Subscribe via RSS Feed

Tag: "βιασμός"

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

ναυπλιο

της Φιλίππας Διαμάντη

Έχετε δει την ταινία Χορεύοντας στο σκοτάδι με την Μπιορκ;

Το σενάριο της ταινίας επαναλήφθηκε με κάποιες μικρές παραλλαγές στη δίκη της Π.Α. στο Ναύπλιο την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017.

Μια 22χρονη κοπέλα ζει στα παγκάκια στην Κόρινθο. Έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δέρνει τη μητέρα της και δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση. Πάντα μπαίνει στη μέση για να τους χωρίσει και τις τρώει. Ο πατέρας άνεργος και αλκοολικός. Η μητέρα άνεργη με καρκίνο. Δεν τολμάει να φύγει από το σπίτι. Όλο το σπίτι είναι σπασμένο, δεν έχει αφήσει ούτε ποτήρι όρθιο ο πατέρας. Η κοπέλα έχει ελαφρά νοητική στέρηση. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι και το γυμνάσιο. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά.  Μερικές φορές ζητούσε χρήματα από την εκκλησία για να πάρει να φάει. Κάποιες φορές έκανε μεροκάματα στα καλαμπόκια. Είχε μια κολλητή φίλη λίγο μικρότερή της. Μερικές φορές τριγυρνούσαν μαζί τα βράδια. Κάποιες άλλες έμενε και σπίτι της παρέα. Κυκλοφορούσε με μαχαίρι στην τσάντα διότι φοβόταν τα βράδια έξω που έμενε.

Ένα βράδυ αργά κάθονται στον πεζόδρομο σένα παγκάκι οι δυο τους. Τους πλησιάζει ένας μεθυσμένος άντρας αρκετά μεγαλύτερός τους, κοντά στα πενήντα. Δεν τον ξέρουν. Στέκεται μπροστά τους και με απειλητική διάθεση αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα. Λέει στη μικρότερη κοπέλα, «εσένα σε ξέρω, που μένεις και τους γονείς σου». «Θα σας γαμήσω», τους λέει και πιάνει τα στήθη της μικρής. Εκείνες αντιδράνε. Πιάνει την 22χρονη από τα μαλλιά. Πάει να βγάλει κάτι από την κωλότσεπή του. «Κρατάει μαχαίρι», φωνάζει η μικρότερη κοπέλα. Τότε η 22χρονη βγάζει από τη μικρή άσπρη τσάντα που κρατούσε, ένα μαχαίρι. Τον χτυπά με αυτό. Πανικοβάλλονται. Φεύγουν τρέχοντας. Πετούν το μαχαίρι λίγα μέτρα παρακάτω.

Παίρνει τηλέφωνο την οικογένειά της η 22χρονη. «Πατέρα σκότωσα άνθρωπο». Την βρίσκουν με αφρούς στο στόμα, να κλαίει και να χτυπιέται. «Δεν το ήθελα, δεν ξέρω πως έγινε».

Αυτή είναι μια ακόμη ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης, όμως αυτή τη φορά οι γυναίκες αντιστάθηκαν, αμύνθηκαν και υπερασπίστηκαν τις εαυτές τους.

Αυτή είναι μια ιστορία που δείχνει πως το δικαστήριο επιβάλλει 15 έτη και 4 μήνες στο θύμα μην αναγνωρίζοντας πως αμύνθηκε για να προστατέψει εκείνη και τη φίλη της.

Αυτή είναι μια ιστορία που αποδεικνύει τον παραλογισμό του δικαστικού συστήματος, την ατιμωρησία της ενδοοικογενειακής βίας, τη δικαίωση του κάθε σεξιστή-βιαστή από τη «Δικαιοσύνη», την καταδίκη όσων γυναικών αντιστέκονται.

Η Π.Α. στον 1,5 χρόνο που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού έχει κάνει ήδη κάποιες απόπειρες αυτοτραυματισμού. Το δικαστήριο που την καταδίκασε είναι ο ηθικός αυτουργός για την όποια συνέχεια.

«Πρόεδρος: Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;

Π.Α.: Τον φοβόμουν. Τον τρέμω τον πατέρα μου.»

 

Ο πατέρας ελεύθερος, το θύμα φυλακή.

Η δικαιοσύνη σας είναι βαθιά πατριαρχική.

 

Διαβάστε ακόμα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

 

Share

Νέα σεξ ρομπότ με ρύθμιση «Ψυχρή» επιτρέπουν στους άντρες να αναπαραστήσουν βιασμό

The assembly line at Realbotix, in San Marcos, Calif., June 1, 2015. Matt McMullen, the creator of the RealDoll line of life-sized sex dolls, has assembled a team of engineers working on animating the dolls. (Zackary Canepari/The New York Times)

της Beth Timmins

Φαίνεται πως ακόμα ένα σύνορο ξεπεράστηκε στον ταχύτατο κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης, ασχέτως όμως του πόσο γρήγορα μπορεί να εξελίσσεται η τεχνολογία, ακόμα μπορεί να κατηγορηθεί για ηθική οπισθοδρόμηση.

Αυτό είναι το αντικείμενο συζητήσεων μετά την πρόσφατη διαφήμιση της «Roxxxy TrueCompanion», ενός ρομπότ που κυκλοφορεί στο εμπόριο και μιμείται το βιασμό με μια απλή ρύθμιση.

Μια από τις προγραμματισμένες προσωπικότητες του ρομπότ είναι η «Frigid Farrah» («Ψυχρή Farrah»), που περιγράφεται ως «συνεσταλμένη και ντροπαλή» στην ιστοσελίδα της εταιρείας True Company. Όπως και με τη «Wild Wendy» και την «S&M Susan», των οποίων τα χαρακτηριστικά είναι προκαθορισμένα, η ιστοσελίδα αναφέρει για τη Frigid Farrah ότι αν την αγγίξεις «στα προσωπικά της μέρη, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα εκτιμήσει τις κινήσεις σου».

Σύμφωνα με την περιγραφή στην ιστοσελίδα, από το μοντέλο απουσιάζει η προσπάθεια να αναπαράγει τη συναίνεση του πραγματικού κόσμου και η εταιρεία αναφέρει πως τα ρομπότ τους «επιτρέπουν στον καθένα να πραγματοποιήσει τα πιο ιδιωτικά σεξουαλικά τους όνειρα».

Μια άλλη προγραμματισμένη προσωπικότητα που έχει επικριθεί πολύ είναι αυτή της «Young Yoko», που περιγράφεται ως «τόσο νέα (μετά βίας 18) και περιμένει εσένα να τη διδάξεις».

Η Roxxxy είναι η 9η εκδοχή των ρομπότ για σεξ της εταιρείας, που κατασκεύασε την πρώτη της «Trudy» ήδη στη δεκαετία 1990 και η εμπορεία των ρομπότ για σεξ έχει ήδη εξελιχθεί αρκετά. Η New York Times αναφέρει ότι η εταιρεία Abyss Creations με έδρα στην Καλιφόρνια αποστέλλει ετησίως έως και 600 υπέρ του δέοντος ρεαλιστικά ρομπότ σε όλο τον κόσμο.

Μια νέα έκθεση του Ιδρύματος για Υπεύθυνη Ρομποτική (Foundation for Responsible Robotics) επίσης προειδοποιεί για τις πολλές ηθικές επιπτώσεις στο σεξουαλικό μας μέλλον με ρομπότ.

«Ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν μια σειρά από εταιρείες που τα κατασκευάζουν και έχουν αρχίσει να αποστέλλουν παραγγελίες, οπότε σκεφτήκαμε να το κοιτάξουμε πιο προσεκτικά», ανέφερε σε δημοσιογράφους την Τρίτη ένας από τους συγγραφείς της έκθεσης και καθηγητής τεχνητής νοημοσύνης, Noel Sharkey.

Σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύτηκε από τη Βρετανική εταιρεία καινοτομίας Nesta τον περασμένο Ιούνη, πάνω από το ένα τέταρτο των νέων που συμμετείχαν ευχαρίστως θα έβγαινε με ένα ρομπότ.

Ο καθηγητής Sharkey ξεκίνησε τη λειτουργία του ινστιτούτου πριν από 18 μήνες με σκοπό να διερευνήσει αμφιλεγόμενες πτυχές, όπως τα ερωτήματα που περιβάλλουν το πώς τα ρομπότ μπορούν να επηρεάσουν τα σεξουαλικά εγκλήματα.

«Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι είναι καλύτερα να βιάζουν ρομπότ παρά πραγματικούς ανθρώπους. Άλλοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι αυτό θα ενθαρρύνει τους βιαστές ακόμα περισσότερο» εξηγεί.

«Τα ίδια τα ρομπότ δεν έχουν κανενός είδους συναίσθημα. Οι άνθρωποι δένονται με τα ρομπότ, είναι όμως μονόπλευρο. Αγαπάς ένα κατασκεύασμα που δεν μπορεί να ανταποδώσει την αγάπη σου και αυτό είναι που το καθιστά στενάχωρο» συμπληρώνει.

Η Laura Bates, ιδρύτρια του Everyday Sexism Project, καταδίκασε το προϊόν «Frigid Farrah» στη New York Times, γράφοντας ότι «ο βιασμός δεν είναι μια πράξη σεξουαλικού πάθους. Είναι ένα βίαιο έγκλημα».

«Δεν θα πρέπει να ενθαρρύνουμε βιαστές να βρίσκουν έναν υποτιθέμενα ασφαλή τρόπο εκτόνωσης, όπως δεν θα διευκολύναμε δολοφόνους δίνοντας τους να μαχαιρώσουν ρεαλιστικές κούκλες που πετάνε αίμα», συμπλήρωσε.

Τα ρομπότ της εταιρείας True Companion θέτουν το θέμα των επιπτώσεων της κανονικοποίησης των σεξουαλικών εγκλημάτων. Σύμφωνα με την οπτική της Bates, τα προϊόντα της εταιρείας θολώνουν και επιδεινώνουν την ήδη αρκετά μη-κατανοημένη έννοια της συναίνεσης.

Εκπρόσωπος της εταιρείας True Companion δήλωσε στην Independent: «συμφωνούμε απόλυτα με τη Laura Bates… H Roxxxy σε καμία περίπτωση δεν είναι προγραμματισμένη να συμμετάσχει σε σενάρια βιασμού και αυτό αποτελεί καθαρή εικασία άλλων.

«Δε θα φιλούσατε αμέσως με πάθος έναν άνθρωπο με τον οποίο μόλις έχετε βγει πρώτο ραντεβού. Κατά τον ίδιο τρόπο, αν προσπαθούσατε να κινηθείτε πολύ γρήγορα η Frigid Farrah θα σας έλεγε πως μόλις σας γνώρισε», δήλωσε ο εκπρόσωπος.

«Ο βιασμός δεν υποστηρίζεται σαν ρύθμιση από την Roxxxy, ούτε είναι κάτι που ζητάνε οι πελάτες μας» συμπλήρωσε.

Εν αντιθέσει η Bates συμπληρώνει ότι «οι δημιουργοί τους πουλάνε κάτι περισσότερο από ένα άψυχο σεξουαλικό βοήθημα. Αναπαράγουν αποτελεσματικά πραγματικές γυναίκες, πλήρεις και με τα όλα τους, εκτός της αυτονομίας».

 

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε στο The Independent

Share

Ελ Σαλβαδόρ: 30 χρόνια κάθειρξη σε έφηβη θύμα βιασμού

elsalvador-protest

της Γεωργίας Μανώλη 

Για ακόμη μια φορά το Ελ Σαλβαδόρ παραβιάζει  τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών με το χειρότερο τρόπο. Δικαστήριο του Ελ Σαλβαδόρ καταδίκασε την 19χρονη Evelyn Hernández, θύμα βιασμού, σε 30 χρόνια κάθειρξη επειδή γέννησε νεκρό το παιδί του βιαστή της. Συγκεκριμένα, γυναίκα δικαστής απεφάνθει ότι η αποτυχία της Hernández να εξασφαλίσει προγεννητική φροντίδα ισούται με φόνο. Η Hernández ήταν ακόμη μαθήτρια όταν μετά το συστηματικό βιασμό από μέλος συμμορίας της περιοχής της, γέννησε στη τουαλέτα του σπιτιού της τον Απρίλη του 2016. Στη συνέχεια, λόγω πόνου στην κοιλιακή χώρα μεταφέρθηκε από τη μητέρα της στο νοσοκομείο, το οποίο κατήγγειλε στις αρχές ότι η έφηβη γέννησε το μωρό νεκρό.

Η αστυνομία, αφού βρήκε το έμβρυο στη τουαλέτα, προχώρησε σε σύλληψη και κράτηση της Hernández ενώ νοσηλευόταν για σοβαρές επιπλοκές, κρατώντας την δεμένη με χειροπέδες στο κρεβάτι του νοσοκομείου επί μια βδομάδα. Η δήλωση της ότι δεν γνώριζε ότι ήταν έγκυος μέχρι και τη γέννα δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο το οποίο αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς του κατηγόρου, ότι η 19χρονη πέταξε το έμβρυο στη τουαλέτα και ότι δεν αναζήτησε προγεννητική φροντίδα επίτηδες γιατί δεν ήθελε το μωρό. Το δικαστήριο όχι μόνο καταδίκασε την Hernández χωρίς στοιχεία και χωρίς κάποια ιατρική έκθεση που να επιβεβαιώνει αυτές τις υποθέσεις, αλλά πρότεινε και την δίωξη της μητέρας της για συνέργεια σε έγκλημα.

Η δικαστική αυτή απόφαση δεν είναι ούτε η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία. Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια από τις έξι χώρες (Χιλή, Νικαράγουα, Ονδούρας, Δομινικανή Δημοκρατία και Μάλτα) που απαγορεύουν την άμβλωση σε όλες τις περιπτώσεις (ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή στη περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας). Επιπλέον, η απόλυτη ποινικοποίηση της άμβλωσης το 1998, μετά από μια καμπάνια κατά των γυναικείων δικαιωμάτων αναπαραγωγής από λόμπι συνδεδεμένα με τη καθολική εκκλησία, συντέλεσε στη φυλάκιση πολλών, κυρίως φτωχών, γυναικών λόγω επιπλοκών κατά τη γέννα. Η εκπρόσωπος της Ένωσης Πολιτών για την Αποποινικοποίηση της Άμβλωσης, δήλωσε ότι η δικαστική αυτή άποψη «δείχνει πώς η δικαιοσύνη στο Ελ Σαλβαδόρ εφαρμόζεται χωρίς άμεσες αποδείξεις και χωρίς επαρκή στοιχεία που να διευκρινίζουν τι έχει κάνει μια γυναίκα» (Independent).

Αν και  πρόσφατα έχουν ξεκινήσει κάποιες προσπάθειες να αλλάξει ο νόμος και να αποδέχεται την άμβλωση έστω σε περιπτώσεις βιασμού ή τράφικινγκ, ωστόσο παρά τις κοινοβουλευτικές ακροάσεις των νομοθετικών προτάσεων κατά την άνοιξη του 2017 καμία αλλαγή δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής ούτε έχει κατατεθεί σχετικό νομοσχέδιο από τη Νομοθετική Επιτροπή. Έτσι, το Ελ Σαλβαδόρ συνεχίζει να τιμωρεί τις γυναίκες ακόμα και όταν αποβάλουν και να ελέγχει το σώμα τους με το πιο κατάπτυστο τρόπο. Όμως, η Hernández, θύμα παραπάνω από μια φορές της πατριαρχικής σκληρότητα,ς μαζί με τη δικηγόρο της δήλωσαν ότι θα κάνουν έφεση και θα αγωνιστούν να αλλάξουν αυτή την τόσο άδικη απόφαση.

 

Διαβάστε ακόμη:

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

Η στείρωση ως ευγονική των φτωχών

 

Share

Οι πορνοπελάτες-φαντάσματα της Λάρισας έχουν ευθύνη

αιχμάλωτη

της Γεωργίας Μανώλη και Άννας Σιγαλού

Πρόσφατα, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κακουργημάτων Τρικάλων αποφάσισε την πολυετή καταδίκη των δυο βιαστών-μαστροπών της 14χρονης στη Λάρισα και μάλιστα χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, καταδικάστηκαν οι δυο κατηγορούμενοι, ο Ι.Γ. 57 ετών σε ποινή φυλάκισης 24 ετών + 50.000 € και ο  Κ.Κ. 57 ετών επίσης σε ποινή φυλάκισης 18 ετών +50.000 €. Όσον αφορά τους υπόλοιπους βιαστές οι ποινές ήταν ελαφρύτερες αφού ο Α.Τ. 56 ετών καταδικάστηκε  σε 14 έτη φυλάκισης και ο A.K. σε ποινή φυλάκισης 7 ετών αντίστοιχα. Θυμίζουμε ότι η υπόθεση αυτή έγινε γνωστή το φθινόπωρο του 2016, όταν αποκαλύφθηκε ότι η 14χρονη κρατιόταν έγκλειστη σε διαμέρισμα στη Λάρισα, όπου τέσσερις άνδρες τη βίαζαν επανειλημμένα και την εξέδιδαν έναντι χρηματικής αμοιβής.

Είχαν ακολουθήσει τότε πολλά δημοσιεύματα, τα περισσότερα αναμενόμενα, για το «σοκ» που προκάλεσε αυτή η υπόθεση στην ελληνική κοινωνία με έμφαση μάλιστα στο γεγονός ότι ένας από τους μαστροπούς-βιαστές ήταν και νονός του θύματος. Επιπλέον, η κατάθεση της ανήλικης διέρρευσε σε δημοσιεύματα του κίτρινου τύπου όπου γινόταν λεπτομερής αναφορά στους πορνοπελάτες που τη βίαζαν στο διαμέρισμα όπου ήταν έγκλειστη. Ωστόσο, πουθενά δεν υπήρξε αναφορά στους πορνοπελάτες από πλευράς των ΜΜΕ ή της αστυνομίας, στους οποίους οι μαστροποί εξέδιδαν το θύμα, ούτε καν κάποια ενημέρωση για το αν γίνεται έρευνα για να εντοπιστούν και να συλληφθούν.

Αυτή η “παράλειψη” είναι σύνηθες φαινόμενο. Όταν γινόταν το κυνήγι μαγισσών του Λοβέρδου το 2012, είχαν δημοσιευτεί φωτογραφίες των οροθετικών ιερόδουλων, αλλά καμία αναφορά δεν έγινε στους πορνοπελάτες τους. Όταν άνοιξε η υπόθεση των επιχειρήσεων trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος, «Χωριάτικου» και «Αττικών Φούρνων», αν και οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι βρέθηκαν στο εδώλιο έστω και για λίγο, έστω κι αν εξαγόρασαν την ποινή τους και κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, εν τούτοις καμία θεσμική αρχή  δεν προσπάθησε να κινηθεί νομικά ενάντια στους πορνοπελάτες του κυκλώματος.

Δεν μπορούμε λοιπόν, παρά να αναρωτηθούμε γιατί τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και η αστυνομία και η δικαιοσύνη αρνούνται να αποδώσουν ευθύνες και στους πορνοπελάτες που αγόραζαν τη 14χρονη για τη δική τους ευχαρίστηση.

Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η κοινωνία τους αγνοεί -όπως τους αγνοούσε πάντα- επειδή η πορνεία και το trafficking συζητιούνται πάντα με τέτοιους όρους, που δημιουργούν την εντύπωση ότι είναι δραστηριότητες που ασκούν οι γυναίκες, χωρίς να υπάρχουν άλλοι εμπλεκόμενοι, είτε αυτοί είναι διακινητές, απαγωγείς, πελάτες κ.α. Γιατί σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες καλούμαστε να καλύπτουμε ανάγκες, είναι τόσο εμπεδωμένη η “ανάγκη” του άντρα να «γαμήσει», που σχεδόν ότι κι αν κάνει για να το καταφέρει αυτό δικαιολογείται ή θεωρείται δεδομένο. Και σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου η ελεύθερη αγορά αποτελεί ιδανικό και όπου όλα μπορούν να αναχθούν σε εμπορεύματα, ο αγοραστής δεν είναι ποτέ φταίχτης. Ωστόσο ο αγοραστής, και στη προκειμένη περίπτωση ο πορνοπελάτης, αποτελεί το θεμέλιο της ζήτησης για περισσότερα γυναικεία σώματα.  Από ότι φαίνεται μάλιστα από τη συχνότητα ανάλογων περιστατικών με αυτό της Λάρισας και του «Χωριάτικου», η ζήτηση έχει αυξηθεί.

Από την πλευρά του νόμου όμως, γιατί υπάρχει πια τόσο μεγάλο νομικό κενό; Ειδικά σε υποθέσεις σαν αυτήν, ή σαν την παρόμοια υπόθεση της 14χρονης στην Καλλιθέα, όπου δεν πρόκειται για ενήλικα αλλά για έφηβη, δεν θα έπρεπε να διωχθούν νομικά οι πορνοπελάτες -πέρα από βιασμό- και για παιδεραστία; Ειδικότερα, στην περίπτωση της 14χρονης στη Καλλιθέα (το καλοκαίρι του 2016, στη Καλλιθέα εξαρθρώθηκε κύκλωμα μαστροπείας, το οποίο εξέδιδε τη 14χρονη σε πορνοπελάτες) ασκήθηκε κριτική από τα media στη 23χρονη ιερόδουλη που «έκανε τη δασκάλα στην ανήλικη» αλλά οι πορνοπελάτες, που δεν είχαν κανένα απολύτως θέμα να πληρώσουν 80 ευρώ για να αγοράσουν μια ανήλικη, δεν αναφέρθηκαν ποτέ και από κανένα μέσο ούτε από την αστυνομία.

Το επιχείρημα της άγνοιας σε περιπτώσεις που το γυναικείο σώμα δέχεται βία είναι σχεδόν δεδομένο. Αντίθετα, σε περιπτώσεις ανθρωποκτονίας, κλοπής, κ.α. εγκλημάτων, ούτε εμφανίζεται τόσο συχνά ούτε γίνεται τόσο εύκολα δεκτό. Βέβαια το να βιάζεις είναι οριακά πιο κοινωνικά αποδεκτό από τα να δολοφονείς ή να κάνεις σχεδόν οτιδήποτε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας μια δικαιοσύνη που φυλακίζει για χρόνια ανθρώπους χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα αθωώνει βιαστές παρά την πληθώρα έγκυρων αποδεικτικών. Η στάση του κράτους και του δικαστικού συστήματος απέναντι στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ήταν πάντα γνωστή.

Η δικαιολογία τύπου «συγγνώμη δεν ήξερα ούτε ποια η ηλικία της ούτε αν το ήθελε» δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση την ευθύνη που φέρουν για το έγκλημα αυτό. Δεν παύει να πρόκειται για ένα έγκλημα, στο οποίο υπήρξαν συμμέτοχοι, άρα και συνυπεύθυνοι. Και τελικά τι σημαίνει “δεν ήξερα”; Δεν είναι γνωστό ότι γίνεται trafficking; Δεν είναι εμφανές, ότι ένα κορίτσι 14 χρονών σε ένα διαμέρισμα δεν είναι συναινούσα ενήλικας; Πόσο μάλλον σε μια μικρή κοινωνία, όπου αυτά τα κυκλώματα έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να δημιουργούνται σε κύκλους γνωστών και συγγενών.  Άρα το «δεν ήξερα» ουσιαστικά σημαίνει «δε με νοιάζει». Και μόνο η αποδοχή αυτών των δικαιολογιών προσβάλει την νοημοσύνη μας. Αυτό το επιχείρημα της δήθεν «άγνοιας» θα πρέπει να πάψει να είναι η μόνιμη δικαιολογία γενικότερα όσον αφορά την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος.

Οι πορνοπελάτες της 14χρονης της Λάρισας πληρώνανε για να βιάζουν ένα αιχμάλωτο κορίτσι σε ένα διαμέρισμα,  και επομένως είναι  συνυπεύθυνοι στη βία που άσκησαν οι μαστροποί, και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν και αυτοί την ίδια καταδίκη με τους υπόλοιπους βιαστές.

 

Διαβάστε ακόμα:

14χρονη κακοποιήθηκε και βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα: Κάλεσμα για την ανάληψη δράσης

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

Share

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

κουλτουρα βιασμού

της Esra Dogan

Εκνευρίζεσαι πραγματικά για τον ομαδικό βιασμό μιας κοπέλας, όταν το βλέπεις στις ειδήσεις.

Ναι, πραγματικά απεχθάνεσαι τους βιαστές.

Σίγουρα, θα ήθελες να τραβήξεις μπουνιά σ’ ένα βιαστή, αν τον έβλεπες μπροστά σου.

Ωστόσο, αν σου έλεγα, πως η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι μόνο η ανοχή απέναντι στους βιαστές και η πράξη του βιασμού, και σου έλεγα να αναρωτηθείς αν η στάση και η συμπεριφορά σου συμβάλλουν εν τέλει στη διατήρηση της κουλτούρας του βιασμού;

Ο όρος «κουλτούρα του βιασμού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από φεμινίστριες στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’70, και αναφέρεται σ’ ένα (κοινωνικό) περιβάλλον του οποίου τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα και απόψεις, κάνουν τη σεξουαλική κακοποίηση να μοιάζει με συνηθισμένο φαινόμενο και την υποβαθμίζουν.

Κάποιος θα μπορούσε να βρει παραδείγματα κουλτούρας του βιασμού παντού και παρότι αρκετά από αυτά φαίνονται να συνιστούν μεμονωμένα περιστατικά σε ατομικό επίπεδο, στην πραγματικότητα διεισδύουν σε θεσμικό επίπεδο, δημιουργώντας μια ευρύτερη κοινωνική τάση. Συνεπώς, κάθε πράξη μας, όπως ένα σεξιστικό ανέκδοτο, το οποίο «αμβλύνει» την κακοποίηση, συνδέεται άρρηκτα με τη σεξουαλική βία που ασκείται σε βάρος μιας γυναίκας, την οποία ούτε καν γνωρίζουμε.

Η αλήθεια είναι πως, ανεξάρτητα από το φύλο μας, μεγαλώνουμε σε μια πατριαρχική κοινωνική δομή η οποία παρέχει το κατάλληλο υπόβαθρο για τα στοιχεία που προωθούν την κουλτούρα του βιασμού σε πολλές διαφορετικές μορφές και επίπεδα ενώ είναι πολύ πιθανό να εδραιώσουμε την ύπαρξή της, με τις πράξεις μας ή τις παραλείψεις μας. Γι’ αυτό παρακάτω σας αναφέρω συμπεριφορές οι οποίες σχετίζονται με την κουλτούρα του βιασμού και αφήνω σε εσάς την κρίση για το δικό σας μερίδιο στην ύπαρξη και τη διατήρησή της.

1. Υποβαθμίζοντας το βιασμό

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως ο βιασμός είναι τρομακτικό πράγμα και οι βιαστές πρέπει να τιμωρούνται γι’ αυτόν, ο βιασμός πολύ συχνά υποβαθμίζεται, αλλοιώνοντας την πραγματική του σημασία, η οποία έγκειται στην εξαναγκαστική -χωρίς συναίνεση- σεξουαλική επαφή. Για παράδειγμα μια γυναίκα που καταγγέλλει το βιασμό της από το σύζυγό της ο οποίος την εξανάγκασε ένα βράδυ να έρθει σε σεξουαλική επαφή μαζί του, σπανίως λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Μπορεί ενδεχομένως να της λένε πως το γεγονός ότι ο σύζυγος της δεν εξέλαβε το “όχι” της ως απάντηση, σημαίνει πως την ποθεί έντονα(!). Εδώ υπάρχουν μερικές ακόμη υποθέσεις εργασίας για σένα. Θα θεωρούσες «βιασμό» την περίπτωση όπου ένας άντρας βγάζει το προφυλακτικό του κατά τη διάρκεια του σεξ χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της συντρόφου του όταν αυτή είχε συμφωνήσει να κάνει σεξ με προφυλακτικό; Θα αποκαλούσες βιαστή τον φίλο σου εάν μάθαινες πως μια κοπέλα τον φλέρταρε όλο το βράδυ, πήγε σπίτι του για να κάνει σεξ μαζί του, αλλά έπειτα άλλαξε γνώμη και του είπε «σταμάτα» κατά τη διάρκεια των προκαταρκτικών ή μιας στάσης και ο φίλος σου αρνήθηκε να σταματήσει; Αν η απάντησή σου δεν είναι ένα δυνατό «ναι», η στάση και η συμπεριφορά σου ξεκάθαρα διαιωνίζει την κουλτούρα του βιασμού.

Παρομοίως, κάθε φορά που αναφέρεις το πρόβλημα της ψευδούς καταγγελίας σεξουαλικών επιθέσεων, σαν να είναι ο κανόνας, στην πραγματικότητα υποβαθμίζεις το βιασμό. (Θα έκανες το ίδιο αν ο φίλος σου έλεγε ότι του έκλεψαν το πορτοφόλι;)

2. Επιρρίπτοντας την ευθύνη στο θύμα

Η επίρριψη ευθυνών στο θύμα, μερικώς ή ολοκληρωτικώς, είναι αρκετά συχνή στα σεξουαλικά εγκλήματα, ωστόσο δεν είναι σε κάθε περίπτωση τόσο ξεκάθαρη. Από τη στιγμή που κάποιος ισχυρίζεται πως η σεξουαλική επίθεση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν το θύμα είχε αντιδράσει διαφορετικά, αυτός/ή δημιουργεί μια εικόνα «ντροπής», ενοχοποιώντας το θύμα για το σεξουαλικό έγκλημα που τελέστηκε σε βάρος της.

Για παράδειγμα, στην παραπάνω περίπτωση υπάγεται η εξής πρακτική: ένας δικαστής αθωώνει τον θύτη σε μια υπόθεση βιασμού, επειδή το θύμα δεν πληροί τα κριτήρια του «θύματος» κατά την έννοια που ο ίδιος έχει στο μυαλό του. Ωστόσο, η ίδια η «έννοια» αυτή είναι προϊόν της κουλτούρας του βιασμού. (Χαρακτηριστικό: όταν ένας δικαστής ρωτά γιατί η γυναίκα έπινε με τους δύο κατηγορούμενους και πήγε στο σπίτι τους, εφόσον δεν θα τους άφηνε να κάνουν σεξ μαζί της.)

3. Σεξουαλική αντικειμενικοποίηση των γυναικών

Η σεξουαλική αντικειμενικοποίηση συμβαίνει όταν τα μέλη του σώματος μιας γυναίκας, απομονώνονται από το υπόλοιπό της σώμα και αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, τα οποία αξίζουν μόνο για να τα βλέπουν, να τα αγγίζουν ή να τα θωπεύουν, ενώ η αντικειμενικοποίηση τελικά εξισώνει την αξία της γυναίκας με τη φυσική της εμφάνιση ή με τη δυνητική σεξουαλική της λειτουργία (όρος που επινοήθηκε το 1997 από τους Frederick-son & Roberts). Σε πατριαρχικές κοινωνίες, όχι μόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και στα ΜΜΕ η γυναίκα παρουσιάζεται συνεχώς ως όργανο της ανδρικής απόλαυσης. Το στριπτίζ, η πορνογραφία, η πορνεία, τα στήθη μιας γυναίκας σε μια διαφήμιση βότκας κ.α. αντιμετωπίζουν τα σώματά μας ως εμπορεύματα τα οποία μπορούν να αγοραστούν ή να αποκτηθούν από τους άντρες – «δικαιούχους» της σεξουαλικής ηδονής.

Αναμφίβολα, η αντικειμενικοποίηση των γυναικών είναι προϊόν των παραδοσιακών διακρίσεων των ρόλων των φύλων και των σεξιστικών απόψεων και συμπεριφορών (βάσει των οποίων ο ετεροφυλόφιλος άντρας απεικονίζεται φυσικά υπέρτερος). Οι ρόλοι αυτοί επιβάλλουν όρια στο τι μπορούν να κάνουν γυναίκες και άντρες, και τι δεν μπορούν να κάνουν. Όταν κάποιος λέει για μια γυναίκα που κάνει σεξ με διαφορετικούς άντρες, «είναι τσούλα», αλλά για τον άντρα που κάνει το αντίστροφο λέει «αχ, τον τυχερό!» είναι ολοφάνερο πως αυτός/ή αντιλαμβάνεται μόνο τον άντρα ως υποκείμενο μιας σεξουαλικής σχέσης ενώ αντικειμενικοποιεί σεξουαλικά τη γυναίκα.

4. Άρνηση της έκτασης του φαινομένου του βιασμού και της σεξουαλικής βίας

Η κουλτούρα του βιασμού ενδυναμώνεται από τις κοινωνίες οι οποίες αρνούνται την ίδια την ύπαρξη της σεξουαλικής βίας, σε μια προσπάθεια απαλλαγής της κοινωνίας από τις ευθύνες της. Παρουσιάζοντας το βιασμό και τις λοιπές σεξουαλικές επιθέσεις ως τυχαία και σοκαριστικά γεγονότα και εμφανίζοντας τους βιαστές ως εξω-κοινωνικά άτομα – σχεδόν σαν εξωγήινους – η κοινωνία κλείνει τα μάτια στις δικές της ευθύνες, δημιουργώντας το περιβάλλον μέσα στο οποίο οι σεξουαλικές επιθέσεις εξαπλώνονται (π.χ. κάποιος που λέει ότι η βία στις γυναίκες στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι γεγονός, αλλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα, ή μια εφημερίδα που γράφει στο πρωτοσέλιδό της «αυτά είναι τα τέρατα που συνελήφθησαν για τον τρομαχτικό ομαδικό βιασμό 14χρονης»)

5. Η μη αναγνώριση της ζημιάς που προκαλείται από ορισμένες μορφές σεξουαλικής βίας

Όχι μόνο ο βιασμός, αλλά και η υποβολή σε σεξουαλική βία κάθε μορφής συνιστά μια τραυματική εμπειρία. Ακόμη και μια παρενόχληση στο δρόμο ή ένα σεξιστικό αστείο αφήνουν πίσω τους ψυχολογικά προβλήματα στις γυναίκες. Σημαντική συνέπειά τους είναι η παγίωση ενός αισθήματος φόβου και ανασφάλειας. Όταν κατήγγειλα την υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησής μου και ζήτησα από άλλους να αποδώσουν την ευθύνη της πράξης του δράστη σε αυτόν μου είπαν πως «υπερέβαλα», πως η πράξη του δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα «μικρό αγγιγματάκι» και πως η προφορική παρενόχληση ήταν απλώς κάποιες λέξεις «ναι μεν σεξιστικές, αλλά όχι τόσο σοβαρές». Η αλήθεια είναι πως όταν υποτιμάς τη ζημιά που προκαλείται στο θύμα από οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής βίας και προσπαθείς να προσδιορίσεις πως έπρεπε να αντιδράσει το θύμα, στην πράξη προωθείς την κουλτούρα του βιασμού.

6. Η λανθασμένη αντίληψη του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης ως αναπόφευκτων και η απαίτηση οι γυναίκες να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα

Η κουλτούρα του βιασμού βρίσκεται στις εικόνες, στη γλώσσα, στα ανέκδοτα, στη διαφήμιση, στην TV, στις εφημερίδες, που μας κάνει να πιστεύουμε πως ο βιασμός ως πράξη είναι αναπόφευκτη. Από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τις σεξουαλικές επιθέσεις ως «κομμάτι της ζωής» (π.χ. η άποψη πως ότι και να γίνει, βιασμοί θα συνεχίσουν να συμβαίνουν), περιμένουμε οι γυναίκες να προσέχουν συνεχώς τον εαυτό τους, κάτι που τελικά οδηγεί στη δημιουργία της λανθασμένης εικόνας μιας «ένοχης» γυναίκας, η οποία έθεσε από μόνη της τον εαυτό της σε κίνδυνο (και όχι ότι κινδύνεψε από τους δράστες). Επομένως, είναι η κουλτούρα του βιασμού που ενθαρρύνει προϊόντα όπως το γυαλιστικό νυχιών (που αλλάζει χρώμα αν εντοπιστούν ναρκωτικές ουσίες όπως τα γνωστά Xanax ή Rohypnol μέσα στο ποτό)  ή τα εσώρουχα «κατά του βιασμού» (που συνοδεύονται από κλειδαριά με ειδικό κωδικό και συναγερμό!), μετατοπίζοντας τελικά στις ίδιες τις γυναίκες την ευθύνη να αποφύγουν τον βιασμό αντί να διδάσκει στους άντρες ότι δεν πρέπει να βιάζουν.

Παρομοίως κάθε φορά που προειδοποιείς μια γυναίκα να μην φοράει «προκλητικά» ρούχα ή να μην περπατά μόνη της τη νύχτα (σε αντίθεση με την πραγματική σου επιθυμία) ενισχύεις στην πραγματικότητα την άποψη πως αν η γυναίκα δεν είναι «αρκετά προσεκτική», αφήνει τον εαυτό της να βιαστεί – μια άποψη η οποία σχετίζεται άμεσα με την κουλτούρα του βιασμού.

 

Διαβάστε ακόμα

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

Share

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

brazil

της Άννας-Μαρίας Ιατρού*

Η βία κατά των γυναικών σε οποιαδήποτε μορφή (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/ λεκτική) αποτελεί την ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων, που έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και την επιβολή διακρίσεων έναντι αυτών. Η έμφυλη βία, η οποία αποτελεί βασική καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεν γνωρίζει τάξεις, ηλικίες ή φυλές, παρά μόνο γένος. Η βία κατά των γυναικών, αποτελεί βασικό δομικό χαρακτηριστικό των πατριαρχικών κοινωνιών, ανάγεται σε εξουσιαστικές σχέσεις και οξύνεται σε περιόδους κοινωνικο- οικονομικών κρίσεων. Η έμφυλη βία συναντάται τόσο στο ίδιο μας το σπίτι (ενδο- οικογενειακή), όσο και στην κοινωνία που ζούμε. Οι βιασμοί, οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους, οι σωματικές κακοποιήσεις, τα ψυχολογικά τραύματα, η οικονομική εκμετάλλευση, η κλειτοριδεκτομή, το τράφικινγκ κ.ο.κ. αποτελούν μορφές έμφυλης βίας και συναντώνται με όλο και συχνότερους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία μας. Κύριο χαρακτηριστικό της επιβολής της σεξιστικής βίας, είναι η επιβολή ευθυνών στο ίδιο το θύμα, καθώς πολλές φορές και η ίδια η ατιμωρησία του θύτη. Ακούμε συχνά πως το θύμα του βιασμού «έφταιγε» γιατί προκάλεσε, η δολοφονημένη σύζυγος «έφταιγε» γιατί «κεράτωσε», η σύντροφος που ξυλοκοπήθηκε «έφταιγε» γιατί προκάλεσε νεύρα στον θύτη κ.ο.κ.. Η  οικονομική κρίση και τα προβλήματα που δημιούργησε είναι  ακόμα ένας παράγοντας όξυνσης του φαινομένου, που ωστόσο για εμάς, δεν είναι η πηγή. Δεν φταίει η ανεργία, η ψυχολογική κατάσταση, η κατάθλιψη και τα «οξυμένα» νεύρα. Φταίει η ίδια η πατριαρχία, που έχει καλλιεργήσει χαρακτηριστικά «ανωτερότητας» στο αντρικό φύλο. Η πλήρως ενσωματωμένη ιδέα, ότι ο άντρας είναι πιο ισχυρός και άρα μπορεί να επιβάλλει τη δύναμη του ή να ξεσπά τα νεύρα του στο σώμα και τη ψυχή της γυναίκας. Η δημόσια έμφυλη βία, βλέπε Κασιδιάρη εναντίον Κανέλλη και Τζήμερου εναντίον περιφ. Συμβούλου του ΚΚΕ, δεν φανερώνει τίποτα παραπάνω από την εμπεδωμένη σεξιστική βία της κοινωνίας μας και αποτελεί ένα μικρό μόνο αριθμό, στο σύνολο των καθημερινών-αφανών κακοποιήσεων γυναικών, που λαμβάνουν χώρα και δεν καταγράφονται πουθενά.

Χαρακτηριστικό κομμάτι της έμφυλης βίας, είναι ο βιασμός, με τα ποσοστά των γυναικών-θυμάτων τόσο στη χώρα μας όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο να αυξάνονται ραγδαία. Η περίπτωση της Ξάνθης και η ατιμωρησία των δραστών, η 22χρονη φοιτήτρια στην Δάφνη, η 14χρονη μαθήτρια στην Κρήτη, 17χρονη στην Αμαλιάδα είναι μερικές μόνο από τις περιπτώσεις βιασμού, που είδαν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις, έγινε προσπάθεια από μερίδα της κοινωνίας είτε να συγκαλύψει το γεγονός είτε να ψάξει για απλές «δικαιολογίες»: ο θύτης ήταν τυφλός, γόνος καλής οικογενείας, επιφανής, δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα. Σε ορισμένες μάλιστα από τις υποθέσεις κατ’ αντίστοιχο τρόπο, καταλογίστηκαν ευθύνες στο ίδιο το θύμα: γιατί πήγε να δουλέψει στο σπίτι ενός αγνώστου, γιατί βρέθηκε στο ίδιο σπίτι μόνο με αγόρια, γιατί πήρε ναρκωτικές ουσίες, κ.ο.κ.. Όπως και να ‘χει ωστόσο, το γεγονός είναι ένα: η κουλτούρα του βιασμού είναι τόσο καλά εμπεδωμένη στο σύνολο της κοινωνίας, που όχι μόνο οδηγεί στο φαινόμενο του βιασμού, αλλά ταυτόχρονα, καλλιεργεί και αναπαράγει τις αντιδράσεις της κοινωνίας, ενάντια στο θύμα και παράλληλα ελαφρύνοντας τον ίδιο τον δράστη. Αντανακλαστικά πλέον, όταν κάποιος ακούσει για κάποιο περιστατικό βιασμού, η πρώτη του αντίδραση, θα έχει να κάνει είτε με τη συμπεριφορά του θύματος (τι φορούσε, που ήταν και τι ώρα) είτε με την καταγωγή του δράστη, φέρνοντας στην επιφάνεια φασιστικά χαρακτηριστικά, που ουδεμία σχέση έχουν με την πράξη αυτή καθ΄ αυτή του βιασμού. Δεν ασχολείται κανείς με τον ίδιο τον δράστη, ως άτομο και ως υπεύθυνο των πράξεων του, γιατί πολύ απλά η πράξη του βιασμού έχει εμπεδωθεί από την κοινωνία ως κάτι το «φυσιολογικό». Η άκρως σεξιστική κοινωνία στην οποία ζούμε, φροντίζει να υποβαθμίζει την ίδια τη πράξη του βιασμού και πολλές φορές, να «βιάζει» ξανά και ξανά το θύμα, με την συμπεριφορά της. Η αθώωση του δράστη, η περιθωριοποίηση και απομόνωση του θύματος, ακόμα και ο διωγμός του, από τις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας, συντελούν στην «εναλλαγή» θέσεων θύτη και θύματος. Δηλαδή, το θύμα του βιασμού αντιμετωπίζεται σαν θύτης, μιας πράξης που το ίδιο προκάλεσε και άρα θα επωμιστεί τις ευθύνες.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι διάχυτη και πλήρως εμπεδωμένη στους κόλπους της πατριαρχικής κοινωνίας που μεγαλώσαμε και ζούμε. Τα περιστατικά βιασμών, λαμβάνουν χώρα καθημερινά και είτε κατακλύζουν τα ΜΜΕ, «πουλώντας» ως πρώτη είδηση το δράμα των γυναικών  είτε «θάβονται» υπό τον φόβο των απειλών στις ψυχές και στα σώματα αυτών.

Η έμφυλη βία δεν είναι κάτι ξένο και μακρινό. Είναι το σηκωμένο χέρι του συντρόφου μας, είναι η φωνή που τρυπάει τ’ αυτιά μας, είναι τα κακοποιημένα σώματά μας, είναι η εκμετάλλευση που βιώνουμε. Ο θύτης έχει πρόσωπο, ζει δίπλα μας, ανάμεσα μας. Είναι «παιδί» της δικής μας πατριαρχικής κοινωνίας, που το ανέθρεψε με αίσθημα ανωτερότητας και κυριαρχίας έναντι των γυναικών.

* μέλος του Χώρου Αλληλεγγύης Γυναικών Θεσσαλονίκης

 

Διαβάστε ακόμα

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά

Πόσο κοντά είναι η Βραζιλία;

 

Share

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

badtouch

της Δήμητρας Σπανού

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα της τελευταίας εβδομάδας για το βιασμό στη Δάφνη, θα πρέπει να νιώσουμε ανακούφιση γιατί επιτέλους καταφέραμε να διώξουμε το κακό από πάνω μας. Ή μήπως όχι;

Αν υπάρχει κάτι που οι φεμινίστριες τονίζουμε σε κάθε βιασμό, είναι πως διαπράττεται από καθημερινούς άντρες, πολύ συχνά πίσω από τις κλειστές πόρτες των διπλανών διαμερισμάτων, από πρόσωπα οικεία, σε ραντεβού με αγαπητικούς, ενίοτε σε συζυγικές κλίνες, ακόμα και παιδικά δωμάτια. Επιμένουμε πως σαν κοινωνία θα πρέπει να αναζητήσουμε το κακό στους κόλπους μας και στις βαθιές δομές που διαπερνούν τις κοινωνικές σχέσεις. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που η βεντάλια αυτών των ζητημάτων άνοιξε με αφορμή ένα δικαστήριο στην Ξάνθη. Τότε, οι δύο κατηγορούμενοι για βιασμό αθωώθηκαν ενώ η γυναίκα αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μεγάλη αμφισβήτηση και απαξίωση, στο δικαστήριο, σε μέσα ενημέρωσης και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί, με πολύ μεγάλη ευκολία αναδείχτηκε κάποια «γκρίζα ζώνη», εντός της οποίας ήταν και δεν ήταν σεξουαλική επίθεση, η γυναίκα «ήθελε αλλά δεν ήθελε» και άλλα τέτοια όμορφα. Ο φεμινιστικός λόγος που αναπτύχθηκε με αφορμή το συγκεκριμένο δικαστήριο, επιχείρησε να αποδομήσει αυτά τα επιχειρήματα. Κατά αυτό τον τρόπο όμως έθεσε σε αμφισβήτηση κάποιες σημαντικές βεβαιότητες, όπως το τι σημαίνει οικειότητα και τι περιλαμβάνει ή αποκλείει, πότε και με ποιο τρόπο. Με σκοπό να αναδείξει το πρόβλημα, επιχείρησε να στρέψει έναν καθρέφτη στην κοινωνία, όμως εκείνη αρνήθηκε πεισματικά να αντικρίσει το είδωλο.

Μόλις ένα μήνα μετά, στην περίπτωση της Δάφνης έχουμε αντίθετα την ολόψυχη υποστήριξη στο θύμα και την κραυγαλέα κοινωνική καταδίκη του θύτη. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι δεν θα συγκρίνουμε τα περιστατικά ως τέτοια, αφού για εμάς κάθε καταγγελία για βιασμό είναι εξίσου σημαντική και κάθε περιστατικό είναι καταδικαστέο. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η διαφορετική αντιμετώπιση από τα μέσα ενημέρωσης και την κοινωνία και θέλουμε να καταλάβουμε τους λόγους. Μετά την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου στην Ξάνθη κυκλοφόρησε ένα ιδιαίτερα δυνατό κείμενο, που υπό τον τίτλο «Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου», αναφέρει μια λίστα από σημεία που χρειάζονται ώστε η ελληνική κοινωνία να αναγνωρίσει ένα βιασμό ως τέτοιο. Η περίπτωση της Δάφνης είναι αλήθεια πως περιλαμβάνει πολλές από αυτές τις κοινωνικές βεβαιότητες. Τι σημαίνει όμως αυτό;

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα της τελευταίας εβδομάδας, η περίπτωση της Δάφνης μοιάζει βγαλμένη από χολιγουντιανή ταινία θρίλερ δεύτερης διαλογής. Σύμφωνα με το σενάριο, ένας βαθιά προβληματικός τύπος απαγάγει και βασανίζει μια νεαρή φοιτήτρια. Το περιστατικό περιγράφεται με όσες περισσότερες λεπτομέρειες γίνεται, πώς τη γνώρισε, πώς την αναισθητοποίησε, τι σόι βασανιστήρια της έκανε, ενώ οι άφθονοι χαρακτηρισμοί είναι προσεκτικά επιλεγμένοι ώστε να επιτείνουν την κοινωνική οργή που ούτως ή άλλως το επαχθές έγκλημα γεννά: «τυφλός, υπέρβαρος σάτυρος», «διεστραμμένος τυφλός», «υπόγειο κολαστήριο», «ανώμαλος», η κοπέλα που έπεσε στα «νύχια» του και έζησε τον «απόλυτο τρόμο στα χέρια του», η κοπέλα που είναι σε «σοκ» και χρειάζεται «ψυχολογική υποστήριξη», όπως και οι γονείς της κ.ο.κ.. Μα ποιος άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί ή έστω να νιώσει κάποια ενσυναίσθηση για έναν τέτοιο δράστη;

Φυσικά κανένας. Αυτό για το οποίο επιχειρούν να μας πείσουν τέτοιου είδους τρομολάγνα δημοσιεύματα είναι πως η κοινωνία κοίταξε στον καθρέφτη και είδε το πρόσωπο μιας αγνής κοπέλας. Σίγουρα το ότι η κοινωνία πλέον δείχνει μηδενική ανοχή σε ένα τόσο ειδεχθές περιστατικό είναι ένα θετικό βήμα προόδου που αντανακλά σταδιακές κατακτήσεις σε βάθος χρόνου σε κοινωνικό, ηθικό και νομικό επίπεδο. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να μην μας προβληματίζει η ευκολία με τον οποία το έγκλημα του βιασμού (ή έστω κατηγορία) άλλες φορές σχετικοποιείται και ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής της πράξης στα θύματα, στα πιθανά θύματα και στο κοινωνικό σύνολο. Να το πούμε και αλλιώς, γνωρίζοντας ως κοινωνία πως βιασμοί συμβαίνουν, χρειάζεται ένα πρότυπο με βάση το οποίο θα αναγνωρίζονται. Η περίπτωση της Δάφνης λοιπόν λειτουργεί μέσα στον πατριαρχικό λόγο κανονιστικά ως προς το τι συνιστά βιασμό, πότε και με ποια χαρακτηριστικά. Επιπλέον, στην περίπτωση της Δάφνης ο βιαστής, που εκτός από «διεστραμμένος» και «ανώμαλος» είναι και «τυφλός» και «υπέρβαρος», άρα δεν πληροί καν τυπικά χαρακτηριστικά αρρενωπότητας, δεν μπορεί παρά να είναι ένα τέρας που πρέπει να αποβληθεί. Η υπόδειξη του ενόχου  υπερθεματίζοντας τα ιδιαίτερα και διακριτά χαρακτηριστικά του, όχι μόνο σώζει την πατριαρχία, αλλά επιβεβαιώνει ποιά πρότυπα αρρενωπότητας είναι ανεκτά και πού βρίσκεται το όριό τους. Κι εκεί οι φεμινίστριες διαπιστώνουμε με θλίψη ότι ο πήχης βρίσκεται ακόμα αρκετά χαμηλά.

Υπάρχει όμως και άλλο ένα πράγμα που μάθαμε, εξίσου προβληματικό. Για τους λόγους που περιγράψαμε, όλος ο θυμός και η οργή εξαντλήθηκαν στην καταδίκη του δράστη και στη γρήγορη και οριστική αποπομπή του. Έτσι, ενώ στα περισσότερα δημοσιεύματα περίσσευαν οι τρομολαγνικές περιγραφές του εγκλήματος που θεαματικοποιούν το βιασμό, απουσίαζε η οποιαδήποτε σκέψη ή προβληματισμός για τη συνέχεια. Το ζήτημα φάνηκε πως είναι να κλείσει αυτή η υπόθεση γρήγορα και οριστικά και να αποκατασταθεί η τάξη. Όμως αυτό δεν αποτελεί απάντηση. Πρέπει ο δικαιολογημένος θυμός για το έγκλημα και η συμπάθεια που νιώθουμε ως κοινωνία για το θύμα, αντί να κλείσει το ζήτημα, να μας φέρει ενώπιον των ευθυνών μας. Η επιθυμία εκδίκησης που γεννάται για το θύτη ώστε να καθησυχαστούμε, ο οποίος ευχόμαστε ολόψυχα να λάβει την ποινή που του αξίζει, στενεύει πολύ τα περιθώρια για συνολική κοινωνική αλλαγή. Αντίθετα, θα πρέπει να ανοίξουμε τα αφτιά και τα μάτια μας στις εμπειρίες τόσων γυναικών που βιώνουν σεξουαλικές παρενοχλήσεις, επιθέσεις και βιασμούς και επιτέλους να τους δώσουμε αξία και χώρο. Να μετατρέψουμε το θυμό μας σε δημιουργική δύναμη ικανή όχι μόνο να φανταστεί αλλά και να υλοποιήσει μια καλύτερη κοινωνία, όπου οι γυναίκες θα είναι πραγματικά ασφαλείς. Αλλιώς μιλάμε πια για υποκρισία.

 

Διαβάστε ακόμα:

οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική είναι άντρες καθημερινοί

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

 

Share

Στιγματισμό από τα ΜΜΕ καταγγέλει η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: «Μηδενική Ανοχή»

mideniki-anoxi

«Την ίδια στιγμή που το φερόμενο ως “εθνικό αναπηρικό κίνημα” λαμβάνει χρηματοδότηση 1.000.000 ευρώ για το παρατηρητήριο αναπηρίας και σιωπά, μια ομάδα ανάπηρων πολιτών δηλώνει το αυτονόητο» σχολιάζει η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ “Μηδενική Ανοχή”» προλογίζοντας το παρακάτω δημόσιο κείμενο:

 

Το παρόν, αποτελεί δελτίο τύπου που εξέδωσε μια ομάδα ανθρώπων με απώλεια όρασης ή άλλες αισθητηριακές ή κινητικές βλάβες. Δηλώνουμε ευθαρσώς πως διαμέσου αυτού δεν εκφράζουμε ούτε εκπροσωπούμε, κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή φορέα αναπήρων.

Την Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ πως σε υπόγειο διαμέρισμα της Δάφνης, ένας άνδρας με απώλεια όρασης 55 ετών κρατούσε για περίπου 24 ώρες και παρά τη θέλησή της μια κοπέλα 20 ετών, την οποία και βίαζε κατά εξακολούθηση.

Mε αφορμή αυτό το περιστατικό και βασιζόμενα στο γεγονός πως ο φερόμενος ως δράστης, βάσει εγγράφου του ΚΕΠΑ, αντιμετωπίζει βλάβη στην όραση, τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία «ενημέρωσης του κοινού», αναπαράγοντας τον άκρως ρατσιστικό μύθο της αναπηρικής δυστυχίας κι άκρατο μισαναπηρισμό.

Το μόνο που εκφράζουν και φανερώνουν τα όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες, είναι η άγνοια και η στρεβλή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας για την ζώσα
κατάσταση της αναπηρίας και ειδικά τους ανθρώπους με απώλεια όρασης, η οποία διαχέεται ευρέως μέσα από παγιωμένες αντιλήψεις ακριβώς όπως αναπαράγονται από πρωτοκλασάτους/ες δημοσιογράφους για χάρη της τηλεθέασης.

Σε μια χώρα με άθλια ρυμοτομία και μηδαμινές προσβάσιμες υποδομές, όπου η εκπαίδευση των ανθρώπων με απώλεια όρασης, είναι αδιανόητα ρατσιστική και μη-αναγνωρισμένη από την επίσημη πολιτεία, όπου τα ποσοστά ανεργίας τους ανέρχονται σε ποσοστό 85% ενώ οι περισσότεροι/ες, διαβιούν όντας εξαρτημένοι/ες από το κοντινό τους περιβάλλον, τα ΜΜΕ ενισχύουν ξεδιάντροπα παμπάλαια στερεότυπα, στοχεύοντας έμμεσα και άμεσα τον στιγματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.

Δια του λόγου του αληθές, σε καθημερινή πρωινή εκπομπή «έγκριτος δημοσιογράφος», αναρωτιόταν «πώς γίνεται ένας τυφλός να χειρίζεται κάμερες ή ακόμα και να αισθάνεται σεξουαλική έλξη για μια γυναίκα». Σε μια χώρα όπου το 2017, η αναπηρία θεωρείται συχνά «προνόμιο μαϊμού», αμφισβητώντας ακόμα και κρατικά έγγραφα, συνάδελφοι του έκριναν με τη σειρά τους πως ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τυφλός αφού «κατεβαίνει σκάλες» και «δε φοράει μαύρα γυαλιά». Στην «αποθέωση» του πράγματος, πολύ γνωστή παρουσιάστρια, έκρινε πως ο δράστης «δε γίνεται να είναι τυφλός αφού ένας αστυνομικός του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κι εκείνος το απέφυγε». Δηλαδή, τα ΜΜΕ προτρέπουν τους πολίτες, όταν έχουν απέναντί τους, έναν ανάπηρο ή μια ανάπηρη να καταφεύγουν στη σωματική βία προκειμένου ως «λαϊκοί δικαστές» να κρίνουν εάν είναι «όντως ανάπηρος/ή», χωρίς καν να του προσδίδεται η ιδιότητα να αποφύγει ή να αντιληφθεί το οτιδήποτε που μπορεί να αποτελεί απειλή για τη ζωή του.

Βέβαια αφού «αποδεδείχθηκε» η γνησιότητα του κρατικού εγγράφου (ότι δηλαδή, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει βλάβη στην όραση κατά ποσοστό 95%, οι δημοσιογράφοι, έσπευσαν να αποσαφηνίσουν πως «ασθενείς» (αλήθεια, από πότε η αναπηρία θεωρείται ασθένεια;) με ανάλογο ποσοστό «δεν είναι εντελώς τυφλοί, αλλά βλέπουν….. σκιές». Ναι, φυσικά. Όποιος/α βλέπει σκιές, έχει άριστη όραση. Διότι ένας άνθρωπος που κρίνεται ως «τυφλός» δεν είναι δυνατόν να διαπράξει ένα έγκλημα.

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Αποτέλεσμα της ασυνάρτητης σκέψης των δημοσιογράφων: σας παραθέτουμε μια ερώτηση και τις μισαναπηρικές απόψεις δημοσιογράφων «έγκυρης εφημερίδας» με ημερομηνία δημοσίευσης 8/5/17, εναντίον των ανθρώπων με απώλεια όρασης. ΕΡΩΤΗΣΗ (δημοσιογράφος προς πρώην σύντροφο του δράστη): «Όταν απέκτησε το πρόβλημα και στο άλλο μάτι, περίπου έναν χρόνο πριν χωρίσετε, άλλαξε η συμπεριφορά του; Η ψυχολογία του έπεσε, έγινε πιο συγκρουσιακός, πιο αντιδραστικός;» Ο δημοσιογράφος, πιστεύει ακράδαντα πως οι εκατοντάδες ενήλικες που τυφλώνονται ετησίως στην Ελλάδα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν εγκληματίες. Και μας το επιβεβαιώνει, «ρίχνοντας το φταίξιμο στην βλάβη και το σωματικό βάρος του φερόμενου ως δράστη: «ένας υπέρβαρος άνδρας, ένας μικρός καναπές, ένα λαστιχένιο κόκαλο που σκούζει υστερικά μέσα στη νύχτα, δαντελένια κουρτινάκια στο παράθυρο, ώχρα στους τοίχους, μαύρο στην ψυχή, σκιές στα μάτια. Δεν βλέπει καλά. Η όρασή του τρεμοπαίζει όπως ακριβώς και η ισορροπία του πάνω στη στενή διαχωριστική γραμμή του νου του που τον οδηγεί συχνά πυκνά σε συμπτώματα ανισορροπίας και παράκρουσης. Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς. Δεν τον συμπαθούν, δεν τον νοιάζει.

Το μόνο που τον απασχολεί είναι να απλώσει τον σκοτεινό του κόσμο σε κάποια άλλη ζωή, γεμάτη φως και να τη μαυρίσει. Να αντλήσει δύναμη από την αδυναμία του άλλου, χαρά από τον πόνο του, γέλιο από τα ουρλιαχτά του. Καταστρώνει καιρό τώρα το σχέδιό του και του δίνει σάρκα και οστά στα τέλη Μαρτίου του 2017 μέσα από μια αγγελία στην οποία ζητά κάποια κοπέλα για να σταθεί στο πλάι του ως βοηθός………

Το πώς ένας άνθρωπος με 95% τυφλότητα μπόρεσε να προβεί σε όλα τα παραπάνω αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο, τον οποίο καλό θα είναι να λύσουν και να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι της επιτροπής που του παρέδωσαν το χαρτί αναπηρίας, αν υπάρχει όντως κάτι τέτοιο. Το πώς πάλι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να είναι πιο σκοτεινή από την κόλαση, πιο βρώμικη από βούρκο και πιο σάπια από ψοφίμι δεν έχει και τόση σημασία. Ο εγκλεισμός της σε ένα ψυχιατρικό κελί χωρίς το παραμικρό περιθώριο απόδρασης είναι αρκετός…»

Εν κατακλείδι, μετά λύπης μας, διαπιστώνουμε πως αυτές τις δέκα ημέρες που παίζεται το «σίριαλ του τυφλού-υπέρβαρου-καταθλιπτικού βιαστή», σχεδόν κανένας και καμία δημοσιογράφος δεν άσκησε κριτική σε όσα ειπωθήκαν και παρά το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ευυπόληπτοι άνθρωποι με απώλεια όρασης, έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια να «εκπαιδεύσουν» τα ΜΜΕ ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι, είναι φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, συνάδελφοι ανθρώπων με απώλεια όρασης.

Με το δελτίο τύπου αυτό δεν επιθυμούμε να προσφέρουμε την παραμικρή υποστήριξη στον φερόμενο ως δράστη αλλά να αναδείξουμε δημόσια ΚΑΙ τον “βιασμό” μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας με πρόσχημα τις πράξεις ενός προσώπου.

Τέλος δηλώνουμε όλες και όλοι ότι καταδικάζουμε την κουλτούρα του βιασμού και τις πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας μας.
Με τιμή, υπογράφουμε οι ανάπηρες – ανάπηροι.

Ιωάννα – Μαρία Γκέρτσου, γυναίκα με απώλεια όρασης, Ψυχολόγος, ακτιβίστρια, πρόεδρος Μ.Κ.Ο.

Μάκης Διαμαντίδης, άνθρωπος με απώλεια όρασης, τραγουδιστής μουσικός DJ.

Στάθης Ζαχαριάδης, άνθρωπος με απώλεια όρασης, φυσιοθεραπευτής.

Λίνα Καλλέ, εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι.

Μαρία Καπογιάννη, φοιτήτρια με πρόβλημα όρασης.

Φωτεινή Κασσωτάκη, γυναίκα με απώλεια όρασης, ιδιωτική υπάλληλος.

Σωτήρης Κουμτζής, άνθρωπος με απώλεια όρασης.

Παρασκευή Κουτσαίδη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.

Βασιλική Κοφινάκου, συν/χος μηχανολόγος μηχανικός, ανάπηρη γυναίκα.

Ιωάννα Παπαδοπούλου, γυναίκα με απώλεια όρασης, δασκάλα ειδικής αγωγής.

Αντώνης Ρέλλας, σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.

Ανδριάννα Σαμοϊλη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.

Χριστίνα Σαρρή, μαθήτρια με απώλεια όρασης.

Ενέα Σπαϊλλάρι, άνθρωπος με απώλεια όρασης.

Έυη Σταμάτη, γυναίκα με απώλεια όρασης.

Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, ιατρός, πολίτης με αναπηρία.

Χαράλαμπος Τοκαλτίδης, άνθρωπος με απώλεια όρασης, αθλητής.

Απολλωνία Τσαντά, σεναριογράφος, ανάπηρη ακτιβίστρια.

Θεοδωρα Τσαποίτη, διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.

Σοφία Χαϊδοπούλου, φιλόλογος.

 

Πηγή: The Press Project

Share

Άλλη μια γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή

micaela garcia

της Γεωργίας Μανώλη

Για ακόμη μια φορά, μετά τη δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez το φθινόπωρο του 2016, οι γυναίκες της Αργεντινής κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν και να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για μια γυναικοκτονία, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos», Micaela Garcia. Η 21χρονη φοιτήτρια εξαφανίσθηκε ενώ έφευγε από κλαμπ στην πόλη Gualeguay το βράδυ της 1ης Απριλίου. Μια εβδομάδα αργότερα το απογυμνωμένο της σώμα βρέθηκε πεταμένο έξω από τη πόλη.

Η κοινωνική κατακραυγή εναντίον των δυο ανδρών που απήγαγαν, βίασαν και στραγγάλισαν την Garcia ήταν τεράστια. Μεγαλύτερη ακόμη οργή όμως ξέσπασε μετά τη σύλληψη τους, καθώς διαπιστώθηκε ότι ένας εκ των δυο δραστών ήταν κατά συρροή βιαστής με ποινές κάθειρξης για προηγούμενες επιθέσεις, μέχρι και το 2020. Ωστόσο, ο κατά συρροή βιαστής ήταν έξω με αναστολή από τον Αύγουστο του 2016, μετά από απόφαση του δικαστή Carlos Rossi.  «Σ’ αυτή τη περίπτωση δυο άνθρωποι είναι υπεύθυνοι: ο δολοφόνος της Micaela και ο δικαστής που τον άφησε ελεύθερο παρά την προτροπή για το αντίθετο» δήλωσε η Fabiana Tuñez, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Γυναικών της Αργεντινής (Telesur). Σύμφωνα με τα media της Αργεντινής, ο δικαστής αγνόησε παντελώς τις παρατηρήσεις και τις αναφορές από τις σωφρονιστικές υπηρεσίες σχετικά με τη συμπεριφορά του κρατουμένου και προχώρησε κανονικά στην αναστολή των ποινών του.

Η αντίδραση των γυναικών ήταν άμεση και οι κινητοποιήσεις μαζικές καθώς χιλιάδες γυναίκες κατέβηκαν σε διαδήλωση το Σάββατο 8 Απριλίου στο Buenos Aires, αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως την Santa Fe και τη Rosario καθώς και σε άλλες μικρότερες. Με συνθήματα όπως «Ni Una Menos» (Ούτε μια λιγότερη), «Vivas Nos Queremos» (Μας θέλουμε ζωντανές), «Estado Responsable» (Το κράτος είναι υπεύθυνο) και  «Justicia por Micaela» (Δικαιοσύνη για τη Micaela) οι γυναίκες απαίτησαν να αποδοθεί δικαιοσύνη για το θύμα όχι μόνο με την παραδειγματική τιμωρία των βιαστών και δολοφόνων της αλλά και με τη τιμωρία του δικαστή Carlos Rossi. Η Micaela Garcia είχε συμμετάσχει στα κοινωνικά κινήματα και είχε ενεργή συμμετοχή στον αγώνα κατά της έμφυλης βίας. «H Micaela αγωνιζόταν για μια δικαιότερη κοινωνία και εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ αυτόν τον αγώνα» σχολίασε η Sandra Miguez, δημοσιογράφος και εκπρόσωπος του Δικτύου Δημοσιογράφων με Έμφυλο Όραμα (El Pais).

Την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων, ο Πρόεδρος της Αργεντινής Macri ζήτησε τη παραίτηση του δικαστή ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης  Garavano δήλωσε ότι εάν δεν παραιτηθεί ο Rossi, θα πρέπει να καθαιρεθεί άμεσα από το Δικαστικό Συμβούλιο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες -από το 2008 μάλιστα, όταν ξεκίνησε και η καταγραφή των γυναικοκτονιών, έχουν δολοφονηθεί 3.000 γυναίκες. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά έμφυλης βίας αλλά αντίθετα σκιαγραφούν μια πανδημία γυναικοκτονιών. Παρόλο που ο όρος «γυναικοκτονία» έχει συμπεριληφθεί στο Ποινικό Κώδικα ήδη από το 2012, μόνο ένας δράστης έχει φυλακιστεί, μέχρι στιγμής, με την κατηγορία αυτή.

Ο αγώνας κατά της πατριαρχίας είναι ήδη δύσκολος αλλά δυσχεραίνεται ακόμα περισσότερο σε όλες τις περιπτώσεις, από την Αργεντινή έως την Ελλάδα, όταν οι ίδιοι οι θεσμοί και οι δικαστές αντί να αποδώσουν δικαιοσύνη υπέρ των γυναικών, συντελούν στην βία κατά των γυναικών και στην διαιώνιση μισογυνιστικών πρακτικών.

 

Διαβάστε ακόμα

«Η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

 

Share

«Αθώοι» οι δύο κατηγορούμενοι για βιασμό στη Ξάνθη [ανώνυμη συνέντευξη]

όχι στην ατιμωρησία
Στις 5 Απριλίου το Δικαστήριο Καβάλας έκρινε ομόφωνα αθώους τους δύο κατηγορούμενους για τον βιασμό μιας 21χρονης φοιτήτριας στην Ξάνθη. Το «Ξεκίνημα» μίλησε με άτομο που παρακολούθησε την δίκη και επιλέγει να διατηρήσει την ανωνυμία του.

ΕΡ: Πες μας δυο λόγια για το τί συνέβη στις 1 Μαρτίου του 2015;

ΑΠ: Συνέβη μια ακόμη καταγγελία βιασμού στην πόλη της Ξάνθης. Μια 21χρονη φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες στο σπίτι του ενός. Η φοιτήτρια βρισκόταν σε κατάσταση μέθης την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι δυο τύποι, την εξανάγκασαν με το ζόρι σε χρήση ινδικής κάνναβης και στη συνέχεια τη βίαζαν επί ώρες όλο το βράδυ μέχρι την επόμενη μέρα.

ΕΡ: Ποια ήταν η τότε αντίδραση της τοπικής κοινωνίας;

ΑΠ: Την πρώτη μέρα που καταγγέλθηκε ο βιασμός η τοπική κοινωνία είχε συγκλονιστεί. Η Ξάνθη είναι μια πόλη που έχει ένα μεγάλο παρελθόν βιασμών. Από τη δεκαετία του ’80 με τον γνωστό «δράκο» Κυριάκο Παπαχρόνη έως το 2012 με τον αποτρόπαιο βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου.

Μεσολάβησαν και άλλοι βιασμοί όπως ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τον πατέρα της και το θείο της και ο ομαδικός βιασμός μια μαθήτριας από δυο συμμαθητές της. Οπότε την πρώτη μέρα ο κόσμος ήταν πολύ θυμωμένος με τους βιαστές και κυκλοφορούσαν τα ονόματά τους από στόμα σε στόμα. Ήταν και γνωστοί στην πόλη, άντρες που εμπλέκονταν με τη νύχτα ο ένας, ο άλλος διοικητικός υπάλληλος στο πανεπιστήμιο και έγινε μεγάλο σούσουρο.

Από την επόμενη όμως μέρα όπου εκείνοι προσέλαβαν τους δικηγόρους τους, μεγαλοδικηγόρους της Ξάνθης, το κλίμα άρχιζε να αλλάζει και ο βιασμός αμφισβητήθηκε από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Να σημειώσω πως η κοπέλα δεν καταγόταν από την Ξάνθη οπότε δεν είχε και το αντίστοιχο δίκτυο συγγενών και φίλων. Οπότε το κλίμα αντιστράφηκε και η νεαρή κοπέλα από «καημένη» μεταμορφώθηκε σε «πουτάνα που τα ήθελε και απλά το μετάνιωσε».

ΕΡ: Ποιες ήταν οι συνέπειες στην ζωή του θύματος μετά την καταγγελία του βιασμού της;

ΑΠ: Οι συνέπειες για τις περισσότερες γυναίκες που καταγγέλλουν βιασμό είναι αλλεπάλληλες. Είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα στιγματίζεται πιο πολύ από το θύτη.

Καταρχήν η κοπέλα αναγκάστηκε να μετακομίσει από την Ξάνθη κάνοντας διακοπή των σπουδών της. Παρακολουθεί ψυχολόγο σε τακτική βάση από τότε και πάσχει από μετατραυματικό σοκ. Όλη η οικογένεια της κοπέλας μετακόμισε και από τον τόπο καταγωγής της σε άλλη πόλη γιατί είχε στιγματιστεί και εκεί.

Τα έξοδα για τη δικαστική διαδικασία ήταν υπέρογκα και η οικογένεια βιώνει οικονομική αφαίμαξη. Και ο πατέρας της κοπέλας έχει παρουσιάσει προβλήματα υγείας από τη στεναχώρια του. Σε αυτά προστίθενται ο βιασμός που επαναλήφθηκε στη δίκη και η αθωωτική απόφαση των κατηγορουμένων που ήταν το τελειωτικό χτύπημα από το οποίο πιστεύω πως αυτή η γενναία γυναίκα που έφτασε ως εδώ θα καταφέρει να σηκωθεί.

ΕΡ: Χτες (5 Απριλίου) το Δικαστήριο Καβάλας αποφάσισε ομόφωνα την αθωότητα των δύο κατηγορούμενων. Σε ποια στοιχεία βασίστηκε αυτή η απόφαση;

ΑΠ: Τα βασικά τους επιχειρήματα ήταν παντελώς παράλογα και υπήρχε και πλήθος σεξιστικών άλλων.

Το πρώτο ήταν πως η ιατροδικαστική έκθεση δεν έδειχνε ίχνη βιασμού. Τι σημαίνει για αυτούς ίχνη βιασμού; Σημαίνει πως τα γεννητικά όργανα θα πρέπει να έχουν κακώσεις και πως στο σώμα θα πρέπει να υπάρχουν ίχνη βίας, εκδορές κτλ. Εμείς γνωρίζουμε από ημερολόγια και μαρτυρίες γυναικών πως στις περισσότερες περιπτώσεις βιασμών οι γυναίκες μένουν τελείως παθητικές, είναι το λεγόμενο «πάγωμα» και η αίσθηση πως δεν ανήκω στο σώμα μου και μεταφέρομαι κάπου αλλού για να το αντέξω και να μην συμβεί κάτι χειρότερο. Να σημειώσω πως ο ιατροδικαστής που έγραψε την έκθεση κατέθεσε υπέρ των κατηγορούμενων, πράγμα που από μόνο του βρωμάει…

Το δεύτερο σαθρό επιχείρημά τους ήταν πως η κοπέλα δεν ήταν μεθυσμένη και άρα είχε συναίσθηση του τι γινόταν και πως δεν την εκμεταλλεύτηκε κανείς και μάλιστα προσπάθησαν ακόμη και να πουν πως είχε σχέση με ναρκωτικά επειδή είχε πάει στο Άμστερνταμ! Οπότε να προσέχουμε (τα άτομα που πάμε Άμστερνταμ) για τι μπορούμε να κατηγορηθούμε…

Ουσιαστικά δεν υπήρχαν στοιχεία και όλα τα υπόλοιπα ήταν τα επιχειρήματα της σεξιστικής ρητορικής που ρίχνει την ευθύνη στο θύμα. «Γιατί δεν αντιστάθηκε;, γιατί δεν πάλεψε; γιατί δεν έφυγε;, γιατί;» Επιθέσεις στην ηθική της, στη σεξουαλική της ζωή, στην ψυχική της κατάσταση χωρίς όμως κανένα στοιχείο παρά μόνο επίκληση στις φαλλοκρατικές αξίες.

Θα τολμήσω να πω πως οι δικηγόροι του διαβόλου ήταν τόσο ανήθικοι που ακόμη και την «τελειότητά» της θέλησαν να τη βρουν ως επιχείρημα εναντίον της: «Ήταν τόσο τέλεια και τόσο καλό κορίτσι, πάντα καλή μαθήτρια και αριστούχος, από οικογένεια με αξίες και παιδί που μεγάλωσε με αγάπη, που έκανε την επανάσταση της ενάντια σε όλα αυτά, μια επανάσταση για την οποία όμως μετάνιωσε για αυτό κατήγγειλε το βιασμό».

Οι δικηγόροι ήταν τόσο κακοποιητικοί που ευτυχώς που δεν βρισκόταν η κοπέλα στο ακροατήριο μιας και δεν είχαν έλεος. Είναι συνυπεύθυνοι για όσες γυναίκες δεν θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

ΕΡ: Η απόφαση του Δικαστηρίου αν και εξοργιστική, δεν αποτελεί έκπληξη για το πώς αντιμετωπίζει η δικαιοσύνη τα θύματα βιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες δεν καταγγέλλουν τον βιασμό τους. Πιστεύεις ότι παρά τη στάση των Αρχών, οι γυναίκες πρέπει να καταγγέλλουν τον βιασμό τους;

ΑΠ: Ναι οι περισσότερες γυναίκες ξέρουν τι τους περιμένει και γι’ αυτό το κρατάν για τον εαυτό τους. Φοβούνται, αυτοενοχοποιούνται, σιωπούν, μα δεν ξεχνούν!

Η Δ. είναι μια ηρωίδα που έφτασε ως εδώ και δεν έχει μεγάλη σημασία η απόφαση της δίκης. Σημασία έχει πως μίλησε, πως έτσι προστάτευσε και άλλες γυναίκες, πως έδωσε το παράδειγμα θάρρους. Τα έβαλε με «μεγάλα ψάρια» και όμως κατάφερε να κολυμπήσει.

Παρόλο που είναι τόσο μα τόσο δύσκολο όλο αυτό, ναι, πιστεύω πως οι γυναίκες είναι καλό να προσπαθούν να καταγγείλουν το βιασμό τους. Παράλληλα όμως χρειάζεται και ένα κίνημα που θα στηρίζει αυτές τις γυναίκες και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δουλέψουμε ώστε να το βελτιώσουμε.

Να υπάρχουν δικηγόροι υπεράσπισης των γυναικών με φεμινιστική παιδεία και συνείδηση. Να υπάρχει δίκτυο αλληλεγγύης που θα μαζεύει χρήματα για τα δικαστικά έξοδα. Να υπάρχει αλληλεγγύη στα δικαστήρια και δράσεις στις πόλεις.

Αυτή η γυναίκα να νιώσει πως δεν είναι μόνη. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τις γυναίκες να καταγγείλουν το βιασμό τους αν δεν ενδυναμώσουμε και εμείς παράλληλα το κίνημά μας.

 

Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της οργάνωσης “Ξεκίνημα”

 

Διαβάστε επίσης:

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

 

Share

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

rape_victim

της Ιωάννας Εξάρχου

*Το πρόσωπο που μιλάει μπορεί να είναι πραγματικό ή φανταστικό

Σήμερα που εξετάστηκε η δίκη του βιασμού μου έμαθα πολλά που δεν ήξερα.

Έμαθα πολλά που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό.

Δεν τα είχα ζήσει ούτε στους πιο τρομακτικούς μου εφιάλτες.

Έμαθα καταρχήν πως δεν βιάστηκα.

Έμαθα πως όλα όσα συνέβησαν ήταν με τη συναίνεσή μου.

Έμαθα πως δεν έπρεπε να είχα βγει εκείνο το βράδυ, αλλά έπρεπε να είχα καθίσει σπίτι να διαβάσω, όπως κάνουν οι άλλες συμφοιτήτριές μου.

Έμαθα πως το να λέω σέναν άντρα «θα τα πούμε αργότερα» σημαίνει πως θέλω να κάνω σεξ μαζί του.

Έμαθα πως τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν αλκοόλ μαζί με άντρες γιατί έτσι τους δίνουν δικαιώματα.

Έμαθα πως έπρεπε να φοράω πιο σεμνά ρούχα για να μην προκαλέσω τους βιαστές μου.

Έμαθα πως έπρεπε να φροντίσω να πηδήξω από το αμάξι του βιαστή μου, να ανοίξω την πόρτα ακόμα και όταν αυτό ήταν εν κινήσει και να το σκάσω από το παράθυρο για να γλιτώσω το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου για να δικαιολογήσω στο αγόρι μου το κλειστό κινητό μου.

Έμαθα πως ο ομαδικός βιασμός μου δεν ήταν ομαδικός, γιατί δεν διείσδυσαν και οι δυο μέσα μου ταυτόχρονα, αλλά με βίαζαν εναλλάξ.

Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου.

Έμαθα πως οι σφαλιάρες στο πρόσωπο και το τράβηγμα των μαλλιών μου χωρίς τη θέλησή μου δεν αποτελούν χρήση βίας εναντίον μου γιατί δεν μου είχαν αφήσει σημάδια.

Έμαθα πως δεν είχα πιει αρκετά ώστε να μπορούν να με βιάσουν.

Έμαθα πως σαν αθλήτρια που ήμουν θα έπρεπε να  μπορώ να παλέψω μαζί τους.

Έμαθα πως δεν με πλένανε για να εξαφανίσουν τα ίχνη του βιασμού μου, αλλά για να με καθαρίσουν.

Έμαθα πως έπρεπε να καταγγείλω το βιασμό μου απευθείας μόλις έφυγα από το σπίτι των βιαστών μου και όχι λίγες ώρες μετά αφού προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τα κομμάτια μου.

Έμαθα πως μπήκα σε μια δικαστική διαμάχη βιασμού για να φύγω από μια πόλη που δεν μου άρεσε έτσι κι αλλιώς.

Έμαθα πως είπα ψέματα στους γονείς μου και στις κολλητές μου για το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί μου αρέσει να εκδικούμαι τους πρώην μου.

Έμαθα πως οι επισκέψεις μου στην ψυχολόγο, οι αϋπνίες μου, οι εφιάλτες μου, το ότι δεν μιλάω δεν ήταν μετατραυματικό σοκ βιασμού.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί είχα βαρεθεί να είμαι πρώτη σε όλα, πρώτη μαθήτρια, πρώτη φοιτήτρια, πρώτη αθλήτρια και έκανα μια επανάσταση ενάντια στην πρωτιά μου για την οποία μετάνιωσα.

Έμαθα πως «το θέλω» μου που ήταν να πάω με δυο άντρες αναιρέθηκε από το «πρέπει» με το οποίο είχα μεγαλώσει και για αυτό μετάνιωσα και κατήγγειλα το βιασμό μου.

Έμαθα πως είμαι υπαίτια για το βιασμό μου, πως ευθύνομαι που μπήκα σε ένα αμάξι με έναν άντρα, πως ευθύνομαι που δεν πάλεψα να σωθώ, πως ευθύνομαι που ήπια, πως ευθύνομαι για αυτά που φορούσα.

Έμαθα πως βιαστές είναι μόνο οι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου άνθρωποι.

Έμαθα πως οι βιαστές μου είναι καλά παιδιά.

Εκτός όμως από αυτά που έμαθα για εμένα υπήρχαν και κάποια που ΓΝΩΡΙΖΑ

Γνωρίζω πως βιάστηκα.

Γνωρίζω πως για να καταγγείλω το βιασμό μου έπρεπε να έχω πολύ γερό στομάχι, να αντέξω τη διαδικασία, να τους ξαναδώ μπροστά μου, να ακούσω όλα τα παραπάνω.

Γνωρίζω πως είμαι γενναία  και  περήφανη που μπόρεσα να καταγγείλω το βιασμό μου.

Γνωρίζω πως αποτελώ παράδειγμα και για άλλες γυναίκες που θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

Γνωρίζω πως καταγγέλλοντας το βιασμό μου προστατεύω και άλλες γυναίκες από τους βιαστές.

Γνωρίζω πως τα δικαστήρια αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού και με ξαναβιάσαν μπροστά σε κοινό και στην οικογένειά μου.

Γνωρίζω πως το ότι έφτασα ως εδώ είναι ήδη μια νίκη.

Έμαθα πολλά δεν μπορώ να πω, και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.

 

*Όλα τα «Έμαθα» αποτελούν τη σεξιστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων για βιασμό στη δίκη που διεξήχθη στις 5/4/2017 στην Καβάλα και είναι συνήθως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις δίκες βιασμών. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν «ομόφωνα αθώοι».

Αφιερωμένο στην Δ. και σε όλες τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Είμαστε δίπλα σας.

 

Διαβάστε ακόμα

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

 

Share

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

biasmos

της Μαρίας Δήμου

Στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας θα εκδικαστεί η υπόθεση του βιασμού μιας φοιτήτριας από δυο άντρες δυο χρόνια μετά την καταγγελία της (1/3/2015). Οι δυο άνδρες προσήχθησαν, ανακρίθηκαν και μετά από διαφωνία της ανακρίτριας και του εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση 20.000 ευρώ.

Στο μυαλό των περισσότερων που υιοθετούν μια σεξιστική οπτική για το βιασμό, μια γυναίκα βιάζεται από κάποιον ΑΓΝΩΣΤΟ όταν περπατά μόνη της στο δρόμο αργά το βράδυ. Αυτή μπορεί να είναι μια από τις περιπτώσεις βιασμού. Όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις ο βιασμός διαπράττεται από γνωστούς άνδρες, φίλο, σύντροφο, άντρα, και αυτές είναι συνήθως που δύσκολα καταγγέλλονται. Υπάρχουν όμως έννοιες και πρακτικές στο σεξ που μπορούν να μετατρέψουν μια σεξουαλική επαφή με κάποιο ΓΝΩΣΤΟ μας πρόσωπο σε βιασμό: η μη συναίνεση στο σεξ, η μη αμοιβαιότητα στην επιθυμία, η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ που μειώνει τα αντανακλαστικά, η άρση μιας αρχικής συναίνεσης, η επιβολή μη χρήσης προφυλακτικού, η άρνηση συγκεκριμένων σεξουαλικών πρακτικών, η χρήση βίας χωρίς τη συναίνεση. Με πιο απλά λόγια: «Δεν θέλω άλλο», «Καλύτερα να το αφήσουμε για μια άλλη φορά», «Είμαι κομμάτια», «Δεν θέλω να το κάνω αυτό», «Κοιμάμαι», «Με πονάς». Όταν δεν εισακούγονται τα παραπάνω πρόκειται για βιασμό.

Όταν λοιπόν η 21χρονη τότε φοιτήτρια κατήγγειλε τους δυο γνωστούς της άνδρες, που ήταν  επώνυμοι στην Ξάνθη για βιασμό, ένα μέρος των κατοίκων της πόλης ξέρασε όλους τους μύθους και τα στερεότυπα γύρω από το βιασμό αμφισβητώντας τον, στήνοντας στην πυρά τη φοιτήτρια που αναγκάστηκε μέχρι και να πάρει μεταγραφή σε άλλη πόλη. Υπήρξαν όμως και πολλές ψύχραιμες φωνές που δεν σκέφτηκαν με βάση τις κοινωνικές γνωριμίες της μικρής πόλης, αλλά έθεσαν ερωτήματα σε σχέση με το ποιον των αντρών, την ύπαρξη ναρκωτικών που βρέθηκαν στο σπίτι τους από τη αστυνομία, τις μαρτυρίες πως το ίδιο βράδυ έπιναν αλκοόλ σε μπαρ της πόλης, τη μεγάλη διαφορά ηλικίας σε σχέση με την νεαρή κοπέλα και ανέδειξαν την παράμετρο μια γυναίκα να πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γνωστούς της άνδρες μετά από κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών. Να θυμίσω την περίπτωση της 16χρονης Στέλλας Ακουμιανάκη το 2011 στο Ρέθυμνο όπου βιάστηκε σε κατάσταση μέθης από δυο φίλους της που διασκέδαζαν παρέα-βιασμός που αποκαλύφθηκε όταν η μαθήτρια έπεσε σε κώμα και αναγκάστηκαν οι δυο φίλοι της να την πάνε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε από δηλητηρίαση λόγω αλκοόλ.

Κάποια από αυτά που ακούσαμε για δυο βδομάδες στην Ξάνθη όπου συζητιόταν ασταμάτητα η καταγγελία του βιασμού σε όλους τους χώρους, σχολεία, γραφεία, καφετέριες, σε πηγαδάκια, ήταν εξοργιστικά, μαρτυρούν την άγνοια του τι είναι βιασμός και επαληθεύουν το στιγματισμό της γυναίκας που βιάζεται. Επίσης έντονα όμως ακούστηκε το ερώτημα: «γιατί αυτοί οι δυο άντρες δεν προστάτευσαν τη νεαρή φοιτήτρια που φαίνεται να είχε πιει, δεν την πήγαν σπίτι της ως όφειλαν, και αντίθετα την οδήγησαν σπίτι του ενός όπου υπήρξε και χρήση ναρκωτικών;»

Τα σεξιστικά παπαγαλάκια τιτίβιζαν: «Αποκλείεται να ήταν βιασμός αφού τους ήξερε», «έκανε παρτούζα και στη συνέχεια το μετάνιωσε», «είχε ψυχολογικά προβλήματα και ήθελε να τους εκδικηθεί», «μα πως πήγε μαζί τους σπίτι και μετά το μετάνιωσε;», «αυτοί ήταν νέοι και ωραίοι και είχαν όποια ήθελαν, δεν είχαν ανάγκη να βιάσουν», «την τράβηξαν βίντεο και για αυτό τους κατήγγειλε», «ήταν βιασμός τελικά αυτό;», «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΜΟΣ»… Όλα τα παραπάνω είναι συνήθως και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από τους δικηγόρους υπεράσπισης των βιαστών. Το ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι πως οι δυο άντρες είχαν ολόκληρο fan club ακόμη και στα δικαστήρια όπου πήγαν να καταθέσουν, φίλους που έσκιζαν τα ιμάτιά τους πως δεν πρόκειται για βιαστές μιας και είναι καλά παιδιά, λες και τα καλά παιδιά δεν βιάζουν.

Οι υποστηριχτές των κατηγορούμενων για βιασμό φρόντισαν να επεκτείνουν την αλληλεγγύη τους στους φίλους τους, προσπαθώντας να σωπάσουν κάθε φωνή που κατέκρινε το βιασμό επιβάλλοντας την τρομοκρατία στην πόλη. Κατέβασαν πανό κατά των βιασμών, ξήλωσαν αφίσες, απείλησαν κόσμο, τραμπούκισαν δημοσιογράφους, επέβαλαν τη σιωπή στα τοπικά ΜΜΕ. Το κερασάκι στη μισογυνική τούρτα ήρθε με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση σε κινηματική ομάδα της πόλης επειδή είχε αφισοκολλήσει αφίσα που κατέκρινε τους βιασμούς! Μια αφίσα που δεν ανέφερε καν ονόματα, απλά κατέκρινε τους βιαστές. Φαίνεται πως όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται…

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη ξεκινάει η δίκη των δυο κατηγορούμενων για βιασμό στην Καβάλα. Γνωρίζουμε πως στα δικαστήρια των βιασμών αναβιώνεται ο βιασμός των γυναικών και πρόκειται για μια πολύ τραυματική διαδικασία. Οι σεξιστικές ερωτήσεις από τους δικαστές, η επαναφορά και η περιγραφή του βιασμού, η συνάντηση της γυναίκας με τους βιαστές της, οι ερωτήσεις των δικηγόρων που μειώνουν την «ηθική» της γυναίκας και της φορτώνουν το βιασμό της, οι αποφάσεις που στην πλειοψηφία τους είναι αθωωτικές για τους βιαστές επειδή είναι καλοί συνεργάτες, καλοί οικογενειάρχες, καλά παιδιά…

Η πόλη της Ξάνθης έχει πολύ νωπή στη μνήμη της το βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου το Δεκέμβριο του 2012. Και ο βιαστής της Ζωής ήταν ένα αθώος μανάβης της γειτονιάς, ένα οικείο πρόσωπο, αρραβωνιασμένος που θα παντρευόταν. Είχε καταγγελθεί και στο παρελθόν για βιασμό αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος. Οι καταγγελίες βιασμών πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα από τα δικαστήρια, να λαμβάνουν υπόψιν τη δυσχερή θέση της γυναίκας που κάνει την καταγγελία και οι δικαστές/δικαστίνες να αναλογίζονται τις ευθύνες τους όταν βγάζουν αθωωτικές αποφάσεις σε κατηγορούμενους για βιασμό.

Οι βιαστές δεν είναι εξωπραγματικά τέρατα,  μπορεί να είναι και τα καλά παιδιά.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι και υποστηρίζουμε τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Δεν σωπαίνουμε-καταγγέλλουμε.

Βλ. δράσεις και κείμενα για τον συγκεκριμένο βιασμό: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ

 

 

Share

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής βίας

προσφυγας

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, σύμφωνα με έκθεση για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αναζητούσες άσυλο στην Ελλάδα.

Η έκθεση δημοσιεύθηκε στις 24/01 από την βρετανική ΜΚΟ Refugee Rights Data Project (RRDP) και οι ερευνητές μίλησαν με περισσότερους από 300 πρόσφυγες και εθελοντές σε εννέα στρατόπεδα και υποδομές φιλοξενίας στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2016. Κατέγραψαν περιστατικά βιασμού, εξαναγκαστικής πορνείας, υποχρεωτικού γάμου και διακίνησης, τα οποία επηρεάζουν ιδιαίτερα τις νεαρότερες πρόσφυγες.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δράστες των παραπάνω εγκλημάτων περιλαμβάνουν άλλους πρόσφυγες και εθελοντές. Από τις δομές που μελετήθηκαν κάποιες διοικούνται από την κυβέρνηση και ΜΚΟ ενώ άλλες  είναι αυτοδιαχειριζόμενες.

Μια εθελοντής ανέφερε πως σε έναν άτυπο καταυλισμό στην Αθήνα δεν υπήρχαν καθόλου μέτρα ασφαλείας για την προστασία των γυναικών, οι οποίες βρίσκονται σε ‘συνεχή κίνδυνο’ σεξουαλικής βίας.

Πάνω από το 46% των γυναικών δήλωσαν στους ερευνητές ότι δεν ένιωθαν ασφαλείς στους καταυλισμούς και 69% ότι διέμεναν σε υποδοχές που δεν κλείδωναν με ασφάλεια. Πολλές γυναίκες είπαν ότι φοβούνται να πάνε τουαλέτα το βράδυ γιατί ο χώρος είναι κακοφωτισμένος και τις κάνει ευάλωτες σε επιθέσεις.

Η Marta Welander, διευθυντής του RRDP, είπε στο Al Jazeera ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να βοηθήσουν τα θύματα κακοποίησης και να διασφαλίσουν ότι εφαρμόζονται τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των γυναικών προσφύγων.

«Η έκθεση αποκαλύπτει μια κρίσιμη έλλειψη επαρκούς ιατρικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τους επιζώντες της σεξουαλικής και έμφυλης βίας και την ανάγκη για την δημιουργία ειδικών ασφαλών χώρων μέσα σε όλους τους καταυλισμούς. Είναι εντελώς απαράδεκτο το γεγονός ότι η Ευρώπη αδυνατεί να παρέχει επαρκή προστασία, τα ελάχιστα στάνταρ για τις ευάλωτες γυναίκες και τα κορίτσια».

Ο Roland Schoenbauer, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δήλωσε ότι η οργάνωση ανησυχεί για τις καταγγελίες σχετικά με σεξουαλική και έμφυλη βία (sexual and gender-based violence SGBV) στους καταυλισμούς προσφύγων στην Ελλάδα.

«Κάθε φορά που γίνονται τέτοιες αναφορές, οι αρχές θα πρέπει να προχωρούν σε άμεση και διεξοδική έρευνα», είπε.

«Η βία αυτής της μορφής είναι στενά συνδεδεμένη με τις υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης στους χώρους που φιλοξενούν πρόσφυγες. Πολλοί χώροι δεν είχαν συσταθεί λαμβάνοντας υπόψη την πρόληψη ή την αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων, και αυτό συμβάλλει στην αύξηση κινδύνου και ευαλωτότητας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Schoenbauer δήλωσε ότι οι τοπικές αρχές θα πρέπει να λάβουν ‘τολμηρή δράση’ για την πρόληψη τέτοιων περιστατικών και ζήτησε περαιτέρω κατάρτιση ώστε οι εργαζόμενοι/εθελοντές στους χώρους αυτούς να μπορούν να παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη σε θύματα κακοποίησης.

Εκτός από την ασφάλεια, περισσότερο από τα τρία τέταρτα των γυναικών που ερωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, με την πλειοψηφία να αποδίδει τα προβλήματα αυτά στη σωματική και ψυχική καταπόνηση που συνεπάγεται η διαβίωση στους καταυλισμούς. Περίπου το 95% των γυναικών είπαν ότι έχουν περάσει κατάθλιψη, με τις μισές να δηλώνουν ότι ένιωθαν κατάθλιψη όλη την ώρα, σύμφωνα με τη μελέτη του RRDP.

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ οι κάτοικοι πολλών καταυλισμών ζούσαν σε ανθυγιεινές συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε απαραίτητες υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας. Περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών δήλωσαν ότι δεν ήξεραν πως θα είχαν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε περίπτωση που μείνουν έγκυες και 88% είπαν ότι δεν ξέρουν πού να βρουν αντισυλληπτικά.

Ολόκληρη η έκθεση εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

Share

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

consent__rape_1%ce%b1

του Λύο Καλοβυρνά

Βιασμός σημαίνει σεξουαλική πράξη χωρίς συναίνεση. Πολλοί βιασμοί γίνονται χωρίς καν ο βιαστής να συνειδητοποιεί ότι αυτό που έκανε είναι βιασμός ή γιατί το θύμα του «το κάνει θέμα».

Η λέξη «βιασμός» συνήθως φέρνει στον νου άγνωστους άντρες σε έρημους σκοτεινούς δρόμους που επιτίθενται και ασκούν βία. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: Το 47% των βιαστών στις ΗΠΑ είναι φίλοι οι γνωστοί του θύματος και τα 4/5 των σεξουαλικών επιθέσεων γίνονται από άνθρωπο γνωστό στο θύμα.

Ένας βιασμός κάθε τρεις ημέρες και μία απόπειρα την εβδομάδα καταγγέλθηκε στις αστυνομικές αρχές το 2015. Σύμφωνα με κοινωνιολόγους και εγκληματολόγους, είναι μια «μικρή αλήθεια», καθώς αποτελούν μόλις το 6% με 8% αυτών που διαπράττονται στην χώρα μας. Καταγγέλθηκαν 122 περιπτώσεις βιασμών και 56 απόπειρες, αλλά τα αληθινά περιστατικά βιασμών στην Ελλάδα ξεπερνούν τους 4.500 τον χρόνο, σύμφωνα με τις έρευνες του του εγκληματολόγου κ. Άγγελου Τσιγκρή, δηλαδή 12 βιασμοί κάθε μέρα. Από τους καταγγελθέντες βιασμούς, το 27,4% ο βιαστής είναι γνωστός ή συγγενής του θύματος, σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα.

Χρειάζεται να ευαισθητοποιηθούμε για το τι σημαίνει συναίνεση στο σεξ, ώστε να μην παραβιάζουμε τα όριά μας χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Η κομίστρια Άλλι Κέρκαμ έφτιαξε ένα κόμικ που εξηγεί μέσα από έξυπνες παραβολές τι σημαίνει συναίνεση στο σεξ.

Eίσαι θύμα σεξουαλικής βίας; Κάλεσε, με αστική χρέωση, στο 15900, την 24ώρη τηλεφωνική γραμμή SOS, η οποία απευθύνεται σε γυναίκες θύματα βίας και προσφέρει υπηρεσίες ενημέρωσης και τηλεφωνικής συμβουλευτικής σε θύματα όλων των μορφών βίας λόγω φύλου. Τη γραμμή στελεχώνουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί/ές επιστήμονες που παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας.

Πηγή: 10percent

consent__rape_1

consent__rape_2

 

 

Share

Τουρκία: μετά την πρώτη νίκη η μάχη συνεχίζεται

turkish-girls

της Esra Dogan

Μερικές ώρες νωρίτερα ο τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αποσύρει το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που αθωώνει άντρες καταδικασμένους για σεξουαλικές επιθέσεις σε ανήλικα κορίτσια αν εκείνα συναινέσουν σε γάμο. Η συγκεκριμένη διάταξη συμπεριλήφθηκε τελευταία στιγμή σε νομοσχέδιο για το σύστημα δικαιοσύνης, έπειτα από πρόταση βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και θα ψηφιζόταν σήμερα επί του συνόλου, στο δεύτερο και τελευταίο γύρο συζήτησης. Σύμφωνα με το BBC, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι το νομοσχέδιο αποσύρεται ώστε να υποστεί τροποποιήσεις που θα εξασφαλίσουν μεγαλύτερη συναίνεση από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, προτού επανέλθει.

Το νομοσχέδιο προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες στην Τουρκία, καταγγέλθηκε τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς και υπέστη σφοδρές κριτικές τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ. Ακόμα και συντηρητικές φιλοκυβερνητικές γυναικείες οργανώσεις εναντιώθηκαν εγείροντας ενστάσεις. Χθες το απόγευμα κυκλοφόρησε κάλεσμα από πολλές γυναικείες οργανώσεις για μια «Μαύρη διαδήλωση», όπου οι γυναίκες θα φοράνε μαύρα και θα κρεμάσουν μαύρα ρούχα στα παράθυρά τους ώστε να διαμαρτυρηθούν σιωπηλά στο νομοσχέδιο. Μόλις πριν την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού, εκατοντάδες γυναίκες στα μαύρα έκλεισαν τους δρόμους γύρω από το κοινοβούλιο στην Άγκυρα.

Χωρίς αμφιβολία, η υποχώρηση της κυβέρνησης μπορεί να χαρακτηριστεί μια μεγάλη νίκη της αλληλεγγύης των αντιπολιτευόμενων ομάδων. Όμως, οι οργανώσεις γυναικείας αλληλεγγύης ανακοίνωσαν ότι ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμα, μιας και στην Ολομέλεια συζητιέται το ενδεχόμενο να ψηφιστεί σήμερα διάταξη που μειώνει την ηλικία συναίνεσης από τα 15 στα 12 έτη. Αν αυτό ψηφιστεί, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα χρησιμοποιηθεί για να αθωωθούν βιαστές και να νομιμοποιηθούν οι βιασμοί ανηλίκων, με το πρόσχημα της συναίνεσης. Οι γυναικείες οργανώσεις παραμένουν στο δρόμο και προειδοποιούν ότι η απόσυρση της πολυσυζητημένης διάταξης δεν πρέπει να θολώσει τα νερά. Διεκδικούν την άμεση απόσυρση ολόκληρου του νομοσχεδίου και όχι απλώς μερικών κομματιών του και προτρέπουν να συνεχιστούν οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης στη μαύρη διαδήλωσή τους.

Διαβάστε ακόμα

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

black-protest

Share

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

turkey-law-child-rape-legalise-726614 της Esra Dogan

Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί η είδηση για το νέο νομοσχέδιο απαλλαγής βιαστών στην Τουρκία. Καθώς γράφω αυτό το άρθρο, χιλιάδες γυναίκες κατεβαίνουν στους δρόμους της Ισταμπούλ και άλλων πόλεων της Τουρκίας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη νομιμοποίηση του βιασμού και της κακοποίησης παιδιών. Όμως τι προβλέπει αυτό το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο και σε τι αποσκοπεί; Τι σημαίνει για τα κορίτσια στην Τουρκία;

Την Πέμπτη στην ολομέλεια της βουλής, κατά την συζήτηση για το Νομοσχέδιο 438, 6 βουλευτές του ΑΚΡ κατέθεσαν πρόταση τροποποίησης για ένα προσωρινό άρθρο. Αυτή η πρόταση, που προβλέπει την αναίρεση των καταδικαστικών αποφάσεων αντρών που έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλική επίθεση σε ανήλικα κορίτσια εφόσον παντρευτούν το θύμα, εγκρίθηκε την τελευταία στιγμή σε μια παρασκευαστική διαδικασία στη βουλή, υπό τα σοκαρισμένα βλέμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Την Τρίτη, το Νομοσχέδιο θα συζητηθεί στην ολομέλεια και θα τεθεί προς ψήφιση. Εάν περάσει επί του συνόλου όπως προτάθηκε, ο νέος νόμος θα οδηγήσει στην αποφυλάκιση περισσότερων από 3000 αντρών που έχουν κριθεί ένοχοι για σεξουαλική επίθεση κατά ανηλίκου, εφόσον η πράξη τελέστηκε χωρίς την άσκηση βίας, απειλής ή κάποιου άλλου περιορισμού της συναίνεσης και εφόσον ο θύτης παντρευτεί το θύμα αφού εκείνη φτάσει στη νόμιμη ηλικία γάμου.

Με άλλα λόγια, ένας άντρας που επιτέθηκε σεξουαλικά σε ένα δεκάχρονο κορίτσι και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης θα συγχωρεθεί εάν παντρευτεί το θύμα όταν εκείνη κλείσει τα 18 σύμφωνα με τον αστικό κώδικα ή τα 17 με την έγκριση της οικογένειας ή ακόμα και τα 16 με απόφαση δικαστηρίου. Ο νόμος θα επιτρέπει στο δικαστή να αποφασίζει την αθώωση ενός ενήλικα που έχει κατηγορηθεί για αποπλάνηση ανηλίκου, κρίνοντας ότι το κορίτσι είχε συναινέσει στη σεξουαλική πράξη. Επιπλέον, κατά αυτό τον τρόπο, οι γονείς που έδωσαν τις  ανήλικες κόρες τους με χρηματικό αντάλλαγμα σε μεγαλύτερους άντρες, κυρίως με την τέλεση παράνομων θρησκευτικών γάμων, επίσης θα αθωωθούν μόλις ο νόμιμος γάμος λάβει χώρα.

Μέχρι το 2005 στον ποινικό κώδικα υπήρχε η πρόβλεψη αθώωσης του άντρα που κατηγορούνταν για αποπλάνηση ανηλίκου που έχει συμπληρώσει τα 15, εφόσον την παντρευόταν, με την προϋπόθεση ότι εξαρχής είχε συνευρεθεί σεξουαλικά μαζί της με την υπόσχεση γάμου. Το γυναικείο κίνημα είχε καταφέρει μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς να ακυρώσει αυτό το νόμο που επέτρεπε σε ανήλικα κορίτσια να παντρεύονται τους βιαστές τους λόγω της πίεσης από το οικογενειακό περιβάλλον. Τώρα αυτός επιστρέφει με διαφορετική μορφή, που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής ώστε να καλύπτει περισσότερες υποθέσεις με ανήλικες. Σε αυτό το σημείο δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, χιλιάδες ανήλικα κορίτσια θα αναγκαστούν από τις οικογένειές τους να δηλώσουν ότι είχαν συναινέσει και αργότερα να παντρευτούν τους βιαστές τους για να σώσουν την τιμή της οικογένειας ή μερικές φορές και μόνο για οικονομικούς λόγους.

Η πιο τρομαχτική έννοια στο νομοσχέδιο είναι η «συναίνεση της ανήλικης». Προσωπικά ντρέπομαι που γράφω ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας μου, καθώς εισηγούνταν με περηφάνια την πρόταση, υπογράμμισε ότι ο νόμος θα εφαρμόζεται μόνο εφόσον η ανήλικη έχει συναινέσει και έτσι θα βοηθάει τα ζευγάρια που έχουν συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις και στην πραγματικότητα θέλουν να παντρευτούν. Σκεφτείτε ένα σύστημα δικαιοσύνης που μιλάει για συναίνεση ανηλίκου σε ένα σεξουαλικό έγκλημα. Ούτε το διεθνές δίκαιο ούτε και το στομάχι μου μπορούν να δεχτούν κάτι τέτοιο!

Αυτό που έχουμε εδώ είναι την απόπειρα νομιμοποίησης της κακοποίησης ανήλικων κοριτσιών υπό την προσχηματική χρήση ενός όρου – της συναίνεσης. Καταμεσής του Αυγούστου το Συνταγματικό Δικαστήριο κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα με βάση την αρχή της αναλογικότητας, που τιμωρεί ως σεξουαλική κακοποίηση με τουλάχιστον 16 χρόνια φυλάκισης όλες τις σεξουαλικές πράξεις που αφορούν παιδιά κάτω των 15 ετών. Αυτή η κατάργηση είχε ήδη εγείρει ανησυχίες για την ελαχιστοποίηση των ποινών χιλιάδων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, κρίνοντας ότι για παράδειγμα ένα δωδεκάχρονο παιδί επιθυμεί τη σεξουαλική πράξη στο σώμα του, με βάση την ψυχολογία, την εφηβική ανάπτυξη του ή ακόμα και τις παραδόσεις. Το πρόσφατο νομοσχέδιο αποτελεί το δεύτερο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, της νομιμοποίησης της προσχηματικής χρήσης της συναίνεσης σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή στην ιστορία, αυτή της νομιμοποίησης των ανήλικων νυφών. Στην Τουρκία, ήδη υπάρχουν περισσότερες από 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες που έχουν παντρευτεί μεταξύ 16 και 18 χρονών, σύμφωνα με επίσημες στατιστικές. Όμως υπάρχουν ακόμα περισσότερες. Κάθε χρόνο χιλιάδες κορίτσια παντρεύονται με θρησκευτικούς γάμους που δεν έχουν νομική βάση. Τον περασμένο Μάιο, η βουλή κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα που προέβλεπε διώξεις στους ιμάμηδες που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους στη θέση των επίσημων. Οπότε τώρα οι ιμάμηδες μπορούν να παντρέψουν κορίτσια ακόμα και 9 χρονών χωρίς να αναλαμβάνουν καμία ευθύνη.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει καταγγελία από το παιδί (που όπως καταλαβαίνουμε είναι σπάνια περίπτωση), η καταγγελία τέτοιων υποθέσεων παράνομων γάμων και αποπλάνησης ανηλίκου γίνεται μόνο αφού ο/η γιατρός που θα κληθεί να ξεγεννήσει την κοπέλα όταν αυτή μείνει έγκυος ειδοποιήσει τις εισαγγελικές αρχές. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Bekir Bozdag υποστηρίζει το εν λόγω νομοσχέδιο ένθερμα, ισχυριζόμενος ότι θα αντιμετωπίσει το διαδεδομένο έθιμο των ανήλικων νυφών, που οδηγεί στο να μένουν μόνα τους τα νέα κορίτσια με τα παιδιά τους, ενώ οι ανεπίσημοι σύζυγοι στέλνονται στη φυλακή. Τόλμησε ακόμα και να πει ότι “αυτοί οι γάμοι είναι δυστυχώς πραγματικότητα στην Τουρκία” και πως “αυτοί οι άντρες δεν είναι βιαστές ή θύτες σεξουαλικών εγκλημάτων, αλλά κάποιοι που δεν γνώριζαν τη μη νομιμότητα των πράξεών τους”!

Σοβαρά τώρα; Μπορεί η απάντηση σε αυτή τη μορφή σεξουαλικής κακοποίησης των νέων κοριτσιών να είναι μέσω της νομιμοποίησης των γάμων ανηλίκων και της αποπλάνησης ανηλίκου;

Όπως λέει η ανακοίνωση της Συνέλευσης Γυναικών του HDP, αν αυτό το νομοσχέδιο ψηφιστεί δεν θα κάνει τίποτα άλλο από το να απελευθερώσει τους βιαστές από τη φυλακή και, αντίθετα, να βάλει τα κορίτσια που επέζησαν βιασμών σε μια ισόβια φυλακή. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει μια ατζέντα νομιμοποίησης του βιασμού και της σεξουαλικής κακοποίησης κοριτσιών και γυναικών, όπως και των γάμων ανηλίκων βήμα προς βήμα, καθώς η αρρενωπή ιδεολογία που τις θεωρεί ως κατώτερες των αντρών ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση των υψηλών ποσοστών γεννήσεων και των πατριαρχικών αξιών της οικογένειας.

Παρότι το νομοσχέδιο έχει κατατεθεί από το κυβερνών ΑΚΡ, που έχει την απόλυτη πλειοψηφία και μπορεί να το περάσει, υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι η κυβέρνηση μπορεί να υποχωρήσει. Μια ένδειξη είναι ότι η KADEM, μια φιλοκυβερνητική οργάνωση της οποίας αντιπρόεδρος είναι η Sumeyye Erdogan, κόρη του προέδρου Ερντογάν, ήγειρε αντιρρήσεις στο νομοσχέδιο, υπογραμμίζοντας τη δυσκολία προσδιορισμού της βούλησης των κοριτσιών. Μια δεύτερη ένδειξη είναι ότι η εθνικιστική αντιπολίτευση του MHP, που πρόσφατα είχε ταχθεί σύσσωμα υπέρ όλων των προτεινόμενων από την κυβέρνηση νομοσχεδίων, αυτή τη φορά αντιδρά σθεναρά. Επιπλέον, από τότε που το νομοσχέδιο κυκλοφόρησε, έχει δεχτεί σφοδρή κριτική όχι μόνο από αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην Τουρκία, αλλά και από τόσους πολλούς ανθρώπους που εκφράζουν την οργή τους διεθνώς.

Έχουν μείνει ακόμα δύο ημέρες μέχρι το δεύτερο γύρο συζήτησής του νομοσχεδίου και στο μεταξύ μπορείτε και εσείς επίσης να βοηθήσετε τον αγώνα και να δείξετε την αλληλεγγύη στις διαμαρτυρόμενες που χρησιμοποιούν τις αρχές για να μπλοκάρουν τη ψήφιση. Ένας τρόπος είναι να ποστάρετε και να τουιτάρετε και να βοηθήσετε στην περαιτέρω διάδοση της είδησης και να στείλετε τα μηνύματα αλληλεγγύης σας με το hashtag #tecavuzmesrulastirilamaz (ο βιασμός δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί). Ένας άλλος τρόπος είναι να υπογράψετε την έκκληση διαμαρτυρίας Child Abuse is Crime against Humanity στη σελίδα change.org, που έχει φτάσει τις 800.000 υπογραφές σε δύο μέρες.

Σας παρακινώ να μην υποτιμήσετε τη δύναμη της αλληλεγγύης αυτές τις μέρες που εκατομμύρια γυναικών στην Τουρκία φοβούνται ότι θα ξυπνήσουν την Τετάρτη το πρωί σε μια χώρα όπου η κακοποίηση κοριτσιών θα είναι ακόμα πιο νομιμοποιημένη.

soli

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

«Η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

ar10

«Γυναίκες ντυθείτε στα μαύρα και φωνάξτε ότι η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

Η 16χρονη Λουσία Πέρεζ βιάστηκε και δολοφονήθηκε με πολύ άγριο τρόπο στις αρχές του Οκτώβρη στην πόλη Mar del Plata της Αργεντινής από δύο άντρες, οι οποίοι προσπάθησαν να συγκαλύψουν την άγρια δολοφονία της κάνοντάς τη να φανεί ως θάνατος από υπερβολική δόση. Η ιατροδικαστική έρευνα έδειξε ότι το κορίτσι είχε ναρκωθεί με κοκαΐνη και ότι έφερε μώλωπες στα γεννητικά της όργανα.

Φεμινιστικές οργανώσεις της Αργεντινής κάλεσαν σε γυναικεία απεργία την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου με το σύνθημα «Αν η ζωή μου δεν έχει αξία, αναπαράξου χωρίς εμένα».

Στο κάλεσμα αυτό ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες. Την ίδια μέρα διοργανώθηκαν συγκεντρώσεις σε πάρα πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης (Χιλή, Μεξικό, Οθρουγουάη, Βολιβία, Περού, Βραζιλία, Παραγουάη, Κόστα Ρίκα, Ονδούρες, Εκουαδόρ, Βενεζουέλα, Γουατεμάλα, Ισπανία, Βέλγιο, ΗΒ, Γαλλία).

#NiUnaMenos #MiércolesNegro #nosqueremosvivas

Περισσότερα εδώ (στα ισπανικά)

 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

Share

Σαραγόσα: «Το όχι σημαίνει όχι»

zaragoza-3

της Γεωργίας Μανώλη

Τη Δευτέρα 10 Οκτώβρη 2016 περισσότεροι από 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πιάτσα Espagna στη Σαραγόσα για να διαμαρτυρηθούν για τον άγριο βιασμό που υπέστη γυναίκα το προηγούμενο Σάββατο στην περιοχή Delicias, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Πιλάρ αλλά και να προσφέρουν την υποστήριξη τους στο θύμα. Με συνθήματα «Όχι σημαίνει όχι», «Καμία επίθεση δεν θα μείνει χωρίς απάντηση» και «ο βιασμός είναι έγκλημα κατά της ζωής» εξέφρασαν την αποστροφή τους για το έγκλημα αυτό, απαίτησαν αυστηρότερες ποινές για τις σεξουαλικές επιθέσεις και αποκήρυξαν την κουλτούρα του βιασμού ζητώντας ριζικές αλλαγές και στην παιδεία ώστε να κοπεί αυτή η σεξιστική τρομοκρατία από τη ρίζα της. Στο κείμενο της κίνησης αυτής, επίσης δηλώνεται κατηγορηματικά ότι «ο δρόμος και η νύχτα μας ανήκει» και ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι «αόρατες» καθώς τα περισσότερα θύματα δεν καταγγέλλουν την επίθεση. Αναφορικά με τους εορτασμούς της Πιλάρ, οι διαδηλώτριες εξέφρασαν την αγανάκτηση τους για το γεγονός ότι πολλοί άνδρες εκμεταλλεύονται την ευκαιρία λόγω του πλήθους να παρενοχλήσουν σεξουαλικά με κάθε τρόπο και επανέλαβαν ότι το «όχι σημαίνει όχι» ακόμα και κατά τη διάρκεια των εορτών.

Η διαμαρτυρία αυτή οργανώθηκε από την Συντονιστική Επιτροπή των Φεμινιστικών Οργανώσεων της Σαραγόσας, με την υποστήριξη όλων των εκπροσώπων του δημοτικού συμβουλίου, ανεξαρτήτως κόμματος. Όσον αφορά τα θεσμικά όργανα της πόλης, αφενός το Δημαρχείο ενεργοποίησε το πρωτόκολλο για τις επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια εορτασμών για να παύσουν προσωρινά για πέντε λεπτά όλες τις εκδηλώσεις ως διαμαρτυρία κατά του βιασμού αφετέρου εκπρόσωπος της Γραμματείας Ισότητας και Δικαιωμάτων της Γυναίκας της Αραγονίας διευκρίνισε ότι στο θύμα παρέχεται υποστήριξη και προστασία.

Οι συγκρίσεις με την  περίπτωση του ομαδικού βιασμού της Λάρισας ή με όλους τους βιασμούς που έχουν συμβεί στην Ελλάδα και την αντίστοιχη αντιμετώπιση τους είναι αναπόφευκτες. Και η σύγκριση αυτή σε επίπεδο αντιδράσεων και κινητοποιήσεων δείχνει ότι είμαστε ακόμα πολύ πίσω. Είτε στην Ισπανία είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού έχουμε ως γυναίκες ένα κοινό αίτημα, αυτό της απόδοσης της δικαιοσύνης. Οι βιαστές πρέπει να καταδικάζονται, το κράτος οφείλει να παρέχει πλήρη υποστήριξη (νομική, ηθική, ψυχολογική, ιατρική) στο θύμα, αλλά πάνω από όλα ζητάμε να τεθεί πια ένα τέλος στους βιασμούς και στις σεξουαλικές επιθέσεις γιατί δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με τις διαδηλώτριες της Σαραγόσα ότι «η σεξιστική τρομοκρατία πρέπει να κοπεί από τη ρίζα της».

This slideshow requires JavaScript.

Share

Τελικά ποιοί βιάζουν;

3500

της Άννας Σιγαλού

Μετά την δημοσίευση της είδησης του βιασμού φοιτήτριας στο ΑΠΘ είδαμε τα -αναμενόμενα είναι η αλήθεια- άθλια κείμενα και σχόλια σε διάφορα sites τύπου «πρώτο θέμα», «newsbeast» κ.α.. Είδαμε επίσης δήθεν προβοκατόρικα σχόλια, ότι οι αριστερές δεν μιλάμε γι’ αυτόν τον βιασμό επειδή τον διέπραξαν μετανάστες και θέλουμε να τους προστατέψουμε.

Δεν θέλουμε να προστατέψουμε κανέναν βιαστή και θέλουμε δικαίωση για κάθε θύμα. Ο τρόπος που τίθεται όμως το θέμα είναι τρομερά προβληματικός.

Κανονικά, άμα ως κοινωνία συζητάγαμε σοβαρά, ο παράγοντας «εθνικότητα» θα ήταν αδιάφορος. Θα ξέραμε ότι βιασμούς διαπράττουν τόσο Έλληνες όσο και ξένοι και ότι, επίσης, βιάζονται εξίσου οι Ελληνίδες και οι ξένες. Όταν μιλάμε για έναν βιασμό, πρέπει να μιλάμε με τους όρους «βιαστής», «θύμα βιασμού» και τίποτα παραπάνω, γιατί το παραπάνω είναι εσκεμμένα αποπροσανατολιστικό.

Πρέπει οπωσδήποτε να δικαιωθεί η φοιτήτρια του ΑΠΘ και να καταδικαστούν οι βιαστές. Όμως αυτό που βλέπουμε στα social media εδώ και λίγες μέρες δεν είναι καταγγελία των βιαστών, είναι ξενοφοβία. Γιατί τι μας νοιάζει αν οι βιαστές είναι πρόσφυγες ή μετανάστες, αν είχαν περάσει από hot spot; Και Έλληνες να ‘ταν, δεν θα έπαυαν να είναι βιαστές. Και το χειρότερο είναι ότι, για να δικαιολογήσουν κάποιοι τον ρατσισμό τους, εκμεταλλεύονται τον βιασμό μιας κοπέλας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η εθνικότητα των εμπλεκόμενων παρουσιάζεται ως σημαντική. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο βιασμός της Πάρου, όπου πακιστανός βίασε Ελληνίδα, οπότε τα ΜΜΕ κάναν λόγο για «τέρας», «λαθρομετανάστη», «μαυριδερό» κλπ., ενώ στον βιασμό της Αμαρύνθου όπου Έλληνες βίασαν Βουλγάρα, όχι απλά δεν διασύρθηκαν οι  βιαστές, αλλά η κοπέλα δεν δικαιώθηκε ποτέ, καθώς η τοπική κοινωνία κάλυψε τους βιαστές -οι οποίοι μάλιστα κρίθηκαν αθώοι, στράφηκε εναντίων της και ακόμα και σήμερα η εγκυρότητα των λεγόμενών της αμφισβητείται. Επίσης χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα δεκάδων βιασμών όπου τόσο ο βιαστής όσο και το θύμα ήταν Έλληνες, οπότε η είδηση είτε δεν αναπαράχθηκε καθόλου είτε αναπαράχθηκε αλλά χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη σημασία και χωρίς να χρησιμοποιηθούν σκληρές λέξεις για να περιγράψουν τον βιαστή (καμιά φορά ακόμα και η λέξη «βιαστής» υποκαθιστάται από κάποια άλλη).

Το ότι κάθε βιασμός αντιμετωπίζεται διαφορετικά, ανάλογα με το ποιοί τον έχουν διαπράξει δείχνει ότι τελικά πολλοί δεν νοιάζονται για τον βιασμό ούτε για τα θύματα του. Δεν τους απασχολεί να αποδοθεί δικαιοσύνη και κυρίως δεν τους νοιάζει να μάθουν να αποτρέπουν βιασμούς στο μέλλον. Κοινώς, δεν τους νοιάζει και τόσο το ότι γυναίκες βιάζονται. Αν τους ένοιαζε πραγματικά δεν θα χρησιμοποιούσαν κάποιους βιασμούς για σκοπιμότητες, ενώ άλλους θα τους έθαβαν.

Δικαίωση θα είναι οι βιαστές να καταδικαστούν, αλλά δικαίωση επίσης θα είναι να καταλάβουμε ότι βιαστές δεν είναι μόνο οι «άλλοι»: βιαστές δεν είναι οι μετανάστες, οι άρρωστοι, οι στερημένοι. Βιαστής μπορεί να είναι ο καθένας, άσχετα απ’ την κοινωνική ή οικονομική του κατάσταση, την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο. Και θα είναι δικαίωση γιατί άμα αρχίσουμε να το συνειδητοποιούμε αυτό, θα καταλάβουμε ότι όλοι φέρουμε ευθύνη ως έναν βαθμό, γιατί όλοι είμαστε μέλη κοινωνιών που ανέχονται βιαστές. Θα μάθουμε να μην αντιμετωπίζουμε τον κάθε βιασμό σαν μεμονωμένο και θα μάθουμε να μην ανεχόμαστε την βία κατά των γυναικών, γιατί οι άνθρωποι έχουν την συμπεριφορά που οι άλλοι τους επιτρέπουν να έχουν.

Θα θέλαμε για μια φορά ένας βιασμός να έχει την πρέπουσα απάντηση: να καταδικαστεί ο βιαστής ανεξαρτήτως της κοινωνικής του θέσης, να προστατευτεί το θύμα και να του προσφερθεί υποστήριξη (νομική, ψυχολογική και ότι άλλο χρειαστεί). Και το κυριότερο, να υπάρχει σεβασμός απέναντι της. Γιατί το να χρησιμοποιείται ένας βιασμός ως ευκαιρία από κάποιους, ώστε να ξεράσουν ρατσισμό και ξενοφοβία μονό σεβασμός απέναντι στο θύμα δεν είναι.

 

Share

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

foto40-copy

Το Σάββατο, 24 Σεπτέμβρη, συγκεντρωθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για να διαμαρτυρηθούμε για τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τις κακοποιήσεις και για όλες τις εκφάνσεις της έμφυλης βίας. Για να ενημερώσουμε για όλη αυτή τη βία που, στην πλειοψηφία της, συμβαίνει με την ανοχή της κοινωνίας. Για να εκφράσουμε την αγανάκτηση μας ενάντια σε αυτή την βία και την πατριαρχία συνολικότερα που μας απαξιώνει. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στο θύμα βιασμού από τη Λάρισα.

Στην Καπνικαρέα λοιπόν μοιράσαμε την ανακοίνωση μας και ενημερώσαμε τους περαστικούς για τη 14χρονη που απήχθη και βιάστηκε επανειλημμένα στη Λάρισα. Δεν έλειψαν τα απαξιωτικά βλέμματα ή το ύφος «τι γραφικές είναι πάλι αυτές». Πολλοί και πολλές όμως ανταποκρίθηκαν και ζητούσαν επιπλέον ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης και για το  αν έπιασαν τους βιαστές. Μια εξηντάχρονη μας πλησίασε απηυδισμένη με τη φίλη της και μας ρώτησε “Γιατί οι άνδρες δεν δέχονται να πάρουν το ενημερωτικό φυλλάδιο; αυτοί θα έπρεπε να το πάρουν πρώτοι!”. Εκτός από τα φυλλάδια και το πανό, η κίνηση Καμία Ανοχή είχε και πικέτες, με συνθήματα στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ακόμα και στα τούρκικα. Πολλοί τουρίστες κοντοστάθηκαν να μάθουν και αυτοί γιατί διαμαρτυρόμαστε, γιατί είμαστε εκεί. Η ανάγνωση της ανακοίνωσης της Κίνησης εναλλασσόταν ανά τακτικά διαστήματα με τη μουσική των Siouxsie and the Banshees, Aretha Franklin, La Femme και άλλων. Ο κόσμος πολύς και ο παλμός έντονος. Αποφασίστηκε λοιπόν και η πορεία. Κατεβήκαμε λοιπόν την Ερμού για να καταλήξουμε στο Μοναστηράκι. Και εκεί ο κόσμος ήθελε να μάθει γιατί είμαστε εκεί, γιατί διαμαρτυρόμαστε. Τα συνθήματα συνεχίστηκαν και πάλι δυνατά. Δυο νεαρές Αμερικανίδες από τη Florida μας ρωτήσανε και αυτές τι ακριβώς κάνουμε. Ξαφνιάστηκαν: “Δεν το περιμέναμε ότι και στην Ευρώπη θα έχουν φεμινιστικές αντιδράσεις για την κουλτούρα του βιασμού”. Μας είπανε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στα κολλέγια με το date rape, για την υπόθεση του βιαστή Brock Turner και για το θύμα, που της την κατέστρεψε τη ζωή όχι μόνο ο βιαστής αλλά και ο δικαστής.

Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου μαζευτήκαμε λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας για να σπάσουμε τη σιωπή και την συγκατάβαση. Για να βροντοφωνάξουμε το όχι μας στην κουλτούρα του βιασμού και την επιβολή της πατριαρχίας στο γυναικείο σώμα. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις γυναίκες που αντιμάχονται την έμφυλη βία. Για να δείξουμε ότι βιασμοί σαν αυτόν της 14χρονης στη Λάρισα δεν θα περνάνε πια στα ψιλά και ότι απαιτούμε δικαιοσύνη για όλα τα θύματα βιασμού. Το Σάββατο ήταν μόνο η αρχή.

This slideshow requires JavaScript.

Share
Page 1 of 612345...Last »