Subscribe via RSS Feed

Tag: "ρατσισμός"

Τι είναι ο «φεμινο-εθνικισμός»;

Le Pen PA-31744885 (1)

της Niki Seth–Smith

Η ακαδημαϊκός Sara Farris μιλά για την «εργαλειοποίηση» των μεταναστριών στην Ευρώπη από δεξιούς εθνικιστές και νεοφιλελεύθερους. Πρόσφατα δημοσίευσε ένα βιβλίο που προκάλεσε, με τον τίτλο Στο όνομα των δικαιωμάτων των γυναικών: η άνοδος του φεμινο-εθνικισμού[1]. Σε αυτό εξετάζει πώς δεξιοί εθνικιστές, νεοφιλελεύθεροι/ες, αλλά και ορισμένες φεμινίστριες και φορείς ισότητας, επικαλούνται τα δικαιώματα των γυναικών για να στιγματίσουν τους μουσουλμάνους και να προωθήσουν τη δική τους πολιτική ατζέντα. Υποστηρίζει ότι υπάρχει μια σημαντική πολιτικο-οικονομική διάσταση σε αυτήν τη φαινομενικά παράδοξη διασύνδεση.

Είναι ένα επίκαιρο –και σύνθετο– βιβλίο, που περιλαμβάνει μελέτες περιπτώσεων από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Ζήτησα από την Farris, που αυτή τη στιγμή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Goldsmiths, του University of London, να εξετάσουμε σε βάθος ορισμένα από τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο της. Το παρακάτω κείμενο είναι η επιμελημένη απομαγνητοφώνηση της συζήτησης που είχαμε.

Στο βιβλίο σας, μιλάτε για φεμινίστριες και «φεμινο-κράτες» (γραφειοκράτες του φεμινισμού) που «προδίδουν τη χειραφετητική τους πολιτική» και «επιστρατεύουν τα δικαιώματα των γυναικών, προκειμένου να στιγματίσουν τους μουσουλμάνους», με στόχο την προώθηση άλλων πολιτικών στόχων. Πρόκειται για μια συνειδητή διαστρέβλωση, ή μήπως η δουλειά ορισμένων φεμινιστριών γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης;

Από τη μια πλευρά έχουμε δεξιούς/ές εθνικιστές/στριες που εκμεταλλεύονται και επιστρατεύουν ζητήματα φύλου και ισότητας, κυρίως στις καμπάνιες τους εναντίον των μουσουλμάνων.

Πρόκειται για δεξιούς ηγέτες, όπως στην περίπτωση της επικεφαλής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν: δεν ενδιαφέρεται για τα δικαιώματα των γυναικών, και προφανώς αυτή είναι μια ρητορική για να στιγματίσει τους μουσουλμάνους. Αυτή είναι μια από τις όψεις του «φεμινο-εθνικισμού»: οι εθνικιστές που εργαλειοποιούν τον φεμινισμό.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η έννοια περιγράφει το πώς ορισμένες φεμινίστριες –και θέλω να τονίσω ότι πρόκειται για ορισμένες, για μια μειοψηφία– επιτίθενται ολοένα και περισσότερο στο Ισλάμ ως θρησκεία, υποστηρίζοντας ότι είναι μια θρησκεία που καταπιέζει τις γυναίκες.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της «απαγόρευσης του μπουρκίνι» στη Γαλλία, το οποίο εξετάζετε και στο βιβλίο σας. Ποιες ήταν οι φεμινίστριες που υποστήριξαν αυτήν την απαγόρευση; Θεωρείτε ότι είναι μορφές που εκπροσωπούν τον «φεμινο-εθνικισμό»;

Ορισμένες φεμινίστριες υποστήριξαν και την απαγόρευση της μαντίλας και του μπουρκίνι – έχω στον νου μου την πολύ γνωστή φεμινίστρια διανοούμενη Elizabeth Badinter, καθώς και την πρώην υπουργό Γυναικείων Υποθέσεων Najat Vallaud–Belkacem. Η τελευταία ήταν εκπρόσωπος της Κεντροαριστεράς, μια σοσιαλίστρια, η οποία μάλιστα πρότεινε ότι η απαγόρευση της μαντίλας θα πρέπει να ισχύσει και πέραν των σχολείων, να εφαρμοστεί και στους χώρους δουλειάς. Γνωστές φεμινίστριες και «φεμινο-κράτες» υποστήριξαν αυτούς τους νόμους, και το γεγονός αυτό έχει ενισχύσει τις αντι-ισλαμικές θέσεις στο όνομα των δικαιωμάτων των γυναικών.

Αναρωτιέστε αν υπάρχει μια «νέα ανίερη συμμαχία» ανάμεσα σε δεξιούς εθνικιστές/ιες, φεμινίστριες, «φεμινο-κράτες» και νεοφιλελεύθερους/ες. Όμως, η ιστορία των λευκών γυναικών που θέλουν να «σώσουν» μελαψές γυναίκες από μελαψούς άνδρες[2] δεν είναι καινούργια. Πώς διαβάζετε την ιστορία αυτής της τάσης;

Θα πρέπει να διευκρινίσω ότι στο βιβλίο μου αναρωτιέμαι για το κατά πόσο πρόκειται πράγματι για «ανίερη συμμαχία» και επιλέγω αντ’ αυτού να χρησιμοποιήσω τον όρο «σύγκλιση», καθώς θεωρώ ότι περιγράφει καλύτερα τη ρευστότητα του φαινομένου, δηλαδή το γεγονός ότι άνθρωποι και πολιτικές φιγούρες από πολύ διαφορετικές πολιτικές πλατφόρμες συγκλίνουν σε αυτό το έδαφος, και υπάρχουν πολλές αντιφάσεις σε αυτό το έδαφος.

Η λέξη «συμμαχία» θα σήμαινε ότι πρόκειται για συνειδητή ομαδοποίηση;

Ακριβώς. Και δεν νομίζω ότι μιλάμε για κάτι τέτοιο. Επιπλέον, δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα καινούργιο σε αυτήν την ιστορία.

Έχουμε πολλά παραδείγματα ιμπεριαλιστών και αποικιοκρατών που ισχυρίζονταν ότι θα φέρουν τον «πολιτισμό» σε «απολίτιστες» χώρες, επιστρατεύονται το ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών. Στην Αλγερία, το 1950, ο γαλλικός στρατός ανέπτυξε αυτή την εμμονή να αφαιρέσει τη μαντίλα από τις μουσουλμάνες. Τότε, ορισμένες φεμινίστριες υποστήριξαν αυτές τις απόπειρες.

Το αξιοσημείωτο μετά την 11η Σεπτεμβρίου είναι η αυξανόμενη απήχηση της ιδέας ότι τα δικαιώματα των γυναικών διακυβεύονται όταν μιλάμε συγκεκριμένα για τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Όμως, χωρίς να θέλω να γενικεύσω, γυναίκες σε πολλές μουσουλμανικές χώρες αντιμετωπίζουν όρια και απειλή όσον αφορά τα δικαιώματά τους. Για να μην αναφέρουμε και το σημερινό πλαίσιο, της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό το γεγονός δεν θα μπορούσε να εξηγεί την αυξημένη εστίαση στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Δεν είμαι πεπεισμένη. Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για την εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν ακριβώς η απελευθέρωση των γυναικών, και αυτό ήταν πριν από το Ισλαμικό Κράτος και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στο βιβλίο σας και αυτό της Jasbir Puar Terrorist assemblages: homonationalism in queer times [Τρομοκρατικές συναθροίσεις: ομο-εθνικισμός σε queer εποχές]; Μια δεκαετία πριν, υποστήριξε στο βιβλίο της ότι οι δυναμικές της σεξουαλικότητας, της φυλής, του φύλου, του έθνους, της τάξης και της εθνότητας επαν-ευθυγραμμίζονται με σύγχρονες δυνάμεις που οργανώνονται γύρω από την ασφάλεια, την αντιτρομοκρατία και τον εθνικισμό.

Το βιβλίο της Puar ήταν πηγή έμπνευσης για μένα. Αποτύπωσε με μεγάλη ακρίβεια το φαινόμενο όπου ορισμένες/οι εκπρόσωποι της  LGBT κοινότητας στις ΗΠΑ υποστηρίζουν τον αμερικανικό εθνικισμό, ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και ενισχύουν αντι-ισλαμικές καμπάνιες υπό την ιδέα ότι οι μουσουλμάνοι είναι ενάντια στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Εγώ δεν εξετάζω το ζήτημα των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, εστιάζω στα δικαιώματα των γυναικών, όμως το βιβλίο της Puar άνοιξε μια πολύ σημαντική συζήτηση. Επίσης, δίνω έμφαση στα πολιτικο-οικονομικά θεμέλια του «φεμινο-εθνικισμού».

Πράγματι, το βιβλίο σας εξετάζει την αυξανόμενη ζήτηση στη Δύση για θηλυκοποιημένη εργασία –φροντίδα παιδιών, ηλικιωμένων, καθαριότητα, οικιακή εργασία– και το πώς αυτή σχετίζεται με τη μεταχείριση των μουσουλμάνων μεταναστριών ειδικότερα.

Αυτό είναι ένα από τα βασικά σημεία στα οποία επιχείρησα να συμβάλω: να φωτίσω τις οικονομικές πλευρές της φεμινο-εθνικιστικής ιδεολογίας και της ισλαμοφοβίας. Η ιδέα ότι οι μετανάστες κλέβουν δουλειές είναι πολύ συνδεδεμένη με τους άνδρες. Έχω στον νου μου μια αφίσα του UKIP, για παράδειγμα, με έναν βρετανό λευκό άνδρα που ζητιανεύει στον δρόμο. Το ερώτημά μου ήταν: πού είναι οι γυναίκες μετανάστριες; Στα μίντια δεν αναπαρίστανται τόσο ως «κλέφτρες δουλειών», όσο ως υπάκουα παθητικά θύματα της δικής τους υποτιθέμενης οπισθοδρομικής κουλτούρας.

Στην Ιταλία, ο πρώην επικεφαλής της πολύ ρατσιστικής Λίγκας του Βορρά, ο Ρομπέρτο Μαρόνι, είπε: «Δεν μπορεί να υπάρξει νομιμοποίηση για εκείνους [τους μετανάστες] που μπήκαν παράνομα, για εκείνους που βιάζουν γυναίκες ή κλέβουν σπίτια, αλλά σίγουρα θα εξετάσουμε το ενδεχόμενο νομιμοποίησης εκείνων των περιπτώσεων που έχουν ισχυρό κοινωνικό αντίκτυπο, όπως για παράδειγμα των μεταναστών που συμβάλλουν στους τομείς της φροντίδας». Αυτοί οι πάροχοι φροντίδας είναι, φυσικά, στην πλειοψηφία τους γυναίκες. Αυτή είναι η εμφυλοποίηση του ρατσισμού.

Οι γυναίκες αναπαρίστανται ως θύματα, για τις οποίες –αν ενσωματωθούν σωστά– μπορεί να γίνει λίγος χώρος, ενώ οι άντρες είναι οι αναπόδραστοι Άλλοι. Οι φεμινίστριες που είναι εναντίον του Ισλάμ μιλούν για χειραφέτηση των γυναικών, αλλά με τι μοιάζει αυτή η χειραφέτηση; Κάνουν δουλειές που πολλές φεμινίστριες δεν θέλουν να κάνουν. Οι αγώνες του 1970 αφορούσαν ακριβώς την απελευθέρωση των γυναικών από τις αγγαρείες του νοικοκυριού και την οικιακή εργασία.

UKIPad

Μια αφίσα του UKIP απεικονίζει έναν λευκό Βρετανό να ζητιανεύει. Πού είναι οι γυναίκες;

Το βιβλίο σας φαίνεται να υποστηρίζει ότι υπάρχει κάτι προβληματικό στα προγράμματα εύρεσης εργασίας για τις γυναίκες μετανάστριες, όταν «υποστηρίζουν σιωπηλά» την «ιδέα των δυτικών φεμινιστριών για χειραφέτηση μέσω της παραγωγικής εργασίας». Όμως πολλές γυναίκες εργάζονταν και στις χώρες προέλευσής τους.

Κάποιοι λένε «τουλάχιστον έχουν μια δουλειά». Φυσικά. Και η φροντίδα, η καθαριότητα και άλλες κοινωνικά αναπαραγωγικές εργασίες είναι δουλειά και θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως τέτοια.

Όμως αυτές οι δουλειές είναι συνήθως υπο-πληρωμένες, δεν αναγνωρίζονται και είναι συχνά υψηλής εκμετάλλευσης χωρίς συμβόλαια. Ως φεμινίστριες πρέπει να βάλουμε το ζήτημα της κοινωνικής αναπαραγωγής πολύ ψηλά στην ατζέντα και πάλι. Τα τελευταία 20 χρόνια, ο φιλελεύθερος φεμινισμός έχει γίνει πολύ δημοφιλής. Χρειάζεται να επαναφέρουμε πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως οι δωρεάν δομές για την παιδική φροντίδα. Είναι σημαντικό να στρατευθούμε στους αγώνες των οργανώσεων των οικιακών εργαζομένων.

Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή εξελίσσεται ένας αγώνας των εργαζομένων στην καθαριότητα στο London School of Economics, η πλειοψηφία των οποίων είναι γυναίκες μετανάστριες που αγωνίζονται για αναγνώριση και για αξιοπρεπή συμβόλαια εργασίας.

Η έρευνά σας δίνει έμφαση και στο ζήτημα της μητρότητας όπως εμφανίζεται στα προγράμματα ένταξης μεταναστών και στο πώς συνδέεται με την ουσιοκρατική ιδέα για τη γυναίκα ως φορέα πολιτισμού.

Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις αυτών των προγραμμάτων ένταξης: υπάρχει τόσο μεγάλη έμφαση στο να διδαχθούν οι μουσουλμανικές κοινότητες για τα δικαιώματα των γυναικών και τις φεμινιστικές ιδέες.

Και ταυτόχρονα αυτά τα προγράμματα περιέχουν την εξαιρετικά παραδοσιακή ιδέα ότι οι γυναίκες είναι πρωτίστως μητέρες. Στην Ολλανδία, ζητούν μάλιστα από τις γυναίκες να αποδείξουν ότι δεσμεύονται στη διαδικασία της σωστής μητρότητας: τους ζητούν να πάρουν μέρος σε μια εξέταση όπου απαντούν ερωτήσεις για τα ολλανδικά μοντέλα μητρότητας και πατρότητας.

Χρειάζεται να κομίσουν αποδείξεις για τις προσπάθειές τους, για παράδειγμα ότι πήγαν να δουν τον δάσκαλο του παιδιού τους ή ότι προσέφεραν κάποιου είδους εθελοντική εργασία. Υπάρχει τεράστια έμφαση στην αναπαράσταση των γυναικών ως μητέρων της μελλοντικής γενιάς. Πρέπει να αφομοιωθούν πολιτισμικά στις δυτικές αξίες για να μπορέσουν να τις μεταδώσουν.

Αν όμως, με τον φόβο του να μη δαιμονοποιήσουμε τους μουσουλμάνους ή να μην συμβάλουμε στην αντι-ισλαμική ατζέντα, η κατάσταση αντιστραφεί και οι προσπάθειες υποστήριξης και ενδυνάμωσης των μουσουλμάνων γυναικών οπισθοχωρήσουν; Υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος;

Αυτό είναι ένα κλασικό δίλλημα: όταν ο αντι-σεξισμός παίζεται ενάντια στον αντι-ρατσισμό. Είναι κάτι για το οποίο έγραψαν πολύ οι φεμινίστριες του μαύρου κινήματος στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, και συνεχίζουν αυτόν τον διάλογο. Πώς μπορούμε να καταγγείλουμε τον σεξισμό στις κοινότητές μας, όταν ξέρουμε ότι αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους μαύρους άνδρες; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.

Πρέπει να υποστηρίζουμε με κάθε τρόπο τη δυνατότητα κάθε γυναίκας και κάθε κοινότητας να καταγγέλλει τον σεξισμό όπου αυτός εμφανίζεται. Έτσι πρέπει να αναρωτηθούμε: συμβάλλουμε πράγματι σε αυτόν τον σκοπό; Πώς μπορούμε να στηρίξουμε των αγώνα αυτών των γυναικών, σε ένα πλαίσιο εξαιρετικά σκληρής και εντεινόμενης ισλαμοφοβίας; Ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό πρέπει να πηγαίνουν χέρι-χέρι.

[1] Sarra Farris, In the Name of Women’s Rights: Τhe Rise of Femonationalism, Duke University Press, 2017.

[2] Η φράση παραπέμπει στο έργο της Gayatri Chakravorty Spivak Can the Subaltern Speak?, στο οποίο κάνει αναφορά στην αποικιοκρατική ρητορική «διάσωσης των μελαψών γυναικών από μελαψούς άντρες». Η συγκεκριμένη φράση έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς στη μεταποικιακή φεμινιστική κριτική της αποικιοκρατικής εργαλειοποίησης των γυναικών. [Σ.τ.Μ.]

 

Το πρωτότυπο άρθρο δημοσιεύτηκε στο Open Democracy, στις 13 Ιουλίου 2017.

Πηγή: passworld

 

Διαβάστε ακόμα

«Μια ύπουλη κατάσταση»: οι έμφυλοι ρόλοι των ακροδεξιών γυναικών

Το φύλο της Ακρας Δεξιάς

Share

Τα ποτά, οι γυναίκες και ο σεξισμός που όλους μας ενώνει

lessBullshit

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Σύμφωνα με τον Γερούν Νταϊσελμπλουμ οι “Νότιοι Ευρωπαίοι σπατάλησαν τα χρήματά τους σε γυναίκες και ποτά”.

Αναρωτιέται κανείς, εκτός από τον εμφανέστατο διχαστικό και οριενταλιστικό* χαρακτήρα της δήλωσης και πέρα από το ερώτημα αν οι Νότιοι Ευρωπαίοι σπατάλησαν και πού τα λεφτά τους, πού είναι οι Νότιες Ευρωπαίες σε αυτή την φράση;

Προφανώς, “τρώγανε” τα λεφτά των Νοτιοευρωπαίων; Νομίζω η δήλωση του Νταϊσελμπλουμ, ενός Ολλανδού (δηλαδή πολίτη μιας χώρας από αυτές που είναι κάτι σαν το Ελ Ντοράδο του φεμινισμού, υποτίθεται) δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως οι γυναίκες, ακόμα και στις πιο προηγμένες κοινωνίες, στο μυαλό των περισσοτέρων εξαιρούνται από τον ρόλο του πολίτη.

Όταν λέμε Ευρωπαίοι, εννοείται ότι μιλάμε για άντρες. Οι οποίοι ξόδεψαν τα λεφτά ΤΟΥΣ (γιατί τα λεφτά φυσικά είναι των αντρών) στα εξής δύο αντικείμενα: αντικείμενο ένα, γυναίκες, αντικείμενο δύο, ποτό.

Οι γυναίκες σύμφωνα με τον Νταϊσελμπλουμ δεν συμμετέχουν στο πολιτικο-οικονομικό γίγνεσθαι παρά μόνο ως αντικείμενα κατανάλωσης, και επιζήμια κιόλας (αφού να ξοδεύεις λεφτά σε αυτές είναι “σπατάλη” αντίστοιχη του να ξοδεύεις λεφτά σε ποτό). Πέρα από την άρνηση του ρόλου των γυναικών, αν όχι ως πολιτών, έστω και ως καταναλωτών (αυτές δηλαδή πού σπατάλησαν τα λεφτά που απέσπασαν από τους άντρες;; να υποθέσω σε ρούχα και κοσμήματα και στα κομμωτήρια; ή ότι οι Νοτιοευρωπαίες είναι πλούσιες;;) αναπαράγεται και η ιδέα ότι οι γυναίκες πουλάνε μαζικά σεξ και οι άντρες αγοράζουν. Το ότι είσαι αναγκασμένος να πληρώσεις για το σεξ με τις γυναίκες είναι από τα πιο άσχημα στερεότυπα που υπάρχουν αλλά ας μην ξεχνάμε ότι είναι και ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας. Αυτό  φάνηκε και από τις αντιδράσεις στα σόσιαλ που κυμαίνονταν βασικά στο κόνσεπτ “Φαίνεται ο Νταϊσελμπλουμ έχει καιρό να γαμήσει”.

Το σκεπτικό ότι οι γυναίκες βασικά ανταλλάσσουν το σεξ με χρήματα θα ήταν σχεδόν αστείο με τον αναχρονισμό του, σαν κάτι από ένα ρεμπέτικο του 1920, αν δεν ήταν τόσο βλαπτικές οι προεκτάσεις που έχει στην καθημερινότητα των γυναικών. Από το slut-shaming, στην ιδέα ότι χρωστάς σεξ αν κάποιος σε κεράσει, στην ιδέα ότι εσύ δεν έχεις επιθυμίες αλλά είσαι μόνο αντικείμενο επιθυμιών, στην καταναγκαστική πορνεία και το τράφικινγκ, στην συνολική αντίληψη ότι το σεξ είναι ένα όπλο που ως γυναίκα, (παρα)κρατείς.

Άσχετα αν μας ενοχλεί που το λέει για εμάς, στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχει πλήρης αποδοχή των άλλων τριών προϋποθέσεων της πρότασης του Νταϊσελμπλουμ, ότι δηλαδή όταν λέμε Ευρωπαίοι πολίτες εννοούμε τους άντρες, ότι οι γυναίκες είναι αντικείμενα προς κατανάλωση και ότι το σεξ είναι κάτι που θέλουν οι άντρες και οι γυναίκες το προσφέρουν μόνο ως αντάλλαγμα σε κάτι άλλο.

*Πιστεύω ότι είναι λίγο προβληματικό να χρησιμοποιούμε τον όρο “οριενταλισμός” -που αναφέρεται συγκεκριμένα στον τρόπο που αντιμετωπίζει η “Δύση” την “Ανατολή”- για τον τρόπο που αντιμετωπίζει η Βόρεια την Νότια Ευρώπη. Είναι πολύ διαφορετικές όλες οι παράμετροι. Στην περίπτωση της Ελλάδας θα ήταν πιο σωστό το “νεοαποικιοκρατικος” λόγος, μιας και υπήρξε ουσιαστικά αποικία / προτεκτοράτο των Ευρωπαίων για πολλά χρόνια. Επειδή όμως ο Νταϊσελμπλουμ μιλούσε για όλη την  Νότια Ευρώπη, και για την Ισπανία και την Ιταλία δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξαν ποτέ ευρωπαϊκές αποικίες (το αντίθετο μάλιστα), και μέχρι να έχει εφευρεθεί ακόμα ο κατάλληλος όρος χρησιμοποιώ τη λέξη οριενταλισμός, με επιφυλάξεις.

Share

Ο φεμινισμός μάχεται κατά της καταπίεσης, όπως ακριβώς και ο αντιρατσισμός!

jane

της Esra Dogan

Ζώντας ως μετανάστρια στην Αθήνα, έχω γίνει μάρτυρας εθνικών/γλωσσικών/θρησκευτικών διακρίσεων και έχω ζήσει με τον διαρκή φόβο του ρατσισμού, ειδικά λόγω της απειλητικής ανόδου/αποδοχής της Χρυσής Αυγής. Μέσα από τις εμπειρίες αυτές, άρχισα να αναγνωρίζω όλο και περισσότερο τη σημασία του αντιρατσιστικού αγώνα.

Ως γυναίκα, σε όλη μου τη ζωή είτε στην Τουρκία είτε στην Ελλάδα είτε αλλού, έχω έρθει αντιμέτωπη με τον σεξισμό και τα μειονεκτήματα του να μην είσαι «άντρας», όχι μόνο ως υποκείμενο στην κοινωνία αλλά και στις προσωπικές μου σχέσεις. Και μέσα από αυτό, έμαθα τη σημασία του φεμινιστικού αγώνα.

Τελικά συνειδητοποίησα ότι ο αγώνας για ισότητα των φύλων είναι εξίσου σημαντικός με τον αγώνα για φυλετική ισότητα. Πράγματι, οι δυο αυτοί αγώνες αλληλοσυνδέονται περισσότερο από όσο θα μπορούσατε να φανταστείτε.

Συγκεκριμένα, ο ρατσισμός βιώνεται διαφορετικά από άτομα διαφορετικού φύλου.  Ομοίως, ο σεξισμός βιώνεται διαφορετικά ανάλογα με τη φυλή κάποιου, ενώ κάποιος που αντιμετωπίζει και ρατσισμό και σεξισμό έχει διαφορετική εμπειρία. Για παράδειγμα, ένας γκέι Αφγανός μετανάστης στην Ελλάδα μπορεί να βιώσει τον ρατσισμό με τρόπο αρκετά διαφορετικό από τους στρέιτ Αφγανούς μετανάστες. Θα βιώσει, επίσης, την ομοφοβία διαφορετικά από έναν Έλληνα γκέι.

Αυτή η διαπλοκή πολλαπλών μορφών διακρίσεων απαντάται στη βιβλιογραφία ως μελέτη της διαπλοκής ταυτοτικών χαρακτηριστικών (intersectionality ή «διαθεματικότητα»), η οποία επιχειρεί να σκιαγραφήσει την καταπίεση ως πολυδιάστατο κοινωνικό φαινόμενο. Η θεωρία της διαπλοκής ταυτοτικών χαρακτηριστικών υποστηρίζει ότι οι εκφάνσεις της καταπίεσης σε μια κοινωνία (όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία κ.λπ.) δεν λειτουργούν ανεξάρτητα αλλά αλληλοσυνδέονται και διαμορφώνονται συνεχώς η μια βάσει της άλλης. Η κατανόηση της διαπλοκής αυτής είναι σημαντική, καθώς μας δείχνει γιατί ενδεχομένως να μην αρκεί μόνο η καταπολέμηση του ρατσισμού. Αντιθέτως, πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης στην κοινωνία.

Ο ρατσισμός είναι η άποψη ότι τα μέλη κάθε φυλής διαθέτουν χαρακτηριστικά ή ικανότητες που αποδίδονται αποκλειστικά στη συγκεκριμένη φυλή, μια πεποίθηση που συντελεί στη λανθασμένη ιεράρχηση ων φυλών, θεωρώντας κάποιες «κατώτερες» και κάποιες «ανώτερες» σε σχέση με τις άλλες. Με αυτόν τον τρόπο, ο ρατσισμός λειτουργεί ως θεσμική εξουσία που ευνοεί τη λευκή φυλή. Η πατριαρχία δημιουργεί μια παρόμοια θεσμική εξουσία. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι η φυλή αλλά το φύλο που μετατρέπεται σε εργαλείο καταπίεσης – δημιουργώντας την επονομαζόμενη «ανωτερότητα του ανδρικού φύλου». Τόσο ο φεμινισμός όσο και ο αντιρατσισμός μάχονται για την κατάργηση των άδικων προνομίων που δημιουργούνται μέσα από τις εξουσιαστικές δομές της κοινωνίας.

Ωστόσο, αυτό που με ενοχλεί ως αντιρατσίστρια και φεμινίστρια που ζει στην Αθήνα είναι ότι ενώ ο αντιρατσιστικός ακτιβισμός μου είναι σε γενικές γραμμές καλοδεχούμενος, ο φεμινιστικός ακτιβισμός υπονομεύεται αρκετά.  Συνεχώς παρατηρώ ή συμμετέχω σε ακτιβιστικά κινήματα στην Ελλάδα τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποκλείουν το πρόβλημα των άλλων φύλων (γυναίκες, lgbtqi+) και είναι περιορισμένη η αναγνώριση του γεγονότος ότι τέτοιες συμπεριφορές δημιουργούν ασυνέπειες στον αγώνα για ισότητα και ελευθερία όλων.

Όταν λέω «είμαι φεμινίστρια», παίρνω απαντήσεις όπως «δεν είμαι φεμινίστρια αλλά ανθρωπίστρια. Για εμένα η κάθε ζωή μετράει». «Είμαι αντιφεμινιστής, επειδή είμαι υπέρ της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ισότητας για όλους, όχι μόνο για τις γυναίκες.» Όσοι υιοθετούν τέτοιες απόψεις είναι σαφές ότι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φεμινισμός στην πραγματικότητα. Πολύ απλά, φεμινισμός σημαίνει ισότητα για όλους!

Και όσοι ισχυρίζονται ότι είναι κατά του ρατσισμού/εθνικισμού, όσοι προωθούν τις ιδέες του κοινωνικού εξισωτισμού κ.λπ. τείνουν να υποτιμούν την ίδια την ύπαρξη των ανδροκρατούμενων εξουσιαστικών δομών που δημιουργεί η πατριαρχία.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει: Το φύλο αποτελεί μια τάξη, μια κατηγορία όπως είναι το χρώμα και η εθνικότητα, η οποία δημιουργεί ανώτερους και προνομιακή μεταχείριση. Επιπλέον, η πατριαρχία κάνει διακρίσεις όχι μόνο κατά των γυναικών αλλά και κατά όλων των άλλων τύπων φύλων που τυχαίνει να μην εμπίπτουν στην κοινωνική τάξη του «αρρενωπού ετεροφυλόφιλου άνδρα».

Άρα, λοιπόν, γιατί οι ακτιβιστές που είναι τόσο ευαίσθητοι σε θέματα φυλετικών/εθνικών/θρησκευτικών προκαταλήψεων και κοινωνικοοοικονομικών διακρίσεων δεν ενσωματώνουν στο πρόγραμμά τους τα φεμινιστικά ιδεώδη και αξίες;

Η απάντηση βρίσκεται εκεί έξω. Το πατριαρχικό σύστημα είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνική μάθηση και πολιτισμική συμπεριφορά που βρίσκεται παντού. Βρίσκεται στη γλώσσα μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στις εργασιακές επιλογές μας, στα παιχνίδια των παιδιών μας κ.λπ. Δεν χρειάζεται να πάτε μακριά. Έχετε πιθανότατα δει ανθρώπους που κάνουν σεξιστικά αστεία (π.χ. ξανθιές γυναίκες), που βάζουν ταμπέλες στις γυναίκες με βάση τη σεξουαλικότητά τους (π.χ. τσούλα). Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ της κοροϊδίας ενός άντρα για το χρώμα/εθνικότητά του και μιας γυναίκας για το φύλο/σεξουαλικότητά της.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η πλειονότητα των ανθρώπων θεωρεί δεδομένο το ανδρικό πλεονέκτημα – δεν νιώθει την ανάγκη να αμφισβητήσει την προνομιακή αυτή μεταχείριση. Η πατριαρχία του σήμερα μας κάνει να πιστεύουμε δυο μύθους ταυτόχρονα. Ο πρώτος μύθος είναι ότι άνδρες και γυναίκες δεν είναι «βιολογικά ίσοι», άρα λοιπόν οι άνδρες είναι προνομιούχοι λόγω των σωματικών τους χαρακτηριστικών. Να θυμίσω εδώ ότι, αν κοιτάξουμε την ιστορία, παρόμοια επιχειρήματα περί «βιολογικών διαφορών» χρησιμοποιήθηκαν και από τους λευκούς ενάντια στους μαύρους, καθώς οι λευκοί θεωρούνται διανοητικά ανώτεροι και άξιοι «να τους υπηρετούν» ενώ οι μαύροι σωματικά ικανοί «να υπηρετούν».

Ο δεύτερος μύθος είναι ότι υφίσταται ήδη ισότητα ως προς τα νομικά δικαιώματα και τις συνθήκες εργασίας, άρα «τι άλλο μπορεί να θέλει μια φεμινίστρια»; Ωστόσο, η νομοθεσία λέει επίσης ότι ούτε ο ρατσισμός γίνεται ανεκτός στην Ελλάδα (όπως και σε πολλές άλλες χώρες), πράγμα που φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ρατσισμός. Παρομοίως, το ζήτημα της πατριαρχίας και της ανισότητας των φύλων δεν λύνεται απλά διατυπώνοντας ότι οι «γυναίκες έχουν τα ίδια πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα». Εμείς, οι γυναίκες, μπορούμε να εργαστούμε, να ψηφίσουμε και να εκλεχθούμε. Αν το θέλαμε πραγματικά, θα μπορούσε κάποια από εμάς να είναι Πρόεδρος της Ελλάδας, της Τουρκίας, του ΗΒ κ.λπ. Σίγουρα!

Αναμφίβολα, σε κοινωνίες όπου τα μέσα ενημέρωσης είναι ακόμα ανδροκρατούμενα, όπως είναι και η κρατική διακυβέρνηση, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι οικογενειακές δομές, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο φεμινισμός συνοδεύεται από «αρνητικές συνυποδηλώσεις», χάρη σε αβάσιμα επιχειρήματα και μύθους εναντίον του.

Πολλοί αντιφεμινιστές έχουν «επινοήσει» τα δικά τους παράλογα επιχειρήματα, με γενικεύσεις που προέρχονται από το πολύ ευρύ φεμινιστικό κίνημα και καλλιεργώντας παρανοήσεις για να υπονομεύσουν το φεμινιστικό κίνημα.

Ακολουθούν κάποιες από αυτές τις παρανοήσεις που ακούγονται συχνά: «Οι φεμινίστριες μισούν τους άντρες!» ή «Ο φεμινισμός στερεοτυπικά χαρακτηρίζει όλους τους άντρες ως σεξιστές» ή «Ο φεμινισμός είναι μόνο για τις γυναίκες» ή «Ακόμα και κάποιες γυναίκες λένε ότι ο φεμινισμός είναι κακός» ή «Οι φεμινίστριες είναι κατά του σεξ, του γάμου, της μητρότητας» κ.λπ. Έχω συναντήσει και ανθρώπους που πιστεύουν ειλικρινά ότι όλες οι φεμινίστριες είναι λεσβίες και θέλουν έναν κόσμο μόνο με γυναίκες! Χωρίς πλάκα τώρα.

Ο φεμινισμός δεν προωθεί το «μίσος» αλλά την «αγάπη» επί ίσοις όροις

Οι φεμινίστριες δεν μισούμε τους άντρες. Μισούμε τις ιδέες περί ανδρικής ανωτερότητας και τη συνέχιση της προαιώνιας δυσανάλογης εξουσίας που δίνεται στους άντρες. Δεν είμαστε κατά του σεξ αλλά κατά της σεξουαλικής υποδούλωσης και της πορνοποίησης του γυναικείου σώματος. Ο φεμινισμός δεν είναι κατά του γάμου και της μητρότητας αλλά κατά του γάμου όταν νοείται ως θεσμός καταπίεσης των γυναικών σε συγκεκριμένους «υποχρεωτικούς» ρόλους, όπως η φροντίδα των παιδιών και του νοικοκυριού, σε βαθμό αναντίστοιχο με τους άντρες. Συνεπώς, ο φεμινισμός δεν επιδιώκει την κατάργηση της οικογένειας αλλά τον επαναπροσδιορισμό της. Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των φύλων, ο φεμινισμός δεν προωθεί το «μίσος» αλλά την «αγάπη» επί ίσοις όροις.

Συνεπώς, γενικά ο φεμινισμός αγωνίζεται ενάντια στον σεξισμό – δηλαδή τη διάκριση βάση φύλου – καθώς και τους ρόλους φύλου που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της θεσμικής εξουσίας που κατέχουν οι άντρες. Ο φεμινισμός αγωνίζεται ενάντια στον μισογυνισμό, ο οποίος μπορεί να εκδηλωθεί με την υποτίμηση των γυναικών, τη βία απέναντί τους, τη σεξουαλική αντικειμενοποίησή τους κ.λπ. Ως φεμινίστριες/-στές, θέλουμε να καταρρίψουμε το πατριαρχικό κοινωνικό σύστημα που καταπιέζει τις γυναίκες, τους διεμφυλικούς, τους παμφυλικούς κ.λπ.

Είσαι κατά του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας; Πρέπει οι γυναίκες και οι LGBTQI+ να αισθάνονται ασφαλείς, ίσοι και ελεύθεροι στην κοινωνία; Πιστεύεις ότι όλοι ανεξαρτήτως φύλου πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης και εργασίας, καθώς και ίση αμοιβή; Αν απάντησες «ναι», είσαι φεμινιστής/-στρια. Τελεία. Δεν υπάρχει «ναι, αλλά…».

Ναι, γνωρίζω ότι πολλοί γύρω μου είναι σκεπτικοί ως προς τον φεμινισμό λόγω του γεγονότος ότι ο λευκός φεμινισμός αγνοεί την ίδια την ύπαρξη του ρατσισμού. Αυτό που ενδεχομένως δεν γνωρίζετε εσείς είναι ότι ιστορικά οι φεμινίστριες που υποστηρίζουν τη θεωρία των πολλαπλών διακρίσεων προωθούν τη σημασία του αγώνα κατά του ρατσισμού, αμφισβητώντας τη στάση των Λευκών Φεμινιστριών.

Με τον όρο Λευκές Φεμινίστριες δεν εννοούμε φεμινίστριες από τη λευκή φυλή αλλά όσες ενστερνίζονται φεμινιστικές απόψεις ενώ ταυτόχρονα αγνοούν την ύπαρξη προνομίων για τους λευκούς. Κάποιες μοιάζουν κολλημένες στην τοξική άποψη ότι τα ζητήματα των εθνικών και ρατσιστικών διακρίσεων θα επιλυθούν αν διασφαλιστεί η ισότητα των φύλων.

Αυτή η στάση δεν διαφέρει πολύ από τη στάση εκείνων που αγνοούν τα προνόμια του αντρικού φύλου που εξασφαλίζει η πατριαρχική κοινωνία. Έτσι, λοιπόν, κάποιοι «αντιρατσιστές αλλά όχι φεμινιστές» – όπως αυτοαποκαλούνται – διαιωνίζουν την ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών στη συζήτηση για τα ζητήματα φύλου.

Και οι δύο αυτές κατηγορίες ατόμων είναι υποκριτές!

Δεν έχει έρθει η ώρα να βγείτε από το καβούκι σας, να καταρρίψετε τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και να αποδεχτείτε ότι δεν μπορούμε να αρνηθούμε τόσο την ύπαρξη των αντρικών προνομίων/της καταπίεσης βάσει φύλου όσο και την παράλληλη ύπαρξη των λευκών προνομίων/των φυλετικών και εθνικών διακρίσεων; Δεν έχει έρθει η ώρα να συνειδητοποιήσετε ότι ο φεμινισμός μάχεται κατά της καταπίεσης, όπως και ο αντιρατσισμός, και ότι η φεμινιστική αντίσταση είναι απαραίτητη για την ενίσχυση του αγώνα κατά του έμφυλου ρατσισμού που αντιμετωπίζει καθημερινά μια μετανάστρια σαν εμένα;

 

 

Share

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

frauen1

των Silke Stöckleκαι Marion Wegscheide

Δεκάδες γυναίκες δέχτηκαν σεξουαλική παρενόχληση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία. Αντί όμως να συνδέσουν τα γεγονότα αυτά με την καθημερινή σεξιστική βία στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για την προέλευση των φερόμενων ως δραστών. Στους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις διαπράχθηκαν σε μεγάλη έκταση σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες και σε μία περίπτωση και βιασμός. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο και εξοργιστικό το ότι οι αρχές δεν πήραν αρχικά στα σοβαρά τις καταγγελίες των γυναικών.

Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία αποτελεί μεγάλο και σίγουρα όχι καινούριο πρόβλημα: οι γυναίκες παρενοχλούνται συχνά σεξουαλικά ή και βιάζονται σε μεγάλες διοργανώσεις όπως στο Oktoberfest (ΣτΜ: φεστιβάλ μπύρας του Μονάχου) ή στο Καρναβάλι (ΣτΜ: της Κολωνίας). Σύμφωνα με μια μελέτη του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικογενειακών Υποθέσεων μία στις εφτά γυναίκες στη Γερμανία κακοποιείται σεξουαλικά τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Μία στις τέσσερις – ανεξάρτητα από το μορφωτικό της επίπεδο ή την κοινωνική της θέση – υφίσταται ενδοοικογενειακή βία με άκρως επικίνδυνους για τη ζωή της τραυματισμούς. Οι δράστες είναι σχεδόν πάντα άντρες, χωρίς να υπάρχει φανερά κάποια κατηγοριοποίηση σε σχέση με τη θρησκεία, την καταγωγή, το μορφωτικό επίπεδο ή την κοινωνική θέση.

Υπάρχουν λοιπόν κάθε μέρα περισσότεροι από αρκετοί λόγοι για κοινωνική κατακραυγή ενάντια στο σεξισμό και τη σεξουαλική βία στη Γερμανία. Και τα δύο αυτά φαινόμενα συνδέονται στενά με την κυρίαρχη εικόνα της γυναίκας. Κατά συνέπεια σπάνια λαμβάνονται στα σοβαρά οι σεξουαλικές επιθέσεις στις γυναίκες και κατ’ αρχήν θεωρούνται μη σημαντικές – όπως συνέβη τώρα στην Κολωνία, όπου οι ντόπιοι πολιτικοί έκαναν κήρυγμα στις γυναίκες  σχετικά με  τυς «κανόνες συμπεριφοράς σε μαζικές εκδηλώσεις», λες και αν το είχαν διαπραγματευτεί με τους επιτήδειους δράστες, θα μπορούσαν να αποφύγουν τη σεξουαλική παρενόχληση. Οι γυναίκες εδώ παρουσιάζονται στις ταινίες, στις διαφημίσεις και στα ΜΜΕ, σε τακτική βάση, ως σεξουαλικοποιημένα αντικείμενα. Η καταπίεση των γυναικών εξακολουθεί να είναι δομικά ριζωμένη στην κοινωνία μας, όπως αποδεικνύεται και από τις μισθολογικές διαφορές, τις ευκαιρίες σταδιοδρομίας ή τα κυρίαρχα πρότυπα. Για ισότητα δεν γίνεται καν λόγος εδώ και καιρό, ακόμα και όταν την διακηρύσσουν επανειλημμένα δημόσια.

Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ υποδαυλίζουν το ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων

Αντί, ωστόσο, να συνδέσουν τα γεγονότα στην Κολωνία με την καθημερινή σεξιστική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ μιλάνε, από τότε που έγιναν γνωστά για τα περιστατικά, κυρίως για την καταγωγή των φερόμενων ως δραστών και για ζητήματα δημόσιας ασφάλειας. Όποτε αναφέρονται οι σεξουαλικές επιθέσεις ως δομικό φαινόμενο, αυτό γίνεται μόνο σε συνδυασμό με την «κουλτούρα» των φερόμενων ως δραστών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εργαλειοποιείται εξαρχής η συζήτηση για τις επιθέσεις και, υιοθετώντας ένα κλασικό ρατσιστικό επιχείρημα, στηλιτεύονται συνολικά οι Μουσουλμάνοι ή οι πρόσφυγες ως δράστες.

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι πολιτικοί υποδαυλίζουν τον ήδη υπάρχοντα ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων και συνεχίζουν να υποκινούν τον κόσμο εναντίον των προσφύγων: η πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Χανελόρε Κραφτ, αναφέρει ότι οι αλλοδαποί δράστες θα πρέπει να απελαύνονται. Και στο πρωινό μαγκαζίνο του τηλεοπτικού σταθμού Sat1 σταθμού προωθείται ότι πρέπει να «υπερασπιστούμε τις αξίες μας, τον τρόπο ζωής μας και τις πεποιθήσεις μας» απέναντι στους «Μουσουλμάνους άντρες». Είναι χαρακτηριστικό το ότι δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα για το ότι πολλοί άντρες και οι εκατοντάδες παρόντες αστυνομικοί έμειναν αμέτοχοι και δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν τις γυναίκες – παρόλο που ανάμεσα στα θύματα υπήρξε και μία γυναίκα αστυνομικός με πολιτικά.

frauen2Της έρχεται κουτί της δεξιάς

Η φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, η οποία εδώ και καιρό υποστηρίζει το συντηρητικό περιβάλλον και δείχνει ήδη ότι κατανοεί τις αρχές της PEGIDA, όταν μιλάει τώρα για λανθασμένη ανοχή απέναντι στους Μουσουλμάνους άντρες, όταν αναφέρει την τρομοκρατία σε αυτό το πλαίσιο και όταν απαιτεί μια υποχρεωτική ενσωμάτωση για τους μετανάστες, συντάσσεται με τις απόψεις τους.

Για τη δεξιά αυτό ο χώρος με τα έτοιμα επιχειρήματα τής έρχεται κουτί. Οι νεοναζί, το Pro-NRW (ΣτΜ: πρόκειται για το ακροδεξιό κόμμα pro Nordrhein-Westfalen) και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΣτΜ: γερμ. Alternative für Deutschland, AfD) ανακοινώνουν ομόφωνα ότι δεν θέλουν άλλους πρόσφυγες και ότι θέλουν να προστατεύσουν τις «γυναίκες τους». Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανακοινώνουν δράσεις στο δρόμο μέχρι και σωματικές επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών ανδρών.

Οι γυναίκες πρέπει να προστατευτούν ακριβώς από τέτοιου είδους κόμματα και ομάδες, τα οποία από τη μεριά τους προπαγανδίζουν ή προωθούν βαθύτατα εχθρικά προς τις γυναίκες πρότυπα και κοινωνικές δομές. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία, μια ολοένα και μεγαλύτερη δεξαμενή για τους ναζί, αγωνίζεται για την ετεροκανονική οικογένεια, απορρίπτει το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια και αποδίδει στη γυναίκα τον παραδοσιακό ρόλο της μητέρας. Επιπλέον αγωνίζεται για μια αυστηροποίηση της παραγράφου 218 (για πιο δύσκολη διακοπή κύησης), διοργανώνει καμπάνιες ενάντια στην πολιτική της ποσόστωσης για τις γυναίκες και στο φεμινισμό – και προσποιείται σχεδόν ταυτόχρονα ότι η ισότητα των γυναικών έχει επιτευχθεί προ πολλού. Ακόμη και ένα πιο μετριοπαθές συντηρητικό κόμμα σαν το CSU, που προβάλλει σήμερα το αίτημα: «Όποιος δεν σέβεται τις γυναίκες, δεν μπορεί να έχει θέση στην κοινωνία της Γερμανίας», αυτοαναιρείται, αν δει κανείς για παράδειγμα τη θέση που κράτησε στην ψηφοφορία για τη βία μέσα στο γάμο στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και το σεξισμό

Το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις συνέβησαν στην Κολωνία, αποδεικνύει, παρεμπιπτόντως, για άλλη μία φορά την έντονη πόλωση της κοινωνίας: η πόλη με τον καθεδρικό ναό θεωρείται μια φιλελεύθερη μητρόπολη. Αλλά και πριν από έναν χρόνο έγινε ο τόπος συγκέντρωσης τεσσάρων χιλιάδων υποστηρικτών του κινήματος Ho.Ge.Sa. (ΣτΜ: γερμ. «Hooligans gegen Salafisten», που σημαίνει Χούλιγκαν εναντίον Σαλαφιστών).

Αν μη τι άλλο ισχύει το εξής: οι σεξουαλικές επιθέσεις της παραμονής της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις πρέπει να καταδικαστούν και οι δράστες αυτών των επιθέσεων να τιμωρηθούν. Όλοι και όλες μαζί πρέπει να διαδηλώσουμε – όπως έγινε στις 5 Ιανουαρίου μπροστά από τον καθεδρικό ναό – ενάντια στη βία κατά των γυναικών και ενάντια στο ρατσισμό. Επιπλέον πρέπει να απαιτήσουμε από τα ΜΜΕ και από τα πολιτικά κόμματα να αναλάβουν δράση απέναντι στην ενισχυόμενη δεξιά, αντί να την υποστηρίζουν με αβάσιμα επιχειρήματα. Η επόμενη μεγάλη ευκαιρία να διαδηλώσετε ενάντια στην αντιφεμινιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία, τη νέα δεξαμενή για τους ναζί, είναι η Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών στις 6 Μαρτίου στο Βερολίνο. Σε ό,τι αφορά την κοινωνική αριστερά πρέπει να επικρατήσει με απόλυτη σαφήνεια ότι η καταπίεση των γυναικών στη Γερμανία είναι δομική και ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε να διασπαστεί ο αγώνας για την εξάλειψή της λόγω του ρατσισμού – πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τα δύο φαινόμενα με την ίδια αποφασιστικότητα.

Αρχική πηγή του κειμένου: marx21

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

frauen3

 

Share

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

french_niqab

των Άννα Σιγαλού και Γεωργία Μανώλη

«Μια μανδηλοφορούσα γυναίκα δέχθηκε επίθεση από άντρα στην Μασσαλία, επειδή αυτός νόμισε πως ήταν τρομοκράτισσα. Σύμφωνα με τη Νομαρχιακή Διεύθυνση Δημόσιας Ασφάλειας (DDSP), ο θύτης, βλέποντας μια γυναίκα με χιτζάμπ θεώρησε και αυτονόητα ότι είναι τρομοκράτισσα και της επιτέθηκε με αιχμηρό αντικείμενο, τραυματίζοντας την ελαφρά.» L’ express, 19/11/15

Λίγες μέρες μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι, η παραπάνω είδηση –που δεν αποτελεί το μοναδικό κρούσμα ισλαμοφοβίας των τελευταίων ημερών στην Γαλλία- δείχνει ποιοι είναι οι καρποί της τρόμο-υστερίας και ειδικά όσον αφορά τις μουσουλμάνες γυναίκες. Ακριβώς λόγω της ενδυμασίας (είτε αυτή είναι νικάμπ, μπούργκα ή χιτζάμπ) αποτελούν και πιο εύκολο στόχο αυτής της υστερίας.

«Μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo, η ισλαμοφοβία εκτοξεύτηκε στα ύψη και ήταν χειρότερη για τις γυναίκες μουσουλμάνες. Δεχόντουσαν μάλιστα σωματικές επιθέσεις στο δρόμο. Οι δράστες τέτοιων επιθέσεων επικεντρώνουν στις γυναίκες γιατί τις θεωρούν πιο αδύναμες» λέει η Γαλλίδα φοιτήτρια Dounia Benallal και μέλος του μη κερδοσκοπικού συλλόγου «Μουσουλμάνοι Φοιτητές Γαλλίας». The Telegraph, 18/11/15

Επομένως οι γυναίκες μουσουλμάνες, λόγω της ενδυμασίας αποτελούν πολύ πιο αναγνωρίσιμο και εύκολο στόχο για ρατσιστικές επιθέσεις καθώς και συχνό πεδίο παρέμβασης του γαλλικού κράτους. Οι Γαλλίδες μουσουλμάνες έχουν νιώσει πως καταπιέζονται από την αυστηρή κοσμικότητα που υπερασπίζεται μετά μανίας το κράτος, αφού αυτή ακριβώς η laicité δεν συνοδεύεται από την καταπολέμηση της ανεργίας, της γκετοποίησης και του ρατσισμού, φαινόμενα που επηρεάζουν την καθημερινότητα τους ούτως ή άλλως.

Μπορεί λοιπόν ο Ολάντ και τα γαλλικά ΜΜΕ να συγχέουν –συνήθως σκόπιμα- έννοιες και ταυτότητες όπως «μουσουλμάνοι», «τρομοκράτες», «ISIS» και «γυναίκες καμικάζι» μεταξύ τους προκειμένου να καλύψουν την εμπλοκή τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Μέση Ανατολή και να δικαιολογήσουν την καταπίεση που επιβάλλουν στις μειονότητες εντός της Γαλλίας καθώς κι επειδή πάντα βολεύει –βραχυπρόθεσμα- να έχεις έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Δεν είναι όμως καθόλου τυχαίο το ότι όλοι οι μέχρι τώρα θύτες προέρχονταν από την Ευρώπη κι όχι από την Συρία. Η Γαλλία σπέρνει χρόνια τώρα την περιθωριοποίηση στο εσωτερικό της και τώρα που βλέπει τους καρπούς της, επιλέγει να εντείνει την καταπίεση.

Και όπως φαίνεται οι γυναίκες θα είναι από τα πρώτα θύματα του αντιτρομοκρατικού νόμου που ετοιμάζει η γαλλική κυβέρνηση. Η μουσουλμανική μαντίλα, εκτός από σύμβολο καταπίεσης και από απαγορευμένο  ρούχο πλέον γίνεται και συνώνυμο του εξτρεμισμού και αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για την περιθωριοποίηση των μουσουλμάνων γυναικών αλλά και τον περαιτέρω αποκλεισμό τους από τη δημόσια ζωή.

 

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμα

Το πένθος γίνεται νόμος

Share

Άντζελα Ντέιβις: «Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας»

Angela Davis, 1974.

του Stuart Jeffries

Η ακτιβίστρια, φεμινίστρια και επαναστάτρια εξηγεί με ποιό τρόπο το  ‘βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα’ ωφελείται από τους μαύρους, πώς ο Μπάρακ Ομπάμα δεν πρέπει να κατηγορείται για την απουσία προόδου στο ζήτημα της φυλής και γιατί η Μπιγιονσέ δεν είναι τρομοκράτης.

“Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας, στον απόηχο της δουλείας, την ανάπτυξη της Κου-Κλουξ-Κλαν”, λέει η Άντζελα Ντέιβις. “Η προϊστορία αυτής της ρατσιστικής βίας είναι τόσο μεγάλη που το να φέρεις ένα άτομο ενώπιον της δικαιοσύνης δεν πρόκειται να διαταράξει όλο αυτό το ρατσιστικό εποικοδόμημα”.

Ρώτησα την καθηγήτρια, ακτιβίστρια, φεμινίστρια και επαναστάτρια, τη γυναίκα που ο Ρίτσαρντ Νίξον είχε αποκαλέσει τρομοκράτρια και την οποία ο Ρόναλντ Ρήγκαν είχε προσπαθήσει να διώξει από τη θέση της καθηγήτριας, αν ήταν οργισμένη που πρόσφατα δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε έναν λευκό αστυνομικό για τον θανάσιμο πυροβολισμό ενός άοπλου μαύρου, του Μάικλ Μπράουν, στο Φέργκιουσον του Μιζούρι. “Το πρόβλημα με το να διώκεται ο κάθε δράστης ατομικά κάθε φορά στις πάμπολλες περιπτώσεις αστυνομικής βίας”, απαντάει η 70χρονη, “είναι ότι κάθε φορά εφευρίσκουμε τον τροχό και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε καν μια αρχή για τον περιορισμό της ρατσιστικής αστυνομικής βίας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι δράστες δεν πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις πράξεις τους – φυσικά και πρέπει”.

Βρισκόμαστε στο Friends Meeting House στο Λονδίνο σε μια τελετή στη μνήμη του φίλου και συναδέλφου της Στιούαρτ Χολ, του μαύρου Βρετανού κοινωνιολόγου και θεωρητικού των πολιτισμικών σπουδών, που πέθανε τον περασμένο Φεβρουάριο. Ήταν ο Χολ, μου λέει, μαζί με τον μέντορά της, τον γερμανοεβραίο φιλόσοφο Χέρμπερτ Μαρκούζε, που την έκανε να σκεφτεί για τα δομικά ζητήματα κάθε πολιτικού αγώνα.

Η Ντέιβις δεν μένει απαθής μπροστά στην οργή που προκάλεσαν ορισμένες υποθέσεις αστυνομικής βίας εναντίον μαύρων, είτε πρόκειται για τις ταραχές στο Φέργκιουσον είτε για τις διεθνείς διαμαρτυρίες για τον θάνατο του Έρικ Γκάρνερ, που βρισκόταν υπό κράτηση, ή εκείνες για το θάνατο του Τράβιον Μάρτιν. Εστιάζει στην τελευταία για να κάνει ένα εμπρηστικό σχόλιο για τον εγγενή ρατσισμό στην Αμερική του Ομπάμα. Το 2012, μου θυμίζει, ο Μάρτιν, ένας μαύρος μαθητής, πυροβολήθηκε θανάσιμα σε μια περιφραγμένη κοινότητα στη Φλόριντα από τον Τζορτζ Τσίμερμαν, έναν λευκό συντονιστή των ομάδων περιφρούρησης της γειτονιάς. Ο Τσίμερμαν, που στη συνέχεια αθωώθηκε για τη δολοφονία του Μάρτιν, της θυμίζει “εκείνους που συμμετείχαν στο κυνήγι των σκλάβων την εποχή της δουλείας”.

Angela-Davis

“Πολλοί αρέσκονται στο να αντιμετωπίζουν τον Ομπάμα ως άτομο και να τον καθιστούν υπεύθυνο για την τρέλα που συνέβη”… Άντζελα Ντέιβις. Φωτογραφία: Richard Saker για τη Guardian

Είναι σίγουρο ότι η ζωή των Αφροαμερικανών το 2014 είναι καλύτερη από την εποχή της δουλείας; Η Ντέιβις δεν είναι η μόνη μαύρη διανοούμενη που δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη. Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Κορνέλ Γουέστ πρόσφατα δήλωσε ότι οι ΗΠΑ ακόμα έχουν σε ισχύ ένα “δικαστικό σύστημα αλά Τζιμ Κρόου” που “δεν αποδίδει δικαιοσύνη στους μαύρους και τους μελαμψούς”. Η Ντέιβις συμφωνεί. “Υπάρχει  αυτός ο τεράστιος πληθυσμός που αντιμετωπίζει παρόμοιους περιορισμούς με αυτούς που έβαζε ο Νότος του Τζιμ Κρόου”, λέει. Οι νόμοι του φυλετικού διαχωρισμού που ίσχυαν μέχρι το 1965 στον αμερικανικό Νότο, εκεί όπου μεγάλωσε, μπορεί να έχουν καταργηθεί, όμως, όπως η Ντέιβις επισημαίνει, η ρατσιστική καταπίεση παραμένει.

Σημείο κλειδί αυτής της ρατσιστικής καταπίεσης, λέει η Ντέιβις, είναι αυτό που τόσο εκείνη όσο και άλλοι αριστεροί διανοούμενοι αποκαλούν ‘βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα’, η χυδαία και σιωπηλή συμμαχία μεταξύ του καπιταλισμού και ενός δομικά ρατσιστικού κράτους.

“Ο μαζικός και υπερβολικός εγκλεισμός μη λευκών γενικά στις ΗΠΑ συνεπάγεται την απουσία πρόσβασης σε βασικές δημοκρατικές πρακτικές και ελευθερίες. Γιατί οι κρατούμενοι/ες δεν μπορούν να ψηφίσουν, πρώην κρατούμενοι/ες σε τόσες πολιτείες δεν μπορούν να ψηφίσουν, άνθρωποι αποκλείονται από δουλειές αν έχουν ιστορικό φυλάκισης”.

Όμως, ούτε οι Βρετανοί πρέπει να εφησυχάζουν, μου λέει η Ντέιβις, “η αναλογία των μαύρων στις φυλακές στη Βρετανία είναι μεγαλύτερη από εκείνη στις ΗΠΑ”.

Αυτό δεν εκπλήσσει, σύμφωνα με τη φιλοσοφία της Ντέιβις. Για αυτήν, το  βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα δεν είναι απλώς μια ρατσιστική αμερικάνικη μηχανή παραγωγής χρημάτων, αλλά ένα μέσο εγκληματοποίησης, δαιμονοποίησης και άντλησης κέρδους από τους πιο αδύναμους. “Νομίζω ότι είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι απλώς ένα φαινόμενο των ΗΠΑ, αλλά παγκόσμιο. Η ολοένα αυξανόμενη στροφή του κεφαλαίου από τις ανθρώπινες ανάγκες, τη στέγαση, την εργασία, την εκπαίδευση, σε άλλα πεδία κερδοφορίας σημαίνει την ύπαρξη μεγάλου αριθμού ανθρώπων παντού στον κόσμο που δεν μπορούν να επιβιώσουν. Μετατρέπονται σε πλεόνασμα και ως αποτέλεσμα αναγκάζονται να στραφούν σε πράξεις που χαρακτηρίζονται εγκληματικές. Έτσι  φυλακές ξεφυτρώνουν σε όλον τον πλανήτη, συχνά με τη βοήθεια ιδιωτικών εταιρειών που αντλούν κέρδη από αυτούς τους πλεονάζοντες πληθυσμούς.

Αν ο δομικός ρατσισμός και η κρατική βία απέναντι στους Αφροαμερικανούς, που  υποβοηθείται  και υποκινείται από τον παγκόσμιο καπιταλισμό είναι τόσο αχαλίνωτοι όσο υποστηρίζει η Ντέιβις, τότε δεν την απογοητεύει που ο πρώτος αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν παίρνει θέση όταν προκύπτουν υποθέσεις σαν αυτές που περιγράφει; Η Ντέιβις χαμογελάει και ανακαλεί μια συζήτηση που είχε με τον Χολ δύο μήνες πριν τον θάνατό του. “Συζητήσαμε για το ότι πολλοί αρέσκονται στο να αντιμετωπίζουν τον Ομπάμα ως άτομο και να τον καθιστούν υπεύθυνο για την τρέλα που συνέβη. Φυσικά και υπάρχουν πράγματα που ο Ομπάμα ως άτομο θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά -θα μπορούσε να είχε επιμείνει περισσότερο στο κλείσιμο του Γκουαντάναμο- αλλά οι άνθρωποι που επένδυσαν τις ελπίδες τους σε αυτόν προσέγγισαν εξαρχής με λάθος τρόπο τις πολιτικές προσδοκίες. Αυτό ήταν κάτι για το οποίο ο Στιούαρτ Χολ πάντα επέμενε – η αλλαγή του κόσμου είναι συλλογική διαδικασία”.

Angela-Davis-1972

Η Ντέιβις στην πρώτη συνέντευξή της μετά την απελευθέρωσή της με εγγύηση το 1972. Φωτογραφία: Bettmann/Corbis

Δεν είναι σαν να αφήνει τον Ομπάμα να τη γλυτώσει; “Ίσως πρέπει πάντα να κατηγορούμε τους εαυτούς μας”, λέει. “Γιατί δεν έχουμε δημιουργήσει εκείνο το κίνημα που θα ασκούσε περισσότερη πίεση στον Ομπάμα και θα αναγκάζαμε την κυβέρνηση Ομπάμα να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα; Μπορεί να είχαμε πετύχει ένα καλύτερο σχέδιο υγειονομικής περίθαλψης αν όσοι/ες από εμάς που πιστεύουμε ότι η περίθαλψη είναι ανθρώπινο δικαίωμα ήμασταν στους δρόμους, σε αντίθεση με το Tea Party”.

Αυτή είναι η κλασική Ντέιβις – προσφέρει μια δυνατή ανάλυση που, αντί να κατηγορεί τους άλλους, βάζει το ζήτημα της αλλαγής του κόσμου στα χέρια μας. Για όλα αυτά, η Ντέιβις ήταν η ριζοσπαστική φωνή του τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70 που αντιτάχτηκε στο κατεστημένο, αντιπαραβάλλοντας σε αυτό τον άνθρωπο· για όλα αυτά, το ακατάβλητο πνεύμα της και το εμβληματικό χτένισμά της, έγινε το πρότυπο για τις νέες Αφροαμερικανές, τις φεμινίστριες και κάθε μία/έναν με ριζοσπαστική συνείδηση. Αυτή είναι η κομβική της σημασία τώρα – μια γυναίκα που προσλαμβάνει τα πιο καυτά πολιτικά θέματα με την πιο απρόσμενη και συναρπαστική ματιά. Για παράδειγμα, μια μέρα πριν βρεθούμε σε μια διάλεξη που έδωσε σε ένα συνέδριο με τίτλο Policing the Crisis today στη μνήμη του Χολ στο Goldsmith’s μίλησε για τη ρατσιστική βία, εστιάζοντας στην υπόθεση της Μαρίσα Αλεξάντερ, που καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή επειδή έριξε μια προειδοποιητική βολή πάνω από το κεφάλι του εν διαστάσει άντρα της, που δεν έπαθε τίποτα και που της επιτέθηκε και απείλησε ότι θα τη σκοτώσει. “Ας αναρωτηθούμε τι το τόσο απειλητικό υπάρχει σε μια μαύρη γυναίκα στο Νότο των ΗΠΑ που προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στην ενδοοικογενειακή βία”, λέει η Ντέιβις καθώς ολοκληρώνει την ομιλία της εν μέσω θερμού χειροκροτήματος.

Γιατί, τη ρωτάω την επόμενη μέρα, εστίασες στην περίπτωση της Αλεξάντερ; “Σπανίως ακούμε για τις γυναίκες”, απαντάει. “Το ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού των φυλακών είναι άντρες δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε ως αφετηρία τη δική τους εμπειρία”.

Η Ντέιβις εμπλέκεται από παλιά στις καμπάνιες ενάντια στις φυλακές, θεωρώντας τες βίαια ρατσιστικά ιδρύματα από τα οποία, εσχάτως, παράγονται πολλά κέρδη. Μετά την ομιλία της, όταν ερωτάται γιατί οι λευκοί αστυνομικοί που πυροβολούν μαύρους δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν ποινές φυλάκισης, η Ντέιβις υπερασπίζεται τις θέσεις της λέγοντας ότι ο θεσμός των φυλακών “το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει το πρόβλημα που υποτίθεται ότι λύνει”. Όχι ότι έχει κάποια συγκεκριμένη απάντηση για τις εναλλακτικές στο  βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα. “Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια προκαθορισμένη απάντηση, θέλω απλά να σκεφτούμε”.

FBI Poster of Communist Activist Angela Davis

Το πόστερ από τη δεκαετία του ’70 που προκηρύσσει την Ντέιβις ως καταζητούμενη. Φωτογραφία: Bettmann/Corbis  

Κάποιος άλλος ρωτάει την Ντέιβις αν η Μπιγιονσέ είναι τρομοκράτης. Το ακροατήριο γελά, αλλά η ερώτηση είναι σοβαρή. Κατά τη διάρκεια ενός πάνελ νωρίτερα φέτος για την απελευθέρωση του μαύρου γυναικείου σώματος, η φεμινίστρια ακτιβίστρια μπελ χουκς περιέγραψε την Μπιγιονσέ ως τρομοκράτρια και αντι-φεμινίστρια που “συνεργούσε στην κατασκευή του εαυτού της ως δούλου”. Με μια διπλωματική απάντηση, η Ντέιβις είπε ότι της άρεσε που η Μπιγιονσέ είχε χρησιμοποιήσει αποσπάσματα της Νιγηριανής συγγραφέως Chimamanda Ngozi Adichie για τον φεμινισμό στο άλμπουμ της.

Την επόμενη μέρα την ρώτησα να μου πει περισσότερα. “Ό,τι προβλήματα κι αν έχω με την  Μπιγιονσέ, μου φαίνεται τόσο παραπλανητικό και ανεύθυνο να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη για να την χαρακτηρίσω. Έχει χρησιμοποιηθεί για να ποινικοποιήσει απελευθερωτικούς αγώνες. Αλλά δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη τρομοκρατία και τρομοκράτης για να περιγράψουμε την ιστορία των ΗΠΑ και τον ρατσισμό της εποχής πριν θεσπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα”.

Σίγουρα ο τρόμος, αν αυτή είναι η λέξη, που δημιουργούνταν στους Αφροαμερικανούς όταν η Ντέιβις ήταν μικρό κορίτσι στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα πριν την κατοχύρωση των ίσων δικαιωμάτων, έχει χαραχτεί στη συνείδησή της. Γεννήθηκε το 1944 σε μια πόλη που θα γίνονταν γνωστή κατά τη διάρκεια των αγώνων για ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, καθώς ενάντια στους Αφροαμερικανούς που ζητούσαν το δικαίωμα στην ψήφο εξαπολύονταν σκυλιά και αντλίες νερού -και ακόμα χειρότερα. “Μεγάλωσα σε μια εποχή όπου η απάντηση σε μια διαφυλετική ομάδα συζήτησης στην οποία συμμετείχα ήταν το κάψιμο της εκκλησίας που τη φιλοξενούσε. Μεγάλωσα σε μια εποχή όπου όταν οι μαύροι  μετακόμιζαν στη λευκή γειτονιά απέναντι στο δρόμο όπου έμενα, βόμβες θα έσκαγαν στα σπίτια τους. Δεν έχω ακούσει ποτέ να χρησιμοποιείται η λέξη τρομοκρατία σε αυτό το πλαίσιο, αλλά, από την άλλη, χρησιμοποιείται για να εγείρει την αίσθηση του κινδύνου που έρχεται από κάπου εξωτερικά, χωρίς ποτέ να αναγνωρίζεται μέχρι ποιου βαθμού η ιστορία των ΗΠΑ είναι μια ιστορία τρομοκρατίας ενάντια στους ιθαγενείς πληθυσμούς, μια ιστορία τρομοκρατίας ενάντια στους ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής”.

Η Ντέιβις με κοιτά και γελά: “Το να αποκαλείς την Μπιγιονσέ τρομοκράτη απλώς δεν γίνεται!”

Η λέξη ‘τρομοκράτης’ φέρει και έναν βαθύτερο, προσωπικό απόηχο. Έτσι την αποκάλεσε ο πρόεδρος Νίξον όταν, πριν από 44 χρόνια, ήταν στη λίστα των 10 πιο καταζητούμενων του FBI, μια φυγάς από την υποτιθέμενη δικαιοσύνη. Τελικά συνελήφθη και αντιμετώπισε κατηγορίες για συνωμοσία σε απαγωγή και φόνο, κατηγορίες για τις οποίες θα μπορούσε να εκτελεστεί. Στη δίκη της το 1972 αθωώθηκε, ενώ άλλοι συγκατηγορούμενοι, πρώην μέλη των Μαύρων Πανθήρων, για τους οποίους επιμένει ότι είναι πολιτικοί κρατούμενοι, ήταν λιγότερο τυχεροί. Ο Τζορτζ Τζάκσον, τον οποίο κάποτε αποκάλεσε σύζυγο “για μια ζωή” (αν και το ζευγάρι ποτέ δεν παντρεύτηκε), δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς: σκοτώθηκε από πυρά το 1971 κατά τη διάρκεια μιας απόπειρας απόδρασης από τη φυλακή, τρεις μέρες πριν τη δίκη του για τη δολοφονία ενός λευκού φρουρού φυλακών. Η Ντέιβις έκτοτε δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Τη ρωτάω για έναν άλλο Μαύρο Πάνθηρα, τον Άλμπερτ Γουντφοξ, φυλακισμένο για ένοπλη ληστεία και αργότερα καταδικασμένο μαζί με άλλους δύο για τη δολοφονία ενός φύλακα στο σωφρονιστικό ίδρυμα της Λουιζιάνα (γνωστό και ως φυλακή Αγκόλα)· τον προηγούμενο μήνα ο Γούντφοξ αθωώθηκε, αφού χρειάστηκε να αντέξει 42 χρόνια σε απομόνωση. “Φυσικά και είμαι χαρούμενη, ειδικά εφόσον για πολλά πολλά χρόνια συμμετέχω στην καμπάνια για την απελευθέρωση των Τριών της Αγκόλα, αλλά γιατί πήρε τόσο καιρό;”

fergusonΔιαδηλωτές/τριες που διαμαρτύρονται για το φόνο του Μάικλ Μπράουν, Σεντ Λούις, Νοέμβριος 2014. Φωτογραφία: Jewel Samad

Αν οι Μαύροι Πάνθηρες ήταν ενεργοί το 2014, η Ντέιβις πιστεύει ότι “θα ήταν οι αποδέκτες του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία”. Αναφέρει την Ασάτα Σακούρ, την ακτιβίστρια και υποστηρίκτρια των Μαύρων Πανθήρων που καταδικάστηκε πριν από 40 χρόνια ως συνένοχος στη δολοφονία ενός αστυνομικού και μπήκε στη λίστα των πιο καταζητούμενων νωρίτερα φέτος. “Νομίζω ότι η κίνηση να χαρακτηριστεί η Ασάτα ως τρομοκράτρια και να οριστεί αμοιβή $2εκ. για όποιον την πιάσει, πράγμα που σημαίνει ότι καθένας από τους μισθοφόρους από τις νέες ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας θα μπορούσε να ταξιδέψει στην Κούβα (όπου η Σακούρ ζει εδώ και 35 χρόνια), να την πιάσει και να τη φέρει πίσω για $2εκ, δεν είναι τόσο μια επίθεση στην Ασάτα -που φυσικά και είναι- αλλά ένα μήνυμα προς το μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων που ταυτίζονται με αυτή. Η αυτοβιογραφία της είναι πολύ δημοφιλής και νομίζω ότι το μήνυμα προς τη νεολαία σήμερα είναι: ‘Προσέξτε! Αν ανακατευτείτε με αγώνες, ριζοσπαστικά κινήματα, έτσι θα σας φερθούμε -θα σας αντιμετωπίσουμε σαν τρομοκράτες’”.

Ακόμα και έτσι, η Ντέιβις πιστεύει ότι οι άνθρωποι τώρα είναι πολύ πιο δυνατοί για να υποκύπτουν στους εκβιασμούς ενός τρομοκρατικού κράτους. “Είμαι πολύ, πολύ αισιόδοξη. Ακούω συνεχώς ανθρώπους να μιλάνε για την απάθεια των νέων, όμως όσοι/ες εμπλέκονται σε ριζοσπαστικά πολιτικά πρότζεκτ σήμερα στις ΗΠΑ είναι μάλλον περισσότεροι/ες από ότι τη δεκαετία του ‘60”.

Η ίδια αντλεί ελπίδα από το κίνημα Occupy, από εκείνες τις καταλήψεις στις οποίες μίλησε επανειλημμένα το 2011. “Δεν ήξεραν κατ’ ανάγκη πού πήγαιναν αλλά ήξεραν ότι εναντιώνονταν στον καπιταλισμό”. Για μια βετεράνο κομμουνίστρια (η Ντέιβις κατέβηκε δυο φορές ως υποψήφια Αντιπρόεδρος με το Κομουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ τη δεκαετία το ‘80), αυτός ο αντικαπιταλισμός είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικός. “Πιστεύω ότι η επιρροή του Occupy θα συνεχιστεί παρότι οι καταλήψεις μπορούσαν να υπάρχουν μόνο για μια ορισμένη χρονική περίοδο. Η επιρροή του Occupy είναι ορατή στις διαδηλώσεις στο Φέργκιουσον, με την έννοια ότι αυτοί οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι δεν αρκεί να ζητάνε την καταδίκη ατομικά του συγκεκριμένου αστυνομικού, αλλά ότι αναγνωρίζουν, επίσης, τη σχέση ανάμεσα στη ρατσιστική βία και το κέρδος. Αυτό είναι που πολεμάμε”.

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: Guardian

 

 

Share

Μία επίθεση, ένα νομοσχέδιο και μία δήλωση: Μπροστά στις γκιλοτίνες του αύριο

IMG_2080

του Βασίλη Γεωργακόπουλου

Με αφορμή την πρόσφατη επίθεση ξυλοδαρμού σε ομόφυλο ζευγάρι, το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο και τις δηλώσεις του Δ. Κουτσούμπα, ένα σχόλιο για μια συζήτηση που βρίσκεται σε παρατεταμένη αναβολή.

Σχεδόν δύο εβδομάδες μετά τον άγριο ξυλοδαρμό ομόφυλου ζευγαριού σε πολυσύχναστη πλατεία του Παγκρατίου από «άγνωστη» ρατσιστική ομάδα και μετά από την έντονη συζήτηση σχετικά με την ψήφιση του κατ’ επίφαση αντιρατσιστικού νομοσχεδίου της κυβέρνησης, τίποτα δεν έχει αλλάξει (όχι πως είχαμε τέτοιες προσδοκίες) και τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Η ψηφοφορία της 5ης Σεπτέμβρη ενσωμάτωσε και με το παραπάνω τις δημόσιες πιέσεις Εκκλησίας και υπερσυντηρητικών κύκλων, επιβεβαιώνοντας ακόμα μία φορά την προσπάθεια επιβολής της κανονικοποίησης ενός πλαισίου δημόσιας συζήτησης με έντονα ακροδεξιό χαρακτήρα, που αντλεί εδώ και καιρό νομιμοποίηση από τις «αντικειμενικές συνθήκες» που έχει δημιουργήσει η κρίση.

Η υπερσυντηρητική κεφαλαιοποίηση της κοινωνικής ανασφάλειας από το κράτος και την ελληνική ακροδεξιά έχει αρχίσει ήδη να βγάζει καρπούς και οι νεόκοπες κοινωνικές ταυτότητες της περιόδου διαχέουν το ομοφοβικό και ρατσιστικό τους μίσος στις γειτονιές της Αθήνας. Τα παραδοσιακά οπισθοδρομικά στοιχεία της ελληνικής πολιτικής κουλτούρας κερδίζουν ξανά έδαφος και αναιρούν δικαιώματα και κεκτημένα χρόνων, τόσο σε εργασιακό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Σκοταδιστικές προκαταλήψεις αναπαράγονται σε δηλώσεις και συζητήσεις με τον πλέον επίσημο και ακραία ρατσιστικό τρόπο. Όλα ολισθαίνουν προς τα πίσω και στο βάθος δεν φαίνονται ακόμα αναχώματα.

Μέσα σ’ αυτήν την έξαρση συντηρητικού πανικού, ακούσαμε τον γενικό γραμματέα του ΚΚΕ να δηλώνει αναφερόμενος στους ομοφυλόφιλους πως ο σεξουαλικός τους προσδιορισμός «είναι δική τους προσωπική υπόθεση, δεν είναι δημόσια ούτε πρέπει να γίνει». Δήλωση που δε διαφέρει πολύ απ’ την σχετικά διευρυμένη αντίληψη «εγώ με τους γκέι δεν έχω πρόβλημα, αρκεί να μην τους βλέπω». Η δημόσια σφαίρα ήταν πάντα το πεδίο άσκησης της κυρίαρχης πολιτικής και μέχρι σήμερα λίγα έχουν αλλάξει σε σχέση με τον έμφυλο προσδιορισμό του. Η θηλυπρέπεια δεν χωράει στον επιθετικό ανδρισμό που χαρακτηρίζει τους πολεμοχαρείς συνειρμούς της πολιτικής και οι ίδιοι λόγοι που απορρέουν και κατευθύνονται απ’ την κυρίαρχη ιδεολογία μοιάζουν να μην αφήνουν ανεπηρέαστη την παραδοσιακή αριστερά, που συνεχίζει να αναπαράγει στο εσωτερικό της αυτές τις αντιλήψεις πιο ισχυρές από πριν, συμπαρασυρόμενη απ’ τη συνολική κοινωνική μετατόπιση.

Πάντως, η πάγια θέση του ΚΚΕ για την ομόφυλη σεξουαλικότητα ήταν πάντα η ίδια, δεν πέσαμε απ’ τα σύννεφα. Όπως εύστοχα σημειώνει η Ε. Βαρίκα[1], οι ντετερμινιστικές αντιλήψεις για την Ιστορία και την ταξική πάλη, με όλους τους βιολογικούς συνειρμούς και τις ανασταλτικές προκαταλήψεις για τον ιστορικό ετεροκαθορισμό της κοινωνικής συμπεριφοράς που εμπεριέχουν, συντήρησαν μέχρι σήμερα εντός της Αριστεράς συστηματικές έμφυλες διακρίσεις και δημιούργησαν πολλές φορές πρόσφορο έδαφος ανοχής σε σεξιστικές συμπεριφορές. Δεν είναι τυχαία η φαινομενικά οικονομίστικη αντίληψη περί «δευτερευόντων ζητημάτων» που κυριαρχεί στη σύγχρονη κουλτούρα των οργανώσεων της ελληνικής αριστεράς. Και δεν χρειάζεται να μπούμε σε μια περιπτωσιολογική περιγραφή για να καταλήξουμε στη δυσκολία της να αντιμετωπίσει τις πολιτικοκοινωνικές δυναμικές των νέων μορφών των κοινωνικών σχέσεων.

Το σύγχρονο κράτος χρησιμοποιεί πολλαπλές μορφές καταπίεσης των κοινωνικών αντιστάσεων και δεν διστάζει να στοχεύει στα σώματά μας για να το πετύχει. Η σεξουαλικότητα γίνεται εργαλείο διαχείρισης της κοινωνικής συμπεριφοράς, οριοθετώντας το αποδεκτό απ’ το Άλλο, το λευκό απ’ το σκουρόχρωμο, το αντρικό απ’ το θηλυπρεπές, το γηγενές απ’ το ξένο. Η διατήρηση της «εθνικής καθαρότητας» φέρεται ως η μόνη εγγύηση για την έξοδο απ’ το χάος και πρέπει να πολεμηθεί ό,τι τη μολύνει. Ακόμα και όταν οι κοινωνικές ανισότητες δεν μπορούν να φυσικοποιηθούν με γνώμονα βιολογικά κριτήρια, αρκεί η επιστροφή στις θρησκευτικές προκαταλήψεις.

Πράγματι, φαίνεται πως όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια και όταν το καθεστωτικό μπλοκ δεν καταφέρνει να ορθολογικοποιήσει πλήρως τη φυσικότητα της κοινωνικής ανισότητας, όπως έχει καταφέρει στο παρελθόν με «επιτυχία» (βλ. δίωξη και διασυρμός οροθετικών γυναικών θυμάτων πορνείας) κωδικοποιώντας τον ανεπιθύμητο ξένο σε μολυσμένο επικίνδυνο σώμα, καταστρατηγεί θεϊκές εντολές και κυνηγάει μάγισσες. Έτσι σήμερα, ο εσωτερικός εχθρός έχει επιλεχθεί για τη θυσία. Στο τέλος, μπροστά στο θέαμα ή θα κλείσουμε το δρόμο για τη γκιλοτίνα ή θα βρεθούμε ανάμεσα στο πλήθος που θα παρακολουθεί ηδονικά.

 

[1] E. Varikas, «Today, more than ever: A comment on the so called “secondary” issues facing the Left in a period of crisis», Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης, εκδ. Θεμέλιο, Αθήνα 2013.

 

Διαβάστε ακόμα

Πορεία ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων: φωτογραφίες

Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις

 

Share

Πορεία ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων: φωτογραφίες

IMG_2071

κείμενο-φωτογραφίες Λίνα Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από την πορεία ευαισθητοποίησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που διοργανώθηκε από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων. Η πορεία είχε πολύ κόσμο, ρυθμό και ευφάνταστα συνθήματα. Ξεκίνησε από την Πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, όπου έγινε η τελευταία επίθεση μίσους ενάντια σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων, και κατέληξε στη Βουλή, την ώρα που ολοκληρωνόταν η συζήτηση για το “αντιρατσιστικό” νομοσχέδιο.

Διαβάστε ακόμα

Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Καταγγελία: Αναίτια Προσαγωγή τριών μελών της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

african women

Αφρικανές ακτιβίστριες προσάγονται μετά την θεατρική τους πρόβα.

Αστυνομικοί προσήγαγαν τρεις γυναίκες μέλη της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, τις Λορέττα Μακόλιν, Άουα Σάνκο και Μόνικα Άσκεντον παρ’ ότι οι τελευταίες επέδειξαν τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα.

Η αναίτια προσαγωγή έγινε Δευτέρα βράδυ στις 9μμ στον Κεραμεικό, έξω από το χώρο όπου οι τρεις γυναίκες συμμετείχαν σε θεατρική πρόβα της μεικτής ομάδας της ‘Ενωσης Αφρικανών Γυναικών και της Ακτιβιστικής Ομάδας Θεάτρου του Καταπιεσμένου. Στις επίμονες ερωτήσεις των ίδιων και των υπόλοιπων παρευρισκομένων για τους λόγους της προσαγωγής, οι αστυνομικοί απαντούσαν προκλητικά ότι τις θεωρούν ύποπτες (χωρίς, προφανώς, να αναφέρουν το αδίκημα!). Οι αστυνομικοί,που δεν έφεραν διακριτικά, αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματά τους. Το μόνο που καταγράφηκε ήταν ο αριθμός κυκλοφορίας της κλούβας (ΕΑ 20281).

Οι τρεις γυναίκες κρατήθηκαν για δυο ώρες στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στην οδό Πέτρου Ράλλη. Η δικηγόρος τους απειλήθηκε από τον αστυνομικό διευθυντής Καλύβα “θα σου περάσω χειροπέδες αν δε φύγεις τώρα”, αφού κόλλησε το πρόσωπό του στο πρόσωπό της.

“Μας οδήγησαν εμάς, τρεις γυναίκες, σε ένα δωμάτιο με άλλους 35 άντρες, τους μέτρησα. Όταν ρώτησα τον αστυνομικό αν υπάρχει άλλο δωμάτιο για γυναίκες, μου απάντησε “μη μιλάς καριόλα, εδώ είναι Ελλάδα. Αν ήσουν άντρας θα σε είχα βουτήξει από τα μαλλιά!”

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν εντελώς αχρείαστη. Με ένα τηλέφωνο, ένας αστυνόμος που διενεργεί έλεγχο μπορεί να ενημερωθεί από το τμήμα αλλοδαπών, χωρίς να χρειαστεί καμία προσαγωγή.

“Είναι άδικο. Γιατί μας δίνουν νόμιμα έγγραφα; Δεν υπάρχει κανένας λόγος αφού δεν τα σέβονται. Μετά από 32 χρόνια στην Ελλάδα, δε μπορώ να πιστέψω σε τι κράτος ζούμε. H κόρη μου δε μπορούσε να το πιστέψει.”

Πηγή: Ένωση Αφρικανών Γυναικών

 

Share

Μεγαλώνοντας ένα λευκό παιδί, ή ακόμη καλύτερα, μεγαλώνοντας με μια μιγάδα μάνα

interracial-love

της Μπέττυς Σεμακούλα

Μικρή αναρωτιόμουν γιατί η μάνα μου παντρεύτηκε έναν μαύρο και το δικό μου χρώμα βγήκε καφέ.

Αναρωτιόμουν εγώ αλλά δεν προκαλούσαν την απορία μου οι συμπεριφορές άλλων. Αυτό 30 χρόνια πριν. Κι εκεί που λες ότι ο κόσμος πάει μπροστά και όχι πίσω, έχω σήμερα μια λευκή κόρη που αναρωτιέται για το χρώμα της μάνας της όχι γιατί η ίδια νιώθει άσχημα αλλά γιατί οι συμπεριφορές των φίλων της, της προκαλούν αμηχανία.

Εκεί στο πάρκο της γειτονιάς μας, εκεί με πλησίασε μια φίλη της 7χρονης κόρης μου για να μου πει: «το ξέρετε ότι η Σύλβια παίζει στο σχολείο μόνη της γιατί την κοροϊδεύουν που η μαμά της είναι μαύρη»;

Σοκ και δέος. Σοκ γιατί επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά πως τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Δέος απέναντι σε όλες τις μάνες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με φόβο απέναντι στο διαφορετικό. Κυρίες μου, μαζέψτε τα παιδιά σας! Όχι για να προστατεύσετε το δικό μου παιδί, αλλά τα δικά σας. Που αύριο ίσως χρειαστεί να συγκατοικήσουν με έναν «ξένο», ίσως βρεθούν οι ίδιοι «ξένοι» σε «ξένη» χώρα και ακόμη «χειρότερα» ίσως ερωτευτούν κάποιον «ξένο».

Κάθεσαι στο σπίτι σου και μιλάς για παγκοσμιοποίηση. Ποια παγκοσμιοποίηση κυρά μου που δεν έχεις καν αντιληφθεί τι πάει να πει «πολίτης του κόσμου»; Που αν βρεθείς σε κεντρική πλατεία του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης ή άλλης μεγαλούπολης, θα νιώσεις εξωγήινος και δε θα αντέξει η ματιά σου την τόση διαφορετικότητα. Μιλάς για bullying και δεν αναγνωρίζεις ότι σχολικός εκφοβισμός είναι ακριβώς αυτό. Αυτό που κάνει το παιδί σου στο παιδί μου γιατί εγώ έχω άλλο χρώμα. Ή αυτό που κάνουν σε μια άλλη συμμαθήτρια απομονώνοντας την και αποκαλώντας την «βρωμιάρα».

Ή ακόμη ακόμη αυτό που κάνουν σε μια τρίτη απλά επειδή κι αυτή κάπου διαφέρει. Αυτό είναι το bullying αν δεν το κατάλαβες ακόμη. Κι αδιαφορία είναι, να μην διδάσκεται στα σχολεία ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Συμφέρει να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά. Άλλωστε ποιος να ασχοληθεί με μεμονωμένα περιστατικά; Πρέπει να διαλυθεί όλο το σχολείο για να αξίζει της προσοχής μας. Μην ανησυχείτε όμως, έτσι όπως το πάμε, διαλύεται το σχολείο και το χειρότερο είναι ότι εμείς… Πετάμε χαρταετό όπως λένε και οι νέες γενιές σήμερα.

Στην δήλωση «μαμά λένε ότι είσαι μαύρη», η εντελώς φυσική απάντηση μου «μα είμαι παιδί μου» που δίνω στην κόρη μου, την γεμίζει χαρά και σιγουριά. Αφενός γιατί καταλαβαίνει πόσο ανόητη είναι η συζήτηση που κάνουν οι φίλοι της, αφετέρου γιατί το να είσαι «μαύρη» δεν διαφέρει από το να είσαι «χοντρή», «ψηλή», «κοντή», «ξανθιά», «ασπρουλιάρα» ή οτιδήποτε άλλο. Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό σου γνώρισμα. Κι εμένα αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα μου έχει χαρίσει μέχρι σήμερα πολλούς φίλους, θαυμαστές, έρωτες, αγάπες και λουλούδια. Αλλά πώς να το αντιληφθεί πλήρως ένα πιτσιρίκι όταν δεν το έχεις ακόμη εμπεδώσει εσύ ο ενήλικας;

«Και γιατί μαμά το καλοκαίρι όλοι θέλουν να μαυρίζουν ενώ κοροϊδεύουν εσένα»; Γιατί παιδί μου η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όριο. Σύντομα θα το καταλάβεις.

Το χρώμα «φωνάζει» και πιο εύκολα θα δεχθείς χλευασμό, κοροϊδία, σχόλια κ.λπ. Αλλά δεν είναι μόνο το χρώμα. Είναι τα σπαστά ελληνικά του γείτονα, ο Τούρκος, ο Αλβανός, ο Κινέζος. Εσείς που για όλους βρίσκετε να πείτε αυτό που πληγώνει, η ιστορία θα σας εκδικηθεί καλύτερα από όλους. Το μέλλον των παιδιών σας το ίδιο. Και για να τελειώνουμε με αυτό, ΔΕΝ πουλάνε όλοι οι μαύροι CD, ΔΕΝ κάνουν όλοι οι Κινέζοι παράνομο εμπόριο και σας παίρνουν τις δουλειές, ΔΕΝ είναι όλες οι Αφρικανίδες εκδιδόμενες ούτε όλοι οι μετανάστες βρωμεροί και άπλυτοι. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ.

Όσο για μας (κι ευτυχώς σε αυτό το εμάς συμπεριλαμβάνονται πολλοί φίλοι και γνωστοί), εμείς θα βλέπουμε πάντα την ψυχή. Κι αυτό είναι επιλογή. Τα υπόλοιπα είναι απλά σκιές απαίδευτων μυαλών και αδιάφορων ζωών.

(Είπα να σταματήσω να γράφω για θέματα ρατσισμού και διαφορετικότητας αλλά όσο βλέπω να συνεχίζεται το ίδιο βιολί…συνεχίζω. Θα σταματήσω όταν αλλάξουμε mentalitè…)

Πηγή: 1 Against Racism

 

 

Share

Ισλαμοφοβία: Η δύσκολη ζωή και ο ρατσισμός που βιώνουν οι μουσουλμάνοι στη Δύση

go-home

Ο φόβος της τρομοκρατίας και η ξενοφοβία που διακατέχει τον σύγχρονο κόσμο, ιδίως μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, έχει ως αποτέλεσμα ένα παράλογο και απαράδεκτο κύμα ρατσισμού και κοινωνικής κατακραυγής απέναντι στους Μουσουλμάνους των ΗΠΑ, αλλά και της Ευρώπης.

Βιώνοντας καθημερινά την απαξίωση, οι μουσουλμάνες που ζουν στη Βρετανία, τηρώντας ταυτόχρονα τις παραδόσεις του λαού τους, μιλούν για πρώτη φορά στην Telegraph και τη δημοσιογράφο Αβα Βιντάλ, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους και την καχυποψία με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι.

«Είναι κάτι που βιώνω από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. Από το να με αποκαλούν Οσάμα Μπιν Λάντεν ή τρομοκράτισσα, έχω ακούσει πραγματικά τα πάντα» αναφέρει η Ζαμπ Μουσταφά, Βρετανή μουσουλμάνα δημοσιογράφος που ειδικεύεται στα δικαιώματα και τον πολιτισμό των γυναικών, μιλώντας στην Telegraph.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη φαίνεται ότι η ζωή δεν ήταν ποτέ ξανά ίδια για τους μουσουλμάνους που ζουν στο δυτικό κόσμο. Ξαφνικά ένας προβολέας φώτισε το Ισλάμ, όχι όμως για καλό.

«Είτε είστε μαζί μας, ή είστε με τους τρομοκράτες», ανακοίνωσε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους σε συνέντευξη Τύπου μετά από τις επιθέσεις. Και πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν σιωπηλά ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν εναντίον τους. Όλα υπόκεινται σε έλεγχο: το ντύσιμο, οι πεποιθήσεις, ο τρόπος ζωής τους. Άνθρωποι που ποτέ πριν δεν είχαν καν διαβάσει το Κοράνι, συμπεριφέρονταν σαν να είχαν περισσότερες γνώσεις κι από Ισλαμικούς μελετητές.

«Κοιτάξτε πώς φέρονται στις γυναίκες τους, τις κουκουλώνουν με μπούργκες, δεν τις αφήνουν να βγουν μόνες και ελέγχουν ότι κάνουν, ενώ στη Σαουδική Αραβία δεν τις αφήνουν καν να οδηγούν» είναι φράσεις που οι μουσουλμάνοι τις Ευρώπης ακούνε συχνά. Αλλά αυτό είναι μια λανθασμένη αντίληψη.

Όπως αναφέρει η Βιντάλ: «Δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν χώρες όπου η κυρίαρχη θρησκεία είναι το Ισλάμ και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται άσχημα. Αλλά εκεί η πατριαρχία είναι το πρόβλημα, όχι το Ισλάμ. Στο Ισλάμ, τα δικαιώματα των γυναικών είχαν αναγνωριστεί πολύ νωρίτερα από ό, τι ήταν στη Δύση. Ένας επιθεωρητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα δήλωσε πρόσφατα ο σεξισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο να είναι πιο «διάχυτος» από οποιαδήποτε άλλη χώρα έχει επισκεφθεί ποτέ, περισσότερο κι από πολλές μουσουλμανικές χώρες».

«Αυτό που βρίσκω εντελώς αποτρόπαιο» συνεχίζει η Βιντάλ «είναι το γεγονός ότι οι δυτικοί από την μία ανησυχούν για τις μουσουλμάνες γυναίκες κι από την άλλη τους φέρονται απαξιωτικά».

Μια έκθεση από το Πανεπιστήμιο του Μπίρμινγκχαμ αναφέρει ότι οι επιθέσεις σε μουσουλμάνες γυναίκες αντιπροσωπεύουν το 58% του συνόλου των περιστατικών. Από αυτά τα περιστατικά, το 80% ήταν οπτικά αναγνωρίσιμα, δηλαδή φορούσαν μαντίλα, νικάμπ ή άλλα ρούχα που σχετίζονται με το Ισλάμ.

Από μικροαστικό κοινωνικό ρατσισμό μέχρι σωματικές επιθέσεις, οι μουσουλμάνες γυναίκες του δυτικού κόσμου που πέφτουν θύματα κακοποίησης φοβούνται πολύ να πάνε στην αστυνομία.

«Η συχνά ρατσιστική ρητορική κάνει σίγουρα τα πράγματα χειρότερα» αναφέρει η Ζαμπ. «Είμαι σίγουρη ότι ο δυτικός κόσμος αισθάνεται μίσος προς τους μουσουλμάνους. Τα θύματα πηγαίνουν στην αστυνομία, αλλά αποτυγχάνει να το διερευνήσει, πόσο μάλλον να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια».

Μάλιστα, πολλές μουσουλμάνες αναγκάζονται να βγάζουν την μαντήλα τους στο δρόμο, φοβούμενες ρατσιστικές επιθέσεις. Ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις υβριστικής συμπεριφοράς απέναντι σε μουσουλμάνες, στο μετρό ή στον δρόμο, επειδή απλώς φοράνε μαντήλα.

Δυστυχώς στον Δυτικό κόσμο, ο ρατσισμός προς τους μουσουλμάνους υπάρχει πλέον ως μια κοινωνική νόρμα που παρέχει ένα σαφές πλαίσιο για τη λεκτική ή σωματική επίθεση που είναι ορατή σε σχεδόν καθημερινή βάση.

«Δυστυχώς με το να χρησιμοποιείται τόσο πολύ ισλαμοφοβική ρητορική σε ορισμένες περιπτώσεις, από τους πολιτικούς που κοιτάζουν να κερδίσουν ψήφους τρέφοντας τους φόβους των ανθρώπων το πρόβλημα αυτό μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερο» καταλήγει η Ζαμπ.

Πηγή: iefimerida

 

Share

Είμαστε όλες Κλαούντια

Το πρωί του Σαββάτου (15.3.2014) εντοπίστηκε ένα αστυνομικό όχημα στη Λεωφόρο Ιντεντέντε Μαγκαλιάες, βόρεια του Ρίο ντε Τζανέιρο, να σέρνει κάτω από τον προφυλακτήρα του το σώμα μιας γυναίκας για περίπου 250 μέτρα. Το θύμα ήταν η Κλαούντια Σίλβα Φερρέιρα, 38 ετών, καθαρίστρια.

Σύμφωνα με μαρτυρίες το σώμα της γυναίκες χτυπούσε μια στην άσφαλτο και μια στα αυτοκίνητα που απλά προσπαθούσαν να το προσπεράσουν. Είναι βέβαιο ότι οι αστυνομικοί παράβλεψαν τις ειδοποιήσεις των άλλων οδηγών.

Σύμφωνα με την αστυνομία η Κλαούντια Φερρέιρα τραυματίστηκε κατά τη διάρκεια ανταλλαγής πυρών ανάμεσα σε αστυνομικούς και εμπόρους ναρκωτικών στο λόφο της Κονγκόνια, στη Μαδουρέιρα. Σύμφωνα με την κατάθεση των αστυνομικών, η Κλαούντια τους ζήτησε βοήθεια για τη ζωή της και γι’ αυτό την πήραν για να τη μεταφέρουν στο νοσοκομείο. Όταν έφτασε στο νοσοκομείο ήταν ήδη νεκρή.

της Ταντάρα Σάντους

Δεν γνώριζα την Κλαούντια.

Όμως, παρόλο που ποτέ δε γνώρισα την Κλαούντια, ξέρω ότι καθάριζε πατώματα στο Ναυτικό Νοσοκομείο Μαρσίλιου Ντίας. Ξέρω επίσης ότι ήταν μαύρη, όπως και όλα της τα παιδιά, και ξέρω ότι ζούσε σε ένα λόφο, ο οποίος δεν είναι από εκείνους που έχουν ιδιωτική ασφάλεια, φυλάκια και ελικοδρόμια. Όχι, είναι από εκείνους τους λόφους, όπου πάρα πολλές φορές υπάρχει έλλειψη σε νερό, κατά καιρούς ελλείψεις σε τρόφιμα και δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ ηρεμία.

Ξέρω επίσης ότι είχε συνηθίσει να ακούει πυροβολισμούς και φοβόταν ότι τα παιδιά της θα δολοφονούνταν από αστυνομικούς.

Αν το σκεφτώ καλύτερα, ίσως γνωρίζω την Κλαούντια. Ίσως γνωρίζω και τα παιδιά της Κλαούντια.

Θυμάμαι εκείνον τον γιο της Κλαούντια, ο οποίος δολοφονήθηκε στο δρόμο μπροστά από το σπίτι, εδώ στη βόρεια ζώνη του Σάο Πάολο. Είχε κι έναν άλλο γιο, τον οποίο τον είχαν δέσει και τον ξυλοκόπησαν μια από αυτές τις μέρες. Θυμάμαι ακόμα και το σύζυγο της Κλαούντια, ο οποίος βασανίστηκε μέχρι θανάτου μέσα σε ένα κελί της αστυνομίας στη Ροζίνια. Και την κόρη της Κλαούντια, η οποία βιάστηκε μια μέρα, ξανά, μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Θυμάμαι επίσης τους φίλους της Κλαούντια. Και είναι πολλοί. Μερικοί καθαρίζουν επίσης πατώματα, άλλοι μαζεύουν σκουπίδια, τοποθετούν πλάκες, πλένουν ρούχα, μαγειρεύουν, βάφουν τοίχους, οδηγούν λεωφορεία… Και αυτοί επίσης έχουν συνηθίσει να ακούνε πυροβολισμούς και να τρώνε χαστούκια στο πρόσωπο.

Αλλά παρ’ όλα αυτά είναι φίλοι της Κλαούντια, ακόμα κι αν όλοι αυτοί δεν γνωρίζονται μεταξύ τους ακόμη. Ακόμα κι αν όλοι αυτοί δεν έχουν κάνει ακόμη μια συζήτηση μεταξύ τους.

Στην κηδεία της Κλαούντια δε θα συναντηθούν. Ίσως στην επόμενη.

Κάποια στιγμή, είμαι βέβαιη, θα συναντηθούν.

Και τότε κανείς δε θα μαζεύει πια τα σκουπίδια σας ούτε θα δέχεται πια πυροβολισμούς από όπλα.

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Marcha Mundial das Mulheres

 

#SOMOSTODASCLAUDIA

#SOMOSTODOSCLAUDIADASILVA

#DESMILITARIZAÇÃOJÁ

 

 

 

Share

Εσθήρ Κοέν: Μου είναι αδιάφορος ο πρόεδρος της Γερμανίας, τι να του πω;

Η Εσθήρ Κοέν είναι μια από τα ελάχιστα μέλη της εβραϊκής κοινότητας των Ιωαννίνων που γλίτωσε από το Αουσβιτς. Την 90χρονη ζήτησε να συναντήσει κατά την επίσκεψή του στο μαρτυρικό χωριό Λιγκιάδες Ιωαννίνων ο γερμανός πρόεδρος Γιόαχιμ Γκάουκ.

Έτσι, τα φώτα της δημοσιότητας στράφηκαν πάνω της. Η ίδια ωστόσο δηλώνει: «Μου είναι αδιάφορος ο πρόεδρος της Γερμανίας. Τι να του πω; Τι να μου πει; Πώς να του ξεδιπλώσω τον πόνο μου για να τον καταλάβει;»

Η Εσθήρ Κοέν δεν μιλά, όμως, μόνο για τη θηριωδία των ναζί, αλλά και για τη συμπεριφορά των χριστιανών συντοπιτών της.

Η συγκλονιστική μαρτυρία της δημοσιοποιήθηκε από την Καθημερινή και το ΣΚΑΙ. Μιλώντας στο κανάλι το πρωί της Παρασκευής, λίγες ώρες πριν από τη συνάντηση με τον Γιόαχιμ Γκάουκ, η Εσθήρ Κοέν λέει:

«Μου είναι αδιάφορος ο πρόεδρος της Γερμανίας. Τι να του πω και τι να μου πει; Δεν μπορώ να του μιλήσω ελληνικά και να του ξεδιπλώσω τον πόνο μου για να τον καταλάβει. Όλα έχουν ειπωθεί. Αυτά που βιώσαμε εμείς, δεν μπορεί να τα καταλάβει. Δεν είναι δυνατόν να καταλάβει.

»Τι φταίξαμε; Ποιος ο λόγος; Μας ξεκλήρισαν. Μας πήραν από τα σπίτια μας σαν τσουβάλια, χειρότερα κι από ζώα, σε ένα μικρό βαγόνι 75 άτομα, μάνες με μωρά παιδιά. Η νύφη μου γεννούσε την ώρα που φθάναμε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης κι ο Γερμανός της έδωσε μια κλωτσιά κι εμένα με πέταξε έξω. Δεν ξέρω τι απέγινε. Δεν περιγράφονται αυτές οι εικόνες με λόγια» είπε.

Ερωτηθείσα εάν η Ελλάδα πρέπει να επιμείνει στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων, η κυρία Κοέν σημείωσε: «Μας κοροϊδεύουν όλους. Μας κάνουν οικονομικό πόλεμο, γιατί μόνο η μικρή Ελλαδίτσα μπόρεσε και σταμάτησε για δύο ημέρες τη Γερμανία στον Γοργοπόταμο και έγινε η απόβαση στη Νορμαδία. Δεν θα μας το συγχωρέσουν ποτέ».

Στην εφημερίδα η 90χρονη έχει περιγράψει τραγικές στιγμές από τα όσα έζησε στο Αουσβιτς, καθώς και τον τρόπο που γλίτωσε. Όμως, δεν μιλά μόνο για της θηριωδίες των ναζί, αλλά και για τον τρόπο που συμπεριφέρθηκαν οι χριστιανοί συντοπίτες της.

«Όταν μας έβγαζαν από τα σπίτια μας και μας έσερναν στους δρόμους για να μας πάνε στην Γερμανία, δεν τράβηξε κανένας γείτονας ούτε το κουρτινάκι για να δει τι γίνεται» ανέφερε.

Η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε τα ξημερώματα της 25ης Μαρτίου του 1944. Με με τη βοήθεια της ελληνικής χωροφυλακής, η Γκεστάπο άδειασε την εβραϊκή γειτονιά των Ιωαννίνων και στοίβαξε σε φορτηγά 1.725 άντρες, γυναίκες και παιδιά.

«Δεν μας πόνεσε κανένας. Να δω ένα πρόσωπο στο τζάμι. Υπήρχε φόβος, δεν λέω, αλλά κάποιος θα έπρεπε να έχει το θάρρος, να στείλει ένα φιλί από το παράθυρο. Αυτό με πόνεσε πιο πολύ. Είχα τρέξει στους δρόμους μαζί τους…» είπε.

Όταν η Εσθήρ Κοέν κατάφερε να επιστρέψει στα Ιωάννινα από το Αουσβιτς -όπου δολοφονήθηκαν σχεδόν όλα τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς της, χωρίς εκείνη να γνωρίζει επακριβώς την τύχη τους-, πήγε στο σπίτι της και -όπως είπε- «με πόνο είδα έναν άγνωστο να ανοίγει· αντί να είναι η μητέρα μου εκεί».

«Χτύπησα την πόρτα και άνοιξε ένας άγνωστος. “Τι θέλετε”, με ρώτησε; “Εδώ είναι το σπίτι μου”, του είπα. “Θυμάσαι αν είχε φούρνο το σπίτι;”, είπε. “Ναι, βέβαια ψήναμε το ψωμί και ωραίες πίτες”, συνέχισα όλο χαρά. “Ε, λοιπόν, εξαφανίσου. Γλίτωσες από τους φούρνους στη Γερμανία, θα σε ψήσω εδώ στον φούρνο του σπιτιού σου”, άκουσα με φρίκη να μου λέει» περιέγραψε.

Πηγή: in.gr

 

Share

Ολοκληρώθηκε η δίκη για την απόπειρα φόνου και βιασμό στην Πάρο

της Σίσσυς Βωβού

Στις 28 Ιανουαρίου έγινε η δίκη για την απόπειρα φόνου και βιασμό της 15χρονης Μυρτούς στην Πάρο, το καλοκαίρι του 2012. Το δικαστήριο αποφάσισε συνολική ποινή ισόβιας κάθειρξης συν 25 έτη φυλάκισης (συνυπολογίσθηκε η κλοπή του κινητού, που τεκμηρίωνε το δόλο) και απέλαση του θύτη όταν και εάν βγει από τη φυλακή. Το κλίμα, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ήταν βαρύ, με τη μητέρα να θρηνεί αφού αναβίωνε η τραγική κατάσταση που είχε ζήσει το 15χρονο τότε κοριτσάκι της. Ο θύτης ανέφερε: «Δέχομαι όλες τις κατηγορίες. Ζητώ συγγνώμη από την οικογένεια της για ό,τι έχω κάνει». Σύμφωνα με την πρόταση του εισαγγελέα, του επιβλήθηκαν οι ποινές:

  • για τη ληστεία, ισόβια κάθειρξη
  • για την απόπειρα ανθρωποκτονίας, κάθειρξη 18 ετών
  • για το βιασμό κάθειρξη 18 ετών
  • για την παράνομη εργασία, τρεις μήνες φυλάκιση

Το ενθαρρυντικό στην δίκη για το φρικτό αυτό έγκλημα, είναι ότι ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του, μεταξύ άλλων είπε: «Δεν τον θεωρώ ένοχο επειδή είναι πακιστανός ή αλλοδαπός. Γιατί λίγους μήνες μετά, θυμόμαστε την περίπτωση στην Ξάνθη, όπου Έλληνας βίασε και έκαψε ζωντανή την κοπέλα έξω από το σπίτι της. Είναι ένοχος για την κτηνωδία που προκάλεσε, κι αυτό οφείλεται στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ψυχή του, στον χαρακτήρα του». Με τέτοιες δηλώσεις, ακυρώνει και αδειάζει τα ΜΜΕ που προβάλλουν διαρκώς την εθνικότητα του δράστη για να προκαλέσουν το ρατσιστικό μίσος, αντί να αναγνωρίζουν αυτό το έγκλημα ως στοιχείο της έμφυλης βίας που απλώνεται γύρω μας και για την εξάλειψη της οποίας πρέπει να γίνει μεγάλος αγώνας.

Η νεαρή και τραγική κοπέλα, αφού πέρασε 7 μήνες σε κέντρο αποκατάστασης στις ΗΠΑ, βρίσκεται τώρα σε παρόμοιο κέντρο στη Λάρισα. Έχει κάποια επικοινωνία με το περιβάλλον, αλλά καμιά κινητικότητα ακόμα. Ελπίζουμε και ευχόμαστε κάποια στιγμή να συνέλθει από τη βαριά αναπηρία της.

 

Share

Η ύποπτη μαντίλα

του Niko Ago

Πέμπτη πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Έπειτα από δυο εβδομάδες στην Ελλάδα, η ώρα της επιστροφής στη Σουηδία και το δρομολόγιο λέει Αθήνα-Παρίσι-Στοκχόλμη. Οι έλεγχοι έχουν γίνει συνήθεια, και αφού διεκπεραιώνονται μονότονα, μαζί με τους άλλους ταξιδιώτες υποβαλλόμαστε στη ρουτίνα της αίθουσας αναμονής. Δίπλα μου κάθεται μια νεαρή γυναίκα, που φοράει μαντίλα, και μαζί της ένας χαρούμενος μπόμπιρας που παίζει στο δάπεδο με το αεροπλανάκι του. Ζηλεύω αφόρητα την ξεγνοιασιά του.

Η ώρα της επιβίβασης έχει έρθει και κατευθυνόμαστε προς τον τελευταίο έλεγχο. Όπως σε λίγα πια αεροδρόμια της Ευρώπης, δίπλα στις κοπέλες της εταιρίας, κάθεται ένας αστυνομικός. Η κυρία με τη μαντίλα και τον πιτσιρικά, είναι στο γκρουπ που θα επιβιβαστεί πρώτο. Η υπάλληλος κοιτάει το διαβατήριο και το εισιτήριο αλλά σε αντίθεση με τους άλλους, προφανώς λόγω μαντίλας που φοράει η κυρία, φωνάζει τον αστυνομικό και του το δίνει. Είμαι σε πολύ κοντινή απόσταση και ακούω τα πάντα. Αυτός κάνει νόημα στην κυρία να παραμερίσει και τη ρωτάει στα ελληνικά και στον ενικό: «Από πού είσαι;». Εκείνη σηκώνει τους ώμους και χαμογελάει αμήχανα. Ξανά το όργανο: «από πού είσαι;». Είναι ξεκάθαρο πως δεν καταλαβαίνει ελληνικά διότι δεν αντιδρά. Περιεργάζεται το διαβατήριο στο φως ο αστυνομικός -είναι της Γαλλικής Δημοκρατίας- θέλοντας να ανακαλύψει κάποια «λαδιά» και ταυτόχρονα φωνάζει την υπάλληλο να μεταφράσει στα αγγλικά. Τη ρωτάει η υπάλληλος και η κυρία ανταποκρίνεται απαντώντας πως είναι πολίτης Γαλλίας.

Γαλλία, λέει η υπάλληλος στον αστυνομικό. «Ρώτα την πού μένει στην Ελλάδα», επιμένει εκείνος. «Παρίσι», απαντά η κυρία. «Και στην Ελλάδα;» ξανά ο αστυνομικός. Χαμογελάει ειρωνικά και επαναλαμβάνει με φτωχά αγγλικά ότι έχει έρθει επίσκεψη στην Ελλάδα και ότι είναι πολίτης και κάτοικος Γαλλίας. «Ρώτα το παιδί», λέει ο αστυνομικός. Ο μικρός έχει πιαστεί στο παντελόνι της μητέρας του και προσπαθεί… να απογειώσει το αεροπλανάκι του στο κορμί της. Τον ρωτάνε στα αγγλικά και η μητέρα λέει πως μόνο γαλλικά ξέρει. Δείχνει να πείθεται ο αστυνομικός και της δίνει διστακτικά το διαβατήριο, με βλέμμα του τύπου «εσύ κάτι μου κρύβεις αλλά φύγε αυτή τη φορά».

Η διαδικασία δεν κράτησε πάνω από δυο λεπτά, με όλους τους άλλους επιβάτες να έχουν καρφώσει τα μάτια πάνω τους. Παίρνει το διαβατήριο και το παιδί από το χέρι και προχωράει. Στο αεροπλάνο, κάποια στιγμή που σηκώνομαι, τη βλέπω να διαβάζει τη “Liberation”. Σίγουρα θα της μείνει αξέχαστη η επίσκεψη στην Αθήνα. Και όχι μόνο λόγω καιρού και των συγγενών που συνάντησε, φαντάζομαι. Και μόνο η μαντίλα που φορούσε, την έκανε ύποπτη. Όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλους, τους κάνει ύποπτους το χρώμα.

Πηγή: protagon

 

Share

Φυλακισμένες μητέρες ανηλίκων: Σταμάτη – Οσμάνογλου σημειώσατε 1

της Σίσσυς Βωβού

Καθημερινές είναι οι δημοσιεύσεις στα μίντια για την κατάσταση της υγείας της κυρίας Βίκυ Σταμάτη, η οποία έχει καταδικαστεί για 12 χρόνια ως αποδέκτρια προϊόντων εγκλήματος και συνένοχη στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, στην υπόθεση για τις παχυλές και αμέτρητες μίζες που έπαιρνε ο σύζυγός της Άκης Τσοχατζόπουλος.

Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα και το αίτημα για διακοπή κράτησης της κυρίας Σταμάτη, γιατί έχει αυτοκτονικό ιδεασμό, αρνείται να φάει και καταγγέλλει την αποκοπή της από το ανήλικο παιδί της.

Πίσω από τη δημοσιότητα την οποία απολαμβάνει η διάσημη σύζυγος, όμως, υπάρχει η αφάνεια εκατοντάδων γυναικών με ανήλικα τέκνα, που βρίσκονται έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές. Γυναικών που επίσης διεκδικούν την διακοπή της κράτησής τους επειδή έχουν ανήλικα τέκνα, όμως δεν αρνούνται να φάνε, ενώ κάποιες δουλεύουν στις εργασίες της φυλακής για να μειώσουν την ποινή τους.

Πολλές από αυτές είναι μέσα γιατί σκότωσαν τον σύζυγό τους σε κατάσταση άμυνας, όπως η γνωστή σε εμάς Σανιέ Οσμάνογλου, την οποία έχουμε στηρίξει δικαστικά με συλλογή χρημάτων για να κάνει προσφυγή στον Άρειο Πάγο εναντίον της ποινής της. Ο Άρειος Πάγος, όμως, έβγαλε την απορριπτική του απόφαση σε χρόνο ρεκόρ για να βρεθεί ξανά μέσα η άτυχη πάμφτωχη, αγράμματη, πολυβασανισμένη τσιγγάνα με τα οχτώ παιδιά, όλα ανήλικα κατά την τέλεση της πράξης της το 2003 και τρία ακόμα ανήλικα σήμερα.

Οποία διαφορά μεταχείρισης, διαφορά ενδιαφέροντος, ταξική τελικά αντιμετώπιση της φυλακισμένης μάνας ανήλικων παιδιών! Και αν η Σανιέ Οσμάνογλου και οι άλλες μητέρες ανηλίκων μέσα στις ελληνικές φυλακές αρνηθούν να φάνε, κάνουν απεργία πείνας, έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό, ποιά μίντια θα διαθέσουν τον πολύτιμο χρόνο και χώρο τους για να ενημερώσουν; Ελάχιστα μίντια θα θεωρήσουν ένα τέτοιο θέμα ως άξιο δημοσιοποίησης και μια τέτοια ενέργεια ως άξια να προκαλέσει την αλληλεγγύη της κοινωνίας. Ευτυχώς που υπάρχουν οι επιτροπές και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που διαθέτουν και θα διαθέσουν το χρόνο τους για τη στήριξη τέτοιων γυναικών σε περίπτωση που προχωρήσουν στη μόνη αντίσταση που διαθέτει μια φυλακισμένη.

Μπορεί οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτοδίκως στις κυρίες Βίκυ Σταμάτη και Αρετή Τσοχατζοπούλου να είναι βαριές, όπως συχνά συμβαίνει με τις γυναίκες κατηγορούμενες, αλλά υπάρχει και το Εφετείο. Για να είμαστε όμως δίκαιες, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι πρόκειται για «ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων», όπως έχουν επικαλεσθεί οι ίδιες, γιατί δεν γνώριζαν απλώς ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος κολυμπούσε στο χρήμα, αλλά επωφελούνταν προσωπικά από τη χρήση αυτού του κλεμμένου χρήματος και ενεπλάκησαν στη νομιμοποίησή του.

Από τη μικρή εμπειρία μας από τις φυλακές, ως αλληλέγγυες των οροθετικών γυναικών και όχι μόνο, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας και πάντα υπάρχει η πραγματική ή συμβολική ταξική διαστρωμάτωση. Η οποία πηγάζει από την κοινωνία, επικυρώνεται στα δικαστήρια, εφαρμόζεται στον τρόπο μεταχείρισης των κρατουμένων αλλά απηχείται και από τις προσωπικές πράξεις των ίδιων. Οι «πλούσιες και διάσημες», έστω και με μαύρο χρήμα, συνήθως δεν καταδέχονται να εξισώνονται με το προλεταριάτο και τον πάτο του βαρελιού που είναι η πλειοψηφία των φυλακισμένων. Και ποιος τόλμησε να τις βάλει μέσα;

Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όλες. Στην ίδια υπόθεση, είχε καταδικαστεί επίσης για 12 χρόνια η κυρία Αρετή Τσοχατζοπούλου, μητέρα τριών ανηλίκων τέκνων, κόρη του μιζαδόρου υπερπατριώτη παρά λίγο πρωθυπουργού, επίσης για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και για συμβολή της στο ξέπλυμα χρημάτων από μίζες. Η κυρία Τσοχατζοπούλου όμως, τόσο στον Κορυδαλλό όπου επισκεπτόμασταν τις οροθετικές σε εβδομαδιαία βάση και μαθαίναμε τα της φυλακής από διάφορες πηγές όσο και στη Θήβα που βρίσκεται σήμερα, έχει μια τελείως διαφορετική στάση. Στον Κορυδαλλό βοηθούσε συγκρατούμενές της να επικοινωνήσουν με τις αρχές, διερμηνεύοντας από Γερμανικά, στη Θήβα είναι υπεύθυνη της βιβλιοθήκης των φυλακών και προσπαθεί να προωθήσει το βιβλίο στις συγκρατούμενές της με δημοκρατική συμπεριφορά, όπως μάθαμε.

Τέλος να πούμε ότι στην περίπτωση αποφυλάκισης ή προσωρινής διακοπής κράτησης ή όπως κι αν ειπωθεί της κυρίας Σταμάτη, με το σκεπτικό ότι είναι μητέρα ανηλίκου, απαιτείται το ίδιο μέτρο για όλες τις μητέρες ανηλίκων που κρατούνται. Και φυσικά, με βάση την αρχή της ισότητας των δύο φύλων, απαιτείται επίσης η διακοπή κράτησης για τους κρατούμενους πατέρες ανηλίκων. Κι αυτό μπορούμε να το πούμε με έμφαση και ιδιαίτερα, όταν λείπει για οποιονδήποτε ο/η ένας γονέας.

Είναι ένα σημαντικό αίτημα, που μπορεί να συνεπάγεται διακοπή κράτησης στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει φόβος επανάληψης του κακουργήματος ή αδικήματος, με τον όρο, για λόγους επίσης ισότητας των πολιτών, ότι η φυλάκιση θα συνεχιστεί όταν ενηλικιωθούν τα ανήλικα τέκνα.

 

Διαβάστε ακόμα

Η Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στη φυλακή

Αποφυλακίστηκε προσωρινά η Σανιέ Οσμάνογλου

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

 

 

 

Share

Ο Νέλσον της Ναντίν

του Γιάννη Τριανταφύλλου   

Το 2010, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου διεξαχθεί στη Νότια Αφρική, είχα μιλήσει με τη νομπελίστρια νοτιοαφρικανή συγγραφέα Ναντίν Γκόρντιμερ. Είχαν μεσολαβήσει 20 χρόνια από την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα, το 1990. Μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και προσωπική φίλη του Μαντέλα εξήγησε με απλά λόγια τη στράτευσή της στον αγώνα εναντίον του ρατσισμού και γιατί δεν είναι καλό πράγμα τα μαύρα παιδάκια να παίζουν σε άλλες αλάνες από τα λευκά…

Η πρώτη Νοτιοαφρικανή που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1991, η Ναντίν Γκόρντιμερ, παρότι λευκή, αγωνίστηκε σκληρά κατά του απαρτχάιντ, του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής. Είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 2005 και μίλησε στο Μέγαρο Μουσικής.

«Δεκαέξι από την πτώση του απαρτχάιντ (1994), μια πολυφυλετική κοινωνία στη Ν. Αφρική είναι πλέον πραγματικότητα;» την είχαμε ρωτήσει. Εκείνη δεν…μάσησε: «Σκεφτείτε ότι μιλάμε για μόνο 16 χρόνια ύστερα από αιώνες διακρίσεων, ούτε καν για μια γενιά. Στην Ευρώπη χρειαστήκατε αιώνες για να φτάσετε στη δημοκρατία και όχι πάντοτε με επιτυχημένα αποτελέσματα. Άρα υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος να διανυθεί. Τώρα, έχουμε πλέον μια νέα μπουρζουαζία στη χώρα, μια μαύρη μπουρζουαζία.

Μικρή αλλά οπωσδήποτε υφιστάμενη και προερχόμενη από όσους εκμεταλλεύθηκαν τις ευκαιρίες για να κάνουν χρήματα και κυρίως να ανέλθουν σε όλες τις βαθμίδες της κυβερνητικής εξουσίας. Σε σχέση με τον πληθυσμό μας ο οποίος είναι περίπου 48 εκατομμύρια, αυτό το τραστ είναι μικρό. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, σε μερικές περιπτώσεις έχουν κατορθώσει να εισέλθουν στην πολύ κλειστή τάξη των εκατομμυριούχων ή δισεκατομμυριούχων της χώρας και -δυστυχώς- υποκύπτουν συχνά στον πειρασμό της άκρατης κατανάλωσης και της επίδειξης και ζουν μια ζωή την οποία η χώρα δεν αντέχει να βλέπει. Είναι ο τρόπος που μια μικρή μαύρη μειοψηφία αντέδρασε στην αποδέσμευσή της από την αδυναμία να ζήσει στο παρελθόν μια καλή ζωή. Και αυτό έκανε το χάσμα πλουσίων-φτωχών πολύ πιο εμφατικό, αφού πλέον μαύροι εκμεταλλεύονται μαύρους με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν επί γενιές οι λευκοί.

Βέβαια οι μεγάλες εταιρείες παραμένουν σε χέρια λευκών. Απλώς, ίσως για να αποφύγουν μια νέα επανάσταση, τείνουν να βάζουν στα διοικητικά συμβούλια και κάποιους ικανούς μαύρους τους οποίους δεν έβαζαν πριν. Πάντως είναι εντυπωσιακό το πόσο η αφοσίωση στην κοινωνική τάξη που ανήκουν κρατά τους ανθρώπους ενωμένους, ανεξαρτήτως του χρώματός τους. Αν είσαι πλούσιος, αισθάνεσαι εγγύτερα με τους ανθρώπους που είναι εξίσου πλούσιοι με σένα, άσχετα με το τι χρώμα έχουν, απ’ ό,τι με τους θεωρητικά “δικούς σου” ανθρώπους».

Και τι γίνεται εάν μαύρος αγαπήσει λευκή ή λευκός μαύρη; «Ω, αυτά έχουν αλλάξει εντελώς!» απάντησε η κ.Γκόρντιμερ. «Έχω φίλους, ζευγάρια ανάμικτου χρώματος, που ζούσαν στο παρελθόν μυστική ζωή. Και μία από τις πιο ευχάριστες στιγμές συνειδητοποίησης της αλλαγής στις ζωές μας ήταν όταν λίγο μετά την πτώση του απαρτχάιντ, περπατούσα σε ένα πάρκο και έβλεπα μαύρο άνδρα με λευκή γυναίκα ή το αντίστροφο να χαϊδεύονται και να φιλιούνται. Στο παρελθόν θα πήγαιναν και οι δύο κατευθείαν στη φυλακή. Τώρα μπορούν και συμπεριφέρονται με ένα φυσικό, ανθρώπινο τρόπο. Και ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν όταν, μερικά τετράγωνα από εκεί που μένω, στα προάστια, όπου στο παρελθόν ήταν ένα δημοτικό σχολείο για φτωχά λευκά παιδιά, περνώντας πρόσφατα έβλεπα παιδιά να βγαίνουν και να σπρώχνει φιλικά το ένα το άλλο, μαύρα και λευκά μαζί. Και αυτό στο παρελθόν ήταν αδιανόητο. Αφού τα λευκά και τα μαύρα παιδιά ούτε στο σχολείο πήγαιναν μαζί ούτε στο πάρκο ούτε σε παιχνιδότοπο, πουθενά.

Φανταστείτε ότι ακόμη κι αυτές οι πανέμορφες παραλίες μας ήταν όλες ρατσιστικά διαχωρισμένες: υπήρχε μία για τους λευκούς, μία για τους μαύρους κ.ο.κ. Για μένα ήταν τρομερή απελευθέρωση να βλέπω όλα αυτά τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να βγαίνουν από το ίδιο σχολείο μαζί και να πειράζουν το ένα το άλλο».

Η Ναντίν Γκόρντιμερ φοίτησε σε σχολείο όπου πήγαιναν μόνο λευκά κορίτσια. «Όταν όμως μεγάλωσα» επισημαίνει «έγινα μέλος του απαγορευμένου κύκλου στον οποίο λευκοί και μαύροι συνυπήρχαν. Και μετά έγινα μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, μιας υπόγειας οργάνωσης. Εκανα ό,τι μπορούσα, πήρα κάποια ρίσκα, αλλά όχι τα μεγάλα εκείνα ρίσκα που οδήγησαν άλλους ανθρώπους στη φυλακή. Μετά παντρεύτηκα τον Ρέινολντ Κασίρα που είχε γλιτώσει από τους ναζί στη Γερμανία, ο οποίος ήταν Εβραίος και αριστερός. Μοιράστηκε τις απόψεις μου για τον ρατσισμό στη Νότια Αφρική και μαζί δουλέψαμε στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, το οποίο σταμάτησε να είναι παράνομο λίγα χρόνια πριν από το 1994, κάπου στο 1990. Οταν έγινε νόμιμο να έχεις μαύρους φίλους, για μένα δεν ήταν κάτι καινούργιο, είχα ήδη πολλούς…».

Εκείνες τις μέρες, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Μαντέλα είχε προτείνει στον Μπόνο των U2 να επισκεφθεί οπωσδήποτε την Νότια Αφρική αφού, κατά τον Μαντέλα, αυτή η διοργάνωση θα ήταν “το πάρτι ενηλικίωσης τής χώρας”. Η κ.Γκόρτνιμερ είχε επ’αυτού τις αντιρρήσεις της: «Ο Μεγάλος μας Ανδρας είναι φίλος των σπορ αλλά και σπουδαίος σπόρτσμαν ο ίδιος. Οταν ήταν νέος αγωνιζόταν σε πολλά αθλήματα. Συνεπώς αυτή είναι η άποψή του. Η δική μου φοβάμαι ότι είναι διαφορετική. Υπάρχει μια παλιά ρήση για το τι δίνεις στους ανθρώπους: “Αρτον και θεάματα”. Τη γνωρίζετε ασφαλώς αυτή τη ρήση. Οπότε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ανήκει στην κατηγορία των θεαμάτων. Δεν θέλω να είμαι αυτή που θα χαλάσει την χαρά, οι άνθρωποι σαφώς και έχουν το δικαίωμα να πάρουν ευχαρίστηση από κάτι που θα τους αποσπάσει από τα καθημερινά τους προβλήματα, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να έχουμε στρέψει την προσοχή μας τώρα είναι το πρόβλημα του ψωμιού. Ενας απίστευτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχουν αυτό το ψωμί. Ή ένα σπίτι να μείνουν. Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε οι μεν τους δε μόνο με τη χαρά της κοινής απόλαυσης και του ενθουσιασμού ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αυτό είναι κάτι το περαστικό, το πολύ-πολύ να κρατήσει για ένα μήνα. Ενώ αν παρέχουμε στους ανθρώπους την πολύ φυσιολογική προσδοκία να έχουν τροφή, εργασία και μόρφωση, τότε αυτή είναι μια βάση πάνω στην οποία μπορούμε όλοι να έρθουμε κοντά. Για παράδειγμα, εγώ ενδιαφέρομαι να δω αν η επίσκεψη τόσων πολλών ανθρώπων στη χώρα μπορεί να έχει ως περαιτέρω αποτέλεσμα την προσέλκυση επενδύσεων στη βιομηχανία και τη σχετική εκπαίδευση των κατοίκων. Και τότε αυτός θα είναι ο τρόπος για να ενωθούν οι άνθρωποί μας, σε μια υλική ισότητα που θα έχει σχέση με την ουσία της ζωής και όχι με τα θεάματά της».

Όσο για τη σχέση της με την ελληνική λογοτεχνία η κ.Γκόρντιμερ δήλωνε μεγάλη θαυμάστρια του Καζαντζάκη: «Εκείνο που έλεγε ο Καζαντζάκης είναι πως δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ’ ό,τι όντως είναι. Πρέπει να αποδεχόμαστε τις συνθήκες που επικρατούν αλλά όχι και το ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Και ότι κάποιος πρέπει να παίρνει θέση άμεσα. Νομίζω ότι ο Καζαντζάκης θα σας βοηθούσε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα της χώρας σας σήμερα. Και μια και μιλάμε για Ελληνες, επιτρέψτε μου να πω ότι ένας από τους πιο καλούς μου φίλους είναι ο Γιώργος Μπίζος. Είναι το δώρο που μας κάνατε από την Ελλάδα. Πολύ σημαντικός άνθρωπος. Αποτέλεσε με πολλούς τρόπους έναν γκουρού για μένα, ενώ πολιτικά έχουμε ακριβώς την ίδια θέση αντίστασης στο απαρτχάιντ. Μου έδειχνε πάντοτε το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του σε όσα ρίσκα αναλάμβανα, χωρίς ποτέ να με αποθαρρύνει, αφού αυτός είχε πάρει στη ζωή του ακόμη μεγαλύτερα ρίσκα».

Πηγή: lifo

 

Διαβάστε ακόμα

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

 

Share

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

της Katie

Ο Νέλσον Μαντέλα και η απίστευτη κληρονομιά του επαινέθηκαν σήμερα, κατά τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης προς τιμή του. Όμως, οι πράξεις αυτού του μεγάλου ηγέτη για τα δικαιώματα των γυναικών, και ειδικά το δικαίωμα στην έκτρωση, δεν έλαβαν την αναγνώριση που δικαιούνται.

Η δεξιά και οι ζηλωτές κατά της επιλογής πολύ εύκολα καταδικάζουν τον Μαντέλα για τις απόψεις, δηλώσεις και πολιτικές του υπέρ της επιλογής των γυναικών. Και καθώς η κριτική από πολλές από αυτές τις ομάδες μεταφράζεται αυτόματα σε τιμή, κατά την ταπεινή μου άποψη, θα πρέπει να τονίζουμε όλα όσα έκανε ο Μαντέλα για να ενδυναμώσει τις γυναίκες.

Ο Μαντέλα επαινούσε τις γυναίκες για τον ρόλο τους στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ και, σαν αληθινός διαθεματικός φεμινιστής, κατανόησε την άρρηκτη σχέση μεταξύ των αγώνων ενάντια σε διαφορετικές μορφές καταπίεσης. Μιλώντας στην πρώτη Εθνική Μέρα της Γυναίκας στη Ν. Αφρική το 1995, είπε:

Ως φόρο τιμής στις στρατιές γυναικών ενώπιών μας που καθοδηγούν τον αγώνα για δικαιοσύνη, οφείλουμε να αποτυπώσουμε στον υπέρτατο νόμο της χώρας αυστηρές αρχές που θα διαφυλάττουν τα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό θα πρέπει να καταστεί πρωταρχική ευθύνη για τις ίδιες τις γυναίκες και ολόκληρη την κοινωνία […] Μαζί, έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη Ν. Αφρική προς το καλύτερο.

Διακήρυξε ότι η ελευθερία  εξαρτάται από την ελευθερία των γυναικών, στο άνοιγμα της πρώτης βουλής το 1994:

Είναι ζωτικής σημασίας όλες οι δομές διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του προέδρου, να κατανοήσουν πλήρως αυτό: η ελευθερία δεν μπορεί να επιτευχθεί εκτός κι αν οι γυναίκες έχουν χειραφετηθεί από όλες τις μορφές καταπίεσης.

Τα λόγια του Μαντέλα συνοδεύονταν από πράξεις και πολιτικές. Πάνω από το ένα τρίτο του υπουργικού συμβουλίου που διόρισε ήταν γυναίκες. Σήμερα, οι γυναίκες αντιστοιχούν στο 44% των πολιτικών στη Ν. Αφρική. Ο Μαντέλα δημιούργησε την Επιτροπή για την Ισότητα των Φύλων, μια οργάνωση που χρησιμοποιεί την έρευνα, τη δημόσια εκπαίδευση, την ανάπτυξη πολιτικών, νομικές πρωτοβουλίες, την συνεχή παρακολούθηση και δικαστικά μέσα στον αγώνα για «μια κοινωνία ελεύθερη από την έμφυλη καταπίεση και όλες τις μορφές ανισότητας». Το Σύνταγμα που ο ίδιος ο Μαντέλα έφτιαξε προστατεύει τις γυναίκες από τις διακρίσεις, τον βιασμό και την ενδοοικογενειακή βία. Και, αντίθετα με τις ΗΠΑ, η Ν. Αφρική του Μαντέλα επικύρωσε το συνέδριο του ΟΗΕ για την εξάλειψη όλων των μορφών διάκρισης ενάντια των γυναικών (CEDAW). Ο Μαντέλα επίσης έθεσε σε εφαρμογή τον δωρεάν προγεννητικό και μεταγεννητικό έλεγχο σε μητέρες στο δημόσιο σύστημα υγείας και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη στα παιδιά.

Και ο Μαντέλα μεταμόρφωσε τις ζωές των γυναικών μέσα από την προσήλωσή του στα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Ο Νόμος για την Έκτρωση και την Στείρωση που είχε θέσει σε ισχύ η κυβέρνηση του απαρτχάιντ το 1975 απαγόρευε την έκτρωση. Προέβλεπε εξαιρέσεις σε περιπτώσεις που η υγεία ή η ζωή της γυναίκας ήταν σε κίνδυνο, υπήρχε υψηλός κίνδυνος για γενετική ανωμαλία ή η εγκυμοσύνη ήταν αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας. Ο βιασμός και η αιμομιξία έπρεπε να αποδειχτούν, ενώ, σε κάθε περίπτωση, δύο γιατροί, κανένας εκ των οποίων δεν θα έκανε την επέμβαση, έπρεπε να εγκρίνουν τη διαδικασία. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό είχε φοβερές συνέπειες. Σύμφωνα με το ινστιτούτο Guttmacher, «οι εισαγωγές σε γυναικολογικές πτέρυγες αυξήθηκε λόγω των γυναικών που παρουσιάζονταν με ατελείς και σηπτικές εκτρώσεις. Η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα ως αποτέλεσμα σηπτικών εκτρώσεων επίσης αυξήθηκε… οι 1000 περίπου νόμιμες εκτρώσεις που τελούνταν στη Ν. Αφρική ετησίως αντιπροσώπευαν ένα μικρό κλάσμα από όλες τις υλοποιούμενες εκτρώσεις. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των παράνομων εκτρώσεων ήταν δραματικά μεγαλύτερος και κυμαίνεται από 120.000 με 250.000 ετησίως μεταξύ 1975 και 1996». Επίσης, καθόλα αναμενόμενα και τα ρατσιστικά αποτελέσματα: σύμφωνα με μια μελέτη του Medical Research Council του 1994 για τις μη ασφαλείς εκτρώσεις στη Ν. Αφρική, 99% των γυναικών που έλαβαν θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία για ατελείς εκτρώσεις ήταν μαύρες.

Όμως όλα αυτά άλλαξαν με τον νόμο του Μαντέλα για την Επιλογή Τερματισμού της Εγκυμοσύνης, το 1996, που απέσυρε τον νόμο του 1975 και έδινε σε όλες τις γυναίκες «το δικαίωμα να επιλέξουν εάν θα έχουμε μια έγκαιρη, ασφαλή και νόμιμη διακοπή της κύησης ανάλογα με τις ατομικές πεποιθήσεις τους». Οι ανήλικες δεν χρειάζεται να ενημερώσουν τους γονείς τους και δεν χρειάζεται επιπλέον ιατρική η νομική έγκριση. Θύματα βιασμού ή αιμομιξίας δεν χρειάζονται το έξτρα φορτίο του να πρέπει να αποδείξουν τη βία που υπέστησαν. Ο νόμος αναγνωρίζει «τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την επίτευξη της ισότητας, της ασφάλειας του ατόμου, τον μη-ρατσισμό και μη σεξισμό, και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που αποτελούν τη βάση μιας δημοκρατικής Νότια Αφρική». Ο νόμος βρισκόταν μπροστά από τον καιρό του τόσο για την αναγνώριση της αυτονομίας –«το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα των ατόμων να κάνουν επιλογές σχετικά με την αναπαραγωγή, την ασφάλεια και τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους»- όσο και στον τρόπο που πλαισίωνε την έκτρωση ως ένα ζήτημα υγειονομικής περίθαλψης και ευθύνης του κράτους:

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες έχουν το δικαίωμα να είναι ενημερωμένοι/ες και να έχουν πρόσβαση στις ασφαλείς, αποτελεσματικές, φτηνές και αποδεκτές μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας της επιλογής τους, και οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας ώστε να διασφαλίζεται η ασφαλής εγκυμοσύνη και γέννα·

… Η απόφαση να κάνουν παιδιά είναι θεμελιώδους σημασίας για τη σωματική, ψυχολογική και κοινωνική υγεία των γυναικών και η καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας περιλαμβάνει τον οικογενειακό προγραμματισμό και την αντισύλληψη, τη διακοπή της εγκυμοσύνης, καθώς και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και τα  συμβουλευτικά προγράμματα και υπηρεσίες· 

… Το κράτος έχει την ευθύνη να παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας σε όλους και όλες, καθώς και να παρέχει ασφαλείς συνθήκες υπό τις οποίες το δικαίωμα της επιλογής μπορεί να ασκηθεί χωρίς φόβο ή βλάβη.

Το Σύνταγμα του 1996, ενέκρινε ρητά την ισότητα για τις γυναίκες και την ελευθερία από τις διακρίσεις που βασίζονται όχι μόνο στη φυλή ή το «χρώμα», αλλά και στο φύλο και, κυρίως, στην εγκυμοσύνη. Επίσης, εγγυάται ότι «όλοι και όλες έχουν το δικαίωμα στη σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα, που περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την αναπαραγωγή» και «στην ασφάλεια και στον έλεγχο πάνω στο σώμα τους».

Σε έναν λόγο που εκφώνησε το 1993, η διαθεματική αντιμετώπισή του ήταν σαφής:

Η κανονική κατάσταση για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, ο μη ρατσισμός, ο μη σεξισμός, η ευημερία για όλους και όλες, ένα υγιές περιβάλλον και η ισότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Αν θέλουμε να τιμήσουμε την κληρονομιά του Μαντέλα, πρέπει να γνωρίζουμε και να συνεχίσουμε του διαφορετικούς αλλά αλληλοσυνδεόμενους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τις ταξικές διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον σεξισμό για τους οποίους αγωνίστηκε.

Μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: feministing

Share

Έμφυλη και ρατσιστική βία

Η βία κατά των γυναικών έχει λάβει διαστάσεις πανδημίας. Μέχρι και το 70% των γυναικών, των «ανθρώπων που σηκώνουν το άλλο μισό του ουρανού» έχουν υποστεί βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Πολλές γυναίκες υφίστανται πολλαπλές μορφές διάκρισης. Ο κίνδυνος μοιάζει ιδιαίτερα αυξημένος για τις γυναίκες πρόσφυγες, τις αιτούσες άσυλο και τις μετανάστριες, σε μια περίοδο που η ξενοφοβία «σηκώνει κεφάλι» σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Η διπλή θυματοποίησή τους, λόγω του φύλου και της καταγωγής τους, είναι το θέμα που σχολιάζουν τέσσερις γυναίκες με μακρά εμπειρία στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διευθύντρια της Υπηρεσίας Ασύλου Μαρία Σταυροπούλου, η πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Κατερίνα Καλογερά, η πρόεδρος της ελληνικής αντιπροσωπείας των Γιατρών του Κόσμου Λιάνα Μαΐλλη, καθώς και η τέως Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων Μαρία Πίνιου Καλλή μιλούν για την έμφυλη και τη ρατσιστική βία στο 1againstracism.gr, την πλατφόρμα της εκστρατείας κατά του ρατσισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Μαρία Σταυροπούλου: «Είναι αμέτρητες οι ιστορίες πόνου»

Στους έξι μήνες λειτουργίας της η Υπηρεσία Ασύλου έχει δεχτεί αρκετά αιτήματα διεθνούς προστασίας από γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίαιων επιθέσεων. Το προσωπικό της Υπηρεσίας Ασύλου που καταγράφει τις αιτήσεις ασύλου και διενεργεί συνεντεύξεις για τον καθορισμό του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ακούει καθημερινά ιστορίες γυναικών που έχουν υποστεί κάποια μορφή σωματικής, ψυχολογικής ή σεξουαλικής βίας.

Πολλές είναι οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, γυναίκες που καταγγέλλουν ότι κακοποιούνται είτε από το σύζυγο είτε από τον πατέρα τους είτε από τον αδερφό τους. Υπάρχουν όμως και πολλές γυναίκες που έχουν βρεθεί αιχμάλωτες σε δίκτυα trafficking, στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Γυναίκες που τις κρατούσαν για μέρες κλειδωμένες χωρίς τροφή και νερό, γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική βία από τους εργοδότες τους, γυναίκες που αν και κατάφεραν να δραπετεύσουν από τους δυνάστες τους, εξακολουθούν να κινδυνεύουν να πέσουν θύματα ρατσιστικών επιθέσεων. Σε άλλες περιπτώσεις έχουν έρθει γυναίκες που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή ή έχουν εξαναγκαστεί σε γάμο με άντρες που τις κακοποιούν σεξουαλικά, ή που έχουν καεί με οξύ στο πρόσωπο από τους άντρες τους ή τους «προστάτες» τους για εκφοβισμό ή τιμωρία. Είναι αμέτρητες οι ιστορίες πόνου.

Αν και δεν μπορούμε να απαλύνουμε αυτό τον πόνο, ούτε και να εξαλείψουμε τα φαινόμενα σωματικής και ψυχολογικής βίας, προσπαθούμε τουλάχιστον να αποδώσουμε ένα μίνιμουμ προστασίας σε αυτές τις γυναίκες που έχουν υποφέρει τόσα πολλά και δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω στις χώρες τους φοβούμενες για τη ζωή τους, χορηγώντας τους, όπου απαιτείται, διεθνή προστασία.

Η Μαρία Σταυροπούλου είναι διευθύντρια της Υπηρεσίας Ασύλου.

Κατερίνα Καλογερά: «Η βία κατά των γυναικών παγιώνει την ανισότητα»

Είναι λυπηρό ότι, ακόμα και στις μέρες μας, εξακολουθεί να υπάρχει βία κατά των γυναικών. Στη Διεθνή Αμνηστία θεωρούμε ότι οι μετανάστριες και οι γυναίκες πρόσφυγες κατατάσσονται στις ευπαθείς ομάδες. Ήδη, περνούν πάρα πολλά στη διαδρομή από τις χώρες προέλευσής τους μέχρι την Ελλάδα. Κι έπειτα, η προσαρμογή τους εδώ είναι πολύ δύσκολη, αφού αντιμετωπίζουν προβλήματα τόσο μέσα στο σπίτι τους όσο και στην ελληνική κοινωνία, με τις διακρίσεις και τη μη αποδοχή τους.

Έχουν γίνει καταγγελίες για βία κατά των γυναικών που σαφώς φθάνει και στη σωματική βία. Όμως, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καθεστώς προστασίας ή κάποιο μέρος στο οποίο θα μπορούσαν να απευθυνθούν, από τη στιγμή που δεν έχει φροντίσει η Πολιτεία να προστατεύσει αυτές τις γυναίκες, υπάρχει αρκετός φόβος. Το αποτέλεσμα είναι να διστάζουν ακόμη και να προβούν σε καταγγελία. Η βία κατά των γυναικών παγιώνει την ανισότητα και κυρίως εμφανίζεται σε στρώματα τα οποία είναι φτωχά, για τα οποία δεν υπάρχει κοινωνική ή ακόμα και πολιτική ευαισθησία.

Είναι θέμα της Πολιτείας να φροντίσει να δημιουργήσει τους θεσμούς και τις κατάλληλες συνθήκες, έτσι ώστε οι γυναίκες αυτές να μπορούν να προβούν σε καταγγελίες, αλλά και να βρίσκουν προστασία. Πρέπει να δημιουργηθούν καταφύγια, μέσα από τα οποία οι κακοποιημένες γυναίκες θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ώστε οι άνθρωποι που ασκούν βία επάνω τους να τιμωρούνται. Αυτό ζητάμε ως οργάνωση – να δημιουργηθεί το πλαίσιο που θα προστατεύει αυτές τις γυναίκες, ώστε να βρουν το δίκιο τους.

Η Κατερίνα Καλογερά είναι πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Λιάνα Μαΐλλη: «Η πολιτεία θα πρέπει να δείξει ευαισθησία»

Κατ’ αρχάς, έχουμε περιστατικά βίας κατά γυναικών από πολίτες, λόγω της καταγωγής, του χρώματος, της φυλής, της γλώσσας τους κ.ο.κ. Μέσα στο 2013, καταγράψαμε τρία τέτοια περιστατικά επίθεσης σε γυναίκες, που φορούσαν μαντίλα ή ξεχώριζαν, γενικά, από τις υπόλοιπες γυναίκες στην Αθήνα, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι μάλλον ανήκαν στη Χρυσή Αυγή. Οι γυναίκες αυτές ήρθαν στους Γιατρούς του Κόσμου και μάλιστα τη μία τη φιλοξενήσαμε στον ξενώνα. Ωστόσο, υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι που δεν είναι ακριβώς ρατσιστική βία, αλλά σίγουρα αποτελεί διάκριση, καθώς γυναίκες χωρίς χαρτιά δεν έχουν πρόσβαση στις δομές υγείας.

Είχαμε παραδείγματα τέτοιων γυναικών, που ήταν έγκυες. Μια έγκυος γυναίκα πήγε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Έλενα με οδύνες και η διοίκηση του νοσοκομείου της είπε ότι: «Κυρία μου, δεν μπορείτε να μπείτε γιατί δεν έχετε χαρτιά και είσαστε ανασφάλιστη». Κάποιος συμπατριώτης της πήρε τηλέφωνο στους Γιατρούς του Κόσμου, επικοινωνήσαμε με τον κοινωνικό λειτουργό και χρειάστηκε παρέμβαση στον διευθυντή του νοσοκομείου, ο οποίος επέμενε ότι δεν υπάρχει τέτοιο περιστατικό, ενώ συνέβαινε εκείνη τη στιγμή στα εξωτερικά ιατρεία. Η γυναίκα λιποθύμησε και μόνον τότε μπήκε μέσα για να μπορέσει να γεννήσει. Για μένα, αυτή η διάκριση φτάνει στα όρια της βίας και είναι από την μεριά της Πολιτείας.

Μια άλλη έγκυο γυναίκα, που είχε ψύχωση, αρνήθηκαν δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία να τη νοσηλεύσουν, επειδή ήταν έγκυος και ανασφάλιστη, και χρειάστηκε εισαγγελική παρέμβαση για το ζήτημα. Τέτοια περιστατικά δυστυχώς υπάρχουν και καταγράφονται από το επίσημο κράτος, όχι μόνο από πολίτες. Η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει η ίδια η πολιτεία να φροντίσει τους ανθρώπους που μιλούν διαφορετική γλώσσα και έχουν διαφορετική καταγωγή. Θα πρέπει να δείξει ευαισθησία, να προστατεύσει αυτούς τους ανθρώπους, και κυρίως τις γυναίκες και τα παιδιά που είναι και οι πλέον ευάλωτοι. Εάν συμβεί αυτό, νομίζω ότι και η κοινωνία σιγά σιγά θα αρχίσει να βλέπει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Η Λιάνα Μαΐλλη είναι παιδίατρος, Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου-Αντιπροσωπεία Ελλάδας

Μαρία Πίνιου Καλλή: «Η βία ολοκληρώνεται στη χώρα μας»

Ας δει κανείς το παράδειγμα μιας γυναίκας με μπούρκα. Εκεί, γίνεται ολοφάνερη η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ύψιστο βαθμό. Όπως στο Γκουαντανάμο υπάρχει περιορισμός των αισθητηριακών προσλήψεων, έτσι και μια γυναίκα με μπούρκα έχει ελάττωση της όρασης, της οσμής και της ακοής. Πρόκειται για κτίσιμο των γυναικών πίσω από ένα τεράστιο τείχος, το οποίο προκύπτει από κοινωνικές, «πολιτιστικές» και θρησκευτικές συνθήκες. Η γυναίκα αυτή μπορεί να ζει στη χώρα της, να έχει υποστεί βιασμό και να είναι καταδικασμένη να πεθάνει σε κάποια γωνία, διότι, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, γυναίκες που βιάζονται εξοστρακίζονται από τις οικογένειές τους.

Τέτοιες γυναίκες έχουν το κουράγιο να ζητήσουν άσυλο σε μια άλλη χώρα. Έρχονται εδώ και, αντί να τύχουν άμεσης βοήθειας, βρίσκονται σε πλήρη απομόνωση και δεν μπορούν να μοιραστούν το μυστικό τους με κανέναν, εφόσον δεν υπάρχουν κατάλληλες υπηρεσίες, όπως ήταν το Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Έτσι, λοιπόν, η βία ολοκληρώνεται στη χώρα μας, γιατί αυτές οι γυναίκες δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής κάλυψης, κοινωνικής υποστήριξης ή ψυχολογικής βοήθειας. Επομένως καταλαβαίνετε ότι το εξπρές του μεσονυκτίου που ξεκίνησε στη χώρα τους ολοκληρώνεται στη δική μας πολιτισμένη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή χώρα.

Θα πρέπει να είμαστε μια ανοιχτή κοινωνία, που δέχεται και γιατρεύει αυτά τα άτομα, όχι μόνο με τη μορφή της κρατικής μέριμνας αλλά και ως κοινωνία των πολιτών. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να λάβουν ψυχολογική βοήθεια, να αποκατασταθεί το πιστεύω στον εαυτό τους και να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή. Είμαστε υποχρεωμένοι και ως κοινωνία, αλλά και ως κράτος, που δεσμεύεται από κάποιες θεσμικές συμβάσεις, να βοηθήσουμε όλα αυτά τα άτομα. Η μόνη μου ελπίδα είναι η κοινωνία των πολιτών, οι ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Και θα ήθελα να ζητήσω από κάθε ευρωπαϊκή πηγή βοήθεια σε αυτές τις οργανώσεις.

Η Μαρία Πίνιου Καλλή είναι τέως Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και εμπειρογνώμων για θύματα βασανιστηρίων στη Μετάδραση.

Πηγή: unhcr

 

Share

Η Μυρτώ ζει

της Σίσσυς Βωβού

Η υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας της μικρής Μυρτώς στην Πάρο το καλοκαίρι του 2012, βγήκε πριν λίγες μέρες στη δημοσιότητα, με αφορμή τη δίκη του επίδοξου δολοφόνου.

Το πρώτο θετικό στοιχείο, που εμείς γνωρίζαμε ήδη λόγω της ενασχόλησής μας με τα σχετικά ζητήματα, είναι ότι η μικρή Μυρτώ ζει, ότι βρίσκεται σε βαριά αναπηρία σε κέντρο αποκατάστασης των ΗΠΑ, στη Βοστώνη. Φυσικά εκφράζουμε τις ευχές μας και πάλι για τη 16χρονη τώρα Μυρτώ, να ξεπεράσει, ει δυνατόν, την αναπηρία της.

Η υπόθεση βγήκε εξαιτίας της δίκης που επρόκειτο να γίνει στη Σύρο, για την απόπειρα φόνου. Οι γονείς της κοπέλας ζήτησαν αναβολή γιατί βρίσκονται κοντά στο παιδί τους, ενώ ο Αχμέτ Βακάς που κατηγορείται για την επίθεση και είναι έγκλειστος στις φυλακές Γρεβενών, καταδικάστηκε για ψευδή στοιχεία ως προς την ηλικία του, σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή. Φαίνεται από τα δημοσιεύματα, ότι το θέμα του βιασμού δεν υπάρχει πλέον στο κατηγορητήριο, όπως συνέβαινε στην αρχή. Πάντως το σεξουαλικό κίνητρο είναι ολοκάθαρο.

Αυτές τις ημέρες, εξαιτίας της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών γίνονται εκδηλώσεις, συζητήσεις, και αναθερμαίνεται η αποφασιστικότητα πολλών οργανώσεων να αντιμετωπιστεί αυτό το αποκρουστικό φαινόμενο, να πάψει να κυλάει το αίμα των γυναικών στο βωμό των σχέσεων εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων.

Αξίζει για τους παραπάνω λόγους να στηλιτευθεί έντονα η ρατσιστική χρησιμοποίηση της φονικής αυτής επίθεσης επειδή ο παρ’ ολίγον φονιάς είναι μετανάστης. Υπήρξαν κινητοποιήσεις ακροδεξιών με αυτό το σκεπτικό, κάτι που υποβαθμίζει και υποτιμά την ουσία του αγώνα για την εξάλειψη της βίας λόγω φύλου. Ο μετανάστης δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο κτήνος από τον ντόπιο όταν ασκεί τέτοιου είδους βία, ιδιαίτερα τις πιο ακραίες μορφές της. Πολλοί πολίτες της Σύρου που απορρίπτουν την ρατσιστική κινητοποίηση με αφορμή αυτή την υπόθεση, κατηγορούνται ότι είναι με το μέρος του βιαστή, κάτι εξωφρενικό, που βρίσκει έρεισμα μόνο στα ρατσιστικά μυαλά.

Η νεαρή Μυρτώ χρειάζεται ένα ειδικό μηχάνημα για τη διατροφή και την επικοινωνία της, αξίας 18.600 ευρώ, και όμως το κράτος, η ελληνική πολιτεία δεν το παρέχει. Ούτε και οι επιχειρηματίες προθυμοποιήθηκαν, απ’ ότι μαθαίνουμε, παρά μόνο κάποιες κοπέλες από τους συλλόγους των ομογενών για να συγκεντρωθούν τα χρήματα.

 

 

Share