment, η εταιρία που έχει το Paradise και άλλα τέσσερα «υπερ-πορνεία» στην Ευρώπη, ετοιμάζεται για την ανέγερση ενός νέου κοντά στα γαλλικά σύνορα, στην γερμανική πόλη Saarbrucken.

«H νομική έκθεση των αγοραστών σεξ στην Γαλλία είναι για εμάς λαχείο», δήλωσε ο Μίκαελ Μπερετιν, διευθυντής μάρκετινγκ στην Paradise Island Entertainment. «Είναι απλά αδύνατο να απαγορεύσεις την πορνεία. Δεν γίνεται να διώκεις έναν άντρα για κάτι που θέλει να κάνει μια γυναίκα. Είναι παράλογο», πρόσθεσε.

Η σοσιαλίστρια δήμαρχος του Saarbrucken, Σαρλότ Μπριτζ, υποστήριξε την νομοθεσία του 2002 αλλά πλέον θεωρεί ότι τα πράγματα έχουν ξεφύγει από το μέτρο. Οι κάτοικοι δηλώνουν ότι η «πελατεία» που έρχεται από την γειτονική χώρα έχει προκαλέσει την αύξηση της πορνείας του πεζοδρομίου.

Τα πράγματα για το Saarbrucken αναμένεται να γίνουν χειρότερα εάν την ερχόμενη Τρίτη, το Ευρωκοινοβούλιο ψηφίσει την επίσημη υποστήριξη του αυστηρού σουηδικού μοντέλου. Η απόφαση δεν θα είναι δεσμευτική για τα κράτη – μέλη αλλά θα ασκήσει πίεση στις κυβερνήσεις ώστε να αναθεωρήσουν την πολιτική τους πάνω στην πορνεία.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμη

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

Η «πρωτεύουσα» του trafficking

Γαλλία: Παράνομος όποιος επισκέπτεται ιερόδουλες

 

Share

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

της Μέγκαν Μέρφι

Η Κάισα Έκις Έκμαν είναι Σουηδή δημοσιογράφος και συγγραφέας του βιβλίου «Να είσαι και να πωλείσαι: πορνεία, παρένθετη μητρότητα και διχασμένος εαυτός» που μεταφράστηκε πρόσφατα στα γαλλικά και στα αγγλικά. Μίλησα μαζί της στο τηλέφωνο από τη Στοκχόλμη.

Μέγκαν Μέρφι: Τι σας οδήγησε να γράψετε ένα βιβλίο για την πορνεία;

Κάισα Έκις Έκμαν: Δύο πράγματα: η πρακτική και η θεωρία. Προσεγγίζοντας το θέμα από δύο πλευρές είναι πολύ εποικοδομητικό και, στην πραγματικότητα, είναι απαραίτητο εάν πρόκειται να γραφτεί κάτι για την πορνεία. Θα πρέπει να κοιτάξουμε την πραγματικότητα, αλλά θα πρέπει επίσης να έχουμε και τη θεωρία.

Όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το βιβλίο το 2006, η συζήτηση για τη σεξουαλική εργασία μόλις ξεκινούσε εδώ στη Σουηδία. Ο νόμος για τις σεξουαλικές υπηρεσίες τέθηκε σε εφαρμογή το 1999 και τότε η συζήτηση ήταν αρκετά περιορισμένη. Όταν ξεκίνησε η συζήτηση, φαινομενικά από το πουθενά, πήρε αμέσως διαστάσεις και ήταν ένθερμη – ξαφνικά οι άνθρωποι έλεγαν πράγματα όπως: «είναι απλά μια δουλειά, αυτός ο νόμος είναι ηθικολογικός, ο καθένας/ η καθεμιά έχει το δικαίωμα να κάνει ό, τι θέλει», και ούτω καθεξής. Είδα ότι οι φεμινίστριες και άνθρωποι από αριστερά κινήματα τσιμπούσαν σε αυτό και άλλαζαν γνώμη, κάτι που θεώρησα αινιγματικό.

Την ίδια στιγμή ζούσα στη Βαρκελώνη και μοιραζόμουν ένα διαμέρισμα με μια γυναίκα που εκδιδόταν στην εθνική οδό έξω από την πόλη. Έτσι έβλεπα ό,τι συνέβαινε από πρώτο χέρι. Έμενε με έναν φίλο που ήταν κάτι σαν νταβατζής και ο οποίος στην αρχή ισχυρίστηκε ότι ζούσε από ληστείες τραπεζών, αν και διαπίστωσα ότι δεν επρόκειτο περί αυτού, επειδή δεν έβγαινε ποτέ έξω –ήταν πάντα στο σπίτι μπροστά στον υπολογιστή ή την πηγαινοέφερνε στην εθνική οδό. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι ζούσε από αυτήν.

Έβλεπα την πραγματικότητα αυτής της ζωής, καθώς και το πώς και άλλες ενδιαφέρονταν για την επιχείρηση γύρω από το σεξ. Οι περισσότερες από αυτές δεν ήταν από την Ευρώπη – η ίδια ήταν Ρωσίδα και υπήρχαν κάποιες γυναίκες από τη Νότια Αμερική. Από νωρίς θα ισχυρίζονταν ότι έβγαζαν πολλά χρήματα, αλλά προφανώς δεν επρόκειτο για κάτι τέτοιο. Ξέρετε, έβγαζαν 10-20 ευρώ τη βραδιά, γύριζαν σπίτι, γίνονταν σκνίπα στο μεθύσι, λιποθυμούσαν και στη συνέχεια θα επαναλάμβαναν το ίδιο πράγμα την επόμενη μέρα.

Η πραγματικότητα της κατάστασης δε συμβάδιζε με ό,τι συζητιόταν γύρω από τη «σεξουαλική εργασία» – ήταν δύο διαφορετικοί κόσμοι. Έτσι άρχισα να γράφω γι’ αυτό.

Έγραψα μερικά άρθρα σχετικά με την πορνεία και η αντίδραση με σόκαρε. Έχω γράψει μια σειρά από άρθρα που λένε, ξέρεις: «Να συντρίψουμε τον καπιταλισμό τώρα» και κανείς δεν μου άσκησε κριτική, αλλά στη συνέχεια, όταν είπα κάτι, όπως, «γνωρίζετε τους νόμους που έχουμε για την πορνεία; Είναι πολύ καλοί», όλοι τρελάθηκαν. Λάμβανα τόσο εχθρικά μέιλ και σκέφτηκα, «αυτό είναι παράξενο. Λες «να συντρίψουμε τον καπιταλισμό» και κανείς δεν νοιάζεται – Θέλω να πω, αυτό θα ήταν ριζοσπαστικό». Το θέμα της πορνείας φάνηκε να προκαλεί πολλούς ανθρώπους. Οπότε αποφάσισα να επικεντρωθώ περισσότερο στην πορνεία και ξεκίνησα την έρευνά μου, κάτι που έκανα για περίπου τέσσερα χρόνια από τότε.

Ποια ήταν η αντίδραση;

Στην αρχή ήμουν λίγο φοβισμένη και σκεφτόμουν «γιατί εγώ; Τι έχουν εναντίον μου; Είμαι καλός άνθρωπος!» Και τότε κατάλαβα ότι ο μόνος τρόπος για το αντιμετωπίσεις αυτό είναι να γράψεις ό,τι θεωρείς αλήθεια. Πολλοί άνθρωποι αντέδρασαν λέγοντας ότι είμαι ριζοσπαστική φεμινίστρια. Αλλά δεν είμαι – είμαι απλά φεμινίστρια. Αυτό είναι όλο. Σίγουρα αντλώ πράγματα από τη ριζοσπαστική φεμινιστική θεωρία, αλλά χρησιμοποιώ επίσης και πολλή μαρξιστική βιβλιογραφία στην ανάλυσή μου – το κοιτάζω από πολλές οπτικές γωνίες.

Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν η πορνεία νομιμοποιηθεί, θα βγει από την παρανομία και κατά κάποιον τρόπο θα είναι ασφαλέστερη για τις γυναίκες. Ποια είναι η άποψή σας για τα επιχειρήματα που συνηγορούν υπέρ της νομιμοποίησης ως έναν τρόπο για να μειωθεί η βία κατά των γυναικών και να κάνουν τις γυναίκες στην πορνεία πιο ασφαλείς;

Θα πρέπει βέβαια να υποστηρίξεις τον ισχυρισμό με στοιχεία και αν δούμε την πραγματικότητα, τουλάχιστον εδώ στην Ευρώπη, δεν πρόκειται περί αυτού.

Έγινε μια μελέτη, η οποία αξιολόγησε τη νομιμοποίηση της πορνείας και τους οίκους ανοχής, και η μελέτη έδειξε ότι κανένας από αυτούς τους στόχους δεν επετεύχθη. Η νομιμοποίηση δεν κατέστησε ασφαλέστερη την πορνεία. Δεν παρείχε στις γυναίκες ένα ασφαλές εργασιακό περιβάλλον ή μια σταθερή δουλειά και η πλειοψηφία των γυναικών δεν πλήρωνε ακόμα φόρους. Αυτό που φάνηκε ήταν ότι, πρώτον, οι γυναίκες έμεναν στην πορνεία πολύ περισσότερο από ό,τι υπολόγιζαν και δεύτερον, είχε γίνει πιο δύσκολο για αυτές να εγκαταλείψουν τη βιομηχανία του σεξ. Αν κοιτάξουμε την εμπειρία της Γερμανίας, καθώς και της Ολλανδίας, θα δούμε ότι απλά δεν έγινε κάτι τέτοιο, δεν έγινε ασφαλέστερη μέσω της νομιμοποίησης – στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο.

Υπάρχει επίσης και η ιδέα ότι η πορνεία είναι ταμπού – που συνδέεται με την ιδέα ότι η σεξουαλικότητα είναι ταμπού. Με βάση αυτό το επιχείρημα, κάποιοι λένε ότι αν η πορνεία κανονικοποιούνταν σε αντίθεση με το να θεωρείται «ταμπού», θα μπορούσε να είναι σεξουαλικά απελευθερωτική. Αυτό επεκτείνεται σε επιχειρήματα που λένε ότι οι φεμινίστριες που αντιτίθενται στην πορνεία είναι «ενάντια στο σεξ» ή σεμνότυφες ή ότι καταπιέζουν τη σεξουαλικότητα των ανθρώπων. Τι γνώμη έχετε για αυτά τα επιχειρήματα;

Πρέπει να θέσουμε το ερώτημα «τι είναι  πορνεία». Υπάρχουν δύο άνθρωποι σε αυτή την ανταλλαγή – ένας από αυτούς τους ανθρώπους που θέλει να κάνει σεξ και ο άλλος που δεν θέλει. Αυτά είναι τα βασικά κριτήρια. Χωρίς αυτή τη συνθήκη δεν έχουμε πορνεία. Αν έχουμε δύο ανθρώπους που θέλουν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις μεταξύ τους – αν είναι ξαναμμένοι, τρελαμένοι, αν πεθαίνουν ο ένας για τον άλλον, προφανώς δεν πρόκειται να πληρώσουν. Αν υπάρχει ελεύθερη σεξουαλικότητα δεν πληρώνει ο ένας τον άλλον.

Στην περίπτωση της πορνείας μιλάμε για ένα είδος «σεξουαλικότητας» όπου ένα άτομο δεν θέλει να είναι σε μια σεξουαλική κατάσταση και έτσι ο άλλος πρέπει να το δωροδοκήσει. Αυτή είναι η βάση της πορνείας. Τώρα γιατί είναι τόσο σημαντικό να κολλάμε σε αυτό; Γιατί αυτό είναι η κλιμάκωση της ελεύθερης σεξουαλικότητας; Μια κατάσταση όπου ένα άτομο δεν θέλει να είναι εκεί; Και γιατί αυτό δεν ενοχλεί τον κόσμο; Γιατί δεν τον ενοχλεί το γεγονός ότι ένα άτομο πρέπει να δωροδοκηθεί για να είναι σε μια σεξουαλική κατάσταση;

Ειδικά όταν προέρχεται από φεμινίστριες που μιλούν για το θέμα της συναίνεσης… Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι «είναι συναινετική – αυτό συμβαίνει ανάμεσα σε δύο συναινούντες ενήλικες». 

Αλλά σε τι συναινεί αυτή; Συναινεί στα χρήματα, όχι στο σεξ αυτό καθεαυτό. Αν πεις σε οποιαδήποτε εκδιδόμενη: «Έχεις δύο επιλογές: η πρώτη είναι ότι μπορείς να πάρεις τα χρήματα και να φύγεις ή δεύτερη είναι ότι μπορείς να πάρεις τα χρήματα, αλλά να μείνεις και για το σεξ», πόσες έχετε την εντύπωση ότι πρόκειται να μείνουν για το σεξ; Ούτε καν οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της πορνείας δεν θα ισχυριστούν ότι οι περισσότερες θα μείνουν για το σεξ. Οι περισσότερες από αυτές θα έπαιρναν τα χρήματα και θα έφευγαν, γεγονός που αποδεικνύει ότι δεν θέλουν πραγματικά το σεξ, θέλουν τα χρήματα.

Οπότε αν είναι κάποιος/α τόσο ριζοσπαστικός/ή σεξουαλικά ή σεξουαλικά φιλελεύθερος/η, γιατί δεν βλέπει αυτήν την κατάσταση ως έχει; Σεξ, σε περιπτώσεις που ένα άτομο δεν θέλει σεξ; Πώς μπορεί αυτό να μην μας ενοχλεί; Αυτό είναι που κάνει την πορνεία διαφορετική από όλα τα άλλα είδη των σεξουαλικών καταστάσεων. Αν έχουμε δύο ανθρώπους που το θέλουν τότε κανείς δεν πληρώνει και που αν κανείς δεν θέλει, τότε προφανώς δεν υπάρχει καθόλου σεξ.

Αναρωτιέμαι ποια είναι η άποψή σου για την ιδέα ότι η πορνεία είναι απλά μια δουλειά. Για παράδειγμα, η άποψη που λέει ότι οι πόρνες παρέχουν απλά μια υπηρεσία, όπως μία μασέζ ή μια κομμώτρια ή μια σερβιτόρα;

Μάλιστα. Αν πρόκειται περί αυτού, τότε να ξεχάσουμε την ιδέα ότι η πορνεία είναι ελεύθερη σεξουαλικότητα, ας το αφήσουμε. Αλλά αν δούμε πώς γίνεται η πορνεία, δεν ταιριάζει με την ιδέα ότι είναι «απλά μια δουλειά».

Θεωρώ την πορνεία ένα ψέμα. Έπαιρνα συνέντευξη από μια γυναίκα που δούλευε στην πορνεία και είπε: «Εντάξει. Μπορείτε να πείτε ότι είναι μια δουλειά, αλλά σε αυτή την περίπτωση ξέρετε πως θα ήταν; Θα ήταν σαν να την έπαιζα σε έναν άντρα, την ώρα που εκείνος βλέπει πορνό. Δεν θα χρειαζόταν να προσποιούμαστε, δεν θα χρειαζόταν να βογκάμε, δεν θα χρειαζόταν να του μιλάμε. Θα το κάναμε μηχανικά». Η πορνεία δεν έχει σχέση με αυτό. Στην πορνεία, το άτομο που πουλιέται πρέπει να προσποιηθεί ότι είναι εκεί επειδή του αρέσει.

Το δύσκολο μέρος της πορνείας είναι το εξής: είναι θεσμοθετημένη ως επάγγελμα, αλλά την ίδια στιγμή, όταν εκείνη πληρώνεται, θα κάνει το καλύτερο που μπορεί για να προσποιηθεί ότι είναι εκεί επειδή της αρέσει. Θα του πει «ω χύνω, είσαι ο καλύτερος, είσαι τόσο σέξι, με ανάβεις» και τέτοια πράγματα. Κάνει το καλύτερο που μπορεί για να τον κάνει να ξεχάσει ότι αυτός την πληρώνει.

Οπότε, ναι, φυσικά, κάντην κι αυτή μια δουλειά όπως κάθε άλλη, αλλά τότε θα πρέπει να είναι απλά ξαπλωμένες. Ας αφήσουμε όλες τις γυναίκες να είναι ξαπλωμένες και να μην κάνουν τίποτα και απλά να κοιτάζουν τα ρολόγια τους και να δούμε κατά πόσο θα αρέσει στους άντρες. Η πορνεία είναι ένα ψέμα. Είναι υπερβολικά απλοϊκό να πούμε ότι είναι απλά μια δουλειά.

Σε κάθε περίπτωση, γιατί θα πρέπει να νομιμοποιήσουμε μια «δουλειά» που έχει τόσο υψηλά ποσοστά κακοποίησης, φόνων, βιασμών και σεξουαλικής παρενόχλησης; Δείτε τα επίπεδα της βίας και τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας των ανθρώπων στην πορνεία – εννοώ ότι αν αυτό ήταν οποιαδήποτε άλλη δουλειά, θα έπρεπε να καταστεί παράνομη από την πρώτη κιόλας μέρα. Ακόμα και στην Ολλανδία, θα δείτε ότι στη συνοικία με τα κόκκινα φανάρια, η οποία υποτίθεται ότι είναι τόσο ασφαλής και ελεγχόμενη, γυναίκες δολοφονούνται στις βιτρίνες όλη την ώρα. Ακόμη και η νομιμοποιημένη πορνεία δεν πατάει πάνω σε καμία εργατική νομοθεσία ή οποιουσδήποτε κανονισμούς εργασίας οπουδήποτε.

Στον Καναδά, όπου ζω, φεμινίστριες και προοδευτικοί άνθρωποι συμφωνούν ότι οι εκδιδόμενες γυναίκες θα πρέπει να αποποινικοποιηθούν. Αυτό σημαίνει ότι οι εκδιδόμενες γυναίκες δεν αξίζει να τιμωρηθούν επειδή εργάζονται στη βιομηχανία του σεξ και ότι δεν πρέπει να ρίχνονται στη φυλακή επειδή κάνουν ό,τι κάνουν για να επιβιώσουν. Αυτό σημαίνει ότι η συζήτηση έγκειται στο αν πρέπει ή όχι να αποποινικοποιηθούν οι νταβατζήδες και οι πελάτες και πολλοί άνθρωποι θα υποστηρίξουν ότι η ποινικοποίηση των πελατών θα έθετε σε περαιτέρω κίνδυνο τις εκδιδόμενες γυναίκες ή ότι νόμοι που ποινικοποιούν τους νταβατζήδες θα τιμωρούσαν κατά κάποιο τρόπο μέλη μιας οικογένειας – για παράδειγμα, αν μια γυναίκα εργάζεται στην πορνεία και ζει με τον σύντροφο ή τα παιδιά της, κάποιοι λένε ότι αυτοί οι άνθρωποι με κάποιο τρόπο θα κατηγορηθούν ως « νταβατζήδες».

Υπάρχουν στατιστικά στοιχεία; Είναι συνηθισμένο μέλη μιας οικογένειας να μπαίνουν φυλακή με την αιτιολογία ότι είναι νταβατζήδες; Θα πρέπει να αποδείξουν πως υπάρχουν πολλές πραγματικές περιπτώσεις όπου τα μέλη μιας οικογένειας φυλακίζονται σε αυτή τη βάση. Το πρόβλημα σε αυτή τη συζήτηση είναι ότι υπάρχουν πολλές υποθέσεις και πολλά επιχειρήματα, αλλά όχι στοιχεία. Αν θέλουμε να ισχυριστούμε ότι ο νόμος αυτός βάζει μέλη μιας οικογένειας στη φυλακή με την αιτιολογία ότι είναι νταβατζήδες, θα πρέπει να αποδειχθεί. Δεν μπορούμε απλά να το δηλώνουμε.

Όσον αφορά την άποψη ότι η ποινικοποίηση των πελατών θα θέσει σε κίνδυνο τις εκδιδόμενες, θα πρέπει να ρωτήσετε «ποιος διαπράττει τη βία κατά των εκδιδόμενων γυναικών». Είναι ο νόμος; Ή μήπως είναι οι πελάτες; Και οι νταβατζήδες; Εδώ στη Σουηδία μερικοί άνθρωποι ισχυρίζονται επίσης το ίδιο. Κατά κάποιον τρόπο ο νόμος έχει γίνει ο φυσικός κακοποιός – ο νόμος δεν συνιστά κακοποίηση απέναντι σε κανέναν, εντάξει; Αν υπάρχει κάποιος που ασκεί βία στις εκδιδόμενες γυναίκες, αυτοί είναι οι άντρες. Και αυτό είναι το πρόβλημα. Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να κάνουμε κάτι. Δεν υπάρχουν επαρκή αποδεικτικά στοιχεία που να δείχνουν ότι η κατάσταση έχει γίνει πιο επικίνδυνη μετά το νόμο. Γίνεται πολλή κουβέντα, αλλά δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία που να το αποδεικνύουν. Είναι μια υπόθεση. Η εμπειρία που είχαμε από το νόμο ήταν πολύ θετική. Μείωσε τον αριθμό των αγοραστών – ένας στους οκτώ άνδρες πλήρωνε για σεξ και έχει ήδη μειωθεί σε έναν στους 13. Πλέον έχουμε ένα πολύ μικρό αριθμό εκδιδόμενων στη Σουηδία. Περίπου 1500 με 2000 το πολύ.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή του νόμου που κανείς δεν μιλά γι’ αυτή και είναι το γεγονός ότι ο νόμος αυτός δίνει κάποια πλεονεκτήματα στις εκδιδόμενες. Τώρα οι γυναίκες μπορούν να καταγγείλουν έναν πελάτη στην αστυνομία, αλλά εκείνος δεν μπορεί να τις καταγγείλει. Ας πούμε για παράδειγμα ότι της συμπεριφέρεται άσχημα ή υπάρχει κάτι για το οποίο δε θα συμφωνήσει ή αρνείται να πληρώσει –μπορεί να απειλήσει ότι θα τον καταγγείλει, γιατί αυτό που κάνει είναι ήδη παράνομο.

Εκείνος, από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί να την απειλήσει με τίποτα, γιατί αυτό που κάνει δεν είναι παράνομο. Σε χώρες όπου η εκδιδόμενη κάνει κάτι παράνομο και ο πελάτης όχι, τότε εκείνος έχει ακόμη περισσότερη δύναμη σε μια ούτως ή άλλως πολύ άνιση κατάσταση, γιατί επιπλέον μπορεί να την απειλήσει ότι θα την καταγγείλει.

Έχω παρατηρήσει ότι ιδιαίτερα στις ΗΠΑ κάποιοι από αυτούς που μπορεί να θεωρηθούν ως «υποστηρικτές των δικαιωμάτων των εργαζομένων στη βιομηχανία του σεξ», θα επικρίνουν όσους συγχέουν τη σωματεμπορία με την πορνεία. Αναρωτιέμαι αν μπορείτε να μιλήσετε λίγο γι ‘αυτό – συνδέεται η πορνεία με τη σωματεμπορία; Υπάρχει διαφορά μεταξύ των δύο;

Βασικά η σωματεμπορία είναι η απάντηση στο ζήτημα της προσφοράς και της ζήτησης και το πρόβλημα του εφοδιασμού. Η σωματεμπορία εμφανίζεται όταν δεν υπάρχει μια αρκετά μεγάλη ποσότητα από εκδιδόμενες για τη ζήτηση που υπάρχει – μιλώντας με όρους αγοράς. Στο δυτικό κόσμο δεν υπάρχουν ποτέ αρκετές γυναίκες που εισέρχονται στη βιομηχανία του σεξ οικειοθελώς – υπάρχει πάντα έλλειψη, για να το θέσω με αυτόν τον τρόπο. Οι άνθρωποι που μπαίνουν στο εμπόριο φθείρονται πολύ γρήγορα και οι πελάτες θέλουν πάντα «φρέσκο κρέας», για να το θέσω ωμά. Θέλουν νεότερες γυναίκες και γυναίκες που έχουν μόλις ξεκινήσει. Δεν θέλουν τις παλιές εκδιδόμενες που είναι στην πορνεία εδώ και πενήντα χρόνια.

Επιπλέον, το υψηλό ποσοστό θνησιμότητας και ο τρόπος που φθείρεται το σώμα κάνουν το διάστημα στην πορνεία αρκετά σύντομο. Έτσι, υπάρχει πάντα ζήτηση για όλο και περισσότερους ανθρώπους στην πορνεία. Αν υπήρχαν γυναίκες που συνέρρεαν κατά εκατομμύρια στη βιομηχανία του σεξ, δεν θα χρειαζόταν να τις φέρνουν με το ζόρι από την Ανατολική Ευρώπη. Θέλω να πω, γιατί να κάνεις κάτι τέτοιο; Δεν είναι λογικό. Αν στέκονταν χιλιάδες γυναίκες στην ουρά έξω από τους οίκους ανοχής λέγοντας «σας παρακαλώ, πάρτε με στη δουλειά!» δεν θα χρειαζόταν να τις κουβαλήσει η μαφία από όλη την Ευρώπη και από όλον τον κόσμο, δεν θα είχε νόημα. Σωματεμπορία υπάρχει, επειδή απλά δεν υπάρχουν αρκετές γυναίκες που θα πάνε στην πορνεία με τη θέλησή τους. Αν θέλουμε να υπάρχει βιομηχανία της πορνείας χωρίς σωματεμπορία, αυτή θα είναι μια πολύ μικρή βιομηχανία.

Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε την πορνεία από τη σωματεμπορία. Θα πρέπει να μειώσουμε τη ζήτηση σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολύ λίγοι άνδρες να πληρώνουν για σεξ. Μόνο σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσαμε ίσως να είμαστε σίγουροι/ες ότι οι γυναίκες θα είναι εκεί «με τη θέλησή τους».

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσατε να μας πείτε λίγο περισσότερα για το σουηδικό μοντέλο ή το «σκανδιναβικό μοντέλο», όπως ονομάζεται κάποιες φορές, και ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αυτό που πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν είναι ότι το μοντέλο αυτό είναι το αποτέλεσμα τριάντα χρόνων δουλειάς και έρευνας. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι απλά ένα μάτσο φεμινίστριες και κάποιοι κοινωνικοί λειτουργοί, οι οποίοι αποφάσισαν να ξεκινήσουν πόλεμο κατά των ανδρών ή κάτι αντίστοιχο. Όχι. Είχαν ξεκινήσει μια έρευνα στη δεκαετία του 1970 και εξέταζαν την πραγματικότητα της πορνείας. Ήταν και η πρώτη φορά που κάποιος έπαιρνε συνεντεύξεις από ανθρώπους στην πορνεία σε μεγάλη κλίμακα. Το κέντρο βάρους μετατοπιζόταν από την πορνεία ως περίπτωση απόκλισης και αντ’ αυτού είχαν αρχίσει να την αντιλαμβάνονται ως μια τεράστια κοινωνική τραγωδία που αφορούσε έμφυλες κοινωνικές σχέσεις, τη φτώχεια, τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες αναθρέφονται, την αιμομιξία, κλπ.

Μετά από αυτή την έρευνα, ακολούθησε και το ζήτημα του τι πρέπει να κάνουμε. Η απάντηση που βρήκαν ήταν να ποινικοποιήσουν τον πελάτη και η νομοθεσία τέθηκε σε ισχύ το 1999. Έχουν περάσει 14 χρόνια από τότε και δεν μπορεί κανείς πλέον ούτε καν να επιχειρήσει να πληρώσει για σεξουαλικές υπηρεσίες. Ο νόμος υπήρξε ιδιαίτερα επιτυχής, όχι μόνο στο ότι η ζήτηση έχει μειωθεί, αλλά και στο γεγονός ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού κατανοεί πια την πορνεία ως προϊόν της ανισότητας των φύλων. Ογδόντα τοις εκατό του πληθυσμού της Σουηδίας υποστηρίζει τον νόμο, κάτι που δεν ακούγεται πολύ.

Αυτό που συνέβη τότε ήταν ότι οι σωματέμποροι άρχισαν να δυσκολεύονται να παραμείνουν στη Σουηδία και πήγαν στη Νορβηγία. Το Όσλο, η πρωτεύουσα της Νορβηγίας, άρχισε να πλημμυρίζει από νιγηριανή μαφία και όλοι αυτοί οι Νορβηγοί άνδρες άρχισαν να πληρώνουν για σεξ, γεγονός που οδήγησε τη Νορβηγία να υιοθετήσει την ίδια νομοθεσία. Οι σωματέμποροι προχώρησαν προς τη Δανία, η οποία για τον ίδιο λόγο εξετάζει επί του παρόντος την έγκριση του ίδιου νόμου.

Υπάρχουν υπηρεσίες και άλλες δομές υποστήριξης για τους ανθρώπους που θέλουν να εγκαταλείψουν τη βιομηχανία; Τι συμβαίνει με τις γυναίκες που χάνουν το εισόδημά τους όταν εγκαταλείπουν την πορνεία;

Αυτό είναι κάτι που θέλω να τονίσω. Αν θέλουμε να υιοθετήσουμε έναν τέτοιο νόμο, δεν μπορούμε απλά να τον εφαρμόσουμε και στη συνέχεια να μην κάνουμε τίποτε άλλο. Θα πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι ο νόμος συνοδεύεται από τις κατάλληλες υπηρεσίες υποστήριξης. Στη Σουηδία έχουμε κάτι που ονομάζεται μονάδες πορνείας και δεν είναι απλά προγράμματα στα χαρτιά, είναι πολύ περισσότερα. Εάν ήσουν στη βιομηχανία, έχεις πρόσβαση σε δωρεάν θεραπεία, βοήθεια στην εύρεση στέγης και εργασίας, και ασχολούνται με πράγματα όπως το χρέος, για παράδειγμα.

Αυτό που είναι διαφορετικό στη Σουηδία είναι ότι έχουμε ένα αρκετά ισχυρό κράτος πρόνοιας, έτσι, σε αντίθεση με τον Καναδά ή τις ΗΠΑ, η πορνεία δεν υπάρχει ως αποτέλεσμα της ακραίας φτώχειας. Η πορνεία στη Σουηδία τείνει να υπάρχει ως αποτέλεσμα της πρόωρης σεξουαλικής κακοποίησης και παρόμοιων πραγμάτων. Οι γυναίκες χρειάζονται περισσότερο βοήθεια σε θέματα αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς και όχι για το πώς να ξεφύγουν από τη φτώχεια.

Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η ποινικοποίηση δεν είναι καλή απάντηση ή τέλος πάντων όχι μια εφικτή πορεία προς την απελευθέρωση, διότι ο νόμος δεν θα λειτουργήσει υπέρ των περιθωριοποιημένων ατόμων. Αυτό σημαίνει ότι ορισμένοι που προσδιορίζονται ως αναρχικοί ή σοσιαλιστές θα μπορούσαν να πουν «δεν θέλω να δώσω στην αστυνομία περισσότερη εξουσία από ό,τι ήδη έχει, ακόμα κι αν αυτό είναι υπέρ ανδρών που αγοράζουν σεξ ή που είναι βίαιοι». Ταυτίζεστε με τους αναρχικούς; Τους σοσιαλιστές; Τι πιστεύετε γι’ αυτό το επιχείρημα;

Ήμουν αναρχική, ίσως είμαι ακόμα λίγο… Αλλά πιστεύω στο κράτος ως ένα σημαντικό εργαλείο. Θέλω να πω ότι το κράτος μπορεί να είναι οτιδήποτε, μπορεί να είναι καλό πράγμα ή μπορεί να είναι και κακό πράγμα – και αυτό δεν είναι πάντα απαραίτητα κακό πράγμα. Το κράτος μπορεί να εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των στρατιωτικών ή του λαού. Εξαρτάται από τις ιστορικές συνθήκες. Το κράτος δεν περιορίζεται σε μία λειτουργία. «Μπορώ να καταλάβω επίσης αυτό το επιχείρημα των αναρχικών, αλλά νομίζω ότι είναι μια κάποια εσωτερίκευση της απαισιοδοξίας. Είναι σαν να λέμε «τα πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ». Και σε αυτή την περίπτωση, ξέρετε, αν τίποτα δεν αλλάξει ποτέ, τι προτείνουμε; Πώς εξαλείφουμε την πορνεία τότε; Να πηγαίνουμε κάθε μέρα να διαδηλώνουμε έξω από τα μπουρδέλα εμείς και τα αναρχικά πλήθη;

Η εμπειρία με τη σουηδική αστυνομία έχει πραγματικά ενδιαφέρον, γιατί στην αρχή δεν καταλάβαιναν το νόημα του νόμου. Δεν θεωρούσε το αγοραίο σεξ έγκλημα, έτσι η αστυνομία συνήθιζε να συμπεριφέρεται στους πελάτες όπως σε κάποιους που συνελήφθησαν για υπερβολική ταχύτητα. Η πλειοψηφία των ανδρών που πλήρωναν για σεξ ήταν παντρεμένοι, οπότε ζητούσαν από την αστυνομία να στείλει την κλήση στο γραφείο τους αντί στο σπίτι τους, γιατί αν το έστελναν στο σπίτι θα το έβλεπαν οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Η αστυνομία έλεγε: «φυσικά και θα το στείλουμε στο γραφείο, μην ανησυχείς φίλε».

Μια εκπαιδευτική καμπάνια στους αστυνομικούς το άλλαξε αυτό και τους έκανε να καταλάβουν ότι αυτό ήταν για την προστασία των γυναικών, όχι των ανδρών. Αν ακούγατε τις διαλέξεις στο σώμα για την καταπολέμηση της σωματεμπορίας, θα νομίζατε ότι πόκειται για ριζοσπαστικές φεμινίστριες -είναι καταπληκτικές. Η αστυνομία τώρα οργώνει τους δρόμους για να βρει αυτούς που πληρώνουν για σεξ και λένε πράγματα όπως: «Συνέβη κάτι και οι άνδρες δεν μπορούν να ελέγξουν τον πούτσο τους; Φίλε, αυτό είναι πολύ κακό, πρέπει να σταματήσουν να το κάνουν αυτό», και νομίζω ότι αυτό είναι πραγματικά εκπληκτικό. Θα πρέπει να συνεργαστούμε με την αστυνομία. Αν δεν συνεργαστούμε μαζί της, θα έχει την ίδια στάση με πριν, με βάση την οποία οι γυναίκες παρανομούν και οι άνδρες συμπεριφέρονται απλά σαν άντρες.

Πώς συνδέεται η πορνεία με την ισότητα των φύλων και πώς οι νόμοι, όπως αυτοί στη Σουηδία έχουν αντίκτυπο στη θέση της γυναίκας στο σύνολό της;

Τα λόμπι υπέρ της εργασίας στο σεξ θα προσπαθήσουν να παρουσιάσουν την πορνεία σαν να μην είναι ζήτημα έμφυλης διάκρισης, παρά μόνο ζήτημα «αγοραστή» και «πωλητή». Μιλάνε με όρους αγοράς και το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον. Στο βιβλίο μου εξετάζω επίσης τη συζήτηση για την πορνεία πριν από 100 χρόνια και η διαφορά ανάμεσα στο τότε και το τώρα είναι ότι τότε οι άνθρωποι δεν μιλούσαν για πώληση και αγορά – δεν ήταν θέμα της αγοράς – το έβλεπαν σαν κάτι που αφορούσε άνδρες και γυναίκες. Θεωρούσαν τις πόρνες ξεπεσμένες γυναίκες που δεν άξιζαν για τίποτε άλλο, για παράδειγμα αν δεν ήταν στην πορνεία θα ήταν εγκληματίες. Όσον αφορά τους άνδρες, η ιδέα ήταν ότι οι άνδρες χρειαζόταν να έχουν πρόσβαση σε πόρνες διαφορετικά θα ήταν απείθαρχοι, θα βίαζαν τις «αξιοπρεπείς γυναίκες» και δεν θα ήταν σε θέση να παραμείνουν στο γάμο τους. Με αυτόν τον τρόπο, το γεγονός ότι οι άνδρες είχαν αυτό το «κατάστημα», ήταν θετικό για τις «αξιοπρεπείς γυναίκες». Η συζήτηση ήταν πολύ έμφυλη.

Έναν αιώνα αργότερα παρουσιάστηκε το φεμινιστικό κίνημα και ενώ ο κόσμος εξακολουθεί να υπερασπίζεται αυτό το θεσμό, η συζήτηση άλλαξε. Ο κόσμος δε θέλει να μιλάει για άνδρες και γυναίκες, θέλει να μιλάει για την πορνεία με όρους αγοράς. Αλλά εξακολουθεί να είναι ένα πολύ έμφυλο θέμα. Εννοώ ότι οι αγοραστές είναι σχεδόν 100 % άνδρες και οι πωλητές, τουλάχιστον εδώ στη Σουηδία, είναι το λιγότερο 90 % γυναίκες. Αποτελεί απλά έναν άλλο τρόπο για τη διευθέτηση των σχέσεων μεταξύ ανδρών και γυναικών και, αν μιλάμε για τη σεξουαλικότητα, νομίζω ότι δεν θα έχουμε ποτέ θετικές ή ισότιμες σεξουαλικές σχέσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες, όσο υπάρχει η πορνεία και είναι διαδεδομένη σε αυτήν την κοινωνία. Αυτό που κάνει η πορνεία στους άνδρες που πληρώνουν για σεξ είναι να τους κρατάει μέσα σε ένα ψέμα. Εννοώ ότι αυτοί οι άντρες δεν ξέρουν καν τι να κάνουν στο κρεβάτι, δεν ξέρουν πώς να ικανοποιήσουν μια γυναίκα και δεν καταλαβαίνουν τα σώματα των γυναικών, διότι οι γυναίκες που κάνουν σεξ μαζί τους πληρώνονται για να τους λένε ότι είναι οι καλύτεροι, ότι είναι σούπερ εραστές. Οπότε αυτός την πληρώνει, στη συνέχεια γυρίζει σπίτι και κάνει τα ίδια στη σύζυγό του και αυτή του λέει , «μμμ, όχι …», και αυτός απλά νομίζει ότι είναι βαρετή και σεμνότυφη ή ότι κάτι δεν πάει καλά με αυτήν. Έτσι ποτέ δεν θα μάθει την αλήθεια για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται στο κρεβάτι. Διαιωνίζει απλά ένα είδος ψέματος.

Κάνει επίσης τις γυναίκες στην πορνεία να συμμορφώνονται με κάποια συγκεκριμένη ιδέα για το πως «υποτίθεται» ότι είναι μια γυναίκα στο κρεβάτι. Στη σύμβαση της πορνείας, δεν πρόκειται για δύο άτομα, πρόκειται για την καθιέρωση μιας σχέσης όπου το σεξ αφορά μόνο το τι θέλουν οι άνδρες. Εφόσον ο άντρας είναι αυτός που πληρώνει, θα πάρει και αυτό που θέλει. Δεν πρόκειται για τη δική της ικανοποίηση. Αν είσαι πραγματικά φεμινίστρια και αν πραγματικά θέλεις οι γυναίκες να απολαμβάνουν το σεξ, δεν καταλαβαίνω πώς μπορείς να υπερασπίζεσαι ένα θεσμό που απλά αποκηρύσσει κάθε είδους επιθυμία που έχουν οι γυναίκες και ικανοποιεί μόνο τις επιθυμίες των ανδρών.

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: feminist current

 

Share

Η Κάτια Γέρου στον ρόλο ενός θύματος τράφικινγκ: «Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού»

της Έφης Μαρίνου

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 2001, στο πλαίσιο του πρότζεκτ «Ο Δρόμος προς τη Δύση» του Κυριάκου Κατζουράκη με θέμα τη μετανάστευση. Είχε συνδεθεί με μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, συνέδρια, συναυλίες αλλά και μια μεγάλη έκθεση του Κυριάκου Κατζουράκη. Ο λόγος για το έργο της Μάρως Δούκα «Σας αρέσει ο Μπραμς;», που θα παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη του Φεβρουαρίου στο «Αγγέλων Βήμα» με θέμα το τράφικινγκ.

Η Ιρίνα από την πρώην ΕΣΣΔ έρχεται στην Ελλάδα μετά την πτώση του «σοσιαλισμού» και πέφτει θύμα τράφικινγκ. Μιλάει για την πατρίδα που εγκατέλειψε αναζητώντας το «ευρωπαϊκό όνειρο», τη χαμένη της κουλτούρα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα… Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και αναδρομών, με φόντο την αιώνια περιπέτεια των προσφύγων. Η ίδια αναπαριστά ακόμα και το τραγικό τέλος της.

Ερευνα που είχε γίνει πριν από 15 χρόνια έδειξε ότι ετησίως 500 χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα κέρδη της μπίζνας υπερβαίνουν αυτά της διακίνησης ναρκωτικών και όπλων. Τα κορίτσια φυγαδεύονταν από τις ανατολικές χώρες από εμπόρους λευκής σαρκός που τους υπόσχονταν δουλειά, λεφτά, ωραία ζωή. Και μόλις πατούσαν το πόδι τους στον παράδεισο της Δύσης άρχιζε ο εφιάλτης. Τους έσχιζαν τα διαβατήρια και τις κρατούσαν φυλακισμένες και φοβισμένες, θύματα μιας ανηλεούς εκμετάλλευσης.

«Οι ιστορίες των μεταναστών είναι τραγικές», λέει η Κάτια Γέρου. «Ανθρωποι που πέρασαν στεριές, θάλασσες και ποτάμια, βουνά και εμπόλεμες ζώνες για να καταφύγουν σε χώρες όπου δεν ήταν και καλοδεχούμενοι. Ανθρωποι σε έσχατη ένδεια, ελάχιστα αγαπητοί, πλην εξαιρέσεων. Και μέσα στο γενικότερο θέμα της μετανάστευσης η καταναγκαστική πορνεία. Γυναίκες που στάλθηκαν κατευθείαν στον πάγκο του χασάπη».

Ποιος να φανταζόταν ότι πρώην χορεύτριες των Μπολσόι θα κάνουν στριπτίζ σε σκυλάδικα ή θα βρίσκονται κλειδωμένες σε αποθήκες δεχόμενες πάνω από 60 πελάτες κάθε μέρα;

«Θα φανταζόταν κανείς ότι θα ζούσαμε σήμερα σε μια χρεοκοπημένη χώρα; Γίνεσαι άδικος αν μιλάς γενικόλογα, αφοριστικά: “οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι”, “οι Ελληνες είναι λαμόγια”… Αλλά το μέλλον των νέων είναι χλομό και αβέβαιο. Κι αυτό είναι επίσης άδικο. Ταξιδεύοντας πρόσφατα στη Μάνη για το ρεπεράζ μιας ταινίας που προετοιμάζουμε, ένα κορίτσι 25 χρονών μού είπε: “Είμαι εδώ, παρκαρισμένη”… Φαντάσου τα νιάτα να “παρκάρονται”, να κατακρεουργούνται. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Σκούφη στάθηκα σε μια φράση θεμελιακής σημασίας κατά τη γνώμη μου: “Η τέχνη και η πολιτική καθορίζουν τη μοίρα και το επίπεδο ενός λαού. Γι” αυτό και πρέπει να είναι κανείς πολύ αυστηρός με αυτούς που ασκούν πολιτική και τέχνη”. Ισως δεν απομένει τίποτα άλλο από το να φτιάξουμε ένα τεράστιο καραβάνι ακτιβιστών απ” όλους τους τομείς που θα τρέχουν τη χώρα. Τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτήκαμε στην αλληλεγγύη. Ας το προχωρήσουμε. Χωρίς να κουνάμε το δάκτυλο, χωρίς εξυπνακισμούς. Ο καθένας με την ειδικότητά του. Και ο καλλιτέχνης είναι βαθιά ουμανιστής, γι” αυτό μπορεί να αρθρώνει ψύχραιμο λόγο».

Το μάθημα που πήραμε -κι ακόμα δεν ολοκληρώθηκε- μας δίδαξε κάτι;

«Κάποιοι κινητοποιήθηκαν περισσότερο, άλλοι αφυπνίστηκαν. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στέκεται μετέωρο. Ολα μπορεί να συμβούν, το καλύτερο και το χειρότερο. Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού, ένα τεράστιο ξενοδοχείο με όλους εμάς γκαρσόνια. Από τουριστικό οδηγό πληροφορήθηκα κάποτε κάτι τόσο ενδιαφέρον που το θεωρώ επιτομή της συγκροτημένης ελπίδας. Ανάμεσα στις δύο πολιορκίες του Μεσολογγίου είχε δημιουργηθεί σχολή ξένων γλωσσών ώστε όταν η χώρα απελευθερωθεί να μπορούν οι Ελληνες να διεκδικήσουν από τους ξένους τα δίκια τους».

Η Γέρου κάποτε γύριζε με ελάχιστα λεφτά κι ένα σακίδιο όλο τον κόσμο. «Σήμερα δεν θέλω να περάσω τα σύνορα. Θέλω να μείνω στο κέντρο της Αθήνας και όσα χρόνια ζήσω να βάζω μέσα από την τέχνη μου ένα μικρό σπόρο στο κοινό ταμείο».

* INFO: «Αγγέλων Βήμα» (Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, τηλ.: 210-5242211) «Σας αρέσει ο Μπραμς;» της Μάρως Δούκα. Σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης. Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης. Ερμηνεύει: Κάτια Γέρου.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Η «πρωτεύουσα» του trafficking

της Χριστίνας Πάντζου

ΑΛΙΣ ΣΒΑΡΤΣΕΡ«Η Γερμανία είναι σήμερα η ευρωπαϊκή πλατφόρμα εμπορίας γυναικών και παράδεισος του σεξουαλικού τουρισμού. Χάρη στη συμμαχία Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, το 2002 υιοθετήθηκε νόμος που απελευθέρωσε την αγορά της πορνείας. Δηλαδή την απορρύθμισε. Υποτίθεται ότι αυτός ο νόμος θα βοηθούσε τις πόρνες, αλλά στην πραγματικότητα έδωσε περισσότερα προνόμια, κέρδη και ελευθερίες σε εμπόρους γυναικών, νταβατζήδες και διαχειριστές πορνείων».

Η Αλις Σβάρτσερ (φωτογραφία), πρωθιέρεια του γερμανικού φεμινισμού, άναψε και πάλι φωτιές στο γερμανικό κατεστημένο και το τελευταίο από τα 20 δοκίμιά της, το «Περί πορνείας: ένα γερμανικό σκάνδαλο», πυροδότησε έντονες διαμάχες. Η Σβάρτσερ, μαθήτρια του Φουκό, δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότρια, από τις πρωτεργάτριες του ιστορικού γαλλικού Κινήματος για την Απελευθέρωση των Γυναικών (MLF) και φίλη της Σιμόν ντε Μποβουάρ, είναι η δημιουργός του πολιτικού γυναικείου περιοδικού ΕΜΜΑ, που εκδίδεται ανελλιπώς από το 1977 καταφέρνοντας να θέτει στην πολιτική ατζέντα καίρια ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με επίκεντρο το τελευταίο της βιβλίο και μια έκκληση που μέσω της ΕΜΜΑ υπογράφουν 200 προσωπικότητες της τέχνης, της διανόησης και της πολιτικής, η 71χρονη με τα πολυάριθμα βραβεία (ανάμεσά τους και του Ιππότη!) ηγείται μιας εκστρατείας για τη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί πορνείας στη Γερμανία.

Η Σβάρτσερ ενοχλεί κάποιους θυμίζοντας στους Γερμανούς πως η πορνεία ήταν προνομιακό πεδίο εκμετάλλευσης του ναζισμού, που το 1940 ίδρυσε στα κατεχόμενα εδάφη περισσότερα από 500 πορνεία για τους στρατιώτες της Βέρμαχτ, ενώ το 1942 ο ίδιος ο Χίμλερ δημιούργησε πορνεία και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία έως το τέλος του πολέμου είχαν συρθεί περισσότερες από 35.000 κρατούμενες.

Στους οπαδούς της θεωρητικής «ελευθερίας διάθεσης του σώματος» απαντά με αριθμούς και πραγματικότητες. Τα ετήσια έσοδα του trafficking και της πορνείας στη χώρα φτάνουν τα 14,5 δισ. ευρώ. Εκτιμάται ότι 400.000 έως και 1 εκατ. γυναίκες ασκούν την πορνεία και περίπου ο ένας στους δύο Γερμανούς πηγαίνει περιστασιακά ή τακτικά σε πόρνες. Το 90% από τις πόρνες προέρχεται από φτωχές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής. Κορίτσια και γυναίκες που πλανεύτηκαν από τη «χρυσή Δύση» σύρθηκαν με τη βία στα κυκλώματα εμπορίας ή πουλήθηκαν από τις οικογένειές τους και δεν γνωρίζουν παρά τη φτώχεια. Ακόμη και η μικρή μειονότητα από Γερμανίδες πόρνες, πολλές τους θύματα σεξουαλικής βίας στην παιδική τους ηλικία, φτάνει στα γεράματα στην ακραία φτώχεια. Γι’ αυτό και στο Μανιφέστο που το ΕΜΜΑ έστειλε στη Βουλή και την καγκελάριο Μέρκελ απαιτώντας την αλλαγή της νομοθεσίας, τονίζεται: «Το σύστημα της πορνείας είναι εκμετάλλευση και συγχρόνως διαιώνιση της παραδοσιακής ανισότητας ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, αλλά και ανάμεσα σε έθνη και ηπείρους».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Να διώκονται οι πορνοπελάτες στην Ελλάδα;

Ευρωπαϊκή Ημέρα για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων: ο δρόμος είναι μακρύς για την επίτευξή της

 

Share

Να διώκονται οι πορνοπελάτες στην Ελλάδα;

Στο Μεταξουργείο το σεξ πωλείται για 10 ευρώ και στη Φυλής για 20. Από αυτά οι κοπέλες θα πάρουν το πολύ τα μισά – φαντάσου να κάνεις σεξ με τον κάθε περαστικό για 5 ή 10 ευρώ. Στη Γαλλία, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε ένα νομοσχέδιο που επιβάλλει πρόστιμο 1.500 ευρώ σε όσους αγοράζουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Σε περίπτωση υποτροπής το πρόστιμο ανεβαίνει στα 3.750 ευρώ. Με αφορμή αυτά, αναρωτηθήκαμε αν θα πρέπει και στην Ελλάδα να διώκεται ο πορνοπελάτης. «Όχι» απαντά η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, εκφράζοντας προσωπική άποψη και όχι της συλλογικότητας. «Ναι» απαντά ο Γρηγόρης Λάζος, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πάντειο και συγγραφέας του βιβλίου «Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα» (εκδ. Καστανιώτης).

ΝΑΙ

Γρηγόρης Λάζος

Το ζήτημα της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη –ειδικότερα της προσέγγισης, μίσθωσης και χρήσης των υπηρεσιών και της σωματικότητας του εκδιδόμενου προσώπου, είτε με κάτι σαν «ελεύθερη θέληση ή και βούληση» είτε υπό τη χειραγώγηση σωματεμπόρων ή και προαγωγών– είναι σαφώς περίπλοκο. Καταρχήν, είναι συναρτημένο με συσχετισμούς δυνάμεων και αντιπαρατιθέμενων ιδανικών. Κατά δεύτερον, έχει να κάνει με τις δυνατότητες –και τα συχνά αντιφατικά κίνητρα– που φέρει η πολιτεία ώστε να σχηματίσει εύστοχα και αποτελεσματικά και να θέσει σε εφαρμογή τη σχετική προσπάθεια. Λαβαίνοντας όλα αυτά υπόψη, με βάση τη θεωρία και το στοχασμό πάνω στο ζήτημα, τους επικρατούντες νομικούς προβληματισμούς, απόψεις εμπλεκομένων, από τα φεμινιστικά κινήματα ως την αστυνομία και τις εκδιδόμενες και, επιπλέον, την προσωπική εμπειρία από την πράξη σε ανάλογα ζητήματα –ιδίως στην Ελλάδα μετά το 2000– είμαι σε θέση να συνθέσω και να προτείνω ένα επιχείρημα υποστηρικτικό της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη. Ας προσεχθεί πάντως ότι η προώθηση της σχετικής νομοθέτησης στη Γαλλία καλύπτει αρκετά και σημαντικά ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν με ιδιαίτερη προσοχή. Άλλωστε, η σχετική ποινικοποίηση μπορεί να έχει μεγάλη συμβολική αλλά και, εάν σχηματιστεί και εφαρμοστεί επιτυχημένα, πρακτική σημασία.

ΟΧΙ

Σίσσυ Βωβού

Η πορνεία είναι μια μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών και ένα σημαντικό εμπόδιο στο δρόμο για την κατάκτηση της ισότητας των δύο φύλων. Στο παρελθόν, ήταν περίπου κοινός τόπος για τις φεμινίστριες η καταδίκη της πορνείας σε όλες της τις μορφές, και στη μορφή του γάμου, και ακόμα περισσότερο η καταδίκη των πορνοπελατών. Οι καιροί άλλαξαν, όμως. Στις σημερινές εποχές όπου με το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται, από πολλές πλευρές έχει εκλείψει κάθε ψόγος για την πορνεία και παράλληλα αναγνωρίζεται ως «εργασία» ή εκθειάζεται ως «λειτούργημα», ως ένας θεμιτός τρόπος επιβίωσης για τις γυναίκες που βιοπορίζονται στο πλαίσιό της και ως μια αποδεκτή μορφή «επιχειρηματικότητας». Οι αιτίες της πορνείας, όμως, εμμένουν όσο εμμένει η πατριαρχία, οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων, η βία κατά των γυναικών και οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των φύλων. Σήμερα έχουμε και νέα φαινόμενα, όπως το λαμπρό κόσμο της σόουμπιζ, τις προοπτικές καριέρας των νέων γυναικών που εισέρχονται σ’ αυτόν και με τη βούλησή τους περνούν από το κρεβάτι του κάθε καναλάρχη ή ιδιοκτήτη σχετικών μίντια, το φαινόμενο του τράφικινγκ για πορνεία που αποτελεί μια έμφυλη πλευρά της μετανάστευσης σε πατριαρχικές κοινωνίες, τη βιομηχανία της τσόντας που παίζει το σημαντικό ιδεολογικό της ρόλο και πολλά άλλα.

Στο κλίμα αυτό, οι προτάσεις για νομική απαγόρευση της πορνείας και δίωξη του πελάτη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το σύνθετο χαρακτήρα του φαινομένου και αναγκαστικά σε περίπτωση θεσμοθέτησής τους θα αγκαλιάσουν μέρος της πορνείας, ενώ θα δώσουν άλλοθι σε άλλα τμήματά της. Το σύνθημα της καμπάνιας του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών «Για μια Ευρώπη ελεύθερη από την πορνεία» είναι καλό ως οδηγός για δράση, αλλά οι νομικές ρυθμίσεις που θα συνοδεύουν μια τέτοια αρχή πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν τους την πραγματικότητα. Επιμένουμε συνεπώς κάποιες φεμινίστριες στην άποψη ότι η πορνεία δεν μπορεί να αναγνωρίζεται ως επάγγελμα και να προστατεύεται από την πολιτεία, δεν αναγνωρίζουμε τον όρο «εργαζόμενες στο σεξ», ενώ οι εκδιδόμενες γυναίκες πρέπει να προστατεύονται και παράλληλα να τους δίδονται προοπτικές εξόδου από αυτή τη βιοποριστική δραστηριότητα εφ’ όσον το επιθυμούν. Αντίθετα, πρέπει να διώκεται η μαστροπία, και σ’ αυτό ο ελληνικός νόμος του 2734/1999 είναι σε σωστή κατεύθυνση, και σύμφωνος με τις συστάσεις του ΟΗΕ του 1949. Επίσης πρέπει να διώκονται οι πελάτες σε περίπτωση ανηλικότητας ή τράφικινγκ.

Φωτό: Τάσος Βρεττός

Πηγή: Athens Voice

 

Share

Φωτογραφίζοντας μετανάστριες στη βιομηχανία του σεξ

της Λίνας Φιλοπούλου

Ο Paolo Patrizi είναι ένας ντοκιμαντερίστας φωτογράφος. Οι  πρόσφατες ιστορίες του εξερευνούν τα βασικά θέματα και τις αντιφάσεις ανάμεσα στις παραδόσεις και στη νεωτερικότητα και στις πολιτιστικές διαφοροποιήσεις που παράγονται από την ταχεία οικονομική ανάπτυξη. Τα θέματα του Patrizi κυμαίνονται από προσωπογραφίες και πρότζεκτς που αφηγούνται μια ιστορία μέχρι κοινωνικά ζητήματα και την πολιτική. Εστιάζει πάντοτε στις ανθρώπινες και κοινωνικές πτυχές μιας ιστορίας.

Για πάνω από 20 χρόνια, οι γυναίκες του Μπενίν Σίτι, μια πόλη στην πολιτεία του Έντο νότια του κεντρικού τμήματος της Νιγηρίας, ταξιδεύουν στην Ιταλία για να εργαστούν στη βιομηχανία του σεξ. Κάθε χρόνο οι πιο πετυχημένες φέρνουν νεότερα κορίτσια για να ακολουθήσουν τα βήματά τους. Οι περισσότερες μετανάστριες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που καταλήγουν στη βιομηχανία του σεξ, έχουν αποφασίσει να φύγουν οριστικά από το σπίτι τους και να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Είναι πεισματάρες και φιλόδοξες γυναίκες που μεταναστεύουν για να ξεφύγουν από καταστάσεις που επηρεάζουν το περιβάλλον και το βιοπορισμό τους.

Πολλοί μετανάστες έχουν ταυτίσει στο μυαλό τους την Ευρώπη με τα χρήματα. Έχουν ποικίλες εμπειρίες, αλλά τα προβλήματά τους έχουν περισσότερο να κάνουν με τις ευρύτερες πολιτιστικές πολυπλοκότητες που αντιμετωπίζουν παρά με τις ιδιαιτερότητες του επιλεγόμενου επαγγέλματός τους.

Αυτό που προκύπτει είναι μια υπο- ανθρώπινη κατάσταση που ζουν αυτοί οι άνθρωποι.

Αυτοί οι τόποι εργασίας που είναι μέσα στη βρωμιά, με τους μουσαμάδες και την κακομεταχείριση, είναι τα ιερά για τις ανεπάρκειες της παγκοσμιοποίησης και του δικτύου κοινωνικής ασφάλειας.

Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι οι οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις υποβαθμίζουν τις συνθήκες της καθημερινής ζωής για ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων σε πολλά μέρη του κόσμου και ότι οι απαντήσεις των παγκόσμιων ελίτ σε αυτές τις κρίσεις δεν μπορούν να προσφέρουν καμία λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η απαγόρευση και η ποινικοποίηση της μετανάστευσης μπορεί μόνο να επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας, κάνοντας τις εργαζόμενες του σεξ πιο ευάλωτες στην παρενόχληση από την αστυνομία και πιο εκτεθειμένες, όπως άλλωστε και όλους τους μετανάστες, απέναντι στον κίνδυνο της απέλασης.

Πηγή: paolo patrizi

Διαβάστε ακόμα

The Nigerian Connection

Share