Subscribe via RSS Feed

Tag: "βιασμός"

Σε γιατρό που στηρίζει θύματα ομαδικών βιασμών το βραβείο Ζαχάρωφ

vraveio zacharof

 

Το βραβείο Ζαχάρωφ, η ευρωπαϊκή διάκριση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, απονεμήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο για το 2014 στον γιατρό Ντένις Μουγκουέγκε, ο οποίος πρωτοστάτησε τις τελευταίες δεκαετίες στην υποστήριξη χιλιάδων γυναικών που έπεσαν θύματα ομαδικών βιασμών στο σπαρασσόμενο από τον εμφύλιο Κονγκό.

Ο 59χρονος γυναικολόγος ίδρυσε το 1999, στον απόηχο του εμφυλίου, το νοσοκομείο Πάνζι στο ανατολικό Κονγκό, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο τεράστιος αριθμός γυναικών που έπεσαν θύματα ομαδικού βιασμού από τις στρατιωτικές ομάδες που συγκρούονται για φυλετικούς λόγους αλλά και για τον έλεγχο των πλούσιων σε ορυκτά και διαμάντια περιοχών της χώρας. Έχει θεραπεύσει περίπου 40.000 θύματα βιασμού.

Για να φτάσει ως το Ζαχάρωφ ο Μουγκουέγκε χρειάστηκε να γλιτώσει, μεταξύ άλλων, από μία απόπειρα δολοφονίας πριν από δύο χρόνια. Δεχόμενος απειλές για τη ζωή του αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα στην οποία, ωστόσο, επέστρεψε για να συνεχίσει το έργο του. Έχει βραβευτεί πολλάκις και από τον ΟΗΕ όπου ο λόγος του αποτέλεσε καταπέλτη για την αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας.

Το ύψος του χρηματικού βραβείου είναι 50.000 ευρώ και θα καταβληθεί τον επόμενο μήνα. Υποψήφιοι για το γραφείο Ζαχάρωφ ήταν επίσης το κίνημα της Πλατείας Ανεξαρτησίας στην Ουκρανία και η ακτιβίστρια Λεϊλά Γιούνους από το Αζερμπαϊτζάν. Το βραβείο, που έχει πάρει το όνομά του από τον Σοβιετικό αντικαθεστωτικό Αντρέι Ζαχάροφ, απονέμεται από το 1988.

Πηγή: tvxs

 

Share

«Μόνο το ναι σημαίνει ναι» 

rape_columbia

Η Emma Sulkowicz, φοιτήτρια του πανεπιστημίου Columbia, κυκλοφορούσε παντού με το στρώμα πάνω στο οποίο είχε βιαστεί ως διαμαρτυρία στην απαξία του Πανεπιστημίου για την καταγγελία της

 

της Σοφίας Ξυγκάκη

«Yes means yes». Έτσι αποφάσισε το κοινοβούλιο του Σακραμέντο, η πρωτεύουσα της Καλιφόρνιας, να τιτλοφορήσει το νόμο κατά των βιασμών στα πανεπιστημιακά campus, που ψηφίστηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ. Νόμος σταθμός αφού για πρώτη φορά επιχειρείται να μπει φρένο στη μάστιγα που αφορά όλη την Αμερική. Μέχρι τώρα, η συναίνεση για ένα φιλί ή ακόμη και απλά η έξοδος για ποτό μπορούσε να θεωρηθεί έμμεση συγκατάθεση. Πλέον, χρειάζεται σαφής συναίνεση για να μη θεωρηθεί η ερωτική πράξη βιασμός.

Τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια σε όλες τις πολιτείες της Αμερικής, όλο και περισσότερες γυναίκες καταγγέλλουν βιασμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ενώ ελάχιστοι είναι οι κατηγορούμενοι που διώκονται, ακόμα και με την απλή διαγραφή τους από τα πανεπιστήμια. Μην ξεχνάμε ότι η πολιτικά ορθή συμπεριφορά στους σπουδαστικούς, εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τις καταγγελίες, με δισταγμό και με πολλές αναστολές των κοριτσιών στην αρχή, για τα όσα συνέβαιναν στα campus των αμερικάνικων πανεπιστημίων. Οι πολιτικά ορθοί κανόνες, όμως, κατέληξαν να περιορίσουν την ερωτική και κοινωνική συμπεριφορά δημιουργώντας ένα νέο πουριτανισμό, ποινικοποίησαν με απάνθρωπο συχνά τρόπο αυτονόητες αντιδράσεις –όταν κατηγορήθηκε 6χρονο παιδάκι ότι παρενοχλεί συμμαθήτριά του επειδή τη φίλησε-, αλλά δεν προστάτεψαν τις γυναίκες αφού σπάνια τιμωρείται κάποιος για βιασμό. Οι λόγοι αφορούν το κύρος και τα χρήματα. Μια τέτοια καταγγελία στιγματίζει το πανεπιστήμιο, αποτρέπει κάποιους φοιτητές να γραφτούν, οπότε του στερεί πόρους όχι μόνο από τα παχυλά δίδακτρα αλλά και τις τεράστιες δωρεές και, στη περίπτωση της δικαίωσης της καταγγέλλουσας, σημαίνει μεγάλη αποζημίωση.

Έτσι, ως τώρα, οι καταγγελίες των κοριτσιών θάβονταν με αιτιολογίες όπως ότι στο σώμα τους δεν υπήρχαν μώλωπες που να αποδείκνυαν την αντίσταση στο βιασμό ενώ η μέθη, που αποτελούσε άλλοθι για τους βιαστές, χρησιμοποιούνταν εναντίον τους καθώς μεθυσμένες δεν ήταν σε θέση ν’ αντιδράσουν, και αυτό ερμηνευόταν, βολικά, ως σιωπηλή συναίνεση. Οι γυναίκες εξευτελίζονταν  και συχνά βρίσκονταν αυτές στη θέση του κατηγορούμενου, πριν καν αρχίσει η δίκη. Ο νόμος που ψηφίστηκε είναι σαφής και βάζει τέλος σε τέτοιου είδους αυθαιρεσίες.

Σε αντίθετη κατεύθυνση, δυστυχώς, η Ιταλία. Μετά την ικανοποίηση για το νέο νόμο που ψηφίστηκε, ο οποίος, για πρώτη φορά, δίνει τη δυνατότητα το παιδί να παίρνει μόνο το επίθετο της μητέρας, ενώ σε περίπτωση ασυμφωνίας των γονιών επιβάλλει πλέον και τα δύο επίθετα και όχι μόνο του πατέρα, μια απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου (ο αντίστοιχος Άρειος Πάγος) ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Το ΑΑΔ αναγνώρισε το ελαφρυντικό της μέθης σε κατηγορούμενο για βιασμό και τον αθώωσε, ενώ πρωτόδικα αυτός είχε καταδικαστεί, διαμορφώνοντας έτσι την εφεξής ιταλική νομολογία η οποία θα αποδέχεται ελαφρυντικά για τους μεθυσμένους βιαστές. Φυσικά, η απόφαση σοκάρισε γιατί, εκτός των άλλων, παρέπεμπε σε μια παρόμοια ιστορία 15 χρόνων πριν, που όλοι θεωρούσαν πια μια μαύρη σελίδα, ξεχασμένη.

Τότε, ένας δάσκαλος οδήγησης είχε κατευθύνει τη μαθήτρια του σε μια έρημη τοποθεσία, την είχε βιάσει και μετά την καταγγελία της καταδικάστηκε σε δυόμιση χρόνια φυλάκιση, χωρίς αναστολή. Στη συνέχεια, όμως, αθωώθηκε από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο το οποίο δέχτηκε την αιτιολογία του. Σύμφωνα με τον βιαστή και το ΑΑΔ, η καταγγέλλουσα  φορούσε μπλουτζήν, ένδυμα ακατάλληλο για βιασμό αφού δεν σκίζεται ούτε αφαιρείται εύκολα, άρα είχε συναινέσει!

—―•••—―

Τελειώνοντας το άρθρο εδώ, είπα στη φίλη και συντρόφισσα Δήμητρα Σπανού ότι δεν ήξερα τι επίλογο να βάλω αλλά κι έτσι μου φαινόταν καλό. «Είναι ένα μικρό ενημερωτικό κείμενο, με χαλαρή δομή, γιατί να βγει διδακτικό;» της λέω. «Χρειάζεται μια κατακλείδα» μου λέει αυτή «έστω δυο γραμμές». Ψάχνοντας τις δυο γραμμές πειραματίστηκα με καμιά πενηνταριά αλλά και πάλι… Η αναζήτηση της κατακλείδας εξελίχτηκε τελικά σε μια συζήτηση μεταξύ μας, που έθεσε πολλά ερωτήματα: Πόσο αυτός ο νόμος προστατεύει τελικά τις αμερικανίδες φοιτήτριες; Είναι δυνατό η σεξουαλική συμπεριφορά να κωδικοποιείται τόσο; Το πολιτικά ορθό που στόχο είχε να προστατεύσει τις γυναίκες, κυρίως στους χώρους εκπαίδευσης και εργασίας και, πράγματι, το έκανε σε ένα βαθμό, μήπως λειτούργησε τελικά ενάντια στις γυναίκες, δημιουργώντας κώδικες που τις ενσωμάτωναν σε μια συντηρητική καπιταλιστική κοινωνία, αντί να τις απελευθερώνουν; Δεν είναι θέμα παιδείας και κουλτούρας; Είναι; Δυο μέτρα και δυο σταθμά υπάρχουν μόνο στο θέμα της μέθης; Ο νόμος ως μορφή καταπίεσης δεν είναι πολύ ύπουλος, αφού ενσωματώνει πάντα την κυρίαρχη ιδεολογία; Και πολλά ακόμη. Τελικά η κατακλείδα μας δεν είναι παρά η αρχή για την τεράστια και απαραίτητη αυτή συζήτηση.

 

Share

Βερνίκι κατά του βιασμού; Δεν είναι δική μου η ευθύνη!

The gang-rape of the Indian student in 2012 triggered anti-rape protests nationwide

της Δήμητρας Σπανού

Σε πολλά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες για τη νέα “επαναστατική” μέθοδο πρόληψης του βιασμού: το βερνίκι που αλλάζει χρώμα αν κάποιος έχει ρίξει ουσίες στο ποτό μας. Το μόνο που έχει να κάνει μια γυναίκα είναι να ανακατέψει το ποτό της με το δάχτυλο. Έτσι, μπορεί κάθε στιγμή της διασκέδασής της να ξέρει αν κάποιος παραφυλάει για να τη βιάσει. Η εταιρεία που λανσάρει το προϊόν προμοτάρεται ως «η πρώτη εταιρεία καλλυντικών που ενδυναμώνει τις γυναίκες  για να προλάβουν τις σεξουαλικές επιθέσεις», αφού υπενθυμίσει στις καταναλώτριες ότι «η επιλογή μετράει».

Δυστυχώς, είναι και πάλι οι γυναίκες εκείνες που πρέπει να «προσέχουν» και να «προστατεύονται». Οι γυναίκες φταίμε αν μας ρίξουν το χάπι του βιασμού στο ποτό. Η «επιλογή» που έχουμε και στην οποία αναφέρεται το προϊόν δεν είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή η αυτοδιάθεση του σώματός μας, αλλά κατά πόσο θα επιτρέψουμε να μας βιάσουν.

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα βρεθεί το προϊόν που θα υπενθυμίζει σε άντρες να μην βιάζουν.

 

Share

Sarojini Sahoo: «Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα»

pg29b

του Γιάννη Κοντού

Γεννημένη σε μια μικρή πόλη στην Ινδία, η Sarojini Sahoo είναι η πιο καταξιωμένη και πολυβραβευμένη Ινδή φεμινίστρια συγγραφέας. Μας μιλά για τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία της, το φεμινισμό στην Ινδία, την Virginia Woolf και την Judith Butler, τη θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία, το βιασμό ως κοινωνικό φαινόμενο κι άλλα πολλά στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Τι σε διαμόρφωσε ως άνθρωπο, φεμινίστρια, διανοούμενη; Ποιοι υπήρξαν οι πιο επιδραστικοί άνθρωποι στη ζωή σου και γιατί;

Είναι η λογοτεχνία που μου έδωσε την ταυτότητά μου κι ο μακαρίτης ο σύζυγός μου Jagadish Mohanty, που με διαμόρφωσε ως συγγραφέα και διανοούμενη από την εφηβική μου ηλικία. Υπήρξε ένας θαυμάσιος συγγραφέας και διαμορφωτής τάσεων στη λογοτεχνία Odia. Είναι δύσκολο, ξέρεις, για μια γυναίκα να γράφει με ειλικρίνεια μυθοπλασία, χωρίς να κρύβει τις εμπειρίες της. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές συγγραφείς, με αναφέρουν ως μια ειλικρινή συγγραφέα κι ο άντρας μου ποτέ δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό. Ήταν εραστής μου πριν το γάμο μας. Συνήθιζα να γράφω για τα συναισθήματά μου και ποτέ δε διαφώνησαν με αυτό ο πατέρας μου ή ο σύζυγός μου. Ως συγγραφέας, πάντοτε στάθηκε στο πλευρό μου, ανεξάρτητα από την πολεμική που μπορεί να προκαλούσαν τα γραπτά μου. Η σχέση μας δε θύμιζε τυπικό παντρεμένο ζευγάρι στην Ινδία, αλλά μια φιλία παρόμοια με εκείνη ανάμεσα στον Σαρτρ και την Σιμόν.

Σχετικά με το φεμινισμό, νομίζω ότι η ζωή μου είναι η πηγή της έμπνευσής μου. Είμαι η δεύτερη κόρη στην οικογένειά μου. Πριν τη γέννησή μου, ο πατέρας μου περίμενε γιο κι όταν γεννήθηκα δεν ήταν παρών στο δωμάτιο δίπλα στην μητέρα μου. Συνειδητοποιώντας πως ήμουν κοριτσάκι, η μητέρα μου υπέστη σοκ, γιατί η γέννησή μου μπορεί να αποτελούσε λόγο για την ταπείνωσή της στο μέλλον. Αργότερα μου είπε ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια, φοβούμενη να αντικρίσει τον πατέρα μου. Προσευχόταν όλη τη νύχτα στον Θεό να μου αλλάξει το φύλο, αλλά εκείνος δεν έδωσε σημασία στο κλάμα της κι έτσι το φύλο μου δεν άλλαξε. Ο πατέρας μου, ωστόσο, ήταν ξεροκέφαλος άνθρωπος και δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη θλίψη του που δεν έγινε πατέρας ενός αγοριού. Ήθελε να ανατραφώ ως αγόρι. Η κόμμωσή μου ήταν τέτοια, ώστε, οποτεδήποτε με κοίταζε, να πιστεύει πως είναι ο περήφανος πατέρας ενός αγοριού. Με έντυναν με αγορίστικες μπλούζες και παντελόνια. Μέχρι που ο πατέρας μου με προσφωνούσε με αγορίστικο όνομα: Lala. Ποτέ δεν έπαιξα με κούκλες. Απολάμβανα όλες τις ελευθερίες που προορίζονταν για τα αγόρια, μέχρι που μπήκα στην εφηβεία.

Τη μέρα που η μητέρα μου είδε την πρώτη μου περίοδο, με πήγε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου έπρεπε να μείνω κρυμμένη για επτά μέρες, μακριά από κάθε αρσενικό πρόσωπο. Άκουγα πίσω από τον τοίχο τους θορύβους από τα παιχνίδια που έπαιζαν τα ξαδέρφια μου στο σπίτι, αλλά δε μου επιτρεπόταν να παίξω μαζί τους. Μετά από αυτό, με δίδαξαν ότι είμαι κορίτσι, γυναίκα, διαφορετική από τους άλλους και μου επέβαλαν λογοκρισία στις κινήσεις, το λόγο και το ντύσιμό μου. Δε με άφηναν να μένω εκτός σπιτιού τα βράδια, ούτε και να παίζω με τα ξαδέρφια μου. Αυτοί οι περιορισμοί ίσως με έκαναν επαναστάτρια κι αργότερα έγινα φεμινίστρια συγγραφέας. Στα διηγήματά μου Udibar Bela («Time to fly») και Moho Banga («End of the fascination»), τα οποία είναι γραμμένα στη γλώσσα Oriya και δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί στα αγγλικά, έχω περιγράψει αυτές τις εφηβικές μου εμπειρίες.

Συχνά σε έχουν συγκρίνει με την Virginia Woolf και την Judith Butler. Νομίζεις ότι τέτοιοι παραλληλισμοί είναι βάσιμοι; Πώς αντιλαμβάνεσαι, αρθρώνεις και βιώνεις το φεμινισμό, σε ένα ανατολικό πολιτισμικό πλαίσιο;

Ο Ορλάντο- Μια βιογραφία της Virginia Woolf είναι ένα εντυπωσιακό πεδίο συζήτησης σχετικά με την ταυτότητα φύλου. Στα πλαίσια του στοχασμού για την ιδέα της ταυτότητας, της θηλυκότητας, της αρρενωπότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας, ο «Ορλάντο» παρέχει μια ανάλαφρη καταγραφή της «θεωρίας της σεξουαλικότητας» της Woolf, που ακόμη αιχμαλωτίζει την προσοχή των αναγνωστών. Εμπνεόμενη από την άνοδο της «νέας επιστήμης της σεξολογίας» και της ψυχανάλυσης, καθώς και από την προσωπική της κλίση προς το σαπφισμό, η Woolf σχολιάζει στον «Ορλάντο» την ουσία του σεξ, τη φύση των φυλετικών ρόλων, το ρόλο της ενδυμασίας στην ταυτότητα φύλου και το σεξουαλικό προσανατολισμό. Στο μυθιστόρημά της, ο ήρωας αισθάνεται ότι έχει μεταμορφωθεί σε γυναίκα. Η έννοια της «σωστής ψυχής στο λάθος σώμα» εξελίχτηκε από αυτό το μυθιστόρημα στο αναλυτικό μοντέλο της «queer theory» που εισήγαγε η Judith Butler, το οποίο δραματοποιεί ασυνέχειες στις υποτιθέμενα σταθερές σχέσεις ανάμεσα στο χρωμοσωματικό σεξ, το φύλο και τη σεξουαλική επιθυμία. Στο βιβλίο μου Sensible Sensuality πραγματεύομαι ορισμένες από αυτές τις αντιλήψεις. Μπορώ να κατανοήσω τη θέση των μεσοφυλικών (intersexuals) και των διεμφυλικών (transsexuals) που γεννιούνται με διαφορετικά βιολογικά σώματα. Πρέπει να υπάρχουν λογικά βήματα, ώστε όλοι να αισθάνονται άνετα και να ενσωματωθούν στο mainstream. Αυτό, στο οποίο είμαι αντίθετη, είναι τα κλισέ της pop κουλτούρας που εκφράζουν αισθήματα όπως «άντρας παγιδευμένος στο σώμα μιας γυναίκας», ή «γυναίκα παγιδευμένη στο σώμα ενός άντρα».

Ποια είναι, γενικότερα, η θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία;

Στην Ινδία, οι προσυμφωνημένοι γάμοι πάντοτε προτιμώνται κι οι γάμοι από αγάπη θεωρούνται ζήτημα που προκαλεί κοινωνική ενόχληση. Πολλοί Ινδοί υποστηρίζουν ότι οι προσυμφωνημένοι γάμοι είναι πιο επιτυχημένοι από τους γάμους στη Δύση, ιδίως αν πάρει κάποιος υπόψη τα τεράστια ποσοστά διαζυγίων. Η ρομαντική αγάπη δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σ’ ένα καλό γάμο και συχνά αποτυγχάνει, όταν το πάθος υποχωρεί. Μια ανύπαντρη κόρη φέρνει ντροπή στην οικογένειά της κι είναι βάρος. Από τη στιγμή, όμως, που θα παντρευτεί, θεωρείται ιδιοκτησία των πεθερικών της. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανύπαντρες, διαζευγμένες, μόνες ή άπιστες γυναίκες αντιμετωπίζονται ως παρίες. Το να ζεις με τον σύντροφό σου εκτός γάμου είναι ακόμη ουσιαστικά ανήκουστο.

Κατά τη διάρκεια του γάμου, ο πατέρας της νύφης είναι υποχρεωμένος να πληρώσει προίκα με τη μορφή μεγάλου χρηματικού ποσού, επίπλων, κοσμημάτων και ακριβών οικιακών ειδών- ακόμη και σπιτιών και ακριβών διακοπών στο εξωτερικό στον γαμπρό. Κι όμως, η φράση «το κάψιμο της νύφης», επινοήθηκε στην Ινδία αφότου είτε οι σύζυγοι ή τα πεθερικά πολλών νεαρών νυφών πυρπόλησαν τα σάρι που εκείνες φορούσαν, εξαιτίας της αποτυχίας των πατεράδων τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας υψηλότερης προίκας. Καθώς υπάρχει το έθιμο της κοινής οικογένειας, μια νύφη έχει να αντιμετωπίσει τα τυραννικά πεθερικά της. Παρόλα αυτά η παραδοσιακή ινδική κοινωνία απορρίπτει τις διαζευγμένες. Σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα, ο ενεργός ρόλος της γυναίκας ποτέ δεν ήταν αποδεκτός και δε θεωρείται ότι η γυναίκα πρέπει να εκφράζει ανοιχτά τις σεξουαλικές της επιθυμίες. Γι’ αυτό θα βρεις πολλές γυναίκες που μπήκαν στην εμμηνόπαυση, χωρίς ποτέ να έχουν  στη ζωή τους οργασμό.

Τους απαγορεύεται, εξάλλου, να συμμετέχουν σε θρησκευτικές τελετουργίες. Στον τομέα της πολιτικής, αν και όλα τα κόμματα έχουν στο προγραμματικό επίπεδο δεσμευτεί ότι θα διαθέσουν το 33% των εδρών στην Κάτω Βουλή και σε όλα τα κρατικά νομοθετικά σώματα σε γυναίκες, αυτό δεν έχει γίνει νόμος, γιατί τα κόμματα που κυριαρχούνται από άντρες είναι αντίθετα. Στα οικονομικά, αν και επιτρέπεται στις γυναίκες να δουλεύουν εκτός σπιτιού, τους αρνούνται τα δικαιώματά τους σε οικιακά ζητήματα. Η γυναίκα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την κουζίνα, ακόμη κι αν εργάζεται και χρειάζεται γι’ αυτό το λόγο να βρίσκεται εκτός σπιτιού. Ο άντρας, ακόμη κι αν είναι άνεργος, δε μαγειρεύει, γιατί υποτίθεται ότι κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στον ανδρισμό του. Σύμφωνα με το νόμο, ωστόσο, οι γιοι κι οι κόρες έχουν ίσα δικαιώματα στην πατρική περιουσία, αλλά, ακόμη και τώρα, στην πράξη η ιδιοκτησία αλλάζει χέρια από τον πατέρα στον σύζυγο κι έπειτα στον γιο κι ο ρόλος της κόρης ή της νύφης δεν είναι αποδεκτός. Αυτές είναι νομίζω ορισμένες κοινωνικές συνθήκες που διαφοροποιούν τον ινδικό από το δυτικό φεμινισμό.

Σύμφωνα με τον ινδικό ποινικό κώδικα, τι θεωρείται βιασμός; Αφορά και στο εξαναγκαστικό σεξ εντός γάμου; Ως φαινόμενο, πόσο συχνός είναι, συγκριτικά με δυτικές ή αφρικανικές χώρες; Και ποιο είναι το «προφίλ» του μέσου θύματος από κοινωνικο-οικονομικής και εκπαιδευτικής άποψης, καθώς και του δράστη;

Υπάρχουν ορισμένα σημεία στο νόμο που είναι ανοιχτά σε συζήτηση. Η σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε έναν άντρα και τη γυναίκα του, όταν εκείνη είναι μεγαλύτερη από 15 χρονών, δεν είναι βιασμός. Η σεξουαλική πράξη υπό κράτηση (αστυνομικοί, δεσμοφύλακες, δημόσιοι υπάλληλοι, διευθυντές δημόσιων νοσοκομείων), θεωρείται αδίκημα, ακόμη κι αν γίνεται με τη συναίνεση της γυναίκας. Στο σύνολό του, ο νόμος χαρακτηρίζεται από προκατάληψη απέναντι στο θύμα. Αν το θύμα είναι ανήλικη, πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδείξει την αθωότητά του. Αν, όμως, είναι ενήλικη, εναπόκειται σε εκείνη να αποδείξει τις κατηγορίες της. Κατά συνέπεια, η υπεράσπιση επιδιώκει να αποδείξει ότι το θύμα είναι ενήλικη. Επιπλέον, εκτός κι αν η γυναίκα εξεταστεί ιατρικά μέσα σε 24 ώρες, καθίσταται δύσκολο να αποδειχτεί ότι υπέστη βιασμό.

Σύμφωνα με κάποια διάταξη, «όταν ένας άντρας διώκεται για βιασμό ή απόπειρα βιασμού, μπορεί να καταδειχτεί ότι η ενάγουσα (το θύμα) είναι άτομο με ανήθικο χαρακτήρα». Όταν οι ίδιοι οι νόμοι κουβαλούν μια εγγενή προκατάληψη, σε ποιο βαθμό μπορούν τα θύματα να είναι βέβαια ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα, περιορίζει την ελευθερία κινήσεών της και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματά της. Ένας βιαστής όχι μόνο παραβιάζει την ιδιωτικότητα του θύματος και την προσωπική του ακεραιότητα, αλλά και του προκαλεί σοβαρή ψυχολογική και σωματική βλάβη. Το 2006 ο μεγαλύτερος αριθμός κρουσμάτων είχε καταγραφεί την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου είχαν διαπραχθεί 9 βιασμοί, ενώ το Μάρτιο ο αριθμός τους έφτασε τους 15, το Μάη ανέβηκε στους 22 και τον Ιούνη στους 23. Είναι γεγονός ότι μόνο το 20% των δραστών είναι οι λεγόμενοι σεξομανείς. Ένα άλλο 30% είναι μεθυσμένοι έφηβοι ή εγκληματίες που έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Στις μισές από αυτές τις περιπτώσεις, ο βιαστής είναι ένα άτομο, με το οποίο το θύμα ήδη έχει οικειότητα, ακόμη κι αν είχαν μόλις συναντηθεί σε σπίτι κοινού γνωστού ή σε κάποια στάση λεωφορείου. Στην περίπτωση των εφήβων κοριτσιών, που δεν μπορούν πάντοτε να πουν «όχι» σε έναν ενήλικο, τα ποσοστά είναι ακόμη υψηλότερα: 4 από τα 5 θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων υπέφεραν στα χέρια ενός γείτονα, συμμαθητή ή οικογενειακού φίλου. Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να ισχυριστεί ότι το δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα της ευθύνεται για την αύξηση του ποσοστού των βιασμών;

Στη Δανία, για παράδειγμα, το 2007 υπήρχαν 6 καταγεγραμμένοι σεξουαλικοί εγκληματίες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Δε γνωρίζουμε αν παραμένουν σε αυτή. Η αναλογία κατοίκων και σεξουαλικών εγκληματιών στη συγκεκριμένη χώρα είναι 357 προς 1.

Στην Ινδία, μια Dalit, ή μια γυναίκα που προέρχεται από κάποια φυλή, όχι μόνο παλεύουν εξαιτίας του χαμηλότερου οικονομικού status τους, αλλά είναι υποχρεωμένες να ζουν διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο να υποστούν βία βασισμένη στο φύλο τους. Το 40% όλων των περιστατικών σεξουαλικής κακομεταχείρισης αποτελούν οι αιμομιξίες, δράστες των οποίων είναι γνωστά μέλη της οικογένειας. Η οικιακή βία, οι ομαδικοί βιασμοί γυναικών χαμηλότερων τάξεων από άντρες που προέρχονται από υψηλότερες, η σωματική βία από αστυνομικούς προς γυναίκες από φυλές, όλα αυτά συντελούν στο αίσθημα ανασφάλειας των γυναικών στην Ινδία και εμποδίζουν την ανάπτυξή τους. Οι διαχωρισμοί σε τάξεις και κάστες δυσκολεύουν, επίσης, τις φτωχές, χαμηλότερων τάξεων και προερχόμενες από φυλές γυναίκες να αποκτήσουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη ως θύματα και επιζήσασες βίαιων περιστατικών. Αν και το Υπουργείο για την Ανάπτυξη των Γυναικών και των Παιδιών κι η Εθνική Επιτροπή για τις Γυναίκες έχουν συμβουλέψει την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τον Κώδικα Ποινικής Διαδικασίας του 1973 και την Ινδική Αποδεικτική Πράξη του 1872, προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί η έννοια του βιασμού, έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλων των ειδών τις σεξουαλικές επιθέσεις, οι περισσότερες γυναίκες ακόμη έρχονται αντιμέτωπες με το βιασμό στα πλαίσια της έγγαμης ζωής τους.

Η μοχθηρότητα ορισμένων από τα πρόσφατα περιστατικά βιασμών (σε ορισμένες περιπτώσεις ακολουθούμενα από βάναυσους φόνους) και η ευρύτατη κάλυψή τους από τα Μ.Μ.Ε. έχουν προκαλέσει λαϊκή κατακραυγή τόσο στην Ινδία, όσο και διεθνώς. Είναι πιθανό η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας τέτοιων γεγονότων να φέρει, με τον καιρό, την αλλαγή και να ριζοσπαστικοποιήσει τα άτομα εκείνα που περισσότερο επηρεάζονται από αυτές τις πράξεις;

Το γεγονός ότι γίνονται όλο και περισσότερες καταγγελίες δε σημαίνει πως το ποσοστό βιασμών αυξάνεται, αλλά ότι οι γυναίκες υψώνουν τη φωνή τους εναντίον αυτής της μορφής βίας. Επειδή το κύρος της οικογένειας θεωρείται σημαντικό, τόσο τα θύματα βιασμού όσο και οι οικογένειές τους τον κρατάνε μυστικό, γιατί φοβούνται πως θα ντροπιαστούν κοινωνικά. Αλλά μετά το βιασμό στο Δελχί στις 16 Δεκεμβρίου 2013, οι γυναίκες έχουν γίνει πιο θαρραλέες. Τα Μ.Μ.Ε. έπαιξαν ένα πολύ υποστηρικτικό ρόλο. Η αλλαγή του status των γυναικών είναι καλό σημάδι. Δεν αρκούν μόνο τα νομικά βήματα για να αλλάξει η κοινωνία μας. Έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές στη νομική αντιμετώπιση των βιασμών, παρατηρούνται, όμως, ακόμη διαφορές σε σχέση με το πώς αυτοί αντιμετωπίζονται σε δυτικές χώρες. Για παράδειγμα, ο νόμος δεν παρέχει ξεχωριστές και ταχείες δίκες σε περιπτώσεις βιασμού παιδιών. Αλλά κι ορισμός του βιασμού είναι πολύ περιοριστικός. Για να στοιχειοθετηθεί, πρέπει να αποδειχτεί η διείσδυση. Κάποιος μπορεί να βιάσει μια γυναίκα το ίδιο ή περισσότερο βίαια χρησιμοποιώντας ένα σιδερένιο ραβδί. Κι όμως, ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα κριθεί ένοχος για βιασμό. Πολλές τέτοιες υποθέσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Αν κάτι θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση, είναι μονάχα η νοοτροπία μας. Αν, λοιπόν, οι γονείς συμβούλευαν τους γιους τους «μη νομίζετε ότι όταν μια γυναίκα σας χαμογελά σας αγαπάει ή έχετε δικαίωμα πάνω στο σώμα της».

Είσαι μια από τις λίγες Ινδές συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί με το λεσβιακό σεξ. Σε ποιο βαθμό η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι ένα ταμπού στην ινδική κοινωνία και πώς αντιμετωπίζονται συνήθως οι ομοφυλόφιλοι σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο;

Έχω γράψει μια λεσβιακή ιστορία με τίτλο Behind the scene (εδώ) κι ένα μυθιστόρημα στη γλώσσα Odia που τιτλοφορείται Asamajik (σημαίνει «αντικοινωνικός»). Η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι πολύ συνήθης στην Ινδία, αλλά οι άνθρωποι δε θεωρούν συνήθεις τέτοιου είδους σχέσεις. Ακόμη κι ο νόμος δεν επιτρέπει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να ζουν τη ζωή τους με περηφάνια. Το 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο στο Δελχί αποφάσισε ότι διάφορες νομικές απαγορεύσεις ιδιωτικών, ενήλικων, συναινετικών και μη εμπορευματικών σχέσεων ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου παραβιάζουν ευθέως τα θεμελιώδη δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμα. Παρόλα αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας ανέτρεψε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου στις 11 Δεκεμβρίου 2013 και διατήρησε την ισχύ προηγούμενων διατάξεων. Οι ομοφυλόφιλοι εξακολουθούν να παλεύουν για τα δικαιώματά τους.

Περισσότερες πληροφορίες για την Sarojini Sahoo και το έργο της μπορείτε να αναζητήσετε στο site της .

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου

india1

της Πέπης Ρηγοπούλου

Ένα σώμα κρεμασμένο από ένα δέντρο. Το σώμα μιας γυναίκας που κρεμάστηκε αφού πρώτα βιάστηκε, που βασανίστηκε με τρόπους που δεν χωράει ο νους και τελικά δολοφονήθηκε. Ενα σκουπίδι. Ενα από τα τόσα σώματα που έχουν σωριάσει στα σκουπίδια οι βιασμοί των γυναικών. Στην Ινδία, τη χώρα τού Κάμα Σούτρα που διδάσκει τον έρωτα σαν τελετουργία, του Κατζουράχο με τα γλυπτά που δοξάζουν τον έρωτα θεών και ανθρώπων, τη χώρα όπου τραγούδησε την αγάπη ο Ταγκόρ και όπου ο Γκάντι έκανε βίωμα και πράξη την «αχίμσα», τη μη βία.

Μιλώ για τη χώρα αυτήν όπου έχω ζήσει και που έχω αγαπήσει. Και δεν καταλαβαίνω, δεν θέλω να καταλάβω την αγριότητα αυτή που έχει ενσκήψει σαν επιδημία. Το γυναικείο σώμα έρμαιο στη σεξουαλική βία. Από ανθρώπους του δρόμου και από ανθρώπους των γραφείων που θα έπρεπε να ελέγχουν τη βία των δρόμων. Με την ένστολη βία και την υποκρισία των γραφείων να είναι φοβερότερη κι από τη βία των δρόμων, γιατί προσθέτει τον κυνισμό στη φονική κτηνωδία.

Το γυναικείο σώμα στόχος περίπου καθημερινός. Σε πόλεις και χωριά. Η αγωνία αυτής της γυναίκας, αυτών των γυναικών λίγο πριν, λίγο μετά την εξουθένωση από τη βία σε ό,τι το πιο μύχιο, το πιο ιερό για το σώμα. Τη σεξουαλικότητά του, την επιθυμία του, τη ζωή του. Το φαινόμενο έχει φτάσει σε ακραία όρια στην Ινδία, είναι όμως παγκόσμιο, έστω και αν ευτυχώς δεν φτάνει συνήθως στην αφαίρεση της ζωής. Ποια γυναίκα στον κόσμο δεν έχει νιώσει ταπείνωση όταν ένας άντρας χρησιμοποιεί τη μυϊκή του δύναμη ή ακόμα πιο πολύ τη θέση εξουσίας που έχει για να την υποτάξει;

Το φαινόμενο ευτυχώς δεν έχει πάρει στη χώρα μας τη μορφή επιδημίας που γνωρίζει στην Ινδία. Δεν είναι όμως διόλου απόν. Στον νου μου έρχεται για παράδειγμα ο ομαδικός βιασμός μιας ξένης γυναίκας από «λεβέντες» που οι γυναίκες τους έσπευσαν να τους υπερασπίσουν στο δικαστήριο. Αλλά και σε πιο «σοφτ» εκδοχή, τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο φέρονταν στις γυναίκες κάποιοι άντρες συνάδελφοί μου σε διάφορες δουλειές. Την οίηση λόγω της θέσης εξουσίας που ένιωθαν πως είχαν, άντρες συχνά πανάσχημοι, ανέραστοι, αξιολύπητοι, που έφταναν να εξευτελίζουν νέα και όμορφα πλάσματα.

Στην Ινδία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στο Αιγαίο όπως και στη Σικελία, καθώς και στις χώρες όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, ζούμε το ενδημικό φαινόμενο διαφορετικών αλλά συμπληρωματικών αντιλήψεων και συμπεριφορών, οι οποίες με χίλιες μορφές, που περιλαμβάνουν αποτρόπαιες πράξεις και εφιαλτικές απαγορεύσεις και τιμωρίες, δεν είναι παρά το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου. Απαγχονισμένα, βιασμένα, λιθοβολημένα, εξευτελισμένα κορμιά γυναικών. Κρεμασμένοι καρποί της βαρβαρότητας, αποτρόπαια τάματα στον θεό της κτηνωδίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Οι ήρωες του Λευκού Οίκου

obama

 

της Δήμητρας Σπανού

Διάσημοι άντρες, μεταξύ των οποίων και ο Μπαράκ Ομπάμα, επιστρατεύτηκαν στο νέο βιντεάκι της καμπάνιας του Λευκού Οίκου ενάντια στους βιασμούς στα κολέγια. Αυτοί λοιπόν οι διάσημοι άντρες, που προφανώς λειτουργούν ως πρότυπα για την αμερικάνικη κοινωνία, απευθύνονται επίσης σε άντρες, στους οποίους εξηγούν γιατί δεν πρέπει να βιάζουν αλλά αντίθετα να σέβονται τις γυναίκες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ήδη από τη δεκαετία 1990 έχει ασχοληθεί συστηματικά, σύμφωνα με τη σχετική ιστοσελίδα, με το θέμα της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Παρόμοιο βίντεο, επίσης με διάσημους άντρες, είχε γυριστεί και παλιότερα με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Το βίντεο:

YouTube Preview Image

Σίγουρα αποτελεί μια θετική πρωτοβουλία, όταν οι δύο ηγετικές φιγούρες ενός κράτους μιλούν δημόσια για την έμφυλη βία, ειδικά όταν αυτό αποτελεί κομμάτι μιας καμπάνιας που παίρνει –τουλάχιστον με βάση αυτά που ισχυρίζεται- διάφορες μορφές, καθώς δείχνει πως υπάρχει βούληση για δράση σε ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα. Ένα βασικό πρόβλημα με την έμφυλη βία είναι το γεγονός ότι τα θύματα συχνά αισθάνονται πως είναι μόνα τους και δεν μπορούν να στραφούν πουθενά ή πως αν στραφούν κάπου, τότε θα κατηγορηθούν ότι φταίνε. Έτσι, πολύ συχνά φοβούνται να καταγγείλουν το περιστατικό. Οπότε, το να παίρνουν θέση κατά της έμφυλης βίας πρόσωπα (και μάλιστα άντρες) με θεσμική εξουσία μπορεί να βοηθήσει ώστε τα θύματα να μην αισθάνονται αυτή τη μοναξιά.

Επίσης, έχει ενδιαφέρον ότι, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, διεξάγεται μια καμπάνια στοχευμένη στις σεξουαλικές επιθέσεις σε κολέγια και σε ηλικίες 16-24, που αποτελούν ένα σοβαρό και δισεπίλυτο πρόβλημα, διαπιστωμένο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Κατά αυτό τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα να εξειδικευτεί ένα γενικό πρόβλημα, να αναπτυχθούν εργαλεία και να παρθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες από τους αρμόδιους φορείς. Τέλος, να πούμε ότι, παρόλο που στο βίντεο δεν αναφέρεται, στην καμπάνια καταγγέλλεται πως και οι άντρες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας.

Παρόλα αυτά, εστιάζοντας στο βίντεο, δεν μπορούμε να μη σταθούμε σε ορισμένα προβληματικά χαρακτηριστικά. Καταρχάς, μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν δικαιολογήσει, στο εσωτερικό τους πρώτα από όλα, καταστροφικές πολεμικές επιχειρήσεις σε άλλες χώρες με το ιδεολόγημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικείων (π.χ. στο Αφγανιστάν), έχουν πολλάκις κατακριθεί για βασανιστήρια (που περιλαμβάνουν και βιασμούς) ενώ παράλληλα έχουν καλλιεργήσει την ισλαμοφοβία, παρουσιάζοντας το Ισλάμ ως απειλή απέναντι στον «προοδευτικότερο» δυτικό πολιτισμό; Δηλαδή, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς αυτές οι κυρίαρχες πολιτικές συνδυάζονται με τον σεβασμό στον άλλο, ακόμα και αν πρόκειται για τις γυναίκες στην ίδια τους την χώρα;

Η ίδια λογική μιας ανώτερης δύναμης που χρειάζεται να παρεμβαίνει για να σώζει εκείνους που η ίδια χαρακτηρίζει ως χρήζοντες προστασίας διαπερνά και το συγκεκριμένο βίντεο. Είναι η λογική του «σωτήρα» και είναι βαθύτατα πατριαρχική. Οι άντρες που επιλέχτηκαν για να μιλήσουν, αν και υποτίθεται ότι προέρχονται από μια φυλετική και επαγγελματική ποικιλία, ανταποκρίνονται και αναπαράγουν αυτό το πρότυπο και το κάνουν εντέλει με την υπεροψία του σχεδόν τέλειου, υποδειγματικού δυτικού άντρα.

Έτσι, ενώ είναι θετικό ότι το βίντεο απευθύνεται σε άντρες, που από ότι γνωρίζουμε είναι συνήθως οι θύτες, θέλοντας να τους κάνει συμμάχους αλλά και να απενοχοποιήσει τα θύματα, ο πήχης είναι πολύ χαμηλά. Η ανδρική εξουσία και τα προνόμια που πηγάζουν από αυτήν δεν αμφισβητείται, αλλά αντίθετα κολακεύεται και προωθείται. Οι άντρες είναι αυτοί που έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι. Είναι εν δυνάμει βιαστές, γιατί έχουν την απαιτούμενη δύναμη ή την ικανότητα, αλλά δεν πρέπει να βιάζουν. Σαν τη γνωστή ατάκα από τα κόμιξ με υπερήρωες ότι «με την μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη».

Ο λόγος που οι άντρες θα πρέπει να φέρονται υπεύθυνα απέναντι στις γυναίκες είναι πως ο βιασμός είναι «έγκλημα» και δεν είναι «σωστός». Όχι γιατί αποτελεί μια βίαιη και τρομαχτική άσκηση εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο που απέχει έτη φωτός από την ισότητα ή έστω γιατί έχει καθοριστικές επιπτώσεις στη ζωή, τον ψυχισμό και το σώμα υπαρκτών ανθρώπων ενώ και μόνο το ενδεχόμενο βιασμού αποτελεί αιτία καθημερινού φόβου στον μισό πληθυσμό. Ούτε γιατί η σεξουαλική πράξη οφείλει να περιλαμβάνει αμοιβαία απόλαυση, εφόσον μιλάμε για ανθρώπους και όχι αντικείμενα. Επιπλέον, οι άντρες δεν πρέπει να βιάζουν γιατί ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε μάνες, αδελφές, συζύγους. Σαν να λέμε «μην το κάνεις για να μην στο κάνουν». Ή αλλιώς, όταν πάθουν κάτι τα καημένα τα γυναικόπαιδα, τότε δεν είναι τα ίδια που θίγονται, τραυματίζονται, υποφέρουν, θυμώνουν, αντιδρούν, αλλά το γόητρο, η ικανότητα ή ο εγωισμός του προστάτη.

Αυτό που μάθαμε δηλαδή από το βίντεο είναι πως ο άντρας ο σωστός είναι αυτός που αν και θα μπορούσε να βιάζει, θα πρέπει να επιλέξει να είναι ο σωτήρας και προστάτης, κάτι που φυσικά περιμένουν από αυτόν οι αβοήθητες γυναίκες. Μια λογική που όχι μόνο δεν αμφισβητεί τις ρίζες του προβλήματος της έμφυλης βίας, αλλά στην ουσία αναπαράγει προβληματικά στερεότυπα, που μειώνουν και τα δύο φύλα.

ObamaSuperhero_6692

 

Share

Ιστορική καταδίκη αστυνομικών για βιασμό στην Τυνησία -Ο Γολγοθάς της Μεριέμ που συγκλόνισε τη χώρα

Φωτογραφία: Associated Press

Σε μια απόφαση – «σταθμό» για τα ήθη της Τυνησίας κατέληξε τη Δευτέρα δικαστήριο της χώρας: Δυο αστυνομικοί καταδικάστηκαν σε εφτά χρόνια φυλακή για τον βιασμό μιας νεαρής γυναίκας. Ενας τρίτος αστυνομικός καταδικάστηκε να πληρώσει 20.000 δηνάρια πρόστιμο (9.000 )ευρώ για εκβιασμό.

Αν και η καταδίκη ενός βιαστή είναι σπάνιο φαινόμενο σε μια συντηρητική μουσουλμανική κοινωνία, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για όργανο της τάξης, τόσο το θύμα όσο και οι δικηγόροι του βρίσκουν τις ποινές υπερβολικά επιεικείς.

Η ιστορία της Μεριέμ Μπεν Μοχάμεντ συγκλόνισε την κοινωνία της Τυνησίας και έφτασε να γίνει μείζον πολιτικό θέμα. Ο Γολγοθάς της 29χρονης γυναίκας, φοιτήτριας οικονομικών, ξεκίνησε ένα βράδυ στις αρχές Σεπτέμβρη του 2012. Η Μεριέμ (δεν είναι αυτό το πραγματικό της όνομα) βρισκόταν στο αυτοκίνητο μαζί με τον αρραβωνιαστικό της σε προάστιο της Τύνιδας, όταν δέχτηκαν επίθεση από τρεις αστυνομικούς. Οι δύο βίασαν επανειλημμένα τη νεαρή γυναίκα, ενώ ο τρίτος οδήγησε υπό την απειλή όπλου τον συνοδό της σε ΑΤΜ τράπεζας όπου προσπάθησε να του αποσπάσει χρήματα.

Από θύμα κατηγορούμενη

Το ζευγάρι κατάγγειλε το συμβάν, αλλά, αντί να βρει το δίκιο του, κόντεψε να καταλήξει το ίδιο στο εδώλιο του κατηγορουμένου! Οι τρεις δράστες όχι απλά αρνήθηκαν τον βιασμό, αλλά κατέθεσαν ότι πέτυχαν το ζευγάρι σε “απρεπή στάση” . Εν συνεχεία, ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη εναντίον τους για “προσβολή της δημοσίας αιδούς”, αδίκημα που τιμωρείται με εξάμηνη φυλάκιση.

Η αντεπίθεση αυτή εξαγρίωσε την κοινή γνώμη μιας χώρας που έζησε την πρώτη αραβική άνοιξη και είχε μόλις βρει από το τυραννικό καθεστώς του Μπεν Άλι. Πολλά κομμάτια της κοινωνίας, με πρώτες τις γυναίκες, κατηγόρησαν την κυβέρνηση στην οποία τότε βρίσκονταν οι Ισλαμιστές του κόμματος Ennahda ότι επιχειρεί να πλήξει τα δικαιώματά τους. Υστερα από αρκετές εβδομάδες έντονων διαμαρτυριών και διεθνούς κινητοποίησης, ο τότε πρόεδρος της χώρας Μονσέφ Μαρζούκι ζήτησε δημόσια συγγνώμη από το ζευγάρι για την ταλαιπωρία που υπέστη και η εναντίον τους δίωξη μπήκε στο αρχείο.

Ωστόσο, η ζωή της Μεριέμ είχε σημαδευτεί για πάντα. Η νεαρή γυναίκα, το πραγματικό όνομα και η φωτογραφία της οποίας δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα, αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα της. Σήμερα ζει μαζί με τον αρραβωνιαστικό της στη Γαλλία, “ένα μέρος”, όπως λέει η ίδια, “όπου δεν είμαι απλά ένα θύμα”.

“Μπορεί οι ποινές να μην είναι οι πιο αυστηρές που υπάρχουν”, σχολιάζει ο Μαρτέν Πραντέλ, ο γάλλος δικηγόρος της γυναίκας, “θα πρέπει ωστόσο να εξηγήσουμε στη Μεριάμ ότι το πρόβλημά της εισακούστηκε, οι δράστες παρόλα αυτά καταδικάστηκαν και η περίπτωσή της ενθαρρύνει όλες τις γυναίκες να καταγγείλουν τους βιαστές τους”.

Πηγή: iefimerida

 

 

Share

Γυναικεία κακοποίηση: «Ένας φαύλος κύκλος που συνεχίζεται»

Μία στις τρεις γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πέσει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής επίθεσης, σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εδρεύει στη Βιέννη. Μάλιστα, όπως προέκυψε από τα στοιχεία αυτής της μελέτης, ο ρυθμός της βίας κατά των ενήλικων γυναικών αλλά και των κοριτσιών κάτω των 15 ετών είναι παρόμοιος σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο διευθυντής του ευρωπαϊκού οργανισμού, Μόρτιν Κιάερουμ, δήλωσε σχετικά ότι «είναι ένα κακό σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς στον δρόμο, δεν είναι ασφαλείς στον χώρο εργασίας τους, και τέλος, δεν είναι ασφαλείς ούτε μέσα στο σπίτι τους».

Υπολογίζεται ότι 13 εκατ. γυναίκες έχουν υποστεί κάποιο είδος σωματικής βίας. Από αυτές, ένας αριθμός περίπου 3,7 εκατ. έπεσαν θύματα βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης κατά τους 12 μήνες πριν από τη μελέτη, όπως διευκρίνισε ο οργανισμός Δικαιωμάτων.

Βορράς και Νότος

Σύμφωνα με την έρευνα, η Δανία, η Φινλανδία και η Σουηδία ήταν οι χώρες με τον υψηλότερο αριθμό των γυναικών που δηλώνουν ότι έχουν υποστεί βία, όπως ξυλοδαρμό, κάψιμο, στραγγαλισμό, βιασμό ή άλλες μορφές βίας. Κατ” αντιστοιχία οι τρεις αυτές χώρες έχουν ποσοστά βίας 52%, 47% και 46%, ενώ η Πολωνία, η Αυστρία και η Κροατία έχουν το χαμηλότερο ποσοστό βίας κατά των γυναικών περίπου στο 20%. Αλλά ακόμη και σε αυτές τις χώρες με τα πιο χαμηλά ποσοστά, τα ευρήματα μόνο θετικά δεν είναι, όπως υποστήριξε η επικεφαλής ερευνήτρια της οργάνωσης, Τζοάνα Γκούντεϊ. «Τα χαμηλότερα ποσοστά είναι μία στις πέντε. Αυτό δεν είναι ένα καλό εύρημα».

Στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, όπως Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα, η βία κατά των γυναικών κυμαίνεται κάτω από τον μέσο όρο του 33% στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, οι μελετητές δηλώνουν ότι παρά τις μεγάλες εθνικές διαφορές στα ποσοστά βίας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι άνδρες είναι πιο βίαιοι στον βορρά ή ότι η κατάσταση είναι καλύτερη στον νότο. Οι γυναίκες στις σκανδιναβικές χώρες μιλούν πιο ανοιχτά για περιστατικά που μπορεί να εξακολουθεί να θεωρούνται ταμπού σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης στον ευρωπαϊκό βορρά περισσότερες γυναίκες έχουν αμειβόμενη εργασία, κάτι που τις εκθέτει σε κινδύνους στον χώρο εργασίας τους, σημείωσαν οι ερευνητές της μελέτης.

Ενδοοικογενειακή βία

Σύμφωνα με τη μελέτη, ούτε η οικογένεια προσφέρει μεγάλη προστασία, καθώς μία στις πέντε γυναίκες που έχει δεχτεί επίθεση δήλωσε ότι ο σύντροφός της ήταν ο δράστης. Μάλιστα σε αυτές τις περιπτώσεις μεγάλος αριθμός θυμάτων ήταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης όταν δέχτηκε την επίθεση, ενώ για πολλές γυναίκες η τραγική αυτή δοκιμασία ξεκινά σε νεαρή ηλικία.

Συγκεκριμένα, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν δεχτεί επίθεση πριν από την ηλικία των 15 ετών, κυρίως από έναν από τους γονείς τους . Ποσοστό 12% έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά στην τρυφερή ηλικία της ενηλικίωσης, πιο συχνά από άγνωστους άντρες, ενώ οι γυναίκες που βιώνουν τη βία σε παιδική ηλικία είναι πιο πιθανό να κακοποιηθούν από τον σύντροφό τους ως ενήλικες, όπως έδειξαν τα στοιχεία.

«Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος που συνεχίζεται», υποστήριξε η Γκούντεϊ. Ο οργανισμός ζήτησε επίσης από τις γυναίκες να αποτυπώσουν την εμπειρία τους και για τη σεξουαλική παρενόχληση, με το 45% αυτών να λέει ότι κάποιος τις έχει αγγίξει παρά τη θέλησή τους, δέχτηκαν σεξιστικά-προσβλητικά αστεία, μηνύματα ή πορνογραφικό υλικό.

Ψυχοσωματικές επιπτώσεις

Οι γυναίκες που έχουν δεχτεί κάποιο είδος βίας φέρουν όχι μόνο σωματικές πληγές, αλλά και ψυχολογικά τραύματα. Το ένα τρίτο των κακοποιημένων ή σεξουαλικά κακοποιημένων γυναικών υποφέρουν από κατάθλιψη, άγχος ή κρίσεις πανικού, διαπίστωσαν οι ερευνητές. Υπό το φως αυτών των ευρημάτων, ο FRA κάλεσε τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ξεκινήσουν μακροχρόνια εκστρατεία για την ευαισθητοποίηση σχετικά με το πρόβλημα, ιδίως μεταξύ των νέων γυναικών.

Η οργάνωση ανέφερε επίσης ότι υπάρχουν πολύ λίγες υπηρεσίες υποστήριξης για τα θύματα και πως πρέπει να δαπανηθούν περισσότερα χρήματα για την εξειδικευμένη εκπαίδευση των γιατρών και των αστυνομικών. Επίσης η έρευνα καταδεικνύει πως πολλά νεαρά θύματα κατήγγειλαν την κακοποίησή τους στην αστυνομία χρόνια αφότου έπεσαν θύματα βίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Στέλλα Ακουμινάκη: 16χρονη νεκρή

της Σίσσυς Βωβού

Παραμονή του Πάσχα 2011, ξημερώματα, και η νεαρή Στέλλα μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ρεθύμνου σε κατάσταση μέθης, όπου μετά από αρκετές ώρες κατέληξε. Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να παραπεμφθούν στη Δικαιοσύνη οι δύο «φίλοι» της που την μετέφεραν, ο ένας 17 και ο άλλος 23 τότε, μετά από συλλογή στοιχείων από βιντεοκάμερες κ.λπ., από μεριάς της αστυνομίας. Αναγκάστηκαν να τροποποιήσουν τις αρχικές καταθέσεις τους, λόγω των στοιχείων που βρέθηκαν. Οι τρεις διασκέδαζαν σε νυχτερινά κέντρα της πόλης, και αργότερα, με την αποκάλυψη ότι είχαν ένα μπουκάλι ουίσκι στο αυτοκίνητο, την παρέσυραν στο ερημικό μέρος.

Οι δύο άνδρες κατηγορούνται για ασελγείς πράξεις (βιασμό) ενώ ο πατέρας της Στέλλας λέει ότι την οδήγησαν σε ερημική τοποθεσία με σκοπό να την βιάσουν και λόγω της κατάστασης στην οποία είχε στο μεταξύ περιέλθει δεν ολοκλήρωσαν το στόχο τους, αλλά έκαναν ασελγείς πράξεις.

Όπως ανακοίνωσε η ίδια η αστυνομία, οι δύο δράστες αναφέρθηκαν με λεπτομέρειες στο περιστατικό, παραδεχόμενοι τις πράξεις τους. Ύστερα από τα παραπάνω, σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος τους για βιασμό (εξαναγκασμό σε ασελγείς πράξεις) και έκθεση, που προκάλεσε το θάνατο της ανήλικης.

Μαζί παραπέμπονται και οι δύο ειδικευόμενοι γιατροί που την παρέλαβαν, με την κατηγορία ότι παρέλειψαν τις απαραίτητες ενέργειες που θα μπορούσαν να σώσουν τη ζωή της.

Οι κατηγορούμενοι πλέον, μετά από τόσα χρόνια, παραμένουν ελεύθεροι, αφού έχει περάσει το αυτόφωρο.

Οργή προκαλεί ότι ένας ακόμα θάνατος γυναίκας, στην προκειμένη περίπτωση ανήλικης, που συνδέεται με βιασμό, αντιμετωπίστηκε με τόση καθυστέρηση από τις αρχές. Το πάγιο αίτημα του φεμινιστικού κινήματος είναι η έγκαιρη διερεύνηση τέτοιων κακουργηματικών πράξεων και τιμωρία των δραστών.

 

 

Share

Ελεύθεροι οι κατηγορούμενοι για το βιασμό φοιτήτριας

Ελεύθεροι, χωρίς περιοριστικούς όρους, αφέθηκαν μετά την απολογία τους στην 5η τακτική ανακρίτρια Θεσσαλονίκης, οι τέσσερις κατηγορούμενοι για από κοινού βιασμό μιας 20χρονης φοιτήτριας.

Οι κατηγορούμενοι, τρεις άνδρες και μία γυναίκα (και όχι τέσσερις άνδρες, όπως έλεγαν οι αρχικές πληροφορίες από εισαγγελικές πηγές), αρνήθηκαν τη σε βάρος τους αποδιδόμενη πράξη, υποστηρίζοντας ότι υπήρχε συναίνεση της καταγγέλλουσας.

Η ίδια, στην προανακριτική κατάθεσή της στις αστυνομικές αρχές, υποστήριξε ότι ένας από τους κατηγορούμενους δράστες, τον οποίο γνώριζε, της χορήγησε -εν αγνοία της, συνθετική ναρκωτική ουσία, την οποία κατανάλωσαν και οι υπόλοιποι, με αποτέλεσμα εκείνη να χάσει τις αισθήσεις της.

Πάντως, από τα μέχρι στιγμής στοιχεία δεν έχει προκύψει ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή, παρά μόνο ενόχληση στα γενετικά όργανα της 20χρονης.

Πηγή: enet.gr

 

Share

Ολοκληρώθηκε η δίκη για την απόπειρα φόνου και βιασμό στην Πάρο

της Σίσσυς Βωβού

Στις 28 Ιανουαρίου έγινε η δίκη για την απόπειρα φόνου και βιασμό της 15χρονης Μυρτούς στην Πάρο, το καλοκαίρι του 2012. Το δικαστήριο αποφάσισε συνολική ποινή ισόβιας κάθειρξης συν 25 έτη φυλάκισης (συνυπολογίσθηκε η κλοπή του κινητού, που τεκμηρίωνε το δόλο) και απέλαση του θύτη όταν και εάν βγει από τη φυλακή. Το κλίμα, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ήταν βαρύ, με τη μητέρα να θρηνεί αφού αναβίωνε η τραγική κατάσταση που είχε ζήσει το 15χρονο τότε κοριτσάκι της. Ο θύτης ανέφερε: «Δέχομαι όλες τις κατηγορίες. Ζητώ συγγνώμη από την οικογένεια της για ό,τι έχω κάνει». Σύμφωνα με την πρόταση του εισαγγελέα, του επιβλήθηκαν οι ποινές:

  • για τη ληστεία, ισόβια κάθειρξη
  • για την απόπειρα ανθρωποκτονίας, κάθειρξη 18 ετών
  • για το βιασμό κάθειρξη 18 ετών
  • για την παράνομη εργασία, τρεις μήνες φυλάκιση

Το ενθαρρυντικό στην δίκη για το φρικτό αυτό έγκλημα, είναι ότι ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του, μεταξύ άλλων είπε: «Δεν τον θεωρώ ένοχο επειδή είναι πακιστανός ή αλλοδαπός. Γιατί λίγους μήνες μετά, θυμόμαστε την περίπτωση στην Ξάνθη, όπου Έλληνας βίασε και έκαψε ζωντανή την κοπέλα έξω από το σπίτι της. Είναι ένοχος για την κτηνωδία που προκάλεσε, κι αυτό οφείλεται στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ψυχή του, στον χαρακτήρα του». Με τέτοιες δηλώσεις, ακυρώνει και αδειάζει τα ΜΜΕ που προβάλλουν διαρκώς την εθνικότητα του δράστη για να προκαλέσουν το ρατσιστικό μίσος, αντί να αναγνωρίζουν αυτό το έγκλημα ως στοιχείο της έμφυλης βίας που απλώνεται γύρω μας και για την εξάλειψη της οποίας πρέπει να γίνει μεγάλος αγώνας.

Η νεαρή και τραγική κοπέλα, αφού πέρασε 7 μήνες σε κέντρο αποκατάστασης στις ΗΠΑ, βρίσκεται τώρα σε παρόμοιο κέντρο στη Λάρισα. Έχει κάποια επικοινωνία με το περιβάλλον, αλλά καμιά κινητικότητα ακόμα. Ελπίζουμε και ευχόμαστε κάποια στιγμή να συνέλθει από τη βαριά αναπηρία της.

 

Share

Το κτήνος εντός…

Το παρακάτω κείμενο στάλθηκε από μια φίλη και αφορά την υπόθεση στη Θάσο, κατά την οποία μια ανήλικη αποπλανήθηκε από ομάδα αντρών. Το δικαστήριο πρόσφατα αποφάσισε ότι η κατηγορία του βιασμού δεν στοιχειοθετείται.

του Χαράλαμπου Γαμβρέλη

Από το Σεπτέμβριο του 2012, το χωριό των Λιμεναρίων βιώνει ένα ιδιότυπο «Κωσταλέξι», με τη μικρή του κοινωνία να «θάβει» μέσα στη σιωπή και τις ενοχές της μια σπαρακτική υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης, θύμα της οποίας υπήρξε ένα ανήλικο κορίτσι!

Οι «συλλογικές άμυνες» των κατοίκων κατάφεραν να «τακτοποιήσουν» εξ αρχής το 15χρονο κορίτσι στο «ερωτικό περιθώριο» και, με το στίγμα της… πουτανιάς, να «καθαρίσουν» μια και καλή από το «βάρος» που (υποσυνείδητα) ένιωθαν να τους πλακώνει. Βλέπετε, οι θύτες δεν ήταν κάποιοι «προς λιντσάρισμα» Αλβανοί ή Πακιστανοί, αλλά «ευυπόληπτοι πολίτες», άτομα «υπεράνω πάσης υποψίας» και (αλίμονο) με «λευκά ποινικά μητρώα». Πάει να πει, οι διπλανοί μας νοικοκυραίοι. Πόσο μάλλον που κατά την «τοπική ηθική», το θύμα… πήγαινε γυρεύοντας.

Κι αν όλα αυτά μπορούν, ως ένα βαθμό, να ερμηνευτούν με τους κώδικες των «κλειστών τόπων» (ενίοτε και με το «βουκολικό δίκαιο» που τους διέπει), προχθές το Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο της Ξάνθης κατάφερε με μία τραγική του απόφαση (ουσιαστικά με την αθώωση την κατηγορουμένων στον πρώτο βαθμό) να στείλει ένα απρόσμενο θεσμικό μήνυμα στους απανταχού επίδοξους βιαστές και παιδεραστές: ήγουν… μη μασάτε, μάγκες!

Όμως, το πλέον ανατριχιαστικό και σοκαριστικό της δίκης δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η απόφαση, αλλά ο συμβολισμός των ζητωκραυγών και των χειροκροτημάτων που ακολούθησαν της τελικής ετυμηγορίας. Είναι οι αηδιαστικές επευφημίες των δεκάδων φίλων και συγγενών των κατηγορουμένων που, «μέσω πανηγύρεων», ουσιαστικά επιβράβευαν το σιχαμερό τους έγκλημα και τους «παρέδωσαν» στους ενοχικούς συγχωριανούς τους, άσπιλους και αμόλυντους!

Ναι. Μπορεί το Δικαστήριο (του οποίου οι αποφάσεις για τέτοιου είδους υποθέσεις επηρεάζονται συνήθως από αυθαίρετα, έως τυποποιημένα, ψυχογραφήματα αντί από την ίδια τη δικογραφία) να έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται κατηγορία βιασμού, αλλά και μόνον που τρεις μαντράχαλοι ασελγούσαν επί μία νύχτα οργιαστικά επάνω στο σώμα ενός 15χρονου κοριτσιού, αρκούσε όχι για την δημόσια κατακραυγή τους (που μου είναι απεχθέστατη), αλλά για μία εκ βαθέων αυτοκριτική. Για μία ύστερη αυτοκάθαρση!

Αντ’ αυτών, οι κολλητοί και οι δικοί τους (άλλως και… συμπαραστάτες), επιλέγοντας (ασυνείδητα ή μη, μικρή σημασία έχει) τη συμπεριφορά του «νικητή», κατάφεραν να τεκμηριώσουν μία «δεύτερη αθώωση» πολύ πιο σημαντική από εκείνη του Δικαστηρίου, συνδράμοντας ουσιαστικά σε μία «αθώωση» εντός του «κοινού βίου». Και μαζί με αυτήν, το αποκρουστικότερο όλων: να ξαναφορτώσουν το στίγμα στο ρημαγμένο και απροστάτευτο κοριτσάκι.

Εν κατακλείδι; Όταν σταματήσεις να φοβάσαι το τέρας, δες τον καθρέφτη. Μπορεί το τέρας να είσαι… ΕΣΥ!

Πηγή: H Πολιτική Των Ανθρώπων

 

 

Share

Τα καλά νέα να λέγονται (απ’ όπου κι αν προέρχονται)

της Ζωής Γεωργίου

Στο Ισραήλ διαπιστώθηκε μια ευρεία συνήθεια ανδρών να δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο γυμνές φωτογραφίες πρώην ερωμένων τους. Οι γυναίκες που το κατήγγειλαν, δήλωσαν ότι, εξ αιτίας αυτών των φωτογραφιών, έχουν καταστεί αντικείμενα κοροϊδίας στη καθημερινή τους ζωή, έχουν αναγκαστεί να αλλάξουν δουλειά ή πόλη, έχουν προβλήματα στις  καινούργιες ερωτικές τους σχέσεις κλπ.

Κοινός παρανομαστής των μαρτυριών ήταν το αίσθημα του βιασμού που ένοιωθαν αυτές οι γυναίκες. Ως τέτοιο, δηλαδή βιασμό, το εξέλαβε και η νομοθεσία που θεσπίσθηκε ειδικά γι αυτό το φαινόμενο και προβλέπει κάθειρξη πέντε ετών  για τους δράστες. Ενδιαφέρον έχει και το σκεπτικό του νόμου που βασίζεται στο ότι ο βιασμός μπορεί να έχει πολλές μορφές.

Να προσθέσουμε εδώ ότι εκτός από τις πολλές κατακτήσεις που έχουν οι γυναίκες στο Ισραήλ για την ισότητα των δύο φύλων, όπως η παραπάνω, οι γυναικείες οργανώσεις είναι στην πρώτη σειρά του αγώνα για την ειρήνη, εδώ και δεκαετίες, χωρίς να υπολογίζουν το προσωπικό και κοινωνικό κόστος, που είναι πάντα βαρύ (φυλακίσεις, ξυλοδαρμοί, τραυματισμοί, απολύσεις από τις δουλειές τους κ.ά.).

 

 

 

Share

Ομαδικός βιασμός στο Δελχί: έναν χρόνο μετά, έχει αλλάξει τίποτα για τις γυναίκες στην Ινδία;

του Sunny Hundal

Χρειάστηκαν 14 μέρες για να καταγραφεί η κατηγορία του βιασμού και ακόμα 30 για να γίνει κάποια σύλληψη, διάστημα στο οποίο το θύμα αφαίρεσε τη ζωή του. Η άσχημη υπόθεση μιας δεκαεφτάχρονης που έπεσε θύμα απαγωγής από το χωριό της και βιάστηκε από δύο άντρες σε ένα χωράφι κατά τη διάρκεια της γιορτής του Diwali τον Νοέμβριο αναδείχτηκε μόνο μετά τον τρομακτικό ομαδικό βιασμό μιας άλλης φοιτήτριας στο Δελχί, στις 16 Δεκεμβρίου 2012, που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή.

Η εικοσιτριάχρονη φοιτήτρια γύριζε σπίτι από το σινεμά με έναν φίλο, όταν δέχτηκε βάρβαρη επίθεση από έξι άντρες σε ένα λεωφορείο. Η γυναίκα υπέκυψε στα τραύματά της μετά από 13 ημέρες, ενώ βρισκόταν στην εντατική στη Σιγκαπούρη, σε μια υπόθεση που προκάλεσε διαμαρτυρίες τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Έναν χρόνο μετά, είναι εύλογο το ερώτημα σχετικά με το τι διαφορετικό επιφέρουν τρομακτικές υποθέσεις σαν και αυτή στη μεταχείριση των γυναικών στην Ινδία.

Η μεγάλη αδερφή του κοριτσιού από το μικρό χωριό του Punjab που βιάστηκε στο χωράφι έχει δηλώσει πως αφού η έφηβη προσπάθησε να καταγγείλει το περιστατικό, οι αστυνομικοί πρώτα αρνήθηκαν να καταγράψουν την υπόθεση και μετά να την πείσουν να τα βρει με τους φερόμενους ως βιαστές της. «Σε κάποιες περιστάσεις, οι αστυνομικοί θα την έπαιρναν στο τμήμα αργά το βράδυ. Επίσης, προσπάθησαν να την αναγκάσουν να αποσύρει την καταγγελία». Οι θύτες απειλούσαν το θύμα τους και την οικογένειά της, χωρίς καμία απολύτως νομική κύρωση.

Στις 26 Δεκέμβρη η νεαρή γυναίκα κατάπιε δηλητήριο, την στιγμή που οι διαμαρτυρίες γιγαντώνονταν στο Δελχί. Ένας παρουσιαστής δήλωσε: «Ενώ οι δρόμοι του Δελχί ξεχειλίζουν από τις διαμαρτυρίες, χρειάστηκε η αυτοκτονία ενός δεκαεφτάχρονου θύματος βιασμού ώστε η αστυνομία να κάνει επιτέλους κάτι για την καταγγελία της. Ποιο το όφελος τώρα;»

Πολλοί άλλοι αναρωτιούνται το ίδιο. Η υπόθεση του ομαδικού βιασμού στο λεωφορείο στο Δελχί φαίνεται ότι ενθάρρυνε περισσότερες γυναίκες να καταγγείλουν τον βιασμό και τα μέσα ενημέρωσης να αναφέρουν αυτούς τους ισχυρισμούς, όμως κατά τα άλλα πολύ λίγα φαίνεται να έχουν αλλάξει. Σύντομα μετά τον βιασμό στο Δελχί, η ινδική κυβέρνηση εξέπληξε τους πάντες με το πόσο γρήγορα έστησε μια επιτροπή την επικαιροποίηση του νόμου και δεχόμενη τις περισσότερες από τις συστάσεις της (εκτός από την ποινικοποίηση του βιασμού εντός του γάμου, κάτι πολύ σημαντικό). Όμως, η ψήφιση προοδευτικών νομοθεσιών απέχει πολύ από την εφαρμογή τους, ειδικά σε μια χώρα όπου η αστυνομική διαφθορά είναι διαδεδομένη και οι θεσμοθετημένες απαγορεύσεις για την προίκα και την επιλογή του φύλου συχνά περιφρονούνται.

Τα τελευταία διαθέσιμα ετήσια στοιχεία δείχνουν ότι από τις 706 υποθέσεις βιασμών στο Νέο Δελχί το 2012, μόνο μία, η πιο διάσημη, κατέληξε σε καταδίκη. Η αστυνομία στο Δελχί κατέγραψε 501 κατηγορίες παρενόχλησης και 64 βιασμού μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 2012 και 4 Ιανουαρίου 2013 κι όμως, μόνο τέσσερεις έρευνες ξεκίνησαν. Σε διάστημα εννέα μηνών μέχρι τον φετινό Οκτώβρη, περίπου ο διπλάσιος αριθμός θυμάτων (1330) έχει παρουσιαστεί, ενώ έχουν γίνει τουλάχιστον τετραπλάσιες καταγγελίες για κακοποιήσεις.

Ένας τομέας που έχει αλλάξει τον προηγούμενο χρόνο είναι τα εθνικά ΜΜΕ, που διατήρησαν το ενδιαφέρον τους για ιστορίες βίας κατά των γυναικών καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. «Τα ΜΜΕ αύξησαν την ευαισθητοποίηση στο ότι στην Ινδία υπάρχουν αρκετά έμφυλα προβλήματα. Οι άνθρωποι επιτέλους συζητάνε για πράγματα που κρύβονταν κάτω από το χαλί. Μπορεί η συζήτηση στα ΜΜΕ να μην κάνει αρκετά για την εκπαίδευση των μαζών για το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, όμως κινείται σε σωστή κατεύθυνση», λέει η Krishna Khunti που εργάζεται σε φιλανθρωπικό ίδρυμα και ζει στη Βομβάη.

Μόλις τον περασμένο μήνα, κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση στο έγκριτο περιοδικό Tehelka έγιναν πρωτοσέλιδο, όταν ο αρχισυντάκτης Tarun Tejpal συνελήφθη και ανακρίθηκε. Ακόμα και η υπεύθυνη ύλης Shoma Chaudhury χρειάστηκε να παραιτηθεί λόγω των κατηγοριών για τον ρόλο της σε αυτή την υπόθεση.

Παρότι το αυξημένο ενδιαφέρον των μέσων μπορεί να κινητοποιήσει πολιτικούς και την αστυνομία, ακτιβιστές λένε ότι μπορεί επίσης να έχει ως αποτέλεσμα να προκαλέσει την διαπόμπευση των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική επίθεση. Κάποια θύματα βιασμού έχουν ακόμα και αποκαλύψει τις ταυτότητές τους σε μια προσπάθεια να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για τον αυξανόμενο αριθμό σεξουαλικών επιθέσεων.

Το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας στην Ινδία υπογραμμίζει τον βαθιά ριζωμένο μισογυνισμό μιας κοινωνίας όπου οι άντρες εκτιμούνται πολύ περισσότερο από τις γυναίκες. Πίσω στο 1991, ο οικονομολόγος Amartya Sen υπολόγιζε ότι η Ασία συνολικά είχε «χάσει» 100 εκατομμύρια γυναίκες. Αυτή η αισθητή διαφορά έχει μόνο χειροτερέψει στα χρόνια που ακολούθησαν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπάρχουν 37 εκατομμύρια λιγότερες γυναίκες από ότι άντρες (586.5 και 623.7 εκ. αντίστοιχα). Σε χώρες όπου και τα δύο φύλα λαμβάνουν παρόμοια φροντίδα, συνήθως οι γυναίκες είναι περισσότερες· η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κατά μέσο όρο 95 άντρες για κάθε 100 γυναίκες, για παράδειγμα. Για να ισοφαρίσει την πιο συντηρητική αναλογία 96 αντρών για κάθε 100 γυναίκες, η Ινδία θα χρειαζόταν ακόμα περίπου 23 εκ. γυναικών. Με άλλα λόγια, υπάρχουν περίπου 60 εκ. γυναικών που «αγνοούνται» από τον πληθυσμό της Ινδίας –περίπου όσος είναι και ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το χάσμα μεταξύ των φύλων οφείλεται σε έναν τοξικό συνδυασμό εμβρυοκτονιών, βρεφοκτονιών, εξαιρετικής παραμέλησης των κοριτσιών, δολοφονιών και εξαθλίωσης. Στα βόρεια και δυτικά κρατίδια, ειδικά στα μεσοαστικά στρώματα των πόλεων, δεν είναι ασυνήθιστες οι εκτρώσεις, απλώς επειδή οι οικογένειες δεν θέλουν κορίτσια. Μια γυναίκα κάτω των πέντε ετών έχει 75% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνει λόγω παραμέλησης από ότι ένα αγόρι – η μεγαλύτερη διαφορά στον κόσμο. Όμως, καθώς το κόστος της προίκας ανεβαίνει στην Ινδία, οι οικογένειες ολοένα και λιγότερο θέλουν να κάνουν κόρες και το ποσοστό φύλων για τις ηλικίες κάτω των 6 ετών πέφτει διαρκώς – από το υψηλό 983 κορίτσια για κάθε 1000 αγόρια το 1951, σε 914 κορίτσια το 2011.

Η Sehjo Singh, διευθύντρια των προγραμμάτων της ActionAid India δηλώνει: «Κατά την προηγούμενη δεκαετία παρατηρήσαμε ότι οι υπηρεσίες επιλογής φύλου, οι οποίες κάποτε περιορίζονταν στις αστικές περιοχές, τώρα εντοπίζονται και στις αγροτικές. Αυτές οι υπηρεσίες, όπως εξειδικευμένες μηχανές για υπερηχογραφήματα, γίνονται ολοένα και φθηνότερες, κάτι που τις καθιστά πιο προσβάσιμες στις αγροτικές οικογένειες. Η ActionAid είναι εξαιρετικά ανήσυχη για αυτή την εξελίξηκαι για το τι σημαίνει για τον μεγάλο αριθμό γυναικών που στην Ινδία σκοτώνονται πριν καν γεννηθούν».

Καθώς το κενό μεταξύ του αριθμού ανδρών και γυναικών μεγαλώνει διαρκώς, άντρες σε κάποιες βόρειες περιοχές δυσκολεύονται να βρουν συζύγους. Οι ΜΚΟ αναφέρουν «άνθιση του trafficking» καθώς οι ανύπαντροι άντρες στρέφονται στην πορνεία, τις απαγωγές, ακόμα και την αγορά νέων κοριτσιών ως «νύφες».

Τα σημάδια προόδου είναι περιορισμένα. Οι εκλογές αυτής της εβδομάδας στο Δελχί είδαν τους πολιτικούς να διαγωνίζονται για πολιτικές ασφάλειας των γυναικών για πρώτη φορά. «Το ίδιο το γεγονός ότι τα κόμματα συζητάνε για τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους είναι μια νίκη για το κίνημα για την ασφάλεια των γυναικών. Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί», δήλωσε η Sudha Sundararaman, γενική γραμματέας της ΜΚΟ AIDWA στην Wall Street Journal. Όμως άλλες πηγές στέκονται στις λίστες που κυριαρχούνται από άντρες ως απόδειξη ότι πρόκειται απλώς για λόγια.

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα DNA την προηγούμενη βδομάδα αναφέρει ότι μόλις 15% των γυναικών στην εμπορική πρωτεύουσα Βομβάη αισθάνεται ασφαλής όταν χρησιμοποιεί μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μετά τον θάνατο της δεκαεφτάχρονης, η αστυνομία του Punjab καθυστερημένα έδιωξε δύο αξιωματικούς για ανάρμοστη συμπεριφορά και κατηγόρησε έναν ακόμα ως υποκινητή της αυτοκτονίας της. Ο δικαστής της πολιτείας δήλωσε πως το δικαστικό σύστημα γίνεται τόσο αναποτελεσματικό και αργό που η βία κατά των γυναικών αυξάνεται γιατί οι εγκληματίες νιώθουν ότι δεν θα τιμωρηθούν. Η οικογένεια του θύματος δήλωσε στην τοπική τηλεόραση ότι τα τελευταία λόγια της έφηβης ήταν: «Δεν υπάρχει κανείς να μας ακούσει, μητέρα». Έναν χρόνο μετά από αυτά τα τρομερά περιστατικά, πολλές ακόμα γυναίκες στην Ινδία αισθάνονται ακριβώς έτσι.

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: guardian

 

 

Share

Ενημέρωση από τη δίκη του βιαστή της Ζωής Δακακλίδου

της  Όλγας Ζιώρη

Το πρωί της Δευτέρας 18 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας η δίκη για τον βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τον περασμένο Δεκέμβρη.

Η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά ηλεκτρισμένη καθώς οι συγγενείς και φίλοι της Ζωής είχαν καταφτάσει προκειμένου να είναι παρόντες σε μία δίκη που την περίμεναν καιρό.

Ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε στο δικαστήριο με χειροπέδες και συνοδευόμενος από αστυνομικούς. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κοιτάξω το πρόσωπου του κατηγορούμενου. Παρατηρούσα από μακριά το πρόσωπό του προσπαθώντας να εντοπίσω κάτι. Ίσως το φόβο; Τη μεταμέλεια; ..

Όταν διαβάστηκε το κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος ρωτήθηκε αν αποδέχεται την κατηγορία. Δήλωσε ένοχος και ζήτησε συγνώμη από την οικογένεια της Ζωής. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου, φανερά σε δύσκολη θέση, ζήτησε από το δικαστήριο να πραγματοποιηθεί ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη- ισχυρισμό που το δικαστήριο απέρριψε, καθώς όπως δήλωσε ο Εισαγγελέας δεν προέκυψαν στοιχεία που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε σώας τας φρένας.

Πρώτος μάρτυρας ο εμφανώς ταλαιπωρημένος πατέρας της Ζωής, ενώ ακολούθησε ο αδερφός και η αδερφή της Ζωής, η φίλη της Ζωής που βρισκόταν μαζί της το επίμαχο βράδυ, ένας γείτονας και ο πυροσβέστης και ο αστυνομικός που μετέβησαν στον τόπο του εγκλήματος. Οι μαρτυρίες προκάλεσαν έντονη αναστάτωση στο ακροατήριο. Όπως κατέθεσε ο αστυνομικός, ο κατηγορούμενος είχε συλληφθεί μόλις πριν 3-4 μήνες από το περιστατικό για απόπειρα βιασμού σε κεντρικό σημείο της πόλης.

Ακολούθησε η ανάγνωση των εγγράφων του φακέλου, όπως η ιατροδικαστική έκθεση στην οποία περιγραφόταν με λετομέρειες το έγκλημα και η κατάσταση του θύματος. Μόνο ανατριχίλα μπορούσε να προκαλέσει η περιγραφή, αφού ο βιασμός και η κακοποίηση διαπράχθηκαν με ιδιαίτερη σκληρότητα.

Κατά τη διάρκεια της δίκης όλων τα βλέμματα έπεφταν στον κατηγορούμενο το πρόσωπο του οποίου δεν πρόδιδε κάποιο συναίσθημα.

Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν, κατά τη γνώμη μου, η απολογία του κατηγορουμένου. Εξιστορούσε τα περιστατικά χωρίς ίχνος συναισθήματος στην φωνή του. Ακόμα και όταν του ζητήθηκε από την πρόεδρο του δικαστηρίου να περιγράψει με λεπτομέρειες το βιασμό και τον εμπρησμό της Ζωής, διηγούνταν τα περιστατικά με έναν ουδέτερο τόνο στη φωνή. Ο κατηγορούμενος υποστήριξε μεταξύ των άλλων ότι είχε πιει πολύ και δεν θυμόταν τι έκανε, όμως όπως εύστοχα σχολίασε η πρόεδρος του δικαστηρίου: «αν όλα αυτά τα κάνατε ενώ ήσασταν μεθυσμένος σκεφτείτε τι θα κάνατε αν ήσασταν νηφάλιος!». Ο κατηγορούμενος είπε χαρακτηριστικά: «της έβαλα φωτιά για να σβήσω τα αποδεικτικά στοιχεία». Όταν ερωτήθηκε γιατί βρέθηκε το κινητό της Ζωής στο πατάρι του σπιτιού του, δήλωσε ότι «ήταν καλό κινητό, καλή μάρκα, ήθελα να το χρησιμοποιήσω». Έπειτα τον βιασμό και τον εμπρησμό του θύματος, ο κατηγορούμενος επέστρεψε σπίτι του και την επόμενη ημέρα πέρασε από τον τόπο του εγκλήματος και έπειτα άνοιξε το μανάβικο το οποίο διατηρούσε.

Ένιωσα μέσα μου τόσο θυμό και πιο πολύ θλίψη για την οικογένεια της Ζωής που έπρεπε να είναι παρόντες και να ακούνε ξανά και ξανά λεπτομέρειες του αποτρόπαιου αυτού εγκλήματος.

Η αγόρευση της συνηγόρου της οικογένειας ήταν ιδιαίτερα συγκινητική καθώς ζήτησε από την Έδρα να υπερασπιστεί τη Ζωή και να καταδικάσει τον κατηγορούμενο προκειμένου να μην κινδυνεύσει και άλλη γυναίκα ποτέ ξανά.

Ο Εισαγγελέας με τη σειρά του ευχαρίστησε την οικογένεια της Ζωής για την αξιοπρέπεια με την οποία παραστάθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης.

Το δικαστήριο καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ισόβια κάθειρξη για την ανθρωποκτονία και 25 χρόνια για τον βιασμό και τον εμπρησμό της άτυχης κοπέλας.

 

Διαβάστε ακόμα

Δίκη για το φόνο της Ζωής Δαλακλίδου

Μια ημέρα, δύο φόνοι γυναικών…

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

 

Share

Δίκη για το φόνο της Ζωής Δαλακλίδου

 

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης, έβγαλε μια σύντομη ανακοίνωση για τη δίκη αυτή:

Το πρωί της Δευτέρας 18 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας η δίκη για τον βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τον περασμένο Δεκέμβρη.

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης, καταγγέλλοντας κάθε τέτοιο περιστατικό (και σε συνέχεια της πορείας και εκδήλωσης ενάντια στη βία κατά των γυναικών που είχε διοργανώσει τον περασμένο Μάρτη με αφορμή τον βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής), παρευρέθηκε στο χώρο του δικαστηρίου σε ειρηνική διαμαρτυρία (με πανό), για να καταγγείλει την κυρίαρχη αντίληψη που θέλει τα εγκλήματα κατά των γυναικών μεμονωμένα περιστατικά και συνέπειες της οικονομικής κρίσης, με δράστες «διεστραμμένα» ή «ψυχικά ασταθή» άτομα.

Θέση μας είναι ότι η έμφυλη βία είναι απόρροια ενός πατριαρχικού και σεξιστικού συστήματος που διαποτίζει ολόκληρη την κοινωνία.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Η δικηγόρος Όλγα Ζιώρη, που βρέθηκε στην Καβάλα και παρακολούθησε τη δίκη, μας έστειλε μια δική της συνοπτική μαρτυρία:

“Σήμερα παρακολούθησα από την αρχή μέχρι το τέλος την δίκη και καταδίκη του δράκου της Ξάνθης που κατηγορείτο για την άγρια δολοφονία της 34χρονης Ζωής Δαλακλίδου τα περασμένα Χριστούγεννα.

Το δικαστήριο αποφάσισε ως ποινή την ισόβια κάθειρξη για την ανθρωποκτονία και 25 χρόνια για τον βιασμό και τον εμπρησμό της άτυχης κοπέλας.

Η ατμόσφαιρα στο δικαστήριο βαριά,οι μαρτυρίες της οικογένειας της Ζωής ανατριχιαστικιές. Η πιο συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν η απολογία του κατηγορουμένου ο οποίος περιέγραφε βήμα προς βήμα τις κινήσεις του…Είχαμε ανατριχιάσει όλοι από το ειδεχθές έγκλημα και από τον δράστη ο οποίος ακόμα και κατά την απολογία του δεν έδειξε ίχνος μεταμέλειας και περιέγραφε τις κινήσεις του με ένα ουδέτερο τόνο στη φωνή. Ακόμα έχω ένα έντονο σφίξιμο ακόμα και μετά το άκουσμα της ποινής καθώς αυτό δεν θα φέρει τη Ζωή πίσω.”

 

 

 

Share

Η Μυρτώ ζει

της Σίσσυς Βωβού

Η υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας της μικρής Μυρτώς στην Πάρο το καλοκαίρι του 2012, βγήκε πριν λίγες μέρες στη δημοσιότητα, με αφορμή τη δίκη του επίδοξου δολοφόνου.

Το πρώτο θετικό στοιχείο, που εμείς γνωρίζαμε ήδη λόγω της ενασχόλησής μας με τα σχετικά ζητήματα, είναι ότι η μικρή Μυρτώ ζει, ότι βρίσκεται σε βαριά αναπηρία σε κέντρο αποκατάστασης των ΗΠΑ, στη Βοστώνη. Φυσικά εκφράζουμε τις ευχές μας και πάλι για τη 16χρονη τώρα Μυρτώ, να ξεπεράσει, ει δυνατόν, την αναπηρία της.

Η υπόθεση βγήκε εξαιτίας της δίκης που επρόκειτο να γίνει στη Σύρο, για την απόπειρα φόνου. Οι γονείς της κοπέλας ζήτησαν αναβολή γιατί βρίσκονται κοντά στο παιδί τους, ενώ ο Αχμέτ Βακάς που κατηγορείται για την επίθεση και είναι έγκλειστος στις φυλακές Γρεβενών, καταδικάστηκε για ψευδή στοιχεία ως προς την ηλικία του, σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή. Φαίνεται από τα δημοσιεύματα, ότι το θέμα του βιασμού δεν υπάρχει πλέον στο κατηγορητήριο, όπως συνέβαινε στην αρχή. Πάντως το σεξουαλικό κίνητρο είναι ολοκάθαρο.

Αυτές τις ημέρες, εξαιτίας της Παγκόσμιας Ημέρας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών γίνονται εκδηλώσεις, συζητήσεις, και αναθερμαίνεται η αποφασιστικότητα πολλών οργανώσεων να αντιμετωπιστεί αυτό το αποκρουστικό φαινόμενο, να πάψει να κυλάει το αίμα των γυναικών στο βωμό των σχέσεων εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων.

Αξίζει για τους παραπάνω λόγους να στηλιτευθεί έντονα η ρατσιστική χρησιμοποίηση της φονικής αυτής επίθεσης επειδή ο παρ’ ολίγον φονιάς είναι μετανάστης. Υπήρξαν κινητοποιήσεις ακροδεξιών με αυτό το σκεπτικό, κάτι που υποβαθμίζει και υποτιμά την ουσία του αγώνα για την εξάλειψη της βίας λόγω φύλου. Ο μετανάστης δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο κτήνος από τον ντόπιο όταν ασκεί τέτοιου είδους βία, ιδιαίτερα τις πιο ακραίες μορφές της. Πολλοί πολίτες της Σύρου που απορρίπτουν την ρατσιστική κινητοποίηση με αφορμή αυτή την υπόθεση, κατηγορούνται ότι είναι με το μέρος του βιαστή, κάτι εξωφρενικό, που βρίσκει έρεισμα μόνο στα ρατσιστικά μυαλά.

Η νεαρή Μυρτώ χρειάζεται ένα ειδικό μηχάνημα για τη διατροφή και την επικοινωνία της, αξίας 18.600 ευρώ, και όμως το κράτος, η ελληνική πολιτεία δεν το παρέχει. Ούτε και οι επιχειρηματίες προθυμοποιήθηκαν, απ’ ότι μαθαίνουμε, παρά μόνο κάποιες κοπέλες από τους συλλόγους των ομογενών για να συγκεντρωθούν τα χρήματα.

 

 

Share

Μαζικοί βιασμοί και βασανισμοί μεταναστών πριν το ναυάγιο της Λαμπεντούζα

Συγκλονιστικές μαρτυρίες για βασανιστήρια και βιασμούς από το κύκλωμα διακίνησης μεταναστών μεταφέρουν επιζώντες του μοιραίου ναυαγίου της 3ης Οκτωβρίου που σημειώθηκε ανοιχτά της Λαμπεντούζα.

«Από ό,τι μας είπαν επιζήσαντες του ναυαγίου της 3ης Οκτωβρίου, γυναίκες (που επέβαιναν στο σκάφος) βιάστηκαν μαζικά από μέλη της εγκληματικής συμμορίας που εμπλέκονται στην παράνομη διακίνηση μεταναστών» δήλωσε ο επικεφαλής της αστυνομίας του Αγκριτζέντο της Σικελίας.

Οι βιασμοί και τα βασανιστήρια φέρεται να πραγματοποιήθηκαν σε κέντρο κράτησης στη συνοριακή περιοχή ανάμεσα στο Σουδάν και τη Λιβύη, πριν από την έναρξη του ταξιδιού.

Οκτώ μετανάστες από την Ερυθραία αναγνώρισαν έναν 24χρονο Σομαλό ως έναν από τους επικεφαλής της σπείρας, ο οποίος και συνελήφθη από την αστυνομία. Ο συλληφθείς προσποιείτο ότι ήταν μετανάστης και κρυβόταν ανάμεσα στο πλήθος στο κέντρο κράτησης της Λαμπεντούζα.

Οι μετανάστες αφηγήθηκαν στις Αρχές τα βασανιστήρια στα οποία υπεβλήθησαν πριν από την έναρξη του ταξιδιού τους, το οποίο κατέληξε σε τραγωδία με τον θάνατο 366 ανθρώπων.

Κατήγγειλαν ότι μέλη της συμμορίας τούς ξυλοκόπησαν και τους υπέβαλαν σε βασανιστήρια με ηλεκτροσόκ, μέχρι να πληρώσουν και την τελευταία δεκάρα για τη μεταφορά τους.

Κάθε απόγευμα τα μέλη της σπείρας, διαρκώς οπλισμένα με καλάσνικοφ, έβγαζαν έξω δύο γυναίκες, τις χτυπούσαν και τις βίαζαν, δήλωσε ένας από τους μετανάστες. Ένα απόγευμα μία από τις γυναίκες επέστρεψε μόνη: την άλλη την είχαν δολοφονήσει.

Η εφημερίδα Corriere della Sera μεταφέρει, επίσης, τη μαρτυρία μιας γυναίκας: «Ένα απόγευμα με εξανάγκασε δια της βίας ο Σομαλός (σ.σ. αναφέρεται στον άνδρα που συνελήφθη) μαζί με άλλους δύο δικούς του να βγω έξω. Αφού με έριξαν στο έδαφος και με φίμωσαν, με περιέλουσαν με βενζίνη, προκαλώντας μου εγκαύματα. Στη συνέχεια, καθώς δεν ήταν ακόμα ικανοποιημένοι, με βίασαν και οι τρεις, ο ένας μετά τον άλλο».

Σε αυτό το «στρατόπεδο συγκέντρωσης» οι μετανάστες έμειναν για ένα μήνα. Σύμφωνα με μαρτυρίες, τουλάχιστον 20 γυναίκες κακοποιήθηκαν και βιάστηκαν.

Το χρονικό της σύλληψης του Σομαλού

Ο 24χρονος Σομαλός, τον οποίο μετανάστες αναγνώρισαν ως έναν από τους αρχηγούς της σπείρας και βασανιστή, επέζησε του ναυαγίου και έφτασε στη Λαμπεντούζα.

Ο άνδρας, ο οποίος ονομάζεται Μουχάμουντ Ελμί Μουχιντίν, προσποιείτο ότι ήταν μετανάστης που προσπαθούσε να ξεφύγει από τη φτώχεια και τη βία της πατρίδας του.

Στη διάρκεια των ημερών που ακολούθησαν το ναυάγιο, οκτώ μετανάστες από την Ερυθραία τον αναγνώρισαν. Ένας από αυτούς κάλεσε την αστυνομία, ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες που αναφέρουν ότι μετανάστες επιχείρησαν να τον λιντσάρουν.

Υπό άκρα μυστικότητα, αστυνομικοί έφτασαν στη Λαμπεντούζα και παρουσία εισαγγελέα συγκέντρωσαν μαρτυρίες από μετανάστες. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, ο 24χρονος συμμετείχε στους βιασμούς και τα βασανιστήρια.

Την Παρασκευή η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη του 24χρονου, ο οποίος μεταφέρθηκε στο Παλέρμο. Από εκεί μεταφέρθηκε στις φυλακές του Αγκριτζέντο, όπου και ανακρίνεται.

Κατηγορείται για αρκετά σοβαρά αδικήματα: εκτός από τον βιασμό, κατηγορείται για υποκίνηση σε παράνομη μετανάστευση, απαγωγή, διακίνηση μεταναστών και συμμετοχή σε οργανωμένο έγκλημα. Αντιμετωπίζει ποινή κάθειρξης έως 30 έτη.

Στη διάρκεια της αστυνομικής επιχείρησης -η οποία πραγματοποιήθηκε υπό άκρα μυστικότητα-, η αστυνομία συνέλαβε και έναν 47χρονο Παλαιστίνιο, ο οποίος κατηγορείται ότι μετέφερε παράνομα στη Λαμπεντούζα μία ομάδα Σύρων.

Πηγή: in.gr

 

Share

Τέσσερις μαθητές κατηγορούνται για βιασμό ανήλικης στην Κύπρο

Σοκ έχει προκαλέσει στην κοινή γνώμη η υπόθεση βιασμού 13χρονης μαθήτριας, με φερόμενους ως δράστες τέσσερις μαθητές, ηλικίας από 14 έως 17 ετών, εναντίον των οποίων το Δικαστήριο Λεμεσού εξέδωσε σήμερα διάταγμα διήμερης κράτησης.

Οι τέσσερις θεωρούνται ύποπτοι σε υπόθεση βιασμού, σεξουαλικής εκμετάλλευσης και διαφθοράς της μαθήτριας. Ελεύθερος αφέθηκε ένας μαθητής 13 ετών, ο οποίος είχε συλληφθεί για την ίδια υπόθεση.

Λόγω της σοβαρότητας της υπόθεσης και του λεπτού χειρισμού της από τους αστυνομικούς ανακριτές, η διαδικασία ενώπιον του δικαστηρίου διεξήχθη κεκλεισμένων των θυρών, όπου οι μαθητές παραδέχτηκαν ότι είχαν σεξουαλικές επαφές με την ανήλικη, ωστόσο, υποστήριξαν ότι αυτό έγινε με τη θέλησή της.

Η συγκλονιστική υπόθεση αποκαλύφθηκε, όταν η μαθήτρια εκμυστηρεύτηκε σε καθηγήτριά της ότι έπεσε θύμα ομαδικού βιασμού και στη συνέχεια βασανιστικής ψυχολογικής πίεσης, αφού οι ύποπτοι την εκβίαζαν με αποκαλύψεις.

Σύμφωνα με την ανήλικη, οι τέσσερις μαθητές είχαν βιντεοσκοπήσει τα πάντα με τα κινητά τηλέφωνά τους και την εκβίαζαν ότι εάν αποκάλυπτε σε οποιονδήποτε τι συνέβη θα δημοσιοποιούσαν το βίντεο. Την υπόθεση κατήγγειλαν στην αστυνομία οι γονείς και η καθηγήτρια της μαθήτριας.

Πηγή: Καθημερινή 

 

Share

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

του Γιάννη Κοντού

Η σεξουαλική παρενόχληση γυναικών στην Αίγυπτο, τόσο κατά την προ, όσο και, κυρίως, κατά τη μετά- Ταχρίρ περίοδο έχει αναδειχτεί μόνο συγκυριακά, παρά τη σοβαρότητά της. Σε μια προσπάθεια να φωτίσουμε τις αιτίες που συντελούν στη γέννηση και την αναπαραγωγή του φαινομένου αυτού, να αποτιμήσουμε την ανάδυση ομάδων αυτοάμυνας γυναικών, καθώς και να προβούμε σε μια συνολικότερη εκτίμηση για την πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο, ένα και πλέον μήνα μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του Ισλαμιστή Προέδρου Μόρσι από το στρατό, συζητούμε με την Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ, Μουσουλμάνα φεμινίστρια ακτιβίστρια, μπλόγκερ και συνιδρύτρια του κινήματος Bassma. Το κίνημα Bassma, το οποίο τον Ιούλιο συμπλήρωσε ένα χρόνο ύπαρξης, ασχολείται με ζητήματα που εκτιμά ότι παραμελούνται από την τοπική κοινωνία, όπως η σεξουαλική παρενόχληση, ενώ έχει γίνει γνωστό για τη διοργάνωση περιπολιών σε δρόμους και σταθμούς μετρό στο Κάιρο, αποσκοπώντας στη μη βίαιη αποτροπή περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών και στην παράδοση των δραστών, ή όσων εκδηλώνουν τέτοια πρόθεση, στις Αρχές.

Πώς ερμηνεύεις τη σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών στην Αίγυπτο, τόσο κατά την προ, όσο και κατά τη μετά-Ταχρίρ περίοδο;

Η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο. Οι γυναίκες συχνά υποτιμώνται και δε γίνονται σεβαστές, συνεπώς οι άνθρωποι θεωρούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να κάνουν ό,τι θέλουν. Τα αιγυπτιακά mainstream Μ.Μ.Ε. συνήθως απεικονίζουν τις γυναίκες ως σεξουαλικά αντικείμενα κι αυτό τις απανθρωποποιεί. Η Αίγυπτος έχει υποφέρει και ακόμη υποφέρει από καταπίεση και αδικία, οι οποίες ωθούν τους ανθρώπους να καταφεύγουν στη βία, προκειμένου να πετύχουν ό,τι επιθυμούν. Οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο από όλους σε τέτοιες βίαιες κοινωνίες.

Είσαι μία από τις συνιδρύτριες του κινήματος Bassma. Μπορείς να μου πεις περισσότερα γι’ αυτό; Σε ποιο βαθμό διαφέρει από άλλες πρωτοβουλίες παρόμοιου προσανατολισμού, όπως η Operation Anti-Sexual Harassment ή η Tahrir Bodyguard; Έχετε ποτέ συνεργαστεί ή το σκέφτεστε;

Συνιδρύσαμε το «Bassma» μετά από μια σεξουαλική επίθεση που υπέστη μια φίλη μου. Συνειδητοποίησα πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η σεξουαλική παρενόχληση, η οποία είναι προϊόν της έλλειψης αποδοχής της διαφορετικότητας του καθενός και της κατηγοριοποίησής του ως «άλλου», γεγονός που οδηγεί ευθέως στην άσκηση βίας. Η απόρριψη της βίας, των στερεοτύπων και των διακρίσεων βάσει φυλής, εθνότητας, χρώματος ή φύλου είναι από τις καταστατικές αρχές του «Bassma». Διαδίδουμε την επίγνωση της σπουδαιότητας της απόρριψης της βίας και της αλληλοαποδοχής, στα πλαίσια του αγώνα μας εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης. Διαφέρουμε από τις άλλες ομάδες, γιατί δουλεύουμε εκτός πλατείας Ταχρίρ, εστιάζοντας τώρα στο Κάιρο, ενώ η «OpAntiSH» και η «Tahrir Bodyguard» δίνουν έμφαση στην πλατεία Ταχρίρ και μόνο κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Εμείς, από την άλλη πλευρά, κάνουμε σχέδια και δουλεύουμε σε ετήσια βάση. Η συνεργασία μας, επομένως, με τις άλλες ομάδες είναι ελάχιστη.

Αποφεύγοντας να πάρετε το νόμο στα χέρια σας και, αντίθετα, βοηθώντας στη δίκαιη εφαρμογή του από τις Αρχές θα πρέπει να είναι απαιτητικό. Πώς καταφέρνετε να μην ξεπερνάτε τα όρια;

Με τη βοήθεια πολλής εκπαίδευσης πάνω στο διάλογο, τον αυτοέλεγχο και την επιλογή ενός ηγέτη εμπιστοσύνης για κάθε επιμέρους ομάδα. Η βία αναδύεται, όταν οι άνθρωποι τριγύρω σου συμφωνούν με αυτή. Τα μέλη μας υποβάλλονται σε πολλή εκπαίδευση και συμμετέχουν σε focus groups, για να συνειδητοποιήσουν πόσο βλαπτική είναι η βία. Όποιο μέλος ξεπεράσει τα όρια, απομακρύνεται αυτομάτως από το κίνημα.

Πώς αντιλαμβάνεσαι τον φεμινισμό, ως Μουσουλμάνα ακτιβίστρια;

Τον αντιλαμβάνομαι ως ελευθερία επιλογής. Είμαι υπέρ της επιλογής. Πιστεύω ότι ο Αλλάχ (Θεός) μας έδωσε ένα σπουδαίο δώρο, την ελευθερία επιλογής, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν να μας το πάρει.

Η Αίγυπτος κλυδωνίζεται και βρίσκεται στο χείλος ενός εμφυλίου, μετά την ανατροπή του Προέδρου Μόρσι . Τι εκτιμάς ότι θα συμβεί στο κοντινό μέλλον, όσο αβέβαιη μια τέτοια εκτίμηση μπορεί να είναι;

Ο στρατός δε θα μας αφήσει να οδηγηθούμε σε έναν εμφύλιο. Πιθανότατα θα εξαλείψει Μουσουλμανική Αδελφότητα, πριν αυτό συμβεί. Στην πραγματικότητα προβλέπω ασφάλεια, γιατί ο στρατός θα υποσχεθεί ασφάλεια και σταθερότητα, με αντάλλαγμα τη σιωπή και τη συναίνεση των πολιτών. Έτσι θα επιστρέψουμε στην καταπίεση, αλλά όσοι υπακούν θα είναι ασφαλείς. Επιστρέφουμε σε μια εποχή πιο σκοτεινή από εκείνη του καθεστώτος Μουμπάρακ…

Περισσότερες πληροφορίες για το κίνημα Bassma μπορείτε να αναζητήσετε εδώ

Το μπλογκ της Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ εδώ

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Διαβάστε σχετικά

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share