Subscribe via RSS Feed

Tag: "πορνεία"

Γαλλία: Παράνομος όποιος επισκέπτεται ιερόδουλες

Στη Γαλλία το κυβερνών κόμμα των Σοσιαλδημοκρατών προωθεί νομοσχέδιο για τον αντιμετώπιση του trafficking και της μαστροπείας το οποίο προβλέπει ποινές για όσους έχουν ερωτική συνεύρεση με ιερόδουλες. Το νομοσχέδιο έχει αποκτήσει υποστηρικτές και επικριτές ενώ άλλοι υπογραμμίζουν ότι θα χτυπήσει μόνο το «πεζοδρόμιο», όπως τονίζουν, και όχι την εκπόρνευση μέσω διαδικτύου.

Το εν λόγω νομοσχέδιο περιλαμβάνει συνολικά 20 άρθρα εκ των οποίων τα περισσότερα έχουν ως στόχο να χτυπήσουν τα δίκτυα μαστροπείας και να στηρίξουν όσες ιερόδουλες επιθυμούν να ξεφύγουν και δεν μπορούν.

Ωστόσο το επίμαχο άρθρο του νομοσχεδίου είναι το «άρθρο 16». Για πρώτη φορά αναγνωρίζεται ως αδίκημα η ερωτική συνεύρεση με ιερόδουλη. Οι παραβάτες θα πρέπει να πληρώνουν πρόστιμο, σύμφωνα με το BBC, 1500 ευρώ, ενώ το πρόστιμο θα διπλασιάζεται να πρόκειται για υπότροπο.

Το άρθρο, που όπως υπογραμμίζει το BBC προκαλεί μια σημαντική «ηθική και κοινωνική αλλαγή», έχει προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση στη γαλλική κοινωνία και αναμένεται να τεθεί προς συζήτηση στη Βουλή στις 27 Νοεμβρίου. Μεταξύ των επικριτών και ιερόδουλες, που λένε ότι «δεν γίνεται να ποινικοποιείται ο πελάτης».

Την περασμένη εβδομάδα μια ομάδα ανδρών, με επικεφαλής τον συγγραφέα Frederic Beigbeder, υπέγραψαν μια ανοιχτή επιστολή ως «343 γουρούνια». Στην επιστολή που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Causeur» καταδικάζουν τους βουλευτές ότι «χώνουν τη μύτη τους στην ιδιωτική σφαίρα» και προσπαθούν να βάλουν κανόνες «στην επιθυμία και την ευχαρίστηση».

«Ο καθένας έχει δικαίωμα να πουλά ελεύθερα τα κάλλη του και να το απολαμβάνει. Αγαπάμε την ελευθερία, τη λογοτεχνία και την οικειότητα. Όταν το κράτος αρχίζει να αναλαμβάνει τα γεννητικά μας όργανα τότε αυτά τα τρία τίθενται σε κίνδυνο. Σε αντίθεση προς τους ‘σεξουαλικά ορθούς’, σκοπεύουμε να ζήσουμε σαν ενήλικες», αναφέρουν.

Η υπογραφή «343 γουρούνια» ήταν μια παραπομπή στις «343 γουρούνες», που το 1971 είχαν κυκλοφορήσει μανιφέστο για να δηλώσουν ότι είχαν κάνει άμβλωση.

Αυτή η επιλογή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με το Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα να αναφέρει πως η ανοιχτή επιστολή είναι «σκανδαλώδης και αντιδραστική… αποκαλύπτεται ο πραγματικός στόχος εκείνων που υπερασπίζονται την πορνεία και δεν είναι άλλος από τη διατήρηση της ανδρικής κυριαρχής και της γυναίκειας υποταγής». Αντιδράσεις για την επιστολή υπήρξαν και από φεμινιστικές οργανώσεις.

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Ευρωπαϊκή Ημέρα για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων: ο δρόμος είναι μακρύς για την επίτευξή της

Σήμερα που είναι η ευρωπαϊκή ημέρα καταπολέμησης του τράφικινγκ, μπορούμε να αναφέρουμε τη θετική εξέλιξη ότι ψηφίστηκε από την ελληνική βουλή Κοινοτική Οδηγία για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, στις 11-10-13, με αριθ. 4198/13 (ΦΕΚ 3679). Αναδημοσιεύουμε σήμερα πιο κάτω, κατατοπιστική ανάλυση του περιεχομένου της Οδηγίας από την Άννα Βουγιούκα.

Το σημαντικότερο όμως στοιχείο που επιτρέπει την εμπορία ανθρώπων και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών που αποτελεί το μεγαλύτερο αντικείμενο της εμπορίας αυτής, που είναι εξαιρετικά κερδοφόρα, είναι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η φτωχοποίηση εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Έχουμε πει πολλά για τους μαστροπούς, όχι όμως αρκετά για τους πελάτες. Όσο περισσότερα είναι τα θύματα του τράφικινγκ, τόσο περισσότεροι συνάγεται ότι είναι οι πορνοπελάτες, οι οποίοι ασκούν ατιμώρητα το κακούργημα εναντίον των εξαναγκασμένων γυναικών. Στο σημείο αυτό, η οδηγία είναι εξαιρετικά φτωχή. Και αυτή η μεγάλη μάζα των πελατών, που μπορεί να είναι ένας στους τρεις άνδρες, ένας στους τέσσερεις ή ένας στους πέντε, είναι συνένοχοι και θύτες. Εξαχρειώνονται διαπράττοντας αυτό το κακούργημα, τα δικαιώματα των γυναικών τσαλαπατούνται, η ισότητα των δύο φύλων υπονομεύεται και ακυρώνεται.

Φυσικά έχουμε και τη συμμετοχή στα κέρδη από τμήμα των κρατικών μηχανισμών, αστυνομία, δικαστές, συνοριακούς υπαλλήλους κ.λπ, οπότε αν βάλεις όλον αυτό τον πληθυσμό που επωφελείται με διάφορους τρόπους από το κακούργημα της εμπορίας ανθρώπων, σε βάρος ενός ή εκατοντάδων χιλιάδων καταναγκασμένων γυναικών και παιδιών, έχεις ένα ευρύτατο κοινωνικό φαινόμενο με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση μιας κοινωνικής προόδου για την οποία αγωνιζόμαστε.

Φυσικά έχουμε και τις συνοριακές και μεταναστευτικές πολιτικές των κρατών, με πολύ ανάλγητη αυτή της Ελλάδας, ώστε να συμπληρώνεται ο πίνακας.

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών έχει συνδράμει πολλά θύματα τράφικινγκ, ξέρουμε τις πανομοιότυπες ιστορίες τους, και νιώθουμε ότι αυτό που κάνουμε εμείς και άλλες φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις ανά τον κόσμο είναι σταγόνα στον ωκεανό. Γιατί οι μεγάλες αιτίες, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, η πατριαρχία και ο ρατσισμός, συνεργάζονται στενά για την εμπορία ανθρώπων και οι καθημερινές δράσεις μας πρέπει να συνδυάζονται με μια συνολική στρατηγική κοινωνικής αλλαγής.

Σίσσυ Βωβού

 

Για την καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων

της Άννας Βουγιούκα

Την ενσωμάτωση στο εθνικό Δίκαιο Κοινοτικής Οδηγίας για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, προωθεί σχέδιο Νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή χωρίς ωστόσο να έχει μέχρι στιγμής οριστεί η έναρξη ισχύος του.

Πρόκειται για την Οδηγία 2011/36/EE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 2011 για την πρόληψη και την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και για την προστασία των θυμάτων της, καθώς και για την αντικατάσταση της απόφασης-πλαίσιο 2002/629/ΔΕΥ του Συμβουλίου [Επίσημη Εφημερίδα L 101 της 15.4.2011].

Η έναρξη ισχύος της Οδηγίας ορίστηκε για 15.4.2011, ενώ η προθεσμία για τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο των κρατών μελών ήταν 6.4.2013. Τον Απρίλιο 2013 εκδόθηκε υπουργική απόφαση για την ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/36/EE.

Τελικώς, σύμφωνα με τα επίσημα Πρακτικά της Κ’, 24 Σεπτεμβρίου 2013, κατατίθεται σχετικό σχέδιο νόμου στη βουλή.

Η νέα οδηγία που ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θεσπίζει ελάχιστους κοινούς κανόνες για τον ορισμό των ποινικών αδικημάτων και των κυρώσεων στον τομέα της εμπορίας ανθρώπων.

Τιμωρούνται η πρόσληψη, μεταφορά, διακίνηση, στέγαση ή υποδοχή προσώπων, συμπεριλαμβανομένης της ανταλλαγής ή της μεταβίβασης εξουσίας επί των προσώπων αυτών, με σκοπό εκμετάλλευσης.

Η εκμετάλλευση περιλαμβάνει, τουλάχιστον:

  • την εκμετάλλευση της εκπόρνευσης άλλων ή άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης
  • την καταναγκαστική παροχή εργασίας ή υπηρεσιών (συμπεριλαμβανομένης της επαιτείας, της δουλείας ή άλλων πρακτικών παρεμφερών προς τη δουλεία, της οικιακής δουλείας, της εκμετάλλευσης εγκληματικών δραστηριοτήτων ή της αφαίρεσης οργάνων.

Υφίσταται εκμετάλλευση από τη στιγμή που έχει ασκηθεί εξαναγκασμός σε πρόσωπο (απειλή χρήσης ή χρήση βίας, απαγωγή, απάτη, παραπλάνηση κ.λπ., ασχέτως εάν το θύμα έχει συναινέσει. Όταν το θύμα είναι παιδί πρόσωπο κάτω των 18 ετών, οι εν λόγω πράξεις εκμετάλλευσης συνιστούν αυτομάτως πράξεις εμπορίας ανθρώπων, ακόμη και εάν δεν έχει χρησιμοποιηθεί κανένα μέσο εξαναγκασμού που προσδιορίζεται παραπάνω.

Κυρώσεις

Η υποκίνηση στην εμπορία ανθρώπων καθώς και η υποβοήθηση, η συνεργία ή η απόπειρα τιμωρούνται. Η οδηγία ορίζει το ανώτατο όριο της ποινής για τα εν λόγω αδικήματα σε τουλάχιστον πέντε έτη στέρηση της ελευθερίας και σε τουλάχιστον δέκα έτη όταν μπορούν να διαπιστωθούν οι ακόλουθες επιβαρυντικές περιστάσεις:

  • το αδίκημα διεπράχθη εις βάρος ιδιαίτερα ευάλωτου θύματος (τα παιδιά περιλαμβάνονται πάντα σε αυτήν την κατηγορία)·
  • το αδίκημα διεπράχθη στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης·
  • το αδίκημα, εκ προθέσεως ή λόγω σοβαρής αμέλειας, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του θύματος·         
  • το αδίκημα διεπράχθη με τη χρήση σοβαρής βίας ή προκάλεσε ιδιαίτερα σοβαρή βλάβη στο θύμα.

Τα νομικά πρόσωπα μπορούν επίσης να υπέχουν ευθύνη, εάν τα αδικήματα διαπράττονται προς όφελός τους από οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατέχει ιθύνουσα θέση. Το ίδιο ισχύει στις περιπτώσεις όπου η απουσία εποπτείας ή ελέγχου από το εν λόγω πρόσωπο κατέστησε δυνατή τη διάπραξη αδικημάτων από πρόσωπο που ενεργεί υπό τη δικαιοδοσία του. Οι κυρώσεις κατά των νομικών προσώπων περιλαμβάνουν χρηματικές ποινές ή πρόστιμα, καθώς και άλλες κυρώσεις, όπως θέση υπό δικαστική εποπτεία ή εκκαθάριση. Τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην ασκήσουν δίωξη ούτε να επιβάλουν κυρώσεις σε θύματα εμπορίας ανθρώπων λόγω της συμμετοχής τους σε εγκληματικές δραστηριότητες, εφόσον η συμμετοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού. Όσον αφορά τη δίωξη των δραστών, η οδηγία προβλέπει, συγκεκριμένα, τη δυνατότητα για τα κράτη μέλη να ασκούν δίωξη στους υπηκόους τους για αδικήματα που διαπράχτηκαν σε άλλη χώρα της ΕΕ, και να προσφεύγουν σε μέσα έρευνας που είναι χαρακτηριστικά της καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος, όπως η τηλεφωνική παρακολούθηση.

Παροχή συνδρομής, στήριξης και προστασίας στα θύματα

Τα κράτη μέλη οφείλουν να μεριμνούν ώστε να παρέχεται συνδρομή και στήριξη στα θύματα, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ποινική διαδικασία, προκειμένου αυτά να μπορέσουν να ασκήσουν τα δικαιώματά τους βάσει του καθεστώτος των θυμάτων σε ποινικές διαδικασίες. Η εν λόγω στήριξη συνίσταται κυρίως στην παροχή στέγης, ιατρικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής βοήθειας, αλλά και στην παροχή ενημέρωσης και υπηρεσιών διερμηνείας και μετάφρασης, εφόσον χρειάζεται.

Για τα παιδιά, επειδή είναι ιδιαίτερα ευάλωτα θύματα, πρέπει να ισχύουν συμπληρωματικά μέτρα, όπως φυσική και ψυχοκοινωνική στήριξη, πρόσβαση στην εκπαίδευση και, ενδεχομένως, η δυνατότητα διορισμού κηδεμόνα ή εκπροσώπου.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας και της ποινικής διαδικασίας, τα θύματα πρέπει να τυγχάνουν της δέουσας προστασίας, η οποία περιλαμβάνει την πρόσβαση σε νομική συνδρομή και εκπροσώπηση, δωρεάν εφόσον χρειάζεται, και, ενδεχομένως, σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Πρέπει να αποφεύγεται η πρόκληση περαιτέρω τραυμάτων στα θύματα, διά της απαλλαγής τους, για παράδειγμα, από κάθε επαφή με τον κατηγορούμενο. Για τα παιδιά πρέπει να ισχύουν ειδικά μέτρα, ιδίως όσον αφορά τις συνθήκες των συνεντεύξεών τους. Συγκεκριμένα, οι συνεντεύξεις πραγματοποιούνται χωρίς καθυστέρηση, σε προσαρμοσμένους χώρους και από επαγγελματίες εκπαιδευμένους προς τον σκοπό αυτό. Τα θύματα εμπορίας ανθρώπων πρέπει να έχουν πρόσβαση στα προγράμματα αποζημίωσης θυμάτων εγκλημάτων βίας εκ προθέσεως.

Πρόληψη

Όσον αφορά την πρόληψη της εμπορίας ανθρώπων, η οδηγία ζητά από τα κράτη μέλη:

  • την αποθάρρυνση της ζήτησης μέσω της εκπαίδευσης και της κατάρτισης
  •  τη διεξαγωγή ενημερωτικών εκστρατειών και εκστρατειών ευαισθητοποίησης
  • την επιμόρφωση των λειτουργών που ενδέχεται να έλθουν σε επαφή με θύματα της εμπορίας
  • τη λήψη των αναγκαίων μέτρων για την ποινικοποίηση της χρήσης υπηρεσιών, σεξουαλικών ή άλλων, που παρέχει θύμα της εμπορίας ανθρώπων.

Επιπλέον, θεσπίστηκε Ευρωπαίος Συντονιστής Δράσης κατά της Εμπορίας, με στόχο να διασφαλίζει συνεκτική προσέγγιση σε θέματα καταπολέμησης του εν λόγω φαινομένου στην ΕΕ. Η Δανία δεν συμμετέχει στην οδηγία.

Πλαίσιο

Η εμπορία ανθρώπων απαγορεύεται ρητά από τον Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η ΕΕ έχει θέσει ως μια από τις προτεραιότητές της την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου στο πλαίσιο του προγράμματος της Στοκχόλμης. Αυτή η νέα οδηγία αντικαθιστά την οδηγία-πλαίσιο 2002/629/ΔΕΥ για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων. Θεσπίζει ευρύτερο ορισμό αυτού του φαινομένου, συμπεριλαμβάνοντας και άλλες μορφές εκμετάλλευσης.

Πηγή: διοτίμα

 

Share

Μηδενική Ανοχή προς την Εμπορία Γυναικών

«Όσοι ενδιαφέρονται για αυτή την δουλειά επισκέπτονται μπαρ, καμπαρέ ή όπου γνωρίζουν ότι θα βρουν εμπόρευμα….εμπορεύματα  από διάφορες χώρες, και διαλέγεις με βάση την εθνικότητα που προτιμάς, πληρώνεις, και κάνεις την δουλειά σου. Γνωρίζεις ότι θα αγοράσεις κάποια ποτά για να ευχαριστήσεις και πληρώνεις τον ιδιοκτήτη και παίρνεις το κορίτσι»

«Είναι σαν να πηγαίνεις για ψώνια»

«Θα πλήρωνα 200 για ένα βράδυ… μετά έμαθα πως εάν αγόραζα 2 σαμπάνιες θα την έπαιρνα δωρεάν…αυτή η ανταλλαγή δεν είναι παράλογη»

Αυτά είναι μόνο μερικά αποσπάσματα από την έρευνα που διεξήγαγε το Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου με τίτλο «Ερευνώντας τη πλευρά της ζήτησης σχετικά με την σωματεμπορία γυναικών με σκοπό την σεξουαλική εκμετάλλευση στην Κύπρο».

Είναι προφανές ότι ο ρόλος της ζήτησης είναι τεράστιος στην διατήρηση του φαινομένου της εμπορίας. Η  Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Δράση κατά της Εμπορίας Ανθρώπων (την οποία η Κύπρος κύρωσε) και η νέα Ευρωπαϊκή Οδηγία για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων,  (που ακόμα να ενσωματώσει η Κύπρος) περιλαμβάνουν άρθρα ως προς την αποτροπή της ζήτησης και της ποινικοποίησης της. Ειδικότερα το άρθρο 18 της Οδηγίας, περιλαμβάνει παραγράφους για την αποτροπή της ζήτησης υπηρεσιών από θύματα εμπορίας αλλά και για την ποινικοποίηση της. Η πρόσφατη Ευρωπαϊκή Στρατηγική προς την Εξάλειψη της Εμπορίας Ανθρώπων 2012-2016 περιλαμβάνει επίσης δράση συγκεκριμένα για την καταπολέμηση της ζήτησης για υπηρεσίες από θύματα εμπορίας.  Στην Κύπρο, πολύ λίγα βήματα έχουν γίνει ως προς την αποτροπή της ζήτησης και καθόλου βήματα ως προς την ποινικοποίηση της.

Το σύστημα όπως λειτουργεί στην Κύπρο διατηρεί το φαινόμενο προστατεύοντας τον πελάτη και όχι τις γυναίκες στην πορνεία, πιθανά θύματα εμπορίας, αφού δεν έχουν παρθεί οποιαδήποτε μέτρα που να αφορούν τον παράγοντα ζήτηση. Αντίθετα, οι πελάτες παραμένουν αόρατοι όταν πρόκειται να δουν το φως της δημοσιότητας υποθέσεις γυναικών στην πορνική αγορά, πιθανά θύματα εμπορίας. Διαβάζουμε και γνωρίζουμε περιπτώσεις όπου η αστυνομία βρίσκει πελατολόγια των γυναικών, τα οποία παραμένουν κρυφά για να προστατέψουν τους πελάτες, ενώ για τις γυναίκες γνωρίζουμε τις ηλικίες τους, το εθνικό υπόβαθρο τους και πολλές φορές τα ονόματα τους στιγματίζοντας και ενισχύοντας όλα τα αρνητικά στερεότυπα προς τις γυναίκες.

Με αφορμή την Ευρωπαϊκή Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων ζητούμε να παρθούν τα ανάλογα μέτρα ως προς την καταπολέμηση της εμπορίας γυναικών ακλουθώντας μια ολιστική προσέγγιση ως προς την αντιμετώπιση του φαινομένου. Συγκεκριμένα απαιτούμε όπως η Κύπρος προχωρήσει στην ποινικοποίηση της ζήτησης, μαζί με μέτρα αποτροπής (ενημερωτικές εκστρατείες κτλ) και ολοκληρωμένα προγράμματα εξόδου των γυναικών από την πορνεία. Είναι καιρός η Κύπρος να δείξει μηδενική ανοχή ως προς την εμπορία γυναικών, με την ανάληψη των πιο πάνω δράσεων που να στηρίζονται στα διαθέσιμα νομοθετικά και πολιτικά εργαλεία.

Πηγή: Mediterranean Institute of Gender Studies

 

Share

Αόρατη Όλγα: Αnti-Trafficking day

Η 18η Οκτωβρίου είναι η Πανευρωπαϊκή ημέρα Καταπολέμησης του Trafficking. Γι’ αυτό το σκοπό η εταιρεία Λυκόφως διοργανώνει μαζί με τον Εθνικό Συντονιστικό Μηχανισμό Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων και το ελculture.gr μια βραδιά αφιερωμένη στο ευαίσθητο θέμα, προσφέροντας μια έκτακτη παράσταση με δωρεάν προσκλήσεις του έργου “Αόρατη Όλγα” στις 19.30 στο θέατρο Θησείον. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές της παράστασης, καθώς και ενημέρωση από αρμόδιους φορείς. Στην προσπάθεια αυτή αρωγοί είναι o Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης και το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης.

Στην “Αόρατη Όλγα” του Γιάννη Τσίρου σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη γινόμαστε μάρτυρες της συγκλονιστικής ιστορίας μιας νεαρής μετανάστριας που πέφτει θύμα του Trafficking. Οι σκοτεινές διαδρομές ενός ολόκληρου μηχανισμού, που δεν γνωρίζει ηθικές αναστολές, δεν της επιτρέπουν να ξεφύγει από το αδιέξοδό της. Ο ρόλος της μετανάστριας (το οποίο είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και μαρτυρίες), χάρισε στη Λένα Παπαληγούρα το βραβείο Μελίνα Μερκούρη για τη σπουδαιότερη γυναικεία ερμηνεία το έτος 2012.

Το έργο, μαζί με το Άουστρας ή Η Αγριάδα της Λένας Κιτσοπούλου σε σκηνοθεσία Γιάνη Καλαβριανού, παίζονται σε κοινή παράσταση με τίτλο ΞΕΝΟΣ. Τα δύο έργα, που γράφτηκαν ως ανάθεση από το Εθνικό Θέατρο συμμετέχοντας στο πρόγραμμα Emergency Entrance που υλοποιείται κάτω από την ομπρέλα της Ένωσης των Θεάτρων της Ευρώπης, παρουσιάζονται σε μία ενιαία παράσταση.

Η είσοδος είναι δωρεάν, αλλά μόνο με προσκλήσεις. Δηλώστε συμμετοχή για διπλές προσκλήσεις στέλνοντας e-mail στο info@elculture.gr  με θέμα “Διαγωνισμός Anti-Trafficking”, γράφοντας το ονοματεπώνυμό σας και ένα σχόλιο σχετικά με το θέμα του Trafficking.

Πληροφορίες εκδήλωσης

Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες

Τουρναβίτου 7, Ψυρρή 10553, ΑΘήνα, +302103255444

Παρασκευή 18/10 στις 19:30

Πηγή: ελculture

 

Share

Ο δικηγόρος της Χρυσής Αυγής

της Σίσσυς Βωβού

Ότι στελέχη της Χρυσής Αυγής διακινούσαν γυναίκες και ήταν μπλεγμένα στο τράφικινγκ έχει γραφτεί πολλές φορές, γιατί είναι αλήθεια, μια αλήθεια που τώρα ανακαλύπτει και η πολιτεία. Και πώς να μην ήταν μπλεγμένα, είναι πολλά τα λεφτά, θα τα άφηναν;

Σ’ αυτό το πλαίσιο, φανταζόμαστε, γνώρισαν και τον δικηγόρο Σαράκη, πρώην υποψήφιο βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων και στη συνέχεια της Νέας Δημοκρατίας (μιλάμε για τις δύο τελευταίες εκλογές) και μέχρι πριν λίγες μέρες μέλος της Νέας Δημοκρατίας.

Γιατί τον κ. Σαράκη τον έχουμε δει στα δικαστήρια να υπερασπίζεται μαστροπούς και διακινητές γυναικών που τις είχαν στην καταναγκαστική πορνεία και μάλιστα να συκοφαντεί βαρύτατα το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης το οποίο κατάγγειλε ότι αυτό διακινούσε γυναίκες, αλλά παράλληλα δεν παρέλειπε να καταγγέλλει και τις γυναικείες οργανώσεις γενικότερα. Ο πελάτης του Σούλιος, έφαγε αρχικά 32 χρόνια φυλακή, αλλά στο εφετείο, ως εκ θαύματος, τα χρόνια κατέβηκαν στα 6 και βγήκε την ίδια μέρα.

Το 2007 ο Σαράκης είχε δεχτεί επίθεση με καυστικό υγρό στο πρόσωπο, από άγνωστους, υπόθεση που δεν έχει ακόμα εξιχνιαστεί. Δημοσιογραφικές πληροφορίες ή κουτσομπολιά συνέδεαν το κακούργημα αυτό εναντίον του με το πελατολόγιό του και τις κοινωνικές του σχέσεις, μεταξύ των οποίων, εκτός από τους τράφικερς, ήταν κάποιοι με κότερα και πολλά κιλά κοκαΐνης. Συγκεκριμένα, δημοσιογράφος από εκπομπή του τον αποκάλεσε τότε «Ο μαύρος Πιτ».

Από τις παρεμβάσεις του για την αθώωση των μαστροπών και την καταδίκη των γυναικών που άδικα τους έχουν καταγγείλει, πιθανώς τον πλησίασαν, τον γνώρισαν, τον συμβουλεύτηκαν, τον εκτίμησαν στελέχη της Χρυσής Αυγής που κατηγορούνταν για τράφικινγκ, χωρίς απ’ ότι ξέρουμε να έχουν καταδικαστεί ακόμα. Στη συνέχεια ίσως τον σύστησαν στην ηγεσία για τη νομική εκπροσώπηση του κόμματος για την υπόθεση της «άδικης», όπως τον ακούσαμε να λέει, προφυλάκισής τους και των άδικων καταγγελιών εναντίον τους.

Σε τηλεοπτική εκπομπή που αναφερόταν στην επίθεση με αυγά εναντίον της κ. Κούρτοβικ στον Άγιο Παντελεήμονα, πριν πολλούς μήνες, που μάλιστα είχε γίνει έξω από το αστυνομικό τμήμα στο οποίο τώρα ανακαλύφθηκαν από τις αρχές «θύλακοι» που προηγουμένως ήταν «άγνωστοι», ο κ. Σαράκης δήλωνε την συμπαράστασή του προς την κ. Κούρτοβικ και την ανάγκη να κάνει ο/η δικηγόρος απερίσπαστος τη δουλειά του.

Πριν από δύο χρόνια είχε τη νομική στήριξη των απαγωγέων της κόρης του Δημάρχου Ιωαννίνων, που την είχε απαγάγει για λύτρα μια συμμορία 5 ατόμων. Στην αγόρευσή του στο δικαστήριο είχε πει το ευφυέστατο «περισσότερο με φιλοξενία μοιάζει και όχι με απαγωγή, αφού της έδιναν και μπίρες να πιει».

Το να είναι νομικός εκπρόσωπος της εγκληματικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής, βέβαια, είναι κι αυτή μια δουλειά, έστω και αν με τόση ταύτιση τους υπεράσπισε αυτές τις μέρες μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες.

Εξάλλου καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, όπως λέει ο λαός μας. Και οι διακινητές γυναικών και οι Χρυσαυγίτες δικαιούνται νομικής εκπροσώπησης. Απλώς, ο κ. Σαράκης έχει ένα γραφείο κυρίως εξειδικευμένο, φαίνεται, σε τέτοιου είδους «δύσκολες» αλλά και προσοδοφόρες, αν τουλάχιστον κρίνουμε από το τράφικινγκ, υποθέσεις.

Η Νέα Δημοκρατία τον διέγραψε από τις τάξεις της μόλις ανέλαβε τους Χρυσαυγίτες, μια και δεν θέλει να είναι μέλος της ένας δικηγόρος που ασκεί νόμιμα καθήκοντα, αλλά πολιτικά απαράδεκτα για το κόμμα τους.

Δεν διανοήθηκε βέβαια, κρίνοντας εκ των πράξεών της, να διαγράψει από τις τάξεις έναν δικηγόρο-μέλος της επειδή υπερασπίζεται τράφικερς. Τον διέγραψε όταν το πολιτικό της συμφέρον συγκρούστηκε με την υπεράσπιση των Χρυσαυγιτών. Δηλαδή, το πολιτικό μέτρησε πάνω από το κοινωνικό και, δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει μόνο για το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

 

Share

Σοκ και ευαισθητοποίηση

Σύμφωνα με διεθνής οργανισμούς, η Ολλανδία εκτιμάται ότι αποτελεί έναν από τους κορυφαίους προορισμούς για τις γυναίκες θύματα trafficking, με πολλές από αυτές να καταλήγουν στις γνωστές βιτρίνες, αλλά όχι μόνο.

Το βιντεάκι που ακολουθεί αποτελεί μέρος της καμπάνιας κατά του trafficking της οργάνωσης “Stop The Traffik” που σχεδιάστηκε από την ολλανδική διαφημιστική εταιρεία Duval Guillaume. Στο Άμστερνταμ, στη συνοικία De Wallen με τα κόκκινα φανάρια, οι γυναίκες πίσω από τις βιτρίνες χορεύουν, όπως γίνεται συνήθως. Όμως αυτή τη φορά χορεύουν για ένα τελείως διαφορετικό λόγο, για να τραβήξουν τα βλέμματα στο πρόβλημα του trafficking. Οι περαστικοί ανταποκρίνονται, όμως τον ενθουσιασμό διαδέχεται το σοκ. Ένας διαφορετικός τρόπος ευαισθητοποίησης; 

 

YouTube Preview Image
Share

Πόσο; 5.00

της Φλώρας Νικολιδάκη

-Πόσο?

-5,00

Ο ηλικιωμένος άνδρας, τυπικός 70άρης, γκρι παντελόνι, καλοσιδερωμένο λευκό πουκάμισο, ψάθινο καπέλο, κοιτώντας ίσια μπροστά, χωρίς καν να γυρίσει το κεφάλι του, ρωτάει:

-πόσο?

Η κοπέλα μελαχρινή, ντυμένη κανονικά, χτενισμένη πρόχειρα, όπως πιάνουμε οι γυναίκες τα μαλλιά μας για να κάνουμε δουλειές, απαντάει:

-5,00

Πλ. Βάθης 12  το μεσημέρι. Πάω χρόνια στο τραπεζικό κατάστημα που βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο.

Κοιτάω γύρω μου,

5 γυναίκες, σε 10 τετραγωνικά εκδίδονται. Είναι καινούργιες φάτσες. Άβγαλτες. Η μια ειδικά είναι σα χαμένη. Καμιά εξοικείωση, κανονικό-τυπικό ντύσιμο, καμιά πρόκληση.

Τις έχουν πετάξει στο σωρό κι ότι κάτσει. Όποια τα «καταφέρει», να γίνει πόρνη. Έχει κι αυτό το επάγγελμα τα προσόντα του.

Κατεβαίνω στο οδόστρωμα να περάσω απέναντι. Ένα μηχανάκι σχεδόν πέφτει πάνω μου, βάζω τις φωνές:

– Βλέπω τον οδηγό: τα χέρια στο τιμόνι, το κεφάλι κολλημένο στον ώμο και ανάμεσα το κινητό. Μου χαμογελάει μ’ έναν απαίσιο τρόπο. Γεμάτος τατουάζ, αλυσίδα στο λαιμό, μαλλί περμανάντ γυαλιστερό.

– Γυρνάει γύρω-γύρω και παρακολουθεί το εμπόρευμα.

– Απαγορεύω στον εαυτό μου να τον βρίσει φωναχτά.

Από μέσα μου βράζω:

-Άνανδροι, άχρηστοι, τιποτένιοι, σιχαμερά όντα, βολεψάκηδες, ανωμαλάρες, που η πιο ελαφριά περίπτωση κοιμάται σε φέρετρο, σαδιστές, ψυχάκηδες, δειλοί, στην Ελλάδα της τάξης και της ευθύνης, εκτονώνεστε, πάνω στα πιο αδύναμα πλάσματα της κοινωνίας.

– Που να το βρείτε από τα παιδιά σας, που να σας κερατώνουν οι γυναίκες σας μπροστά στα μάτια σας, με το νόμο παρακαλώ, γιατί δεν θα σας σηκώνεται. Με απόφαση δικαστηρίου παλιομαλάκες. Ναι, αυτό θα κάνω, λαϊκό δικαστήριο, και τυπικό δικαστήριο. Να βγει μια απόφαση που να σας καταστρέψει.

Αμέτε στο διάολο, κι ακόμα παραπέρα, «πελάτες» και νταβατζήδες κάθε είδους.

( κάτω από τη λέξη «νταβατζήδες», βγήκε κόκκινη υπογράμμιση, δηλ. η λέξη δεν αναγνωρίζεται. Να ενημερωθεί το σύστημα της Microsoft παρακαλώ:

Νταβατζής:

«πρόσωπο που εμφανίζεται ως προστάτης ενός χώρου, ενός συστήματος, μιας επαγγελματικής ομάδας, μιας χώρας (αυτό δικό μου), και αποσπά οικονομικά οφέλη από αυτό».

Πως είναι δυνατό να μη γνωρίζει ο επεξεργαστής κειμένου τους πιο γνωστούς νταβατζήδες του πλανήτη?

 

 

 

Share

Σε 7 χρόνια φυλάκισης καταδικάστηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι

της Σίσσυς Βωβού

Ικανοποίηση προκαλεί η καταδίκη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από ιταλικό δικαστήριο (τρεις δικαστίνες) σε 7 χρόνια φυλάκισης για ερωτικές σχέσεις με ανήλικη μετανάστρια. Επίσης καταδικάστηκε σε ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, πράγμα που θα στερήσει, με τη σειρά του, από τον ιταλικό λαό την «χαρά» να συγκαταλέγεται ο Μπερλουσκόνι στους βουλευτές, υπουργούς ή πρωθυπουργούς του. Φυσικά, ο δικηγόρος του δήλωσε κατάπληκτος και οργισμένος για την «άδικη» ποινή, εναντίον της οποίας, φυσικά, θα ασκήσει έφεση.

Η μεγαλύτερη διαδήλωση κατά του Μπερλουσκόνι που είχε γίνει στην Ιταλία, το Φεβρουάριο του 2011, μετά από 17 χρόνια πρωθυπουργίας του, είχε το σύνθημα «Η Ιταλία δεν είναι μπουρδέλο», και στόχο να στηλιτευτεί η παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών και η αγοραπωλησία τους, και μάλιστα επιδεικτικά, σε μια χώρα με μεγάλη επιρροή του καθολικισμού, που προφανώς όμως δεν θιγόταν από την ασυδοσία του καβαλιέρε. Ο εξευτελισμός των γυναικών και ο σεξισμός στα πολλά κανάλια ιδιοκτησίας Μπερλουσκόνι κρατά εδώ και πολλά χρόνια, με την ιταλική κοινωνία προφανώς ανεκτική στην πλειοψηφία της απέναντι σ’ αυτή την επίθεση. Φαίνεται ότι όλα όμως έχουν ένα όριο, και το φεμινιστικό κίνημα της Ιταλίας κατάφερε να ξεσηκώσει την αντίδραση του λαού με την μεγάλη διαδήλωση του 2011.

Τα αίσχη του Μπερλουσκόνι βέβαια δεν περιορίζονται στην υπόθεση της 17χρονης καθώς, όπως ξέρουμε, στις πολυάριθμες βίλες του οργάνωνε πάρτι με νεαρές κοπέλες από τη σόουμπιζ που φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν κάποια καλύτερη θέση τα κανάλια του ή και στην πολιτική, μιας και κάποιες από αυτές τις προωθούσε και σε εκλεγμένες θέσεις. Βέβαια, όλα αυτά ήταν «νόμιμα», η υπόθεση της 17χρονης ήταν η μόνη που ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε να παρανομεί. Η άσκηση εξουσίας των πλούσιων και διάσημων, που αγοράζουν και πουλάνε νεαρές κοπέλες είναι νόμιμη, ανεκτή και συχνά αντικείμενο θαυμασμού από πολλούς άντρες. Να όμως που υπάρχει και η νομοθεσία, για την οποία έχει αγωνιστεί εδώ και χρόνια το φεμινιστικό κίνημα, για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης, του βιασμού και της κατάχρησης εξουσίας και να που υπάρχουν και πολλοί δικαστές -και ιδιαίτερα αρκετές πλέον γυναίκες στο δικαστικό σώμα- που την εφαρμόζουν.

Δεν θα ξεχάσουμε τη σημερινή ημέρα της χαράς τον άλλο πλούσιο και διάσημο, Ντομινίκ Στρος Καν που τον κατεδάφισε μια απλή και ταπεινή -και μάλιστα μετανάστρια- καμαριέρα πολυτελούς ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης, την οποία τόλμησε να βιάσει στο χώρο εργασίας της το 2011. Τότε, η δικαστίνα της Νέας Υόρκης τον έστειλε φυλακή στο νησί Έλις, όπως θα έστελνε κάθε βιαστή, χωρίς να κάνει διακρίσεις λόγω της θέσης του.  Ακόμη και αν η υπόθεση αυτή κατέληξε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με αποζημίωση της καμαριέρας, αφού το δικαστικό σύστημα της Νέας Υόρκης σύντομα την απονομιμοποίησε και αμφισβήτησε την αξιοπιστία της, ο Ντομινίκ έχασε την προεδρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχασε την προοπτική να γίνει πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας -θέση για την οποία ήταν φαβορί- και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη μέγγενη της γαλλικής Δικαιοσύνης για αδικήματα που σχετίζονται με την αγοραπωλησία γυναικών και οργάνωση διεθνών κυκλωμάτων πορνείας. Βέβαια και τότε, πολλοί και δυστυχώς μεταξύ τους και κάποιες γυναίκες, είχαν προβάλει τη θεωρία της συνωμοσίας, η οποία κρυβόταν πίσω από τον «δήθεν» βιασμό της καμαριέρας. Κανένας και καμία από τους συνωμοσιολόγους δεν βγήκε να κάνει αυτοκριτική για τη λανθασμένη κρίση τους και δεν παραδέχτηκε ότι τα δικαιώματα των γυναικών στην αξιοπρέπειά τους βρίσκονταν πίσω από την υπόθεση αυτή.

Ούτε θα ξεχάσουμε, μέρα χαράς που είναι σήμερα, την 7χρονη καταδίκη του πρώην προέδρου του Ισραήλ, Μοσέ Κατσάβ, που καταδικάστηκε οριστικά το Νοέμβριο του 2011 από το Ανώτατο δικαστήριο της χώρας σε 7χρονη καταδίκη για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση σε βάρος γυναικών εργαζομένων στο υπουργείο Τουρισμού όπου ήταν υπουργός, αλλά και στην προεδρία της Δημοκρατίας. Κι εκεί η πλειοψηφία των δικαστών ήταν γυναίκες. Άργησε βέβαια να έρθει η καταδίκη του, αφού τα κακουργήματα είχαν διαπραχθεί στα τέλη της 10ετίας του 1990 και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του (2000-2007). Γνωρίζουμε επίσης την δύναμη του φεμινιστικού κινήματος στο Ισραήλ και τις σχετικές προστατευτικές νομοθεσίες για τα γυναικεία δικαιώματα. Να μην παραλείψουμε και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι φεμινίστριες για δίκαιη ειρήνη με τους Παλαιστίνιους και τις διώξεις που πολλές έχουν υποστεί και υφίστανται γι’ αυτή τους τη δράση.

Εμβληματικά παραδείγματα δίωξης μεγαλόσχημων ανδρών που, τυφλωμένοι από την δόξα και την ισχύ τους, νόμιζαν ότι μπορούν να απογυμνώνουν τις γυναίκες από το δικαίωμά τους στην αυτονομία του σώματός τους, να διαπράττουν κακουργήματα εναντίον τους και μάλιστα κατά τη διάρκεια της εργασίας τους.

Αργοπορημένη και μικρή νίκη για τα γυναικεία δικαιώματα τόσο στην περίπτωση του Μπερλουσκόνι όσο και στις δύο άλλες, ο δρόμος παραμένει τραχύς και δύσβατος, η πατριαρχία είναι πάντα παρούσα και ασύδοτη, αλλά και ο αγώνας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών δεν σταματά.

 

 

Share

Χώρα trafficking παραμένει η Ελλάδα για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι χώρα διέλευσης και προορισμού εμπορίας ανθρώπων (Trafficking) αναφέρεται στην ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Σύμφωνα με την έκθεση η Ελλάδα παραμένει στην ίδια κατηγορία αξιολόγησης (Tier 2) για το θέμα και αποτελεί περιορισμένη πηγή σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναικών και παιδιών, καθώς και προώθησης της παιδικής εργασίας.

Όπως αναφέρεται στην ετήσια έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, στην Ελλάδα θύματα σωματεμπορίας είναι γυναίκες από την Αλβανία, τη Λευκορωσία, τη Βουλγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Μολδαβία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία, την Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Νιγηρία, και ορισμένες χώρες της Ασίας.

Όσον αφορά τα θύματα καταναγκαστικής εργασίας – κυρίως παιδιά και άνδρες –  προέρχονται από την Αλβανία, το Μπαγκλαντές, τη Βουλγαρία, την Ινδία, τη Μολδαβία, το Πακιστάν, τη Ρουμανία, και όλο και περισσότερο αγόρια από το Αφγανιστάν. Τα θύματα υπόκεινται στη δουλεία κυρίως στους τομείς της γεωργίας και των κατασκευών.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση την οποία παρουσίασε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, εκατοντάδες παιδιά, κυρίως Ρομά από την Αλβανία και τη Ρουμανία, υποβάλλονται σε καταναγκαστική εργασία στην Ελλάδα και πωλούν διάφορα αγαθά στον δρόμο, ζητιανεύοντας ή διαπράττοντας μικροκλοπές.

Επίσης, γυναίκες από τη Νιγηρία που μεταφέρονται στην Ελλάδα μέσω των νησιών του Αιγαίου και των ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο και στη συνέχεια προωθούνται από κυκλώματα σωματεμπορίας στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις.

Στην έκθεση σημειώνεται επίσης, ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συμμορφώνεται πλήρως με τα ελάχιστα κριτήρια για την εξάλειψη της σωματεμπορίας, ωστόσο, καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι ελληνικές αρχές προχώρησαν μέσα στο 2012 σε περισσότερες συλλήψεις σωματεμπόρων, σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονική περίοδο και έκαναν σημαντικές προσπάθειες για την εκπαίδευση της αστυνομίας, αλλά και του δικαστικού σώματος, σε ζητήματα της εμπορίας ανθρώπων.

Υπογραμμίζεται ακόμη ότι υπήρξε στενή συνεργασία των αστυνομικών αρχών με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις τόσο για τη διαλεύκανση υποθέσεων σωματεμπορίας, όσο και στην χορήγηση καταλύματος και στην προσφορά φιλοξενίας σε θύματα τέτοιων υποθέσεων.

Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται πως δεν υπήρξε καμία σύλληψη, ούτε και δίωξη αξιωματούχων οι οποίοι καταγγέλλεται ότι συμμετείχαν σε κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων, αν και υπήρξαν συγκεκριμένες αναφορές για χαμηλόβαθμους αξιωματούχους της ελληνικής αστυνομίας.

Πηγή: tvxs

 

Share

Οι μαστροποί της Νέας Μανωλάδας

του Μάκη Νοδάρου

Μια άγνωστη και ανατριχιαστική πτυχή της άθλιας και επί σειρά ετών εκμετάλλευσης των χιλιάδων αλλοδαπών εργατών γης στα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, που σχετίζεται με υποθέσεις trafficking, αποκαλύφθηκε χθες μέσω καταγγελίας πολίτη στο διαδίκτυο την οποία επιβεβαίωσαν οι κάτοικοι της περιοχής.

Η υπόθεση έχει να κάνει με την δραστηριότητα αλλοδαπών μαστροπών από την Βουλγαρία και τη Ρουμανία οι οποίοι προωθούν οργανωμένα στην πορνεία κυρίως νεαρές ομοεθνείς τους που τις μεταφέρουν από άλλες περιοχές της πεδινής Ηλείας.

Κάτοικοι της Νέας Μανωλάδας που θέλησαν για ευνόητους λόγους να τηρήσουν την ανωνυμία τους ανέφεραν στην «Ε» ότι τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα και ειδικά τις ημέρες που πληρώνονται οι αλλοδαποί εργάτες, κυκλώματα μαστροπών μεταφέρουν με τρία αυτοκίνητα, στην κεντρική πλατεία της πόλης τις νεαρές αλλοδαπές τις οποίες αφού τις παρουσιάσουν στους αλλοδαπούς εργάτες, στην συνέχεια τις εξωθούν με τη βία στην πορνεία έναντι 20 ευρώ ανά πελάτη.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι οι αλλοδαπές είναι κυρίως νεαρά κορίτσια  από 20 εως 25 ετών πολλά από τα οποία  αναγκάζονται από τους μαστροπούς να δεχθούν μέσα σε ελάχιστες ώρες ακόμα και 30 «πελάτες».

Οι «συναντήσεις» των με την βία εκδιδόμενων γυναικών και των αλλοδαπών εργατών πραγματοποιούνται μέσα στα αυτοσχέδια παραπήγματα της ντροπής και δίπλα από τις καλλιέργειες φράουλας αλλά και σε απομονωμένα σπίτια και σημεία του χειμάρρου «Ρούσκουλα»…

«Η εικόνα είναι τραγική και θα πρέπει άμεσα να παρέμβει η Πολιτεία και να δώσει λύση στην αθλιότητα και στην εκμετάλλευση αυτών των γυναικών» – ανέφεραν  κάτοικοι της περιοχής.

«Εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας και την ανησυχία μας για τα όσα αποκαλύπτονται ότι συμβαίνουν στην συγκεκριμένη περιοχη σε βάρος των αλλοδαπών γυναικών. Ζητάμε από την τοπική κοινωνία να αντιδράσει και να αποτρέψει με καταγγελίες προς τις διωκτικές Αρχές αυτά τα φαινόμενα ρατσισμού, εκμετάλλευσης και πορνείας σε βάρος των αλλοδαπών γυναικών» – δήλωσε στο www.apokalypseis.com η Σίσσυ Βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας για της Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

«Ενημερωθήκαμε από τα δημοσιεύματα. Δεν γνωρίζαμε τίποτα για το θέμα. Άμεσα θα ερευνήσουμε την υπόθεση και πράξουμε τα νόμιμα» – δήλωσε ο αστυνομικός διευθυντής Ηλείας Αριστείδης Ανδρικόπουλος.

*Ο Μάκης Νοδάρος είναι δημοσιογράφος με βάση την Αμαλιάδα, έχει κάνει πολλές φορές ρεπορτάζ και αποκαλύψεις για θέματα ρατσισμού και δικαιωμάτων των γυναικών, τράφικινγκ και άλλα. Έχουμε συνεργαστεί μαζί του αρκετές φορές, ιδιαίτερα για τις επανειλημμένες δίκες της Όλγας Μπ. στην Πάτρα, αφού η υπόθεση είχε διαδραματιστεί στην Αμαλιάδα, και τελεσιδίκησε το 2004 με την απαλλαγή του αστυνομικού που κατηγορείτο για το βιασμό της και για συμμετοχή στο τράφικινγκ. Έχει συχνά δεχθεί απειλές και επιθέσεις από πολλές πλευρές από κάποιους που θίγονται από την αποκαλυπτική δημοσιογραφία του, οι οποίοι, φυσικά, έχουν παραμείνει άγνωστοι. – Σ.Β.

Πηγή: αποκαλύψεις

 

Share

Πολυετείς καθείρξεις για σωματεμπορία ή μια ακόμη παράταση;

της Σίσσυς Βωβού

Στις ελάχιστες περιπτώσεις που καταδικάζονται μαστροποί, όπως στην περίπτωση που διαβάζουμε εδώ, αφήνονται ελεύθεροι μέχρι την έφεση. Η έφεση θα καθυστερήσει κάποια χρόνια έτσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα στο δικαστικό μας σύστημα, και επιπλέον δεν γνωρίζουμε αν και πόσο θα πέσει η ποινή τους. Υπενθυμίζουμε ότι στην περίπτωση Μάνη, στην Αθήνα (του 2005), από 32 χρόνια πρωτοδίκως καταδικάστηκε σε 8 στο Εφετείο. Υπενθυμίζουμε επίσης την πρόσφατη περίπτωση του βιαστή της Φιλιππινέζας, την οποία συνέδραμε η Φεμινιστική Πρωτοβουλία, που είχε καταδικαστεί πρωτοδίκως σε 10+ χρόνια, απλώς δεν εμφανίστηκε στο Εφετείο και φυγοδικεί. Η Φιλιππινέζα είναι οργισμένη γι’ αυτό, γιατί πιστεύει ότι δεν αποδόθηκε δικαιοσύνη, ενώ αυτός της κατέστρεψε τον ψυχικό κόσμο και την αυτοπεποίθησή της.

Στις περιπτώσεις τέτοιων κακουργημάτων, δεν πρέπει να αφήνεται ο καταδικασμένος ελεύθερος μέχρι την έφεση, γιατί έτσι δεν υπάρχει ούτε γρήγορη εκδίκασή της ούτε δικαιοσύνη για τα θύματα ούτε περιορισμός των δραστηριοτήτων τους, στις οποίες συνήθως επιστρέφουν ανενόχλητοι.

Έτσι, την ικανοποίησή μας για την ποινή μετριάζει έως ακυρώνει η αργόσυρτη διαδικασία που θα ακολουθήσει, ενώ τα θύματα έχουν ήδη τιμωρηθεί μέσα από τον κοινωνικό στιγματισμό.

Όσο για τον Γυμνασιάρχη, αναρωτιόμαστε τι γράμματα και τι αξίες θα διδάξει στα παιδιά, και πώς μπορεί ένας πορνοπελάτης να ηγείται ενός σχολείου. Εκείνος, όπως και κάθε άλλος πορνοπελάτης, τυχαίνουν της “κατανόησης” των δικαστηρίων αλλά και της ανοχής μεγάλου μέρους της κοινωνίας, ιδίως στις περιπτώσεις μικρών κοινωνιών.

*Μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών (η άποψη που εκφράζεται εδώ είναι προσωπική)

 

 

Share

Σουηδία: Οι πελάτες του σεξ στο εδώλιο

Η απαγόρευση της αγοράς σεξουαλικών υπηρεσιών μείωσε το τράφικινγκ στη Σουηδία

της Κίττυ Ξενάκη

Η νύχτα έχει πέσει στο Σεπσόλμεν, ένα νησάκι ανατολικά της Στοκχόλμης. Ενα αυτοκίνητο της Αστυνομίας χωρίς διακριτικά καραδοκεί. «Εδώ παρκάρουν», λέει στην ανταποκρίτρια της «Ιντιπέντεντ» ο ντετέκτιβ Σιμόν Χάγκστρομ δείχνοντας ένα πάρκινγκ στην κορυφή του λόφου. «Περιμένουμε λίγα λεπτά και μετά ανεβαίνουμε τρέχοντας τον λόφο και ανοίγουμε τις πόρτες». Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς εφαρμόζεται στην πράξη ο νόμος που απαγορεύει, στη Σουηδία, την αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών.

Ο οδηγός του αυτοκινήτου, που έχει φέρει στο νησί μια ιερόδουλη, συλλαμβάνεται επιτόπου. Του δίνεται όμως η δυνατότητα επιλογής: να παραδεχθεί το αδίκημα και να πληρώσει πρόστιμο βάσει των εισοδημάτων του, ή να προσαχθεί σε δικαστήριο και να διακινδυνεύσει τη δημοσιότητα. Οσο για την ιερόδουλη, εάν επιθυμεί να ξεφύγει από την πορνεία της προσφέρεται βοήθεια από τις κοινωνικές υπηρεσίες. Ειδάλλως είναι ελεύθερη να φύγει.

Η Σουηδία ποινικοποίησε την αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών το 1999, εν μέσω αντιδράσεων και σκεπτικισμού. Η κοινή γνώμη ήταν αντίθετη. Το Συντηρητικό Κόμμα του σημερινού Πρωθυπουργού, Φρέντρικ Ράινφελτ είχε καταψηφίσει το νομοσχέδιο. Ακόμη και στους κόλπους του τότε κυβερνώντος κόμματος, των Σοσιαλδημοκρατών, εκφράζονταν αντιρρήσεις. Η εθνική εισηγήτρια για το τράφικινγκ, Κάισα Βάλμπερκ, θυμάται ότι ένας αστυνομικός άλλης χώρας είχε κατηγορήσει τους Σουηδούς για «ναζιστικές μεθόδους». Σήμερα, 70% των πολιτών στηρίζουν τον νόμο. Ο ντετέκτιβ Χάγκστρομ, επικεφαλής της μονάδας για την αντιμετώπιση της πορνείας στην Αστυνομία της Στοκχόλμης, δηλώνει υπερήφανος για τις 600 συλλήψεις ανδρών που έχει κάνει. «Η βασική αλλαγή που μπορώ να δω κοιτάζοντας πίσω είναι ότι πήραμε με το μέρος μας τους άνδρες», λέει η Βάλμπεργκ. «Το πρόβλημα έχει σχέση με τα φύλα. Ανδρες αγοράζουν γυναίκες. Ενα από τα κλειδιά είναι η εκπαίδευση των αστυνομικών».

Πάνε κοντά 15 χρόνια από όταν η σουηδική κυβέρνηση αποδέχθηκε το επιχείρημα γυναικείων οργανώσεων ότι η πορνεία αποτελεί εμπόδιο για την ισότητα των φύλων και μια μορφή βίας εις βάρος των γυναικών. Ο απολογισμός είναι θετικός. Η πορνεία του δρόμου έχει μειωθεί στο ήμισυ. Από 70-80 γυναίκες που πωλούσαν κάποτε σεξουαλικές υπηρεσίες στους δρόμους της Στοκχόλμης, ο αριθμός τους έχει σήμερα μειωθεί στις 5-10 τον χειμώνα και 25 το καλοκαίρι. Ο αριθμός των πελατών μειώθηκε, οι σύγχρονοι έμποροι λευκής σαρκός τείνουν περισσότερο να αποφεύγουν τη Σουηδία. Και τίποτα δεν υποδηλώνει, σύμφωνα με τις Αρχές, ότι η πορνεία έχει γίνει πιο επικίνδυνη, ακριβώς επειδή έγινε παράνομη – για τον πελάτη.

«Οι Σουηδοί θέλουν μόνο στοματικό σεξ και συνουσία, τίποτα περισσότερο», δήλωσε μυστικός αστυνομικός στην «Ιντιπέντεντ». «Ξέρουν ότι αν χρησιμοποιήσουν βία κινδυνεύουν περισσότερο». Το 2011 μόνο δύο άτομα καταδικάστηκαν για τράφικινγκ και έντεκα για μαστροπεία. Την ίδια περίοδο, 450 άτομα καταδικάστηκαν και πλήρωσαν πρόστιμο για αγορά σεξουαλικών υπηρεσιών. Την περασμένη χρονιά οι αριθμοί ανέβηκαν ελαφρώς: τρία άτομα καταδικάστηκαν για τράφικινγκ και 32 για μαστροπεία. Σαράντα γυναίκες όμως, κυρίως από τη Ρουμανία, ένιωσαν αρκετή εμπιστοσύνη στο σουηδικό ποινικό σύστημα ώστε να καταθέσουν εναντίον των ανδρών που τις εκμεταλλεύονταν.

Πηγή: Τα Νέα

 

Share

Μαστροπός ο Στρος Καν

της Σίσσυς Βωβού

Όχι μόνο ως βιαστής, αλλά και για συμμετοχή σε δίκτυο μαστροπίας που οργάνωνε πάρτι για κυρίους σαν τον εαυτό του κατηγορείται τώρα ο Στρος Καν. Όπως γράψαμε πρόσφατα στο Φύλο Συκής, στη Γαλλία είχε συσταθεί επίσημη επιτροπή από δικαστές για να εξετάσει αυτές τις κατηγορίες και τώρα το πόρισμά της είναι καταπέλτης για τον πρώην ισχυρό άνδρα της διεθνούς πολιτικής σκηνής. Μην ξεχάσουμε ότι τα πάρτι αυτά είχαν διεθνικό χαρακτήρα, τόσο ως προς τις εκδιδόμενες γυναίκες που στρατολογούνταν από διάφορες χώρες όσο και ως προς τους πολυτελείς πορνοπελάτες, στυλοβάτες ενός κόσμου ηθικού, αγγελικά πλασμένου.

Είναι εντυπωσιακό πόσο τα γυναικεία δικαιώματα και οι νόμοι για την προστασία των γυναικών από τη βία και το βιασμό μπορεί κατά καιρούς να έχουν θεαματικά αποτελέσματα και  να διδάσκουν ότι όλα τα πράγματα έχουν όρια.

Πάντως δεν θεωρούμε ότι ο βιασμός και η μαστροπία εκπορεύονται μόνο από τους πλούσιους και διάσημους του συστήματος, τους οποίους μισούμε έτσι κι αλλιώς. Το γυναικείο κίνημα πρέπει να αντιμετωπίσει συστηματικά αυτό το κακούργημα απέναντι στις γυναίκες και στην αυτονομία του γυναικείου σώματος, τόσο με ενημέρωση όσο και με πίεση προς τις δημόσιες αρχές να αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε ένα τέτοιο κακούργημα. Κι αν γίνει αυτό, τότε θα ενθαρρυνθούν και οι γυναίκες που είναι θύματα βιασμού ή μαστροπίας να καταγγείλουν και να ζητήσουν δικαιοσύνη, και δεν θα κρύβουν μέσα στην τραυματισμένη καρδιά ενός τραυματισμένου σώματος ένα δια βίου τυραννικό μυστικό.

 

Σχετικά άρθρα:

Στη διεθνή καταφρόνια ο Ντομινίκ Στρος Καν

Το μάθημα της καμαριέρας

Η κατασκευή ενός αθώου

… Και η δικαιοσύνη ήταν απέξω

Μεταξύ μας… δεν πειράζει

 

Share

Αποκλειστικό -Το Φύλο Συκής αποκαλύπτει: 2.160 πορνοπελάτες συνελήφθησαν

Σε συντονισμένη μυστική επιχείρηση της αστυνομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ηράκλειο Κρήτης συνελήφθησαν 2.160 πορνοπελάτες. Οι δράστες μεταφέρθηκαν προσωρινά σε αδρανή στρατόπεδα στις παρυφές των αντίστοιχων πόλεων, τους έγινε τεστ για HIV/AIDS και οι 156 βρέθηκαν θετικοί. Όσοι είναι θετικοί στον ιό θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη με την κατηγορία της «βαριάς, σκοπούμενης σωματικής βλάβης», παρά τις διαμαρτυρίες των περισσοτέρων ότι δεν γνώριζαν ότι ήταν φορείς. Η βλάβη θα αναφέρεται ότι σχετιζόταν με τις γυναίκες τους και τις εκδιδόμενες γυναίκες τις υπηρεσίες των οποίων συχνά αναζητούσαν. Οι κατηγορούμενοι θα προφυλακιστούν μέχρι την δίκη τους. Οι υπόλοιποι θα απελαθούν με συνοπτικές διαδικασίες σε χώρα όπου η πορνεία είναι παράνομη και κάθε παράβαση διώκεται με βαριές ποινές.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Φύλου Συκής, τα προσωπικά στοιχεία όλων όσοι βρέθηκαν θετικοί στον ιό θα δημοσιοποιηθούν, δηλαδή φωτογραφίες τους, όνομα και επίθετο, όνομα πατρός και μητρός, διεύθυνση κατοικίας, ημερομηνία και τόπος γέννησης. Ήδη έχουν ειδοποιηθεί οι σύζυγοι των παντρεμένων πορνοπελατών, ενώ αναζητούνται οι ερωμένες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς θα δουν σύντομα όλους τους συλληφθέντες φορείς στα δελτία ειδήσεων των 8, κατά τα πρότυπα της γνωστής περίπτωσης των οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών που είχαν συλληφθεί, διαπομπευτεί και φυλακιστεί πριν από έξι μήνες. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι οι πορνοπελάτες διαμαρτύρονται και ορκίζονται ότι είναι η πρώτη φορά που προχωρούν σε τέτοια ενέργεια, την ίδια στιγμή που άλλοι που συχνάζουν τακτικά στις ιερόδουλες δεν συλλαμβάνονται.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτότυπες μέθοδοι της αστυνομίας, καθώς κινήθηκε σε συνεννόηση με εκδιδόμενες γυναίκες, οι οποίες ήταν στημένες τάχα ζητώντας πελάτη, και μόλις κάθε πορνοπελάτης συμφωνούσε την τιμή για την συνεύρεση, συλλαμβάνονταν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, έχει ήδη δημιουργηθεί τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με τις συζύγους και τις ερωμένες των πορνοπελατών που δεν γνώριζαν τις δραστηριότητες των συντρόφων τους, καθώς και ότι ήταν οροθετικοί, για όσους βρέθηκαν θετικοί στον ιό.

Τεράστιες ουρές γυναικών έχουν σχηματισθεί έξω από τις υγειονομικές υπηρεσίες για την πραγματοποίηση ιατρικού ελέγχου, ενώ οι δικηγόροι στις περιοχές αυτές είδαν ξαφνικά να γεμίζουν τα γραφεία τους με γυναίκες που ζητούν διαζύγιο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου, η υπομονή της κυβέρνησης προς τους πορνοπελάτες τέλειωσε, τέρμα το τράφικινγκ και η παράνομη πορνεία, δεν μπορούν οι πορνοπελάτες να παίζουν με τις ζωές των οικογενειών τους αλλά και των εκδιδομένων γυναικών.

Η αστυνομία κατάφερε τη συνεργασία με τις εκδιδόμενες γυναίκες, Ελληνίδες και αλλοδαπές, έναντι αδρής αμοιβής, που παρά τις δυσκολίες στις οποίες βρίσκονται τα δημόσια ταμεία, αποφάσισε να καταβάλει.

Σημαντική λεπτομέρεια: Σε κάθε προσαγωγή, ο πορνοπελάτης καλούνταν να επιδείξει προφυλακτικά που είχε επάνω του. Όσοι είχαν περισσότερα από ένα προφυλακτικά, θεωρήθηκαν «συνειδητοί» και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Είναι πρωτάκουστο, αναφώνησε ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Μαστροπών, να διώκεται ο  πορνοπελάτης επειδή δεν είχε προφυλακτικό επάνω του, κανένας νόμος δεν περιέχει τέτοια ρύθμιση. Και μάλιστα, όπως φαίνεται, προετοιμάζεται πυρετωδώς για νομικές και κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ σε ιδιωτικές συζητήσεις δηλώνουν ότι θα φθάσουν ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γι’ αυτή την ανήκουστη παραβίαση των δικαιωμάτων του πορνοπελάτη, για τον οποίον δουλεύουν νυχθημερόν, και μάλιστα χωρίς το επάγγελμά τους να έχει χαρακτηριστεί ως επικίνδυνο, ενώ είναι γνωστό ότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που καταλήγουν στη φυλακή από παρεξηγήσεις που υπάρχουν για το ρόλο τους.

 

Share

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

της Δήμητρας Σπανού

Την προηγούμενη βδομάδα γίναμε και πάλι μάρτυρες του κατρακυλίσματος του δημόσιου λόγου σε σεξιστικού περιεχομένου φράσεις, οι οποίες δικαίως πήραν έκταση και σχολιάστηκαν αρνητικά. Αυτή που έμεινε ανεπαρκώς σχολιασμένη, ανάμεσα σε δηλώσεις υπεράσπισης του βιασμού και της αρρενωπότητας, ήταν η παρουσία για άλλη μια φορά της, περιβόητης πια, κυρίας Σούλας, ιδιοκτήτριας οίκου ανοχής, σε μεταμεσονύχτια εκπομπή της τηλεόρασης. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μέσα προβάλλουν εκείνη και το έργο της και όλα δείχνουν πως δεν είναι και η τελευταία.

Να θυμίσουμε πως ο συγκεκριμένος οίκος ανοχής έγινε πρώτη φορά γνωστός το καλοκαίρι, όταν αποφάσισε να γίνει χορηγός ερασιτεχνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Λάρισας. Η χορηγία έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό, ενώ  τα μέσα σχολίασαν το γεγονός ως πρωτότυπο, ευφάνταστο και χαριτωμένο. Πρόσφατα, επέστρεψε στο προσκήνιο, όταν η ιδιοκτήτρια δώρισε χρήματα σε σχολείο της Πάτρας,  για την αγορά φωτοτυπικού μηχανήματος και μιας βιβλιοθήκης, όμως η χορηγία δεν έγινε δεκτή από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τη δεύτερη φορά η προβολή μεγάλωσε, καθώς διάφορα μέσα υποστήριξαν την αδικημένη φιλάνθρωπο. Η εικόνα που πλάστηκε είναι της αυτοδημιούργητης, που με βάσανα και κόπο έστησε μια νόμιμη και πετυχημένη επιχείρηση σε μια περίοδο που η χώρα διώχνει την επιχειρηματικότητα. Ένα success story δηλαδή που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, φρέσκο και πρωτότυπο. Γιατί η επιχειρηματικότητα είναι πάνω από όλα άλλωστε.

Έτσι, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να εξηγούμε και πάλι αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ότι η πορνεία είναι βία, εκμετάλλευση και εξαναγκασμός και σίγουρα δεν είναι μια «επιχειρηματικότητα».

Ίσως είναι μάλιστα το χειρότερο είδος εκμετάλλευσης του ανθρώπινου –γυναικείου- σώματος αλλά και της προσωπικότητας. Αποτελεί μια μεγάλη βιομηχανία, με τεράστια κέρδη παγκοσμίως, που αντλούνται από την εκμετάλλευση της ανέχειας και της φτώχειας που ωθούν δεκάδες χιλιάδες γυναίκες –και άντρες- σε αυτήν ως τελευταία διέξοδο. Ένα μεγάλο κομμάτι της πορνείας άλλωστε είναι και το trafficking, η διακίνηση ανθρώπων, σε μεγάλο μέρος ανήλικων, για σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα μεγάλα κέρδη της πορνείας είναι μάλλον και ο λόγος που σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μαθαίνουμε για εξάρθρωση κυκλωμάτων ή το κλείσιμο παράνομων οίκων.

Οι δημοσιογράφοι, άντρες και γυναίκες, είτε στην τηλεόραση είτε σε άλλα μέσα, προσπάθησαν όλο αυτό το διάστημα να σχολιάσουν το θέμα με ψυχραιμία, να μοιάζουν απελευθερωμένοι και χωρίς ταμπού, πολλές φορές αφήνοντας να εννοηθεί πως αυτοί που δεν δέχονται τις χορηγίες είναι άνθρωποι συντηρητικοί.

Η πορνεία δεν αποτελεί σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά το αντίθετο. Εκτός αν θεωρούμε ότι απελευθέρωση σημαίνει για τη γυναίκα, να αποτελεί ένα αντικείμενο κενό επιθυμιών που υπάρχει για να ικανοποιεί κάποιους άγνωστους και για τον άντρα, να αποτελεί μια σάρκα με ορμόνες που χρειάζεται τακτικό άδειασμα. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω, όμως απελευθέρωση σημαίνει ισότητα, επιλογή και ισότιμη απόλαυση. Σημαίνει δύο –ή και περισσότερους- ανθρώπους που μπορούν ελεύθερα να συνευρεθούν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, πόσο μάλλον στην κυρία στο ταμείο.

Η προβολή από τα μέσα το μόνο που επιτυγχάνει είναι την απενοχοποίηση της πορνείας και των φαλλοκρατικών σεξουαλικών προτύπων που αυτή διδάσκει, ιδιαίτερα στους νέους, και κατ’ επέκταση τους ρόλους που τα φύλα οφείλουν να υιοθετούν. Φυσικά, κανένας και καμία από τους δήθεν απελευθερωμένους/ες δημοσιογράφους δεν κόπτεται για τις εργαζόμενες ή την σεξουαλική και οικονομική εκμετάλλευση που υφίστανται, ούτε και τους λόγους που τις ώθησαν σε αυτή την κατάσταση. Την στάση τους της είδαμε και στην περίπτωση των διωκόμενων οροθετικών, με την προβολή του ρατσιστικού και σεξιστικού κυβερνητικού λόγου, την βλέπουμε και τώρα. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό να ασκήσουν την όποια κριτική στην πορνεία καθαυτή.

Ο θαυμασμός τους εξαντλείται στα αφεντικά, καθώς επιστρατεύουν την ακραία νεοφιλελεύθερη ρητορική που υπερασπίζεται κάθε «επιχειρηματικότητα», για τις ανάγκες της οποίας καθετί είναι ηθικό και προοδευτικό. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η πορνεία είναι απελευθέρωση, εφόσον είναι «επιλογή» δύο ενηλίκων. Όπως και η επιλογή των πορνοπελατών να κάνουν χρήση των υπηρεσιών των μετέπειτα διωκόμενων οροθετικών δεν είναι ηθική, όχι γιατί είναι πορνεία, αλλά γιατί δεν είναι μέρος αυτής της νόμιμης «επιχειρηματικότητας». Στην περίπτωση του οίκου ανοχής στη Λάρισα, σχολιάζεται ως αστειάκι το γεγονός ότι οι παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας ενδεχομένως θα έχουν τα «μπόνους» τους. Για τους πορνοπελάτες στα σκοτεινά σοκάκια και τις πιάτσες ναρκωτικών, η μόνη μομφή είναι πως υπέκυψαν στις «αδυναμίες» τους και δεν ήταν αρκούντως προσεκτικοί.

Καμία γυναίκα δεν γίνεται πόρνη επειδή το ονειρεύτηκε. Κανένας γονιός δεν θα ήθελε η κόρη του σαν παιδί να του πει πως όταν μεγαλώσει θα ήθελε να γίνει ή δασκάλα ή μηχανικός ή πόρνη. Ακόμη και η ίδια η κυρία Σούλα έχει δηλώσει πως πόρνη έγινε από ανάγκη, πως ήταν η μοναδική της διέξοδος κάποια στιγμή στη ζωή της. Η ίδια μάλιστα, παραδέχεται πως δεν θέλει η εγγονή της να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, γιατί «τα έχει όλα και δεν χρειάζεται», αφού η πορνεία είναι καταφύγιο των γυναικών χωρίς άλλη διέξοδο.

Όσο για το σχολείο που έμεινε χωρίς αναγκαίο εξοπλισμό, αλλά και κατ’ επέκταση την ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου, η λύση είναι μια. Η εκπαίδευση και ο αθλητισμός είναι μέριμνα της πολιτείας. Στον καιρό της κρίσης, το κράτος έχει αποφασίσει να αποτραβηχτεί από τις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες, γεγονός που έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε αυτούς τους τομείς και ιδίως στα σχολεία. Αυτά τα κενά, όμως, βλέπουμε να προσπαθούν να καλύψουν πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών, με άλλες διαδικασίες και από τα κάτω, βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αυτό-οργάνωση (π.χ. δωρεάν μαθήματα). Αυτές αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση, όχι μόνο γιατί απαλύνουν τα προβλήματα, αλλά και γιατί εντάσσονται στις διεκδικήσεις για μια καλύτερη μόρφωση και περισσότερες κοινωνικές παροχές. Κατ΄αυτόν τον τρόπο αφενός προσφέρουν λύσεις και αφετέρου διαπαιδαγωγούν την κοινωνία σε έναν πιο συλλογικό τρόπο ζωής. Ούτε φιλανθρωπίες, ούτε χορηγίες, μόνο αλληλεγγύη και αγώνες χρειάζονται. Βέβαια, ελπίζουμε η άρνηση της φιλανθρωπίας να έγινε για όλους τους λόγους που αναφέρονται παραπάνω και να μην είναι μια υποκριτική στάση. Γιατί για την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας υπάρχουν πολλά να ειπωθούν.

Share

Οι δρόμοι του trafficking

του Τάκη Σκριβάνου

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ένας 50χρονος βοσκός κάπου στα βόρεια σύνορά μας αγόρασε από ένα σωματέμπορο μια 20χρονη, την κλείδωσε στο σπίτι και τη βίαζε επί μήνες, μέχρι που εκείνη κατάφερε να ξεφύγει και να κάνει γνωστή την ιστορία της. Από τότε το trafficking, που σημαίνει διακίνηση και εμπορία παιδιών, γυναικών και ανδρών με σκοπό τη σεξουαλική ή εργασιακή τους εκμετάλλευση ή ακόμη και την εμπορία οργάνων, έχει αλλάξει χώρες προέλευσης, πρόσωπα και διαδρομές, διατηρεί όμως τα (τεράστια) κέρδη του και μαζί με τα όπλα και τα ναρκωτικά παραμένει μία από τις κορυφαίες εγκληματικές δραστηριότητες παγκοσμίως.

Στα μπάρ της Πλ. Ατικής

Ένας πιτσιρικάς, γύρω στα 17-18, είχε κολλήσει και με κοίταζε. Έψαχνε για πελάτη. Ένας τύπος ηλικιωμένος σηκώθηκε και έφυγε με ένα άλλο παιδί. Μπροστά στο μπαρ μια οθόνη έδειχνε το δρόμο απ’ έξω. «Αν εμφανιστεί η αστυνομία, τα μικρά και όσοι δεν έχουν χαρτιά θα το σκάσουν από πίσω» λέει ο Κωνσταντής Καμπουράκης, τέως υπεύθυνος του γραφείου καταπολέμησης trafficking του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμωδών Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) και μέλος της ΜΚΟ Act Up, ο οποίος ανέλαβε την ξενάγησή μου στα στέκια της (ανήλικης πολλές φορές) ανδρικής πορνείας, γύρω από την πλατεία Αττικής.

Ήρθαμε σε συνεννόηση με εθελοντές από τις ομάδες Δρόμου και Βar to bar και της τηλεφωνικής γραμμής Lais (210 3303.306, για όλα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα) και μας υπέδειξαν σε ποια σημεία να πάμε. Σε ένα από αυτά βρίσκονταν γύρω στα 50 άτομα. Οι μισοί ήταν πελάτες, όλοι Έλληνες, και οι άλλοι μισοί νέα παιδιά, έως 22-23 χρονών, κυρίως από τη Ρουμανία. Το «θέμα» μπορεί να γίνει στην τουαλέτα, στη γωνία, αν είναι αργά, ή σε διπλανά διαμερίσματα, με το αφεντικό να κάνει το deal και να παίρνει την προμήθειά του. Οι τιμές ξεκινούν από 10 ευρώ και αυξάνονται ανάλογα με τα γούστα και τις τσέπες.

Στο επόμενο μπαρ τα παιδιά είναι από το Ιράν. Το ίδιο σκηνικό κι εκεί. «Σ’ όλα αυτά τα παιδιά που βλέπεις τους τάξανε δουλειά στην Ελλάδα και η δουλειά ήταν αυτή. Όταν πρόκειται για παιδιά από Μπαγκλαντές, Πακιστάν ή Ινδία, τα φέρνουν 5-6 μαζί και τα βιάζουν ομαδικά στο μέσον της διαδρομής. Ενώ το γυναικείο trafficing έχει μάλλον σταθεροποιηθεί, το ανδρικό βρίσκεται σε έξαρση» λέει ο Κωνσταντής, ο οποίος έχει γίνει στόχος δολοφονικής απόπειρας το 2010, ενώ το 2008 έριξαν μολότοφ στο σπίτι του, όταν η Act Up άνοιξε έναν ξενώνα για αγόρια και άνδρες θύματα trafficking. Ο ξενώνας τελικά έκλεισε το 2009, έχοντας φιλοξενήσει 13 άτομα. Τον ξέρουν σε όλα αυτά τα μπαρ. «Δεν θα πω σε κανέναν “τι είναι αυτό που κάνεις, δεν είναι σωστό” και τέτοια. Με νοιάζει να μην κολλήσουν τίποτα. Αυτό που θέλω είναι αν στάξει το πουλί τους κάτι, να με πάρουν αμέσως τηλέφωνο». Φεύγοντας, μου έδειξε ένα τσοντάδικο που ήταν κλειστό εκείνη την ώρα. Κάποια από τα παιδιά που ψωνίζονται εκεί για 2 και 3 ευρώ κοιμούνται στις ράγες του τρένου παραδίπλα, κάτω από υπόστεγα και τέντες και μέσα σε βαρέλια.

Μαφίες

Μέχρι το 1991 τα θύματα trafficking στην Ελλάδα προέρχονταν κυρίως από τις Φιλιππίνες και τη Λατινική Αμερική. Η κατάρρευση των καθεστώτων στα ανατολικά κράτη άλλαξε την εικόνα. Χιλιάδες γυναίκες από Ρωσία, Ουκρανία, Αλβανία και αλλού κατέκλυσαν τα αθηναϊκά πορνεία και τα επαρχιακά παραπήγματα/κέντρα διασκέδασης και χιλιάδες Έλληνες απόκτησαν άμεση πρόσβαση σε ατελείωτο φθηνό πληρωμένο σεξ με νέα κορίτσια.

Τα χρόνια εκείνα η πιο οργανωμένη μαφία θεωρούνταν η ρωσική και η πιο σκληρή η αλβανική. Πρώτος κρίκος της αλυσίδας είναι ο «στρατολόγος», συχνά συγγενής, φίλος, ακόμη και σύζυγος, ο οποίος αναλαμβάνει να βρει κοπέλες από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και να τους υποσχεθεί τίμια δουλειά στην Ελλάδα. Μετά, ένα «καλλιτεχνικό» ή «γραφείο ευρέσεως εργασίας» θα αναλάβει την έκδοση τουριστικής βίζας και εισιτηρίων. Στα σύνορα ή στο αεροδρόμιο κάποιος άλλος περιμένει τις κοπέλες, τις οποίες οδηγεί σε κάποιο σπίτι. Τότε αρχίζει το παραμύθι ότι οι κοπέλες έχουν ένα υποτιθέμενο υπέρογκο χρέος στο κύκλωμα, πολλών χιλιάδων ευρώ, και πρέπει να το ξεπληρώσουν («δεν με νοιάζει τι θα κάνεις, πήγαινε σε μπουρδέλο»). Ο εκβιασμός έχει πολλά πρόσωπα. Μπορεί να είναι απειλές για την οικογένεια ή τα παιδιά που βρίσκονται πίσω ή να βγει ένα πιστόλι και να απειληθεί η ζωή τους. Τους λένε ότι το κύκλωμα πληρώνει την αστυνομία και πως, αν καταφύγουν σε αυτήν, οι αστυνομικοί θα τις γυρίσουν πίσω στο σωματέμπορο.

Στις σκληρές περιπτώσεις, για να «σπάσει» το θύμα, βιάζεται και κακοποιείται αλλεπάλληλα. Και σχεδόν πάντα ένας Έλληνας έχει ηγετικό ρόλο. Αυτή είναι η κλασική δομή μιας μαφίας, ωστόσο τα τελευταία 2 χρόνια έχουν εμφανιστεί και μικρότερες ομάδες, κυρίως από Ρουμανία και Βουλγαρία, των 2-3 ατόμων, που διακινούν 5-6 κοπέλες. «Παλιότερα βρίσκαμε κορίτσια αλυσοδεμένα, που είχανε να φάνε μέρες. Κάποιες πήδηξαν από μπαλκόνια και φωταγωγούς και σκοτώθηκαν. Σήμερα η βία των κυκλωμάτων δεν έχει τέτοια ένταση, αν και στην επαρχία παραμένει σκληρή» λέει ένας αστυνομικός που γνωρίζει τα πράγματα.

Happy Trafficking

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’00 εμφανίστηκε ο όρος happy (χαρούμενο) trafficking. «Διαχρονικά, ο τρόπος με τον οποίο τα κυκλώματα επιτυγχάνουν την εξουδετέρωση των θυμάτων τους είναι η άσκηση ψυχολογικής και σωματικής βίας. Εκεί όμως παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα για τα ίδια τα κυκλώματα: πώς θα κυκλοφορήσει μια κοπέλα, από το να πάει να ψωνίσει μέχρι να παρουσιαστεί σε έναν πελάτη, με μελανιές στο πρόσωπο ή το σώμα; Αμέσως θα δημιουργήσει υπόνοιες ότι έχει κακοποιηθεί ή βασανιστεί. Γι’ αυτό, και με μοναδικό στόχο να συγκαλυφθεί η εγκληματική τους δραστηριότητα και να προστατευθούν από τυχόν δίωξή τους, τα ίδια τα κυκλώματα επιδιώκουν τα θύματά τους να μην έχουν επάνω τους σημάδια σωματικής κακοποίησης, εστιάζοντας στην ψυχολογική βία. Έτσι, μπορεί να δείτε κοπέλες να πίνουν τον καφέ τους, να συζητάνε και να γελάνε. Φυσικά, δεν είναι χαρούμενες. Δεν υπάρχουν χαρούμενοι δούλοι» λέει η αντιεισαγγελέας Εφετών Αθηνών Μαρία Μαλούχου.

Προσθέτοντας ότι το trafficking πλήττει την ίδια την αξία του ανθρώπου, αποτελώντας έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η ελληνική αστυνομία αναφέρει στην ιστοσελίδα της ότι τα θύματα trafficking το 2011, υπολογίζοντας σε αυτά και τα θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης, ήταν 97. Δεκατρείς ανήλικοι, 56 γυναίκες και 28 άνδρες. Τα περισσότερα θύματα ήταν από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία και οι περισσότεροι δράστες Έλληνες. Το ΚΕΕΛΠΝΟ εκτιμά πως τα εν δυνάμει θύματα trafficking στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνοντας και αυτά που βρίσκονται σε ευάλωτη θέση, είναι από 13.000 έως 20.000. «Στα εν δυνάμει θύματα βρίσκονται πλέον και πολλές Ελληνίδες και Έλληνες, που θα γίνουν ακόμη περισσότερα όσο βαθαίνει η κρίση. Έχουμε συμφωνήσει με το Υπουργείο Παιδείας και από του χρόνου θα αρχίσει πιλοτικά ένα μάθημα στα σχολεία, με σκοπό την ενημέρωση και την πρόληψη» λέει ο Κωνσταντής Καμπουράκης.

Στην οδό Ιάσωνος, Μεταξουργείο

«Καλώς το αγόρι. Περίμενε λιγάκι, η κοπέλα είναι στο δωμάτιο». Ο τύπος ήτανε γύρω στα 60, καραφλός με φράντζα κι έφτιαχνε δαχτυλίδια καπνού. Κάθισα σε ένα καναπέ με καμιά 10αριά τρύπες από τσιγάρα και άναψα ένα. Στο μισοσκόταδο διέκρινα μια αφίσα της Σαμάνθα Φοξ στα νιάτα της. Μετά άνοιξε μια πόρτα και εμφανίστηκε μια όμορφη κοπέλα γύρω στα 25. Γυμνόστηθη. «Είναι καινούργια και πολύ καλή» είπε ο τύπος, «πέρασε να σε περιποιηθεί με την ησυχία σου. Μόνο 10 ευρώ». «Κοίταξε, είμαι δημοσιογράφος. Δεν έχω φωτογραφική, κάμερες και τέτοια, ούτε σκοπό να σε εκθέσω, να σε ρωτήσω μόνο…» και άρχισε να μιλάει: «Πάνω από 20 χρόνια την κάνω αυτή τη δουλειά. Τη δεκαετία του ’80 τα σπίτια ήταν ελάχιστα και τα δούλευαν Ελληνίδες, μεγάλες σε ηλικία γυναίκες. Το “μπαμ” έγινε το ’90, όταν πέσανε τα σοβιετικά κράτη και ανοίξανε τα σύνορα. Τα χρόνια μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’00 ήτανε καλά, βγάλαμε πολλά λεφτά.

Τώρα μας χτύπησε η κρίση. Μέχρι και τρία χρόνια πριν, το σεξ εδώ κόστιζε 20 ευρώ, τώρα το πήγαμε στα 10. Από αυτά, τα 5 τα παίρνει η κοπέλα, τα 2 εγώ και τα 3 μένουνε στο σπίτι. Όλα τα σπίτια τα έχουνε Ελληνίδες παλιές ιερόδουλες, γιατί χρειάζεται άδεια επαγγέλματος. Δίνουμε νοίκι € 2.500 το μήνα. Πού να βγουν αυτά τα λεφτά; Καμιά φορά παίρνουμε και 15 πελάτες μόνο όλη μέρα, άντε να φτάσουμε στους 50 το πολύ όλο το 24ωρο». Όταν εμφανίστηκε η κοπέλα, με ένα σωληνάριο λιπαντικής αλοιφής στο χέρι, μου ’κλεισε το μάτι και ψιθύρισε «μην τη ρωτήσεις τίποτα, δεν θα σου πει».

Έξω, ανακατεμένες παρέες πιτσιρικάδων, μεταναστών και κάποιοι μοναχικοί μπαινόβγαιναν στους οίκους ανοχής – εκείνο το απόγευμα στην Ιάσωνος λειτουργούσαν 23. Σε όλη την Αττική, κυρίως στο Μεταξουργείο, γύρω από την Αχαρνών και τη Λιοσίων, ξεπερνούν τους 350 και από αυτούς μόνο οι 4 λειτουργούν νόμιμα, όπως είπε πρόσφατα στη Βουλή ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας. Πρόκειται για τους κλασικούς οίκους ανοχής, τα studios και τα διάφορα μασατζίδικα, που μπορεί να μην έχουν άδεια, έχουν όμως αναμμένα φωτάκια, φωτεινές επιγραφές, ιστοσελίδες και διαφημίσεις σε εφημερίδες.

Γ. Καμίνης: καθεστώς υποκρισίας

Το καθεστώς της νομιμοπαράνομης πορνείας στην Ελλάδα οφείλεται στον ισχύοντα νόμο (ΦΕΚ 2734/1999) που προβλέπει ότι για να είναι ένας οίκος ανοχής νόμιμος μεταξύ άλλων θα πρέπει «να απέχει τουλάχιστον 200 μέτρα από ναούς, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, βιβλιοθήκες, ευαγή ιδρύματα, πλατείες και παιδικές χαρές». Δηλαδή, να βρίσκεται εκτός πόλης.

Την ίδια ώρα, ο νόμος 3904/2010 έχει μετατρέψει σε πταίσμα τη λειτουργία ενός «σπιτιού» που δεν καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις, δηλαδή μια εξαγοράσιμη ποινή 30 ημερών ή σκέτο πρόστιμο. Έτσι, πηγαίνει η αστυνομία, κάνει μια μήνυση, ο δήμος σφραγίζει το σπίτι και το πράγμα ξαναρχίζει από την αρχή, με νέες μηνύσεις κ.λπ. Ο δήμαρχος Αθήνας Γιώργος Καμίνης λέει ότι «το καθεστώς λειτουργίας των οίκων ανοχής διέπεται από μια τεράστια υποκρισία. Προτιμάμε να έχουμε ένα φαινομενικά αυστηρό νόμο, που δίνει τη δυνατότητα σε όλους να παρανομούν, από το να έχουμε έναν πιο ρεαλιστικό και ισορροπημένο, που θα επιφέρει αμέσως τρεις αλλαγές: προάσπιση της δημόσιας υγείας, αυστηρότερο έλεγχο και εποπτεία της λειτουργίας των μονάδων αυτών, αλλά και ανακούφιση της γειτονιάς που σήμερα βιώνει την απόλυτη ασυδοσία. Και, βεβαίως, κάτι που για μένα είναι εξίσου σημαντικό: η υπαγωγή όλων αυτών των οίκων ανοχής σε αυστηρότερο έλεγχο θα αποκαλύψει τεράστια κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και trafficking, που σήμερα παραμένουν ατιμώρητα».

Η διακαιοσύνη που δεν αποδίδεται

Οι υποθέσεις trafficking οδηγούνται στη Δικαιοσύνη είτε από πληροφορίες που έχει η αστυνομία, είτε από καταγγελίες θυμάτων και ΜΚΟ. Τις περισσότερες φορές κάνουν 5, 6 ή και περισσότερα χρόνια για να εκδικαστούν. Η πολιτεία οφείλει να παρέχει προστασία στο θύμα, χωρίς τη μαρτυρία του οποίου στο δικαστήριο κανένα κατηγορητήριο δεν μπορεί να είναι ισχυρό. Συνήθως τα θύματα οδηγούνται σε ξενώνες φιλοξενίας, αλλά ποιος άνθρωπος μπορεί να ζει σε έναν ξενώνα για 6 χρόνια περιμένοντας μια δίκη; Έτσι, χωρίς να μπορούν παράλληλα να βρουν μια δουλειά, απελπίζονται και πολλές φορές γυρίζουν στην πατρίδα τους, με αποτέλεσμα αναβολή στην αναβολή και με τα θύματα αποστασιοποιημένα οι σωματέμποροι να μην καταδικάζονται ποτέ.

«Το trafficking δεν καταπολεμάται γιατί είναι μία πολύ επικερδής επιχείρηση, στην οποία συμμετέχει και ένας μεγάλος αριθμός κρατικών υπαλλήλων» λέει η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών, και προσθέτει: «Η Δικαιοσύνη αργεί πάρα πολύ. Μάλιστα όταν εμπλέκονται αστυνομικοί σπάνια καταδικάζονται, ενώ γενικά υποβαθμίζεται η όλη υπόθεση προκειμένου το δικαστήριο να μην αναγκαστεί να καταδικάσει έναν αστυνομικό». «Το νομικό μας πλαίσιο είναι άρτιο» λέει η Μαρία Μαλούχου. «Το κλειδί της επιτυχίας είναι η σωστή συλλογή του ανακριτικού υλικού. Που τελεί σε αναγκαία συνάρτηση με την επαρκή επιστημονική κατάρτιση, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση των νόμων, αλλά απαιτούνται γνώσεις εγκληματολογίας, ψυχολογίας, κοινωνιολογίας, μια ολοκληρωμένη συγκρότηση. Από την άλλη, όσα κι αν είναι τα εργαλεία της πολιτείας, το πρόβλημα θα μεγιστοποιείται όσο μεγαλώνουν η δυστυχία και η ανέχεια».

Στο πεζοδρόμιο με την απειλή…βουντού

Καποδιστρίου, Λιοσίων, Πατησίων, Κυψέλη, Σωκράτους. Κάποιες είναι ανήλικες, στην πλειονότητά τους έρχονται από τη Νιγηρία και πολλές είναι θύματα ενός ιδιότυπου trafficking, που αποτελείται από μικρές ομάδες που τις απειλούν… με βουντού. Μια κοπέλα που φιλοξενούνταν σε ξενώνα έλεγε ότι «πριν φύγω από το χωριό μου στην Aφρική, έκοψαν λίγα από τα μαλλιά μου και μου είπαν ότι εκεί που θα πάω, στην Eυρώπη, δεν θα έπρεπε να μιλήσω σε κανένα για το πώς περνάω. Aλλιώς η τιμωρία μου, για την καταπάτηση της “ιερής” συμφωνίας, ήταν να πάθω μεγάλο κακό εγώ, η οικογένειά μου και όσοι έρχονται σε επαφή μαζί μου». Σε μια άλλη περίπτωση, όταν στις αρχές του ’12 ολοκληρώθηκε μια δίκη ύστερα από καταγγελία δύο Αφρικανών γυναικών, μάθαμε και στο περίπου πόσος είναι ο τζίρος και τι λεφτά μπορεί να βγάζει ένας σωματέμπορος. Η μία από τις κοπέλες δήλωσε στο δικαστήριο ότι «χρωστούσε» στο κύκλωμα € 60.000 και, όπως αποκαλύφθηκε σε κάποια τετράδια όπου σημείωναν τα κέρδη οι διακινητές της, μέσα σε ενάμιση χρόνο είχε «βγάλει» τα € 42.000.

Να ποινικοποιηθεί ο πορνοπελάτης

Στη Σουηδία, τη Νορβηγία και την Ισλανδία έχει απαγορευθεί πλήρως η πορνεία και διώκονται και οι πορνοπελάτες, που στη χώρα μας οι περιστασιακοί είναι περίπου 1.200.000 και οι τακτικοί 300.000, όπως τους υπολογίζει ο πανεπιστημιακός Γρηγόρης Λάζος στο βιβλίο του «Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα» (Καστανιώτης). Το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών δραστηριοποιείται για την πλήρη ποινικοποίηση της πορνείας, όμως στο ελληνικό φεμινιστικό κίνημα οι γνώμες διίστανται.

«Πορνεία για εμένα δεν εξασκεί μόνο αυτή που θα βγει στο πεζοδρόμιο, αλλά κι εκείνη που θα παντρευτεί κάποιον για τα λεφτά του ή θα ξαπλώσει με κάποιον άλλον για να “πάει μπροστά”. Κι όλα αυτά δεν μπορούν να απαγορευθούν με ένα νόμο» λέει η Σίσσυ Βωβού. Διαφορετική άποψη έχει η Μάτα Καλουδάκη, μέλος της Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών: «Δεν μπορώ να δεχτώ ότι μια γυναίκα γίνεται ιερόδουλη κατ’ επιλογή, γιατί η φτώχεια δεν είναι επιλογή. Καμία γυναίκα, αν της πρόσφερε κανείς τα μέσα να γίνει, ας πούμε, δικηγόρος, δεν θα επέλεγε να γίνει πόρνη. Πρέπει να καταργηθεί ο νόμος που ισχύει στη χώρα μας και η πορνεία να απαγορευθεί, γιατί η πορνεία δεν είναι επάγγελμα, δεν μπορεί να είναι. Και, φυσικά, θα πρέπει να διώκεται και ο πελάτης».

24ωρες γραμμές καταγγελιών/βοήθειας
210 6476.826 (τμήμα αντι-trafficing της ασφάλειας), 15900 (Γενική Γραμματεία Ισότητας των δύο φύλων), 1109 (οργάνωση-ξενώνας Α21, Θεσσαλονίκη), 197 (Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης)

[Φωτό: Αγγελική Μπιρμπιλή]

Πηγή: athensvoice

Share

Ελληνίδες ιερόδουλες στην Ρώμη

της Αθανασίας Συγγελλάκη, Ρώμη

Υπεύθ. Σύνταξης: Σταμάτης Ασημένιος

Αίσθηση προκάλεσε δημοσίευμα της ιταλικής εφημερίδα «Il Messaggero» που θέλει ολοένα και περισσότερες Ελληνίδες λόγω οικονομικής κρίσης να μεταβαίνουν στην Ιταλία για να εργασθούν ως ιερόδουλες.

Ελληνίδες ιερόδουλες άρχισαν να φθάνουν στην Ιταλία, γράφει ο τύπος στην Ρώμη. Συνέπεια της οικονομικής κρίσης, με φαινόμενα που, μέχρι πρότινος, έμοιαζαν εξωπραγματικά.
Δέκα, περίπου, Ελληνίδες, εντοπίσθηκαν, τις περασμένες ημέρες, από αστυνομικούς της ιταλικής πρωτεύουσας, σε οδικές αρτηρίες που καταλήγουν στο κέντρο της πόλης, όπως στην Tiburtina και την Cristoforo Colombo.
Σύμφωνα με νεώτερες πληροφορίες μας οι αστυφύλακες δεν μετέδωσαν τα σχετικά στοιχεία στην κεντρική αστυνομία. Φάνηκαν πιο ελαστικοί, επειδή επρόκειτο για ελληνίδες «πεταλούδες της νύχτας», προερχόμενες, δηλαδή, από διπλανή χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το όλο φαινόμενο, πιθανότατα, μπορεί να λάβει, με την πάροδο του χρόνου, μεγαλύτερες διαστάσεις.

Σπείρες που εκμεταλλεύονται τις ξένες γυναίκες

Μεταξύ των άλλων, πρέπει να εξακριβωθεί αν οι εκπορνευόμενες αυτές γυναίκες θα ανήκουν στις σπείρες Βούλγαρων και Αλβανών που εκμεταλλεύονται, πολύ συχνά, την ανάγκη των ιεροδούλων στην Ιταλία. Απρόβλεπτά, αρνητικά, επακόλουθα της κρίσης που πρώτα απ’ όλα, πλήττει τους ασθενέστερους κρίκους της κοινωνίας, τις γυναίκες.
Μέχρι πρόσφατα ήταν μολδαβές, ρουμάνες, αλβανές, αφρικανές. Τώρα, όλα δείχνουν ότι προστίθενται και κοπέλες από τα Γιάννενα, την Πάτρα και την Αθήνα.

Πηγή: Deutsche Welle

Share

Εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση (Τράφικινγκ): καθόλου καινούριο φαινόμενο, αλλά πάντα αποκρουστικό

της Σίσσυς Βωβού*

Η διακίνηση και εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση που ανθεί και στην Ελλάδα στις μέρες μας, δεν είναι δυστυχώς κάτι καινούριο, είναι όμως πάντα αποκρουστικό. Αποτελεί μια ακραία μορφή βίας κατά των γυναικών, όχι μόνο αυτών που την υφίστανται αλλά όλων των γυναικών. Επίσης αποτελεί υποβάθμιση της κοινωνίας συνολικά. Εμπορευματοποιείται το γυναικείο σώμα από τις διεθνείς σπείρες, οι οποίες προσπορίζονται τεράστια κέρδη. Η βάση της είναι οι πατριαρχικές σχέσεις, η ανισότητα των δύο φύλων και η εξουσία των ανδρών επί των γυναικών, η οποία είναι κοινωνικά αποδεκτή, παρά τους αγώνες μας για την ισότητα των δύο φύλων οι οποίοι έχουν φέρει αρκετά αποτελέσματα, απομένουν όμως πολλά να γίνουν. Σ’ αυτό το πλαίσιο σχέσεων έχουμε και την κοινωνική νομιμοποίηση της πορνείας. Η βάση είναι ο πελάτης, η ζήτηση. Στην οργανωμένη διακίνηση των γυναικών έχουμε μια συναλλαγή ανάμεσα στους «επιχειρηματίες» και τους πελάτες, ενώ το γυναικείο σώμα αποτελεί απλώς το μέσο «απόλαυσης» για τους μεν και κέρδους για τους δε. Χάνει την αυτονομία του και μετατρέπεται σε φορέα υπηρεσιών προς τρίτους.  Πάνω στο έδαφος της πατριαρχίας και της ζήτησης, στήνονται καπιταλιστικές επιχειρήσεις με προσφερόμενο προϊόν το σώμα μιας άλλης, που πλέον δεν το ορίζει αλλά απλώς εμπλέκεται στη συναλλαγή. Για να υπάρχει εκεί το σώμα αυτό, χρειάζεται πρακτική ή συμβολική βία τόσο από τους διακινητές όσο και από τους πελάτες. Τα «σεμινάρια» που κάνουν στις γυναίκες οι μαστροποί πριν να αρχίσουν την πορνεία, ξεκινούν από το βιασμό από όλα τα πρωτοπαλίκαρα της σπείρας και προχωρούν σε κάθε μορφής βία, στέρηση των ταξιδιωτικών τους εγγράφων, απομόνωση. Έτσι πειθαναγκάζουν το θύμα ότι δεν μπορεί να ξεφύγει και κάμπτουν τη βούλησή του για αντίσταση

Η ζήτηση δεν είναι στατική, τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει αυξηθεί κατά πολύ στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, χάρις στις «άοκνες προσπάθειες» των δουλεμπόρων και διακινητών. Από τη στιγμή που άνοιξαν τα σύνορα της Ανατολικής Ευρώπης και άρχισε η παράνομη μετακίνηση ανθρώπων για βιοπορισμό, άρχισε επίσης ή μάλλον αυξήθηκε η παράνομη διακίνηση γυναικών, η οποία κατά την 10ετία του 1980 είχε προέλευση τον Άγιο Δομήνικο και τέτοιες μακρινές και εξωτικές χώρες.  Η προσφυγή σε υπηρεσίες πορνείας και διακινούμενων γυναικών είναι μια μόδα που διαπέρασε πολλές περιοχές του πλανήτη, τον λεγόμενο «ανεπτυγμένο κόσμο», και σίγουρα ισχυρότατη μόδα για την Ελλάδα. Μπορούμε να πούμε ότι η κορύφωση του φαινομένου έχει παρέλθει, και νέα φαινόμενα προχωρούν, συμβατά με την οικονομική κρίση.

Οι πορνοπελάτες δεν είναι ράτσα ειδική, δεν είναι μια ακραία περίπτωση, δυστυχώς, μια και εκτιμάται από κάποιες έρευνες που έγιναν τη 10ετία του 2000 (Γρηγόρης Λάζος) ότι 1.200.000 άνδρες είναι περιστασιακοί πελάτες της πορνείας, ενώ 300.000 είναι συστηματικοί πελάτες. Υπάρχουν και πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις. Τους έχουμε δίπλα μας.

Όλα αυτά τα στριπτιζάδικα και τα μασατζίδικα που άνθησαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, με κορύφωση το 2000, τα οποία συνδύαζαν το διακηρυγμένο προϊόν με την παράνομη και καταναγκαστική πορνεία αλλοδαπών γυναικών, ήταν η χαρά πολλών ανδρών της μικρής τούτης χώρας, ο χώρος «εκτόνωσης» και «διαφυγής» από την καθημερινότητα και την οικογενειακή εστία. Φυσικά υπάρχουν και τα ταπεινά δωμάτια για τους πιο φτωχούς, και για τους μετανάστες βέβαια, όπου οι γυναίκες πρέπει να «εξυπηρετούν» έως 50 ή και περισσότερους πελάτες την ημέρα, με χαμηλό κασέ, το οποίο τώρα με την οικονομική κρίση έχει γίνει πολύ χαμηλότερο.

Τα ερωτήματα που μπορεί να θέτουμε είναι :

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Μετακίνηση τεράστιων πληθυσμών ανθρώπων από χώρα σε χώρα, από μέρος σε μέρος, μετανάστευση, συνήθως παράτυπη στο μεγαλύτερο όγκο της. Κι αυτό, λόγω καταστροφικών συνθηκών στις κοινωνίες προέλευσης. Αυτή η μαζική μετακίνηση είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία. Στο πλαίσιο αυτής της μετακίνησης, διακινούνται μεγάλοι αριθμοί γυναικών ή παιδιών για σεξουαλική και εργασιακή εκμετάλλευση, με εξαπάτηση, βία, καταναγκασμό ή εκβιασμό. Οι γυναίκες αυτές ανακαλύπτουν αργότερα για τι προορίζονταν. Οι χώρες προέλευσης ήταν τη 10ετία του 90 η Ανατολική Ευρώπη, τη 10ετία του 2000 κυρίως χώρες της Ασίας ή της Αφρικής, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της καταστροφής χωρών και πληθυσμών, στο πλαίσιο πολέμων ή οικολογικών καταστροφών.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη για το Διεθνές Οργανωμένο Έγκλημα και το Πρωτόκολο για τη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων (trafficking), η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων ορίζεται ως: «στρατολόγηση, μεταφορά, μεταβίβαση, υπόθαλψη ή παραλαβή προσώπων με μέσον την απειλή ή τη χρήση βίας ή άλλης μορφής εξαναγκασμό, την απαγωγή, το δόλο, την απάτη, την κατάχρηση εξουσίας έναντι αμοιβής ή άλλης ωφέλειας, επί ατόμων που βρίσκονται σε ευάλωτη κατάσταση με σκοπό την εκμετάλλευση. Η εκμετάλλευση θα πρέπει να περιέχει τουλάχιστον την εκμετάλλευση για εκπόρνευση ή άλλης μορφής σεξουαλική εκμετάλλευση, την καταναγκαστική εργασία ή υπηρεσίες, τη δουλεία ή την αφαίρεση οργάνων». Η συναίνεση του θύματος δεν λαμβάνεται υπόψη ως αποτρεπτική του ορισμού.

Η διακίνηση και δουλεμπορία γιγαντώθηκε τις αναφερόμενες δύο 10ετίες, με κορύφωση το 2000, οπότε υπογράφηκε το Πρωτόκολο του Παλέρμο, που συμπληρώνει την Σύμβαση του ΟΗΕ του 1998 ενάντια στο δι-εθνικό οργανωμένο έγκλημα.  Το Πρωτόκολο του Παλέρμο υπογράφτηκε από 150 περίπου χώρες, κάποιες από τις οποίες υπέγραψαν σε μετέπειτα ημερομηνία, μέχρι το 2004. Αργότερα το ΠτΠ κυρώθηκε από τις υπογράφουσες χώρες και στη συνέχεια ψηφίστηκαν νόμοι σε πολλές από αυτές.

Από το 1990 έως το 1997 ο αριθμός των αλλοδαπών γυναικών που εξωθούνται στην πορνεία στην Ελλάδα δεκαπλασιάστηκε από 2.100 σε 21.750, και έπεσε σε 17.200 το 2002, σύμφωνα με εκτιμήσεις τοπικών ΜΚΟ, του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ) και του προγράμματος StopNOW (Stop Trafficking in People Now). Το παραπάνω στοιχείο είναι από το 2006, και πιθανότατα έχει μειωθεί, ενώ οι εθνικότητες των θυμάτων έχουν αλλάξει, όπως αναφέρεται παρακάτω.

Η κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων και των οργανώσεων δικαιωμάτων ήταν έντονη από την αρχή της μαζικής εμφάνισης του φαινομένου, σε όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά η νομοθεσία καθυστέρησε. Στη χώρα μας ψηφίστηκε το 2002 νόμος για το διεθνικό οργανωμένο έγκλημα, ενώ την ίδια χρονιά νομοσχέδιο που εμφανίστηκε για το μεταναστευτικό περιείχε διάταξη που εξύψωνε, διευκόλυνε και νομιμοποιούσε τη μικρομεσαία μαστροπία των επαρχιών, πράγμα που δεν πέρασε στο νόμο που σύντομα ψηφίστηκε, χάρη στη μεγάλη κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων. Δυστυχώς, παρόμοια νομοθετική ρύθμιση πέρασε στην Κύπρο το 2007.

Μπορεί ο νόμος βέβαια να ψηφίστηκε, αλλά η εφαρμογή του είναι ιδιαίτερα φτωχή, μια και δεν υπάρχει βούληση από πλευράς κεντρικής κυβέρνησης για τιμωρία των ενόχων διακινητών, ούτε για την αρωγή των θυμάτων. Μιλώντας για τη διεθνή σκηνή, όλες οι νομοθετικές εξελίξεις από το 2000 και μετά για την σύλληψη και τιμωρία των ενόχων όσο και για την αρωγή στα θύματα, αποτελούν απλώς ένα φύλλο συκής από ένα οικονομικό σύστημα που εκκολάπτει και διευκολύνει το φαινόμενο μέσα από τις κεντρικές του επιλογές.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Η διακίνηση γυναικών πρωτίστως και παιδιών δευτερευόντως για σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά και το εργασιακό τράφικινγκ που περιλαμβάνει και περισσότερους άνδρες είναι παμπάλαια, και συνδέονται με άλλες εποχές –  έχουν ακόμα και στοιχεία δουλείας από το παρελθόν.

Τη σύγχρονη εποχή παρατηρούνται σε μεγάλο βαθμό γύρω από τα στρατόπεδα σε κάθε γωνιά της γης, ιδιαίτερα στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες κατά τους μεγάλους πολέμους, τους λεγόμενους παγκόσμιους, αλλά και τους σύγχρονους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η «χρήση» γυναικών είναι η «ανταμοιβή του πολεμιστή» και γίνεται κάτω από τα μάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας η οποία συνήθως «εκπλήσσεται» όταν καταγγέλλονται τέτοια φαινόμενα.

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα το φαινόμενο παρατηρήθηκε σε μαζικό βαθμό κατά την εθνική εκκαθάριση που ακολούθησε τον πόλεμο του 1922, όπου μεγάλοι αριθμοί γυναικών προσφύγων εξωθήθηκαν στην καταναγκαστική πορνεία από τα κυκλώματα της εποχής.

Είναι όμως χαρακτηριστική και μια επιστολή του 1908 που μας προμήθευσε συνεργάτης από το αρχείο της βιβλιοθήκης της Σύρου, όπου κάποιος κύριος Ταμβακόπουλος, γραμματέας της «Εν Αλεξανδρεία εταιρείας προς περιστολήν της σωματεμπορίας» (καλή του ώρα), έστειλε «προς τον πρόεδρον της αυτόθι Ελληνικής Κοινότητος» κ. Μπενάκη, ο οποίος διεκτραγωδεί την κατάσταση της εξαπάτησης νέων γυναικών που μετακαλούνται στην Αίγυπτο από μεσιτικά γραφεία για να τοποθετηθούν σε σπίτια ως υπηρέτριες, και καταλήγουν στους οίκους ανοχής. «Εάν εις την Αίγυπτον αποβιβάζονται κατ’ έτος προς εύρεσιν πόρου ζωής 600 παρθέναι, αι 550, κατά την επίσημον στατιστικήν ην παραθέτω ώδε, εισίν Ελληνίδες». Και ζητά την παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας και των προξενικών αρχών για τον έλεγχο των μαστροπών και την απέλασή τους. Μάλιστα ζητά να διορισθούν ειδικοί υπάλληλοι από την προξενική αρχή, γιατί οι υπάλληλοι της τοπικής αρχής «συντηρούνται συνηθέστατα εκ τοπικών μισθοδοσιών των διαφόρων διευθυντών ή διευθυντριών των οιουδήποτε είδους φαύλων κέντρων» (ολόκληρο το κείμενο σε φωτοτυπία).

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να υπογραμμισθεί: Πολλοί κρατικοί υπάλληλοι διευκολύνουν έναντι αμοιβής τη διακίνηση προσώπων καθώς και όλες τις πράξεις που συνοδεύουν το τράφικινγκ. Χαρακτηριστικά, το 2000 ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε παραδεχθεί ότι το 25% των αστυνομικών υπαλλήλων εμπλέκεται στη διαφθορά, και με βάση αυτό δημιουργήθηκε το Σώμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας. Γνωρίζουμε ότι ελάχιστοι τιμωρούνται, όπως δείχνει και η έκθεση του State Department για το 2012, που έχει παγκόσμια εποπτεία των γνωστοποιημένων επίσημων στοιχείων. Εδώ ένα σχόλιο: Η πολιτική των ΗΠΑ είναι ηγετική στην παγκοσμιοποίηση και τα συνοδά φαινόμενα, όπως το τράφικινγκ, αλλά διακηρύσσεται σε κάθε τόνο η απέχθειά τους προς αυτό το φαινόμενο, και σ’ αυτό το πλαίσιο έχουν και ειδικά κονδύλια, υπηρεσίες, πολιτικές κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Πάντως, από τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία, τα ετήσια του State Department είναι τα εγκυρότερα. Συνεχίζοντας, η συνηθισμένη πρακτική όταν πιάνουν κάποιους να χρηματίζονται, είναι να τους μεταθέτουν και όχι να τους τιμωρούν. «Δεν μπορούμε και να διαλύσουμε το σώμα», μας έχουν πει επανειλημμένα αστυνομικοί διευθυντές όταν διαμαρτυρόμαστε για τη συνεργασία αστυνομικών με κυκλώματα τράφικινγκ ή για τους βιασμούς γυναικών που κάνουν κάποιοι, κάτι που τους προσφέρεται ως «δώρο» από τα κυκλώματα των σωματεμπόρων. Ας σημειωθεί, ότι το 2011, η κυπριακή κυβέρνηση παρέπεμψε στη δικαιοσύνη τον υπαρχηγό της Μονάδας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης λόγω υποψιών συμμετοχής του στο τράφικινγκ. Στην κατάλληλη θέση ο λύκος για να φυλάει τα πρόβατα. Φυσικά, δεν ξέρουμε αν τελικά θα καταδικασθεί. Η Κύπρος δέχθηκε επίσης μομφή στην ετήσια έκθεση του State Department για το 2011, για τις ελλιπείς προσπάθειες καταπολεμησης του τράφικινγκ.

ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Το οικοδόμημα της καταναγκαστικής πορνείας των αλλοδαπών γυναικών στηρίζεται πρωτίστως στη ζήτηση, στους πελάτες οι οποίοι επιθυμούν φρέσκο και φτηνό εμπόρευμα για κατανάλωση, κάτι που μετατρέπει το γυναικείο σώμα σε αντικείμενο. Η δεύτερη παράμετρος είναι η προσφορά, που με τον τρόπο της ενισχύει και διευρύνει τη ζήτηση, παρέχοντας «εξωτικά μενού» στους πελάτες. Τα κέρδη αυτής της επιχείρησης είναι τεράστια, είναι αφορολόγητα και οι κίνδυνοι μικροί και αξίζει να τους αντιμετωπίσεις. Ακολουθούν κάποια πρόσφατα στοιχεία από συνέδριο στη Βουλγαρία, του 2012, από την Μύρια Βασιλειάδου, συντονίστρια του antitrafficking της ΕΕ.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ

Από την πρώτη σελίδα στον ιστότοπο της ΕΛ.ΑΣ. για το τράφικινγκ, το οποίο είναι ενημερωμένο σύμφωνα με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τα τρέχοντα στοιχεία, αλλά δεν διαθέτει ευρύτητα για περαιτέρω μελέτη:

«H εμπορία ανθρώπων, με σκοπό τη σεξουαλική ή οικονομική εκμετάλλευση, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλεμπορίου, που αναπτύσσεται ραγδαία, ως μια μορφή διεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, με θύματα άνδρες, γυναίκες και παιδιά».

Κατόπιν δίνονται στοιχεία για τα έτη 2003 – 2011, με γραφικά και κατηγοριοποιήσεις, τα οποία όποιος-όποια θέλει μπορεί να βρει αναλυτικά στον ιστότοπο της ΕΛ.ΑΣ, στην εμπορία ανθρώπων. Από τα στοιχεία αυτά πάντως φαίνεται η ελάχιστη αποτελεσματικότητα της αστυνομίας και του τμήματος αντι-τράφικινγκ για την αντιμετώπιση του τεράστιου φαινομένου, αφού έχουμε κάθε χρόνο μεταξύ 100-150 θύματα τράφικινγκ τα οποία εντοπίζονται, ενώ περίπου 10 αναγνωρίζονται. Η ίδια πηγή μας λέει επίσης τον αριθμό και την εθνικότητα των δραστών ανά έτος, που είναι 200 έως 300. Ως προς την εθνικότητα η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Έλληνες το 2003, ενώ σιγά σιγά η πλειοψηφία γίνονται αλλοδαποί, αφού πλέον κατά κύριο λόγο τα κυκλώματα λειτουργούν κατά μικρές μονάδες. Δυστυχώς ως προς το φύλο, υπάρχουν πολλές γυναίκες ανάμεσα στις σπείρες, που, απ’ ότι υπολογίζουμε,  είναι τουλάχιστον το 1/3. Και δυστυχώς τα κάνουν όλα. Πάντα υπάρχει συνεργασία Ελλήνων και αλλοδαπών στα κυκλώματα, καθώς και συνεργασία κυκλωμάτων με κρατικούς υπαλλήλους, είτε στα σύνορα είτε στο σώμα της αστυνομίας.

 ΕΜΠΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑ

Άρθρα 323Α και 351 ΠΚ

ΘΥΜΑΤΑ ΔΡΑΣΤΕΣ
ΕΤΟΣ ΣΥΝΟΛΟ ΓΥΝ. ΑΝΔΡ ΠΑΙΔ ΕΛΛΗΝ. ΑΛΛΟΙ-ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΟΛΟ
2011 97 56 28 13 83 137 220
2010 64 78 168 246
2009 125 174 129 303
2008 78 70 92 162
2007 99 64 31 142 64
2006 83 142 64 206
2005 137 133 69 202
2004 181 207 81 288
2003 93 166 118 284

Ως προς την εθνικότητα των θυμάτων, ενώ από το 2003 έχουμε υπεροχή γυναικών από την Ανατολική Ευρώπη, προχωρώντας προς το 2011 οι μεγαλύτεροι αριθμοί γυναικών είναι από Ρουμανία και Βουλγαρία, χώρες της ΕΕ, οι οποίες δεν έχουν πρόβλημα νομιμότητας, άρα είναι πιο «φθηνό» για τους μαστροπούς να τις διακινήσουν. Αντίθετα, το πιο σκληρό τράφικινγκ σήμερα είναι από χώρες της Αφρικής, που τα έξοδα «εισαγωγής» των γυναικών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι μεγάλα, και ο καταναγκασμός για να «αποπληρώσουν» τα έξοδά τους προς τις μικρές τοπικές συμμορίες που τις διακινούν, είναι μεγάλα. Όπως μάθαμε σε πρόσφατη δίκη σωματεμπορίας με καταγγέλλουσες δύο Αφρικανές γυναίκες, αφού τους έκαναν Βου-Ντου στη χώρα τους για να τις δεσμεύσουν πνευματικά, τους έβαλαν χρέος 60.000 ευρώ για να αποπληρώσουν. Η μια, που ήταν «παραγωγική» είχε αποπληρώσει 42.000 ευρώ μέσα σε 1,5 χρόνο, σύμφωνα με τετράδια των μαστροπών που κατασχέθηκαν και παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο.

Είναι φανερό από αυτούς τους ισχνούς αριθμούς που παρουσιάζει η αστυνομία ως έργο της, ότι το γυναικείο κίνημα αλλά και η κοινωνία δεν μπορεί να επαφίεται στη δράση της αστυνομίας για την σύλληψη και τιμωρία των ενόχων. Δεν υπάρχει όμως και κανείς άλλος να κάνει αυτή τη δουλειά. Χαρακτηριστικά, κατά το 2011 από τα 97 θύματα τράφικινγκ που εντοπίστηκαν, μόνο σε 9 παρασχέθηκε το καθεστώς του θύματος, που συνεπάγεται τη φρούρηση και αρωγή στα θύματα.

 

Εδώ πρέπει να ξανααναφέρουμε ότι αν το τράφικινγκ στη σύγχρονη μαζική μορφή του γιγαντώθηκε στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, σίγουρα η καταπολέμηση ή εξάλειψή του δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή της γενικής συνθήκης εμπορευματοποίησης των πάντων. Η αστυνομική αντιμετώπιση και η καταδίκη των ενόχων από τα δικαστήρια είναι απαραίτητες, κάτι που γίνεται σε ελάχιστο βαθμό σε σύγκριση με την έκταση του φαινομένου, όπως δείχνουν οι αριθμοί που παρέθεσα τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα.

Ενδεικτικό της απροθυμίας των δικαστηρίων να καταδικάσουν μαστροπούς, είναι τα αποτελέσματα των τριών μεγάλων δικών που έγιναν για το ζήτημα, με καταγγελίες από γεγονότα του 1999-2000, την εποχή που το τράφικινγκ ήταν μια καταλυτική πανελλαδική μόδα, και που δεν είχαν ακόμα ψηφιστεί νόμοι ούτε καν σε διεθνές επίπεδο. Στις τρεις αυτές μεγάλες δίκες που έγιναν για τράφικινγκ στην Ελλάδα, είχαμε και κατηγορούμενους αστυνομικούς. Στις περιπτώσεις αυτές, οι δίκες είναι τελείως προσχηματικές, και όποιος-όποια καταγγέλλει, απλώς βρίσκει τον μπελά του.

Η περίπτωση του Παναγιώτη Βήχου, που κατάγγελε κύκλωμα στη Σαντορίνη, το 1999, είναι η πιο χαρακτηριστική. Έγιναν δίκες επί δικών στη Σύρο και στην Αθήνα, με μεγάλη συμπαράσταση από το φεμινιστικό κίνημα που το έκανε κοινωνικό θέμα, αλλά και πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις. Και όμως, όχι μόνο δεν καταδικάστηκε κανένας από τους 7 κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων ο αστυνομικός διοικητής της Σαντορίνης, αλλά το Βήχο τον τράβηξαν στα δικαστήρια για συκοφαντική δυσφήμιση και στη συνέχεια του απήγγειλαν ανυπόστατες κατηγορίες και δικαστικές παραπομπές μέσα από παρακρατικούς μηχανισμούς, με τις δίκες να κρατούν 13 χρόνια, και να τελεσιδικήσουν το 2011. Στο μεταξύ ο Βήχος είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπου και δικαιώθηκε, και το ελληνικό κράτος πλήρωσε αποζημίωση. Πάντως οι κατηγορούμενοι σωματέμποροι και συνεργοί τους δεν καταδικάστηκαν.

Στη δεύτερη δίκη, που έγινε στην Πάτρα σε ένα άλλο σίριαλ από το 2000 έως το 2004, μια Ρωσίδα κατήγγειλε το κύκλωμα τράφικινγκ και έναν αστυνομικό ο οποίος την είχε βιάσει. Η Όλγα Μπ. τελικά δεν βρήκε το δίκιο της, παρά τη μεγάλη συμπαράσταση του γυναικείου κινήματος.

Στην τρίτη δίκη, των ανήλικων κοριτσιών Τζίνας και Καμέλιας, που «δούλευαν» σε μασατζίδικο στην οδό Βουλιαγμένης το 2000, ακριβώς απέναντι από το αστυνομικό τμήμα, δραπέτευσαν και κατάγγειλαν το κύκλωμα, οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε μεγάλες ποινές, κυρίως οι αλλοδαποί μέλη της σπείρας, αλλά και ο Έλληνας επικεφαλής έφαγε πρωτοδίκως 32 χρόνια και στο Εφετείο 8. Ο αστυνομικός συνεργάτης έφαγε μια ποινή με αναστολή. Ήταν η πρώτη καλή είδηση από τα δικαστήρια για το τράφικινγκ. Εάν λοιπόν αστυνομικοί υπάλληλοι και δικαστήρια καλύπτουν τους τράφικερς, και εάν οι δομές στήριξης καταργούνται η μια μετά την άλλη, ο αγώνας για την εξάλειψη του φαινομένου γίνεται ακόμα δυσκολότερος, και οι ευθύνες της Πολιτείας και των αρμόδιων θεσμικών παραγόντων τεράστιες.

Το κύριο θέμα που απασχολεί τις φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις είναι η αρωγή στα θύματα τόσο από την πολιτεία όσο και από τις οργανώσεις. Τα κρατικά καταφύγια για κακοποιημένες γυναίκες όμως έχουν κλείσει, στην Ελλάδα, και οι χρηματοδοτήσεις προς γυναικείες οργανώσεις έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Στη Δυτική Ευρώπη οι συνθήκες είναι καλύτερες από οικονομικής πλευράς, το τράφικινγκ όμως παραμένει ανθηρό και μάλιστα μετατοπίζεται τελευταία όλο και περισσότερο στο εργασιακό τράφικινγκ και αυξάνονται τα θύματα της σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

Δύο στόχοι: η αστυνομική και δικαστική αντιμετώπιση, η αρωγή των θυμάτων. Εμείς βάζουμε προτεραιότητα στο δεύτερο, χωρίς να περιφρονούμε το πρώτο, το οποίο όμως είναι ναρκοθετημένο από κάθε πλευρά.

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΛΟΜΠΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Είναι ένα ευρωπαϊκό δίκτυο που περιλαμβάνει εκατοντάδες ευρωπαϊκές οργανώσεις, θεωρεί την πορνεία ως μια μορφή βίας, ένα εμπόδιο στην ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, και παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό και προχωρεί σε μια καμπάνια για την κατάργηση της πορνείας γενικά και για την ποινικοποίηση του πελάτη, σύμφωνα με το μοντέλο της Σουηδίας και άλλων σκανδιναβικών χωρών. Αυτή η αντίληψη δεν είναι αποδεκτή από ένα τμήμα του φεμινιστικού κινήματος, το οποίο προσπαθεί να νομιμοποιήσει την πορνεία στη συνείδηση της κοινωνίας αλλά και να την κηρύξει κανονικό επάγγελμα. Και μάλιστα έχει ήδη αναγνωριστεί, δυστυχώς, ως επάγγελμα από την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας.

Αποσπάσματα από την καμπάνια του ΕΛΓ για μια Ευρώπη χωρίς πορνεία:

«Το τράφικινγκ με στόχο τη σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελεί ένα κανάλι προς τα συστήματα της πορνείας, και συνεπώς αν δεν υπήρχε πορνεία δεν θα υπήρχε τράφικινγκ. Το τράφικινγκ για τη σεξουαλική εκμετάλλευση υπάρχει επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση για τυναίκες και παιδιά στην πορνεία, και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπισθεί αυτή η ζήτηση είναι η «στρατολόγηση» θυμάτων μέσω της εξαπάτησης, του ψέματος, της βίας, της άσκησης εξουσίας και/ή εκμετάλλευσης της ευάλωττης κατάστασης του άλλου. Παρ’ ότι η γενική πεποίθηση είναι ότι η πορνεία είναι «έγκλημα χωρίς θύμα», και ότι τα περισσότερα πρόσωπα που εκπορνεύονται το κάνουν εθελοντικά χωρίς φυσικό, ψυχολογικό ή οικονομικό καταναγκασμό, μελέτες δείχνουν ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιπλέον, αφού, παγκοσμίως, η μέση ηλικία εισόδου στην πορνεία είναι τα 12-14 χρόνια, η παιδική εκπόρνευση – και η εκπόρνευση γενικά – αποτελούν σοβαρά και επείγοντα προβλήματα.

Η ρίζα της πορνείας και άλλων μορφών σεξουαλικής εκμετάλλευσης καθώς και του τράφικινγκ στην προκειμένη περίπτωση, είναι η ανισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, που συμπληρώνεται από εθνικές και άλλες κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες»….

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Το τράφικινγκ αποτελεί διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, όπως είπαμε, από συνθήκες δύσκολες οικονομικά και καταστροφής των χωρών, και «έρχονται» στον «ανεπτυγμένο κόσμο» για να προσφέρουν στους άνδρες του «απολαύσεις» με καλό εμπόρευμα, τιμές προσιτές για όλα τα βαλάντια, γενικά μια δημοκρατία του στριπτίζ, του μασατζίδικου και της πορνείας από τα κορμιά ξένων και καταναγκασμένων γυναικών. Όπως η μετανάστευση έρχεται να προσφέρει στον «ανεπτυγμένο κόσμο» φθηνό και συχνά ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, έτσι και η σύγχρονη δουλεία του σεξουαλικού τράφικινγκ έρχεται να προσφέρει πορνικές υπηρεσίες, συνήθως χωρίς τη συναίνεση των γυναικών, ικανοποιώντας τις πατριαρχικές φαντασιώσεις και επιθετικότητα των «πολιτισμένων» ανδρών. Πρόκειται για ένα έγκλημα, η ερμηνεία του οποίου πολλές φορές αντιστρέφεται, αφού όταν διαταράσσεται η «ειρήνη μιας οικογένειας» το ανάθεμα πέφτει στις ξένες γυναίκες, αντί να πέσει στους «δικούς» μας άνδρες. Όταν μετριέται η λεγόμενη «εγκληματικότητα των ξένων», ποτέ δεν μετριέται η «εγκληματικότητα των ντόπιων εναντίον των ξένων», που το τράφικινγκ αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της.  Δυστυχώς ούτε ο νόμος ποινικοποιεί τον πελάτη του τράφικινγκ, παρά μόνο σε περίπτωση ανηλικότητας. Και αυτό είναι θεωρητικό, γιατί ούτε και σ’ αυτές τις περιπτώσεις έχουμε παραπομπές πελατών. «Δύο Έλληνες μεσήλικες εξέδιδαν δύο μετανάστριες ανήλικες στη Λάρισα», διαβάσαμε πριν λίγες ημέρες στις εφημερίδες. Κανένας δεν αναζήτησε τους πελάτες των ανηλίκων, ενώ οι Έλληνες σίγουρα, ως συνήθως, θα πέσουν στα μαλακά.

Το συμπέρασμα της ομιλίας μου έχει πιστεύω βγει ήδη. Εμείς οι γυναίκες αγωνιζόμαστε για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών, στην πορεία για την ισότητα των δύο φύλων και την κατάργηση των πατριαρχικών αντιλήψεων, αλλά και της γενικότερης κοινωνικής δικαιοσύνης ανάμεσα στα φύλα, στους ανθρώπους και στους λαούς.

Πάντα μπορούμε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σ’ αυτό τον δύσκολο τομέα, παρά την απουσία της πολιτείας η οποία δεν εφαρμόζει τους ίδιους τους νόμους που έχουν ψηφιστεί. Αυτό κάνουμε με την Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, η οποία είναι μια ομπρέλα 10 συλλογικοτήτων χωρίς θεσμική υπόσταση, αλλά με πλούσια δράση εδώ και τρία χρόνια. Καλούμε κάθε γυναίκα σε συνεργασία.

*Μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των Γυναικών – Κόρινθος, 13-9-2012

Επικοινωνία: againstviolencewomen@gmail.com, http://feministikiprotovoulia.wordpress.com/

Μπορείτε να επισκεφθείτε:

Ελληνική αστυνομία

US State Department Office to Monitor and Combat Trafficking in Persons

“Trafficking Victims Protection Act 2000”

Council of Europe Convention on Action against Trafficking in Human Beings

 

Share

Οίκος ανοχής χορηγός ερασιτεχνικής ομάδας: ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα

της Δήμητρας Σπανού

Τις τελευταίες μέρες με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε από διάφορα αθλητικά σάιτ την απόφαση μιας ερασιτεχνικής ομάδας της Λάρισας, του Βουκεφάλα να αναζητήσει τη χορηγία μεγάλου οίκου ανοχής της πόλης. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη είναι η αντιμετώπιση στα διάφορα δημοσιεύματα αυτής της απόφασης ως πρωτοποριακής, πικάντικης, διαφορετικής και ως προϊόν έξυπνων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών στους δύσκολους καιρούς της κρίσης. Ως μιας κίνησης θετικής για την ενίσχυση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, που φυσικά αποτελεί ένα πεδίο που η πολιτεία από καιρό έχει απαξιώσει.

Χορηγός είναι ο «οίκος εποχής Σούλα», μια μεγάλη επιχείρηση στον τομέα του αγοραίου έρωτα που εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο. Τα εγκαίνια έκανε η Τζούλια Αλεξανδράτου αυτοπροσώπως στα οποία, σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια, παρεβρέθηκαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Σκοπός της ίδιας είναι να σημάνει μια νέα εποχή στο επάγγελμα, για αυτό και το όνομα, με παροχές πολυτελείας, καθαρά κορίτσια και χαμηλές τιμές.

Αν και για τις γυναίκες που εργάζονται στην πορνεία είναι προτιμότερο να βρίσκονται σε νόμιμα σπίτια από ό,τι στο δρόμο, όπου τηρούνται οι κανονισμοί, το παραπάνω νέο δεν μπορεί να μας ενθουσιάζει κιόλας. Η πορνεία αποτελεί μια βάναυση μορφή εκμετάλλευσης των γυναικών και απέχει έτη φωτός από τη σεξουαλική απελευθέρωση που οι υπερασπιστές της πορνείας ευαγγελίζονται. Ακόμα και με πλήρη νομιμότητα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι το σώμα των γυναικών και το σεξ αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα που καταναλώνονται. Καλλιεργεί αντιλήψεις για τον έρωτα, τις σχέσεις και τα δύο φύλα που βασίζονται στην άσκηση εξουσίας και την ικανοποίηση μόνο του ενός, του άντρα, αντί στην ισότιμη και αμοιβαία ικανοποίηση.

Το γεγονός ότι ο ερασιτεχνικός αθλητισμός πάσχει στην Ελλάδα είναι γεγονός. Η λύση είναι η ενίσχυσή του από την πολιτεία, τον μόνο αρμόδιο φορέα, που οφείλει να επενδύσει στην προώθησή του. Παράλληλα, ως κοινωνία ας σκεφτούμε εναλλακτικούς τρόπους άθλησης, μακριά από τα πρότυπα του πρωταθλητισμού και τα προβλήματα που τον συνοδεύουν, απαλλαγμένο από τον ανταγωνισμό και πιο κοντά στη ψυχαγωγία και τη διασκέδαση. Η άσκηση είναι δικαίωμα των πολιτών, όλων των ηλικιών και φύλων, για αυτό και η διάδοση του αθλητισμού είναι ένα σημαντικό έργο. Όμως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Share