Subscribe via RSS Feed

Tag: "ρατσισμός"

Ακροδεξιό περιοδικό προσβάλλει τη γαλλίδα υπ.Δικαιοσύνης

Πληθώρα αντιδράσεων έχει προκαλέσει στη Γαλλία το εξώφυλλο του ακροδεξιού περιοδικού Minute που κυκλοφορεί με τη φωτογραφία της υπουργού Δικαιοσύνης Κριστιάν Τομπιρά και τίτλο που μεταφράζεται «Σκανδαλιάρα σαν τον πίθηκο, η Τομπιρά ξαναβρήκε την μπανάνα». Η γαλλική κυβέρνηση αναζητά τρόπους να σταματήσει την κυκλοφορία του περιοδικού ενώ πολιτικοί της Αριστεράς αναζητούν τρόπους να παραπεμθούν οι υπεύθυνοι στη δικαιοσύνη, για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους.

Η υπουργός Δικαιοσύνης της Γαλλίας γεννήθηκε στη Γουιάνα και είναι απόγονος μαύρων σκλάβων. Ένας από τους λόγους που βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο -της συντηρητικής δεξιάς και της ακροδεξιάς- τις τελευταίες εβδομάδες είναι επειδή εισήγαγε στο κοινοβούλιο το νομοσχέδιο που επιτρέπει στους ομοφυλόφιλους.

Μία υποψήφια του Εθνικού Μετώπου για τις προσεχείς δημοτικές εκλογές, η Αν-Σοφί Λεκλέρ, τέθηκε εκτός κόμματος επειδή παραλλήλισε την Τομπιρά με πίθηκο ενώ παιδιά που συμμετείχαν μαζί με τους γονείς τους σε διαδηλώσεις εναντίον του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ακούστηκαν να φωνάζουν “Μαϊμού, φάε την μπανάνα σου”. Άλλοι διαδηλωτές κρατούσαν στα χέρια τους μπανανόφλουδες.

Το περιοδικό στον τίτλο του εξωφύλλου κάνει λογοπαίγνιο με δύο λαϊκές εκφράσεις αφού το “σκανδαλιάρης σαν πίθηκος” (être malin comme un singe) σημαίνει μεταφορικά “άταχτος” και το “έχω την μπανάνα” (avoir la banane) σημαίνει “είμαι χαρούμενος”.

Ο υπουργός Εσωτερικών Μανουέλ Βαλς δήλωσε στο κοινοβούλιο: “Δεν μπορούμε να το αφήσουμε αυτό να περάσει έτσι” και τόνισε ότι εξετάζει μαζί με την Κριστιάν Τομπιρά και την υπουργό Πολιτισμού Ορελί Φιλιπετί τους τρόπους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να μην κυκλοφορήσει το περιοδικό το οποίο, όπως τόνισε” επιτίθεται όχι μόνο στη δημοκρατία αλλά σε όλη τη χώρα”.

Στο Twitter, πολλοί πολιτικοί της αριστεράς αλλά και ανώνυμοι χρήστης κατήγγειλαν το περιοδικό. Ο Αρλέμ Ντεζίρ, πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, δήλωσε “αηδιασμένος” από το “απεχθές” πρωτοσέλιδο και έκρινε ότι το συγκεκριμένο τεύχος θα πρέπει να κατασχεθεί. Η υπουργός Αθλητισμού Βαλερί Φουρνεϊρόν έκανε λόγο για “απαράδεκτο πρωτοσέλιδο” και για “αηδιαστικές δηλώσεις”. “Σοκαρισμένος” δήλωσε και ο βουλευτής του δεξιού UMP Ερίκ Σιοτί, υπογραμμίζοντας ότι “ο ρατσισμός δεν έχει θέση στην πολιτική αντιπαράθεση”. Η οργάνωση “SOS Ρατσισμός” ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη κατά του περιοδικού με την κατηγορία της υποκίνησης ρατσιστικού μίσους.

Πηγή: enet

 

Share

Δόθηκε άσυλο στον Ιρανό ομοφυλόφιλο Μπ.

του Δημήτρη Αγγελίδη

«Είναι σαν να ξαναγεννήθηκα. Επιτέλους νιώθω ελεύθερος πρώτη φορά στη ζωή μου. Τώρα μπορώ να ζήσω χωρίς φόβο, χωρίς να περιορίζομαι από τις απαγορεύσεις της θρησκείας που με καταδίωκε και με ήθελε νεκρό», λέει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.».

Με μια απόφαση που εξέπληξε θετικά λόγω του τρόπου που κινείται η Ελλάδα σε θέματα προσφύγων, η υπηρεσία Ασύλου αναγνώρισε την ιδιότητα του πρόσφυγα στον Ιρανό ομοφυλόφιλο Μπ., ήδη από την πρώτη συνέντευξη.

Όπως γράφαμε, είχε κρατηθεί σε αστυνομικό τμήμα της Αττικής από τις αρχές Ιουλίου μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν, μετά από αίτημα της δικηγόρου του Ηλέκτρας Λήδα-Κούτρα, αφέθηκε ελεύθερος.

Σήμερα (Τετάρτη), του επιδόθηκε η απόφαση που φέρει ημερομηνία 15 Οκτωβρίου. «Προκύπτει ότι ο αιτών έχει βάσιμο φόβο δίωξης στο Ιράν λόγω συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα και λόγω θρησκείας… Για τους λόγους αυτούς, τον αναγνωρίζουμε ως πρόσφυγα», αναφέρει.

«Είναι σαν να ξαναγεννήθηκα. Επιτέλους νιώθω ελεύθερος πρώτη φορά στη ζωή μου. Τώρα μπορώ να ζήσω χωρίς φόβο, χωρίς να περιορίζομαι από τις απαγορεύσεις της θρησκείας που με καταδίωκε και με ήθελε νεκρό. Μια χώρα με έχει δεχτεί, μπορώ να ζήσω όπως το ονειρευόμουν», λέει στην «Εφ.Συν.».

Σε πελάγη ευτυχίας πλέει και ο Έλληνας σύντροφός του, που πέρασε μαζί του όλη την αγωνία της κράτησης. «Μου κάνει πολύ θετική εντύπωση ότι μέσα σε όλο το κλίμα της μιζέριας και της δυσαρέσκειας λειτούργησαν οι θεσμοί και κάποιοι άνθρωποι έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Νιώθω σαν αυτή τη φορά να απέκτησε πραγματικό νόημα η ονομασία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που μέχρι τώρα μου ακουγόταν ειρωνική», μας λέει.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακομα

Ιρανός πρόσφυγας ζητά άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και οφείλει να το λάβει

 

Share

Παιδιά, ρατσισμός και ελληνικό κράτος

της Mhairi McAlpine

Η εικόνα του γαλανομάτικου ξανθού μικρού κοριτσιού που απομακρύνθηκε από μια οικογένεια Roma και μπήκε στη φροντίδα ΜΚΟ, ταξίδεψε σ’ όλο τον κόσμο με ταχύτητα αστραπής, καθώς η Ελληνική κυβέρνηση ψάχνει τα ίχνη των βιολογικών του γονιών. Έχουν γίνει συγκρίσεις με την Madaline McCann ένα άλλο λευκό κοριτσάκι που όπως αναφέρεται, έχει πέσει στα χέρια των traffickers. Πίσω από την υπερβολή αποκαλύπτονται μερικά πολύ άσχημα μυστικά.

Αυτή η ιστορία του τετράχρονου κοριτσιού που το πήραν από τους Ρομά που το φρόντιζαν, έχει κάνει το γύρο του κόσμου. Ο διεθνής τύπος δημοσιεύει την ιστορία με μικρές παραλλαγές κυρίως βασισμένος στην ίδια πηγή. Η ουσία της ιστορίας είναι ότι ένα ξανθό γαλανομάτικο κοριτσάκι βρέθηκε να το φροντίζουν ένα ζευγάρι Ρομά με το οποίο δεν είχε συγγένεια αλλά το είχαν καταχωρήσει σαν δικό τους παιδί. Η ιστορία συχνά συνοδεύεται από μία φωτογραφία πριν και μετά, με το κοριτσάκι να κοιτάει καθαρά φοβισμένο, η πρώτη, ακολουθούμενη από μία άλλη καλά πλυμένου με ροζ πυζάμες.

Ενώ ερευνώνται οι συνθήκες κάτω από τις οποίες το κοριτσάκι έφτασε να το φροντίζουν το ζευγάρι των Ρομά και το πώς έχει καταχωρηθεί σε αυτούς, τα media έχουν κιόλας βγάλει την απόφαση: Το κοριτσάκι έχει πέσει θύμα trafficking ή το απήγαγαν κακοί γύφτοι οι οποίοι μπαίνουν στα σπίτια τη νύχτα και κλέβουν νεογέννητα από τις κούνιες τους. Η διεθνής κάλυψη από τον τύπο είναι αρκετά άσχημη, επαναλαμβάνοντας τις λέξεις της Ελληνικής κυβέρνησης σαν ευαγγέλιο, ο Ελληνικός τύπος ωστόσο έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Παρά τις υπερβολικές αναφορές, δεν υπάρχει ουσιαστική μαρτυρία που μπορώ να βρω ότι το παιδί με οποιοδήποτε τρόπο το είχαν κακομεταχειριστεί, απαγάγει ή ήταν θύμα trafficking. Το ζευγάρι έχει δηλώσει ότι είχαν καταλήξει σε ιδιωτική συμφωνία με την μητέρα του παιδιού, η οποία είχε ήδη άλλα 5 παιδιά, να υιοθετήσουν ανεπίσημα το παιδί και να το μεγαλώσουν μέσα στην δική τους οικογένεια. Δεδομένου ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα έχουν τεράστιες δυσκολίες να φροντίζουν τα παιδιά τους εξ αιτίας των μέτρων λιτότητας που επιβλήθηκαν, ένα τέτοιο συμβάν δεν είναι και πολύ έξω από τα όρια του πιθανού. Μερικοί γονείς έχουν αναγκαστεί να αφήσουν τα παιδιά τους σε ορφανοτροφεία καθώς αδυνατούν να τα συντηρήσουν, ενώ η βρεφική θνησιμότητα και ο υποσιτισμός των παιδιών έχει εκτοξευθεί στα ύψη.

Η αρχική φωτογραφία του κοριτσιού σαφώς δείχνει άγχος και ανησυχία, ενώ η αναφορά λέει ότι ήταν κρυμμένη κάτω από τις κουβέρτες όταν βρέθηκε. Αυτό δεν είναι καθόλου παράξενο. Όταν 41 ένοπλοι αστυνομικοί εισβάλουν μέσα στη μικρή σου κοινότητα και σε τραβούν έξω από τις κουβέρτες όπου κρύβεσαι δεν μπορεί παρά να είσαι αγχωμένος. Αυτή η επιδρομή ήταν μια από τις πολλές που η ελληνική αστυνομία διεξάγει για να τρομοκρατήσει την κοινότητα των Ρομά στην Ελλάδα. Όταν οι Ρομά στοχοποιούνται από νεοναζιστές που καίνε τα σπίτια τους η αστυνομία κλείνει τα μάτια.

Βλέποντας τα μπλε μάτια της και τα ξανθά μαλλιά της, αμέσως της έκαναν τεστ DNA και την απομάκρυναν από τους Ρομά, όμως τόσο είναι το ενδιαφέρον που οι ελληνικές αρχές έχουν για τη μικρή που δεν μπαίνουν καν στον κόπο να βρουν κάποιον που να μιλάει τη γλώσσα της αντί να επικοινωνούν μαζί της με χειρονομίες. Αν και αυτή η μεταχείριση για παιδιά από οικογένειες Ρομά δεν είναι ασυνήθιστη. Τον προηγούμενο μήνα μία ιδιοκτήτης καταστήματος πλησίασε μικρό κορίτσι Ρομά που έπαιζε ακορντεόν στο δρόμο και άρχισε να την κλωτσά.

Η υποκρισία των ελληνικών αρχών στο να υποθέτει ότι πρόκειται για απαγωγή ή trafficking χωρίς καμία ως τώρα απόδειξη, φέρνει στο φως το σκάνδαλο στην Αγία Βαρβάρα μόνο μια δεκαετία πριν. Πεντακόσια δύο παιδιά Ρομά «εξαφανίστηκαν» από ένα ορφανοτροφείο στην Αθήνα όπου είχαν τοποθετηθεί. Παρά τις απαιτήσεις να ερευνηθεί η μοίρα αυτών των παιδιών πολύ λίγα έγιναν. Η ελληνική κυβέρνηση έχει αποσύρει από το website της την αναφορά στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και έχει μείνει μόνο αντίγραφο του αρχείου σε μια σκανδαλώδη προσπάθεια της να το καλύψει. Αυτή η αναφορά σε παγώνει. Ειδικά προσέξτε τη σελίδα 3 το τέλος της παραγράφου 2:

“Υποστηρίζει επίσης ότι πολλά από τα παιδιά (στην πλειοψηφία τους Αλβανικής καταγωγής) είχαν επανακτηθεί από δουλεμπόρους, που πλήρωναν μέχρι και το ποσό των 500 ευρώ για να αποσπάσουν τα παιδιά από το ίδρυμα με σκοπό την οικονομική εκμετάλλευση τη χρήση τους στην πορνεία η την πώληση οργάνων τους.”

Για να είμαστε ξεκάθαροι, παιδιά των Ρομά σε ένα ελληνικό ίδρυμα κάτω από την φροντίδα και προστασία του ελληνικού κράτους πουλήθηκαν σε traffickers. Όχι ένα ούτε δύο ούτε δέκα αλλά εκατοντάδες. Το ελληνικό κράτος ερεύνησε αυτές τις εξαφανίσεις μόνο κατόπιν επιμονής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Από τα 502 που εξαφανίστηκαν μόνο 4 βρέθηκαν και το θέμα έκλεισε ήσυχα.

Μιλώντας για παιδιά που χάνονται η ιστορία ενός όμορφου κοριτσιού προσχολικής ηλικίας φέρνει στο νου ένα άλλο κοριτσάκι που «χάθηκε». Ένας εκπρόσωπος της Κεητ και του Τζέρυ  των οποίων η κόρη Μαντελεν «χάθηκε» το 2007 εμφανίστηκε να λέει ότι η υπόθεση τους έδωσε «μεγάλες ελπίδες» ότι κάποια μέρα θα την βρουν ζωντανή. Βάζω στοίχημα ότι έτσι είναι, γιατί εάν η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να κατασκευάσει μία ιστορία απαγωγής χρησιμοποιώντας την εικόνα ενός όμορφου μικρού κοριτσιού για να αγγίξει ευαίσθητες χορδές, σιγοντάρει την δική τους εκδοχή γεγονότων, ιδιαίτερα όπου μπορούν να βασιστούν σε υψηλά ιστάμενους φίλους για να αγγίξουν πιο δυνατά τις χορδές όταν οι καρδιές αρχίζουν να σκληραίνουν.

Αλλά τα μικρά ξανθά γαλανομάτικα κοριτσάκια είναι ότι πρέπει για την αύξηση της κυκλοφορίας των εφημερίδων ιδιαίτερα όταν είναι καθαρά με καθαρές ροζ πιζάμες. Η Μαρία είναι πολύ τυχερή, με ένα διαφορετικό και λιγότερο ελκυστικό χρώμα δέρματος θα την περίμενε μια διαφορετική τύχη. Εάν η Μαρία ήταν αφρικανικής ή Ασιατικής καταγωγής και όχι ο ευνοημένος τύπος Ευρωπαίου, θα ήταν απίθανο να γίνει όλος αυτός ο ντόρος και να της είχαν χαρίσει και καινούργιες πιζάμες. Είναι πολύ πιθανό να την είχαν πετάξει σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης σαν τα άλλα παιδιά που το Ελληνικό κράτος δεν θεωρεί Έλληνες.

Σαν αυτά τα παιδάκια που φωνάζουν για ελευθερία μέσα από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Λέσβο. Δείτε την αναστάτωση των ενηλίκων και των παιδιών όταν νομίζουν ότι οι αντιπρόσωποι της ΜΚΟ έχουν έρθει για να τους απελευθερώσουν από το στρατόπεδο και την απογοήτευσή τους όταν οι αντιπρόσωποι εξηγούν ότι «κάνουν ότι μπορούν».

 YouTube Preview Image

Αυτό το βίντεο τραβήχτηκε το 2009 προτού μπουν σε λειτουργία τα μεγάλης κλίμακας στρατόπεδα συγκέντρωσης και όταν οι οργανισμοί για τα ανθρώπινα δικαιώματα είχαν ακόμα ελεύθερη πρόσβαση στα στρατόπεδα και όταν οι συνθήκες στα στρατόπεδα ήταν σχετικά καλύτερες από σήμερα. Εκείνη την εποχή ο αριθμός των παιδιών που ήταν κλεισμένα στα στρατόπεδα ανερχόταν σε εκατοντάδες, τώρα ανέρχεται σε χιλιάδες και πιθανόν να αυξηθεί.

Αυτή η διεθνής έκκληση να βρεθούν οι γονείς της Μαρίας δεν προέρχεται από το ενδιαφέρον της Ελληνικής κυβέρνησης για την ευημερία των παιδιών αλλά από την επιθυμία να γίνει ο πληθυσμός των Ρομά ο αποδιοπομπαίος τράγος. Ο φόβος «των τσιγγάνων που αρπάζουν παιδιά» είναι αρκετός να αποσπάσει την προσοχή από τα πραγματικά σκάνδαλα που εμπλέκουν παιδιά των Ρομά και τα αιώνια θέματα της κακοποίησης παιδιών σε ιδρύματα που συμβαίνει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή. Εκτός και αν υπάρχουν αποδείξεις για κακοποίηση, το κοριτσάκι θα πρέπει να γυρίσει αμέσως στους μοναδικούς γονείς που έχει γνωρίσει μέχρις ότου οι βιολογικοί γονείς της βρεθούν. Τα γεγονότα στο ίδρυμα της Αγίας Βαρβάρας θα πρέπει να ερευνηθούν πλήρως συμπεριλαμβανομένου του γεγονότος των εκατοντάδων παιδιών που πουλήθηκαν σε traffickers από μέσα από το ίδρυμα, καθώς και τα παιδιά των στρατοπέδων συγκέντρωσης να αφεθούν ελεύθερα άμεσα.

Το παραμύθι της απαγωγής ενός μικρού όμορφου λευκού κοριτσιού μπορεί να σκεπάσει πάρα πολλές αμαρτίες.

Μπορεί επίσης να είναι και πολύ επικερδές.

Πηγή: kar.org

Share

Οι αναρίθμητες μικρές Μαρίες

της Σίσσυ Βωβού

Δεν κρατιούνται οι «σοβαροί» παρουσιαστές και παρουσιάστριες των τηλεοπτικών εκπομπών από την εκμετάλλευση ενός αληθινά σοβαρού γεγονότος, όπως είναι τα στοιχεία και η προέλευση της μικρής ξανθούλας Μαρίας που βρέθηκε σε οικογένεια Ρομά στη Λάρισα.

Η υπόθεση πουλάει τόσο πολύ, που υπερέβησαν όλους τους τηλεοπτικούς χρόνους των δελτίων ειδήσεων, αύξησαν τις «απαραίτητες διαφημίσεις», παρουσίασαν με ενάργεια όλα τα DNA που είναι σε θέση να μαζέψει το ελληνικό και τα διεθνή κράτη που κυριαρχούν στις ζωές του μικρού μας πλανητικού χωριού. Μας έδωσαν να καταλάβουμε ότι κανείς και καμία δεν θα ξεφεύγει από το υπερεξοπλισμένο με τεχνολογία υπερκράτος του «μεγάλου αδελφού», βοηθούμενου από πολλά διεθνή ΜΜΕ που απ’ ότι φαίνεται συναγωνίζονται σε τερατολογίες τα μικρά καναλάκια της ελληνικής τηλεόρασης.

Μπορεί σύντομα να βρεθούν οι γονείς της μικρής Μαρίας, αν το κοριτσάκι έχει κλαπεί, χάρη στη χρήση της τεχνολογίας και της ανταλλαγής πληροφοριών, πράγμα που ευχόμαστε. Η μέθοδος προσέγγισης όμως του δραματικού αυτού γεγονότος και η ιδεολογία που καλλιεργούν με αφορμή αυτό, είναι αντίστοιχη με τα μυαλά που κουβαλάνε αυτού του είδους οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης».

Ευκαιρίας δοθείσης, λίγο ως πολύ ταυτίζουν τους Ρομά με την εγκληματική παραβατικότητα, προβάλλοντας εκτός πλαισίου την παραβατικότητα του «φερόμενου πατέρα της μικρής Μαρίας». Γιατί, η αγοραπωλησία παιδιών είναι σίγουρα μια εγκληματική δραστηριότητα, που ενώ δεν γνωρίζουμε τι μερίδιο ευθύνης έχουν σ’ αυτήν κάποιοι ρομά, κανένας δεν εξέφρασε τέτοιο ερώτημα. Και γιατί άραγε να εκφράσει κανείς τέτοιο ερώτημα, αν δεν ταυτίζει την αγοραπωλησία αυτή με τους Ρομά, αλλά απλώς θέλει να πληροφορήσει το κοινό για ένα δραματικό γεγονός, σίγουρα χωρίς την ιδεολογικά φορτισμένη δραματοποίηση που γίνεται αυτές τις μέρες; Μας θυμίζει τη συνηθισμένη έκφραση «Αλβανοί ληστές», ενώ ποτέ δεν ακούσαμε «Έλληνες ληστές»…

Όσοι και όσες αγοράζουν παιδιά για καλούς σκοπούς αντί να τεκνοθετήσουν, είναι «καλές οικογένειες», οι οποίες όμως γίνονται συνένοχες στη δραστηριότητα αυτή λόγω των ακατάλληλων διαδικασιών της πολιτείας στο θέμα της τεκνοθεσίας. Και αυτό, για την Ελλάδα, είναι παγκοίνως γνωστό. Η πολιτεία κάθε τόσο ανακοινώνει ότι θα διορθώσει τη γραφειοκρατία, αλλά αμελεί αυτό το θέμα γιατί έχει «σοβαρότερα», με αποτέλεσμα το χώρο της τεκνοθεσίας να τον καλύπτουν οι αγοραπωλησίες και κάποιοι να προετοιμάζουν το «εμπόρευμα».

Στην ενδιαφέρουσα εκπομπή «Αυτοψία» του Άλφα στις 21/10, είδαμε ολόκληρη έρευνα για το θέμα των εγκαταλειμμένων παιδιών, τα οποία αυξάνονται πάρα πολύ κατά την περίοδο της κρίσης, απ’ ότι ανέφεραν γιατροί και κοινωνικές λειτουργοί από πολλά υπεύθυνα ιδρύματα. Δεν γνωρίζουμε αν η εκπομπή συνέπεσε με την υπόθεση «μικρή Μαρία» ή ήταν προετοιμασμένη, αλλά σίγουρα δίνει μια άλλη διάσταση του ζητήματος. Και μας γεννά εύλογα το ερώτημα μήπως και η μικρή Μαρία ήταν ένα ακόμα εγκαταλειμμένο παιδί.

Μας δείχνει ότι την εποχή της κρίσης, πολλές γυναίκες πάνε να γεννήσουν, αφήνουν τα νεογέννητα και φεύγουν γιατί δεν έχουν τρόπο να τα κρατήσουν, απ’ ότι φάνηκε από την άποψη των υπευθύνων που μίλησαν. Μας δείχνει επίσης το τρομερό πρόβλημα με τα μωρά των τοξικοεξαρτημένων γυναικών, τα οποία πολύ συχνά τα αφήνουν οι μητέρες τους, ή τους αφαιρούνται κατόπιν δικαστικής εντολής αν θεωρηθούν ανίκανες να τα μεγαλώσουν, τουλάχιστον για κάποια χρονικά διαστήματα.

Γίναμε μάρτυρες μιας τέτοιας υπόθεσης στη διάρκεια της καμπάνιας μας για την απελευθέρωση των τοξικοεξαρτημένων οροθετικών γυναικών, όπου μια από τις κρατούμενες συνελήφθη σε ηλικία 15 ετών. Η ομάδα μας έψαξε και βρήκε ότι ήταν θύμα τράφικινγκ από τη Βουλγαρία, από μια ομάδα Ρομά κάποιας περιοχής. Η κοπελίτσα άφησε το νεογέννητο τριών ημερών στο μαιευτήριο για να πάει να πάρει τη «δόση» της και συνελήφθη στο πογκρόμ της αστυνομίας στις αρχές Μαίου του 2012. Όταν ήρθε η ώρα η καλή της απελευθέρωσης, και αφού η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης είχε καταβάλει μεγάλες προσπάθειες για να εντοπίσει τα ίχνη της κοπέλας και τα κυκλώματα που την εξέδιδαν και αφού έκανε όλες τις προσπάθειες σε συνεργασία με την εδώ πρεσβεία της για την φιλοξενία της κοπέλας σε σχετικό ίδρυμα της χώρας της, τελικά οι ελληνικές αρχές την άφησαν να φύγει όχι για το χώρο φιλοξενίας, αλλά για το πουθενά, που απ’ ότι μάθαμε στη συνέχεια ήταν το μέρος όπου εκδιδόταν στην Ελλάδα, και την «απολάμβαναν» Έλληνες, παρ’ ότι θύμα τράφικινγκ, παρ’ ότι ανήλικη, χωρίς κανένα πρόβλημα για τους ίδιους. Το μωρό παρέμεινε τελικά στο ίδρυμα με στόχο να δοθεί μετά από δικαστική απόφαση για τεκνοθεσία, κάτι που μπορεί να έχει γίνει ήδη.

Όλον αυτό το γόρδιο δεσμό της οικονομικής κρίσης, της ανημπορίας των θυμάτων της, της ηθικής εξαχρείωσης που επέρχεται, των κυκλωμάτων προσφοράς και αγοράς «υπηρεσιών» και της ασυλίας του όποιου «πελάτη» πάνε τώρα να το φορτώσουν στους Ρομά, χωρίς σκέψη και εμβάθυνση για το πόσο λυτρωτικό για την εξουσία είναι η στάση «άρον, άρον, σταύρωσον αυτόν» αλλά και πόσο αναποτελεσματικό για την εξάλειψη τέτοιων φαινομένων.

Αν η υπόθεση της μικρής Μαρίας ξεφύγει από την υστερία των μίντια και αποτελέσει αφορμή για μια σοβαρή συζήτηση για το θέμα των εγκαταλειμμένων παιδιών ή της αγοραπωλησίας παιδιών και των υποχρεώσεων της πολιτείας αλλά και των πολιτών απέναντι σ’ αυτά τα παιδιά, τότε αυτή η υπόθεση θα έχει προσφέρει καλές υπηρεσίες για την βελτίωση της αντιμετώπισης αυτού του σοβαρού ζητήματος.

Τέλος να πούμε ότι στο παγκόσμιο χωριό όπου ζούμε, τέτοιου είδους φαινόμενα εγκατάλειψης, αγοραπωλησιών βρεφών ή παιδιών ή εμπορίας παιδιών έχουν καταγραφεί από διεθνείς οργανισμούς αλλά και σε μεγάλο βαθμό από τις γυναικείες οργανώσεις ανά τον κόσμο, είναι επικερδέστατη και μαζικότατη επιχείρηση, δεν είναι κεραυνός εν αιθρία, και ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες ή όπου υπάρχει φτώχια, ανθούν ακόμα περισσότερα. Και η λύση του προβλήματος δεν είναι αστυνομική και δικαστική, είναι κοινωνική, πολιτική, οικονομική.

 

 

Share

Red Hulk: από οπαδός στο κέντρο της ρατσιστικής βίας

της Σοφίας Ξυγκάκη

Η ταινία της Ασημίνας Προέδρου πραγματεύεται το θέμα του φασισμού και της  ρατσιστικής βίας στην ακραία της μορφή, ακολουθώντας τη ζωή ενός νέου άνδρα.

Ο Γιώργος μένει μόνος στην Αθήνα… Υποτίθεται σπουδάζει, αναγκάζεται να δουλεύει… Του λείπουν νόημα, αυτοπεποίθηση, ταυτότητα, αποδοχή… Γεμίζει το κενό ως «RED HULK», όπως είναι γνωστός στο σύνδεσμο οπαδών της ομάδας του… Ώσπου η εμπλοκή του σ’ ένα επεισόδιο ρατσιστικής βίας φέρνει μπροστά του νέα αδιέξοδα, διλήμματα και επιλογές…

Η ταινία απέσπασε τον  «Χρυσό Διόνυσο» στο 36ο  Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους της Δράμας και επίσης κέρδισε το Πρώτο Βραβείο του ελληνικού διαγωνιστικού τμήματος μικρού μήκους του 19ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας. Η Ασημίνα Προέδρου γεννήθηκε το 1982 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο «Αττικό Ωδείο» και το 2001 απέκτησε πτυχίο πιάνου με καθηγητή τον σολίστ Διονύση Μαλούχο. Μαθήτευσε δίπλα στο ζωγράφο Γιάννη Τσαγκάρη κι έκανε μαθήματα κλασικού και σύγχρονου χορού στη σχολή χορού «Ραλλού Μάνου». Παράλληλα, το 2007 ολοκλήρωσε το μάστερ της με τίτλο  «MSc in International Economics». στην ΑΣΟΕΕ. Από το 2010 έως το 2012 παρακολούθησε μαθήματα σεναρίου και σκηνοθεσίας κινηματογράφου στη σχολή Athens ΝYC. Τον Αύγουστο του 2012 συμμετείχε στον online διαβαλκανικό διαγωνισμό του «altcine.com» με την πρώτη της ταινία μυθοπλασίας, «Facets of Loneliness» (2010) , αποσπώντας το πρώτο βραβείο κοινού και κερδίζοντας πλήρη υποτροφία για το BA σκηνοθεσίας στη σχολή «Akmi Metropolitan College», από όπου αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2013. Παράλληλα με τις σπουδές της, από το 2006 έως σήμερα, εργάζεται ως ιδιωτική υπάλληλος σε λογιστήριο εταιρίας. Η ταινία “Red Hulk” είναι η πτυχιακή της ταινία. Μιλήσαμε με τη σκηνοθέτιδα.

Είχες κάνει τόσα άλλα πριν, πώς προέκυψε το σινεμά; Ποιες  ταινίες αποτελούν για σένα σημείο αναφοράς;

Από μικρή έκανα μουσική, χορό, ζωγραφική, καθώς οι γονείς μου ήθελαν να μου δώσουν ολόπλευρη καλλιέργεια. Άρχισα να λέω ότι θέλω να γίνω σκηνοθέτης κινηματογράφου όταν ήμουν δέκα χρονών και  είδα την ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε.

Τι σε είχε συγκινήσει σ’ αυτήν;

Η νοσταλγική ατμόσφαιρα, η σχέση του πρωταγωνιστή με το σινεμά, τα παιδικά χρόνια του ήρωα, η σχέση του παιδιού με τον μηχανικό προβολής που τον παίζει ο Φιλίπ Νουαρέ. Μεγαλώνοντας, όμως, οι γονείς μου με αποθάρρυναν, στη λογική ότι έπρεπε να σπουδάσω κάτι που θα μου εξασφάλιζε τα προς το ζην. Έτσι, προέκυψε η ΑΣΟΕΕ και η δουλειά μου ως ιδιωτική υπάλληλος σε λογιστήριο εταιρίας. Όταν άρχισα να δουλεύω και να μπορώ να πληρώνω μόνη μου τη σχολή, τότε γράφτηκα και στη σχολή κινηματογράφου.

Γιατί επέλεξες αυτό το θέμα για την πτυχιακή σου εργασία;

Τα τελευταία χρόνια με απασχολούσε ιδιαίτερα το θέμα της ξενοφοβίας, του ρατσισμού – εθνικισμού. Περπατάω πολύ στο κέντρο της Αθήνας – όλοι όσοι το κάνουμε, βλέπουμε πολύ έντονα το πρόβλημα μπροστά μας.

Ο Ηulk είναι ήρωας κόμικ, γιατί αυτός ο τίτλος;  

“RED HULK” είναι το παρατσούκλι του ήρωα στον ποδοσφαιρικό σύνδεσμο. “RED” λόγω της συγκεκριμένης ομάδας, και “HULK” επειδή είναι σωματώδης, θυμωμένος και αποτελεσματικός στις συμπλοκές. Το παρατσούκλι ήταν ιδέα του Dr Zarko, ειδικού συμβούλου της ταινίας, μου άρεσε και το κρατήσαμε.

Και στην πρώτη σου ταινία το Facets of loneliness βλέπουμε απομονωμένους ανθρώπους, με μεγάλη  αίσθηση μοναξιάς, ακόμη κι όταν αυτή εκφράζεται ως απέραντη βαρεμάρα, όπως στις σκηνές με τον πιτσιρικά.  Κι εδώ, παρά το περιβάλλον (οικογένεια, δουλειά, φίλους του ποδοσφαιρικού συνδέσμου κτλ.) του πρωταγωνιστή, που παρουσιάζεις, παρακολουθούμε έναν εξαιρετικά μοναχικό άνθρωπο. Στην ταινία σου μου άρεσε που ακολουθείς το κεντρικό πρόσωπο χωρίς να επεξηγείς και να ηθικολογείς – ωστόσο, αναρωτιόμαστε: πώς αυτός κάνει τέτοιο άλμα και, αντί να τσακώνεται με τον αυταρχικό πατέρα του και τους βάζελους, εμπλέκεται σε ρατσιστική δολοφονία;  

Θα ήθελα να μην μπω ακόμα στη συζήτηση για την ανάλυση του χαρακτήρα και της ταινίας. Να πω μόνο ότι ο ήρωας προέρχεται από μια φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος έχει παρατήσει τη σχολή του (εγώ τον φαντάζομαι περισσότερο σπουδαστή κάποιου απαξιωμένου και αδιέξοδου επαγγελματικά τμήματος ΤΕΙ) και εργάζεται περιστασιακά ως εργάτης, μένει στη σημερινή Αθήνα, σε μια πολύ φτωχική γκαρσονιέρα ανάμεσα σε μετανάστες, ενώ είναι ήδη “καταξιωμένο” μέλος ποδοσφαιρικού συνδέσμου.

Να πω επίσης, ότι η ταινία είναι κομμάτι του προβληματισμού μου πάνω στο πώς η ανάγκη για ένταξη και αποδοχή μπορεί συχνά να οδηγεί στη διαστροφή της προσωπικότητας του ατόμου, οπότε η ιστορία και προφανώς και το τέλος συνδέονται με αυτό.

Η σχέση του ήρωα με τη φασιστική ομάδα ξεκινάει πριν ξεκινήσει η ταινία, και τους λόγους δεν τους βλέπουμε καθαρά. Μαθαίνουμε όμως στην πορεία ότι οι φασίστες προσπαθούν να παρεισφρήσουν στην ποδοσφαιρική ομάδα κι έτσι καταλαβαίνουμε ότι, στην προσπάθειά τους αυτή, με κάποιον τρόπο ήρθαν σε επαφή και μαζί του. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία για τον ήρωα στην ταινία  δεν είναι αυτό (το πώς ήρθε αρχικά σε επαφή μαζί τους), αλλά το τι θα κάνει μετά τη ρατσιστική δολοφονία στην οποία έχει εμπλακεί.

Ο πρωταγωνιστής αποδίδει πολύ πειστικά  την προσωπικότητα του πρωταγωνιστή, όπως την περιγράφεις. Πες μας  λίγα λόγια για το πώς δούλεψες μαζί του.

Ο πρωταγωνιστής (Φρίξος Προέδρου) είναι ο αδερφός μου και είναι μη επαγγελματίας. Κάναμε ενάμιση μήνα casting, προσπαθώντας να βρούμε επαγγελματία ηθοποιό, όμως το μυαλό μου πάντα επέστρεφε σ’ εκείνον. Κι αυτό γιατί τον έχω δει στη ζωή του να βρίσκεται στις ψυχολογικές μεταπτώσεις που βρίσκεται ο ήρωας, τον έχω δει (σε νεότερη ηλικία) να παίρνει «ποζεράδικο» ύφος μπροστά σε κόσμο, και πολύ διαφορετικό όταν βρίσκεται μόνος του, ξέρω πόσο ευαίσθητος είναι γενικά, και παράλληλα πόσο βίαια ξεσπάσματα μπορεί να έχει. Συμμετείχε κανονικά στο casting και τον βρήκαμε εξαιρετικό, οπότε θεώρησα ότι έπρεπε να το ρισκάρω. Κάναμε αρκετές πρόβες οι δυο μας, και δουλέψαμε αρκετό διάστημα αυτοσχεδιαστικά, ωστόσο στα γυρίσματα η σχέση μας ήταν στενά επαγγελματική. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε και οι δύο πάρα πολύ να συνεργαστούμε, πράγμα που φάνηκε και από την τεράστια προσπάθεια που έκανε κι εκείνος στις πρόβες και στα γυρίσματα (παρόλο που δεν είχε ο ίδιος καμιά προσωπική φιλοδοξία) – κάτι που με συγκίνησε βαθιά.

Τι αντίκτυπο θα ήθελες να έχει η ταινία σου στους θεατές;  

Η ταινία δεν έχει κάνει ακόμα τον «κύκλο» της, οπότε θα ήθελα να μην αναλωθώ ακόμα σε αναλύσεις της ταινίας και των προθέσεών μου. Θέλω ο κόσμος να δει την ταινία και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

 

Share

Το χρονικό ενός κρατικού εγκλήματος

Σοκ προκαλεί η ιστορία του θανάτου μιας πρόσφυγα από τη Συρία με τα δύο παιδιά της από καθαρή αμέλεια των ελληνικών υπεύθυνων αρχών. Τονίζουμε ότι οι πρόσφυγες από τη Συρία είναι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πλέον. Μένουν προσωρινά σε γειτονικές χώρες, σε απέραντα στρατόπεδα, κυρίως σε σκηνές και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συζητούν τον τρόπο προσωρινής υποστήριξής τους και εξασφάλισης των βασικών αναγκών τους. Η ελληνική κυβέρνηση έχει υποχρέωση αρωγής σ’ αυτούς τους πρόσφυγες πολέμου, που με βάση το διεθνές δίκαιο δικαιούνται προστασίας. Εκτός όμως από το διεθνές δίκαιο, υπάρχει και ο ανθρωπισμός, που απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε η πλήρης απουσία του.

Παραθέτουμε εμπεριστατωμένο κείμενο διαμαρτυρίας του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και του Δικτύου Κοινωνικής υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και απαιτούμε μαζί με αυτούς την υποστήριξη των προσφύγων και την τιμωρία των υπευθύνων των οποίων οι πράξεις και παραλείψεις οδήγησαν στην τραγική κατάληξη.

Φ.Σ.

 

Το χρονικό ενός κρατικού εγκλήματος

Αναφορά στον «τυχαίο» θάνατο της Λαμίς Αμπουνάχι και των δύο παιδιών της, του τριάχρονου Ουντάι και της εννιάμηνης Λαϊάλ, από πυρκαγιά στα βουνά της Σάμου.

Τα χαράματα της 21ης Ιουλίου, φουσκωτό με προέλευση την Τουρκία εγκαταλείπει σε βραχώδη ακτή της Σάμου τον Σύρο πρόσφυγα Ουασίμ Αμπουνάχι, τη σύζυγό του Λαμίς, τα δύο παιδιά τους, Ουντάι και Λαϊάλ, και τους φίλους τους Τζιχάντ Κελάνι και Μοχάμετ Μπασίς.

Οι πρόσφυγες ανεβαίνουν την κατακόρυφη πλαγιά και κρύβονται σε παρακείμενη δασώδη περιοχή μέχρι το βράδυ. Επειδή η Λαμίς είναι άρρωστη και εξαντλημένη, επικοινωνούν με το μοναδικό κινητό τους με το τηλέφωνο ανάγκης των τουρκικών αρχών (7777) και ζητούν βοήθεια – ο Κελάνι μιλάει πολύ καλά αγγλικά. Οι Τούρκοι, εντοπίζοντας το σήμα του κινητού, τους απαντούν σύντομα και τους ενημερώνουν για το πού βρίσκονται, δίνοντάς τους το αντίστοιχο νούμερο των ελληνικών αρχών (112). Επειδή οι πρόσφυγες αδυνατούν να συνδεθούν με το συγκεκριμένο κινητό, ζητούν από τους Τούρκους να επικοινωνήσουν απευθείας με τις ελληνικές αρχές. Πράγματι, σε λίγο δέχονται τηλεφώνημα από ελληνικό κινητό, ο Κελάνι εξηγεί στη γυναίκα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής την τραγικότητα της κατάστασης και συνεννοούνται να ανάψουν μια μικρή φωτιά στην άκρη του βράχου για να τους εντοπίσει το σωστικό σκάφος.

Σε δύο ώρες φτάνει το σκάφος, οι πρόσφυγες ανάβουν τη προσυνεννοημένη μικρή φωτιά, το σκάφος ρίχνει πάνω τους τους προβολείς, ανταλλάσουν νεύματα, οι πρόσφυγες σβήνουν τη φωτιά και μετά από λίγο το σκάφος φεύγει για να επανέλθει έπειτα από είκοσι λεπτά, να ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία, χωρίς να ανάψει φωτιά αυτή τη φορά, και στη συνέχεια να αποχωρήσει ανεπιστρεπτί. Μετά από ώρα δέχονται τηλεφώνημα από το ίδιο ελληνικό κινητό και η ίδια γυναίκα τους ενημερώνει ότι ακόμα δεν έχει σταλεί βοήθεια! Δυστυχώς, τελειώνει η μπαταρία του κινητού των προσφύγων και χάνεται κάθε δυνατότητα επικοινωνίας.

Μένουν εκεί την υπόλοιπη νύχτα και τα χαράματα της 22ας, ενώ το νερό έχει τελειώσει προ πολλού και η κατάσταση της Λαμίς επιδεινώνεται, ο Τζιχάντ μένει με τη μητέρα και τα παιδιά, ο Μοχάμετ αναζητά βοήθεια στη στεριά και ο πατέρας κατεβαίνει στη θάλασσα, κολυμπάει, φτάνει σε άλλη ακτή, ανεβαίνει στα βράχια, λιποθυμά και όταν συνέρχεται, βλέπει κοντά ένα ψαροκάικο, κάνει σινιάλα, μάλλον τον αγνοούν, περπατάει για δύο ώρες περίπου, κατορθώνει να φτάσει σε κάποιο σπίτι και ζητά βοήθεια. Ο ιδιοκτήτης ειδοποιεί την αστυνομία, η οποία φτάνει πολύ σύντομα, ο Ουασίμ απεγνωσμένα τους δείχνει την κατεύθυνση που έχει αφήσει τους δικούς του (“my baby”…), προχωρούν προς τα εκεί, αλλά σύντομα οι αστυνομικοί του λένε ότι στην περιοχή υπάρχει φωτιά και τον οδηγούν στο ΑΤ Σάμου.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, ο Μοχάμετ, έχοντας βρει λίγο νερό, επιστρέφει στο σημείο που είναι ο Τζιχάντ με την οικογένεια και όλοι μαζί προσπαθούν να προχωρήσουν στη στεριά. Έπειτα από λίγη ώρα η Λαμίς αδυνατεί να περπατήσει, οπότε οι δύο άντρες συνεχίζουν και μετά από 2,5 ώρες φτάνουν σε μια εκκλησία, βρίσκουν νερό και εξαντλημένοι κοιμούνται, όπου και τους βρίσκουν άντρες της Πυροσβεστικής. Τους ενημερώνουν για την οικογένεια, αλλά τους οδηγούν στο ΑΤ.

Ο Ουασίμ Αμπουνάχι, παρ’ όλες τις απεγνωσμένες εκκλήσεις του, παρέμεινε κρατούμενος για 15 μέρες, τις περισσότερες από τις οποίες δεμένος σε μια καρέκλα, και στη συνέχεια οδηγήθηκε στο Κέντρο Κράτησης του νησιού, όπου έμεινε άλλο τόσο. Όταν έφτασε στην Αθήνα και το θέμα έγινε γνωστό (ήδη  δικηγόροι είχαν κάνει δήλωση εξαφάνισης της γυναίκας και των παιδιών στις 13/8 και αναφορά στο Συνήγορο του Πολίτη την επομένη), μετά από πιέσεις, η Αστυνομία δήλωσε ότι έχει κάνει εξαντλητικές έρευνες, πράγμα βέβαια που διαψεύδεται τραγικά από το γεγονός ότι ο Ουασίμ Αμπουνάχι, μαζί με τον ανιψιό του και ένα φίλο του, το μεσημέρι της Παρασκευής 6 Σεπτεμβρίου βρήκαν τα καμένα υπολείμματα της γυναίκας του και των παιδιών του.

  • Γιατί οι ελληνικές αρχές εγκατέλειψαν τη σωστική επιχείρηση ενώ είχαν εντοπίσει τους πρόσφυγες;
  • Ποια υπάλληλος είχε βάρδια το βράδυ της 21ης Ιουλίου, σε ποιον ανήκει το κινητό με το οποίο επικοινωνούσαν οι πρόσφυγες (είναι καταγεγραμμένο στη μνήμη του τηλεφώνου του Τζιχάντ) και γιατί οι ελληνικές αρχές μετά τη δήλωση εξαφάνισης δεν τα έχουν ερευνήσει;
  • Γιατί η αστυνομία αδιαφόρησε στις απεγνωσμένες εκκλήσεις του πατέρα αμέσως μετά τη σύλληψή του, όταν ήταν πολύ πιθανό η φωτιά να μην είχε φτάσει στο σημείο που βρίσκονταν η γυναίκα με τα παιδιά της;
  • Πώς είναι δυνατό ειδικευμένα σώματα να μη βρίσκουν τους αγνοούμενους και να τους βρίσκει, ενάμιση μήνα μετά, ο ίδιος ο πατέρας;
  • Με ποια λογική παραμένουν προφυλακισμένοι για εμπρησμό οι Τζιχάντ Κελάνι και Μοχάμετ Μπασίς ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πυρκαγιά στο δάσος;
  • Πού τελειώνουν η αδιαφορία και η αναλγησία και πού αρχίζουν η συγκάλυψη και η συνενοχή, πόσους πρόσφυγες θα σκοτώσουν ακόμα η «θωράκιση των συνόρων» και η «αποτρεπτική πολιτική»;

«Έφερα την οικογένειά μου για να γλιτώσει από τη φωτιά στη Συρία και να καεί στην Ελλάδα;». Ουασίμ Αμπουνάχι

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Δίκτυο για Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

 

 

Share

Ιρανός πρόσφυγας ζητά άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και οφείλει να το λάβει

Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

 

ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ LGBT ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

 

Θέμα: «Υπόθεση πρόσφυγα από το Ιράν που ζητά άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες για τους αιτούντες άσυλο για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου».

Οι συνυπογράφουσες οργανώσεις, που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των λεσβιών, γκέι, αμφιφυλοφιλικών και τρανς ατόμων, με το παρόν δελτίο τύπου δηλώνουν την πλήρη στήριξη και αλληλεγγύη τους και γνωστοποιούν την υπόθεση γκέι πρόσφυγα καταγωγής από το Ιράν ο οποίος έχει καταθέσει αίτημα ασύλου για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και τέθηκε υπό κράτηση προς απέλαση, κινδυνεύοντας, αν απελαθεί στο Ιράν να αντιμετωπίσει ποινή πολυετούς φυλάκισης ή ακόμη και του θανάτου, λόγω της νομοθεσίας της χώρας και της Σαρία.

Συγκεκριμένα ο B., Ιρανός πολίτης, βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Αύγουστο του 2012. Κατέθεσε αίτημα ασύλου στην Ορεστιάδα και του χορηγήθηκε «ροζ κάρτα». Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία έπρεπε να παρευρεθεί μετά από τρεις μήνες ξανά στην Ορεστιάδα ενώπιον τους υπηρεσίας ασύλου για τη συζήτηση του αιτήματός του. Δεν μπόρεσε τους να παρευρεθεί, διότι τους καταγγέλλεται από τον ίδιο, κανείς δεν του εξήγησε τη διαδικασία και την υποχρέωσή του αυτή και επιπλέον δε μιλάει ελληνικά, ούτε του προσφέρθηκε διερμηνέας, τους επιτάσσει η ισχύουσα νομοθεσία. Επισημαίνεται επιπλέον ότι πάσχει από άσθμα που παρουσίασε έξαρση τους χειμερινούς μήνες με αποτέλεσμα κάποιες μέρες να μη μπορεί να μετακινηθεί. Αποτέλεσμα ήταν να διακοπεί η διαδικασία χορήγησης ασύλου του, καθώς οι Αρχές θεώρησαν ότι η μη παρουσία του εκεί σήμαινε και τη σιωπηρή ανάκληση από τη μεριά του τους αιτήματος.

Τον Ιούλιο του 2013, σε τυχαίο έλεγχο, ο B. Συνελήφθη όταν διαπιστώθηκε ότι εκκρεμούσε σε βάρος του διοικητική απόφαση απέλασης κατόπιν τους διακοπής του αιτήματος ασύλου και έκτοτε κρατείται στο Αστυνομικό Τμήμα Κολωνού. Μετά από τους μέρες από τη σύλληψή του κατέθεσε αίτηση θεραπείας κατά τους απόφασης για διακοπή του αιτήματος ασύλου, η οποία απερρίφθη, κρίνοντας ότι δεν τεκμηριώνονται επαρκώς οι λόγοι μη παρουσίας του εκεί όταν έπρεπε να συζητηθεί το αίτημα και εξακολουθώντας να θεωρεί ότι, παρά τη ρητή του αντίθεση, έχει σιωπηρώς ανακαλέσει το αίτημά του αποφάσισε τη διακοπή τους εξέτασης του αιτήματος, θέτοντας ξανά την υπόθεση στο αρχείο.

Σημειώνουμε ότι η κατάσταση τους σωματικής και ψυχικής υγείας του έχει επιδεινωθεί σημαντικά λόγω του χρόνιου άσθματος κατά το διάστημα που βρίσκεται υπό κράτηση, πλέον δυσκολεύεται να αναπνεύσει, ενώ έχει ήδη καταρρεύσει ψυχολογικά, επιχειρώντας έως και να θέσει τέρμα στη ζωή του, μην έχοντας τη δυνατότητα να υποστηριχθεί ψυχολογικά από ειδικό ενόσω βρίσκεται κρατούμενος.

Ο Β., πολίτης Ιράν, έχει ήδη δηλώσει τους Αρχές ότι το αίτημα ασύλου του υποβάλλεται ιδίως για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού, με το δεδομένο ότι ο Ιρανικός νόμος τιμωρεί την ομοφυλοφιλία («σοδομισμό», τους αναφέρεται στην Ιρανική νομοθεσία) με την ποινή του θανάτου, ενώ οι ομοφυλόφιλοι στο Ιράν καταδιώκονται, φυλακίζονται και βασανίζονται συχνά μέχρι θανάτου. Τους, με την έλευσή του στην Ελλάδα βαφτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος. Αν δεν προστατευθεί, κινδυνεύει να επαναπροωθηθεί κατά παραβίαση κάθε έννοιας Δικαίου στο Ιράν και να τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου, και με δεύτερη «νομική βάση», αφού ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει σε κάποιον να αλλάξει θρησκεία και από μουσουλμάνος να γίνει χριστιανός.

Είναι σε θέση να αποδείξει τόσο τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, όσο και την μόνιμη σχέση που διατηρεί με Έλληνα, ο οποίος προσκόμισε Υπεύθυνη Δήλωση, σύμφωνα με την οποία «Δηλώνω υπεύθυνα ότι συζώ με τον αιτούντα άσυλο Β., με τον οποίο διατηρούμε σχέση αγάπης, αφοσίωσης και στοργής. Σκοπεύουμε μόλις θεσμοθετηθεί στην Ελλάδα η νομική αναγνώριση των ζευγαριών ιδίου φύλου να επισημοποιήσουμε τη σχέση τους. Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο B. Κινδυνεύει με εξευτελιστικό θάνατο αν απελαθεί στην πατρίδα του, το Ιράν, λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Είμαι πρόθυμος να έρθω αυτοπροσώπως προκειμένου να βεβαιώσω τα παραπάνω και ότι άλλο ζητηθεί τους αρμόδιους που θα κρίνουν το αίτημα ασύλου του». Παράλληλα, η συμβιωτική συντροφική σχέση τους βεβαιώνεται υπεύθυνα από την μητέρα (!), την αδελφή του παραπάνω Έλληνα, καθώς και από τον κοινωνικό κύκλο του ζευγαριού. Επιπλέον ο Β., έχει προσκομίσει αποδεικτικά τους κατάστασης τους υγείας του, του άσθματος από το οποίο υποφέρει ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι μοιράζεται το κελί του με καπνιστές γεγονός που επιδεινώνει την υγεία του.

Την υπόθεση έχει αναλάβει η δικηγόρος Αθηνών, Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, η οποία θα παρασταθεί στην προγραμματισμένη συνέντευξη από την Υπηρεσία Ασύλου την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013.

Επισημαίνουμε ότι σύμφωνα με την Οδηγία 2013/33/ΕΕ, άρθρο 11, εδάφιο 1: «Η υγεία, συμπεριλαμβανομένης τους ψυχικής υγείας, των αιτούντων υπό κράτηση που είναι ευάλωτα άτομα αποτελεί πρωταρχικό μέλημα των εθνικών αρχών. Σε περίπτωση κράτησης ευάλωτων ατόμων, τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν τακτική παρακολούθηση και επαρκή υποστήριξη λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερη κατάστασή τους, συμπεριλαμβανομένης τους υγείας τους». Επιπλέον σύμφωνα με τους Κατευθυντήριες Οδηγίες για την Προστασία κατά τη Διαδικασία Ασύλου: «Θα πρέπει να παρέχεται ενημέρωση σε γλώσσα που κατανοούν», ενώ διευκρινίζεται ότι: «Αιτήματα Ασύλου συμπεριλαμβάνουν τα ακόλουθα στοιχεία: (…) διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων». Τέλος, στην Έκθεση τους 22ας Νοεμβρίου για την Κατάσταση των Θεμελιωδών Δικαωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρεται στο άρθρο 95 ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: «θεωρεί ότι η δέσμη μέτρων για το άσυλο πρέπει να παραμείνει συνεκτική και να περιληφθούν ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα του φύλου στην οδηγία που αφορά τη διαδικασία για το άσυλο»

Καλούμε τους αρμόδιες αρχές, να σεβαστούν πλήρως την κείμενη ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία και συγκεκριμένα:

  •  Να τερματίσει άμεσα την κράτηση του αιτούντα άσυλο Β. σε αστυνομικό κρατητήριο, για λόγους υγείας.
  • Να εξετάσει εκ νέου, σύμφωνα τους Κατευθυντήριες γραμμές για την Προστασία των Αιτούντων Άσυλο, την αίτηση ασύλου του Β. για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού, λαμβάνοντας υπόψη ότι αν απελαθεί στη χώρα καταγωγής του θα βρεθεί σε άμεσο κίνδυνο η ζωή του.
  • Να εναρμονίσει την ελληνική νομοθεσία σύμφωνα την κείμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία και νομολογία ως τους τους αιτούντες άσυλο για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου..

Δηλώνουμε ότι θα παρακολουθήσουμε στενά την υπόθεση σε συνεργασία με τη δικηγόρο του Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα και ευρωπαϊκές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στηρίζουμε με την αλληλεγγύη τους τον Ιρανό πρόσφυγα και τον σύντροφό του και βρισκόμαστε ολόθερμα στο πλευρό τους.

 

ΟΙ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΣΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

 

Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (Ο.Λ.Κ.Ε.)

Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)

Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – “Πλειάδες”

Colour Youth – Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας

Good As You(th) – Κοινότητα LGBTIQ Νέων Θεσσαλονίκης

Athens Pride

Thessaloniki Pride

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

Lesb. Equal – Λεσβίες για την Ισότητα

Θετική Φωνή

Act Up – Δράσε Hellas

Σύνθεση Ενημέρωση για το HIV/AIDS

Σύμπραξη για το Κοινωνικό Φύλο

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Proud Press

Queertrans

Lgbt / Κόκκινο

 

 

Share

Κύπρος: Θεσμική βία κατά των μεταναστριών γυναικών

 

Η  κοινωνία μένει άφωνη με τα πρόσφατα περιστατικά κατά μεταναστριών, τόσο υπηκόων τρίτων χωρών όσο και κρατών μελών της ΕΕ. Τα περιστατικά αφορούν την παράνομη απέλαση γυναίκας από την Ουκρανία, ενώ είναι αναγνωρισμένο  θύμα εμπορίας ανθρώπων, την παράνομη απέλαση γυναίκας από τη Ρουμανία, ενώ εκδόθηκε διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου για αποτροπή απέλασης της, και τέλος τον ξυλοδαρμό άλλης γυναίκας από τη Ρουμανία, εγκύου, με αποτέλεσμα να αποβάλει το μωρό.

Σύμφωνα με τα όσα είδαν το φώς της δημοσιότητας:

Η γυναίκα από την Ουκρανία είναι αναγνωρισμένο θύμα εμπορίας ανθρώπων, η οποία βοήθησε το κράτος να οδηγήσει ιδιοκτήτη καμπαρέ στη φυλακή. Αντί για επαναπατρισμό του θύματος με ασφάλεια, όπως εξάλλου ορίζεται στην κυπριακή νομοθεσία και όλες τις διεθνείς συμβάσεις που η Κύπρος έχει κυρώσει, το Υπουργείο Εσωτερικών και το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης προσχώρησαν στην απέλασή της.

Η γυναίκα από τη Ρουμανία, η οποία βρισκόταν  στην Κύπρο από το 2006, είχε συλληφθεί για απέλαση επειδή θεωρήθηκε ύποπτη για τέλεση εικονικού γάμου. Το Ανώτατο Δικαστήριο όμως απέτρεψε την απέλασή της με διάταγμα του. Το Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, με τη συμφωνία του Υπουργού  Εσωτερικών εξέδωσε  εκ νέου διάταγμα σύλληψης και απέλασης με αποτέλεσμα να απελαθεί, αγνοώντας πλήρως το διάταγμα του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Αναφορικά με τον ξυλοδαρμό της εγκύου γυναίκας από τη Ρουμανία, έγινε πριν από μερικούς μήνες αλλά το περιστατικό  πέρασε απαρατήρητο. Συγκεκριμένα, η  έγκυος γυναίκα κτυπήθηκε από αστυνομικούς ενώ  βρισκόταν σε αστυνομικό σταθμό,  λόγω κατ΄ισχυρισμό  αντιδραστικής συμπεριφοράς της προς τους αστυνομικούς , με αποτέλεσμα να χάσει το μωρό της.

Θεωρούμε ότι τα πιο πάνω περιστατικά αποτελούν κατάχρηση εξουσίας του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης και του Υπουργείου Εσωτερικών, καθώς και της Αστυνομίας, η οποία κατάχρηση προέρχεται από βαθιά ριζωμένες ρατσιστικές και σεξιστικές προκαταλήψεις, με αποτέλεσμα να ασκείται πλέον ανοικτά και χωρίς προσχήματα θεσμική βία κατά των μεταναστριών και ευρωπαίων γυναικών. Σημειώνεται ότι τα πιο πάνω περιστατικά είναι μόνο οι περιπτώσεις που έχουν δει  το φως της δημοσιότητας. Παρόλα αυτά, είναι μια ένδειξη της εκτεταμένης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των μεταναστριών στην Κύπρο.

Τέτοιες πρακτικές είναι αντίθετες προς την αρχή του  κράτους δικαίου και την αρχή της προάσπισης και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ισότητας.

Ζητούμε από τη Γενική Εισαγγελία, το Ανώτατο Δικαστήριο και το Αρχηγείο Αστυνομίας να λάβουν όλα τα νόμιμα απαραίτητα μέτρα και να σταματήσει αμέσως η θεσμική βία κατά των μεταναστριών γυναικών. Ταυτόχρονα ανησυχούμε για τη θέση της κυβέρνησης σε σχέση με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και των δικαιωμάτων  των μεταναστριών  γυναικών ειδικότερα.

Το Δελτίο Τύπου συνυπογράφουν οι ακόλουθοι οργανισμοί:

• Μεσογειακό Ινστιτούτο Μελετών Κοινωνικού Φύλου (MIGS)

• Σοσιαλιστική Γυναικεία Κίνηση

• Κίνηση για Ισότητα, Στήριξη, Αντιρατσισμό (ΚΙΣΑ)

• Οργάνωση Προστασίας Θυμάτων Σεξουαλικής Βίας και Εκμετάλλευσης, ΣΤΙΓΜΑ

• Κυπριακός Σύνδεσμος Οικογενειακού Προγραμματισμού

 

Share

Γερουσιαστής αποκάλεσε Ιταλίδα μαύρη υπουργό «ουρακοτάγκο»

Σε μία νέα υβριστική αναφορά του κατά της υπουργού αρμόδιας για την ενσωμάτωση των μεταναστών Σεσίλ Κιέντζ, ο γερουσιαστής της ξενοφοβικής Λέγκας του Βορρά Ρομπέρτο Καλντερόλι δεν δίστασε να τη χαρακτηρίσει «ουραγκουτάγκο», προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση του Ιταλού πρωθυπουργού.

«Όποτε την βλέπω μου έρχεται αναγκαστικά στον νου ένας ουραγκουτάγκος», δήλωσε ο Καλντερόλι αναφερόμενος στην Ιταλίδα υπουργό, η οποία έλκει την καταγωγή της από το Κογκό, είναι μαύρη και ασκεί το επάγγελμα της γιατρού.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο στελέχη της Λέγκα επιτίθενται, φραστικά, στην Κιέντζ. Στο παρελθόν την είχαν χαρακτηρίσει «μπόγκο -μπόγκο», με αναφορά σε αφρικανικούς χορούς.

Σε άμεση αντίδρασή της, η Ιταλίδα υπουργός απάντησε ότι δεν λαμβάνει υπόψη τα λόγια του Καλντερόλι και δεν τα θεωρεί προσωπική προσβολή, αλλά λυπάται για την εικόνα της Ιταλίας που καλλιεργείται στο εξωτερικό ένεκα των δηλώσεών του.

Παράλληλα, ο Ιταλός πρωθυπουργός Ενρίκο Λέτα αναφέρθηκε στην υπόθεση μέσω του λογαριασμού του στο Twitter, υπογραμμίζοντας πως: «οι δηλώσεις του Καλντερόλι ξεπέρασαν κάθε όριο και είναι σαφώς απαράδεκτες. Σεσίλ συνέχισε να εργάζεσαι, είμαστε όλοι στο πλευρό σου!».

Ερωτηθείς σχετικά με την νέα του επίθεση κατά της Κιένζτ, ο ίδιος Γερουσιαστής δήλωσε ότι «ήταν μόνο ένα συμπαθητικό αστείο» και ότι «πρόκειται για καλή υπουργό, αλλά για το Κονγκό».

Πολλά μέλη του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος και χιλιάδες πολίτες, μέσω των κοινωνικών δικτύων Facebook και Twitter, ζητούν την παραίτηση από την γερουσία του Ρομπέρτο Καλντερόλι, ο οποίος έχει εκλεγεί, μάλιστα, στην αντιπροεδρία του σώματος.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμη

Αυτή πήρε την ιταλική υπηκοότητα

 

Share

Ένοχη η ΟΙΚΟΜΕΤ για το δολοφονικό βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα

Η χθεσινή απόφαση είναι η πρώτη (δικαστική) νίκη της Κωνσταντίνας Κούνεβα σε βάρος των εργοδοτών της, καθώς το δικαστήριο αναγνώρισε ευθαρσώς τις ευθύνες της εταιρείας. Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως “εργατικό ατύχημα”, καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της παθούσας από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε επίμονα η Κ. Κούνεβα, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

«Η δράση της Κωνσταντίνας ενοχλούσε», είχε δηλώσει κατά την ακροαματική διαδικασία τον περασμένο Φεβρουάριο η δικηγόρος της Κ. Κούνεβα, Δάφνη Βαγιανού, και αναφερόμενη στην αγωγή σημείωνε: “Είναι μια αγωγή που εντάσσεται στη διαδικασία περί εργατικού ατυχήματος, χωρίς φυσικά να είναι εργατικό ατύχημα, απλά σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται”. Σχετικά με το σκεπτικό της αγωγής, η δικηγόρος της Κούνεβα σημειώνει πως «από το 2006, αλλά κυρίως το 2007 και το 2008, η Κωνσταντίνα είχε λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές». «Είχε δημιουργηθεί ένας κλοιός απειλών και από τους δικούς της εργοδότες αλλά και στον ευρύτερο εργασιακό χώρο, ενώ η Κωνσταντίνα έμεινε απροστάτευτη. Λόγω των απειλών είχε ζητήσει να μην τη βάζουν βραδινή βάρδια για να μην αναγκάζεται να γυρίζει νύχτα ή τουλάχιστον να τοποθετηθεί σε έναν σταθμό του ΗΣΑΠ κοντά στο σπίτι της, στα Πετράλωνα. Φυσικά, αυτά δεν έγιναν ποτέ. Όχι μόνο δεν εκπληρώθηκαν τα αιτήματα, αλλά η αδιαφορία ήταν πλήρης, αν και είχε καταφύγει και στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα”.

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

Γερμανία: Δεν θα καταθέσει στη δίκη της η νεοναζίστρια Μπεάτε Τσέπε

Η Μπεάτε Τσέπε, η βασική κατηγορούμενη στη δίκη των νεοναζιστών που κατηγορούνται ότι σκότωσαν εννέα μετανάστες και μία Γερμανίδα αστυνομικό, ανακοίνωσε σήμερα μέσω των δικηγόρων της ότι θα ασκήσει το δικαίωμα που της παρέχει ο νόμος να μην κάνει καμία δήλωση στο δικαστήριο.

Η 38χρονη Τσέπε ήταν παρούσα στο δικαστήριο, κατά την τέταρτη ημέρα εκδίκασης της υπόθεσης που αναμένεται να διαρκέσει πάνω από ένα χρόνο. Σύμφωνα με τις εισαγγελικές αρχές του Μονάχου, η Τσέπε συνεργαζόταν με τους δύο άνδρες που αυτοκτόνησαν το 2011 και οι οποίοι σκότωσαν οκτώ Τούρκους, έναν Έλληνα και την αστυνομικίνα.

Οι συνήγοροί της, οι οποίοι είχαν πει στους δημοσιογράφους πριν από πολλούς μήνες ότι συμβούλευσαν την πελάτισσά τους να μην κάνει δηλώσεις, ενημέρωσαν και επίσημα σήμερα τον πρόεδρο του δικαστηρίου Μάνφρεντ Γκετσλ ότι δεν πρόκειται να καταθέσει. Με βάση τη γερμανική νομοθεσία θα πρέπει να δηλώσει το όνομά της και να απαντήσει σε σύντομες ερωτήσεις βιογραφικού περιεχομένου.

Το δικαστήριο, ακολουθώντας το χρονοδιάγραμμα που έχει θέσει ο Γκετσλ, θα ξανασυνεδριάσει σε τρεις εβδομάδες. Μέχρι στιγμής έχει διαβαστεί το κατηγορητήριο αλλά δεν έχουν κληθεί μάρτυρες, προς μεγάλη δυσαρέσκεια των συγγενών των θυμάτων που ήλπιζαν ότι θα άκουγαν γιατί μπήκαν στο στόχαστρο οι μετανάστες.

Πηγή: left.gr

Το δικό μας σχόλιο

Λέμε ότι ο ναζισμός και ο φασισμός ιδεολογικοποιεί και εντείνει την καταπίεση των γυναικών, αφού αντιτίθεται στην ισότητα των δύο φύλων και υπογραμμίζει τον παραδοσιακό ρόλο των γυναικών, τις οποίες και εκθειάζει μόνον, όμως, εάν και εφόσον είναι πιστές στον παραδοσιακό ρόλο τους.

Κι όμως, οι θλιβερές αντιφάσεις δεν λείπουν. Η νεοναζίστρια κατηγορούμενη για φόνους 9 μεταναστών και μιας αστυνομικίνας, αγέρωχη αρνείται καν να μιλήσει στα δικαστήρια, δεν μετανιώνει προφανώς, ενώ δύο από τους συνεγκληματίες της αυτοκτόνησαν ήδη. Αυτή, φαίνεται κατάκτησε την ισότητα στην εγκληματική δράση, μήπως και πρωταγωνιστικότητα, παρ’ ότι λειτουργεί μέσα σ’ ένα σύστημα ιδεών που θεωρεί τη γυναίκα κατάλληλη μόνο για τον παραδοσιακό ρόλο.

Και από τα καθ’ ημάς φασισταριά δεν λείπει η συγκεκριμένη αντίφαση, πράγμα που φαίνεται σε δράσεις που οργανώνουν οι γυναίκες αυτών των οργανώσεων αλλά και σε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μαχαιρώματα μεταναστών (π.χ. Σκορδέλλη).

Είναι γεμάτος αντιφάσεις ο δρόμος για την αποκάλυψη της αντιφεμινιστικότητας αυτής της θεωρίας και των πρακτικών των οπαδών της. Ευτυχώς, πάντως, είναι γεγονός ότι τα μαχητικά τμήματα των φασιστικών κινημάτων έχουν πολύ λιγότερο ποσοστό γυναικών, απ’ ό,τι άλλα κόμματα, και ιδίως τα προοδευτικά ή αριστερά.

 

Share

Οι μαστροποί της Νέας Μανωλάδας

του Μάκη Νοδάρου

Μια άγνωστη και ανατριχιαστική πτυχή της άθλιας και επί σειρά ετών εκμετάλλευσης των χιλιάδων αλλοδαπών εργατών γης στα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, που σχετίζεται με υποθέσεις trafficking, αποκαλύφθηκε χθες μέσω καταγγελίας πολίτη στο διαδίκτυο την οποία επιβεβαίωσαν οι κάτοικοι της περιοχής.

Η υπόθεση έχει να κάνει με την δραστηριότητα αλλοδαπών μαστροπών από την Βουλγαρία και τη Ρουμανία οι οποίοι προωθούν οργανωμένα στην πορνεία κυρίως νεαρές ομοεθνείς τους που τις μεταφέρουν από άλλες περιοχές της πεδινής Ηλείας.

Κάτοικοι της Νέας Μανωλάδας που θέλησαν για ευνόητους λόγους να τηρήσουν την ανωνυμία τους ανέφεραν στην «Ε» ότι τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα και ειδικά τις ημέρες που πληρώνονται οι αλλοδαποί εργάτες, κυκλώματα μαστροπών μεταφέρουν με τρία αυτοκίνητα, στην κεντρική πλατεία της πόλης τις νεαρές αλλοδαπές τις οποίες αφού τις παρουσιάσουν στους αλλοδαπούς εργάτες, στην συνέχεια τις εξωθούν με τη βία στην πορνεία έναντι 20 ευρώ ανά πελάτη.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι οι αλλοδαπές είναι κυρίως νεαρά κορίτσια  από 20 εως 25 ετών πολλά από τα οποία  αναγκάζονται από τους μαστροπούς να δεχθούν μέσα σε ελάχιστες ώρες ακόμα και 30 «πελάτες».

Οι «συναντήσεις» των με την βία εκδιδόμενων γυναικών και των αλλοδαπών εργατών πραγματοποιούνται μέσα στα αυτοσχέδια παραπήγματα της ντροπής και δίπλα από τις καλλιέργειες φράουλας αλλά και σε απομονωμένα σπίτια και σημεία του χειμάρρου «Ρούσκουλα»…

«Η εικόνα είναι τραγική και θα πρέπει άμεσα να παρέμβει η Πολιτεία και να δώσει λύση στην αθλιότητα και στην εκμετάλλευση αυτών των γυναικών» – ανέφεραν  κάτοικοι της περιοχής.

«Εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας και την ανησυχία μας για τα όσα αποκαλύπτονται ότι συμβαίνουν στην συγκεκριμένη περιοχη σε βάρος των αλλοδαπών γυναικών. Ζητάμε από την τοπική κοινωνία να αντιδράσει και να αποτρέψει με καταγγελίες προς τις διωκτικές Αρχές αυτά τα φαινόμενα ρατσισμού, εκμετάλλευσης και πορνείας σε βάρος των αλλοδαπών γυναικών» – δήλωσε στο www.apokalypseis.com η Σίσσυ Βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας για της Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

«Ενημερωθήκαμε από τα δημοσιεύματα. Δεν γνωρίζαμε τίποτα για το θέμα. Άμεσα θα ερευνήσουμε την υπόθεση και πράξουμε τα νόμιμα» – δήλωσε ο αστυνομικός διευθυντής Ηλείας Αριστείδης Ανδρικόπουλος.

*Ο Μάκης Νοδάρος είναι δημοσιογράφος με βάση την Αμαλιάδα, έχει κάνει πολλές φορές ρεπορτάζ και αποκαλύψεις για θέματα ρατσισμού και δικαιωμάτων των γυναικών, τράφικινγκ και άλλα. Έχουμε συνεργαστεί μαζί του αρκετές φορές, ιδιαίτερα για τις επανειλημμένες δίκες της Όλγας Μπ. στην Πάτρα, αφού η υπόθεση είχε διαδραματιστεί στην Αμαλιάδα, και τελεσιδίκησε το 2004 με την απαλλαγή του αστυνομικού που κατηγορείτο για το βιασμό της και για συμμετοχή στο τράφικινγκ. Έχει συχνά δεχθεί απειλές και επιθέσεις από πολλές πλευρές από κάποιους που θίγονται από την αποκαλυπτική δημοσιογραφία του, οι οποίοι, φυσικά, έχουν παραμείνει άγνωστοι. – Σ.Β.

Πηγή: αποκαλύψεις

 

Share

«Εσύ φύγε! Μιλάς ελληνικά!»

«Θυμάμαι, όταν ήμουν στη Σιέρα Λεόνε, λίγες φορές ξυπνούσα μόνη μου, χωρίς να με έχει τρομάξει η φωνή μιας γυναίκας που είχε πεθάνει το παιδί της ή οι φωνές της γειτονιάς, επειδή είχαν σκοτώσει κάποιον» διηγείται η Λορέτα Μακόλεϊ, πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Τα 31 χρόνια που βρίσκεται στην Ελλάδα δεν έχουν σβήσει τις άσχημες μνήμες που την οδήγησαν να φύγει από τη χώρα της και να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. «Έφυγα από την πατρίδα μου, γιατί είχαμε δικτατορία. Είχαμε φτάσει να μην βρίσκουμε βασικά αγαθά και η ιατρική περίθαλψη ήταν ανύπαρκτη. Αν μια γυναίκα ήταν έγκυος, την κοίταζαν με μισό μάτι, γιατί ήξεραν ότι έχει μόνο 50% πιθανότητες να επιβιώσει» προσθέτει.

Η ίδια άφησε την πόλη όπου γεννήθηκε, τη Φρίταουν, μόλις τελείωσε το λύκειο. «Έφυγα μόνη μου, με τη βοήθεια Ελλήνων φίλων που τότε εργάζονταν στη Σιέρα Λεόνε. Όταν έφτασα στην Αθήνα για να δουλέψω, το 1982, ο κόσμος με κοιτούσε με περιέργεια. Περνούσα απ’ το δρόμο και έβγαιναν στα μπαλκόνια φωνάζοντας “Μαριγώ, έλα να δεις μια μαύρη”. Άλλες φορές αναρωτιόντουσαν “τι ‘ν’ τούτο;” αφού δεν καταλάβαιναν πώς μπορεί να έχω διαφορετικό χρώμα δέρματος». «Επειδή όμως ο άλλος με λέει μαύρη στο δρόμο είναι ρατσιστής; Είναι απλώς αμόρφωτος – δεν λέω ότι δεν έχει πάει σχολείο, αλλά ότι είναι απαίδευτος κοινωνικά».

Ωστόσο, από τη δεκαετία του ’80 έχουν αλλάξει πολλά, σημειώνει η Λορέτα, καθώς «τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί η ρατσιστική συμπεριφορά, λόγω της κρίσης».

«Δεν λέω ότι όλοι οι Έλληνες είναι ρατσιστές ή ότι όλοι οι Έλληνες κατηγορούν τους μετανάστες» υπογραμμίζει. «Όμως κι εγώ έχω υποστεί επίθεση – όχι σωματική, αλλά λεκτική, τότε που βγήκε η κυβέρνηση και είπε ότι “οι λαθρομετανάστες έχουν αρρώστιες”. Τότε, όταν μπαίναμε στο λεωφορείο, ο κόσμος έφευγε, φοβόταν να μην τους κολλήσουμε. Mας έβριζαν στο δρόμο, ότι εμείς φταίμε για όλες τις ασθένειες».

Για τη Λορέτα, «όλα ξεκινούν από το κράτος». «Πολλοί έχουν υποστεί ρατσιστική βία», σημειώνει, «αλλά φοβούνται να το καταγγείλουν, επειδή δεν έχουν χαρτιά. Έτσι όμως δεν έχουμε ακριβή εικόνα του τι συμβαίνει, ούτε μπορούμε να κάνουμε τίποτα: τους λέμε να προχωρήσουν σε καταγγελία κι εκείνοι απομακρύνονται. Εάν όμως είσαι προστατευμένος από το κράτος, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Αν υποστείς βίαιη συμπεριφορά, θα πας στην αστυνομία, γιατί έχεις νόμιμα χαρτιά». Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, όπως παρατηρεί η Λορέτα, αυτό το πρόβλημα εντείνεται, γιατί πολλοί μετανάστες εκπίπτουν της νομιμότητας. «Όσο περνά ο καιρός, όλο και περισσότεροι δεν βρίσκουν δουλειά. Έτσι, δεν κολλούν ένσημα και δεν μπορούν να ανανεώσουν τις άδειες παραμονής τους. Κατά συνέπεια, μένουν στην παρανομία και γίνονται πιο εύκολα θύματα σε ρατσιστικές επιθέσεις», τονίζει.

Η ίδια εργάζεται ως οικιακή βοηθός, όντας ευάλωτη και σε έμφυλες μαζί με τις φυλετικές διακρίσεις: «Όταν είσαι αλλοδαπή μετανάστρια», εξηγεί, «δεν σου κολλάνε ένσημα και, όταν πας να βρεις δουλειά, σου το λένε καθαρά. Τώρα έχουν πρόβλημα, γιατί οι Ελληνίδες δεν μπορούν να βρουν δουλειά, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι νόμιμοι και πληρώνονται ό,τι θέλουν οι εργοδότες». Όμως, η αιτία, όπως υπογραμμίζει, δεν είναι ότι οι μετανάστες παίρνουν τις δουλειές – το σύστημα λειτουργεί έτσι. «Επειδή υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι στην παρανομία κι είναι έτοιμοι να δουλέψουν χωρίς ένσημα, αυτό πληγώνει και τους Έλληνες εργαζόμενους και τους αλλοδαπούς εργαζόμενους. Εμένα, που είμαι πολλά χρόνια στη χώρα και μιλάω ελληνικά, μου είπαν “δεν σε παίρνουμε, γιατί εσύ είσαι σαν Ελληνίδα. Θα θέλεις ένσημα και τέτοια. Θέλουμε μία να μη μιλάει ελληνικά”».

«Επίσης, όταν μία γυναίκα πάει για να ψάξει για δουλειά, πολλές φορές υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση. Επειδή υπάρχουν γυναίκες αφρικανικής καταγωγής που εκδίδονται, νομίζουν ότι όλες οι γυναίκες από την Αφρική εκδίδονται. Και, στις δουλειές, δεν το έχουν τίποτα να θεωρήσουν ότι είσαι ιερόδουλη. Ακόμη και στο δρόμο, έρχονται οι άντρες και σε ρωτάνε “πόσο θέλεις να πάμε στο ξενοδοχείο;” χωρίς να ξέρουν τίποτε άλλο για σένα. Μου έχει συμβεί και εμένα πολλές φορές».

Πίσω στην πατρίδα της, η Λορέτα έχει ένα παιδί, το οποίο δεν μπορεί να επισκέπτεται, για οικονομικούς λόγους. Το να το πάρει μαζί της, της φαίνεται πολύ δύσκολο. «Τόσα χρόνια πάλεψα να είμαι νόμιμη» εξηγεί. «Πώς να φέρω το παιδί μου εδώ και να ζει στην αβεβαιότητα;»

Πηγή: 1againstracism

 

Share

Αυτή πήρε την ιταλική υπηκοότητα

της Σίσσυς Βωβού

Η πρώτη έγχρωμη υπουργός στην Ιταλία, Cècile Kashetu Kyenge, έχει γεννηθεί στο Κογκό. Να είσαι γυναίκα και μαύρη και να γίνεις υπουργός σε ιταλική κυβέρνηση, είναι από ασυνήθιστο έως εξωτικό. Και όμως, η Σεσίλ πήρε την υπηκοότητά της κάποια στιγμή, και στη συνέχεια υπερπήδησε όλα τα εμπόδια που μπαίνουν για την ανέλιξη στις δομές εξουσίας μιας γυναίκας, πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι έγχρωμη σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Η 49χρονη Κιένζε γεννήθηκε στο Κονγκό και μετανάστευσε στην Ιταλία το 1983 προκειμένου να σπουδάσει ιατρική στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, ενώ ολοκλήρωσε την ειδικότητά της στην Οφθαλμιατρική στο πανεπιστήμιο της Μοντένα. Το 2004 εκλέγεται δημοτική σύμβουλος και αρχίζει να αναπτύσσει δράσεις για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα μεταναστευτικά ζητήματα. Είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που προωθούν μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις διατάξεις για την απόκτηση της υπηκοότητας. Έως τώρα, μόνο τα παιδιά Ιταλών που γεννιούνται στη χώρα θεωρούνται απευθείας πολίτες της. Τα παιδιά που αποκτούν οι μετανάστες στην Ιταλία θα πρέπει να περιμένουν έως τα 18α γενέθλιά τους.

Ο διορισμός της στο υπουργείο για την Ένταξη των Μεταναστών στην Κοινωνία την προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση της ξενοφοβικής Λέγκα του Βορρά η οποία έσπευσε να την κατηγορήσει ότι δεν είναι Ιταλίδα.

Όχι ότι θέλουμε να συγχαρούμε καμιά γυναίκα, ακόμα και μετανάστρια, που παίρνει υπουργείο σε κυβερνήσεις της λιτότητας και της εξόντωσης των εργαζομένων και των γυναικείων δικαιωμάτων. Αυτή δεν είναι για εμάς γιορτή, δεν είναι επίτευγμα, είναι μια πλευρά της ισότητας των δύο φύλων την οποία και βέβαια διεκδικούμε, χωρίς όμως να πιστεύουμε ότι βοηθάει τις γυναίκες στον γενικότερο αγώνα για την απελευθέρωσή τους στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που θα οδεύει προς την πρόοδο. Αρνητικά είχαμε γράψει και για την Θάτσερ, για την Ολμπράιτ στις ΗΠΑ και για άλλες. Αντιφατική στάση σε μια αντιφατική πραγματικότητα. Ελπίζουμε ο ιταλικός λαός να ανατρέψει την κυβέρνηση αυτή, με όλους και όλες τους υπουργούς, και να οδεύσει (πότε;) προς μια κυβέρνηση κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κρατούμε όμως το γεγονός ότι αυτή πήρε την υπηκοότητα, ενώ στην Ελλάδα πολύ σπάνιες είναι πλέον οι περιπτώσεις που δίνεται ελληνική υπηκοότητα σε μετανάστες και μετανάστριες, μετά την εξόντωση του «νόμου Ραγκούση» που ήταν ένα δημοκρατικό, σχετικά, άνοιγμα.

 

 

Share

Εργοδότης κακοποιούσε σεξουαλικά εργάτρια

Επί δυόμισι χρόνια μια 46χρονη από την Βουλγαρία, σύμφωνα με όσα κατήγγειλε στις αρχές, ζούσε τον τρόμο στα χέρια του 44χρονου εργοδότη της στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στον οικισμό Κυδωνιών.

Όπως υποστήριξε η ίδια, ο κτηνοτρόφος, στην μονάδα του οποίου εργαζόταν, την κακοποιούσε σεξουαλικά, ενώ είχε δεχθεί απειλές ακόμα και για την ζωή της. Μάλιστα, σύμφωνα με την 46χρονη, της είχαν πάρει και την ταυτότητά της.

Οι αρχές συνέλαβαν τον 44χρονο, καθώς και έναν 80χρονο, ο οποίος όποτε απουσίαζε ο κτηνοτρόφος, είχε αναλάβει να φυλάει τη γυναίκα για να μην το σκάσει.

Πηγή: enikos.gr

 

Σε ξενώνα η 46χρονη γυναίκα από τη Βουλγαρία που είχε φυλακιστεί σε στάβλο

Στα δύο παιδιά της, πίσω στη Βουλγαρία, ανυπομονεί να επιστρέψει η 46χρονη γυναίκα η οποία κατήγγειλε ότι ζούσε τα τελευταία δυόμιση χρόνια φυλακισμένη, μέσα σε στάβλο, στο Λαχανά Θεσσαλονίκης.

Η 46χρονη Βουλγάρα έχει βρει πλέον καταφύγιο στον ξενώνα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης “Α21 Campaign” στη Θεσσαλονίκη όπου και θα μείνει για λίγες μέρες, καθώς το μόνο που ζήτησε, σύμφωνα με την υπεύθυνη της οργάνωσης Μαρία Σταμάτη, ήταν να γυρίσει στην πατρίδα της.

“Αρχικά ήταν επιθετική και απόμακρη αλλά καταφέραμε να την προσεγγίσουμε με τη βοήθεια κοινωνικής λειτουργού και μίας διερμηνέας γιατί η ίδια δεν μιλάει λέξη ελληνικά” ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ.Σταμάτη.

Οπως διηγήθηκε η 46χρονη, ήρθε πριν από περίπου 2,5 χρόνια στην Ελλάδα, μαζί με τον άνδρα της, για να δουλέψουν στο μαντρί 44χρονου ιδιοκτήτη κτηνοτροφικής μονάδας στον Λαχανά.

Ωστόσο, ο άνδρας της έφυγε μετά από λίγες μέρες και τότε ο ιδιοκτήτης της μονάδας, μαζί με έναν 80χρονο, οι οποίοι έχουν ήδη συλληφθεί, την κρατούσαν φυλακισμένη, την έδερναν, την κακοποιούσαν σεξουαλικά και την ανάγκαζαν να δουλεύει.

Σήμερα η 46χρονη θα εξεταστεί από ιατροδικαστή ενώ οι δύο συλληφθέντες θα απολογηθούν στον ανακριτή.

Πηγή:  Left.gr

 

Πριν από λίγο τελείωσε η απολογία του 44χρονου κτηνοτρόφου και του 80χρονου πατέρα του στον ανακριτή και σύμφωνα με πληροφορίες, αφού υποστήριξαν ότι δεν ισχύει η καταγγελία της 46χρονης Βουλγάρας και πως δεν έκαναν τίποτα παράνομο και την πλήρωναν κανονικά, αφέθηκαν ελεύθεροι.

Πηγή: ροζ κάρτα

 

Share

Προσπάθησαν να γδύσουν Τουρκάλα θύμα βασανιστηρίων

Πληθαίνουν οι καταγγελίες για εξευτελισμό προσαχθέντων στη ΓΑΔΑ: μετά τον γνωστό σωματικό έλεγχο διά της ψηλάφησης, τους ζητείται να γδυθούν! Η πιο πρόσφατη καταγγελία, για την οποία κατατέθηκε μήνυση, αφορά 48χρονη αιτούσα άσυλο από την Τουρκία. Περιλαμβάνει μάλιστα βιαιοπραγία από αστυνομικούς με πολιτικά μέσα στην ΓΑΔΑ όταν αρνήθηκε να γδυθεί. Η 48χρονη Φ. Αντιγιαμάλ είναι θύμα βασανιστηρίων στην Τουρκία με προβλήματα υγείας και είχε πάει μόνη της στο Α.Τ. Εξαρχείων, καθώς έπρεπε να δηλώνει “παρούσα” μέχρι η υπόθεσή της να εξεταστεί από το συμβούλιο Εφετών.

Η υπόθεση δεν αφορά ποινικό αδίκημα, αλλά πρόκειται για εντάλματα με τα οποία, μέσω Ιντερπόλ, η Τουρκία ζητά έκδοση πολιτικών προσφύγων. Η Φ. Αντιγιαμάλ είναι μέλος του συλλόγου οικογενειών πολιτικών κρατουμένων που βρίσκονται στα λευκά κελιά της Τουρκίας και η δράση της την έφερε στο στόχαστρο των τουρκικών αρχών. Όπως τονίστηκε σε χθεσινή συνέντευξη τύπου της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών και της Πρωτοβουλίας Υπεράσπισης Τούρκων και Κούρδων Πολιτικών Προσφύγων, έχει φυλακιστεί πέντε φορές και μετά την τελευταία δίκη φοβάται για τη ζωή της, γεγονός που την οδήγησε να αναζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα.

Από τα μέσα Φεβρουαρίου παρατηρείται ενεργοποίηση ενταλμάτων που αφορούν πολιτικούς πρόσφυγες από την Τουρκία και επί χρόνια βρίσκονται στα συρτάρια. Μέχρι στιγμής έχουμε 5 τέτοιες υποθέσεις, με την υπόθεση της Φ. Αντιμαγιάλ να είναι μια από αυτές.

Στη ΓΑΔΑ είχε φτάσει επειδή δεν μπορούσε να κρατηθεί για ένα βράδυ στο Α.Τ. Εξαρχείων έπειτα από σύλληψη μετά την παραλαβή του φακέλου από Τουρκία και παρά το γεγονός ότι για το ίδιο ένταλμα είχε ήδη συλληφθεί και δήλωνε “παρούσα” στο συγκεκριμένο Α.Τ. Την κακοποίησή της τη σταμάτησε, όπως τονίζει η ίδια, ο αστυνομικός του Α.Τ. Εξαρχείων που είχε κάνει την μεταγωγή και στη συνέχεια η 48χρονη δεν παρέμεινε στη ΓΑΔΑ, αλλά γύρισε πάλι στο Α.Τ. όπου πέρασε τη νύχτα. Μέχρι αργά χθες η αστυνομία δεν είχε ανακοινώσει αν υπάρχει ΕΔΕ για το περιστατικό.

Πηγή: Αυγή

 

Share

ΜΜΕ και γυναίκα

της Χριστίνας Τσουλφίδου*

Είναι ευρέως γνωστό ότι η παραγωγή των πληροφοριών δεν περιορίζεται στην απλή αναμετάδοση μιας σειράς από γεγονότα. Αντίθετα, αποτελεί δυναμική διαδικασία η οποία αφορμάται από την κοινωνική πραγματικότητα, θέτοντας ταυτόχρονα ερωτήματα και εξυπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες. Το γεγονός παραδίδεται στη δημοσιότητα ήδη τυποποιημένο και ενταγμένο σε ένα ερμηνευτικό πλαίσιο που δύσκολα αλλάζει, καθώς έχει τη δυνατότητα να μετασχηματίζεται ώστε να συμπεριλαμβάνει τα στοιχεία εκείνα που βρίσκονται ακόμα και εκτός πλαισίου. Το ερώτημα όμως που θέτει και η συγκυρία της βαθιάς κρίσης και της πολιτικής αστάθειας είναι το πώς ο ρόλος των ΜΜΕ μετασχηματίζεται. Πλέον ο παρεμβατισμός τους είναι πολύ πιο έντονος, καθώς δεν περιορίζεται στην απλή στήριξη των πολιτικών˙ πολύ περισσότερο μπαίνουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν τις πολιτικές τοποθετήσεις και προσλήψεις της κοινωνικής πραγματικότητας από την πλευρά του ακροατή. Ως φορείς άσκησης πολιτικής, όχι μόνο ενισχύουν την κυβερνητική ατζέντα αλλά είναι ταυτόχρονα σε θέση να την διαμορφώσουν σε πιο δεξιές κατευθύνσεις.

Δημόσιος και ιδιωτικός χώρος: η εισαγωγή της γυναίκας στη δημόσια σφαίρα

Από τα πρώτα κιόλας ερμηνευτικά σχήματα των έμφυλων σχέσεων υπήρχε η τάση ταύτισης του άντρα με τον δημόσιο χώρο και της γυναίκας με τον ιδιωτικό, τον χώρο δηλαδή που έχει συνδεθεί κατά κύριο λόγο με το σπίτι, την οικογένεια και την προσωπική ζωή. Αυτή η τάση δεν οφειλόταν μόνο στην πολύ πιο έντονη ανισότητα των φύλων στα πεδία της έρευνας, αλλά και στην ίδια την αντίληψη των ερευνητών που ήταν έντονα ανδροκεντρική. Ωστόσο, τα κινήματα του ’60 και του ’70, καθώς και το φεμινιστικό κίνημα, συνέδραμαν τόσο στο κοινωνικό επίπεδο, στην αλλαγή δηλαδή των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων και του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, όσο και σε θεωρητικό επίπεδο. Η γυναίκα πλέον γίνεται ορατή στον δημόσιο χώρο.

Παρ’ όλα αυτά, η εισαγωγή της στον δημόσιο χώρο δεν πραγματοποιήθηκε με έμφυλα ουδέτερους όρους. Ο δημόσιος χώρος παραμένει βαθιά ανδροκρατούμενος μέχρι και σήμερα. Η παρουσία της γυναίκας, παρά τις διεκδικήσεις και τη στοχοθεσία των κινημάτων, νομιμοποιήθηκε ταυτόχρονα ενσωματώνοντας μια σειρά κοινωνικά στερεότυπα αλλά και δημιουργώντας νέα, όπως τη γυναίκα καριέρας. Η δημιουργία των νέων κοινωνικών αναπαραστάσεων αποτελεί μια διαδικασία έντονα διαδραστική, κατά την οποία τα ΜΜΕ αρθρώνουν τον κυρίαρχο λόγο. Θα ήταν μεγάλη αμέλεια εκ μέρους μας να ισχυριστούμε τι ο λόγος του μιντιακού χώρου αποτελεί απλή αντανάκλαση των κοινωνικής πραγματικότητας.

Αντίθετα, θεωρούμε ότι τα ΜΜΕ, ως ένας βασικός φορέας αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας, καθορίζουν και διαμορφώνουν τα κοινωνικά στερεότυπα. Με αυτή την έννοια, η παρουσίαση της γυναίκας από τα μέσα αποτελεί μια ιδεολογική έγκλιση κατά την οποία το υποκείμενο οφείλει να ανταποκριθεί και να υιοθετήσει τα πρότυπα που του αποδίδονται. Τα ΜΜΕ, επομένως, συγκροτούν υποκείμενα και μάλιστα διπλά διαμεσολαβημένα. Τα πρότυπα που προβάλλει η συγκεκριμένη παρουσίαση της είδησης προκύπτουν ύστερα από την πρόσληψη του γεγονότος από την πλευρά του δημοσιογράφου, αλλά και ύστερα από την πρόσληψη, μέσω του τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού δέκτη, του αναπαριστώμενου γεγονότος από τη δέκτρια.

Οι αναπαραστάσεις της γυναίκας δεν ορίζονται ως κάτι ενιαίο και στατικό αλλά περισσότερο συνθέτουν εικόνες θραυσματικές, αντιφατικές και πολύσημες. Κάτι τέτοιο αφενός οφείλεται στην πολυσύνθετη κοινωνική πραγματικότητα και στην πολλαπλότητα των ταυτοτήτων, αφετέρου αξίζει να επικεντρωθούμε στο πώς η ίδια η πολλαπλότητα της έμφυλης ταυτότητας χρησιμοποιείται, διαμορφώνεται και αναπαράγεται από τα ιδία τα ΜΜΕ στον δημόσιο χώρο ανάλογα την πολιτική συγκυρία.

Αναπαραστάσεις της γυναίκας από τα μίντια

Ο ρόλος των μίντια στη διαμόρφωση στερεοτύπων είναι εξαιρετικά καθοριστικός. Η γυναικά στα διάφορα σίριαλ, talk shows ή reality παρουσιάζεται υποδεέστερη του άντρα, αφελής και εμμονική με την εμφάνιση της. Με αυτόν τον τρόπο αποσιωπώνται όχι μόνο οι διαφορετικοί λόγοι σεξουαλικότητας και έμφυλης ταυτότητας αλλά και η ίδια η καθημερινότητα των γυναικών. Η επίδραση των παραπάνω στερεοτύπων είναι εμφανής σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Πιο συγκεκριμένα, στις διαφημίσεις εκφράζονται μηνύματα γυναικείας παθητικότητας και υποτέλειας, καθώς γίνεται συστηματική χρήση του γυναικείου σώματος για την προώθηση των προϊόντων.

Η εικόνα του γυναικείου σώματος, κατά προτίμηση το στήθος, τα πόδια και τα οπίσθια, πουλά από γιαούρτια έως κινητή τηλεφωνία. Το γυναικείο σώμα στις διαφημίσεις αποσπάται από το ίδιο το υποκείμενο στερώντας την ανθρώπινη υπόσταση του και κάνοντας τη γυναίκα αντικείμενο-εργαλείο. Συνέπεια όλων αυτών δεν είναι μόνο η ταύτιση της γυναίκας με σημεία του σώματός της, κάτι που οδηγεί σε μια αρνητική αντίληψη των ατελειών του σώματος, της ηλικίας ή του βάρους της, και κατά συνέπεια του ίδιου του εαυτού της, αλλά πολύ περισσότερο συνεπάγεται την αναπαράσταση της γυναίκας και του σώματος της ως αντικειμένου προς τέρψιν του αντρικού βλέμματος.

Όταν η γυναικεία ταυτότητα δεν σκιαγραφείται βάσει του παραπάνω μοντέλου, τότε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις περιπτώσεις οι οποίες προβάλλουν γυναίκες που ίσως «ξεφεύγουν» από τον κοινωνικό ρόλο που τους αποδίδεται. Μιλάμε, δηλαδή, για γυναίκες πολιτικούς, γυναίκες αθλήτριες και γυναίκες εγκληματίες. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις είναι χαρακτηριστικό ότι τα υποκείμενα παρουσιάζονται περισσότερο ως σταρ της τηλεόρασης παρά με την επαγγελματική τους ιδιότητα. Τα άρθρα στις κοσμικές στήλες και οι μεσημεριανές εκπομπές ασχολούνται με την προσωπική τους ζωή, τον αν έχουν ή όχι σύζυγο, παιδιά κ.λπ. Παραδείγματα αυτής της τάσης αποτελεί ένα από τα τελευταία ρεπορτάζ του Star για τα «συνολάκια» της Βουλής, καθώς και η συστηματική παρουσία αθλητριών όπως η Κατερίνα Θάνου στο ελληνικό κόκκινο χαλί, αλλά και άρθρα του τύπου «Οι 36 πιο sexy αθλήτριες» κ.λπ.

Ειδικά στην περίπτωση των πολιτικών προσώπων έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς παρουσιάζονται ανάλογα με την τοποθέτησή τους. Μια βουλευτής της Ν.Δ., για παράδειγμα, θα ενταχθεί στην κατηγορία των σοβαρών, ανεξάρτητων γυναικών με δυναμισμό, που παλεύουν για το μέλλον του τόπου και κυρίως των παιδιών τους. Αντίθετα, μια βουλευτής αριστερών σχηματισμών θα παρουσιαστεί περισσότερο ως γραφική, ακόμα και υστερική, έξω από το πλαίσιο του κοινωνικά αποδεκτού. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπορεί να της στερηθεί ακόμα και η γυναικεία ιδιότητα. Είναι εμφανές, επομένως, ότι σε χώρους όπως η πολιτική και ο αθλητισμός, χώρους έντονα ανδροκρατούμενους, η γυναικεία παρουσία ενσωματώνεται και νομιμοποιείται με συγκεκριμένους και έντονα σεξιστικούς όρους.

Γυναίκα και ποιοτική στροφή στην παραγωγή της είδησης

Πέρα από τις πιο «διαχρονικές» κοινωνικές αναπαραστάσεις της έμφυλης ταυτότητας στη μιντιακή σφαίρα, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική ποιοτική αλλαγή στη στρατηγική του δημόσιου λόγου. Η προσπάθεια απόσπασης συναίνεσης δεν επιχειρείται πλέον με την «ωραιοποίηση» των πολιτικών επιλογών των εκάστοτε κυβερνήσεων. Η οικονομική και κοινωνική κρίση παρουσιάζεται με όρους «φυσικής καταστροφής» και οι πολιτικές επιλογές των μνημονιακών κυβερνήσεων ως λύση έκτακτης ανάγκης, καθώς «δεν υπάρχουν εναλλακτικές ρεαλιστικές προτάσεις». Η νομιμοποίηση των κυβερνώντων και η διατήρηση της πολιτικής εξουσίας περνά μέσα από την καλλιέργεια και τη διαχείριση του φόβου στο ακροατήριο. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να εξετάσουμε πώς ακριβώς η έμφυλη ταυτότητα, και πιο συγκεκριμένα η γυναίκα ως θύμα ή ως εγκληματίας, χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ προκειμένου να αποσπαστεί η συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας στις κυβερνητικές επιλογές.

Τον τελευταίο χρόνο έχουν βγει στη δημοσιότητα μια σειρά από γεγονότα έμφυλης βίας και γυναικείας εγκληματικότητας, τα οποία μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την πολιτική συγκυρία της ελληνικής κοινωνίας και ότι χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά και στρατηγικά από τα ΜΜΕ, τα οποία αποσκοπούσαν στη διαμόρφωση μιας πολύ συγκεκριμένης και αρραγούς αντίληψης από την πλευρά του ακροατηρίου. Το παράδειγμα της γυναικείας εγκληματικότητας, μάλιστα, χρήζει μεγαλύτερης ανάλυσης, καθώς η αναπαραστάσεις των γυναικών-εγκληματικών τείνουν στην αποδόμηση της κοινωνικά κυρίαρχης αντίληψης περί του τι συνιστά «κοινωνικά πρέπουσα συμπεριφορά» βάσει των στερεοτύπων της καλής γυναίκας, συζύγου, νοικοκυράς και μητέρας.

Η γυναικεία εγκληματικότητα αναπαριστάται ως ανατροπή της γυναικείας συμπεριφοράς, ως ένα γεγονός μη κοινωνικά προσδοκώμενο. Η γυναίκα εγκληματίας λειτουργεί παρά φύσιν κι αυτό γιατί στον κυρίαρχο λόγο ο έμφυλος χαρακτήρας της εγκληματικότητας είναι αντρικός. Η εγκληματική συμπεριφορά δεν είναι στη φύση της γυναίκας, γι’ αυτό άλλωστε και δεν χρειάστηκε ποτέ κάτι παραπάνω από έναν ήπιο κοινωνικό έλεγχο οικιακού τύπου. Παράλληλα, τα ποσοστά της γυναικείας εγκληματικότητας και συμμετοχής στον ποινικό πληθυσμό είναι αρκετά χαμηλά στις επίσημες στατιστικές. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι σταθερό ιστορικό δεδομένο αν λάβουμε υπόψη μας περιόδους με υψηλά ποσοστά γυναικών κατάδικων, καθώς και το γεγονός ότι τα ιδρύματα κράτησης γυναικών είχαν μάλλον χαρακτήρα αναμορφωτηρίου παρά φυλακής.

Στις περιπτώσεις λοιπόν που η γυναικεία εγκληματικότητα εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο ως γεγονός μη κοινωνικά προσδοκώμενο, η εγκληματική πράξη σχετίζεται σχεδόν πάντα με έναν άντρα, τον οποίο η εγκληματίας αγαπούσε ή μισούσε παράφορα. Η εγκληματίας αναπαριστάται ως άτομο ελεύθερων ηθών, καταστροφικό, που έχει τη δυνατότητα να ελέγχει τον άντρα και να τον θυματοποιεί. Συχνά αποδίδεται στο υποκείμενο ο χαρακτηρισμός «γυναίκα-αράχνη», μια κωδικοποίηση που αυτόματα δηλώνει ότι η γυναίκα-εγκληματίας ανατρέπει τον κοινωνικά προσδοκώμενο ρόλο της, ενσωματώνοντας χαρακτηριστικά του ανδρικού φύλου, όπως είναι η βία, ο έλεγχος και η εξουσία.

Τον Μάιο του 2012 δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες οροθετικών γυναικών, που όπως διέδιδαν τα ΜΜΕ αποτελούσαν παγίδες θανάτου για χιλιάδες πολίτες και νοικοκυραίους. Η «υγειονομική βόμβα» που έσκασε την περίοδο των εκλογών αποσκοπούσε σε μια συντηρητική στροφή των Ελλήνων, καλλιεργώντας το φόβο για τις περιθωριακές ομάδες όπως οι τοξικομανείς και οι ιερόδουλες που «έχουν κατακλύσει το κέντρο της Αθήνας», σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο. Η διαπόμπευση των γυναικών αυτών έδωσε την ευκαιρία στους κυβερνώντες να διαδραματίσουν το ρόλο του σωτήρα της απειλούμενης υγείας της ελληνικής οικογένειας από την μία, αλλά και το ρόλο των τιμωρών των γυναικών αυτών που δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μιάσματα και ανθυγιεινά στοιχεία για τον εθνικό κορμό, από την άλλη. Η συμπεριφορά των Ελλήνων πελατών παράνομης πορνείας παρουσιάστηκε φυσιολογική και κοινωνικά αποδεκτή, ενώ η πορνεία και τα ναρκωτικά προβλήθηκαν ως φαινόμενα που σχετίζονταν με την αρρωστημένη ψυχοσύνθεση κάποιων γυναικών και ατόμων, και όχι ως φαινόμενα που γεννήθηκαν από τις έντονες κοινωνικές ανισότητες.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο χρονικό διάστημα των εκλογών εθνικής σωτηρίας ο κυρίαρχος λόγος μέσω αυτής της είδησης επιχείρησε να αναδείξει την οικογένεια ως βασικό πυλώνα του έθνους, ο οποίος δεν πρέπει μόνο να προστατεύεται από ανάλογες παγίδες θανάτου, αλλά και ως τέτοιος οφείλει να προσέρχεται στις κάλπες. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο δημόσιος λόγος σε περίοδο κρίσης επιλέγει συνειδητά να διαμορφώσει και να οξύνει το φαντασιακό δίπολο «εμείς (οι καλοί) και οι άλλοι (οι κακοί)», όπου οι «άλλοι» συνεχώς θα πληθαίνουν: Το εν λόγω σχήμα δεν είναι στατικό, με αποτέλεσμα ως «άλλοι» να νοούνται όλοι όσοι είναι ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και τις νεοφιλελεύθερες αξίες. Τέλος, ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο διαφαίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το συχνό ερώτημα για το ποια ζωή αξίζει να βιωθεί. Εδώ η ζυγαριά προφανώς γέρνει υπέρ του γνωστού προτύπου του δυτικού, λευκού, πλούσιου άντρα.

Το καλοκαίρι του 2012, τη στιγμή που η κυβέρνηση είχε δώσει εντολή για «εκκαθάριση» του κέντρου των πόλεων από τους μετανάστες, βγήκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας ο βιασμός μιας ανήλικης κοπέλας στην Πάρο από έναν μετανάστη πακιστανικής καταγωγής. Η ιστορία είχε ως εξής: Η έφηβη είχε πάει διακοπές με τους γονείς της. Κάποια στιγμή απομακρύνθηκε από αυτούς, με συνέπεια να βρεθεί αντιμέτωπη με τον «Δράκο της Πάρου». Η κοπέλα βιάστηκε, υπέστη άγριο ξυλοδαρμό και μεταφέρθηκε στην εντατική για πολλές μέρες. Οι φωτογραφίες του δράστη δημοσιεύτηκαν, και τα ΜΜΕ σε κρίση πανικού βάλθηκαν να παρουσιάσουν το ψυχολογικό προφίλ του κατηγορούμενου.

Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι η ψυχοσύνθεση του βιαστή δεν αποτέλεσε τίποτα άλλο παρά «φυσική» συνέχεια της εθνικής του ταυτότητας. Εξάλλου ως στοιχείο αυτής της εθνικής ταυτότητας παρουσιάστηκε και το γεγονός ότι ο ίδιος επιχείρησε να αποκρύψει την πραγματική του ηλικία για να γλιτώσει την ποινή. Χωρίς να επιχειρείται κάποια προσπάθεια θυματοποίησης ενός βιαστή από μεριάς μας, οφείλουμε να εξετάσουμε το πώς ο κυρίαρχος λόγος έθεσε ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για το συγκεκριμένο βιασμό προκειμένου να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Άλλο σημαντικό στοιχείο είναι και ο λόγος της Χρυσής Αυγής δια στόματος Η. Κασιδιάρη στη Βουλή. Χρησιμοποιώντας την παραπάνω συλλογιστική και αποκαλώντας το θύμα «κοριτσάκι 15 χρονών» και τον αλλοδαπό «σκουπίδι», ανάφερε ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει «σκουπιδότοπος της Ευρώπης λόγω της εισβολής όλων αυτών των παράνομων στοιχείων που στόχο έχουν την κακοποίηση και την απαξίωση όλου του έθνους». Εδώ είναι μάλλον εμφανής ο έντονος παραλληλισμός μεταξύ του γυναικείου σώματος της κοπέλας-θύματος και της ίδιας της Ελλάδας, η οποία «βιάζεται» και «εμπαίζεται» καθημερινά από τους μετανάστες. Μια γενική αίσθηση που άφηνε η όλη αφήγηση του περιστατικού είναι πως ο βιασμός αποτελεί παράγωγο της κρίσης, πως τελικά ευθύνεται η κυβέρνηση που δεν έχει διώξει ακόμη όλους τους μετανάστες και πως, αν δεν γίνει κάτι γρήγορα, μόνο με βιασμούς, κλοπές και δολοφονίες θα ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Ακόμη ένα περιστατικό έμφυλης βίας που απασχόλησε τα ΜΜΕ ήταν ο βιασμός της 34χρονης κοπέλας στην Ξάνθη από έναν Έλληνα, αυτή τη φορά, καταστηματάρχη. Μια συγκριτική προσέγγιση ανάμεσα στα δύο γεγονότα θα μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε το πώς η έμφυλη ταυτότητα νοηματοδοτείται ανάλογα με την ηλικία του υποκειμένου-θύματος και το πώς δράστης ορίζεται σε σχέση με την εθνικότητα του. Σε αντίθεση με την περίπτωση της Πάρου, το πρώτο ερώτημα που έθεσαν τα ΜΜΕ ήταν το πώς σχετιζόταν η γυναίκα με τον βιαστή και το ποια περιθώρια δόθηκαν στον δράστη˙ το πώς προκάλεσε η 34χρονη το συγκεκριμένο γεγονός. Είναι, επομένως, ξεκάθαρο ότι μια ενήλικη γυναίκα δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως παιδί-θύμα όπως η 15χρονη. Ως εκ τούτου, το υποκείμενο δεν μπορεί να είναι τελείως αθώο και βάσει αυτής της συλλογιστικής πολύ πιθανόν να σχετιζόταν ερωτικά με τον βιαστή της. Σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο, το θύμα όφειλε να γνωρίζει τα όρια της πρέπουσας γυναικείας συμπεριφοράς.

Αντίστοιχα, αν και η βιαιότητα του συγκεκριμένου βιασμού σόκαρε την ελληνική κοινωνία, η αντιμετώπιση του δράστη στη μιντιακή σφαίρα ήταν τελείως διαφορετική. Τα στοιχεία του δεν δημοσιεύτηκαν αμέσως και παρά το γεγονός ότι είχε υποστεί επανειλημμένως καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση, ο συγκεκριμένος άντρας εμφανίστηκε ως εξαίρεση του κανόνα. Ο βιασμός και η δολοφονία της 34χρονης ήταν απλώς ακόμη ένα έγκλημα πάθους που ξέφυγε σε επίπεδο βαρβαρότητας από τον μέσο όρο λόγω της άρρωστης ψυχοσύνθεσης του δράστη. Ως αποτέλεσμα, η πράξη αποσυνδέθηκε πλήρως από τις κοινωνικές σχέσεις που γεννούν τον σεξισμό και την ανισότητα.

Πτυχή του πώς αρθρώνεται ο κυρίαρχος λόγος στα ΜΜΕ αποτελεί, επίσης, η επιλογή του ποιο γεγονός αξίζει «να γίνει είδηση». Προφανώς, τα κριτήρια είναι πολιτικά και είναι λάθος να υιοθετούμε λογικές συνωμοσιολογίας, ωστόσο η αφήγηση ή μη ενός γεγονότος αποτελεί εργαλείο στα χέρια των ΜΜΕ και των κυβερνώντων. Ο άγριος ξυλοδαρμός και διαπόμπευση μιας γυναίκας στην Εύβοια από τον σύζυγο της επειδή τον απατούσε δημοσιεύτηκε στα τοπικά μέσα και στον αριστερόστροφο Τύπο. Δεν αντιμετωπίστηκε ως κάτι που μας αφορά όλους πανελλαδικά. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάτι τέτοιο μάλλον οφείλεται και στην πολιτική θέση του συζύγου, ο οποίος είναι μέλος της Χρυσής Αυγής. Μια τέτοια ανάλυση όμως είναι αρκετά κοντόφθαλμη, καθώς δεν λαμβάνει υπόψη ζητήματα όπως ότι η τιμή για τον άντρα στην ελληνική κοινωνία έχει ένα πολύ βαθύ έρεισμα και ότι η μοιχεία οδηγεί αυτόματα στην προσβολή και την απαξίωση του συζύγου.

Παράλληλα, η ίδια η μοιχεία είναι ένδειξη ότι η συγκεκριμένη γυναίκα δεν εκπληρώνει το ρόλο της ως καλής συζύγου και ότι εκθέτει την οικογένειά της ανεπανόρθωτα. Είναι, επομένως, υπεύθυνη, καθώς η ίδια προκάλεσε τον εξευτελισμό της. Συμπερασματικά, η πρακτική της διαπόμπευσης, αν και αποτελεί ακραία μορφή ψυχολογικής και σωματικής βίας, ήταν σε μεγάλο βαθμό νομιμοποιημένη από τη μέση αντίληψη των κατοίκων, των ΜΜΕ και της ελληνικής κοινωνίας. Πολύ πιθανόν τέτοιες εικόνες να μας φαίνονται βγαλμένες από ένα πολύ μακρινό παρελθόν της ελληνικής επαρχίας και ίσως ταυτόχρονα να υποπτευόμαστε πως για όλα αυτά ευθύνονται οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων χρόνων, αλλά δυστυχώς οι πρακτικές έμφυλης βίας δεν είναι φαινόμενο της τελευταίας διετίας. Αντίθετα, έχουμε μετρήσει πολλές τέτοιες περιπτώσεις και στο παρελθόν.

Η έμφυλη ανισότητα και οι βίαιες πρακτικές που αυτή επιφέρει ενυπάρχει στην κυρίαρχη ιδεολογία και αναπαράγεται συστηματικά από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, όπως η εκπαίδευση και η οικογένεια. Παράγεται λοιπόν και αναπαράγεται από το ίδιο το σύστημα. Ίσως ένα διαχρονικό στοιχείο που αφορά τη γυναίκα στον δημόσιο χώρο είναι η απουσία του γυναικείου λόγου. Προφανώς, χρειάζεται να σημειώσουμε ότι ο γυναικείος λόγος είναι πολυδιάστατος και όχι ενιαίος, ότι δεν είναι εκ φύσεως φορέας φεμινισμού, και ότι θα ήταν λάθος να γενικεύουμε συμπεράσματα σε αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, θα ήταν χρήσιμο να δούμε πώς η απουσία ή, καλύτερα, η μερική απουσία του γυναικείου λόγου συντελεί στην κατασκευή των στερεότυπων και των κοινωνικών αναπαραστάσεων. Δηλαδή, πώς οι γυναικείες φωνές, αν και αρχικά μπορεί να βρίσκονται εκτός ερμηνευτικού πλαισίου στη δημόσια σφαίρα, ενσωματώνονται έντεχνα από τον κυρίαρχο λόγο προκειμένου ο ίδιος να παραμείνει ηγεμονικός.

Πολύ περισσότερο, μπορούμε να διακρίνουμε και ταξικά στοιχεία στο συγκεκριμένο ζήτημα, καθώς οι γυναίκες των ανώτερων στρωμάτων είχαν και έχουν πιο υπολογίσιμη τοποθέτηση σε θέματα που αφορούν τη θέση της γυναίκας (π.χ. το ζήτημα της μαντίλας). Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, το θεωρητικό και πολιτικό σχήμα που αποδίδεται σε αυτές τις γυναίκες είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αυτό του πολίτη β΄ κατηγορίας. Από την άλλη, ποτέ δεν δόθηκε από τα ΜΜΕ ο αντίστοιχος χώρος για να τοποθετηθούν γυναίκες άνεργες, ομοφυλόφιλες, εγκληματίες, γυναίκες απολυμένες, γυναίκες που εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης, γυναίκες που έχουν υποστεί επανειλημμένως σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας τους, γυναίκες που πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην εγκυμοσύνη ή την απόλυση τους, γυναίκες μετανάστριες, θύματα βιασμών ή trafficking. Η συγκεκριμένη λίστα προφανώς είναι πολύ μεγαλύτερη.

Τελικά, η απάντηση στο ερώτημα αν οι πρακτικές έμφυλης βίας προϋπήρχαν της κρίσης ή γεννήθηκαν από αυτήν είναι σχετικά εύκολη, χωρίς να είναι απαραίτητα απλουστευτική. Αρκεί να θυμηθούμε την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, το βιασμό της μαθήτριας στην Εύβοια, ακόμα και γεγονότα από την ίδια την καθημερινότητά μας. Ο σεξισμός και η βία –συμβολική ή φυσική– που αυτός επιφέρει σίγουρα οξύνθηκαν λόγω των κοινωνικών μεταβολών και της έντασης των κοινωνικών ανισοτήτων. Ωστόσο, ως αντιλήψεις ενυπήρχαν και αναπαράγονταν ήδη πριν από την κρίση στις ίδιες τις κοινωνικές σχέσεις και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.

Μια τέτοια κοινωνική πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να μας γεμίζει αμηχανία και ούτε φυσικά να μας οδηγεί στην αδράνεια. Αν και αποτελεί κοινός τόπος η σχετική υποχώρηση του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, οι απαντήσεις και οι διεκδικήσεις εκ μέρους του χώρου δίνονται και πρέπει να συνεχίσουν να δίνονται. Όχι μόνο επειδή δεν πρέπει να αφήνουμε έδαφος σε τέτοιες πρακτικές και στον ίδιο τον αντίπαλο, αλλά κυρίως γιατί μπορούμε να έχουμε υλικές νίκες σήμερα, με τρανό παράδειγμα την πρόσφατη αθώωση όλων των οροθετικών γυναικών.

Πηγές

Αφροδίτη Κουκουτσάκη, «Η γυναίκα εγκληματίας στον δημόσιο χώρο: αναπαραστάσεις της γυναικείας εγκληματικότητας» στο Μαριάννα Ψύλλα (επιμ.) Δημόσιος χώρος και φύλο, Αθήνα: Τυπωθήτω-Δαρδανός, 2009

Χριστίνα Κούρκουλα, «Η εικόνα της γυναίκας στα ΜΜΕ»

Δημήτρης Παπανικολάου, «Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική»

Αλίκη Κοσυφολόγου, «Έμφυλη βία στο φόντο μιας πολύπλευρης κρίσης»

 

*Το κείμενο προέρχεται από την ομώνυμη εισήγηση στην εκδήλωση «Κρίση, έμφυλη βία και Αριστερά», η οποία πραγματοποιήθηκε στην πολιτική-πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013. Στην εκδήλωση συμμετείχαν ως εισηγήτριες η  Ειρήνη Γαϊτάνου, διδακτορική φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών στο King’s College του Λονδίνου, η Έλενα Διαμαντοπούλου, εκπρόσωπος επικοινωνίας της Colour Youth-Κοινότητα LGBTQ νέων Ελλάδας, και η Χριστίνα Τσουλφίδου, απόφοιτος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Παντείου Πανεπιστημίου.

Πηγή: εκτός γραμμής

 

Share

Πληρώνουν τον τοκετό με… τόκους

Με διπλά νοσήλια χρεώνουν τα νοσοκομεία τις ανασφάλιστες ή χωρίς χαρτιά μετανάστριες. Δωρεάν γέννα για όλες ζητούν γιατροί και ανθρωπιστικές οργανώσεις

της Αφροδίτης Τζιαντζή

«Ηρθε σε άθλια κατάσταση. Ούτε παπούτσια δεν είχε. Εμείς της δώσαμε κάτι παντόφλες. Και τώρα, την καημένη, δεν την αφήνουν να φύγει επειδή δεν έχει να πληρώσει». Η λεχώνα του διπλανού κρεβατιού νιώθει συμπόνια για την 23χρονη Ανισέ Σαριφί, που γέννησε το Σάββατο και μέχρι χθες νοσηλευόταν στον 4ο όροφο του Νοσοκομείου «Αλεξάνδρα». Η είδηση κυκλοφόρησε μέσα από κοινωνικές οργανώσεις και το Κοινωνικό Μητροπολιτικό Ιατρείο του Ελληνικού: «Μετανάστρια από το Αφγανιστάν χωρίς χαρτιά έχει γεννήσει και δεν της δίνουν εξιτήριο αν δεν πληρώσει ή αν δεν δώσει κάποιο ΑΦΜ για να της τα χρεώσουν με δόσεις στη φορολογία. Όμως ποιο ΑΦΜ να δώσει αφού ούτε η ίδια ούτε ο άνδρας της έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα;»

Επισκεπτόμαστε την Ανισέ στο «Αλεξάνδρα», μαζί με τη γιατρό Κατερίνα Στυψανέλλη, μέλος της πενταμελούς διοικητικής επιτροπής της ΕΙΝΑΠ. Κρατάει στην αγκαλιά της ένα πανέμορφο κοριτσάκι. Με διερμηνέα τον Γιονούς Μουχαμαντί, από την αφγανική κοινότητα και πρόεδρο του Φόρουμ Προσφύγων, η Ανισέ μάς λέει ότι βρίσκεται στην Ελλάδα εφτά μήνες, μαζί με τον 24χρονο άντρα της και έχει άλλα δύο παιδιά. Φιλοξενούνται προσωρινά από συμπατριώτες τους, καθώς τους έδιωξαν από το διαμέρισμα που νοίκιαζαν. Γιατροί και οργανώσεις επιμένουν ότι είναι αδιανόητο να ζητάνε χρήματα από μια γυναίκα που δεν έχει καν μόνιμη στέγη. Πόσα ακριβώς χρήματα; Ρωτάμε στην υποδοχή: «Για αλλοδαπή χωρίς ασφάλιση ο φυσιολογικός τοκετός και 3 ημέρες διαμονή κοστίζουν 1.254 ευρώ».

Τα διπλάσια από όσο πληρώνουν οι ανασφάλιστες Ελληνίδες. Πρόκειται για εφαρμογή κοινής υπουργικής απόφασης (ΦΕΚ Β 3096 23-11-2012), σύμφωνα με την οποία τα ΚΕΝ (Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια) για «μη μόνιμους κατοίκους Ελλάδος, πολίτες χωρών της Ε.Ε. ή τρίτων χωρών» υπολογίζονται με συντελεστή 2,09 επί του μισθολογικού κόστους. «Δυστυχώς εδώ και τρεις μήνες που ήρθε η οδηγία είμαστε υποχρεωμένοι να χρεώνουμε διπλά νοσήλια σε ανασφάλιστους ή χωρίς χαρτιά μετανάστες. Πάντως πρόσφυγες που έχουν κάνει αίτηση για άσυλο δεν τους χρεώνουμε», μας λέει η κ. Ντιγριντάκη, υποδιευθύντρια της διοίκησης του «Αλεξάνδρα».

Ήδη το Ελληνικό Φόρουμ Μεταναστών, το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, η Ένωση Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών – Πειραιώς και 15 γιατροί του ΕΣΥ έχουν προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά της Κοινής Υπουργικής Απόφασης. Θεωρούν ότι αντίκειται στο Σύνταγμα, καθώς διαφοροποιείται η παροχή υπηρεσιών υγείας για τους αλλοδαπούς με μόνο κριτήριο το γεγονός ότι δεν είναι μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας. Ανθρωπιστικές οργανώσεις παρενέβησαν πριν από έναν μήνα για την 21χρονη Ζαχρά Μουραντί, η οποία έφτασε έγκυος στην Ελλάδα μέσω Τουρκίας και αφού φιλοξενήθηκε τρεις μήνες στον καταυλισμό προσφύγων της Μυτιλήνης γέννησε στο «Αλεξάνδρα». Εκεί της ζητήθηκε επίσης να πληρώσει διπλά νοσήλια. Μάλιστα η Ζαχρά είχε δεχτεί λιθοβολισμό από ρατσιστές όταν βρισκόταν άστεγη στην παραλία της Μυτιλήνης. Διπλά νοσήλια είχαν ζητηθεί και από την Σ.Φ., η οποία ήρθε εδώ από την Αλβανία με τουριστική βίζα, επισκεπτόμενη τον άντρα της που ζει και εργάζεται ως οικοδόμος στη Σύρο εδώ και οχτώ χρόνια. Επίσης παρενέβησαν οργανώσεις, καθώς ο άντρας της ήταν άνεργος και δεν είχε χρήματα, ενώ έγινε ερώτηση στη Βουλή από 26 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

Νόμιμη μετανάστρια είναι η 25χρονη Αλόκα Αλμα από την Αλβανία που ζει στην Καλλιθέα. «Ζω στην Ελλάδα 18 χρόνια, ήρθα σε ηλικία 7 χρόνων. Εχω κανονικά χαρτιά, αλλά δεν είχα χρήματα να ανανεώσω το βιβλιάριο υγείας, γιατί δεν έχω σταθερή δουλειά. Γέννησα την Τρίτη, 4 Μαρτίου, με καισαρική, ένα αγοράκι. Υπέγραψα μια υπεύθυνη δήλωση και έφυγα γιατί δεν είχα να πληρώσω. Τώρα μου ζητάνε 2.090 ευρώ για 4 ημέρες. Ενώ έξι μήνες πριν που ρώτησα μου είχαν πει ότι είναι περίπου 1.000 ευρώ. Τώρα μου είπαν ότι υπάρχει νέα εντολή και δεν τη γλιτώνω με τίποτα. Ο άντρας μου είναι ανασφάλιστος, δουλεύει περιστασιακά, αλλά δεν βγαίνουμε οικονομικά. Πού θα βρούμε τόσα χρήματα;» καταγγέλλει η Άλμα στην «Εφ.Συν.».

Η Ανισέ και το μωρό της, ύστερα από κινητοποίηση γιατρών, οργανώσεων και μεμονωμένων ακτιβιστών, επέστρεψαν στο σπίτι όπου φιλοξενούνται, με εντολή του διοικητή του νοσοκομείου. «Έχουμε ζητήσει από το Χαμόγελο του Παιδιού βοήθεια, τουλάχιστον για το γάλα και τα ρούχα του μωρού», μας λέει ο Γιονούς, καθώς η Ανισέ δεν διαθέτει ούτε τα ελάχιστα για να θρέψει τα παιδιά της, πόσο μάλλον τα 1.254 ευρώ της «διπλής ταρίφας» των ανασφάλιστων αλλοδαπών. Η «μονή ταρίφα», των 600 και των 1.200 ευρώ για απλή γέννα και καισαρική αντίστοιχα, παραμένει επίσης δυσθεώρητη για τις ανασφάλιστες Ελληνίδες αλλά και για ασφαλισμένες που διαρκώς καλούνται να πληρώσουν όλο και περισσότερα σε έναν ΕΟΠΥΥ που προσφέρει όλο και λιγότερα.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμη

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

Zahra Muradi 21 ετών

Ανακοίνωση πενταμελούς Επιτροπής Ιατρών ΕΙΝΑΠ Γ.Ν.Α. «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» για τον διπλασιασμό ΚΕΝ στους αλλοδαπούς

 

 

Share

Μουσικό «όχι» στο ρατσισμό – «ναι» στην ιθαγένεια

της Αγγελικής Δημοπούλου

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων κάθε ηλικίας βρέθηκε την Πέμπτη Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στο Θησείο προκειμένου να πει «όχι» στο ρατσισμό και μέσω της μουσικής να υποστηρίξει το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών στην ιθαγένεια. Η Πρωτοβουλία «Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά» διάλεξε εύλογα και εύστοχα τη συγκεκριμένη ημέρα για να διοργανώσει μια συναυλία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή καλλιτεχνών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Πιτσιρίκια κρεμασμένα από το μπράτσο της μητέρας τους, ηλικιωμένα ζευγαράκια, νέοι κάθε ηλικίας και εκπρόσωποι φορέων βρέθηκαν από τις 17:00 το απόγευμα στο Θησείο για να ακούσουν τη μουσική των Mc Yinka, Bandallusia, Renovatio, Peacemakers και του Πολιτιστικού Κέντρου Αφρικανικών Τεχνών ΑΝΑΣΑ και να δώσουν το δικό τους μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Όσο προχωρούσε το απόγευμα ο κόσμος κύκλωνε τη μουσική σκηνή.

Ο ορισμός μιας παγκόσμιας ημέρας και τα μηνύματα των φορέων δεν είναι αρκετά αν δεν μεταφράζονται σε κάτι πραγματικό, ζωντανό που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, διώχνει το φόβο και συνθέτει αντί να διαιρεί. Όπως η μουσική. «Κάνουμε αυτές τις δράσεις για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο και να του δώσουμε την ευκαιρία να έχει μια καθαρή εικόνα του τι κάνουν οι μετανάστες και ποιοι είναι οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Φρουμέντιους Κινύουα από την οργάνωση ASANTE.

Πρώτοι στη σκηνή βρίσκονται μουσικοί και χορευτές από το Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικάνικων Τεχνών ΑΝΑΣΑ φέρνοντας… αέρα από Δυτική Αφρική. Με τα κρουστά τους ξεσηκώνουν τον κόσμο.

YouTube Preview Image

 

«Οι συμπατριώτες μας που φέρουν κάποιον άλλο πολιτισμό, μετανάστες δεύτερης γενιάς, δεν επαιτούν, απαιτούν να έχουν ελληνική ιθαγένεια από τη στιγμή που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Στέφανος Μουαγκιέ, 28 χρονών, ηθοποιός και μουσικός. «Σε παιδιά που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει και μορφωθεί εδώ, παιδιά που ουσιαστικά έχουν μια πατρίδα κι αυτή είναι η Ελλάδα, δεν μπορείς να στερείς το δικαίωμα της ιθαγένειας» τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Τσουκαλάς που παρευρέθηκε στην εκδήλωση.

Στη μουσική σκηνή ξανά. Αυτή τη φορά Hip Hop από τους Peacemakers. O frontman του συγκροτήματος μας συστήνεται. «Με λένε Βίκτωρα, είμαι 18 χρονών και γεννήθηκα στην Ελλάδα. Όλα τα παιδιά του συγκροτήματος γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Πάω Γ’ Λυκείου. Ευχηθείτε μου καλή τύχη γιατί δίνω Πανελλήνιες». Στο δεύτερο τραγούδι φωνάζει στη σκηνή άλλο ένα μέλος της μουσικής παρέας το Γιάννη. «Ένα χειροκρότημα» ζητάει από το κοινό «γιατί ο Γιάννης έχει ιθαγένεια». Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο 18χρονος έχει χιούμορ και δεν παραλείπει να στείλει το ξεκάθαρο μήνυμά του.

«Επειδή ο ρατσισμός δεν είναι θεωρία αλλά καθημερινό φαινόμενο, σήμερα είμαστε εδώ και αφιερώνουμε αυτή την ημέρα στον αγώνα των παιδιών των μεταναστών για ιθαγένεια» τονίζει ο Θανάσης Κούρκουλας από την Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό εκ των διοργανωτών της αντιρατσιστικής συναυλίας. «Σήμερα παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού πρέπει να στείλουμε θετικά μηνύματα που προωθούν την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων. Πιστεύουμε ότι πρέπει να δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά» σημειώνει ο Νίκος Μυλωνάς συντονιστής της ομάδας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων.

YouTube Preview Image

 

Εκ των διοργανωτών της εκδήλωσης, το Antinazi Zone ξεκινά την επανέκδοση του Ημερολόγιου του Ρατσισμού που εκδιδόταν πιο παλιά, σε ετήσια βάση, από τη Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, YRE. Από τα στοιχεία που παρουσιάζει στην ιστοσελίδα του προκύπτει ότι από τις 18 Σεπτέμβρη 2012 έως και τις 18 Μάρτη 2013, σημειώθηκαν συνολικά 72 φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις με 1 νεκρό και 62 τραυματίες. Σημειώνεται ότι υπάρχουν επιθέσεις που, συνήθως από φόβο, δεν καταγγέλλονται.

Σύμφωνα με το Antinazi Zone, υπάρχει ποιοτική αλλαγή στο χαρακτήρα των επιθέσεων καθώς ολοένα και περισσότερο χρησιμοποιούνται σε αυτές όπλα και μαχαίρια. Παλιότερα κύριο χαρακτηριστικό των επιθέσεων ήταν βιαιοπραγίες, ξυλοδαρμοί ή λεκτικοί προπηλακισμοί. Επιπλέον έχουν αυξηθεί οι οργανωμένες εισβολές και απόπειρες εμπρησμών σε σπίτια μεταναστών ή στέκια και γραφεία συλλόγων ή οργανώσεων. Τέλος το 25% των επιθέσεων (1 στις 4) αφορά επιθέσεις σε Έλληνες και όχι σε μετανάστες με στόχο να πληγεί το κίνημα και η Αριστερά.

Πρωτοβουλία Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά

Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας, Ανοιχτή Πόλη, Action Congo, Αsante, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου- Φυλής, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ένωση Αιγυπτιακών Εργαζόμενων στην Ελλάδα (EI Rapta), Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, Κασάπι  Ελλάς -Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζόμενων, Θεματική Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πράσινων, ΚΑΠΠΑ, Κοινότητα Αφγανών Μεταναστών και Προσφύγων Ελλάδας, Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Κέντρο Αντιγόνη, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κοινότητα Γουινέας, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Νεολαία Συνασπισμού, Πίσω Θρανία, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδος, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων , Τανζανική Κοινότητα, YRE-Antinazi Zone

Με τη στήριξη της ΑΔΕΔΥ

Πηγή: tvxs

Share

Το φύλο της Ακρας Δεξιάς

της Μαρίας Λούκα

«Το κίνημα των “σκίνγκερλς” είναι σαγηνευτικό. Γνώρισα πολλές από αυτές. Τις γυναικείες σκιν οργανώσεις απασχολούν πολύ η έκτρωση, τα διαφυλετικά ζευγάρια και οι ομοφυλόφιλοι, γιατί κατά τη γνώμη τους η διακοπή της κύησης, η φυλετική επιμειξία και οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι οι λόγοι για τους οποίους γεννιούνται όλο και λιγότερα παιδιά από τη λευκή, άρια, καθαρή φυλή. Διοργανώνουν συναυλίες και διαδηλώσεις, εκδίδουν βιβλία και περιοδικά, συμμετέχουν ακόμη και στις ένοπλες δυνάμεις, όπως ακριβώς και οι άνδρες» μου λέει ο πιο γνωστός, αλλά καθόλου αναγνωρίσιμος, ισπανός δημοσιογράφος, ο Αντόνιο Σάλας. Ο Αντόνιο κυκλοφορεί με μαύρη κουκούλα και λαμβάνει υψηλά μέτρα προστασίας. Έχει εντρυφήσει αρκετά στις γυναίκες της Άκρας Δεξιάς και ειδικά της πιο εξτρεμιστικής εκδοχής της – έζησε μαζί τους επί έναν χρόνο. Φανατικός οπαδός της συμμετοχικής δημοσιογραφίας, διείσδυσε σε μια ομάδα σκίνχεντ γύρω από τη Ρεάλ Μαδρίτης, κατέγραψε τη ζωή τους και στη συνέχεια εξέδωσε ένα βιβλίο, στη βάση του οποίου στοιχειοθετήθηκε ένα πολύ βαρύ κατηγορητήριο για αυτούς.

Στην Ισπανία, βλέπεις, οι απολογητές του φρανκισμού έχουν εκφραστεί κατά καιρούς σε διάφορες ακροδεξιές ομαδοποιήσεις, οι οποίες, συχνά και υπογείως, συνδέονται με σκληροπυρηνικές ομάδες σκίνχεντ, οργανωμένες μιλιταριστικά και με έντονο, βίαιο φορτίο. Ο Αντόνιο περιγράφει περιστατικά από επιθέσεις των νεοναζί σε ζευγάρια: « Όταν ομάδες ναζί ανδρών επιτίθενται σε ένα ζευγάρι ή μια κοπέλα, συνηθίζουν περιορίζονται στο να τους χτυπούν ή να τους χαράζουν στο πρόσωπο μια σβάστικα ή κάποιο γερμανικό σύμβολο. Αλλά υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά ανεξέλεγκτων ομάδων ναζί που επιτίθενται σε ένα ζευγάρι και, πάνω στη μεθυστική έξαψη της βίας, προχωρούν πιο πέρα από τον απλό ξυλοδαρμό, διαπράττοντας κάποιον βιασμό, ωστόσο αυτό δεν είναι το σύνηθες. Οι σκιν θεωρούν ότι είναι αυθεντικοί άνδρες, ακριβοδίκαιοι και ευγενείς, που αγωνίζονται για έναν δίκαιο σκοπό. Και το φυσιολογικό είναι οι άνδρες σκιν να επιτίθενται σε άνδρες και τις επιθέσεις σε γυναίκες να τις πραγματοποιούν οι γυναίκες σκιν». Σε μια άλλη έρευνά του για το τράφικινγκ, ο ίδιος εκτιμά ότι στα συμπεράσματα που έβγαλε καταγράφεται η επιτομή της υποκρισίας της Άκρας Δεξιάς: «Ανακάλυψα ότι οι ηγέτες πολιτικών κομμάτων της Άκρας Δεξιάς, όπως το España 2000, το Fuerza Nueva κτλ., τα οποία οργανώνουν την πολιτική τους ενάντια στη μετανάστευση, ήταν την ίδια στιγμή οι διευθύνοντες και υπεύθυνοι οργανώσεων όπως η ANELA (η ισπανική ομοσπονδία των οίκων ανοχής), στους οποίους σε ποσοστό 96% εργάζονται γυναίκες που εκδίδονται στην Ευρώπη και προέρχονται από τη Ν. Αμερική, την Αφρική, την Ασία κ.α. Για τις γυναίκες σκιν ήταν ιδιαίτερα σκληρό να ανακαλύψουν ότι οι πολιτικοί ηγέτες τους βασίζουν την ιδεολογία τους στον αγώνα ενάντια στους μετανάστες, την ίδια στιγμή που πλουτίζουν από τις μετανάστριες τις οποίες διακινούν στην Ευρώπη για τα μπουρδέλα τους».

Και αν αυτά ισχύουν στην ευρωπαϊκή περιφέρεια της κρίσης, στο διευθυντήριο της ευρωπαϊκής σταθερότητας τα πράγματα δεν είναι πιο ενθαρρυντικά. Στη Γερμανία το «σκίνγκερλ» εξελίσσεται σε μόδα. Υπολογίζεται, μάλιστα, ότι υπάρχουν περίπου 50 σχετικές μπουτίκ στη χώρα. Ούτως η άλλως, τα τελευταία χρόνια η συμμετοχή των γυναικών στις ακροδεξιές οργανώσεις έχει αυξηθεί, φθάνοντας σε ορισμένες περιπτώσεις το 20%-30% επί του συνόλου των μελών. Μαζί έχει αυξηθεί και η συμμετοχή τους σε ακροδεξιά εγκλήματα, που αγγίζουν το 6% σε εθνικό επίπεδο. Υπάρχουν πάρα πολλές οργανώσεις, με δεσπόζουσα βέβαια το NPD που διαθέτει δύο εκλεγμένους βουλευτές στη Σαξονία και στο Μεκλεμβούργο-Δυτική Πομερανία. Πρόσφατα αναζωπυρώθηκε η συζήτηση για την απαγόρευσή του, μετά την αποκάλυψη μια σειράς δολοφονιών εννέα μεταναστών από ακροδεξιούς, οι οποίες υπάρχει η υπόνοια ότι σχετίζονταν με το κόμμα. Κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Ελλάδας – Γερμανίας, επίσης, μια 19χρονη Ελληνογερμανίδα ξυλοκοπήθηκε άγρια και οι αρχές εκτιμούν ότι πίσω από την επίθεση κρύβεται το NPD.

O Ρενάτε Μπιτζάν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, αναλύει στην αρθρογραφία του τη διαρκώς αυξανόμενη εμπλοκή των γυναικών σε νεοναζιστικές οργανώσεις ως εξής: «Κάποιες έχουν ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς με τους παππούδες τους και εσωτερικεύουν την ιστορική εμπειρία των ναζί. Άλλες έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και προβάλλουν το μίσος τους στους ξένους άνδρες μετανάστες και άλλες απλώς αποκτούν την αίσθηση του ανήκειν σε μια κοινότητα λευκών γερμανών». Το περιοδικό «Spiegel» σκιαγραφεί το πορτρέτο της Κάτια (το όνομα επελέγη από τους συντάκτες για λόγους ασφαλείας), η οποία εμπίπτει μάλλον στην πρώτη κατηγορία. Μεγάλωσε με τον παππού της που ήταν στρατιώτης στη Βέρμαχτ: «Με τις πολλές διηγήσεις, είχα την εντύπωση ότι ο πατέρας του έθνους (σ.σ.: Χίτλερ) ήταν θείος μου» λέει. Eμεινε επί 20 χρόνια σε μια ακροδεξιά οργάνωση. Εκεί γνώρισε τον μετέπειτα άνδρα της. Για κάθε παιδί που γεννούσαν, η οργάνωση τους έδινε ένα χρηματικό μπόνους. Σιγά σιγά, όμως, άρχισε να αμφιβάλλει: «Δεν μου άρεσε η βία γενικά ούτε η βία του συζύγου μου απέναντι σε εμένα και στα παιδιά. Μια φορά, έφθασε σε σημείο να κάψει το δέρμα της κόρης μου. Τις υπόλοιπες ώρες απλώς έβλεπε ντοκυμαντέρ για το Γ΄ Ράιχ ή ρεπορτάζ για τις αυτοκτονίες». Η Κάτια έφυγε από αυτόν τον χώρο, και σήμερα, έπειτα από αλλεπάλληλες μετακινήσεις υπό αυστηρά μέτρα ασφαλείας, ελπίζει ότι έχουν χάσει τα ίχνη της. Σε αυτή την πορεία στάθηκε δίπλα της η ΜΚΟ Exit Deutschland, η οποία έχει βοηθήσει πάνω από 300 ανθρώπους να εγκαταλείψουν νεοναζιστικές οργανώσεις.

Ο Μπερντ Βάγκνερ, επικεφαλής της Exit Deutschland, στην ηλεκτρονική μας αλληλογραφία επισημαίνει ότι «οι ακροδεξιές οργανώσεις αλλάζουν από ανδροκρατικές που ήταν παλαιότερα σε ανοιχτές στις γυναίκες δομές. Οι γυναίκες αποτελούν πλέον αριθμητικά πολύ δυναμικό κομμάτι του ακροδεξιού ιδεολογικού ρεύματος. Υπάρχει, δηλαδή, μια επέκταση του παραδοσιακού ρόλου της γυναίκας στον χώρο της Ακροδεξιάς, ενός ρόλου που πλέον επιτρέπει ακόμη και την ηγεσία στον χώρο αυτό – αν και αυτό το τελευταίο προκαλεί μερικές φορές αντιπαραθέσεις. Ολοένα και περισσότερο η ισότητα των φύλων αναγνωρίζεται και προπαγανδίζεται ανοιχτά από τον χώρο αυτόν, παρ’ ότι υπάρχουν εκεί και κάποια ακραία στοιχεία που προτιμούν να παίζουν τον παραδοσιακό ρόλο του άνδρα-αφέντη». Θεωρεί, όμως, ότι «πάντα ο σεξισμός και ο σοβινισμός είναι παρόντες στον κόσμο των ακροδεξιών αντιλήψεων και υποστηρίζονται στην πράξη από την καθημερινότητα της Ακροδεξιάς. Υπάρχει και ένα ακόμη πρόβλημα: η πολύ έντονη εξουσιαστική κυριαρχία επάνω στα παιδιά, που υποστηρίζεται από αυτόν τον χώρο, κυριαρχία που συχνά φθάνει στη διαστροφή». Δεν παραλείπει με τη σειρά του να εκφράσει την ανησυχία του για την άνοδο της Χρυσής Αυγής, στέλνοντας το μήνυμα πως «η έκφραση της οργής μπορεί, σε κάποιες περιστάσεις, να οδηγεί στην άνοδο των εξτρεμιστών ακροδεξιών ή των ναζιστών, αλλά σύντομα οδηγεί σε ένα αδιέξοδο, και πολιτικά και προσωπικά».

Στις περισσότερες μελέτες που αφορούν την Άκρα Δεξιά, αυτή προσεγγίζεται ως ένα κατά βάση ανδρικό ζήτημα – προσέγγιση προφανώς όχι άσχετη με τον μάλλον εγγενή σεξισμό του συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Η οπτικοποίηση της Άκρας Δεξιάς, και στην Ευρώπη ως έναν βαθμό, αλλά κυρίως στην Ελλάδα, δεν είναι άλλη από αυτή του ξυρισμένου, γυμνασμένου, αρρενωπού, λευκού άνδρα. Ωστόσο, η γυναίκα, τόσο ως φορέας πολιτικών αντιλήψεων του δεξιού εξτρεμισμού, όσο και ως αντικείμενο της βίας που αυτός συχνά συνεπάγεται, είναι παρούσα, αν και όχι πάντα ορατή. Και όσο περισσότερο η Ακρα Δεξιά εδραιώνει τη θέση της στη Γηραιά Ήπειρο – απότοκο της αποτυχίας του πολιτικού συστήματος να διαχειριστεί τις οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές διαστάσεις της παγκοσμιοποίησης -, τόσο υπάρχει ανάγκη να ξεπεραστεί η αμηχανία με τη γνώση και τον διερεύνηση του φαινομένου, ακόμη και των αθέατων πτυχών του.

Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι η Άκρα Δεξιά κάθε άλλο παρά αποτελεί έναν ομοιογενή πολιτικό χώρο, από την εθνικιστική και ριζοσπαστική Δεξιά ως τη νεοναζιστική ή μεταφασιστική Δεξιά, εντοπίζονται πολλές διαφοροποιήσεις – όχι τόσο ισχυρές, όμως, ώστε να επισκιάσουν την κοινή μήτρα ιδεών που διασυνδέει τα μορφώματα αυτού του χώρου δικαιολογώντας τον συνωστισμό τους υπό την ομπρέλα της Άκρας Δεξιάς. Ο λαϊκισμός, ο αντικομματισμός, ο αντιπλουραλισμός, και γενικώς οι κουλτούρες του αντιδιαφωτισμού, είναι ορισμένες από αυτές τις ιδέες, συνοδευόμενες από έναν υπολανθάνοντα ανδρικό σοβινισμό. Αυτό προφανώς το στοιχείο είναι που κάνει και τις γυναίκες πιο επιφυλακτικές απέναντι στην Άκρα Δεξιά. Είναι εμπειρικά διαπιστωμένο ότι όλα τα κόμματα της Άκρας Δεξιάς, ακόμη και τα πιο μετριοπαθή, ανεξαρτήτως χώρας και χρονικής συγκυρίας, είναι λιγότερο διεισδυτικά στο γυναικείο κοινό. Από το 53 – 47 του FPO της Αυστρίας (ποσοστά ανδρών – γυναικών ψηφοφόρων) έως το 65 – 35 της Χρυσής Αυγής στις πρόσφατες εκλογές. Υπάρχει ένα «gender gap», το οποίο αμβλύνεται μεν, αλλά δεν εξαφανίζεται.

Η Βασιλική Γεωργιάδου, καθηγήτρια Πολιτικής Κοινωνιολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, μιλώντας στο ΒHmagazino εξηγεί ότι «στα κόμματα της Άκρας Δεξιάς υπάρχει μια διάκριση με βάση το φύλο, καθώς όλες οι αναλύσεις ψήφου δείχνουν ότι οι άνδρες ψηφοφόροι του είναι περισσότεροι. Βασικά, απευθύνονται σε ένα συντηρητικό κοινό και οι συντηρητικές γυναίκες διατηρούν ισχυρούς δεσμούς με την Εκκλησία. Αυτό τις κρατάει στον χώρο της παραδοσιακής Δεξιάς και λειτουργεί ως ανάχωμα για τη δεξιότερη μετακίνησή τους. Επειδή, όμως, τα λαϊκιστικά κόμματα βλέπουν ότι υστερούν στις γυναίκες, επιδιώκουν κάποιους συμβολισμούς, όπως η τοποθέτηση γυναικών στη θέση του επικεφαλής του κόμματος. Δεν θα έλεγα, όμως, ότι είναι σεξιστικά τα περισσότερα κόμματα, αλλά μάλλον συντηρητικά. Η γυναίκα για αυτούς είναι βασικά μάνα και όχι σεξουαλικό αντικείμενο».

Όντως, τα κόμματα της Άκρας Δεξιάς, ιδίως τα πιο προσαρμοστικά στους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, έχουν αναδείξει γυναίκες σε επιτελικές θέσεις. Στη Γαλλία, στη Δανία, στη Νορβηγία και στην Ουγγαρία, οι γυναίκες έχουν τοποθετηθεί στην ηγεσία των αντίστοιχων κομμάτων και σε ορισμένες περιπτώσεις ο πολιτικός λόγος τους ωχριά μπροστά όχι απλώς σε αυτόν των ελλήνων πολιτικών της παραδοσιακής Δεξιάς, αλλά ίσως και της Σοσιαλδημοκρατίας. Η Πία Κγιαερσγκάαρντ είναι επικεφαλής του Λαϊκού Κόμματος της Δανίας, το οποίο στις εκλογές του 2011 απέσπασε ποσοστό 14%.

Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας μας, για ζητήματα-ταμπού, όπως αυτό της άμβλωσης ή της ομοφυλοφιλίας, απάντησε ως εξής: «Το DPP υποστηρίζει το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει ελεύθερα από μόνη της για τη διακοπή ή όχι της εγκυμοσύνης μέχρι τις 12 πρώτες εβδομάδες της κύησης. Αποδέχεται την ομοφυλοφιλία. Υποστηρίζουμε το δικαίωμα των γκέι και λεσβιακών ζευγαριών στην καταγεγραμμένη και νομικά κατοχυρωμένη συμβίωση, όπως επίσης το δικαίωμα των ζευγαριών αυτών να λαμβάνουν την ευλογία της Δανέζικης Εκκλησίας. Ωστόσο, δεν συμφωνούμε με τον νέο νόμο που πέρασε τον Ιούνιο, ο οποίος καθιστά δυνατό τον θρησκευτικό γάμο των ζευγαριών αυτών από την Εκκλησία της Δανίας». Η ίδια δηλώνει, πάντως, αντίθετη στην επιβολή ποσοστώσεων φύλου στην κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, σχολιάζοντας δηκτικά ότι «στη Βόρεια Ευρώπη τουλάχιστον οι άνδρες και οι γυναίκες θεωρούνται ίσοι μεταξύ τους. Αν, λοιπόν, πιστεύει κανείς πραγματικά στην ισότητα των φύλων, τότε αποδέχεται ταυτόχρονα ότι το φύλο, είτε έτσι είτε αλλιώς, δεν πρέπει να παίζει κανέναν ρόλο στην επιλογή ηγετών, βουλευτών ή οποιασδήποτε άλλης θέσης».

Μια γυναίκα, η Σιβ Γιένσεν, βρίσκεται στο τιμόνι του Κόμματος της Προόδου, δεύτερης πολιτικής δύναμης στη Νορβηγία, με ποσοστό 23%. Μέλος της νεολαίας του είχε διατελέσει για ένα διάστημα και ο αυτουργός του περυσινού μακελειού στη χώρα, Αντερς Μπρέιβικ. Η πετρελαιοπαραγωγός ευρωπαϊκή χώρα ταλαντεύτηκε από την αλλαγή του παραγωγικού προτύπου, με την περιθωριοποίηση του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα, το ερώτημα για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα και την αύξηση του αριθμού των μεταναστών. Σε αυτό το πλαίσιο, το πρόγραμμα του Κόμματος της Προόδου αποτελεί έναν συγκερασμό του θατσερικού νεοφιλελευθερισμού με την παράλληλη διατήρηση του κοινωνικού κράτους, τον κοινωνικό αυταρχισμό, την αντιμεταναστευτική κουλτούρα, την αντίθεση στο φεμινιστικό πνεύμα, χωρίς όμως την οπισθοδρόμηση στην παράδοση. Η νεολαία του, για παράδειγμα, υποστηρίζει τη νομιμοποίηση των μαλακών ναρκωτικών. Μελετώντας τις περιπτώσεις αυτών των κομμάτων στη Δανία και στη Νορβηγία, αλλά και του κόμματος «Αληθινοί Φινλανδοί» της Φινλανδίας, μια πρόσφατη έρευνα του Παντείου Πανεπιστημίου έκανε λόγο για τη γέννηση τη δεκαετία του ’80 του τρίτου κύματος του ακροδεξιού σκανδιναβικού μοντέλου, βασισμένου στον «προνοιακό σοβινισμό», με βασικά συστατικά στοιχεία την αντίδραση στην υψηλή φορολογία, τον αντικομματισμό και την αντίθεση στην πολυπολιτισμικότητα.

Η πιο διάσημη γυναίκα, ωστόσο, στο στερέωμα της σύγχρονης ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς, και αναμφισβήτητα κερδισμένη των γαλλικών προεδρικών εκλογών, είναι η 44χρονη ηγέτιδα του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας, και κόρη του ιδρυτή του, Ζαν Μαρί Λεπέν, η Μαρίν Λεπέν. Το περιοδικό «Time» την κατέταξε στις 100 προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο για το 2011. Λανσάροντας το πρότυπο μιας σύγχρονης γυναίκας με τρία παιδιά και δύο διαζύγια, επιχείρησε να αποστασιοποιηθεί από τη σκληρή ακροδεξιά ρητορική του πατέρα της, χωρίς όμως να αποποιηθεί τον εθνικισμό του. Έγινε έξαλλη με τη Μαντόνα, όταν κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας της πρόσθεσε μια σβάστικα σε φωτογραφία της. Είναι σύμβολο του ευρωσκεπτικισμού στη Γαλλία και τάσσεται υπέρ της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Από εκεί και πέρα, όμως, η Μαρίν Λεπέν διατηρεί αρκετά από τα στοιχεία του παραδοσιακού συντηρητισμού: προκρίνει την απαγόρευση της μετανάστευσης, είναι κατά της ευθανασίας, αλλά υπέρ της θανατικής ποινής σε εξαιρετικές περιπτώσεις, δεν καταδικάζει ευθέως την έκτρωση, αλλά τη χαρακτηρίζει ως «συχνά μοναδική επιλογή, αφού το κράτος δεν στηρίζει οικονομικά και κοινωνικά αυτές τις γυναίκες», είναι εναντίον του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων στον γάμο και στην υιοθεσία, αλλά υπέρ ενός συμφώνου συμβίωσης για ζευγάρια ομοφυλοφίλων. Σε πρόσφατη συνέντευξή της στο ΒΗmagazino (τεύχος 607, 3 Ιουνίου 2012), χαρακτήριζε «ακραία εξτρεμιστικές και καταδικαστέες» τις ενέργειες της Χρυσής Αυγής και «ενδιαφέρουσες τις θέσεις των Ανεξάρτητων Ελλήνων».

Όσο κατεβαίνουμε, όμως, πιο νότια στον ευρωπαϊκό χάρτη, τόσο πιο δύσκολο φαίνεται το έργο της αναβάπτισης της Άκρας Δεξιάς. Ο Τζιανφράνκο Φίνι προσπάθησε να μετατοπίσει το νεοφασιστικό MSI του Αλμιράντε (από το οποίο προέρχονταν και οι υπαίτιοι σωρείας τρομοκρατικών ενεργειών, όπως η βομβιστική επίθεση στην Πιάτσα Φοντάνα το 1969) προς το κέντρο του δεξιού φάσματος, ενσωματώνοντας τη μετέπειτα «Εθνική Συμμαχία» στο ιταλικό πολιτικό σύστημα. Ωστόσο η βουλευτής και εγγονή του Ντούτσε, Αλεσάντρα Μουσολίνι, φαίνεται ότι δεν συμφωνούσε μαζί του και ήρθαν σε ανοιχτή ρήξη όταν ο Φίνι αποκήρυξε το Ολοκαύτωμα και ζήτησε συγγνώμη από την κυβέρνηση του Ισραήλ για όσα έγιναν επί Μουσολίνι.

Η Αλεσάντρα απασχολεί συχνά τον ιταλικό Τύπο με την πληθωρική και αντιφατική στάση της. Δικαιολόγησε τα εξώφυλλά της στο «Playboy» ως απόρροια μιας μάλλον αδιάφορης καλλιτεχνικής πορείας, διεκδίκησε όταν χώρισε να διατηρήσουν τα παιδιά της το δικό της επώνυμο, διέλυσε τη βραχύβια ευρωομάδα «Ταυτότητα, Παράδοση, Κυριαρχία», αφού με τη φράση της ότι «οι Ρουμάνοι είναι συνήθεις παραβάτες του νόμου» προξένησε την αποχώρηση των πέντε ρουμάνων ευρωβουλευτών, συνελήφθη από τον φωτογραφικό φακό να υπογράφει ασπρόμαυρες φωτογραφίες του παππού της και να τις δίνει στη βουλευτή της ξενοφοβικής «Λέγκας του Βορρά» Καρολιάν Λουσάνα.

Ενώ κατά καιρούς έχει αρθρώσει προοδευτικές θέσεις για ζητήματα όπως τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, το 2006 προσέβαλε την τρανς βουλευτή Βλαντιμίρ Λουξούρια, διατεινόμενη ότι «είναι προτιμότερο να είσαι φασίστας παρά κραγμένη». Η Κιάρα Μορόνι, όμως, βουλευτής με το κόμμα του Φίνι και επικεφαλής του γυναικείου τμήματος, συμμερίζεται την προσπάθεια ανοίγματος στο γυναικείο κοινό και συνδέει αυτό το εγχείρημα με την αναμόρφωση της ιταλικής οικονομίας: «Ο εκσυγχρονισμός της οικονομίας μας θα μπορούσε να ξεκινήσει από τη μεγαλύτερη εκπροσώπηση των γυναικών σε ηγετικές θέσεις. Το γυναικείο εργατικό δυναμικό της χώρας μας αντιπροσωπεύει μια τεράστια δύναμη οικονομικής ανάπτυξης και μεγέθυνσης. Και είναι αλήθεια ότι το ιταλικό ΑΕΠ θα είχε αυξηθεί κατά 7%, αν η απασχόληση των γυναικών στην Ιταλία είχε φθάσει το 60%. Για να δημιουργηθούν περισσότερες ευκαιρίες για τις γυναίκες στην Ιταλία, θα πρέπει να μεταρρυθμιστεί το ιταλικό σύστημα, επιτρέποντάς τους να ασκούν τα επαγγελματικά τους καθήκοντα χωρίς να πρέπει για αυτό να απαρνηθούν τον ρόλο τους στην οικογένειά τους».

Η Ελένη Ζαρούλια, η μοναδική εκλεγμένη γυναίκα βουλευτής με τον συνδυασμό της Χρυσής Αυγής (η Χρυσή Αυγή έχει το χαμηλότερο ποσοστό γυναικείας συμμετοχής στις κοινοβουλευτικές ομάδες, μόλις 5,56 %, σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας) και σύζυγος του γενικού γραμματέα του κόμματος, Νίκου Μιχαλολιάκου, βρίσκεται στην οργάνωση από την ίδρυσή της, ξεκινώντας την πολιτική δράση της από την ΕΠΕΝ, «πνευματικός ηγέτης» της οποίας υπήρξε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος. Το ζευγάρι έχει μια κόρη, την Ουρανία, επίσης μέλος της Χρυσής Αυγής, η οποία προσήχθη στη ΓΑΔΑ κατά την προεκλογική περίοδο, έπειτα από περιστατικό ξυλοδαρμού μεταναστών. Η ίδια πλέον δεν εργάζεται και ασχολείται με την αξιοποίηση των ακινήτων που κληρονόμησε από τον πατέρα της.

Το ΒHmagazino επιδίωξε μια συνομιλία μαζί της, την οποία η ίδια αρνήθηκε, ευθυγραμμιζόμενη με την κατεύθυνση του πολιτικού φορέα να παραχωρεί συνεντεύξεις επιλεκτικά και σε μικρά Μέσα, όπως τουλάχιστον παραδέχτηκε σε δημόσια τοποθέτησή του ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Ηλίας Κασιδιάρης. Στις λιγοστές, πάντως, συνεντεύξεις που έχει δώσει, κυρίως σε περιφερειακά Μέσα, είναι αποκαλυπτική. Υπερασπιζόμενη την επίθεση του Ηλία Κασιδιάρη στη Λιάνα Κανέλλη και στη Ρένα Δούρου, ανέφερε χαρακτηριστικά: «Καλά έκανε. Αυτή η κυρία ήταν θρασύς… δεν είμαι από τις φεμινίστριες με τρίχες στα πόδια και τις μασχάλες». Στην ίδια συνέντευξη, μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι είναι εξαδέλφη με τη Λιάνα Κανέλλη, κάτι που η τελευταία διέψευσε κατηγορηματικά.

Η Ελένη Ζαρούλια τάσσεται ρητά κατά των εκτρώσεων και προκρίνει «τη δίωξη των γιατρών που τις αναλαμβάνουν». Χαρακτηρίζει τον Αδόλφο Χίτλερ «έναν μεγάλο άνδρα». Σε άλλη συνέντευξή της, άσκησε κριτική στις τηλεοπτικές επιλογές των καναλιών να προβάλλουν τουρκικά σίριαλ, αλλά και στους τηλεοπτικούς αστέρες που αμείβονται καλύτερα από τους έλληνες στρατιωτικούς: «Ξέρω ότι ακριβοπληρώνονται όλες αυτές οι κυρίες και μου κάνει πολύ εντύπωση. Ειδικά από τη στιγμή που οι στρατιωτικοί που φυλάνε το έθνος μας – και είναι έτοιμοι να πεθάνουν και να χύσουν το αίμα τους για αυτόν τον λόγο – πένονται». Ως «παραδοσιακή» γυναίκα, δεν αμφισβητεί την αδιαφιλονίκητη κυριαρχία του συζύγου της: «Είναι ο αρχηγός μου σε όλες τις περιπτώσεις» λέει με καμάρι. Οι εμφανίσεις της και στις δύο ορκωμοσίες της Βουλής έκαναν εντύπωση. Στην πρώτη, φορούσε ένα μεγάλο δαχτυλίδι με έναν μαύρο σταυρό, γνωστό και ως «Σταυρό των Τευτόνων Ιπποτών», έμβλημα ραμμένο στις στολές των Ες Ες και υψηλό παράσημο της ναζιστικής Γερμανίας. Στη δεύτερη, απλώς έσπασε το τακούνι της.

Ακόμη πιο αποκαλυπτικές είναι οι θέσεις του Μετώπου Γυναικών της Χρυσής Αυγής, έτσι όπως καταγράφονται στην επίσημη ιστοσελίδα τους. Απηχούν τον σκληρό πυρήνα της Άκρας Δεξιάς με την απλοποίηση των νοημάτων, την ταύτιση της μετανάστευσης με την εγκληματικότητα, την αναγνώριση της γυναίκας ως μηχανής αναπαραγωγής παιδιών. Διαβάζουμε: «Εμείς οι Ελληνίδες, μέλη του Λαϊκού Συνδέσμου, έχοντας βαθύτατη συναίσθηση της καταστροφής που επιφέρει το φεμινιστικό πνεύμα της εποχής μας, είμαστε ενάντια σε κάθε λογής διακηρύξεις για την ισότητα των δύο φύλων. Η υποτιθέμενη απελευθέρωση της γυναίκας την αποπροσανατόλισε και από την πραγματική ουσία του ύψιστου ρόλου της, τη Μητρότητα. Δηλαδή την υποχρέωση και την ύπατη τιμή να φέρει στον κόσμο και να αναθρέψει τα νέα βλαστάρια στον κορμό της Φυλής». Η άμβλωση, όπως θα μπορούσε εύκολα να φανταστεί κανείς, χαρακτηρίζεται «έγκλημα κατά της Φυλής». Οι κοινωνικές οργανώσεις που αναπολούν είναι αυτές της αρχαίας Σπάρτης και φυσικά, της εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας. Ο λόγος τους κινείται συχνά μεταξύ φυσιολατρίας και παγανισμού, διανθισμένος με συντηρητικό ρομαντισμό. Κατά τα άλλα, παρέχουν μια σειρά από συμβουλές αισθητικής και μαγειρικής, ενώ στον εσωτερικό καταμερισμό της οργάνωσης φαίνεται να κατέχουν δευτερεύοντες ρόλους, όπως η ενασχόληση με το κοινωνικό παντοπωλείο – παράλληλα οργανώνουν και σεμινάρια αυτοάμυνας.

Εκφράζουν τον θαυμασμό τους για γυναικείες φυσιογνωμίες όπως η Σαβίτρι Ντέβι, θιασώτρια του εθνικοσοσιαλισμού και του φυλετικού ρατσισμού σε ένα διάχυτο παγανιστικό πλαίσιο, αλλά και η Σίτσα Καραϊσκάκη. Η τελευταία «νεαρά Ελληνίδα», όπως την αποκαλούσε ο Γκέμπελς, κατέληξε από συνεργάτιδα του περιοδικού «Νέοι Πρωτοπόροι» της ΟΚΝΕ (Κομμουνιστική Νεολαία) σύμβουλος στο υπουργείο Προπαγάνδας στη Γερμανία την εποχή της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία και σύμβουλος Τύπου και Διαφώτισης στη γερμανική πρεσβεία στην Ελλάδα επί Κατοχής. Ο Πανσέληνος καυτηρίασε αυτή τη μεταστροφή της με άρθρο του στο περιοδικό «Ελληνικά Γράμματα»: «Αλλά η κυρία Σίτσα ανήκει στην οικογένεια των ανθρώπων που καμιάν άλλη φιλοδοξία δεν έχουν παρά μοναχά πώς θα πετύχουν με κάθε τρόπο. Ξεκίνησε για να γίνει μεγάλη και ξέπεσε γιατί ήταν μικρή. Ζήτησε την επιτυχία με όλα τα μέσα. Στην ποίηση, στην πολιτική και στην επιστήμη. Και απέτυχε σε όλα με τη σειρά, γιατί δεν είχε μέσα της κανένα ιδεώδες». Πράγματι, μόνο το βιβλίο της «Ο γιος της καλόγριας», που αναφερόταν στη ζωή του Γεωργίου Καραϊσκάκη, σημείωσε μια κάποια εκδοτική επιτυχία. Κατά τα άλλα, η ίδια θα μείνει στην αιωνιότητα ως συνεργάτιδα των ναζί, αδίκημα για το οποίο καταδικάστηκε ερήμην δύο φορές σε θάνατο.

«Η δημόσια εικόνα της Χρυσής Αυγής χαρακτηρίζεται από ένα πρότυπο επιθετικής αρρενωπότητας, δυσανεξίας στην ετερότητα και αναπόλησης μιας εποχής νόμου και τάξης» λέει ο ψυχίατρος Γιώργος Νικολαΐδης, και συνεχίζει: «Είναι το πρότυπο του λευκού άνδρα, που αναπληρώνει την κοινωνική ανασφάλεια με την υπερπροβολή του ανδρισμού, ιδιαίτερα σε επίπεδο σωματικής διάπλασης, και με έναν λόγο βαθιά λαϊκιστικό και οργισμένο. Όλα αυτά δεν είναι παρά υποδηλωτικά της έντονης ανασφάλειας. Πρόκειται για αυτό που κωδικοποιήθηκε από τη σχολή της Φραγκφούρτης ως αυταρχική προσωπικότητα και έγκειται ακριβώς σε μια επιφανειακά εξουσιαστική συμπεριφορά, η οποία όμως δεν αποζητά τόσο το να άρχει, όσο το να άρχεται σε ένα αυστηρό κανονιστικό πλαίσιο, το οποίο εκλαμβάνεται ως επιστροφή στη φύση των πραγμάτων. Και, φυσικά, όσο οι πολλαπλές συλλογικές και προσωπικές ματαιώσεις σκιάζουν την κοινωνία στην εποχή της κρίσης, τόσο η προβολική αυτή στάση θα βρίσκει απήχηση, ακόμη και σε άτομα του γυναικείου φύλου. Η γυναίκα σε αυτή τη νόρμα γίνεται αόρατη, αντιλαμβανόμενη ως δυνητική απειλή αν εγερθεί από την αφάνεια και μπορεί να νοηθεί μόνο ως συμπληρωματική-υποστηρικτική του ανδρικού αυτού προτύπου».

Αυτό που είναι προφανές, χωρίς ιδιαίτερες ασκήσεις οράσεως, είναι ναι μεν ότι τα νήματα που συνδέουν τις διάφορες εκδοχές της ευρωπαϊκής Ακρας Δεξιάς δεν έχουν ατονήσει εντελώς, ωστόσο η ένταση του εξτρεμισμού της και η απήχησή της σχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με τις δομές της κοινωνίας στην οποία παρεμβαίνει, από την προοδευτικότητά της. Όπως υποστηρίζουν πολλοί πολιτικοί επιστήμονες και κοινωνιολόγοι, στην Ελλάδα, μια σειρά από δομές, που σχετίζονταν με την πρόσληψη της ετερότητας, τη γυναικεία χειραφέτηση, την ανεξαρτησία από την οικογένεια, την κατοχύρωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ποτέ δεν εκσυγχρονίστηκαν στα επίπεδα του ευρωπαϊκού δημοκρατικού κεκτημένου. Κατά την άποψή τους, πιο ανησυχητική από το χαστούκι που έδωσε ο Κασιδιάρης στην Κανέλλη είναι η επικρότησή του, όπως αποτυπώθηκε στα social media και στα καφενεία από μερίδα του ελληνικού πληθυσμού, ακόμη και από γυναίκες. Γιατί αν το κράτος δημοσιοποιεί φωτογραφίες οροθετικών γυναικών, τότε είναι πολύ πιθανό το παρακράτος να επιτίθεται σε όποιον διαφωνεί μαζί του. Αυτή η συσκοτισμένη πλευρά της ελληνικής κοινωνίας στα χρόνια της ανάπτυξης τώρα απογυμνώνεται και παλινδρομεί στον χειρότερο εαυτό της, αφήνοντας έδαφος για αντιδραστικές αφηγήσεις. Ο επίλογος στον Μάνο Χατζιδάκι: «Ποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά».

Η εμπειρία του εθνικοσοσιαλισμού

Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, τη διαμάχη των ανδρών ιστορικών για τα χαρακτηριστικά του ναζιστικού καθεστώτος ακολούθησε η διαμάχη των γυναικών ιστορικών με επίκεντρο το παραμελημένο συχνά ζήτημα της σχέσης των γυναικών με τον ναζισμό. Κατ’ αρχάς, η αντιπαράθεση επικεντρώθηκε στο διχοτομικό σχήμα «θύτη-θύματος», το ερώτημα δηλαδή που κυριάρχησε ήταν αν οι γυναίκες συγκαταλέγονταν στα θύματα της ναζιστικής πραγματικότητας ή συμμετείχαν, ενεργά ή λιγότερο ενεργά, στην παραγωγή της. Βέβαια, με την πάροδο του χρόνου, αποδείχθηκε ότι η πραγματικότητα ήταν πολύ πιο περίπλοκη και πολυμορφική και χρειαζόταν η υπέρβαση αυτού του διπολισμού.

Για παράδειγμα, ναι μεν οι γυναίκες αποτελούσαν θύματα της ναζιστικής πολιτικής των υποχρεωτικών στειρώσεων στο πλαίσιο του γεννητικού ελέγχου και της φυλετικής καθαρότητας και το 90% των ατόμων που πέθαναν στο χειρουργείο κατά τη στείρωση ήταν γυναίκες. Επίσης, γυναίκες κρατούμενες υπήρχαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ενώ οι γυναίκες υπέστησαν και μια έντονη και καθ’ όλα αποσιωπημένη σεξουαλική βία από τα συμμαχικά στρατεύματα στη Γερμανία του 1945. Από την άλλη, όμως, 3.300.000 γυναίκες συμμετείχαν σε ναζιστικές γυναικείες οργανώσεις – μέχρι και στα Ες Ες συγκροτήθηκε γυναικείο τμήμα, το οποίο αποτελούνταν από 10.000 γυναίκες. Γυναίκες φύλακες υπήρχαν και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και ιδιαίτερα σημαντική είναι η συνδρομή γυναικών που στήριξαν τις ρατσιστικές πολιτικές του καθεστώτος στον τομέα της υγείας και της πρόνοιας. Μάλιστα, έτυχαν και πολύ ευνοϊκότερης μεταχείρισης στις δίκες που ακολούθησαν για τα εγκλήματα του ναζισμού.

Η αντίληψη, πάντως, που είχε το καθεστώς για τον ρόλο των γυναικών συνίσταται στην κεντρικότητα της μητρότητας. Αυτό αποκρυσταλλώνεται και στα λόγια ενός εκ των αρχιερέων του, του Γιόζεφ Γκέμπελς: «Μας κατηγορούν ότι δεν αναθέτουμε αξιώματα στις γυναίκες, γιατί δεν τις σεβόμαστε. Αυτό είναι σφάλμα. Δεν τους αναθέτουμε αξιώματα, επειδή, αντίθετα, τις σεβόμαστε υπερβολικά. Θεωρούμε τη γυναίκα όχι κατώτερη, αλλά φέρουσα μια τελείως ξεχωριστή αποστολή από τον άνδρα». Ετσι, παρά τη συμμετοχή τους στο καθεστώς, δεν ανέλαβαν ποτέ υψηλή δημόσια θέση. Εκείνη την περίοδο, οι στατιστικές δείχνουν αύξηση των γάμων και των γεννήσεων, αλλά και μείωση των γυναικών στο φοιτητικό πληθυσμό.

Στις διασημότερες γυναίκες του καθεστώτος συγκαταλέγονται η Χάνα Ράιτς, η πρώτη γυναίκα που ταξίδεψε στις Άλπεις με ένα ανεμοπλάνο, κορυφαία πιλότος, ένθερμη οπαδός του Χίτλερ και η μόνη γυναίκα που τιμήθηκε με τον Σιδηρούν Σταυρό. Ηταν παντρεμένη με τον τελευταίο στρατάρχη του Γ΄ Ράιχ, τον Ρόμπερτ Ρίτερ φον Γκράιμ, ο οποίος αυτοκτόνησε μόλις πληροφορήθηκε την αυτοκτονία του Χίτλερ. Η ίδια χαρακτηρίστηκε «υστερική» από τους Αμερικανούς που τη συνέλαβαν. Προσπάθησε να δικαιολογήσει τη συνεργασία της με το καθεστώς ως απλή βοήθεια στους πιλότους, παρ’ ότι τα ιστορικά ντοκουμέντα δείχνουν μια πιο βαθιά σχέση. Τελικά, το 1961 επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο ως προσκεκλημένη του προέδρου Τζον Κένεντι.

Επίσης, η Λένι Ρίφενσταλ, χορεύτρια και ηθοποιός που ο Χίτλερ διόρισε παραγωγό του ναζιστικού κόμματος, θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία της 7ης Τέχνης για το ταλέντο της, αν δεν συνδεόταν τόσο ξεκάθαρα με την προπαγάνδα του ναζιστικού καθεστώτος. Το πιο γνωστό έργο της τη «Δύναμη της θέλησης» χαρακτηρίστηκε μνημείο χιτλερικής προπαγάνδας. Πολλοί τής αποδίδουν καιροσκοπισμό μέχρι του σημείου της εκμετάλλευσης ανδρών για την επαγγελματική της καταξίωση. Αναστάτωσε την ελληνική κοινωνία όταν, το 1936, στα περιθώρια των γυρισμάτων της ταινίας «Olympia», ερωτεύτηκε και απήγαγε τον κατά 15 χρόνια μικρότερο της λαμπαδηδρόμο Ανατόλ Ντομπριάνσκι. Μετά την πτώση του καθεστώτος, στις ανακρίσεις που πέρασε προσπάθησε να αποποιηθεί – αν όχι να παραχαράξει – το παρελθόν της. Παρ’ όλα αυτά, τα «Ημερολόγια του Γκέμπελς» δείχνουν τη στενή σχέση της με την ελίτ του ναζισμού και κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι για τα γυρίσματα του «Tiefland» χρησιμοποίησε κρατούμενους από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η πιο διάσημη γυναίκα, ωστόσο, του Γ΄ Ράιχ δεν ήταν άλλη από την Εύα Μπράουν, ερωμένη επί 13 χρόνια και σύζυγο επί ένα 24ωρο του Αδόλφου Χίτλερ, προσδιορισμός ο οποίος την στιγμάτισε, παρά το γεγονός ότι δεν φαίνεται να ασκούσε ιδιαίτερη επιρροή επάνω του. Αυτοκτόνησε μαζί του στις 30 Απριλίου 1945, στο μπούνκερ της καγκελαρίας.

Πηγή: ΒHmagazino

 

Σχετικά Άρθρα

Απόκρυφες πτυχές της μελανής ψήφου

Η θέση των γυναικών στη θεωρία, την πολιτική και την πράξη του φασισμού

 

 

Share