Subscribe via RSS Feed

Tag: "βιασμός"

Αναγκαστικοί γάμοι – κατεστημένοι βιασμοί

της Ρένας Δούρου

Η περίπτωση της 11χρονης Νάντα αλ Άχνταλ, στην Υεμένη, που χάρη στη δημοσιότητα που πήρε η περίπτωσή της, γλίτωσε από τον γάμο, που ήθελε να της επιβάλλει η οικογένειά της, έφερε στο προσκήνιο μια σκληρή πραγματικότητα. Εκείνη των υποχρεωτικών γάμων ανήλικων κοριτσιών (όχι μόνο στην Υεμένη αλλά και σε πολλές άλλες χώρες στην Αφρική ή την Ασία) ως… εθίμου… Σύμφωνα με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, ένα κορίτσι στα εννιά, στις αναπτυσσόμενες χώρες, θα παντρευτεί πριν κλείσει τα 15 της χρόνια. Υπολογίζεται δε, ότι αν δεν συμβούν καταλυτικά γεγονότα, ως το 2020, 14.2 εκατομμύρια κορίτσια θα γίνουν νύφες…

Τα περισσότερα από τα κορίτσια αυτά είναι φτωχά, δεν πηγαίνουν σχολείο και ζουν σε αγροτικές περιοχές. Οι μισοί από αυτούς τους «γάμους» (που κανονικά θα έπρεπε να ονομάζονται βιασμοί) γίνονται στην Ασία, το 1/5 στην Αφρική. Πίσω από αυτούς τους γάμους, που κανονίζουν οι οικογένειες, βρίσκονται οικονομικοί λόγοι (φτώχεια) και πολιτισμικά έθιμα, χωρίς να υπολογίζονται οι καταλυτικές (ενίοτε και μοιραίες) συνέπειες στις ζωές των μικρών κοριτσιών που θρυμματίζονται… Οι γονείς δηλαδή θεωρούν ότι έτσι «διασφαλίζονται» τα κορίτσια τους – εκείνο που συμβαίνει είναι ότι, πέραν των άλλων ψυχολογικών συνεπειών, απειλείται άμεσα η υγεία τους. Οι επιπλοκές της εγκυμοσύνης και των γεννήσεων, είναι η βασική αιτία θανάτου κοριτσιών ηλικίας από 15 ως 19 ετών στις αναπτυσσόμενες χώρες… Δηλαδή με το φαινόμενο αυτό συνδέονται και μια σειρά άλλων συμπτωμάτων, όπως η θνησιμότητα των μητέρων, η θνησιμότητα των νεογνών, η βία κατά των γυναικών.

Και μπορεί διεθνείς συμβάσεις του ΟΗΕ και άλλων διεθνών οργανισμών να καταδικάζουν τους καταναγκαστικούς γάμους – βιασμούς εκατομμυρίων κοριτσιών (μάλιστα στις 11 Οκτωβρίου του 2012 διοργανώθηκε η πρώτη διεθνής Ημέρα Κοριτσιού – Παιδιού), αυτοί καλά κρατούν.

Η λύση του προβλήματος δεν είναι εύκολη. Και δυστυχώς δεν υπάρχουν θαυματουργικές προτάσεις. Ο ΟΗΕ, που ασχολείται συστηματικά με το θέμα, προτείνει πολυεπίπεδη αντιμετώπιση με ιδιαίτερη έμφαση στον παράγοντα «εκπαίδευση». Το σχολείο αποτελεί ασπίδα προστασίας για τα κορίτσια ενώ παράλληλα πρέπει και οι κοινότητες να εκπαιδευτούν σχετικά με τις καταστροφικές συνέπειες που έχουν οι καταναγκαστικοί γάμοι των κοριτσιών, στην υγεία των ίδιων ενώ επηρεάζουν αρνητικές και τις κοινωνίες. Προτείνεται παράλληλα, για τα κορίτσια που παντρεύτηκαν με αυτόν τον τρόπο, να παραμένουν όσο το δυνατόν περισσότερο στο σχολείο και, ως νέες μητέρες, να βρίσκονται υπό διαρκή ιατρική παρακολούθηση. Βέβαια τεράστιο ρόλο παίζει η ενημέρωση των οικογενειών – στο σημείο αυτό για παράδειγμα, η δημοσιότητα που πήρε η πρόσφατη περίπτωση της 11χρονης στην Υεμένη, τράβηξε την προσοχή, δημοσιοποιώντας το ζήτημα.

Ο δρόμος πάντως είναι μακρύς. Και κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί θαύματα. Κάτι που σημαίνει ότι για εκατομμύρια κορίτσια η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη… Και η Νάντα αλ Άχνταλ ήταν η εξαίρεση στον κανόνα…

 

Δείτε ακόμη

Συγκλονιστική μαρτυρία 11χρονης από την Υεμένη για αναγκαστικό γάμο

 

Share

Δικαιοσύνη για τον βιασμό τριών τουριστριών

Σε 12 χρόνια κάθειρξη χωρίς αναστολή και 3 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων καταδικάστηκε χθες ο βιαστής τουριστριών, με ομόφωνη απόφαση από δικαστές/δικαστίνες και ενόρκους. Δεν αναγνωρίστηκε κανένα ελαφρυντικό. Νιώθουμε ικανοποίηση για την τιμωρία του βιαστή καθώς και για την απόφαση να μην υπάρξει αναστολή εκτέλεσης, όπως είχαμε απαιτήσει σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας.

Σε όλη τη διάρκεια της δίκης η Πρωτοβουλία μας ήταν παρούσα. Υπήρξε τεράστια καθυστέρηση στην απόδοση δικαιοσύνης, κάτι για το οποίο είχαμε διαμαρτυρηθεί με ανακοινώσεις, συνεντεύξεις και κινητοποιήσεις μπροστά στα δικαστήρια. Υπενθυμίζουμε ότι ο ένοχος συνελήφθη το 2005 κι ενώ έχει καταδικαστεί για τον βιασμό της μιας εκ των τεσσάρων τουριστριών ήδη και σε δεύτερο βαθμό (το 2012), για τις τρεις άλλες μόλις εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό μετά -από 8 χρόνια! Η παρέμβασή μας στον δημόσιο χώρο και η πίεση που ασκήσαμε για την συνειδητοποίηση της ανάγκης για τιμωρία του κατά συρροή βιαστή εδώ και τρία χρόνια βοήθησε στην εκδίκαση της υπόθεσης. Η καταδίκη του ήταν επακόλουθη, με τα συντριπτικά στοιχεία που υπήρχαν εναντίον του αλλά και τις δικές του ανακριτικές καταθέσεις.

Στην τελευταία συνεδρίαση αγόρευσε η εισαγγελέας και οι δικηγόροι ενώ, όταν στο τέλος ο κατηγορούμενος επανέλαβε ότι δεν έκανε βιασμό, ούτε καν είχε σεξουαλική επαφή με τις γυναίκες, το μόνο του σφάλμα ήταν ότι έδινε μυστικά το χαπάκι Stilnox μέσα σε μια τυρόπιττα. Σημειώνουμε ότι σύμφωνα με το νόμο η χορήγηση ουσιών οποιουδήποτε είδους που μπορούν να επιφέρουν διαταραχή της σκέψης, της συγκέντρωσης ή της βούλησης είναι βία.

Ο δικηγόρος υπεράσπισης ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος είναι ηθικά καταδικαστέος γιατί ενώ ήταν παντρεμένος πήγαινε στην Πλάκα και έκανε φλερτ. Σύγχυζε κι αυτός το φλερτ με τον βιασμό, σύμφωνα με μια πλατειά διαδεδομένη αντίληψη -ιδιαίτερα στους άντρες- που δεν μπορεί να ξεχωρίσει μεταξύ του μεσογειακού εραστή και του μεσογειακού βιαστή. Ζήτησε συνεπώς να μην τιμωρηθεί ο πελάτης του, προσθέτοντας ότι η οικογένειά του είναι φτωχή και δεν έχει πόρους και επιπλέον, τα δύο παιδιά του τον χρειάζονται. Ο βιαστής, ο δικηγόρος του καθώς και ένας σημαντικός μάρτυρας, στηλίτευσαν τους πρώτους δύο δικηγόρους γιατί δεν τον προστάτευσαν ως κατηγορούμενο κατά την ανάκριση, ενώ την τελευταία και για πολλά χρόνια συνήγορο ότι έκανε πολιτική αντιπαράθεση με το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι και αυτό δεν βοήθησε την υπεράσπιση.

Η πολιτική αγωγή από το Παρατηρητήριο του Ελσίνκι οργανώθηκε συστηματικά, με δεδομένη όλη την γραφειοκρατία που οφειλόταν στο ότι οι γυναίκες ήταν από ξένες χώρες. Η δίκη χωρίς την παρουσία των θυμάτων είναι ένα καλό προηγούμενο για τις δίκες βιασμού, ώστε όταν υπάρχουν επαρκή στοιχεία να μην χρειάζεται οι γυναίκες να παρίστανται στο δικαστήριο και να υποφέρουν. Οι παθούσες ενημερώθηκαν αμέσως και νιώθουν ικανοποίηση γιατί αποδόθηκε δικαιοσύνη.

Ο βιασμός τουριστριών θεωρείται καλό και ακίνδυνο σπορ από πολλούς άνδρες και η χθεσινή βαριά καταδίκη, έστω και καθυστερημένη, πρέπει να κοινοποιηθεί και να γίνει γνωστή στον δημόσιο χώρο. Το κρίσιμο είναι η αυτονομία του γυναικείου σώματος και η σεξουαλική αυτοδιάθεση των γυναικών. Δεν υπάρχουν αναλώσιμες γυναίκες, ούτε αναλώσιμες τουρίστριες.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία δίκαιη και ισότιμη, όπου, μεταξύ άλλων, ο βιασμός θα είναι αδιανόητος και κατά συνέπεια δεν θα υπάρχουν φυλακές.

Ζητούμε από όλους τους φορείς της πολιτείας, και πρωτίστως από τη Γραμματεία Ισότητας να εντάξουν ως προτεραιότητά τους την ηθική απονομιμοποίηση του βιασμού, ιδίως των τουριστριών που θεωρείται ότι «τα θέλουν», παράλληλα με την ενημέρωση για τις καταδίκες. Απαιτούμε την στήριξη των θυμάτων από την πολιτεία και την καταδίκη των βιαστών χωρίς καθυστερήσεις!

Αθήνα, 13-6-2013

 

Πηγή: Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

Share

Η δίκη του βιαστή με την τυρόπιττα

των Σίσσυ Βωβού και Ζωή Γεωργίου

Άρχισε επιτέλους σήμερα η δίκη του κατηγορούμενου για βιασμούς κατά συρροή, τριών τουριστριών το 2005, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο, όπου η Φεμινιστική Πρωτοβουλία είχε καλέσει για διαμαρτυρία με το αίτημα «Όχι Άλλη Αναβολή». Η διαμαρτυρία έγινε το πρωί έξω από τον Άρειο Πάγο, ενώ μετά τις 10.30 μπήκαμε στο δικαστήριο για να παρακολουθήσουμε τη δίκη.

Ο κατηγορούμενος έχει ήδη καταδικαστεί σε 5 χρόνια κάθειρξης για το ίδιο κακούργημα, τον βιασμό μιας τέταρτης τουρίστριας, τον Μάρτιο του 2012 τελεσίδικα.

Οι παθούσες και ενάγουσες δεν ήταν παρούσες, γιατί προφανώς δεν μπορούσαν να έρθουν για πολλοστή φορά από τις μακρινές τους χώρες (Αυστραλία, Καναδά) υφιστάμενες όλη την ταλαιπωρία και ξοδεύοντας χρήματα που ποτέ δεν τους επέστρεψε το ελληνικό κράτος όπως όφειλε.

Συνήγορος πολιτικής αγωγής η Ηλέκτρα Κούτρα και ο κ. Κούτρας, από το Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι.

Δικηγόρος του κατηγορουμένου ήταν ο κ. Φώτιος Χαρίτος, απ’ ότι μάθαμε υποψήφιος βουλευτής του ΛΑΟΣ στις τελευταίες εκλογές. Αν και έλειπαν οι εγκαλούσες, δεν ζήτησε αναβολή και δήλωσε πως αν και η απουσία συνιστά λόγο για αναβολή, εκείνος δεν την ζητά επειδή έχουν γίνει πολλά δημοσιεύματα στο εξωτερικό και είναι εις βάρος της χώρας.

Ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε στο δικαστήριο με χειροπέδες, προφανώς εκτίοντας κάποιο τμήμα της ποινής του για την πρώτη βιασθείσα, ή επειδή έχει παραβιασει κάποιους όρους.  Όταν διαβάστηκε το κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος ρωτήθηκε αν αποδέχεται την κατηγορία. Είπε ότι ναι μεν έβαλε το χάπι STILNOX σε κάποια τυρόπιττα που τους πρόσφερε, πράγμα για το οποίο έχει μετανιώσει και ζητά συγνώμη από τις γυναίκες, όμως δεν υπήρξε καμιά σεξουαλική επαφή με τις εγκαλούσες, άρα δεν υπήρξε βιασμός. Το γιατί τις πήγαινε στο ξενοδοχείο αφού δεν είχε σκοπό ούτε συναινετική σεξουαλική επαφή ούτε βιασμό, είναι ένα ερώτημα που καλούνται να αναλύσουν οι ψυχίατροι και σίγουρα θα του υποβληθεί στη συνέχεια της δίκης.

Οι δηλώσεις των δύο από τις τρεις εγκαλουσών διαβάστηκαν στο ακροατήριο, και συνεπώς είναι πλέον δημόσια έγγραφα. Επικαλούνται τις ανακριτικές καταθέσεις του κατηγορούμενου.

Στην δήλωσή της η Dana Saint, αυστραλιανής εθνικότητας, αναφέρει:

Επαναλαμβάνω την υποβληθείσα στις 22 Μαρτίου 2010 παράσταση πολιτικής αγωγής κατά του κατηγορουμένου Εμμανουήλ Αριστόβουλου του Κωνσταντίνου για χρηματική ικανοποίηση με το ποσό των 50 ευρώ με επιφύλαξη της ηθικής βλάβης που υπέστην από την ενέργειά του βιασμού μου στις 9 Ιουλίου 2005 στην Αθήνα, όπως περιγράφεται στο βούλευμα 802/2006 του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών. Τα γεγονότα του βιασμού μου έχουν άλλωστε συνομολογηθεί από τον κατηγορούμενο στις απολογίες του. Σύμφωνα με το Άρθρο 336.1 ΠΚ «Όποιος με σωματική βία … εξαναγκάζει άλλον σε συνουσία … τιμωρείται με κάθειρξη». Σύμφωνα με το Άρθρο 13.Δ ΠΚ «σωματική βία συνιστά και η περιαγωγή άλλου σε κατάσταση αναισθησίας ή ανικανότητας για αντίσταση με υπνωτικά ή ναρκωτικά ή άλλα ανάλογα μέσα». Ο κατηγορούμενος στις 26 Σεπτεμβρίου 2005, στην έκθεση εξέτασής του ανέφερε ότι «πλησίασα τις τέσσερις αυτές κοπέλες [μια από τις οποίες ήμουνα εγώ] … τους προσέφερα τυρόπιτα ή σπανακόπιτα στις οποίες έριχνα ένα (1) χαπάκι “STILNOX” το οποίο διέλυα με τα χέρια μου, προκειμένου να τις χαλαρώσω και όχι να τις κοιμίσω, τις πήγαινα στο … κατάστημα πωλήσεως ποτών στο οποίο πίναμε και οι δύο μερικά ποτά κυρίως κρασί και κανένα ούζο και στη συνέχεια τις οδηγούσα σε διάφορα ξενοδοχεία της περιοχής της Πλάκας όπου και ερχόμουν σε εξώγαμε συνουσία μαζί τους … όλες οι κοπέλες που προανέφερα ζαλιζόντουσαν λόγω του συνδυασμού του “STILNOX” και του ποτού … όταν κάναμε έρωτα ήταν ζαλισμένες είχαν όμως τις αισθήσεις τους.» Επιπρόσθετα, στο απολογητικό υπόμνημά του της 29 Σεπτεμβρίου 2005, προσέθεσε πως «χορήγησα σε αυτές με τέχνασμα το φάρμακο “Stilnox”… χωρίς να τις ενημερώσω και χωρίς τη συγκατάθεσή τους». Συνομολόγησε δηλαδή ότι χρησιμοποίησε σωματική βία με περιαγωγή των θυμάτων του –άρα και εμένα- σε κατάσταση ανικανότητας για αντίσταση με υπνωτικό που τους χορήγησε με δόλο και χωρίς να αυτά να το γνωρίζουν, του οποίου η κεντρική κατασταλτική επίδραση είναι αυξημένη όταν συνδυάζεται με λήψη οινοπνευματώδους ποτού όπως φαίνεται και στο φύλλο οδηγιών χρήσης του “STILNOX” που περιλαμβάνεται στη δικογραφία, ώστε να εξαναγκάσει τα θύματά του –άρα και εμένα- σε συνουσία.

Η Νatalie Karneef από τον Καναδά, επικαλείται επίσης τις ίδιες δηλώσεις του κατηγορούμενου κατά την ανάκριση.

Πρώτος μάρτυρας κατέθεσε ο αστυνομικός που είχε δεχθεί ως τότε αξιωματικός υπηρεσίας την καταγγελία στο Α.Τ. της Ακρόπολης της μιας από τις εγκαλούσες και εξέθεσε τα γεγονότα τα οποία καταγράφονται και στις ανακριτικές καταθέσεις, τα οποία συμφωνούν με τις παραπάνω δηλώσεις του ίδιου του κατηγορούμενου.

Η δίκη διακόπηκε για την Παρασκευή 7 Ιουνίου, ενώ φαίνεται ότι τα στοιχεία είναι τόσο συντριπτικά, ώστε μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι θα τελειώσει επιτέλους η ατιμωρησία του βιασμού για 8 χρόνια από την τέλεση του κακουργήματος.

Νιώθουμε ότι έχουμε βάλει ένα μικρό λιθαράκι για να δικαστεί επιτέλους ο «βιαστής με την τυρόπιττα», αφού καταγγείλαμε τόσο τεκμηριωμένα την αρνησιδικία της προηγούμενης δικηγόρου του και την κωλυσιεργία, ώστε κανένα δικαστήριο να μην μπορεί πια να καιροπετάξει άλλο την υπόθεση.

Η ανησυχία είναι μήπως η απόφαση του δικαστηρίου, που έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι θα είναι καταδικαστική, δώσει στον Ε.Α. την ελευθερία μέχρι την έφεση, οπότε θα υπάρξει ένα ακόμα γαϊτανάκι αναβολών.

3/6/2013

 

Περισσότερα

Όχι άλλη αναβολή για τη δίκη βιασμού τριών τουριστριών!

8 Φεβρουαρίου, έξω από τον Άρειο Πάγο

Ο βιασμός είναι κακούργημα – Ζητούμε δικαιοσύνη για τα θύματα

Θύμα βιασμού σε Κωνσταντοπούλου: «Αντί να είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας»

Ζωή με τον βιασμό επί οκτώ χρόνια!

 

 

Share

Τι είναι καλύτερο, να είσαι βιαστής του ελληνικού λαού ή βιαστής τουριστριών;

της Σίσσυς Βωβού

Τι είναι καλύτερο, να είσαι βιαστής του ελληνικού λαού ή βιαστής τουριστριών;  Ή, αν το βάλουμε αλλιώς ποιο είναι το χειρότερο;

Κάπως έτσι εξελίχτηκε ένας ακόμα διαξιφισμός μέσα στην Επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρ που οι εργασίες της διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών, αλλά όποιο Μέσον θέλει τις δημοσιεύει.

Στο koutipandoras.gr γράφτηκε ένα άρθρο με τίτλο Μήνυση Κωνσταντοπούλου σε Ρήγα για συκοφαντική δυσφήμιση. Και γιατί θα μηνύσει η Κωνσταντοπούλου τον Ρήγα, σύμφωνα με το δημοσίευμα;

Το ποτήρι ξεχείλισε για τη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία αναγκάστηκε να καταθέσει μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση σε βάρος του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Ρήγα, ο οποίος κατά τη διάρκεια της κατάθεσης στην Προανακριτική Επιτροπή για τη Λίστα Λαγκάρντ του πρώην υπουργού Φίλιππου Σαχινίδη θεώρησε σκόπιμο να χαρακτηρίσει για μια ακόμα φορά τη συνάδελφό του «υπερασπίστρια βιαστών».

Κι γιατί να ξεχειλίσει το ποτήρι αν σε αποκαλούν «υπερασπίστρια βιαστών», όταν καμαρώνεις εδώ και χρόνια ότι υπερασπίζεσαι έναν αθώο άνθρωπο, που καθόλου βιαστής δεν είναι, παρά το ότι έχει καταδικαστεί και σε βαθμό Εφετείου σε 5ετή κάθειρξη για βιασμό μιας τουρίστριας από βορειοευρωπαϊκή χώρα;

Στις στιχομυθίες που ανταλλάχτηκαν μεταξύ του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Ρήγα και της βουλεύτριας του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντοπούλου, ο μεν την αποκαλούσε «υπερασπίστρια βιαστών» που παρακώλυε τη δικαιοσύνη, η δε τον κατάγγειλε για «βιαστή του ελληνικού λαού». Ποιό είναι καλύτερο και ποιο χειρότερο;

Αν βέβαια γίνει αυτή η μήνυση και διεξαχθεί αυτή η δίκη, πράγμα χλωμό, θα γελάσει ο κάθε πικραμένος βιαστής, γιατί θα δει σχεδόν σύσσωμη την αντιμνημονιακή και αριστερή παράταξη που αγωνίζεται για την κοινωνική δικαιοσύνη, να υπερασπίζεται τον βιαστή και να λέει ότι δεν είναι βιασμός όταν έχει κάποιος παρασύρει μια τουρίστρια σε ξενοδοχείο αφού πρώτα της έδωσε υπνωτικό χαπάκι μυστικά, και μετά την οδήγησε να πιει αλκοόλ, πράγμα που αντενδείκνυται και φέρνει το άτομο σε παραλυσία, είναι «μια συναινετική σεξουαλική πράξη». Και όταν έχει τέσσερις καταγγελίες καρμπόν από γυναίκες που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους, και καταγγέλλουν τον ίδιο άντρα, τότε ο κάθε αντιμνημονιακός και η κάθε αντιμνημονιακή θα πουν ότι «τις ξέρουμε τις τουρίστριες, έρχονται για να ξεσκιστούν με τους μεσογειακούς εραστές».

Υπάρχει η βεβαιότητα, ότι αυτός ο βουλευτής Ρήγας και κάθε άλλος που προσπαθεί να συγκαλύψει τις ατασθαλίες του ΠΑΣΟΚ και της εξουσίας γενικά, ανακαλύπτει ένα ελάττωμα βουλεύτριας του ΣΥΡΙΖΑ, και μάλιστα πολύ σοβαρό αφού πρόκειται για αρνησιδικία σε βιασμό, για να κρύψει τα δικά του. Και φυσικά δεν ξεφεύγει από κανέναν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο έκανε αυτή τη γυναίκα βουλεύτρια, αλλά στη συνέχεια και υπεύθυνη του τομέα Δικαιοσύνης και αυτό προλειαίνει το τι θα γίνει με τους βιαστές στην περίπτωση που πάρει την κυβέρνηση. Είναι αναμενόμενο η κάθε πολιτική παράταξη να προσπαθεί βγάλει στα φόρα τα άπλυτα της άλλης για να κερδίσει πόντους.

Ξαναείπαμε ότι για κάποιες από εμάς τις φεμινίστριες, οι δύο αξίες που οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε δεν συμψηφίζονται. Δηλαδή, και οι πλούσιοι πρέπει να πληρώσουν φόρους και οι κυβερνήσεις δεν πρέπει να τους συγκαλύπτουν με την απόκρυψη αυτής ή της όποιας άλλης λίστας, και οι βιαστές πρέπει να τιμωρούνται. Όταν όμως λειτουργεί κάποιος σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου τα δικαιώματα των γυναικών έρχονται δεύτερα ή εκατοστά, τότε όπως πολλά κόμματα, ακόμα και το κόμμα της αριστεράς θεωρεί δικαίωμά του να συγκαλύπτει την βουλεύτρια και τη δράση υπεράσπισης του βιαστή, και μάλιστα όταν κάποιες μιλάμε γι’ αυτό να βγάζει ανακοινώσεις ότι αυτά προέρχονται από σκοτεινούς κύκλους. Έστω κι αν μας ξέρει μια μια και όλες μαζί.

Και ας μην ξεχνάμε ότι το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ έχει καταγγελθεί από την ίδια στο δικαστήριο, όταν ένα μυστικό και προσωπικό γράμμα του προς αυτήν το υπέβαλε ως αναγνωστέο έγγραφο. Θεωρητικά δηλαδή αυτό το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παραπεμφθεί και να δικαστεί γιατί της έστειλε ένα μυστικό γράμμα όπου της έλεγε περίπου τα ανωτέρω.

Το επόμενο ερώτημα, είναι γιατί το Κουτί της Πανδώρας, και γιατί τόσοι άνθρωποι της αριστεράς, άνδρες και γυναίκες, ακόμα και κάποιες φεμινίστριες δεν θέλουν να στηλιτεύσουν, τουλάχιστον δημόσια, τέτοιες συμπεριφορές που αντιμάχονται τα γυναικεία δικαιώματα;

Εξηγήσεις πάντα υπάρχουν. Όταν έχουμε να κάνουμε με μια δηλωμένη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν θα αντιστρατευθεί τέτοια συμπεριφορά, αντίθετα θα καταγγείλει όσες μιλάνε, γιατί «βλάπτουν τον αγώνα για την αποκάλυψη των ενόχων της φοροδιαφυγής ή των συνενόχων τους πολιτικών», τότε ο κάθε ένας και η κάθε μια που πιστεύουν στον ΣΥΡΙΖΑ και στην κοινωνική αλλαγή προτιμούν να ακολουθήσουν την επίσημη θέση. Υπάρχουν όμως και άλλοι λόγοι. Εξαρτήσεις, άνθρωποι που δεν θέλουν για διάφορους λόγους να τα χαλάσουν με την ηγεσία και την ομοψυχία, που συναρτούν την υπόστασή τους σε διάφορα μετερίζια της πολιτικής και της διανόησης με αυτή την ομοψυχία, αλλά και άνθρωποι που για ποταπότερους λόγους είτε σιωπούν είτε ξιφουλκούν ενάντια σε κάποιες φεμινίστριες. Γιατί στο τέλος τέλος ποιός ξεχνάει ότι αύριο μεθαύριο ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει κυβέρνηση, άρα όποιος/όποια τεντώνει τα σχοινιά με την ηγεσία, μπορεί να χάσει.

Αν δεν υπήρχε ο φόβος και η συνενοχή, πατριαρχία δεν θα υπήρχε. Αν εμείς οι γυναίκες αγωνιζόμασταν για τα δικαιώματά μας χωρίς συμψηφισμούς, θα ήμασταν σε καλύτερη θέση. Αν είχαμε ένα ισχυρό φεμινιστικό κίνημα, τέτοια δεν θα περνούσαν. Το συμπέρασμα πάντα ίδιο, έως μονότονο: Να μην φοβόμαστε την αλήθεια, είναι σκληρό να συγκρουόμαστε, αλλά είναι το μόνο που φέρνει αλλαγή.

Τη Δευτέρα 3 Ιουνίου είναι ορισμένη δικάσιμος για τρεις από τις τέσσερεις τουρίστριες, με κατηγορούμενο τον ίδιο άνδρα ως κατά συρροή βιαστή.

Εμείς θα είμαστε έξω από τα δικαστήρια της Αλεξάνδρας, για να πούμε για μια ακόμα φορά «όχι άλλη αναβολή της δίκης» και να θυμίσουμε ότι η υπόθεση είναι του 2005, και οκτώ χρόνια μετά δεν έχει ξεκινήσει η δίκη.

Ζητάμε δικαιοσύνη για τα θύματα του βιασμού και γενικότερα της έμφυλης βίας.

 

Περισσότερα

Όχι άλλη αναβολή για τη δίκη βιασμού τριών τουριστριών!

 

Share

Νέο βιβλίο αμαυρώνει την ιδανική εικόνα που επικρατεί για τους ήρωες πολέμου

Η συμπεριφορά των στρατιωτών απέναντι στις γυναίκες σε κάθε πόλεμο, οι βιασμοί και παλιότερα η απαγωγή γυναικών από τους νικητές για να τις πουλήσουν  σκλάβες, είναι ένα τεράστιο και αποσιωπημένο θέμα. Χαρακτηριστικά, ο Αμίν Μαλούφ στο βιβλίο του “Οι σταυροφορίες από την πλευρά των Αράβων” (τη δεκαετία του 1980) γράφει, σύμφωνα με τη μνήμη μου:  Όταν κατέλαβαν την πόλη, ο στρατηγός έδωσε στους στρατιώτες τρεις μέρες (ή πέντε μέρες) για πλιάτσικο και βιασμό γυναικών. Για τον δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο είναι γνωστή η βάρβαρη συμπεριφορά των Ρώσων όταν κατέλαβαν το Βερολίνο όσο και οι άπειροι βιασμοί. Αυτοί, βλέπετε, ήταν αντιφασίστες… και εντολή για σεβασμό των πολιτών και των γυναικών προφανώς δεν υπήρχε. Υπάρχουν πολλά βιβλία από φεμινίστριες γι’ αυτό το θέμα.

Η συμπεριφορά των Σέρβων στρατιωτών, και μάλιστα των άτυπων στρατιωτικών ομάδων,  στον εθνικιστικό πόλεμο της Βοσνίας απέναντι στις γυναίκες και οι ομαδικοί βιασμοί, και μάλιστα με στόχο την ταπείνωση του αντιπάλου και την εθνική εκκαθάριση, έγινε τεράστιο θέμα στο φεμινιστικό κίνημα στη δεκαετία του 1990. Εξαιτίας αυτής της μαζικής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών τέθηκε στον ΟΗΕ το αίτημα να συμπεριληφθεί ο βιασμός στον πόλεμο στα εγκλήματα πολέμου, και αυτό το αίτημα ικανοποιήθηκε και πλέον ο βιασμός θεωρείται έγκλημα πολέμου και τιμωρείται ως τέτοιο. Η εφαρμογή βέβαια αυτού του νόμου, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία.

Φυσικά, κι εδώ όπως και παντού αλλού, η εργαλειοποίηση των δικαιωμάτων των γυναικών είναι τεράστια, και το συμπέρασμά μας ήταν και πρέπει να είναι ένα και μοναδικό: Ο βιασμός είναι κακούργημα κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, και δεν εξαρτούμε την καταγγελία αυτού του κακουργήματος από το αν είμαστε υπέρ ή κατά αυτών που το πράττουν, όπως συμβαίνει πολύ συχνά.

Σίσσυ Βωβού

 

Η σκοτεινή πλευρά των Αμερικανών στρατιωτών στη Γαλλία του ’40

Οι αμερικανοί στρατιώτες που πολέμησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παρουσιάζονται πάντα σαν αξιέπαινοι πολεμιστές όμως ένα νέο βιβλίο αποκαλύπτει τη σκοτεινή πλευρά τους στην απελευθερωμένη Γαλλία, όπου έκλεβαν και βίαζαν κατά κόρον.

Στο βιβλίο «What Soldiers Do: Sex and the American GI in World War II France» (Τι κάνουν οι στρατιώτες: Σεξ και οι αμερικανοί στρατιώτες στη Γαλλία στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο), η Μέρι Λουίζ Ρόμπερτς, καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν στις ΗΠΑ, αμαυρώνει την ιδανική εικόνα που επικρατεί για τους ήρωες πολέμου.

Οι απελευθερωτές έκαναν πολλή φασαρία και έπιναν υπερβολικά. Ετρεχαν με τα τζιπ τους, τσακώνονταν στους δρόμους, έκλεβαν και είχαν μονομανία με τις Γαλλίδες. Ηθελαν σεξ _ μερικοί τζάμπα, άλλοι επί χρήμασι, άλλοι δια της βίας.

Ύστερα από τέσσερα χρόνια γερμανικής κατοχής, οι Γάλλοι υποδέχτηκαν τους αμερικανούς στρατιώτες που έκαναν την απόβαση στη Νορμανδία στις 6 Ιουνίου 1944 ως απελευθερωτές. Αλλά ως τα τέλη του ίδιου καλοκαιριού, μεγάλος αριθμός γυναικών ανέφερε βιασμούς από στρατιώτες. Μαζί με τον φόβο, εξαπλώθηκε και ένα ανέκδοτο: «Οι άντρες μας κρυβόντουσαν από τους Γερμανούς. Αλλά μόλις ήρθαν οι Αμερικανοί, έπρεπε να κρύψουμε τις γυναίκες».

Η Ρόμπερτς πιστεύει ότι ενώ τους στρατιώτες τους ακολουθεί η φήμη ότι βιάζουν σε πολλούς πολέμους, οι Αμερικανοί είχαν εν πολλοίς εξαιρεθεί από αυτό το στερεότυπο. Η ιστορική έρευνα έχει δώσει ελάχιστη σημασία σ’ αυτή τη σκοτεινή πλευρά της απελευθέρωσης της Ευρώπης που επί καιρό θεωρούταν ταμπού τόσο στις ΗΠΑ όσο και στη Γαλλία.

Σύμφωνα με τη Ρόμπερτς, η αμερικανική προπαγάνδα δεν πούλησε τον πόλεμο στους στρατιώτες ως αγώνα για την ελευθερία αλλά σαν μια «σεξουαλική περιπέτεια». Η Γαλλία «είναι ένας τεράστιος οίκος ανοχής» φαντασιωνόταν το περιοδικό «Life» της εποχής, «στον οποίο κατοικούν 40 εκατομμύρια ηδονιστές που περνούν τον καιρό τους τρώγοντας, πίνοντας και κάνοντας έρωτα». Το «Stars and Stripes», το επίσημο περιοδικό του αμερικανικού στρατού, δίδασκε στους στρατιώτες γερμανικές φράσεις όπως «Waffen niederlegen» (Πέταξε τα όπλα σου). Αλλά οι γαλλικές φράσεις που τους πρότεινε ήταν διαφορετικές: «Εχεις όμορφα μάτια», «Δεν είμαι παντρεμένος» και «Είναι οι γονείς σου σπίτι;».

Μετά τη νίκη, οι στρατιώτες θεώρησαν ότι είχε φθάσει ο καιρός για την ανταμοιβή τους. Η Ρόμπερτς γράφει ότι όταν χαίρονταν τις γαλλίδες, επιβεβαίωναν όχι μόνο τον ανδρισμό τους αλλά, κατά κάποιον τρόπο, και το νέο καθεστώς των ΗΠΑ σαν υπερδύναμη. Από την άλλη πλευρά, ύστερα από την ήττα τους από τους Γερμανούς, πολλοί Γάλλοι εκλάμβαναν την ανεξέλεγκτη συμπεριφορά των Αμερικανών στη χώρα τους ως μια ακόμη ταπείνωση. Αν και οι Γάλλοι ήταν επισήμως ανάμεσα στις νικήτριες δυνάμεις, οι Αμερικανοί είχαν πλέον το πάνω χέρι.

Πηγή: το Βήμα

 

Share

Όχι άλλη αναβολή για τη δίκη βιασμού τριών τουριστριών!

Διαμαρτυρία μπροστά στα δικαστήρια της Αλεξάνδρας 3 Ιουνίου 9 π.μ.

Για τις 3 Ιουνίου έχει οριστεί η δίκη εναντίον κατηγορουμένου για κατά συρροή βιασμούς, το 2005, με καταγγέλλουσες 3 τουρίστριες από την Αυστραλία και τον Καναδά. Είναι η γνωστή περίπτωση του «βιαστή με την τυρόπιτα», ο οποίος ήδη έχει καταδικαστεί σε κάθειρξη 5 χρόνων και σε βαθμό Εφετείου για μια τέταρτη, Βορειοευρωπαία γυναίκα.

Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος παραπέμφθηκε αρχικά για κατά συρροή βιασμό 4 τουριστριών, μιας Βορειοευρωπαίας, μιας Καναδής και δύο Αυστραλέζων. Η δίκη όμως διαχωρίστηκε λόγω της απουσίας των  τριών γυναικών που δεν είχαν κλητευθεί νόμιμα στις μακρινές χώρες τους, οπότε η όλη διαδικασία για αυτές χρονοτριβεί μέχρι σήμερα.

Θυμίζουμε ότι ο κατηγορούμενος για κατά συρροή βιασμούς τριγύριζε στην Πλάκα, πλησίαζε νεαρές τουρίστριες και πρότεινε σε αυτές να τις ξεναγήσει. Τους πρόσφερε μια τυρόπιτα  μέσα στην οποία είχε βάλει το υπναγωγό χάπι STILNOX και παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό (συνδυασμός που έντονα αντενδείκνυται), για να έρθουν τάχα στο «πνεύμα των Θεών», μετά, υποβασταζόμενες, τις οδηγούσε σε παρακείμενο ξενοδοχείο,  τις βίαζε και έφευγε.

Ο βιαστής συνελήφθη, μετά από έρευνα του διεξήγαγε το τοπικό αστυνομικό τμήμα στην περιοχή, ενώ συνέχιζε την εγκληματική δράση του, και αναγνωρίσθηκε στη συνέχεια από όλες τις καταγγέλλουσες. Η νεαρή γυναίκα για την οποία έχει ήδη καταδικαστεί, κινδύνεψε  να χάσει τη ζωή της ως συνέπεια άκρως επικίνδυνης συμπεριφοράς του δράστη.

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία παρακολούθησε τη δίκη της πρώτης καταγγέλλουσας στο Εφετείο, με τις απίστευτα πολλές συνεδριάσεις, καθυστερήσεις και κωλυσιεργίες. Ως συνήθως και σ’ αυτήν τη δίκη, καταγγέλθηκαν οι γυναικείες οργανώσεις που ήμασταν παρούσες, ότι, υποτίθεται, σκοπό είχαμε να επηρεάσουμε το δικαστήριο και να καταδικαστεί ένας αθώος άνθρωπος.

Να τονίσουμε ότι από τις τρεις εγκαλούσες γυναίκες, η Αυστραλή ήρθε 3 φορές από την πατρίδα της και η Καναδή 1 φορά από τη δική της για να παραστούν στη δίκη του βιαστή τους, κι αντ’ αυτού έπρεπε να υποστούν την ψυχική ταλαιπωρία  της αναβολής. Η δίκη έχει αναβληθεί 7 φορές, τις  4 λόγω αποχής δικηγόρων, δικαστικών υπαλλήλων ή εκλογών, τις  3 λόγω αιτήματος του κατηγορουμένου ή της δικηγόρου του. Απαιτούμε να μην αναβληθεί και πάλι, μετά από 8 χρόνια αναβολών.

Απαιτούμε την καταδίκη των βιαστών και την επιβολή των προβλεπόμενων αυστηρών ποινών. Ο βιασμός είναι βία, παραβίαση του σώματος της γυναίκας και συνήθως συνοδεύεται και από άλλες σωματικές βλάβες. Είναι ψυχικό τραύμα για τις γυναίκες, διαρκής πηγή φόβου στο φιλικό περιβάλλον, στο σχολείο, στο δρόμο ή ακόμα και μέσα στο ίδιο το σπίτι, ανεξαρτήτως ηλικίας. Η πρόσφατη υπόθεση 40χρονου που συνελήφθη στα Πετράλωνα με κατηγορία ότι έχει ασελγήσει σε 20 μαθήτριες, δείχνει για άλλη μια φορά την έκταση που έχει η βία κατά των γυναικών, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν μικρά παιδιά.

Απαιτούμε δικαιοσύνη για τα θύματα βιασμού. Απαιτούμε από τα δικαστήρια να μην δείχνουν επιείκεια και να μην αναγνωρίζουν ελαφρυντικά σε αυτού του είδους τα κακουργήματα. Απαιτούμε στις περιπτώσεις καταδίκης να μην αφήνουν ελεύθερο μέχρι την έφεση τον βιαστή, όπως έγινε τον περασμένο Μάρτη 2013 στην περίπτωση της γυναίκας από τις Φιλιππίνες, όπου ο καταδικασμένος βιαστής τελικά δεν παρέστη στο εφετείο και είναι καταζητούμενος μεν, αλλά ελεύθερος. Το θύμα δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει την κατάθλιψη που της έχει προκαλέσει ο βιασμός, η καθυστέρηση της δίκης και η εκ των πραγμάτων ατιμωρησία και μας ρωτάει διαρκώς, «Πώς γίνεται αυτός να μην κάνει φυλακή, να μην τιμωρηθεί;»

 

Για αυτούς τους λόγους, καλούμε να προχωρήσει αποφασιστικά η δίκη του βιαστή με την τυρόπιτα και να δικαιωθούν τα θύματα, έστω και μετά τις τερατώδεις καθυστερήσεις που υπήρξαν.

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

Αθήνα, 29/5/2013

Πηγή: feministikiprotovoulia

Share

Πετράλωνα: 40χρονος άνδρας συνελήφθη για αποπλάνηση ανήλικων κοριτσιών

Ένας 40χρονος άνδρας συνελήφθη το απόγευμα του Σαββάτου στα Πετράλωνα για αποπλάνηση και ασελγείς πράξεις σε βάρος ανήλικων κοριτσιών. Mάλιστα ο δράστης νωρίτερα, προσποιούμενος τον αστυνομικό, προσέγγισε ανήλικη και προέβη σε ασελγείς πράξεις σε βάρος της.

Όπως έγινε γνωστό ο 40χρονος ιδιωτικός υπάλληλος εντόπιζε ανήλικες μαθήτριες, ηλικίας 8 έως 14 ετών την ώρα που έφευγαν από το σχολείο τους, μετά την λήξη των μαθημάτων. Στη συνέχεια τις ακολουθούσε μέχρι την είσοδο των πολυκατοικιών στις οποίες διέμεναν. Μάλιστα για να μην γίνει αντιληπτός κινούνταν με μοτοσικλέτες διαφόρων τύπων και φορούσε πάντα προστατευτικό κράνος.

Στη συνέχεια εισέρχονταν μαζί με τα κορίτσια στις πολυκατοικίες και προσποιούμενος τον αστυνομικό, επιδεικνύοντας κάποια έγγραφα από το πορτοφόλι του, τις παραπλανούσε ότι διενεργεί έρευνα για κλοπή στο σχολείο ή για ναρκωτικά και τις οδηγούσε σε απόμερο κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, όπου  προέβαινε σε ασελγείς πράξεις σε βάρος τους.

Από την μέχρι τώρα έρευνα έχει διαπιστωθεί ότι, κατά την τελευταία πενταετία, έχει ενεργήσει ασελγείς πράξεις σε βάρος 21 ανήλικων κοριτσιών σε διάφορες περιοχές της Αθήνας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο δράστης τη δεκαετία 1995 – 2005 είχε συλληφθεί δύο φορές, για αδικήματα τα οποία στρέφονται κατά της γενετήσιας ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανηλίκων κάτω των δώδεκα ετών, για τα οποία έχει καταδικασθεί και φυλακισθεί.

Σε βάρος του 40χρονου σχηματίσθηκε σχετική ποινική δικογραφία και οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Θεσσαλονίκη: Πατέρας βίαζε επί μία 10ετία την ανήλικη κόρη του

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την τραγική αυτή είδηση που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα μέσα. Θα θέλαμε όμως να σημειώσουμε ότι λεπτομέρειες όπως η «κατανάλωση αλκοόλ» θα έπρεπε να παραλείπονται από τα δημοσιεύματα, καθώς λειτουργούν σαν δικαιολόγηση του δράστη και των πράξεών του.

ΦΣ

Τραγική ιστορία αποκαλύφθηκε σε χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη. Πατέρας, 36ετών, ομολόγησε ότι βίαζε επί σειρά ετών τη 16χρονη, σήμερα, κόρη του. Πρόκειται για Αλβανό υπήκοο, ο οποίος συνελήφθη και παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο 36χρονος είναι άνεργος και έκανε συχνά κατανάλωση αλκοόλ. Ο ίδιος φέρεται να αποκάλυψε στις διωκτικές αρχές ότι βίαζε από την ηλικία των 6 ετών την κόρη του. Η μητέρα του ανήλικου κοριτσιού δεν αντιλήφθηκε το παραμικρό όλα αυτά τα χρόνια, καθώς οι πράξεις συνέβαιναν κατά την ώρα της απουσίας της από το σπίτι.

Η τραγωδία αποκαλύφθηκε, όταν η μαθήτρια της Γ’ τάξης του Γυμνασίου αποπειράθηκε να κόψει τις φλέβες της, μην αντέχοντας το μαρτύριο που ζούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Ο 36χρονος συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης. Σε βάρος του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για βιασμό ανηλίκου, αποπλάνηση και αιμομιξία κατά συρροή, σε βαθμό κακουργήματος, και παραπέμφθηκε να απολογηθεί σε ανακριτή.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Φωτό: Άνοιξη 2013, γυναίκες καραδαίνουν μαχαίρια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους βιασμούς, που μένουν ατιμώρητοι

 

της Ελένης Τσερεζόλε

«Αν δεν κυνηγούσα τις γυναίκες, οι φίλοι μου θα με περνούσαν για ομοφυλόφιλο». Με τον τρόπο αυτό ένας αιγύπτιος έφηβος που τον συνέλαβαν πρόσφατα να παρενοχλεί σεξουαλικά μια γυναίκα στην Αλεξάνδρεια, δικαιολόγησε την πράξη του. Το περιστατικό, πέρα από αποκαλυπτικό μιας γενικευμένης νοοτροπίας τόσο έναντι των γυναικών όσο και έναντι των ομοφυλόφιλων στην Αίγυπτο, είναι και… σπάνιο. Ελάχιστες δηλαδή είναι οι φορές που οι άνδρες οι οποίοι επιτίθενται μαζικά και κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες σε δημόσιους χώρους, συλλαμβάνονται και προσάγονται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Τις περισσότερες φορές, είτε δεν συλλαμβάνονται καθόλου είτε τα θύματα, υπό τις πολλαπλές πιέσεις (εκ μέρους των οικογενειών των ιδίων, των δραστών, της αστυνομίας, κ.α.) κάνουν πίσω. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Για παράδειγμα, το 2006, νεαρές γυναίκες δέχθηκαν επίθεση από ομάδα ανδρών, στο κέντρο του Καΐρου, χωρίς η αστυνομία να παρέμβει. Απλά σήμερα, μετά από την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ αλλά και χάρη στο θάρρος μερικών γυναικών που έπεσαν θύματα τέτοιων επιθέσεων, να τις δημοσιοποιήσουν, έχει έλθει δυναμικά στο προσκήνιο, αναγκάζοντας τους δημόσιους παράγοντες, από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που είναι στην εξουσία, ως διάφορες οργανώσεις, να πάρουν θέση.

Οι βίαιες και μαζικές αυτές επιθέσεις ενάντια σε γυναίκες σε δημόσιους χώρους, και κυρίως στην εμβληματική για το ρόλο της στην ανατροπή του Μουμπάρακ, πλατεία Ταχρίρ (αλλά όχι μόνο σε αυτή), συνιστούν πλέον σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο. Για την «ενδέκατη πληγή της Αιγύπτου» έκανε πρόσφατα λόγο η γαλλική Μοντ ενώ η Χέραλντ Τρίμπιουν είχε τίτλο: «κύμα σεξουαλικών επιθέσεων φοβίζει την Αίγυπτο». Το πρόβλημα είναι ότι φαινόμενο δεν «φοβίζει» γενικώς και αορίστως την Αίγυπτο, αλλά φέρνει στην επιφάνεια οπισθοδρομικές αντιλήψεις πολλών ετών, και μάλιστα εκ μέρους σημαντικών παραγόντων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, του τύπου «οι γυναίκες τα θέλανε, προκαλούν», κλπ. Για παράδειγμα αυτή είναι η θέση του δημοφιλούς σεΐχη Αμπού Ισλάμ: «Αυτές που πηγαίνουν στην πλατεία Ταχρίρ είναι γυναίκες γυμνές, που δεν καλύπτονται με το χιτζάμπ, χήρες, που επιδιώκουν να τις βιάσουν».

Υποψήφια θύματα όλες οι γυναίκες…

Πέραν της προκλητικότητάς της, η τοποθέτηση αυτή (που δεν είναι μεμονωμένη) είναι και ανακριβής: ακόμη και γυναίκες που φορούν το χιτζάμπ πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης. Είτε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είτε στο δρόμο. Ενίοτε η επίθεση αυτή λαμβάνει μαζικό χαρακτήρα: δεκάδες, εκατοντάδες άνδρες περικυκλώνουν μία ή περισσότερες γυναίκες, τις γδύνουν, τις ξυλοφορτώνουν, και τους επιτίθενται σεξουαλικά. Συχνά τα θύματα δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ποιοι είναι οι δράστες της επίθεσης και ποιοι σπεύδουν προς βοήθειά τους… Καμία δε γυναίκα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο τέτοιου είδους βάρβαρων επιθέσεων: νέες ή μεγαλύτερης ηλικίας, παντρεμένες ή ανύπαντρες, με χιτζάμπ ή χωρίς, ευκατάστατες ή όχι… Και το να καλέσουν σε βοήθεια είναι, τις περισσότερες φορές, μάταιο. Καλύτερα να πουν ότι τους έκλεψαν την τσάντα. Οι αστυνομικοί δεν προσφέρουν προστασία καθώς θεωρούνται εν δυνάμει βιαστές και αυτοί…

Όσοι πίστευαν ότι η ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος Μουμπάρακ, θα άλλαζε τα πράγματα διαψεύστηκαν. Στην αρχή των διαμαρτυριών, στην πλατεία Ταχρίρ, συνυπήρχαν άνδρες και γυναίκες διαδηλωτές, χωρίς να σημειωθεί κάποιο περιστατικό. Ωστόσο, τη 18η ημέρα, η αμερικανίδα ανταποκρίτρια του CBS, Λόρα Λόγκαν, δέχθηκε επίθεση από… διακόσιους άνδρες… Τους επόμενους μήνες παρεμφερείς επιθέσεις δέχθηκαν δύο γαλλίδες δημοσιογράφοι, των δημόσιων καναλιών France 3 και France24, οι οποίες γλίτωσαν τα χειρότερα χάρη στην παρέμβαση άλλων ανδρών… Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι αιγύπτιες – απλά τα περιστατικά με τις ξένες δημοσιογράφους έστρεψαν τα φώτα των διεθνών ΜΜΕ στο φαινόμενο.

Όταν η επανισλαμοποίηση ανοίγει το δρόμο στην αυθαιρεσία σε βάρος των γυναικών…

Ποιοι είναι οι δράστες; Ποια τα κίνητρά τους;

Η ερμηνεία του φαινομένου δεν μπορεί να είναι μονοπαραγοντική: οικονομικοί παράγοντες (υψηλότατη ανεργία των νέων, μεγάλα ποσοστά φτώχειας), σεξουαλική στέρηση (μεγάλη διάδοση κάθε είδους πορνογραφίας) αλλά και η ισλαμιστική προσέγγιση της γυναίκας και του σώματός της, μπορούν (σε κάποιο βαθμό) να εξηγήσουν τις επιθέσεις αυτές.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η επανισλαμοποίηση της κοινωνίας που ξεκίνησε επί Μουμπάρακ, βάζοντας φρένο σε σειρά νομοθετημάτων του παρελθόντος (επί Νάσερ και Σαντάτ), που έδιναν δικαιώματα στις γυναίκες. Όποιος ανέμενε ότι τα ανοίγματα του Μουμπάρακ προς τους ισλαμιστές θα συντηρητικοποιούσαν την κοινωνία, και θα προστάτευαν τις γυναίκες από σεξουαλικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, σε ΜΜΜ, έπεσαν έξω. Και τούτο γιατί, όπως παρατηρεί ο γνωστός συγγραφέας (του «Μεγάρου Γιακουμπιάν») στο νέο του βιβλίο, «Χρονικά της Αιγυπτιακής Επανάστασης», Αλάα αλ-Ασουάνι, «οι ουαχαμπίτες βλέπουν τη γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο, όργανο πειρασμού ή μέσο τεκνοποίησης. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να καλύψουν το σώμα της και να την απομονώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο από την κοινωνία, για να απωθήσουν το κακό που μπορεί να προέλθει από τη γοητεία τους». Δεν είναι έτσι δύσκολο η γυναίκα να μετατραπεί σε θήραμα…

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι η Αίγυπτος ήταν η πρώτη αραβική χώρα όπου αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1920 το φεμινιστικό κίνημα: το 1923, η Χόντα Σαράουϊ τολμούσε να πετάξει τη μαντίλα που κάλυπτε το πρόσωπό της, προκαλώντας σκάνδαλο και βάζοντας τα θεμέλια του γυναικείου κινήματος στη χώρα. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, οι γυναίκες αποσπούσαν το δικαίωμα ψήφου, πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην απασχόληση. Ακόμη, επί Ανουάρ αλ Σαντάτ, ψηφίστηκαν οι νόμοι για την προστασία της γυναίκας στο πλαίσιο του γάμου. Επί Μουμπάρακ, το πάνω χέρι στα κοινωνικά ζητήματα (με αντάλλαγμα τη διατήρηση της πολιτικής του εξουσίας) που έδωσε ο «ραίς» στους ισλαμιστές προκάλεσε σοβαρά προβλήματα – π.χ. η βάρβαρη πρακτική της κλειτοριδεκτομής, την οποία δεν επιβάλλει το Κοράνι και που είναι παράνομη από το 2008, μετατράπηκε σε ισλαμικό κανόνα! Προβλήματα που σήμερα γίνονται ακόμη πιο αισθητά, με την άνοδό τους στην εξουσία.

Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο για τα γυναικεία δικαιώματα, όπως αυτό διαγράφεται από τις βάρβαρες δημόσιες σεξουαλικές επιθέσεις, υπάρχουν και φωτεινά σημεία. Είναι η δράση θαρραλέων γυναικών που τολμούν τα πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να θέσουν, π.χ., την εξουσία των Αδελφών Μουσουλμάνων προ των ευθυνών της. Όπως για παράδειγμα, η Έβιν Νάγκα, φεμινίστρια, που κατήγγειλε «μια ισλαμιστική εξουσία, σκοταδιστική, που, με το πρόσχημα της σαρία και των παραδόσεων, θέλει να κλείσει τις γυναίκες στα σπίτια τους και να ακυρώσει την επανάσταση». Ή η Χάνια Μοχίμπ, η 42χρονη δημοσιογράφος, που ήταν ένα από τα πρώτα θύματα που δημοσιοποίησε την εμπειρία της. Μέχρι σήμερα μόλις 18 τέτοιες επιθέσεις έχουν καταγραφεί, ωστόσο είναι σίγουρα πολύ περισσότερες καθώς πολλές γυναίκες αποθαρρύνονται από το να τις καταγγείλουν.

Οι Αιγύπτιες πάντως δεν το βάζουν κάτω. Και όσο οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι διαπληκτίζονται με τα άλλα κόμματα για το θέμα των ευθυνών, εκείνες συνεχίζουν να δίνουν το παρόν στις διαδηλώσεις. Είτε συνοδευόμενες από… σωματοφύλακες. Είτε με ίδια μέσα προστασίας: «μην ανησυχείτε για μένα» έλεγε πρόσφατα μια 40χρονη δικηγόρος, η Άμπερ Χαρίντι, «οπλοφορώ».

Όπως και νάναι οι μαζικοί, δημόσιοι βιασμοί αποτελούν μία από τις πολλές πτυχές ενός καθημερινού και σε πολλά μέτωπα αγώνα που δίνουν οι αιγύπτιες: για τη ζωή τους, για την αξιοπρέπειά τους. Κι εντέλει για την τελική έκβαση της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς του Μουμπάρακ…

 

Περισσότερα

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

Share

Μία στις τρεις γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού

 

Αύξηση της βίας κατά των γυναικών στην Ελλάδα της κρίσης

Κατά 47% είναι αυξημένα τα κρούσματα βίας (σωματικής, σεξουαλικής, λεκτικής) τον τελευταίο χρόνο, με μια στις τρεις γυναίκες να έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού, σύμφωνα με έρευνα της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας (ΕΜΑΣ) και του Ανδρολογικού Ινστιτούτου, υπό τον τίτλο «Δεν έχω χρήματα, «δεν μπορώ», αλλά… μπορώ να δέρνω».

Η έρευνα, με θέμα «Η Ελλάδα της κρίσης και το Μνημόνιο», παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες στο διεθνές επιστημονικό συνέδριο Σεξουαλικής Υγείας PASSM στο Ντουμπάι.

Από 1000 τηλεφωνικές συνεντεύξεις, σε 600 άνδρες και 400 γυναίκες, προέκυψε ότι για αρκετές γυναίκες ο ξυλοδαρμός αποτελεί καθημερινότητα τον τελευταίο χρόνο. Αρνητικοί πρωταγωνιστές -συνήθως- άνεργοι άνδρες λίγο μετά την ηλικία των 40, άνδρες με έντονο εργασιακό στρες, με πιεστικές οικονομικές υποχρεώσεις, αλλά και με «κουρεμένη» σεξουαλική δραστηριότητα, καθ’ ομολογίαν των συντρόφων τους που απάντησαν στην τηλεφωνική έρευνα.

Όπως σχολιάζει ο πρόεδρος του Ανδρολογικού Ινστιτούτου Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης, «…διαπιστώνουμε ότι η σεξουαλική βία, σε συνδυασμό με τη σεξουαλική ανικανότητα, βρίσκεται σε κατακόρυφη αύξηση. Η οικονομική κρίση γίνεται αυτόματα κοινωνική και πολιτιστική, κτυπώντας κυρίως το ανδρικό φύλο που έχει ταυτίσει τη ρώμη, το χρήμα και το σεξ σαν απόλυτες δυνάμεις της αρρενωπότητας. Τα παραδείγματα που αξιολογήσαμε ως «ηχηρά και ανησυχητικά» επιβεβαιώνουν τον φόβο ότι στη χώρα μας έχουν ξυπνήσει πρωτόγονα ένστικτα ταπείνωσης, μέσα από σεξουαλικά υπονοούμενα, αλλά και ναζιστικές συμπεριφορές εξόντωσης».

Όσον αφορά στη μορφή βίας που εκδηλώνουν οι άνδρες, είναι λεκτική (72%), οικονομικός εκβιασμός (59%), σεξουαλική ταπείνωση (55%), ξυλοδαρμοί (23%), βιασμοί (18%), πρόκληση τραυμάτων (8%). Σχετικά με την οικονομικό «προφίλ» των ανδρών που εκδήλωσαν βία έναντι των συντρόφων τους, το 44% ήταν άνεργοι, το 39% σε κακή οικονομική κατάσταση και μόνο το 17% ήταν εύρωστοι οικονομικά.

Στο μεταξύ, παράλληλα με την αύξηση της σεξουαλικής και σωματικής βίας, τον τελευταίο χρόνο της ύφεσης και του μνημονίου μειώθηκε δραματικά η συχνότητα των σεξουαλικών επαφών, κατά 34%. Το μνημόνιο έχει επηρεάσει τη σεξουαλική ζωή των ανδρών: πάρα πολύ (39%), αρκετά (30%), καθόλου (31%), ενώ τα συνηθέστερα συναισθήματα που αναφέρουν οι άνδρες είναι ανασφάλεια (61%), θυμός (50%), απογοήτευση (35%), φόβος (19%), αντίδραση (18%), θλίψη (8%) και ελπίδα (7%).

«Η ύπαρξη κρουσμάτων βιασμών στην οικογένεια και ξυλοδαρμών δεν υπήρχε ως δείγμα στις 10 παλαιότερες έρευνές μας, κατά την περίοδο του μνημονίου. Άνδρες και γυναίκες τηλεφωνούσαν για “περίεργα” σεξουαλικά προβλήματα και “ύποπτες” ατυχίες στην ερωτική ζωή», αναφέρουν οι επιστήμονες.

Η σωματική βία λειτουργεί ως υποκατάστατο της χαμένης σεξουαλικής ικανότητας των ανδρών στη χώρα μας, λένε οι ειδικοί, καθώς εξηγούν ότι σήμερα ο άνδρας είναι οικονομικά «ευνουχισμένος» και βίαιος. Η έρευνα καταλήγει στη διαπίστωση ότι «…η σεξουαλική βία, ενδοοικογενειακά, είναι δείκτης κοινωνικής, πολιτιστικής και οικονομικής αποσάθρωσης».

Όπως προσθέτει ο Κ. Κωσταντινίδης, «…θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την ψυχολογία του σημερινού “υφεσιακού” άνδρα ως εξής: ίσως να μην “μπορώ”… αλλά μπορώ να δέρνω, να υποτάσσω, όχι ερωτικά αλλά σωματικά, και αυτό το ισοζύγιο με ισορροπεί. Με την κυβέρνηση δεν μπορώ να τα βάλω, ούτε με τον στρατό, με την αδύναμη σύζυγο-σύντροφο μου, όμως, θα δείξω ποιος έχει το πάνω χέρι…».

Η καθηγήτρια ιστορίας, Φωτεινή Ασημακοπούλου, σχολιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας τονίζει ότι «σε μια κοινωνία σε κρίση, ο σεβασμός στο πρόσωπο χάνεται και στη θέση του μπαίνουν οι έμφυλες κατηγοριοποιήσεις που αμφισβητούν και ισοπεδώνουν την ιδιαίτερη υπόσταση του κάθε ανθρώπου. Η κατηγοριοποίηση οδηγεί αναπόφευκτα στην ιεράρχηση και τη βαρβαρότητα που καταλήγει σε ολοκαύτωμα, όπως έδειξε η ιστορία».

«Τα κλασικά εγχειρίδια της ψυχιατρικής μας προτρέπουν να αναζητήσουμε πίσω από έναν βιαστή κάποιον ανίκανο άνδρα ή ένα βιασμένο παιδί. Στα ίδια εγχειρίδια θα μπορούσαμε σήμερα να προσθέσουμε ότι… μια κοινωνία που παίρνει από τους άνδρες τη φωνή, τον ανδρισμό και την πανοπλία του προστάτη της οικογένειας, τελικά, τους αφήνει ταπεινωμένους, δειλούς, γονυπετείς, χωρίς φωνή, χωρίς φαλλό, ευνουχισμένους. Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα γίνουν και βίαιοι…», καταλήγει ο Κ. Κωνσταντινίδης.

Πηγή: enet

 

Share

Απαγωγή τριών γυναικών στις ΗΠΑ

Φρίκη από τον εφιάλτη στο Οχάιο

της Έρης Πανσεληνά

Τη χαρά και την ανακούφιση για την αίσια έκβαση των τριών υποθέσεων απαγωγής στο Κλίβελαντ του Οχάιο διαδέχονται τα ερωτηματικά για το πώς παρέμεναν ανεξιχνίαστες επί μία δεκαετία και εάν οι χειρισμοί της αστυνομίας ήταν λανθασμένοι.

Πράκτορες του FBI ερευνούν το σπίτι της φρίκης στο Κλίβελαντ του Οχάιο. πάνω η Αμάντα Μπέρι και η τζίνα ντεχεσούς που κρατούνταν αιχμάλωτες για μία δεκαετία

Εν τω μεταξύ σοκάρουν φρικιαστικές λεπτομέρειες για την απαγωγή των τριών Αμερικανίδων που βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Σκοινιά, αλυσίδες και χειροπέδες βρέθηκαν στο σπίτι από την αστυνομία που ανέφερε ότι οι τρεις κοπέλες -η 27χρονη Αμάντα Μπέρι που απήχθη το 2003, η 32χρονη Μισέλ Νάιτ που εξαφανίστηκε το 2002 και η 23χρονη Τζίνα Ντεχεσούς τα ίχνη της οποίας χάθηκαν το 2004- υφίσταντο καθημερινά βιασμό και ξυλοδαρμό από τους απαγωγείς τους. Μάλιστα πηγές ανέφεραν ότι οι βιασμοί οδήγησαν σε έως πέντε εγκυμοσύνες και μία κοπέλα είχε δύο με τρεις αποβολές λόγω κακής διατροφής.

Εκτός από το ότι το σπίτι της φρίκης ήταν πολύ κοντά στο σημείο από όπου απήχθησαν και ότι η αστυνομία το είχε επισκεφθεί τρεις φορές στο παρελθόν, αυτό που προκαλεί ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι υπήρχαν πολλές ενδείξεις ύποπτης συμπεριφοράς του ιδιοκτήτη του σπιτιού, του 52χρονου οδηγού σχολικού λεωφορείου Αριέλ Κάστρο, ο οποίος ανακρίνεται μαζί με τα δύο του αδέρφια, Πέδρο και Ονίλ, 54 και 50 ετών αντίστοιχα, και εναντίον των οποίων αναμενόταν χθες να απαγγελθούν κατηγορίες.

Το 1993 ο Αριέλ συνελήφθη κατόπιν καταγγελίας για ενδοοικογενειακή βία, αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 10.000 δολαρίων (ο ίδιος του ο γιος ανέφερε χθες ότι χτυπούσε τον ίδιο και τη μητέρα του και ότι του είχε απαγορεύσει την είσοδο στο σπίτι της φρίκης), ενώ τον περασμένο Νοέμβριο απολύθηκε επειδή άφησε μέσα στο σχολικό που οδηγούσε έναν μικρό μαθητή για να πάει να φάει σε φαστφουντάδικο.

Παρόλο που κανείς δεν είχε δει τον διαζευγμένο Αριέλ Κάστρο με γυναίκα, ξαφνικά άρχισε να εμφανίζεται στην υποβαθμισμένη γειτονιά του Κλίβελαντ με ένα εξάχρονο κορίτσι που ισχυριζόταν ότι είναι της συντρόφου του και το οποίο χθες η Μπέρι επιβεβαίωσε ότι είναι δικό της.

Επίσης όλοι θεωρούσαν ότι ζούσε μόνος του, ωστόσο στο μεσημεριανό διάλειμμά του επέστρεφε στο σπίτι με πολλές σακούλες με φαστ φουντ και αναψυκτικά, ενώ όλα τα παράθυρα ήταν καλυμμένα έτσι ώστε να μη φαίνεται το εσωτερικό της οικίας. Μάλιστα προ διετίας μια γειτόνισσα είχε καλέσει την αστυνομία όταν είδε μια γυμνή γυναίκα στην αυλή του σπιτιού και προσπάθησε να της μιλήσει, όταν ένας άντρας οργισμένος της φώναξε να μπει μέσα.

Τα θύματα

Δύσκολος ο δρόμος επανένταξης

Ψυχολογική υποστήριξη θα χρειαστούν οι τρεις κοπέλες που ήταν για μία δεκαετία θύματα απαγωγής, παρόλο που είναι καλά στην υγεία τους, τονίζουν άλλοι επιζώντες απαγωγής, την ώρα που το ενδιαφέρον των αμερικανικών και διεθνών μέσων ενημέρωσης εστιάζει στην Αμάντα Μπέρι, την Τζίνα Ντεχεσούς και τη Μισέλ Νάιτ που έσμιξαν ξανά συγκινημένες με τις οικογένειές τους.

Οι φράσεις του έχουν ήδη αναπαραχθεί σε… ραπ τραγούδια, ενώ τα βίντεό του στο YouΤube έχουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις

«Τα μέσα ενημέρωσης και όλος ο κόσμος πρέπει να σεβαστούν την ιδιωτική ζωή των τριών γυναικών, ώστε να τους δοθεί η ευκαιρία να βρουν τον δρόμο τους πίσω στην κοινωνία και την προσωπική ευτυχία», δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο ABC News η Ελίζαμπεθ Σμαρτ, η οποία είχε πέσει θύμα απαγωγής.

«Χρειάζονται την ευκαιρία να επουλώσουν τις πληγές τους και να επανασυνδεθούν με τον έξω κόσμο», δήλωσε η Τζέσι Ντούγκαρντ, επίσης θύμα απαγωγής, επισημαίνοντας ότι η δοκιμασία που πέρασαν δεν πρέπει να τις σημαδέψει: «Αυτό που έγινε δεν τις χαρακτηρίζει ως άτομα. Είναι μόνο κάτι πολύ άσχημο που τους συνέβη».

Προκλητικός

Ενώ οι συγγενείς των θυμάτων απαγωγής δηλώνουν ευτυχισμένοι που μπόρεσαν να ξαναδούν τις τρεις κοπέλες, συγκλονίζει βίντεο που δείχνει έναν εκ των απαγωγέων να εμφανίζεται τον περασμένο Ιούλιο στην τηλεόραση χλευάζοντας τις έρευνες για την Αμάντα Μπέρι.

Οταν η αστυνομία είχε προχωρήσει σε εκσκαφή άδειων οικοπέδων στο Κλίβελαντ ύστερα από πληροφορία συλληφθέντος για φόνο αστέγου ότι εκεί ήταν θαμμένη η κοπέλα, ο Πέδρο Κάστρο είπε στην κάμερα του Fox8 ότι «όλο αυτό είναι σπατάλη χρημάτων».

Ακόμη ένας γείτονας ανέφερε ότι ο Αριέλ Κάστρο συμμετείχε τον περασμένο μήνα σε ολονυκτία για τα εννέα χρόνια από την εξαφάνιση της Τζίνα Ντεχεσούς.

Αγαπημένος των αμερικανικών ΜΜΕ ο Τσαρλς Ράμσι

Ηρωική φιγούρα ο γείτονας που έσωσε τα κορίτσια

Σε ήρωα έχει μετατραπεί ο γείτονας Τσαρλς Ράμσι που βοήθησε την Αμάντα Μπέρι να βάλει ένα τέλος στον δεκαετή εφιάλτη που βίωνε με τις άλλες δύο κοπέλες.

Ο δυναμισμός αλλά και η ξενική προφορά και η αργκό που χρησιμοποιεί έχουν κάνει τον λαντζέρη εστιατορίου τον αγαπημένο των αμερικανικών μίντια που τον χαρακτηρίζουν τον «νέο ήρωα της Αμερικής».

Ο πιο κοντινός γείτονας του σπιτιού στη λεωφόρο Σέιμουρ «άκουσε μια κραυγή, ενώ έτρωγε ένα χάμπουργκερ McDonald’s», αφηγήθηκε στην τηλεόραση ο Ράμσι με τα μακριά μαλλιά, τα χαλασμένα δόντια και το λερωμένο μπλουζάκι. «Να ‘μαι λοιπόν έξω από την πόρτα, με το μισοφαγωμένο μου BigMac, προσπαθώ να ανοίξω την πόρτα, αλλά δεν μπορώ γιατί είναι σαν θωρακισμένη, σαν να μπαίνεις σε θάλαμο βασανιστηρίων. Αρχισα τις κλωτσιές στο κάτω μέρος της πόρτας. Και αυτή βγήκε σέρνοντας τα πόδια μαζί με το μωρό της», είπε στο CNN.

Οταν η αστυνομία στο τηλέφωνο τον ρώτησε αν η κοπέλα «χρειάζεται ασθενοφόρο ή οτιδήποτε άλλο», αυτός απάντησε: «Είχε απαχθεί! Χρειάζεται τα πάντα. Για έλα στη θέση της!».

Οι φράσεις του έχουν ήδη αναπαραχθεί σε… ραπ τραγούδια, ενώ τα βίντεό του στο YouTube έχουν εκατοντάδες χιλιάδες επισκέψεις και έχουν δημιουργηθεί μέχρι και σελίδες στο Facebook με όνομα «πρόεδρος Τσαρλς Ράμσι» και «Το McDo πάντα δωρεάν για τον Ράμσι».

Η αλυσίδα φαστ φουντ χαιρέτισε το κατόρθωμα του 40χρονου και είπε ότι θα έρθει σε επαφή μαζί του, ενώ συγχαρητήριο μήνυμα ανάρτησε και το εστιατόριο στο οποίο εργάζεται ο ίδιος.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Μια ημέρα, δύο φόνοι γυναικών…

της Σίσσυς Βωβού

Μια εκδίκηση γιατί υπάρχουν μοιάζει να αποπνέουν οι δύο, σε μια μέρα, φόνοι γυναικών στο πλαίσιο της ερωτικής σχέσης.

Η βία λόγω φύλου ανεβαίνει καθημερινά, σε μια κοινωνία που απαξιώνει τα γυναικεία δικαιώματα, όπου οι γυναίκες με τα πολλαπλά καθήκοντα δυσκολεύονται να βρουν το χρόνο να ασχοληθούν με τα δικαιώματά τους, όπου οι ολιγάνθρωπες φεμινιστικές αντιστάσεις στηλιτεύονται από πολλές πλευρές γιατί διεκδικούν αιτήματα που είναι «ασήμαντα» μπροστά στη λαίλαπα των γενικότερων πολιτικών, οικονομικών και κοινωνκών πληγμάτων που δέχοεται η πλειοψηφία της κοινωνίας.

Πόσο ασήμαντη όμως μπορεί να είναι η ίδια η ζωή, αλλά και η αξιοπρέπεια της κάθε γυναίκας που θα έπρεπε να ζει χωρίς βία ή φόβο βίας ή βιασμού;

Ναι, όταν πρόκειται για τη ζωή που αφαιρείται υπάρχει οργή και διαμαρτυρία. Αυτό έγινε με τη Ζωή Δαλακλίδου που κακοποιήθηκε σεξουαλικά και κάηκε ζωντανή από άνδρα στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα του 2012, αυτό θα γίνει και τώρα, με τις δύο νεκρές γυναίκες.

Παρά την οργή, πολλοί και πολλές θα αποδώσουν τους δύο φόνους, είτε μέσα τους, είτε στην κουβέντα στις παρέες ή και σε κάποια κείμενα που θα γραφτούν, στην αυξανόμενη βία μέσα στην κοινωνία, και θα παραλείψουν να προσέξουν ότι αυτές οι γυναίκες δολοφονήθηκαν στο πλαίσιο της ερωτικής σχέσης, όπου ο άνδρας άσκησε το δικαίωμα της εξουσίας πάνω στη γυναίκα με τον πιο ακραίο τρόπο, με το φόνο της. Πολύ περισσότεροι άνδρες ασκούν το δικαίωμα της εξουσίας τους με κάποια κακοποίηση, σωματική ή ψυχολογική, μικρότερης έντασης, και αυτό ούτε γράφεται, ούτε δημοσιοποιείται ούτε και πολυπροσέχεται.

Και όμως, και οι δύο γυναίκες που φονεύθηκαν είχαν προειδοποιήσεις από τους «αγαπημένους» τους. Ήταν συχνά τα καβγαδάκια και συχνή, απ’ ότι φαίνεται, η κακοποίηση. Αλλά και οι ίδιες δεν έδωσαν σημασία, δεν προχώρησαν να διακόψουν αυτό το δεσμό, γιατί βρίσκονται σε μια κοινωνία που ιδεολογικά παραβλέπει την κακοποίηση των γυναικών, κι αυτές ίσως επηρεάστηκαν απ’ αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Έτσι είναι οι άντρες, τι να κάνουμε;

Υπάρχει και η παράλειψη της πολιτείας, τουλάχιστον στον ένα από τους δύο φόνους. Ο Χρυσαυγίτης που είχε κάνει δολοφονική επίθεση εναντίον αριστερών στην Αγία Παρασκευή, προκαλώντας βαριές σωματικές βλάβες, δεν είχε συλληφθεί και δεν ήταν στη φυλακή όπως θα έπρεπε. Γιατί η αστυνομία είναι επιεικής απέναντι στους Χρυσαυγίτες, δύσκολα τους συλλαμβάνει, γιατί «δεν μπορεί να τους βρει», αν τους συλλάβει δύσκολα τους παραπέμπει σε δικαστήριο, αν τους παραπέμψει δύσκολα θα δικαστούν γιατί θα παίρνουν αναβολές γιατί είναι «άρρωστοι» και λοιπά, και αν φθάσουμε στη δικάσιμο συχνότατα θα απαλλαγούν λόγω αμφιβολιών. Ο Χρυσαυγίτης έχει εμπεδωμένη τη βία, εκπαιδεύεται γι’ αυτήν, είναι φορέας βίας μέσα στην κοινωνία και είναι πιο εύκολο γι’ αυτόν να ξυλοκοπήσει μέχρι θανάτου μια 25χρονη που έκανε το σφάλμα να έχει ερωτικό δεσμό μαζί του. Δυστυχώς, ενώ ο Χρυσαυγίτης ασκεί βία γιατί έτσι «πρέπει», και άρα είναι ευκολότερο να σκοτώσει στο ξύλο την φίλη του, όλοι οι άλλοι που δεν είναι εκπαιδευμένοι στην καθημερινή βία, μια χαρά μπορούν ή να κακοποιήσουν ή να σκοτώσουν την «αγαπημένη» τους. Γιατί η πατριαρχία είναι ισχυρότερη και παλαιότερη από κάθε Χρυσή Αυγή, και βρίσκεται στο κοινωνικό DNA της κοινωνίας και γιατί στις σημερινές συνθήκες της κρίσης μπορεί να «εκφράζεται» πιο ελεύθερα, όταν δεν υπάρχει κοινωνικός ψόγος.

Και στην περίπτωση της Ζωής Δαλακλίδου υπήρξε παράλειψη των δικαστηρίων να κλείσουν μέσα τον φρικτό εγκληματία, που είχε κακοποιήσει και κάνει απόπειρα βιασμού σε μια φοιτήτρια λίγους μήνες πριν το φρικτό έγκλημά του. Εκείνος έμεινε κάποιους μήνες στη φυλακή, και όταν έγινε το δικαστήριο απελευθερώθηκε, και Η εισαγγελέας του είπε «φύγε και μην το ξανακάνεις». Η αλήθεια είναι ότι δεν ξανάκανε το ίδιο. Έκανε κάτι χειρότερο.

Και όσον αφορά τις πράξεις και παραλείψεις της πολιτείας απέναντι στα δικαιώματα των γυναικών, ποτέ δεν πρέπει να ξεχάσουμε την υπόθεση της σύλληψης και διαπόμπευσης των 27 οροθετικών γυναικών, που έκλεισε ένα χρόνο στις 29 Απριλίου, που ήταν η πιο ακραία κρατική παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, με διακηρυγμένο στόχο να σώσουν τους πορνοπελάτες από τους κινδύνους μετάδοσης του HIV/AIDS από τις γυναίκες αυτές που κατηγορούντο ότι εκδίδονταν και τις οικογένειες των πορνοπελατών από την μετάδοση του ιού. Κανένας πορνοπελάτης δεν παραπέμφθηκε. Αλίμονο, αυτό είναι αυτονόητο! Τι κι αν αυτές οι γυναίκες αθωώθηκαν από τα δικαστήρια μετά από 9 μήνες φυλάκισης, τι κι αν αυτά τα κατεστραμμένα πλάσματα τα κατέστρεψε η πολιτεία πολύ περισσότερο; Σιγά μην δώσουν λόγο. Και μάλιστα οι πρωτίστως υπεύθυνοι για την πράξη αυτή υπουργοί τότε Λοβέρδος και Χρυσοχοίδης, προχωρούν στην ίδρυση πολιτικού κόμματος για να έχει κάτι καλό να ψηφίσει ο ελληνικός λαός στις εκλογές. Και αυτοί δεν ήταν Χρυσαυγίτες. Ήταν «σοσιαλιστές».

Μόνο ένα ισχυρό φεμινιστικό κίνημα μπορεί να παρέμβει και να δουλέψει προς όφελος των γυναικείων δικαιωμάτων αυτή τη δύσκολη και τραγική εποχή. Προς το παρόν, ο κυρίαρχος λόγος που εκπέμπεται από όσους και όσες καταδεχτούν να ασχοληθούν με τα γυναικεία δικαιώματα, είναι η στηλίτευσή τους. Υπάρχουν και οι μειοψηφίες, φυσικά, κι εμείς οι φεμινίστριες, μειοψηφία επίσης, μ’ αυτές τις μειοψηφίες θα συμμαχήσουμε για να προάγουμε τους επείγοντες στόχους της υπεράσπισης των γυναικείων δικαιωμάτων, έστω και αν η πραγματικότητα μας δίνει νέες απογοητεύσεις και απελπισίες τόσο συχνά. Και μαζί θα αγωνιστούμε για μια Ευρώπη της κοινωνικής δικαιοσύνης και του φεμινισμού.

 

 

Share

Εργοδότης κακοποιούσε σεξουαλικά εργάτρια

Επί δυόμισι χρόνια μια 46χρονη από την Βουλγαρία, σύμφωνα με όσα κατήγγειλε στις αρχές, ζούσε τον τρόμο στα χέρια του 44χρονου εργοδότη της στο Λαγκαδά Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα στον οικισμό Κυδωνιών.

Όπως υποστήριξε η ίδια, ο κτηνοτρόφος, στην μονάδα του οποίου εργαζόταν, την κακοποιούσε σεξουαλικά, ενώ είχε δεχθεί απειλές ακόμα και για την ζωή της. Μάλιστα, σύμφωνα με την 46χρονη, της είχαν πάρει και την ταυτότητά της.

Οι αρχές συνέλαβαν τον 44χρονο, καθώς και έναν 80χρονο, ο οποίος όποτε απουσίαζε ο κτηνοτρόφος, είχε αναλάβει να φυλάει τη γυναίκα για να μην το σκάσει.

Πηγή: enikos.gr

 

Σε ξενώνα η 46χρονη γυναίκα από τη Βουλγαρία που είχε φυλακιστεί σε στάβλο

Στα δύο παιδιά της, πίσω στη Βουλγαρία, ανυπομονεί να επιστρέψει η 46χρονη γυναίκα η οποία κατήγγειλε ότι ζούσε τα τελευταία δυόμιση χρόνια φυλακισμένη, μέσα σε στάβλο, στο Λαχανά Θεσσαλονίκης.

Η 46χρονη Βουλγάρα έχει βρει πλέον καταφύγιο στον ξενώνα της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης “Α21 Campaign” στη Θεσσαλονίκη όπου και θα μείνει για λίγες μέρες, καθώς το μόνο που ζήτησε, σύμφωνα με την υπεύθυνη της οργάνωσης Μαρία Σταμάτη, ήταν να γυρίσει στην πατρίδα της.

“Αρχικά ήταν επιθετική και απόμακρη αλλά καταφέραμε να την προσεγγίσουμε με τη βοήθεια κοινωνικής λειτουργού και μίας διερμηνέας γιατί η ίδια δεν μιλάει λέξη ελληνικά” ανέφερε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η κ.Σταμάτη.

Οπως διηγήθηκε η 46χρονη, ήρθε πριν από περίπου 2,5 χρόνια στην Ελλάδα, μαζί με τον άνδρα της, για να δουλέψουν στο μαντρί 44χρονου ιδιοκτήτη κτηνοτροφικής μονάδας στον Λαχανά.

Ωστόσο, ο άνδρας της έφυγε μετά από λίγες μέρες και τότε ο ιδιοκτήτης της μονάδας, μαζί με έναν 80χρονο, οι οποίοι έχουν ήδη συλληφθεί, την κρατούσαν φυλακισμένη, την έδερναν, την κακοποιούσαν σεξουαλικά και την ανάγκαζαν να δουλεύει.

Σήμερα η 46χρονη θα εξεταστεί από ιατροδικαστή ενώ οι δύο συλληφθέντες θα απολογηθούν στον ανακριτή.

Πηγή:  Left.gr

 

Πριν από λίγο τελείωσε η απολογία του 44χρονου κτηνοτρόφου και του 80χρονου πατέρα του στον ανακριτή και σύμφωνα με πληροφορίες, αφού υποστήριξαν ότι δεν ισχύει η καταγγελία της 46χρονης Βουλγάρας και πως δεν έκαναν τίποτα παράνομο και την πλήρωναν κανονικά, αφέθηκαν ελεύθεροι.

Πηγή: ροζ κάρτα

 

Share

Κομοτηνή: Βιασμός έξω από το… σπίτι της

Τον φόβο και τον τρόμο έζησε μια αλλοδαπή γυναίκα εργαζόμενη σε γνωστό μπαρ της Κομοτηνής όταν κατά την επιστροφή της από την εργασία της στο σπίτι δέχθηκε επίθεση από άγνωστο ο οποίος ασέλγησε σωματικά σε βάρος της. Όπως κατήγγειλε η ίδια στην Αστυνομία τα ξημερώματα της Τετάρτης και ενώ επέστρεφε από τη δουλειά, ένας άγνωστος άνδρας της επιτέθηκε, βιάζοντάς την έξω από το σπίτι της με την ίδια να δηλώνει ανήμπορη να αντιδράσει. Αμέσως μετά το περιστατικό ο άγνωστος άνδρας εξαφανίστηκε ενώ η ίδια κατευθύνθηκε στο αστυνομικό τμήμα καταγγέλλοντας το περιστατικό. Μέχρι στιγμής ο δράστης του βιασμού παραμένει άγνωστος, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη πλήρη έρευνα για την ταυτοποίηση και τον εντοπισμό του.

Πηγή: www.paraskhnio.gr

 

Share

Τουρκία, νέο περιστατικό ομαδικού βιασμού-29 άντρες βίασαν δεκατριάχρονη

Συνέβη λίγες μόλις βδομάδες μετά από ανάλογο περιστατικό. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και ένας αστυνομικός. Αυξήθηκαν τα σεξουαλικά εγκλήματα στη χώρα.

Νέο περιστατικό ομαδικής σεξουαλικής βίας που ασκήθηκε σε μια ανήλικη στην Τουρκία,  όπου 29 άντρες μεταξύ των οποίων κι ένας αστυνομικός συνελήφθησαν στο Gӧlcük, στη Δυτική Τουρκία, με την κατηγορία ότι βίασαν μια δεκατριάχρονη. Συνέβη μετά από ένα ανάλογο περιστατικό που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στη χώρα, εκείνο ενός 12χρονου κοριτσιού  που το βίασαν 26 άντρες στο Μαρντίν,  στη νοτιοανατολική Ανατολία. Η βία κατά των γυναικών και η έμφυλη εγκληματικότητα παραμένουν μια πληγή στη Τουρκία.

Η έμφυλη βία αυξήθηκε κατά 400% – Τα έμφυλα εγκλήματα αυξήθηκαν στη χώρα κατά 400% τα τελευταία 10 χρόνια: το 2011 καταγράφηκαν 33.000 μηνύσεις έναντι των 8.000 το 2002. Το περιστατικό με τη 13χρόνη  αποκαλύφθηκε χάρις σε μια καθηγήτρια. Το κοριτσάκι δεν τολμούσε να μιλήσει για τον βιασμό γιατί, σύμφωνα με την τούρκικη εφημερίδα Taraf, οι βιαστές το εκβίαζαν και το απειλούσαν.

Το προηγούμενο περιστατικό – Η περίπτωση της 12χρονης προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις τις περασμένες εβδομάδες. Μετά την καταγγελία των βιασμών, οι 23 από τους 26 κατηγορούμενους συνελήφθησαν. Αλλά στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την προκαταρκτική εξέταση. [….]Πρωτόδικα ένα δικαστήριο του Μαρντίν καταδίκασε τους  23 κατηγορουμένους σε φυλάκιση 1 έως 6 ετών, αποδεχόμενο, εν μέρει, την υπερασπιστική γραμμή σύμφωνα με την οποία το κοριτσάκι «είχε συναινέσει». Το Εφετείο ακύρωσε την απόφαση και η δίκη θα επαναληφθεί.

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: corriere della sera

 

Share

Από το Νέο Δελχί στην Ξάνθη: ένας βιασμός δρόμος

της Λίνας Φιλοπούλου

Αφορμές για να ξανασυζητήσουμε για το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών μας δόθηκαν αρκετές τους τελευταίους μήνες. Δε μας δόθηκαν μόνο από μια τριτοκοσμική χώρα σαν την Ινδία, μας δόθηκαν και από μια ευρωπαϊκή χώρα σαν την Ελλάδα, αλλά και από άλλες πολιτισμένες γωνιές της γης.

Ο ομαδικός βιασμός της Ινδής φοιτήτριας τον περασμένο Ιανουάριο μέσα σε λεωφορείο υπήρξε μία από τις πιο συγκλονιστικές ειδήσεις που έκανε το γύρο του κόσμου. Στην Ινδία κάθε 20 λεπτά μια γυναίκα δέχεται σεξουαλική κακοποίηση, οι βιασμοί έχουν σημειώσει μεγάλη αύξηση τα τελευταία χρόνια, ωστόσο οι Ινδοί δεν έκλεισαν τα μάτια απέναντι σε ένα τόσο αποτρόπαιο έγκλημα, σε μια χώρα μάλιστα που ο νόμος για την καταπολέμηση κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών είναι πολύ αδύναμος και η κοινωνία πολύ ανεκτική στον καθημερινό βιασμό. Το γεγονός αυτό στάθηκε έναυσμα για ένα μαζικό γυναικείο κίνημα που διοργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις με συμμετοχή και φοιτητών/τριών, και όχι μόνο στην Ινδία. Με απόφαση του δικηγορικού συλλόγου της περιφέρειας που δικάζονται οι κατηγορούμενοι, κανείς δικηγόρος δεν αναλαμβάνει την υπεράσπισή τους, γιατί το θεωρούν αντιδεοντολογικό. Είναι εξίσου σημαντικό να αναφερθεί ότι οι γυναίκες αρνήθηκαν να δεχτούν τη θανατική ποινή -σε μια προσπάθεια αυστηροποίησης του πλαισίου για το βιασμό- με γνώμονα τις ανθρωπιστικές αξίες του γυναικείου κινήματος.

Σε μια άλλη γωνιά της γης όμως, στην οποία έχουμε στραμμένα τα βλέμματά μας με αγωνία τα τελευταία 2 χρόνια, τα νέα δεν είναι και τόσο καλά. Στην Αίγυπτο, η οποία βρίσκεται σε μια επαναστατική διαδικασία, με τον κόσμο να συνεχίζει να διεκδικεί δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, η σεξουαλική παρενόχληση και ο βιασμός χρησιμοποιούνται σαν όπλο κατά των διαδηλωτριών στην πλατεία Ταχρίρ, που δικαιολογούνται ως αποτέλεσμα της «ανάρμοστης» συμπεριφοράς τους. Ο βιασμός της νεαρής γυναίκας τα περασμένα Χριστούγεννα στην Ξάνθη σόκαρε την ελληνική κοινωνία, όχι τόσο – θα τολμούσα να πω – για το βιασμό, αλλά κυρίως επειδή τον ακολούθησε μια άγρια δολοφονία. Αναρωτιέται καμιά, θα αντιμετώπιζε η πολιτεία με σοβαρότητα την καταγγελία του βιασμού από τη νεαρή κοπέλα σε περίπτωση που επιβίωνε ή θα αιωρούνταν η υποψία ότι «τάθελε» και αυτή; Όπως ακριβώς «τάθελε η Βουλγάρα» πριν μερικά χρόνια στην Αμάρυνθο, η οποία βιάστηκε από συμμαθητές της μέσα στο σχολείο; Ωστόσο, στην περίπτωση της Αμαρύνθου επρόκειτο για το λόγο μιας αλλοδαπής μαθήτριας απέναντι στο λόγο Ελληνόπουλων καλών οικογενειών της τοπικής κοινωνίας. Όπως και για το βιασμό της Πάρου το περασμένο καλοκαίρι τα ΜΜΕ και το πανελλήνιο δε δίστασαν να φωνάξουν «θάνατο στον Πακιστανό». Φώναξαν με χαιρεκακία γιατί επιβεβαιώθηκε ότι όλοι οι ξένοι είναι βιαστές και πρέπει δικαίως να φύγουν από την πολιτισμένη χώρα μας, για να μη μας μολύνουν με τη βάρβαρη κουλτούρα τους. Ο βιασμός όμως της Ξάνθης;

Εκεί δεν ακούστηκε ούτε «θάνατος» – αν και κάποιοι είχαν επενδύσει στην πιθανότητα να αποδώσουν το έγκλημα σε «μη Έλληνα»-, ούτε «τάθελε», γιατί στη συνέχεια το θύμα δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο. Το νεκρό θύμα είναι ιερό. Αλίμονό της αν είχε επιβιώσει. Θα ζούσε και θα ξαναζούσε το βιασμό της καθημερινά για πολλά χρόνια, ξεκινώντας από το αστυνομικό τμήμα που θα πήγαινε να κάνει την καταγγελία, από την οικογένειά της, τον κοινωνικό της περίγυρο, στο δικαστήριο, όπου μία γυναίκα δικηγόρος θα υπερασπιζόταν τον βιαστή-«μανάβει». Ακριβώς όπως υπερασπίζεται γυναίκα δικηγόρος* τον κατά συρροή «βιαστή με την τυρόπιτα» με συνεχείς αναβολές των δικών εδώ και οχτώ χρόνια εις βάρος κάποιων άτυχων γυναικών, που ως τουρίστριες έφτασαν στη χώρα μας, αυτή τη «φιλόξενη» χώρα με αυτόν το «σπουδαίο» πολιτισμό, και έφυγαν αφού γνώρισαν την κουλτούρα όχι των Ελλήνων, αλλά τη διεθνή κουλτούρα των βιαστών, και που είναι όμως υποχρεωμένες να επιστρέφουν για να ζουν και να ξαναζούν το βιασμό τους μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αν δεν υποχωρήσουν. Αν αντέχουν να επιστρέφουν.

Στην περίπτωση της Ξάνθης η ελληνική κοινωνία βρέθηκε σε πλήρη αμηχανία. Και τώρα τι; Σε ποιο τέρας θα αποδώσουμε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα; Αφού ο βιαστής-δολοφόνος είναι ένας δικός μας, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ένας Έλληνας. Και στη νεαρή γυναίκα δεν μπορούμε να το αποδώσουμε δυστυχώς, γιατί είναι νεκρή. Αν δεν ήταν, σίγουρα θα μας διευκόλυνε πολύ. Θα ίσχυε για άλλη μία φορά το σύνηθες φαινόμενο της ενοχοποίησης του θύματος βιασμού και της αθώωσης του βιαστή. Αν έφτανε βέβαια να καταγγείλει το βιασμό, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επιβαρύνει τα θύματα.

Ας θυμηθούμε και την υπόθεση βιασμού της καμαριέρας από τον πρώην ισχυρό άντρα του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος τώρα κατηγορείται εκτός από βιαστής και για συμμετοχή σε κύκλωμα μαστροπείας. Κάποιες δεν πέσαμε από τα σύννεφα όταν το διαβάσαμε, κι ας μας είχανε βάλει στο στόχαστρο τότε που υπερασπιζόμασταν την καμαριέρα.

Σε μια κοινωνία όπου οι ανδροκρατικές σχέσεις και τα πατριαρχικά στερεότυπα είναι το φυσιολογικό, όπου η κουλτούρα του βιασμού προωθείται ακόμα και μέσα από τηλεοπτικά σίριαλ – γεγονός για το οποίο το τμήμα φεμινιστικής πολιτικής/ φύλου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έκανε προσφυγή στο ΕΣΡ –, το γυναικείο κίνημα, το οποίο διαπνέεται από ένα όραμα μιας κοινωνίας ισότητας των φύλων και γυναικείας χειραφέτησης απ’ όλες τις μορφές καταπίεσης τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική σφαίρα, έχει καθήκον να συνεχίζει να διεκδικεί συστηματικά την αυτεπάγγελτη δίωξη γι’ αυτό το κακούργημα απέναντι στην αυτονομία του γυναικείου σώματος, ασκώντας πίεση στις αρμόδιες αρχές να αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες γυναικών με σοβαρότητα για να απονεμηθεί δικαιοσύνη στα θύματα βιασμού, παλεύοντας ταυτόχρονα για την αναγνώριση από την κοινωνία της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος.

Ας μην περιμένουμε να συνοδεύεται ο βιασμός από άγρια δολοφονία για να εξοργιστούμε και να εξεγερθούμε.

Να βάλουμε τώρα ένα τέλος στην ατιμωρησία του βιασμού, αυτού του βάρβαρου κακουργήματος απέναντι στις γυναίκες.

Να δώσουμε τέλος στη συγκάλυψη του βιασμού από τα ΜΜΕ, την πατριαρχική οικογένεια, την υποκριτική κοινωνία, το σεξιστικό σχολείο, τη μισογυνική θρησκεία, το μεροληπτικό δικαστικό σύστημα.

Από το Νέο Δελχί ως την Ξάνθη η γυναικεία καταπίεση και η βία κατά των γυναικών είναι μια πραγματικότητα και ο αγώνας είναι κοινός.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!

*η οποία δυστυχώς είναι αναγνωρισμένο στέλεχος της Αριστεράς, η Ζωή Κωνσταντοπούλου

Πηγή: Περιοδικό Γυναίκες Κόκκινο

 

Share

H βία κατά των γυναικών δεν μπορεί να συμψηφίζεται

της Σίσσυς Βωβού*

Σε χθεσινό άρθρο στην “Αυγή“, η αγαπητή Ευγενία Λουπάκη θέλησε να υποστηρίξει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για τη σκληρή μάχη που δίνει, όπως λέει, εξ ονόματος όλων μας, στην επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ.

Αντί όμως να υποστηρίξει απλώς τις αδικίες που, όπως αναφέρει, γίνονται σε βάρος της, εγκαλεί κάποιες γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ γιατί την έχουν καταγγείλει ως συνήγορο βιαστή. Και αναρωτιέται «ποιες και πόσες είναι αυτές οι ‘γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ’ και γιατί θεωρούν ότι μας εκπροσωπούν όλες όσες κινούμαστε στον χώρο αυτό».

Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους: δεν κατήγγειλαν την κυρία Κωνσταντοπούλου «οι γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ», αλλά το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, δηλαδή μία από τις θεματικές του οργανώσεις, η οποία λειτούργησε συστηματικά για τρία χρόνια και ανέστειλε τη λειτουργία της όταν δεν έγινε δεκτό το αίτημά της προς την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ να μην είναι υποψήφια η Ζ.Κ. Ο λόγος της άρνησής μας ήταν ότι ήταν συνήγορος βιαστή για 7 χρόνια ενός βιαστή που είχε 4 καταγγελίες από 4 διαφορετικές τουρίστριες για το 2005, όπου τις γνώριζε στην Πλάκα, τους έλεγε να τις ξεναγήσει, μετά από λίγο τους πρόσφερε μια τυρόπιττα όπου είχε κρύψει μέσα ένα βαρύ υπνωτικό χάπι STILLNOX, μετά τις πήγαινε να πιουν ένα αλκοολούχο ποτό σε μπαράκι (κάτι το οποίο αντενδείκνυται απολύτως με το συγκεκριμένο φάρμακο), στη συνέχεια τις πήγαινε υποβασταζόμενες και τις βίαζε στο ξενοδοχείο, τις παρατούσε αναίσθητες και έφευγε.

Αυτή είναι η σύντομη περιγραφή της μιας υπόθεσης, που έχει τελεσιδικήσει με 5 χρόνια κάθειρξη του βιαστή, σε βαθμό και εφετείου, και περίπου τα ίδια υπάρχουν στις καταγγελίες των άλλων τριών, για τις οποίες η δίκη δεν έχει ξεκινήσει ακόμα εξαιτίας των βαριών προβλημάτων της ελληνικής δικαιοσύνης, και ταυτόχρονα της απίστευτης αρνησιδικίας της δικηγόρου. Θεωρούσαμε ότι η υπεράσπιση αυτού του βιαστή αντέβαινε προς τους αγώνες που κάναμε για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Για να επιστρέψουμε στο Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, ήμασταν κάποιες γυναίκες που θέλαμε να αναδεικνύουμε τα δικαιώματα των γυναικών και να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά μέσα και έξω από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως κάναμε όλα τα χρόνια της λειτουργίας μας. Η συμμετοχή ήταν ελεύθερη για όσες ενδιαφέρονταν, δημοσιοποιούσαμε πάντα τα ραντεβού για τις συναντήσεις και την πολιτική του συνδιαμορφώναμε με άμεση δημοκρατία των παρουσών. Δεν διακηρύξαμε ποτέ ότι εκπροσωπούσαμε όλες τις γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως, όλες οι θεματικές της εποχής εκείνης επεξεργάζονταν πολιτική και οργάνωναν δράσεις. Και μάλιστα, η συγκεκριμένη θεματική ήταν η πιο συστηματική στη δράση της. Υπάρχουν γυναίκες που θεωρούν ότι τα δικαιώματα των γυναικών και ο αγώνας ενάντια στην πατριαρχία είναι μια δευτερεύουσα αντίθεση μέσα στην καπιταλιστική μας κοινωνία και ποτέ δεν ήρθαν σε καμιά μας εκδήλωση. Γενικά, αφού τίθεται το ερώτημα, δεν ήμασταν πολλές, αλλά κάναμε πολύ σημαντικά πράγματα.

Επικαλείται την ανάγκη, η Ευγενία, για δίκαιη δίκη όλων των κατηγορουμένων. Κι εμείς γι’ αυτό πασχίζαμε, γι’ αυτό και εξοργιζόμασταν όταν ζήταγε η συγκεκριμένη δικηγόρος του βιαστή τη μία αναβολή μετά την άλλη, και τα χρόνια περνούσαν. Αυτό το θεωρούσαμε αδικία απέναντι στα θύματα του βιασμού, που δεν μπορούσαν να βρουν το δίκιο τους όταν έρχονταν από τις μακρινές τους χώρες, με μεγάλο κόστος. Μάλιστα, είχαμε στείλει ως ΔΓΣ προσωπική επιστολή προς τη συγκεκριμένη δικηγόρο, το 2010, όπου της αναφέραμε την αντίρρησή μας για τη συνηγορία προς τον βιαστή και για την αρνησιδικία. Μας απάντησε με επιστολή της ότι δεν ξέρει ποιο είναι αυτό το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ και παράλληλα έλεγε διάφορα ψέματα και δικαιολογίες για τις ενέργειές της. Αυτό όμως δεν της έφθασε, και την επιστολή μας αυτή, παρ’ ότι ήταν προσωπική, την ανέφερε στο δικαστήριο, ως πίεση εναντίον του πελάτη της, και μας κατάγγειλε βάζοντάς τη στα αναγνωστέα έγγραφα. Αυτό ήταν το ήθος της Ζ.Κ. απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ.

Φυσικά, η λίστα Λαγκάρντ είναι μεγάλο θέμα, αφορά την άρνηση των κυβερνώντων να φορολογήσουν τους πλούσιους, εκτός από όλα τα εγκλήματα που έχουν κάνει εναντίον των λαϊκών τάξεων και που, αν τους επιτρέψει ο λαός, θα συνεχίσουν να κάνουν. Χρειάζεται να αγωνιστούμε μέσα και έξω από τη Βουλή για την αποκάλυψη της διαπλοκής και πρέπει να το κάνουμε με τρόπους πάντα που αρμόζουν στην Αριστερά. Γιατί όμως να συμψηφίζουμε και να λέμε ότι όποια αγωνίζεται εναντίον της λίστας Λαγκάρντ δεν πειράζει να είναι συνήγορος βιαστή; Γιατί και οι δύο αυτές αξίες, δηλαδή η αντίσταση στη διαπλοκή των πολιτικών με το μαύρο και το άσπρο χρήμα και το δικαίωμα των γυναικών να ζουν χωρίς βία ή φόβο βίας ή βιασμού δεν αξίζει εξίσου να υπηρετηθούν;

Αγαπητή Ευγενία, όταν βίασε και έκαψε ο βιαστής στην Ξάνθη την άτυχη Ζωή Δαλακλίδου, τα Χριστούγεννα, έλεγες πολλά στην εκπομπή σου και δικαίως. Τώρα που οι τέσσερεις τουρίστριες δεν φονεύθηκαν μετά τον βιασμό τους, θέλεις να συγκαλύψεις την αρνησιδικία. Πράγματι, δεν σου πάει.

Για περισσότερα περί της αρνησιδικίας και της υπόθεσης συνολικότερα, στο www.fylosykis.gr. Έχουμε πολλά σχετικά και αναλυτικά δημοσιεύματα.

* μία από τα στελέχη του πάλαι ποτέ τιμημένου Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

Ινδία: Κόκκινη ταξιαρχία κατά της κακοποίησης των γυναικών

Καθώς τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών στην Ινδία αυξάνονται διαρκώς, μερικές γυναίκες αποφάσισαν να αντιδράσουν στις επιθέσεις και να δημιουργήσουν μια ομάδα για την ασφάλειά τους όπως αναφέρει ρεπορτάζ του βρετανικού Observer.

του Χρήστου Ηρακλείδη

Η Κόκκινη Ταξιαρχία (ονομαζόμενη έτσι εξαιτίας των κόκκινων ρούχων που φορούν) μία ομάδα αυτο-άμυνας, δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2011 στην πόλη της Ινδίας Lucknow με σκοπό την προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Η ομάδα αυτή έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των γυναικών ιδιαίτερα μετά τα περιστατικά ομαδικών βιασμών και της δολοφονίας μιας 23χρονης φοιτήτριας στο Δελχί τον προηγούμενο Δεκέμβρη.

Σε πρώτο στάδιο υπήρχαν 15 κυρίως μέλη, με ηλικίες απο 11 έως 25 χρονών. Μέσα σύντομο χρονικό διάστημα ο αριθμός των μελών αυξήθηκε σε παραπάνω απο 100 μέλη. Στοχοποιούν υπόπτους κακοποίησης και βιασμών και έχουν για αυτούς ένα απλό μήνυμα: Καμία ανοχή σε περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς και βιασμών.

Όταν υπάρξει καταγγελία κακοποίησης ή βιασμού, η Κόκκινη Ταξιαρχία αρχικά κάνει επίσκεψη προειδοποιώντας τους φερόμενους ως δράστες. Αν χρειασθεί, ζητάει την βοήθεια της αστυνομίας αλλά εάν δεν υπάρξει ανταπόκριση τότε η ταξιαρχία λιντσάρει τον ύποπτο. Όπως αναφέρει μια γυναίκα -μέλος της ταξιαρχίας, για ένα παρόμοιο περιστατικό, «σταματήσαμε τον δράστη, τον περικυλώσαμε επιτυγχάνοντας να τον ακινητοποιήσουμε, ενώ αυτός στην αρχή νόμιζε πως ήταν αστείο. Έπειτα τον χτυπούσαμε με όποιο τρόπο μπορούσαμε για να πάρει το μάθημά του.»

Η ηγετης της ομάδας, η 25 χρονη δασκάλα Usha Vishwakarma, είχε εμπειρία απο τον καθημερινό κίνδυνο που αντιμετωπίζουν πολλές νέες κοπέλες στην χώρα. Ήταν μόλις 18 όταν ένας δάσκαλός της προσπάθησε να την βιάσει αλλά η ίδια γλίτωσε την τελευταία στιγμή.

Μετά το περιστατικό κανένας στο σχολείο δεν έπαιρνε τις κατηγορίες στης στα σοβαρά ενώ την συμβούλευαν να το ξεχάσει και να σταματήσει να προκαλεί προβλήματα. Η εμπείρια αυτή όμως της άφησε τραύματα και για δύο χρόνια δεν έκανε τίποτα. Όμως σιγά σιγά επανέκτησε την αυτοπεποίθησή της και το 2009 δημιούργησε μια μικρή σχολική ομάδα σε ένα κτίριο κοντά στο σπίτι της. Όλο και περισσότερες νέες γυναίκες που είχαν πέσει θύματα παρόμοιων περιστατικών και είδαν το μέλλον τους να απειλείται, ήρθαν στη ομάδα.

«Οι γονείς των κοριτσιών συμβούλευαν να παραμένουν στα σπίτια τους έτσι ώστε να μην γίνονται τέτοια περιστατικά. Έλεγαν, «εάν πας στο σχολείο, τα αγόρια θα σε ενοχλούν, άρα κάτσε στο σπίτι και δεν θα πέσεις θύμα σεξουαλικής βίας,» λέει η Vishwakarma. «Εμείς όμως είπαμε όχι και αποφασίσαμε να φτιαξουμε μια ομάδα και ξεκινήσουμε τον αγώνα μόνες μας.» Αγόρασαν κόκκινες μπλούζες και μαύρα παντελόνια και ξεκίνησαν να καταστρώνουν σχέδια. «Επιλέξαμε το κόκκινο χρώμα επειδή συμβολίζει τον κίνδυνο και το μαύρο την διαμαρτυρία.»Υπάρχουν πολλά πράγματα για το οποία θα πρέπει να αγωνιστούμε. «Οι άντρες πιστεύουν πως οι γυναίκες είναι αντικείμενα,» αναφέρει η Vishwakarma. «Η θρησκεία μας δείχνει πως οι γυναίκες είναι ανίσχυρες και ότι οποιοσδήποτε που είναι δυνατός μπορεί να κάνει τα πάντα.» Τα συνθήματά τους είναι: «Σταματήστε τώρα τους βιασμούς» και «Θέλουμε ασφάλεια».

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία αναφορές σεξουαλικής κακοποίησης στο Δελχί έχουν σημειώσει αύξηση έως και 590% σε ετήσια βάση ενώ οι αναφορές για βιασμούς κατά 140%. Εξαιτίας των συχνών περιστατικών βιασμών η τουριστική κίνηση σημείωσε μεγάλη κάμψη τους τρείς πρώτους μήνες του χρόνου, καθώς περίπου 35% λιγότερες γυναίκες ταξίδεψαν στην Ινδία.

Πλέον όταν οι κοπέλες της ομάδας περπατάνε στον δρόμο δεν δέχονται επίθεση απο τους άντρες που τις κοιτάνε όπως ένας λύκος που ανακάλυψε ότι τα πρόβατα δεν είναι αβοήθητα. Κανένας δεν ρισκάρει να πει κάτι.

Πηγή: tvxs

 

Share

Όχι στη πατριαρχία, όχι στην αστυνομοκρατία, όχι στη θανατική ποινή: Μια αναφορά στα συλλαλητήρια ενάντια στους βιασμούς.

Μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις που ξέσπασαν στην Ινδία μετά τον αποτρόπαιο βιασμό της 23χρονης φοιτήτριας, ολοένα συχνότερα διαβάζουμε στον τύπο για περιστατικά βιασμών σε αυτή τη χώρα. Σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε καλύτερα τι γίνεται, βρήκαμε και μεταφράσαμε το παρακάτω κείμενο. Αν και είναι γραμμένο τον Γενάρη, νομίζουμε ότι μεταφέρει τις συζητήσεις που έγιναν/γίνονται και το κλίμα. 

ΦΣ

της Soma Marik

Οι ομαδικοί βιασμοί στο Δελχί είναι φρικτοί[1]. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Μέσα στο 2010 υπήρξαν 22.000 δηλωμένοι βιασμοί, που αυτό συνεπάγεται 100.000 βιασμούς που δεν έχουν αναφερθεί. Στη πρωτεύουσα, το Δελχί, υπήρξαν γύρω στους 750 δηλωμένους βιασμούς. Η δυτική Βεγγάζη μετρά περίπου 9.000 υποθέσεις βιασμού οι οποίες δεν έχουν πάρει τον δρόμο του δικαστηρίου. Βιασμοί, ομαδικοί βιασμοί, βιασμοί ως «πολιτική» πράξη (βιασμοί χαμηλότερων κοινωνικά γυναικών, κοινωνικών μειοψηφιών, πολιτικών αντιπάλων) συμβαίνουν συνεχώς. Αν και οι πολιτικοί ηγέτες της Ινδίας υποστηρίζουν σθεναρά ότι η Ινδία προχωρά μπροστά, η ίδια αυτή Ινδία είναι μία από τα καινούρια εργοστάσια παραγωγής στον κόσμο, παράγοντας βία που πλήττει τις γυναίκες, παράγοντας την σκληρή βαρβαρότητα του βιασμού, και δε δείχνει κανένα σημάδι προόδου και πολιτισμού.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες οι φοιτητές του Πανεπιστημίου του Jadavpur και του Presidency κάλεσαν σε «συλλαλητήριο κατά των βιασμών», με συγκέντρωση στην πλατεία Κόλετζ στις 27 Δεκεμβρίου και ώρα 2 μμ. και πορεία στον δρόμο Rani Rashmoni, με παραμονή και αποστολή αντιπροσωπείας στον επικεφαλής υπουργό ή σε κάποιον αντιπρόσωπό του.

Η καμπάνια είχε 1000 συμμετοχές στο αποκορύφωμά της. Τα βασικά πολιτικά κόμματα δεν είχαν θέση σε αυτό. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας (Μαρξιστικό) [CPI(M)] το αγνόησε επιδεικτικά προς μεγάλη ευχαρίστηση, θα έλεγε κανείς, των διοργανωτών. Το Κογκρέσο Trinamul (το Trinamul Congress είναι το κυβερνόν κόμμα της Δυτικής Βεγγάζης, με τα αρχικά TMC) προσπάθησε να επωφεληθεί από αυτό χωρίς όμως να ενταχθεί σε αυτό, στέλνοντας μία μικρή ταξιαρχία γυναικών του στο ίδιο σημείο για κάθε ξεχωριστό συλλαλητήριο. Ίσως ο σκοπός ήταν να αποσταθεροποιηθούν, να διασκορπιστούν και να μπερδευτούν οι συμμετέχοντες. Οι σπουδαστές-διοργανωτές επέδειξαν ψυχραιμία αναβάλλοντας το πρόγραμμά τους κατά μία ώρα.

Οι διοργανωτές εξέδωσαν την παρακάτω δήλωση:

“Η θανατική ποινή δεν είναι λύση. Ούτε και ο δημόσιος εξευτελισμός. Αυτά είναι προϊόντα της νοοτροπίας του όχλου που μας οδηγούν πίσω στην πρωτόγονή μας φύση.”

  1. Για κάθε 100 ανθρώπους που κατηγορούνται για βιασμούς μόνο οι 26 καταδικάζονται. Θέλουμε επείγουσες (fast-track) δίκες για όλες τις επιθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης και σιγουριά ως προς την τιμωρία του ενόχου.
  2. Τέλος στη νομιμοποίηση της σεξουαλικής κακοποίησης, της κατ’ οίκον κακοποίησης, των «εγκλημάτων τιμής» και των παρόμοιων εγκλημάτων. Όλοι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων των εκλεγμένων αντιπροσώπων, που κατηγορούνται για κακομεταχείριση των θυμάτων βιασμού πρέπει να παραιτηθούν.
  3. Ίδρυση τμήματος για τη χρηματοδότηση ιατροφαρμακευτικής και ψυχολογικής περίθαλψης των θυμάτων βιασμού. Τα νοσοκομεία πρέπει να αποκτήσουν υποδομή για ανάλυση των εγκλημάτων που θα βοηθούν τις επίσημες έρευνες.
  4. Ευαισθητοποίηση ως προς το φύλο και ουδέτεροι νόμοι που θα εγγυώνται την ισονομία. Μετά από διαβουλεύσεις με ομάδες και οργανώσεις που αφορούν τα δικαιώματα των γυναικών πρέπει να γίνουν προβλέψεις για τέτοιους νόμους, μέσα από τους οποίους η σεξουαλική κακοποίηση (συμπεριλαμβανομένου του συζυγικού βιασμού και του βιασμού στην φυλακή), η σεξουαλική παρενόχληση και η ευθανασία θα θεωρούνται ποινικά αδικήματα.
  5. Οι άδειες εγκυμοσύνης και μητρότητας πρέπει να διασφαλιστούν για τις γυναίκες υπαλλήλους τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα.
  6. Τα δικαιώματα της Ανύπαντρης Μητέρας πρέπει να εξακριβωθούν και να διασφαλιστούν επιμελώς από την Κυβέρνηση.
  7. Όλα τα κυβερνητικά έγγραφα που απαιτούν το όνομα του «Πατέρα/ Συζύγου» πρέπει, επίσης, να απαιτούν και το όνομα της «Μητέρας/ Συζύγου».
  8. Οι νόμοι περί σεξουαλικής παρενόχλησης πρέπει να καθιερωθούν και στο επαγγελματικό περιβάλλον. Στις εταιρείες στις οποίες δεν πληρούνται αυτές τις προδιαγραφές πρέπει να κατάσχονται οι άδειες.

Για να Προλάβεις τον Βιασμό και να βάλεις Τέλος στην Πατριαρχία σκέψου:

  1. Το Γυναικείο Σώμα δεν είναι αντικείμενο. Σταμάτα την Αντικειμενοποίηση και την Εμπορευματοποίηση.
  2. Το Γυναικείο Σώμα δεν είναι απλώς σάρκα. Προσπάθησε να βάλεις τέλος στο «εμπόριο σάρκας»
  3. Εξάλειψε την πορνογραφία.
  4. Η αξία μιας γυναίκας δεν βρίσκεται μόνο στον κόλπο της.
  5. Σταμάτα την γυναικεία εμβρυοκτονία και βρεφοκτονία.
  6. Ο βιασμός μπορεί να σταματήσει μόνο εάν έρθει η αλλαγή στη νοοτροπία μας.
  7. Ύψωσε τη φωνή σου ενάντια σε όλες τις πράξεις καταπίεσης κατά των γυναικών. Η ασφάλεια των γυναικών δε μπορεί να διασφαλιστεί αυξάνοντας το δυναμικό των αστυνομικών δυνάμεων και εγκαθιστώντας κάμερες. Δε θέλουμε αστυνομοκρατία με την πρόφαση της ασφάλειας.»

Τα αιτήματα υποβλήθηκαν μετά από διαβουλεύσεις μεταξύ τους και άλλους που δημοσίευαν στο Φέισμπουκ, έγραφαν σε μπλογκ κλπ. Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα επέδειξε δημιουργική χρήση μιας οριζόντιας δικτύωσης οργανωτικών τεχνικών. Οι συζητήσεις συνεχίστηκαν και μετά το συλλαλητήριο τόσο ώστε ήρθε μία πρόταση που ασκούσε κριτική στο κείμενο που απαιτούσε το τέλος της πορνείας και αντ’ αυτού εστίαζε στο τέλος της εμπορίας.

Το 85% περίπου των ανθρώπων του συλλαλητηρίου ήταν στην ηλικιακή ομάδα από έφηβοι μέχρι 25 ή 29, ενώ μόλις το 15% ήταν μεγαλύτεροι ενήλικες. Αυτό ήταν ενθαρρυντικό αν και μαρτυρούσε ένα κενό μεταξύ των μεγαλύτερων ανθρώπων που δουλεύουν σε μαζικές οργανώσεις, συμπεριλαμβανομένων των γυναικείων δικτύων όπως η Maitree, και της ριζοσπαστικής νεολαίας. Πολιτικά, αν και έλειπαν τα πανό, πρόσωπα από (διάφορες φοιτητικές οργανώσεις) το Φόρουμ της Τέχνης (FAS) του Πανεπιστημίου του Jadavpur, την Ένωση Ανεξάρτητων ((IC) του Πανεπιστημίου του Presidency, τον Συνεταιρισμό Φοιτητών Ινδίας (ALSA), την Ομοσπονδία Προοδευτικών Δημοκρατικών Φοιτητών (PDSF), την Δημοκρατική Οργάνωση Φοιτητών (DSO) μπορούσαν να διακριθούν. Υπήρξε ένας μικρός αριθμός μελών της Maitree και ένας μικρός αριθμός μελών της Radical Socialist. Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Μαρξιστικό- Λενινιστικό) της Ινδίας [CPI (ML)] ήταν η πολιτική οργάνωση που έφερε μεγάλο αριθμό ανθρώπων, ενώ ο Malay Tewary ήταν ένας από τους ομιλητές μαζί με τον Benjamin Zachariah του Τμήματος Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Presidency. Ήταν εντυπωσιακό ότι αν και είχε οργανωθεί από φοιτητές, οι ομιλίες παραχωρήθηκαν στους μεγαλύτερους. Ένα άλλο χαρακτηριστικό ήταν η παρουσία πολλών αστυνομικών, πριν ακόμα ξεκινήσει η διαμαρτυρία, περισσότερων κι από τους διαδηλωτές. Κανένας μπάτσος όταν βιάζονται γυναίκες. Κανένας για να συλλάβει τους βιαστές. Αλλά εκατοντάδες για να προστατέψουν, ενδεχομένως, το κράτος από τις γυναίκες «από δεύτερο χέρι» (dented and painted women).

Αναφέρθηκε ότι μία ομάδα πέντε αντιπροσώπων (Sanjucta Basu, Sayantani Gupta, Ankita, Sudhanya Pal και Kumi Dutta) συνάντησαν τον Υπουργό Αστικής Ανάπτυξης, Firhad Fakim, για να θέσουν τα αιτήματα. Η ανταπόκρισή του ήταν η εξής:

  • Στο αίτημα για fast-track δίκες: πραγματοποιούνται ήδη fasttrack δίκες και θα πραγματοποιηθούν περισσότερες σύντομα.
  • Το αίτημα για απονομιμοποίηση της σεξουαλικής κακοποίησης, της κατ’ οίκον κακοποίησης, των «εγκλημάτων τιμής» κλπ. και το αίτημα της παραίτησης όσων είναι ένοχοι για κακομεταχείριση θυμάτων βιασμού έμεινε αναπάντητο.
  •  Σχετικά με την θεραπεία των θυμάτων βιασμού, την χρηματοδότηση ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κλπ., διαβεβαίωσε πως θα υπάρξει ένα συγκεκριμένο χρηματικό ποσό για τη θεραπεία του θύματος.

Σχετικά με την ευαισθητοποίηση ως προς το φύλο και τους ουδέτερους νόμους που θα εγγυώνται ισονομία κλπ., υποσχέθηκε πως θα απευθυνθεί στο νομικό τμήμα. Επισήμανε, επίσης, πως αυτό το αίτημα είναι σημαντικό και αναγκαίο. Θέλησε, επίσης, να καθιερώσει την σεξουαλική αγωγή σε όλα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα σε συνεργασία με το εκπαιδευτικό τμήμα.

  • Σχετικά με την διασφάλιση των αδειών εγκυμοσύνης και μητρότητας στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, ο δημόσιος τομέας θα θεσπίσει 18 μήνες άδειας, ενώ οι νόμοι για τον ιδιωτικό τομέα σύντομα θα ελεγχθούν για να θεσπιστεί κι εκεί.
  • Ως προς τα δικαιώματα της Ανύπαντρης Μητέρας και την διασφάλισή τους από το Κράτος, ήταν αδιάφορος.
  • Σχετικά με τα κρατικά έγγραφα και την αναγραφή «Μητέρα- Σύζυγος», ισχυρίστηκε πως αυτό θα απαιτήσει «αναθεώρηση του συντάγματος». Αυτό δείχνει πως υπάρχει παντελής έλλειψη νόμων. Αυτό μπορεί να γίνει από την κυβέρνηση χωρίς συνταγματική αναθεώρηση αφού το Άρθρο 14 αναφέρει πως όλοι οι Ινδοί-ές είναι ίσοι, και άλλοι νόμοι, συμπεριλαμβανομένης της ετυμηγορίας του Ανώτατου Δικαστηρίου, μπορούν να χρησιμοποιηθούν μέσα σε αυτό το πλαίσιo (π.χ. η περίπτωση της Geetha Hariharan).
  • Ως προς τους νόμους περί σεξουαλικής παρενόχλησης στο εργασιακό περιβάλλον και την άρση των αδειών όσων εταιρειών δεν συμμορφώνονται, υποστήριξε πως οι νόμοι πρέπει να είναι «δραστικοί», αλλά διαφώνησε ως προς την άρση των αδειών.
  • Σχετικά με το αίτημα του τέλους της εμπορίας γυναικών, δεν υπήρξαν σχόλια.
  • Η Damayanti Sen πρέπει να επιστρέψει ως ερευνήτρια στην υπόθεση βιασμού στην  Παρκ Στριτ: η μετάθεση της Damayanti Sen δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση βιασμού στην Παρκ Στριτ. Παραβίασε κάποιους κανονισμούς, συνεπώς μετατέθηκε.
  • Η κυβέρνηση πρέπει να εκδώσει Λευκή Βίβλο με υποθέσεις βιασμών με ημερομηνία: επίσημη αποδοχή.

Ένα ερώτημα το οποίο αντιμετωπίζουμε, κι εγώ προσωπικά αντιμετώπισα αφού συμμετείχα σε αυτή τη διαμαρτυρία, είναι το εξής: Έχουν αποτέλεσμα τέτοιες πολιτικές διαμαρτυρίες και αν έχουν, τι είδους;

Πολύ σύντομα, ναι έχουν. Το γεγονός ότι υπάρχει κάποια δράση, κάποια ορατότητα σε υποθέσεις βιασμών, οφείλεται στις διαμαρτυρίες των γυναικών για την υπόθεση βιασμού της Mathura. Κάποιοι νόμοι πέρασαν ή τροποποιήθηκαν. Ένα παράδειγμα είναι ο Νόμος για τη Σεξουαλική Παρενόχληση στο Εργασιακό Περιβάλλον. Υπάρχει επειδή κάπου, κάποιες γυναίκες ξεσηκώθηκαν και αντιστάθηκαν για να έχουμε περισσότερα δικαιώματα απ’ ότι στο παρελθόν. Επομένως, πρέπει συνεχώς να είμαστε έξω στους δρόμους και να παλεύουμε μέχρι οι στόχοι μας ενάντια στην πατριαρχία να επιτευχθούν.

Επίσης θα πρόσθετα πως η πολιτική-κοινωνική δράση παραινείται από διεφθαρμένα κόμματα και ηγέτες να μη προχωρήσει από ένα σημείο και μετά. Μας ζητάνε να ικανοποιηθούμε τώρα που κάποιοι υπουργοί, ανάμεσά τους και ο Πρωθυπουργός, μιλήσανε. Η αλήθεια είναι πως ο Πρωθυπουργός εξέφερε κοινοτοπίες που δε σημαίνουν τίποτα. Ο Hakim (Υπουργός της Δυτικής Βεγγάζης για Αστική Ανάπτυξη και Δημοτικές Υποθέσεις) έδωσε υποσχέσεις που δεν του στοίχησαν τίποτα. Πρέπει να συνδέσουμε αιτήματα από διαφορετικούς τομείς και να διευρύνουμε τους συμμάχους μας, καθώς επίσης και να γεφυρώσουμε το κενό μεταξύ «κοινωνίας» και «πολιτείας». Για παράδειγμα, σε εκλογικές περιόδους δε πρέπει να σκεφτόμαστε αυτά που οι ηγέτες υπόσχονται για αύριο, αλλά αυτά που έχουν κάνει τα προηγούμενα πέντε χρόνια. Πρέπει να απαιτήσουμε ένα κουμπί «Δε μου αρέσει κανένας υποψήφιος» για τα Ηλεκτρονικά Μηχανήματα Ψήφου και εφόσον συγκεντρώνεται ο μέγιστος αριθμός αρνητικών ψήφων, όλοι οι υποψήφιοι να αποσύρονται. Πρέπει να σταματήσουμε να προστατεύουμε τους ένστολους βιαστές και να ανακληθεί η Πράξη Ειδικών Εξουσιών των Ενόπλων Δυνάμεων (AFSPA). Για αρχή λοιπόν, πρέπει να ενσωματώσουμε αυτά τα αιτήματα και να απεργήσουμε μέχρι, τουλάχιστον, μερικά από αυτά τα αιτήματα να πραγματοποιηθούν. Και πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη στα θύματα βιασμού σε όλη την Ινδία, και στις γυναίκες στις οποίες έχει ασκηθεί βία οποιασδήποτε μορφής.

Postscript, 29 Δεκεμβρίου 2012. Σήμερα το πρωί, εγώ και αμέτρητοι άλλοι Ινδοί-ές μάθαμε ότι το θύμα του ομαδικού βιασμού στο Δελχί πέθανε στη Σιγκαπούρη. Ξέρουμε επίσης από προχθές ότι ο ηγέτης και πρώην πρόεδρος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας [(CPI (M)], Anisur Rehman, έκανε απαράδεκτα σχόλια για την υπουργό της Δυτικής Βεγγάζης, Mamata Banerjee, δείχνοντας ότι, όπως και οι Βουρβώνοι (Bourbons), έτσι και το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν έμαθε τίποτα και δεν ξέχασε τίποτα. Η ερώτηση του Rehman σχετικά με το ποια θα ήταν η αμοιβή της υπουργού αν έπεφτε θύμα σεξουαλικής επίθεσης ακολούθησε προηγούμενο σχόλιο του Anil Basu. Αμέσως μετά ήρθε κι ένα σχόλιο από μέλος του Κογκρέσου, τον Abhijeet Mukherjee, ο οποίος δεν είναι ακριβώς μέλος αλλά γιος και διάδοχος ενός άλλου μέλους που δεν είναι άλλος από τον Pranab Mukherjee. Σημείωσε πως οι γυναίκες «από δεύτερο χέρι» που διαμαρτύρονταν ήταν εκτός πραγματικότητας. Το γεγονός ότι το πήρε πίσω αυτό μετά από διαμαρτυρίες δε δείχνει μεταμέλεια, αλλά την πραγματικότητα ότι κάθε φορά που ένας Ινδός πολιτικός κάνει αυθόρμητα σχόλια για γυναίκες είναι αισχρά, εξευτελιστικά και υποτιμητικά.

Αυτό ισχύει και για πολλές γυναίκες πολιτικούς όπως μας δείχνει η Kakoli Ghosh Dastidar, μέλος του Κογκρέσου Trinamool (TMC), η οποία είπε στο CNN Ινδίας ότι η υπόθεση της Παρκ Στριτ με την υπόθεση στο Δελχί απέχουν πολύ, αφού στην Παρκ Στριτ δεν υπήρξε βιασμός. «Είναι τελείως διαφορετικές υποθέσεις. Το περιστατικό στην οδό Παρκ δεν ήταν καν βιασμός. Ήταν μια παρεξήγηση ανάμεσα σε δύο μεριές, μια γυναίκα και ο πελάτης της, που εκτελούσαν επαγγελματική συμφωνία.» Σύμφωνα με την Τάιμς της Ινδίας, «ο ηγέτης του Κογκρέσου Trinamool, Sabrata Mukherjee, που είχε σπεύσει να καταδικάσει το σεξιστικό σχόλιο του Anisur Rehman κατά της υπουργού, δεν ήταν το ίδιο επικριτικός όταν ρωτήθηκε για το αναίσθητο σχόλιο της Ghosh Dastidar.» Με άλλα λόγια, για όλα αυτά τα κόμματα, χωρίς καμία εξαίρεση, ακόμα και αυτός ο δημόσιος μαζικός θυμός για τον ομαδικό βιασμό στο Δελχί δεν είναι αφυπνιστικός. Θα συνεχίσουν όπως προηγουμένως. Όσο είναι στην κυβέρνηση θα προσπαθούν να συγκαλύπτουν υποθέσεις βιασμών, να βοηθούν αστυνομικούς που χλευάζουν και ταπεινώνουν θύματα βιασμού, να μεταθέτουν τίμιους αστυνομικούς, και να χρησιμοποιούν τη γλώσσα του δρόμου για να επιτίθενται στα θύματα και σε αυτούς και αυτές που ξεσηκώνονται σαν ένδειξη αλληλεγγύης. Εάν ένα θύμα πεθαίνει, τότε θα χρησιμοποιούν εύπεπτα ψέματα και θα συνθέτουν σχόλια με την ελπίδα ότι το θέμα σύντομα θα ξεχαστεί. Όπως έδειξε η υπόθεση στο Δελχί, θα χρησιμοποιούν ψεύτικους ισχυρισμούς, όπως στην περίπτωση θανάτου του Constable Tomar, και θα ρωτούν τους υπεύθυνους της τηλεόρασης «Είναι καλό?» (Theek hai?) αφού θα έχουν πει ανοησίες. Εάν ο θάνατος μιας νέας γυναίκας μπορεί να μας αφυπνίσει, τότε πρέπει να γίνει προς την κατεύθυνση της απόρριψης κάθε επικρατούντος πολιτικού κόμματος.

Μπορούμε να αρχίσουμε απαιτώντας και φτάνοντας ως τις εκλογές του 2014 με μία καμπάνια που θα έχει τουλάχιστον αυτά τα λίγα αιτήματα:

  • Θέσπιση fast-track δικαστηρίων για να διασφαλίσουμε ότι οι υποθέσεις βιασμών θα φτάσουν στα δικαστήρια και θα εκδικαστούν.
  • Διασφάλιση ότι η αστυνομία θα λάβει δράση για ΟΛΕΣ τις υποθέσεις βιασμών και σεξουαλικής επίθεσης, όχι μόνο για αυτές που τα μίντια δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
  • Διασφάλιση ότι θα υπάρχει τιμωρία για αστυνομικούς ή διοικητικό προσωπικό εάν αγνοήσουν υποθέσεις βιασμού ή αψηφήσουν τους νόμους στις υποθέσεις αυτές.
  • Τέλος στην προστασία ένστολων βιαστών, συμπεριλαμβανομένης της κατάργησης της Πράξης Ειδικών Εξουσιών των Ενόπλων Δυνάμεων.
  • Αλλαγή του εκλεκτικού μηχανισμού και των νόμων ώστε όλα τα ηλεκτρονικά μηχανήματα ψήφου να διαθέτουν κουμπί «δε θέλω κανέναν από τους υποψηφίους» και να μην ανακηρύσσεται κανείς νικητής αν η επιλογή αυτή φτάσει στον μέγιστο αριθμό ψήφων.

Θα μας πουν ότι όλα αυτά θα παρεμποδίσουν τη λειτουργία του κράτους, ότι είναι αναρχικά αιτήματα. Ποιά είναι η μεγαλύτερη απειλή απέναντι στις γυναίκες; Η αληθινή ή η φανταστική αναρχία; Όχι, είναι οι εγκληματικές συμμορίες, η αστυνομία και οι πολιτικοί που τους προστατεύουν.

2 Ιανουαρίου 2013

Όλες οι φωτογραφίες επιλέχτηκαν από τη συγγραφέα.

 


[1] Για περισσότερες λεπτομέρειες για την υπόθεση βιασμού στο Δελχί δείτε τη δήλωση της Radical Socialist.

 

Μετάφραση: Γεωργία Κατσούλη

Πηγή: international viewpoint

 

Share

Δέκα πράγματα που μπορείς να κάνεις ως αντίσταση στην κουλτούρα του βιασμού

Αλιεύσαμε το παρακάτω κείμενο στο facebook των αγαπημένων μας καμένων σουτιέν και το αναδημοσιεύουμε ως έχει. Αν και είναι γραμμένο με αναφορά σε ένα διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο από το ελληνικό, πολλά πράγματα είναι κοινά και θα πρέπει να μας προβληματίσουν. Άλλωστε, εδώ στο Φύλο Συκής πιστεύουμε ότι χρειάζεται να αναπτυχθεί ένας ευρύτερος διάλογος για αυτά τα ζητήματα, οπότε κάθε συμβολή είναι σημαντική.

ΦΣ

(Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε με τον τίτλο 10 Small Changes You Can Make To Help Avoid Another Steubenville από την Soraya Chemaly στο rolereboot.org -βρείτε το αρχικό κείμενο εδώ. Τη μετάφραση την έκανε ο φίλος oxi egw και τον ευχαριστούμε πολύ για τον κόπο και τον χρόνο του!)

της Soraya Chemaly

ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ Ν’ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΑΝ ΤΗΣ STEUBENVILLE

Δεν πάει άλλο. Ήρθε η ώρα να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βάλουμε ένα τέλος στην κουλτούρα του βιασμού. Ορίστε μερικές προτάσεις.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, καθώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν το τι συνέβη το περασμένο καλοκαίρι στο Steubenville του Οχάιο, πολιορκούμαι από μηνύματα και ερωτήσεις σχετικά με τα γεγονότα και με το πώς ήταν δυνατό κάτι τέτοιο να συμβεί.

Πάντοτε ισχυριζόμουν ότι αν θέλουμε να μειώσουμε τη συχνότητα παρόμοιων φαινομένων, θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε ένα και μόνο πράγμα: στο πώς 50 παιδιά παρακολουθούσαν αμέτοχα την κακοποίηση και τον βιασμό αυτού του κοριτσιού, τραβώντας μάλιστα φωτογραφίες και κάνοντας αστειάκια. Στο πώς γονείς, προπονητές, διδακτικό προσωπικό, θρησκευτικοί ηγέτες και άλλοι, συμμετείχαν στη διεξαγωγή αυτού του εγκλήματος με το να αναπαράγουν παραδοσιακές αξίες και mainstream ιδέες. Αυτό είναι η κουλτούρα του βιασμού: η μεταχείριση ενός κοριτσιού ως ενός απο-ανθρωποποιημένου αντικειμένου, ως μιας κούκλας για σεξ, ο βιασμός του, η κακοποίηση του, ενόσω ο κόσμος κοιτάει, γελάει, αστειεύεται, τραβάει βίντεο και μετά φεύγει.

Οι πιο συχνές ερωτήσεις είναι Τι μπορούμε να κάνουμε; Πόσο νωρίς μπορούμε να αρχίσουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να μην κάνουν και να μην ανέχονται τέτοια πράγματα; Γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν εντρυφήσει στο φεμινισμό, ούτε ενδιαφέρονται για τις λεπτομέρειες των τρόπων με τους οποίους λειτουργεί η σεξουαλική βία, πώς επιβάλλει και διαιωνίζει την ανισότητα των φύλων, προσπάθησα να σκεφτώ και να μοιραστώ ορισμένες καθημερινές συνήθειες που μπορεί να αλλάξει όποιος και όποια ενδιαφέρεται ειλικρινώς, έτσι ώστε να καταπολεμηθεί αυτή η κουλτούρα:

1. Αν χρησιμοποιείς την έκφραση “έλα μωρέ, αγοράκια είναι”, σκέψου τον λόγο που το λες, και το τι σημαίνει. Και μετά ΣΤΑΜΑΤΑ. Ναι, τα αγόρια και τα κορίτσια είναι διαφορετικά, το πιάσαμε. Αλλά οποιαδήποτε δύο αγόρια είναι τόσο διαφορετικά το ένα απ’ το άλλο, όσο είναι και τα “αγόρια” από τα “κορίτσια.” Αυτή η έκφραση αποκαλύπτει ένα πλήθος πεποιθήσεων που σχετίζονται με την ουσιοκρατία του φύλου, του δυαδισμού, και των στερεοτύπων, πεποιθήσεων που βρίσκονται στη ρίζα κάθε ιεραρχίας βασισμένης στο φύλο, που καλλιεργούν ύπουλα τη βία και που υποβιβάζουν τα κορίτσια και τις γυναίκες στο αναπαραγωγικό τους δυναμικό. Χρησιμοποιείται συχνά για να δικαιολογήσει συμπεριφορές που είναι αγενείς, αλαζονικές και προνομιούχες στο πεδίο του φύλου.

2. Να κατανοήσεις και να μην υποτιμάς τα αποτελέσματα των στερεοτύπων και των μηνυμάτων των ΜΜΕ. Τα στερεότυπα είναι καταστροφικά, βλαβερά, και η εσωτερίκευση των στερεοτύπων είναι υπαρκτή. Να εξετάζεις τις ιδέες που αναπαράγεις, και ιδιαίτερα το τι αγοράζεις σε παιδιά (μουσική, ταινίες, βιβλία, παιχνίδια). Επίσης, οι λέξεις φυσικά και παίζουν ρόλο: όταν αποκαλείς τα κορίτσια “πριγκήπισσες” και τα αγόρια “παλικάρια,” για παράδειγμα, πόσα πράγματα αναπαράγεις, έστω χαϊδευτικά, που σχετίζονται με στερεότυπα για το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, και ακόμα περισσότερα; Συγκεκριμένα, αν τα παιδιά σου είναι αγόρια, θα πρέπει να μελετήσεις σε βάθος το πώς κατασκευάζεται η αρρενωπότητα στις ΗΠΑ, και να σκεφτείς πολύ το τι επιθυμείς για τα παιδιά σου. Όποτε είναι δυνατόν, να αποδομείς τα μηνύματα των προϊόντων που καταναλώνουν τα παιδιά σου και να τους μιλάς ανοιχτά για το σεξισμό, το ρατσισμό και τη βία – είναι φαινόμενα αναπόφευκτα. Είναι σα τον αέρα που αναπνέουμε. Το ξέρω ότι πολλές απ’ τις ταινίες, τις σειρές και τα βιντεοπαιχνίδια που παίζουν τα παιδιά είναι πολύ διασκεδαστικά. Αν πρόκειται λοιπόν να καταναλώνουν τέτοια προϊόντα – επίσης αναπόφευκτο – δίδαξέ τα τρόπους να κατανοούν το τι καταναλώνουν.

3. Να αντιμάχεσαι την εξουσία, και ιδίως τις εξουσίες εκείνες των οποίων η πηγή είναι τα συστήματα που βασίζονται σε προκαθορισμένους αντρικούς και γυναικείους ρόλους. Κι αυτά επίσης είναι βασισμένα σε στερεότυπα και εκφράζονται με τρόπο σεξιστικό, είτε με ‘καλές προθέσεις’ είτε συγκαλυμμένα  Ναι, εννοώ και τη θρησκεία. Οι θρησκευτικές οργανώσεις προσφέρουν την αίσθηση της κοινότητας, της προστασίας και μιας δομής όπου μπορεί να βασιστεί η ζωή. Ωστόσο, το κόστος είναι πολύ μεγάλο, ιδίως όταν μένουν ανεπεξέργαστες. Υπάρχει λόγος που οι λιγότερο βίαιοι, πιο ελευθεριακοί και πιο χαρούμενοι άνθρωποι εντοπίζονται σε κοσμικά κράτη.

4. Μην καλύπτεις τη σεξουαλική βία, μη τη θεωρείς αστεία, και μην αναπαράγεις μύθους σχετικά με το βιασμό που έχουν καταρριφθεί καιρό τώρα. Τα ανέκδοτα για το βιασμό δεν είναι αστεία, αλλά έχουμε μεγαλώσει γελώντας με αυτά. Και οι κωμικοί λένε αστεία που κάνουν τον κόσμο να γελάει.

5. Μη προσπαθήσεις να αποτρέψεις την κόρη σου απ’το να ‘γίνει ή να ντύνεται σαν πουτάνα’ και μην προτρέπεις το γιό σου να ‘γίνει γαμιάς’. Τα παιδιά κάνουν λάθη, πειραματίζονται με το ρουχισμό τους και φέρονται με τρόπους που πιστεύουν ότι είναι κοινωνικά καθαγιασμένοι και ότι ανταμείβονται. Οπότε αν το πώς ντύνεται η δεκάχρονη κόρη σου σε κάνει να νιώθεις άβολα, το πιθανότερο είναι πως δεν φταίει εκείνη – το μόνο που έκανε ήταν ότι ξύπνησε και είχε μυαλό και μάτια, και είδε ποιός θεωρεί η κοινωνία ότι είναι ο ρόλος των γυναικών, και τι ανταμείβεται κοινωνικά. Αν δεν ντύνεται έτσι εκείνη, αλλά η κολλητή της, μη την αποκαλέσεις “πουτάνα”, αλλά μίλησε τους ίσως για τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά της κοινωνίας. Παρομοίως, το να νιώθεις περηφάνια για το γιο σου που “αλωνίζει” ή να τον προτρέπεις να “γαμάει και να δέρνει” είναι εξίσου προβληματικό και αντικατοπτρίζει ένα πλήθος ιδεών σχετικά με το ποιό υποκείμενο πρέπει και έχει το δικαίωμα να είναι σεξουαλικό και επιθετικό, σε αντίθεση με το να είναι σέξυ και παθητικό.

6. Αν έχεις και αγόρια και κορίτσια, βάζε τα να κάνουν δουλειές του σπιτιού – ακριβώς τις ίδιες, ανεξαρτήτως φύλου. Ακούγεται χαζό, αλλά όταν τα παιδιά κάνουν σπιτική δουλειά μαθαίνουν την αξία της, καταλαβαίνουν τι είναι η άμισθη εργασία, η συναίσθηση τους αυξάνεται και μεγαλώνοντας τείνουν να γίνονται πιο ελευθεριακά. Είναι κάτι μικρό αλλά σημαντικό.

7. Δίδαξε τα αγόρια τη συναίσθηση μεταξύ των φύλων. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τα αγόρια και τη συναίσθηση. Αν αυτό δεν είναι ήδη προφανές από το τι συνέβη στο Steubenville, δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει προφανέστερο. Όλη η mainstream κουλτούρα είναι κατασκευασμένη έτσι ώστε α) να αφαιρεί απ’ τα αγόρια την ικανότητα να καταλαβαίνουν το τι σημαίνει να είσαι κορίτσι, και β) να τους λέει πως το να είσαι κορίτσι είναι κακό. Τα κορίτσια από την άλλη θα πρέπει να αναπτύξουν την συναίσθηση τους σε σχέση με τα αγόρια και τους άντρες με χίλιους δύο τρόπους. Αν είσαι γυναίκα, είναι μια ικανότητα άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβίωσή σου.

8. Μίλα ανοιχτά για τα σώματα, τη συναίνεση, τα δικαιώματα και την αυτονομία. Η μικρή επανάσταση για τη συναίνεση πρέπει να μετατραπεί σε ΜΕΓΑΛΗ επανάσταση για τη συναίνεση. Μπορείς να το κάνεις αυτό με πολλούς τρόπους καθημερινά, ακόμα και προτού κάνεις κουβέντα για το σεξ στα παιδιά σου. Όταν θα έρθει η κατάλληλη στιγμή να μιλήσετε για το σεξ, η θεμελιώδης έννοια της συναίνεσης σχετικά με τα σώματα και τις επιθυμίες των άλλων ανθρώπων θα είναι πλέον δεδομένη. Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν, αν θες πραγματικά να αντιπαλέψεις τις πεποιθήσεις που οδήγησαν στην περίπτωση του Steubenville, φρόντισε το σχολείο που θα τα στείλεις να προσφέρει πλήρη σεξουαλική εκπαίδευση στους μαθητές και τις μαθήτριες του.

9. Μη δίνεις το ελεύθερο στο σχολείο να μεταδίδει προκαταλήψεις λόγω “παράδοσης” ή “ευγένειας”. Τα σχολεία είναι πολύ αποτελεσματικά στο να υπονομεύουν τις πεποιθήσεις σου σχετικά με τους ρόλους των φύλων, την ισότητα και τις ιεραρχίες, αν δεν τους ασκήσεις κριτική. Ακόμα και αν το σχολείο δεν αλλάξει, τα παιδιά σου θα σε δουν να μάχεσαι ενάντια σε ιδέες που τα μειώνουν και τα υπονομεύουν.

10. Διάλεξε τα αθλήματα των παιδιών σου προσεκτικά. Η κουλτούρα των σπορ στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ σημαντική. Το εθνικό μας σπορ, το football, αποθεώνει την ωμή δύναμη, την σωματική κυριαρχία, τη βία, και περιθωριοποιεί κυριολεκτικά τις γυναίκες (και πόσο μάλλον ΛΟΑΤ υποκείμενα). Το αν θα μπορούσε να υπάρχει με άλλους όρους αποτελεί θέμα μιας τελείως διαφορετικής κουβέντας. Στο μεταξύ, υπάρχουν και άλλα αθλήματα. Αυτό που λέω δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές, αλλά τι διάολο, είμαι αντι-ρατσίστρια, ενάντια στην αποικιοκρατία, τον καπιταλισμό, άθεη φεμινίστρια και ο σκοπός μου είναι το τέλος της σεξουαλικής βίας, σε πόσο χειρότερη θέση θα μπορούσα να είμαι;

Όπως και ο βιασμός, έτσι και πολλά ζητήματα σε αυτή τη λίστα παραδοσιακά περιθωριοποιούνται ως “γυναικεία ζητήματα”. Έτσι, σαν τελική συμβουλή, αν νομίζεις ότι ορισμένα θέματα είναι αποκλειστικά “γυναικεία ζητήματα,” ξανασκέψου το. Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα – ίσως η τεχνολογία πίσω από τα ταμπόν – που είναι αποκλειστικά γυναικεία. Πέρα απ’ αυτό, και ιδίως όταν μιλάμε για το Κύριο Ζήτημα, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που ΔΕΝ είναι “γυναικείο ζήτημα”, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, του πολέμου και του μιλιταρισμού, της κρατικής ασφάλειας, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της άρνησης της επιστήμης και της αυθαιρεσία της εξουσίας σε κάθε της έκφανση. Η λίστα είναι κυριολεκτικά ατέλειωτη. Πολλά ζητήματα που παραδοσιακά χαρακτηρίζονταν “γυναικεία” – ζητήματα αναπαραγωγής, σεξουαλικής βίας, οικιακής βίας, παρενόχλησης σε δημόσιους χώρους κ.λπ. – μπορούν να ανατραπούν και να γίνουν κατανοητά ως “προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, στα οποία εμπλέκονται άντρες με εξουσία, η οποία μένει στο απυρόβλητο”.

Γενικά θα σε συμβούλευα να μη παραμένεις αδρανής σε μια ουδέτερη θέση. Δεν υπάρχει ουδέτερη θέση. Η ακινησία σε αυτό το περιβάλλον είναι χειρότερη απ’ το να τρέχεις προς τα πίσω. Χρειάζεται χρόνος και ενέργεια για να αλλάξει ο πολιτισμός. Μερικές φορές είναι εξουθενωτικό και αποκαρδιωτικό. Αλλά υπάρχει μια παθιασμένη κοινότητα που ολοένα και εξαπλώνεται και κάνει αυτή τη δουλειά με ενθουσιασμό, έχοντας σύμμαχό της την τεχνολογία. Είναι πολύ εύκολο να τη βρεις και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Όπως είπε με υπέροχο τρόπο η Laurie Penny την Τρίτη: Αυτή εδώ είναι η στιγμή. Αυτή είναι η δοκιμασία μας. Προτού πληγωθεί ακόμα μια γυναίκα, προτού περισσότεροι νεαροί βιαστές μπορούν να ισχυριστούν, με δάκρυα στα μάτια, ότι “δεν ήξεραν”, η ευθύνη ανήκει σε όλους και όλες μας – στους άντρες και τα αγόρια και όλους αυτούς και αυτές που τους αγαπάνε – να υψώσουμε το ανάστημα μας και να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας.

μετάφραση: oxi egw

Share