Subscribe via RSS Feed

Tag: "βιασμός"

Η συμβολή της αντισεξιστικής εκπαίδευσης στη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς έμφυλη βία

της Δήμητρας Κογκίδου*

«Μηδενική ανοχή στη βία»

Πριν από λίγο καιρό εδώ στη Ξάνθη  θερίσαμε ένα από τα πιο αποτρόπαια αποτελέσματα της έμφυλης βίας και λέω θερίσαμε γιατί  πιο μπροστά ο κυρίαρχος Λόγος και πολλές πρακτικές  «διαπαιδαγώγησαν» σε αυτήν.

Τα  στατιστικά στοιχεία αποτελούν μόνον την κορυφή του παγόβουνου γιατί η βία κατά των γυναικών είναι το πλέον συχνό έγκλημα και αυτό που τιμωρείται λιγότερο. Το φαινόμενο της άσκησης βίας κατά γυναικών, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες κοινωνίες, υπάρχει χωρίς διακρίσεις πολιτισμικής κληρονομιάς, ταξικής θέσης, μορφωτικού επιπέδου, ύψους εισοδήματος, εθνικότητας και ηλικίας, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης, το βαθμό πολιτικής σταθερότητας, τον πολιτισμό ή τη θρησκεία. Μία ματιά στα στατιστικά στοιχεία –αν και «φωτογραφίζουν» ένα μόνο τμήμα της πραγματικότητας- και στις διάφορες μαρτυρίες αρκούν για επιβεβαιωθεί ότι, από τη γέννηση ως τον θάνατο, σε περιόδους ειρήνης όσο και πολέμου, ασκείται βία στις γυναίκες,  τόσο στον ιδιωτικό όσο και τον δημόσιο χώρο. Ένας μεγάλος αριθμός γυναικών είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας, ακόμα και ανθρωποκτονίας από συντρόφους ή άλλους, σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας,  βιασμού, ενώ στις ένοπλες συρράξεις η βία κατά των γυναικών χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο πολέμου. Και να μη ξεχνάμε τη παράνομη διακίνηση και εμπορία γυναικών και άλλες πρακτικές, όπως, εγκλήματα τιμής, πρώιμοι γάμοι, ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων κ.ά..

Το ζήτημα της έμφυλης βίας είναι κυρίως πολιτικό θέμα που έχει να κάνει με την παιδεία, με αντιλήψεις και συμπεριφορές που την επιτρέπουν ή ακόμα και την ενθαρρύνουν και κυρίως με τις πολιτικές και τους θεσμοθετημένους κανόνες που επικρατούν. Η βία κατά των γυναικών, σε όλες τις μορφές της, αποτελεί μέρος των διακρίσεων με βάση το φύλο και συνιστά παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των γυναικών. Αποτελεί πλήγμα κατά του δικαιώματος στην ελευθερία, στην αξιοπρέπεια, στην ασφάλεια, στη σωματική και ψυχική ακεραιότητα και υγεία κάθε γυναίκας που την υφίσταται και εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

«Μη φοβάσαι. Μίλα»

H Βία κατά των γυναικών είναι ίσως πιο κοντά από ό,τι φανταζόμαστε… Είναι ένα καθημερινό φαινόμενο που όμως παραμένει ένα από τα πιο καλά φυλασσόμενα μυστικά. Γεγονότα όπως η δολοφονία εδώ στη Ξάνθη μας «θυμίζουν» ότι δεν πρέπει  συμμετέχουμε σε αυτό το παιχνίδι της σιωπής και της ανοχής, Μας «θυμίζουν» ότι πρέπει να κάνουμε ορατή την αθέατη καθημερινή βία, να στηρίξουμε τις γυναίκες που τολμούν να κοινοποιήσουν και να  καταγγείλουν τη βία και στη συνέχεια βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ανεπαρκές δίκτυο κοινωνικών υπηρεσιών αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις με  μεροληπτικές κοινωνικές αντιλήψεις.   Μας «θυμίζουν» ότι πρέπει να παλέψουμε πιο συστηματικά για την υπέρβαση του σεξισμού στην κοινωνία.

Η εξάλειψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών είναι ζήτημα υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ζήτημα δικαίου, ζήτημα πολιτισμού. Είναι ευθύνη αλλά και υποχρέωση όλων μας. Αναπαράγεται από την κοινωνική ανοχή και τις στερεότυπες αντιλήψεις για τα φύλα. Όσο πιο ανεκτικό είναι το περιβάλλον στην έμφυλη βία, τόσο μεγαλύτερη και η εξάπλωσή της. Για το λόγο αυτό η προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα θα πρέπει να είναι «ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ».  Τραβάμε κόκκινη γραμμή και  λέμε ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΜΙΛΑ –Αυτό δεν απευθύνεται μόνον στα θύματα αλλά και σε όλους/ες εμάς που αποτελούμε το περιβάλλον των θυμάτων και γινόμαστε συνένοχοι όταν δεν μιλάμε.

Η εξάλειψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών είναι ευθύνη όλων μας

Παρά τις μεμονωμένες και αποσπασματικές πρωτοβουλίες κατά της βίας και την εμπεριστατωμένη γνώση και κατανόηση των αιτίων και των συνεπειών της βίας κατά των γυναικών που στο μεταξύ αποκτήσαμε, η βία θα συνεχίζεται όσο τροφοδοτείται από την άνιση σχέση  εξουσίας ανάμεσα στα φύλα και όσο αποτελεί μέρος της δομής των κοινωνιών μας και του συστήματος λειτουργίας τους.   Η έμφυλη  ασυμμετρία  στην  κοινωνία, δεν είναι  και ούτε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Αυτήν την πραγματικότητα, λοιπόν,  πρέπει να αλλάξουμε!  Και η αλλαγή είναι θέμα συνεργασίας όλων όσων θέλουν να ζουν σε μια δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία. Είναι θέμα των συλλογικοτήτων της κοινωνίας των πολιτών, των διεθνών οργανισμών,  των κυβερνήσεων. Είναι θέμα όλων μας.

Δεν είναι μόνον ζήτημα των γυναικών, αλλά και όσων ανδρών συνειδητοποιούν ότι καταπιέζονται από τον ετεροσεξισμό, τον ρατσισμό, την βία, την ομοφοβία, τον κοινωνικό αποκλεισμό κ.ά. και δεν θέλουν να είναι συνένοχοι στη διατήρησή τους. Έχω υποστηρίξει και στο παρελθόν ότι  αυτοί οι άνδρες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ταυτότητές τους για να προκαλέσουν ρήγμα στην έμφυλη τάξη πραγμάτων και στον ηγεμονικό ανδρισμό. Το γεγονός ότι ο ανδρισμός – και η θηλυκότητα – δεν είναι ενιαίος αλλά έχει πολλές μορφές, δεν θα πρέπει να παραβλέπεται στη συζήτηση αυτή. Είναι ελπιδοφόρο ότι υπάρχουν σύμμαχοι άνδρες στο εγχείρημα της έμφυλης συμμετρίας – αν και θα επιθυμούσα και αισιοδοξώ ότι είναι εφικτό να υπάρχουν ακόμα περισσότεροι στο δημόσιο/ιδιωτικό χώρο που να αξιώσουν διαφορετικές ανδρικές ταυτότητες.

Το σχολείο ως ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του σεξισμού

Το κύριο ερώτημα είναι ποια κοινωνικά /πολιτικά /πολιτισμικά περιβάλλοντα, ποιοι θεσμικοί φορείς και συμμαχίες θα επιτρέψουν στην ελληνική κοινωνία να υπερβεί το σεξιστικό παράδειγμα που θα μας οδηγήσει στη μείωση ή στην εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Πολλοί φορείς – όπως είναι το σχολείο -μπορεί να ακολουθήσουν ένα εναλλακτικό υπόδειγμα και να αποτελέσουν ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας  και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα  της κοινωνίας. Το σχολείο μπορεί να επιτελέσει αυτό τον ρόλο αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντισεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.

Αν, λοιπόν, η ελληνική κοινωνία και πολιτεία επιδιώκει τη δημιουργία πολιτών αντάξιων μιας δημοκρατικής και πλουραλιστικής κοινωνίας, τότε υπάρχει αναγκαιότητα για μια αντισεξιστική παιδαγωγική παρέμβαση ενταγμένη σε μια συνολικότερη προσπάθεια για ποιοτικότερο αλλά και δημοκρατικότερο εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς ο σεξισμός και ρατσισμός αποτελούν κύρια τροχοπέδη στον ευρύτερο μετασχηματισμό της κοινωνίας

Δυστυχώς η ελληνική εκπαιδευτική εμπειρία μέχρι σήμερα έχει δείξει ότι ακόμα και αν γίνει κάποια προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή, είναι εντελώς αποσπασματική.

Ποια είναι τα κύρια σημεία μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής;

Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της πολιτικής είναι η ανάπτυξη των δομών ενός νέου σχολείου που αμφισβητεί τις άνισες σχέσεις εξουσίας των φύλων και ενός αντίστοιχου αναλυτικού προγράμματος. Στο πλαίσιο της αντισεξιστικής προσέγγισης δίνεται έμφαση στις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες και στον τρόπο που αυτή η άνιση σχέση εξουσίας μπορεί να οδηγήσει τα κορίτσια σε μειονεκτική θέση στο σχολείο.

Έτσι, για παράδειγμα, ασκείται  κριτική στην κυριαρχία των ανδρικών αξιών στα αναλυτικά προγράμματα και στους τρόπους αναζήτησης των  πηγών  της γνώσης, γίνεται προσπάθεια για τη δημιουργία νέων αντι-σεξιστικών αναλυτικών προγραμμάτων και διδακτικού υλικού για όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και όλα τα γνωστικά αντικείμενα, καθώς και νέων  διδακτικών προσεγγίσεων και μεθόδων αξιολόγησης. Επίσης, γίνεται προσπάθεια για αντικατάσταση ανδροκεντρικών  χαρακτηριστικών στην οργάνωση και διοίκηση της εκπαίδευσης κ.ά.  Φυσικά, σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα πρέπει να συμβάλουν συμμαχώντας και άλλοι θεσμοί, όπως για παράδειγμα η οικογένεια, τα Μ.Μ.Ε., κ.λπ.

Γιατί είναι σημαντικό να αλλάξει το σχολείο;

Γιατί αν παρέχουμε στο σχολείο εναλλακτικούς Λόγους περί συμμετρίας φύλου, δηλ. που δε θα βασίζονται στην ιεράρχηση, και συνεπώς, στην υποτίμηση της γυναικείας υπόστασης, που δεν θα διχοτομούν και δεν θα ιεραρχούν τις έννοιες του “ανδρικού” και του “γυναικείου”, τότε θα έχουν την ευκαιρία τα παιδιά από πολύ νωρίς να τοποθετηθούν υποκειμενικά μέσα σ’ αυτούς, Καταυτόν τον τρόπο μαθητές και μαθήτριες μπορούν να   διαπραγματευτούν την ολόπλευρη ανάπτυξή τους και να συγκροτήσουν την έμφυλη ταυτότητά τους αμφισβητώντας τα στερεότυπα και τις πρακτικές του ηγεμονικού ανδρισμού και θηλυκότητας, αντιβαίνοντας τις αρχές της έμφυλης ιεράρχησης. Με τον τρόπο αυτό διαγράφεται ένα πεδίο παρέμβασης με βάση το πολιτικό όραμα για έμφυλο κοινωνικό μετασχηματισμό -όραμα με το οποίο συναρτώνται οι προοπτικές για ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο για όλα τα παιδιά.

Το σχολείο σήμερα παράγει, συντηρεί και αναπαράγει την έμφυλη ανισότητα και ασυμμετρία

Στην παρούσα φάση το σχολείο κινείται πολύ αργά προς αυτή την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του σεξισμού.

Για παράδειγμα,  τα σχολικά εγχειρίδια στη πλειοψηφία τους, παρά τα θετικά, αλλά περιορισμένα και αποσπασματικά, βήματα που πραγματοποιήθηκαν στο περιεχόμενο ορισμένων σύγχρονων, εξακολουθούν να που εμπεριέχουν διακρίσεις και έτσι δεν παρέχουν τη δυνατότητα  για διεύρυνση, τόσο της ανδρικής, όσο και της γυναικείας ταυτότητας, γεγονός που δεν συμβάλλει στην προώθηση των αξιών της ισότητας των φύλων στην κοινωνία. Χρειάζεται, λοιπόν, να παραχθεί εκπαιδευτικό υλικό από το οποίο όχι μόνο θα απουσιάζουν στοιχεία σεξισμού και έμφυλων διακρίσεων, αλλά, επιπλέον, θα παρέχονται και  εναλλακτικές θεωρήσεις και προτεινόμενοι ρόλοι έτσι ώστε να απεικονίζεται πιο ρεαλιστικά η πραγματικότητα, να αναλύονται τα πλεονεκτήματά τους και οι δυσκολίες επίτευξης, συμπεριλαμβανομένων των θεσμικών εμποδίων και διακρίσεων. Ένα  αντι-σεξιστικό εκπαιδευτικό υλικό που θα προτρέπει μαθητές/τριες να αμφισβητήσουν κριτικά και να δράσουν  για την εξάλειψη του σεξισμού.

Επίσης, έχουν γίνει πολλές έρευνες για την έμφυλη διάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων στις οποίες καταδεικνύεται ότι τα ενδιαφέροντα, οι εμπειρίες και η οπτική των γυναικών παραλείπονται σε μεγάλο βαθμό από τα αναλυτικά προγράμματα και αυτό σημαίνει ότι τα κορίτσια /γυναίκες δεν μπορούν να αντλήσουν από καμιά παράδοση ή δεξαμενή γνώσης που να σχετίζεται με αυτά. Η γνώση δηλαδή που προσφέρεται μεροληπτεί υπέρ των ανδρών καθώς βασίζεται κυρίως στις δραστηριότητες και τα ενδιαφέροντά τους.  Με την έννοια αυτή, τα αναλυτικά προγράμματα έχουν φύλο και ενισχύουν και καταυτόν τον τρόπο ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός για τα αγόρια και τα κορίτσια.

Παρόμοια μηνύματα παίρνουν τα παιδιά, όπως αναφέραμε και παραπάνω,  από το  παιδαγωγικό υλικό, αλλά και από τις διδακτικές μεθόδους, τη μέθοδο πειθαρχίας και την τυπική ιεραρχία που επικρατεί στο σχολείο, καθώς και από άλλες άτυπες καθημερινές πρακτικές στα σχολεία καθώς και από το φυσικό περιβάλλον του σχολείου.

Έμφυλες ταυτότητες στο σχολείο

Αναφέρομαι ιδιαίτερα στις ταυτότητες των παιδιών γιατί το σχολείο αποτελεί κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους  –μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, της οργάνωσης και διοίκησης, του παιδαγωγικού υλικού, του κρυφού αναλυτικού προγράμματος κ.ά.

Γνωρίζουμε ότι ο ανδρισμός και η θηλυκότητα αποτελούν κοινωνικές κατασκευές και στο βαθμό που δομούνται κοινωνικοπολιτισμικά  και εξαρτώνται από το πλαίσιο αναφοράς τους μπορούν και να αμφισβητούνται και να αναδομούνται.  Κατά συνέπεια, η αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων μπορεί να μας οδηγήσει σε μια  μη-ιεραρχημένη με βάση το φύλο κοινωνία όπου θα κυριαρχούν άλλες αξίες. Καθώς λοιπόν το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι δεδομένα και αυτονόητα, το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται και αναπαράγονται οι έμφυλες και σεξουαλικές ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών. Ο τρόπος όμως που οι μαθητές μαθαίνουν να είναι αγόρια και οι μαθήτριες κορίτσια στο πλαίσιο του σχολείου δεν είναι παθητικός, δηλ. είναι ενεργά υποκείμενα σε αυτή τη διαδικασία, διαπραγματεύονται με το περιβάλλον του σχολείου και συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση των έμφυλων ταυτοτήτων τους.

Λίγες έρευνες ασχολήθηκαν με την ανίχνευση των διαδικασιών εκείνων μέσω των οποίων τα σχολεία κατασκευάζουν κυρίαρχες μορφές ανδρισμού –θέμα ιδιαίτερα σημαντικό γιατί σχετίζεται άμεσα με τη βία. Ιδιαίτερα τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτελούν χώρους μέσα στους οποίους η ανδρική κυριαρχία συστηματοποιείται και νομιμοποιείται. Οι έρευνες για τη μελέτη του ανδρισμού στην εκπαίδευση καταδεικνύουν τον  ενεργό ρόλο που διαδραματίζει στη μορφοποίηση ανδρικών «ταυτοτήτων», εντείνοντας και ενισχύοντας διαρκώς την έμφυλη διχοτόμηση –γεγονός που γίνεται εμφανές από συγκεκριμένες εκπαιδευτικές πρακτικές.

Η πορεία για την ισότητα περνάει μέσα από  τη προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό. -Τι κάνει το σχολείο;

Στο βαθμό, λοιπόν, που οι έμφυλες ταυτότητες είναι κοινωνικο-πολιτισμικές κατασκευές, υπάρχουν δυνατότητες αλλαγής και ανατροπής τους. Εξάλλου, η  άποψη που  επικρατεί πλέον διεθνώς είναι ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία για την ισότητα είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό, τις ανδρικές ταυτότητες και τους  ανδρικούς ρόλους –θέμα που συνδέεται άμεσα με τη βία. H επικέντρωση, λοιπόν, της προσοχής στη συγκρότηση του ανδρισμού στο σχολείο –ιδιαίτερα στην προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί ζήτημα άμεσης προτεραιότητας. Θα εξηγήσω στη συνέχεια το γιατί.

Το σχολείο –ρητά ή άρρητα- υιοθέτει ένα ήθος ηγεμονικού ανδρισμού το οποίο καταγράφεται μέσα από ποικίλες καθημερινές σχολικές πρακτικές, Σε αυτό το πλαίσιο και μαθητές/τριες εμπλέκονται σε μια συνεχή διαπραγμάτευση των έμφυλων ταυτοτήτων. Για παράδειγμα, από πολύ μικρή ηλικία τα αγόρια μαθαίνουν ότι η βία δεν αποτελεί απλά μια αποδεκτή μορφή επίλυσης συγκρούσεων, αλλά και ένα γεγονός που θαυμάζεται. Έτσι, αν και η βία στο σχολείο «επίσημα» δεν επιτρέπεται, εντούτοις το σχολείο τις περισσότερες φορές δείχνει κάποια ανοχή σε ελαφρά βίαιες συμπεριφορές μεταξύ των αγοριών.

Ένας κυρίαρχος Λόγος μέσω του οποίου τα αγόρια συγκροτούν τους ανδρισμούς τους είναι αυτός της ετεροσεξουαλικότητας, ο οποίος είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένος με Λόγους περί ομοφυλοφοβίας και μισογυνισμού. Έτσι, συχνά, η βία των αγοριών εναντίον άλλων αγοριών αποτελεί μια μορφή αστυνόμευσης ορίων –πολλές φορές ομοφοβικών γιατί δημιουργείται μεγάλη ανασφάλεια όταν τα αγόρια ανακαλύψουν  τη «θηλυκή» πλευρά του εαυτού τους- εξυπηρετώντας την κανονικοποίηση συγκεκριμένων μορφών ανδρισμού. Ταυτόχρονα η βία των αγοριών εναντίον άλλων αγοριών καθορίζει σε ποια θέση στην ιεραρχία του ανδρισμού μπορεί να τοποθετηθεί ένα αγόρι.

Τα αγόρια συγκροτούν ηγεμονικούς ανδρισμούς υιοθετώντας πρακτικές που απορρίπτουν και υποτιμούν ο,τιδήποτε το γυναικείο, ενώ ταυτόχρονα αξιολογούν τον ανδρισμό υψηλότερα απ’ ότι τη θηλυκότητα. Έχουν καταγραφεί πολλά  συμβάντα στο χώρο του σχολείου. Για παράδειγμα, είναι τόσο ισχυρή η αντίθεση και αποστασιοποίηση των αγοριών από κάθε τι το γυναικείο στη συγκρότηση του ανδρισμού τους που ακόμα και ο χωροταξικός γειτνιασμός τους μέσα στην αίθουσα με  κορίτσι ή το παιχνίδι με κορίτσια μπορεί να αποβεί επικίνδυνος για τη φήμη του ανδρισμού τους

Επίσης, κυρίαρχα στοιχεία του ηγεμονικού ανδρισμού στο πλαίσιο του σχολείου είναι η επιθετικότητα, η άσκηση βίας και ο έντονος ανταγωνισμός. Τα αγόρια φαίνεται να αντιλαμβάνονται τις έμφυλες σχέσεις ως σχέσεις εξουσίας και υποταγής, όπου η ανδρική βία και επιθετικότητα εναντίον των γυναικών και των υποδεέστερων αγοριών ερμηνεύεται και νομιμοποιοείται, μέσα από πρακτικές έντονων λεκτικών αλλά κυρίως σωματικών αναμετρήσεων. Εξάλλου, ο ανταγωνισμός μεταξύ των αγοριών είναι ορατός αλλά και παρόν σε κάθε έκφανση της σχολικής ζωής ακόμα και για τα πιο ανούσια ζητήματα. Τα αγόρια «μετρούν» τον ανδρισμό τους με ποικίλους τρόπους και η μαγκιά ή/και ο τσαμπουκάς προς ένα συμμαθητή/τρια ή/και ακόμα προς τους/τις εκπαιδευτικούς ήταν ένας από αυτούς. Ανταγωνισμός μεταξύ των αγοριών μέσα στα σχολικά πλαίσια μπορεί να παρατηρηθεί και να δημιουργηθεί ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα.

Πολλά παιχνίδια που παίζουν τα αγόρια εμπλέκουν τη χρήση της γλώσσας και του σώματος με ανταγωνιστικό τρόπο, με συνέπεια το παιχνίδι να καταντά ένας στίβος ανταγωνιστικών ανδρισμών. Για παράδειγμα, το ποδόσφαιρο ως το επικρατέστερο και το πλέον δημοφιλές άθλημα στον αύλειο χώρο αποτελεί πυλώνα ανδρισμού, ιδιαίτερα για την επιτέλεση «σκληρών» ανδρισμών, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως μέσον περιθωριοποίησης όσων αγοριών δεν ανταποκρίνονται επαρκώς στις απαιτήσεις του, με τη δημιουργία ερωτηματικών ακόμα και για τον ανδρισμό τους. Επίσης, η κουλτούρα του «ηλεκτρονικού» ανδρισμού είναι αγαπητή στα αγόρια τα οποία καταναλώνουν καθημερινά ποσότητες επιθετικού ανδρισμού μέσω της μαζικής κουλτούρας, τον οποίο σωματοποιούν και μεταφέρουν και στα σχολικά πλαίσια. Οι ηγεμονικές μορφές ανδρισμού που προέρχονταν από τη μαζική κουλτούρα συχνά αποτυπώνονταν και στην ένδυση των μαθητών/τριών.

Μια αξία του ηγεμονικού ανδρισμού είναι και η «μαγκιά». Ο «μάγκας» και ο «τσαμπουκάς» ήταν τα αγόρια αυτά που κατέφευγαν συνήθως στη σωματική αναμέτρηση για την επίδειξη του ανδρισμού τους και μέσω βίαιων συμπεριφορών επιχειρούσαν να υπερασπιστούν την εικόνα τους ως «σκληρά». Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αφηγήσεις των αγοριών, άνδρας σημαίνει να είσαι ‘σκληρός, να αντέχεις στον πόνο και να μην κλαις’,  δηλ. για να είναι κάποιος «πραγματικό» αγόρι θα έπρεπε να επιδεικνύει την εικόνα του σκληρού, συναισθηματικά ουδέτερου υποκειμένου, το οποίο θα πρέπει πάντα να νικά και να έχει γενικά τον τελευταίο λόγο.

Παρ’ όλα αυτά δεν είναι όλα τα αγόρια επιθετικά, βίαια και ανταγωνιστικά στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο[1].

Πρακτικές εκφοβισμού και σεξουαλικής παρενόχλησης των κοριτσιών στο σχολείο. -Στοιχείο επίδειξης «ανδρισμού»;

Πριν από λίγες μέρες – 6 Μαρτίου-  ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας και έγιναν πολλές εκδηλώσεις για το θέμα (συμμετείχα και εγώ σε σχετική εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη και πήγα και σε σχολεία για το ίδιο θέμα). Τόσο το φαινόμενο του εκφοβισμού στο χώρο του σχολείου, όσο και της έμφυλης βίας γενικά συνδέονται και με τους όρους συγκρότησης των ανδρικών ταυτοτήτων. Είναι σημαντικό λοιπόν ο παράγοντας φύλο και ειδικότερα το ζήτημα των ανδρικών ταυτοτήτων να παίξει κεντρικό ρόλο στο σχεδιασμό παρεμβατικών προγραμμάτων ενάντια στον εκφοβισμό και γενικά στην μάχη για την καταπολέμηση της βίας.

Δυστυχώς ένα  από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία μιας μελέτης του φαινομένου του εκφοβισμού σε αντιπροσωπευτικό δείγμα σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Ψάλτη και Κωνσταντίνου, 2007) είναι ότι η σεξουαλική παρενόχληση αποτελεί μια τις πιο συχνές μορφές εκφοβισμού (οι μισοί μαθητές /τριες ανέφεραν ότι παρατήρησαν τέτοια περιστατικά να εκδηλώνονται μία έως αρκετές φορές την εβδομάδα) ενώ  αντίστοιχα περιστατικά που έχουν καταγραφεί με ποιοτικές μεθόδους στην έρευνα του Φ. Πολίτη και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα  από το χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (Πολίτης, 2006).

«Συχνά οι σχολικές τουαλέτες αποτελούν τον κατ’ εξοχήν χώρο μέσα στον οποίο ευνοείται η παρενόχληση και ιδιαίτερα των κοριτσιών που αποτελούν πεδίο εισβολής για τα αγόρια. Οι καθημερινές καταγγελίες των κοριτσιών για τέτοιες  «επιδρομές» είναι ενδεικτικές του τρόπου παραστασιακής επιτέλεσης ενός βίαιου ανδρισμού. Συχνά δεν δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις καταγγελίες αυτές, γεγονός που οδηγεί συχνά να μην καταγγέλλονται ανάλογα περιστατικά με αποτέλεσμα οι μαθήτριες να θεωρούν αυτές τις συμπεριφορές ως αναπόφευκτο τμήμα της καθημερινότητάς τους στο σχολείο. Επιπλέον, αυτό οδηγεί τις γυναίκες αργότερα να μη μπορούν να αναγνωρίσουν ότι υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση καθώς ο σεξισμός θα έχει διαποτίσει την πρακτική των καθημερινών έμφυλων σχέσεων και θα τις έχει κάνει ως γυναίκες να προσαρμόζουν τη θηλυκότητά τους στις απαιτήσεις των ανδρών.

Ένας δάσκαλος και μία δασκάλα που είναι εφημερεύοντες συζητούν κατά την ώρα του διαλείμματος. Δύο κορίτσια της Στ’ τάξης διαμαρτυρονται ότι μερικά αγόρια μικρότερης ηλικίας έρχονται και μπαίνουν στις τουαλέτες των κοριτσιών. Ο ένας εκπαιδευτικός διακόπτει για λίγο τη συζήτηση και με αυστηρό ύφος τους λέει: «Πες τους να φύγουν γρήγορα, γιατί έρχομαι εκεί!». Μετά συνεχίζει τη συζήτησή του, σα να μην είχε διατυπωθεί καμία απολύτως καταγγελία.»

Όπως ανέφερα και προηγούμενα, το ζήτημα της έμφυλης βίας έχει να κάνει και με την παιδεία, με αντιλήψεις και συμπεριφορές για να δούμε τι κάνει ή τι μπορεί να κάνει το σχολείο.

Η σεξουαλική παρενόχληση αποτελεί για τα αγόρια μια πρακτική άσκηση εξουσίας και δύναμης πάνω στα κορίτσια. Το σχολείο φαίνεται να μην ενδιαφέρεται και τόσο πολύ γι’ αυτό το ζήτημα και δε φαίνεται ικανό –ή/και πρόθυμο- να καταπολεμήσει το φαινόμενο με την υιοθέτηση μιας αντι-σεξιστικής πολιτικής. Με τη λογική αυτή, «παιδαγωγεί» μαθητές και μαθήτριες με την ιδέα ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι λίγο-πολύ αποδεκτή. Επίσης, συμπεριφορές παρενόχλησης που δε δημιουργούν έντονα φαινόμενα διάρρηξης των σχολικών κανόνων αφήνονται να περάσουν απαρατήρητες.

Πάντως πολλοί άνδρες και γυναίκες εκπαιδευτικοί ελαχιστοποιούν τη σημασία της παρενόχλησης με την προβολή  επιχειρημάτων που παραπέμπουν ευθέως σε προ-επιστημονικούς βιολογισμούς. ‘Ετσι, όμως επιτυγχάνεται μια άμεση αναγνώριση της σεξουαλικότητας των αγοριών –σε αντίθεση με αυτή των κοριτσιών, η οποία καταπιέζεται και αποσιωπάται, εφαρμόζοντας για άλλη μια φορά δύο μέτρα και δύο σταθμά για την ανδρική και τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Με αυτό τον τρόπο, η παρενόχληση –για μια ακόμα φορά- κανονικοποιοείται και εγκρίνεται[2].

Συμπερασματικά

Στο βαθμό που η βία αποτελεί μια επιδεικτική δραματουργική επιτέλεση  ηγεμονικού ανδρισμού χρειάζεται άμεσα το σχολείο ως κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού να παρέχει τη δυνατότητα για συγκρότηση και άλλων μορφών ανδρισμού πριν είναι πολύ αργά.  Ταυτόχρονα πρέπει να πάψει το  ζήτημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών/τριών να περιστοιχίζεται με ένα πέπλο σιωπής. Αυτό βέβαια μας παραπέμπει στην αναγκαιότητα για μια αντισεξιστική εκπαίδευση ως ένα οργανικό τμήμα του οράματος για ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο.

 


[1] Βλ. Φ. Πολίτης (2006)  Οι «Ανδρικές Ταυτότητες» στο Σχολείο -Ετεροσεξουαλικότητα, Ομοφυλοφοβία και Μισογυνισμός, Προλογικό Σημείωμα: Δ. Κογκίδου. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο.

[2] Για μια πληρέστερη κατανόηση και ενημέρωση βλ. Εγχειρίδιο Συμβουλευτικής για τη Σεξουαλική Παρενόχληση στο Χώρο Εργασίας (προς εργαζόμενες, εργοδότες και κοινωνικούς φορείς) στην σελίδα της Γραμματείας Ισότητας http://www.isotita.gr/index.php/info/1255

 

*Εισήγηση στην εκδήλωση “Δώσε τέλος στη σιωπή”, στην Ξάνθη, 9 Μαρτίου 2013

 

Δείτε ακόμα

Ο καθημερινός βιασμός και η ατιμωρησία

Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

 

 

Share

Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

των Terminal 119*

1. Όταν μιλάνε οι γυναίκες: η νόρμα, η σιωπή κι η απάντηση στην επίθεση

Μια γυναικεία ένοπλη ομάδα έγραφε στις προκηρύξεις της 25 χρόνια πριν στη γερμανία: «πολεμάμε την καταπίεση για να την κάνουμε ορατή». Το σκεπτικό ήταν το εξής: μέσω της γυναικείας, πολιτικά οργανωμένης, αντι-βίας γινόταν φανερή η βία την οποία δέχονταν οι γυναίκες. Μέσω της αντίστασης, η βία γινόταν ορατή. Αυτή η ιδιαίτερη βία, εναντίον συγκεκριμένων φορέων θηλυκού γένους, γυναικείων χαρακτηριστικών, μπορούσε πια να ονομάζεται βία και το ‘φύλο’, από τόπος κυνηγιού όσων δεν εξέπιπταν των αρρενωποτήτων (και πλήττονταν για αυτό), γινόταν τόπος αντίστασης.

Στην Ξάνθη μετά το πρόσφατο αποτρόπαιο έγκλημα κατά της ζωής και της αξιοπρέπειας της Ζωής Δαλακλίδου μάθαμε από τα μέσα ότι ένα μέρος της τοπικής κοινωνίας, κυρίως άντρες φανταζόμαστε, επιχείρησε να λιντσάρει τον δράστη στα δικαστήρια. Συνταυτιζόμενο με αυτό το μέρος της τοπικής κοινωνίας, κομμάτι του τοπικού Τύπου, όπως η “Φωνή της Ξάνθης” συκοφάντησε τις πολιτικές προθέσεις των διοργανωτριών και των συμμετεχουσών στη σημερινή διαδήλωση, διερωτώμενος σκωπτικά για το αν οι φεμινίστριες “ζουν εκτός τόπου χρόνου και πραγματικότητας”. “Ποια κοινωνία συγκάλυψε το έγκλημα; Αυτή που συγκεντρώθηκε έξω από τα δικαστήρια και επιχείρησε να λιντσάρει τον δράστη; (Φωνή της Ξάνθης, 15-02-2013). Σαν ζήτημα, εδώ, λοιπόν, μπαίνει το εξής: Για ποια “σιωπή” μιλά η αφίσα που καλούσε στη σημερινή διαδήλωση; Αφού, η σιωπή έσπασε από την τοπική κοινωνία της Ξάνθης. Άρα, μπαίνει θέμα ορατότητας του συγκεκριμένου πατριαρχικού εγκλήματος στην Ξάνθη ή, όντως, είμαστε “εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας”;

Αναφερόμαστε στο ερώτημα της φυλλάδας της Ξάνθης για να την αντιπαραθέσουμε μόνο στην προηγούμενη φράση της γυναικείας ομάδας Rote Zora («πολεμάμε την καταπίεση για να την κάνουμε ορατή»). Ισχυριζόμαστε ότι ακολουθώντας τις διαφορές μεταξύ των δύο πρακτικών λόγων, θα μας γίνει ορατή και η ουσία του εγκλήματος στην Ξάνθη, το οποίο αποτελεί βέβαια επαίσχυντη απόδειξη ενός κανόνα βίας και σεξουαλικοποιημένης αντικειμενοποίησης κατά των γυναικών.

Από τη μια πλευρά έχουμε μια γυναικεία βασικά ομάδα να μιλάει, από την άλλη πλευρά έχουμε μια μάζα κυρίως ντόπιων ανδρών. Από τη μια πλευρά έχουμε μια πολιτική γυναικεία ομάδα, ο λόγος και η πρακτική της οποίας εστιάζουν στην κριτική των εγκλημάτων βίας της πατριαρχικής κοινωνίας μέσα στον καπιταλισμό, από την άλλη έχουμε μια μάζα ανθρώπων με κοινή καταγωγή και μάλλον διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις μεταξύ τους, που βρέθηκαν μαζί (και πιθανόν δεν θα ξαναβρεθούν) έξω από τα δικαστήρια μέσα από ένα κοινό κίνητρο: να καταφερθούν κατά του δράστη ενός συγκεκριμένου εγκλήματος κατά μιας γυναίκας. Ήδη οι διαφορές αρχίζουν να μιλάνε. Ο λόγος της γυναικείας ομάδας υπερασπίζεται την ύπαρξη των γυναικών που δέχονται βία. Ο λόγος των Ξανθιωτών έξω από τα δικαστήρια, φαίνεται να υπερασπίζεται, μεταξύ άλλων, “την τιμή μίας πόλης”.

Το έγκλημα στην Ξάνθη αποτρόπαιο, μοναδικό στην ένταση της βίας που δέχτηκε το θύμα και δύσκολο να γίνει ανεκτή ακόμα και η λεπτομερής ακρόαση της αφήγησης του από έναν κοινό νου. Η ένταση του εγκλήματος εξασφαλίζει στο θύμα ή στο όνομα του μνήμη, για κάποια χρόνια τουλάχιστον, στην ίδια την εκτέλεση του εγκλήματος τον χαρακτηρισμό του “ανατριχιαστικού” και στον ίδιο τον δράστη τον χαρακτηρισμό του “τέρατος”. Η δημοσιογραφική και, βέβαια, κοινωνική μεταφορά περί “τέρατος” ήρθε, λοιπόν, για να μείνει και θα μείνουμε κι εμείς λιγάκι σε αυτήν την μεταφορά. Η λέξη “τέρας” που χρησιμοποιήθηκε στην Ξάνθη, αλλά όχι μόνον εκεί, σε μεγάλο βαθμό για να περιγράψει τον δράστη, ό,τι συνειρμούς κι αν προκαλεί, ένα είναι το σίγουρο: ότι το νόημα της λέξης εννοεί πως στον δράστη μέσω της έντασης του εγκλήματος του, αξίζει να αφαιρεθεί η ανθρώπινη υπόσταση. Ότι ο δράστης – μετά το έγκλημα – αξίζει να αποβληθεί από την ανθρώπινη κοινότητα, την κοινότητα των (συν)ανθρώπων. Δίχως να αμφισβητηθεί, στην καθημερινή γλώσσα, το έγκλημα κατά της Ζωής μπορεί να γίνει αντιληπτό ως ένα έγκλημα που στόχευσε την “ανθρωπινότητα” της, σε αυτό που λέμε λίγο-πολύ συμβατικά “ανθρώπινη αξιοπρέπεια” και μοιράζονται όλοι οι φέροντες και οι φέρουσες ανθρώπινο πρόσωπο. Αν μπούμε σε αυτήν την κουβέντα, όμως, περί ανθρώπινου και εξω-ανθρώπινου, τεράτων και μη, με μία ευρεία κλίμακα παραδειγμάτων, γρήγορα θα καταλάβουμε ότι το τι συνιστά ‘ανθρώπινο’ και τι συνιστά ‘ανθρώπινη αξιοπρέπεια’, καθώς και το πότε αυτά τα δυο παραβιάζονται από κάποιον, αποτελούν ζήτημα αέναης και υποκειμενικής ενασχόλησης. Για άλλον η ανθρώπινη αξιοπρέπεια του παραβιάζεται αν χάσει το ημερήσιο μπάνιο του, για άλλον αν δεχτεί το πρώτο χτύπημα σε κάποια αστυνομικά κρατητήρια, για άλλην η ανθρώπινη αξιοπρέπεια της χάνεται όταν την κάνουν να αισθάνεται σαν ένα σεξουαλικοποιημένο αντικείμενο και για άλλην όταν την βάζουν να κατεβάζει τα ρούχα της μπροστά σε έναν γιατρό. Η ευρύτητα των όσων φέρουν την ταμπέλα “άνθρωπος”, πολλαπλασιάζει και τους ορισμούς περί του στάτους αυτού. Θα αποπειρόμασταν να καταθέσουμε ότι άνθρωπος είναι η ιστορία των εγκλημάτων του, δηλαδή οι στιγμές και οι εποχές – οι μεγαλύτερες σε διάρκεια ούτως ή άλλως απ’ όλη την ιστορία – κατά την οποία οι μεν προσπάθησαν να αφαιρέσουν την ύπαρξη των δε από μια ορισμένη βάσει φύλου, εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού κ.ο.κ.

Ωστόσο, το θύμα στην Ξάνθη πέρα από την ταμπέλα “άνθρωπος” είχε κι άλλα πιο συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στα οποία πρέπει να ωθηθούμε εμείς οι υπόλοιπες για να καταλάβουμε γιατί τη σκότωσε, τη βίασε και την έκαψε ο δράστης. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο φυσικά. Ήταν αυτό που λέγεται ‘γυναίκα’. Κι ο δράστης είναι αυτό που λέγεται ‘άντρας’. Του άρεσε, την είχε προσέξει, μας είπε ο δράστης έπειτα. Και την βίασε. Το ότι της φέρθηκε αρχικά σαν σεξουαλικό αντικείμενο, δεν μπορεί παρά να οριοθετήσει κεντρικά το έγκλημα ως ένα έγκλημα έμφυλου χαρακτήρα. Την βίασε και την σκότωσε και την έκαψε γιατί δεν μπορούσε να την έχει για δική του: αυτή είναι η ελάχιστη ανάγνωση αυτού του έμφυλου εγκλήματος.

Ο δράστης παραμένει βέβαια και μετά το έγκλημα αυτό που λέμε ‘άντρας’. Επίσης, ο δράστης και πριν το έγκλημα ήταν, κατά τα άλλα, αυτό που λέμε ‘άντρας’. Μήπως, λοιπόν, μήπως θα έπρεπε οι χαρακτηρισμοί που θα έπρεπε να απευθύνουμε και σε αυτόν και στο έγκλημα του να είναι κεντρικά σχετικοί με την έμφυλη θέση του, διαπαιδαγώγησή του και βασικά πράξη του ως κάποιου από αυτούς που λέμε ‘άντρες’;

Λέμε ότι μια τέτοια προσπάθεια σίγουρα δεν έγινε από όσους μαζεύτηκαν έξω από τα δικαστήρια της Ξάνθης γιατί δεν υπήρχε και κανένα συμφέρον να γίνει μια τέτοια προσπάθεια. Γιατί σε μια προσπάθεια λιντσαρίσματος ενός “τέρατος”, ενός δηλαδή που έχει αποβληθεί στις συνειδήσεις μιας τοπικής κοινωνίας από το εσωτερικό της, και σε μια προσπάθεια εν γένει ξεπλύματος “της τιμής μιας πόλης”, όπου ο κάθε διαμαρτυρόμενος αναφέρεται ως τίμιο και σωστό μέλος της πόλης αυτής και της κοινωνίας αυτής, δεν χωρούν σκέψεις μήπως η πόλη αυτή και η κοινωνία αυτή είχαν προβλήματα από πριν, προβλήματα που έχουν να κάνουν με το τι εφαρμόζει και αναπαράγει η πόλη αυτή και η κοινωνία αυτή στις σχέσεις των αντρών ‘της’ με τις γυναίκες ‘της’.

Λέμε ότι η ελληνική κοινωνία, κι η ξανθιώτικη σαν επιμέρους τοπική κοινωνία, δεν έχει δικαίωμα ούτε να πέφτει από τα σύννεφα με κάθε αφορμή ενός τέτοιου αποτρόπαιου εγκλήματος αλλά ούτε και να “τερατολογεί”, βιαζόμενη να αποβάλλει κάθε έντιμο μέλος του συνόλου της αφού αυτό εγκληματήσει και διαχωριστεί έτσι από αυτήν. Η ελληνική κοινωνία λέμε, σαν εξόχως ορθόδοξη, πατριαρχική και υπερ-αρρενωπή, δεν έχει κανένα δικαίωμα να μιλά για “δράκους” και “τέρατα” μιας και η πατριαρχία που ζούν/ζούμε εκατομμύρια γυναίκες σε αυτή τη χώρα, η ιδιαίτερη καταπίεση με την οποία τις/μας διαπαιδαγωγούν από μικρές, δεν είναι ένα κακό παραμύθι αλλά μια κακή πραγματικότητα.

Λέμε ότι αυτή η κακή πραγματικότητα που μας εκδικείται για το φύλο μας, αφού φόρτωσε αυτό το ‘φύλο’ με ό,τι νοήματα ήθελε πρώτα, μας είναι αντιληπτή από μια λίστα πραγμάτων δίχως τέλος, από το αντρικό βλέμμα που είναι εκεί έξω κρίνοντας ανά πάση στιγμή τα σώματα μας, μετρώντας τα, βαθμολογώντας τα, διαμορφώνοντας τα, εκθέτοντάς τα ή τεμαχίζοντας τα. Αυτή η κακή πραγματικότητα που συνίσταται επίσης στον αληθινό και καθόλου παραμυθένιο κίνδυνο του βιασμού σε καθημερινή βάση (4.500 υπολογίζονται κάθε χρόνο οι βιασμοί στην ελλάδα), καθώς και τις κάθε είδους σεξουαλικές επιθέσεις (μία στις δύο γυναίκες λένε πως έχουν δεχτεί συχνά κακοποίηση ή παρενόχληση κάτι που συνίσταται και στον περιορισμό της ελευθερίας κίνησης μας και στον συνεχή φόβο της υπό αμφισβήτηση ύπαρξης μας μετά από μια ορισμένη νυχτερινή ώρα…). Αυτή η κακή πραγματικότητα που συνίσταται, εξάλλου, και στην καθημερινή έλλειψη σεβασμού στις κάθε είδους σχέσεις μας με το άλλο φύλο (φιλικές, οικογενειακές, ερωτικές κτλ), στο μάθεμα των κοριτσιών να γίνουν “υπάκουες μητέρες” και των αγοριών να επιβληθούν μέσω της ανταγωνιστικής τους αρρενωπότητας, στις ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και τις εκτρώσεις, στο αόρατο της λεσβιακής ύπαρξης και εν γένει την διάχυτη ομοφυλοφοβία που σε μεγάλο βαθμό περιφρουρεί την πατριαρχία στο σύνολο της, επίσης, συνίσταται στην κοροϊδία προς τις τρανς και η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Λέμε, άρα, ότι αν η ελληνική κοινωνία κοιτάξει τη μούρη της στον καθρέφτη, ίσως δει κάπου να αχνοφαίνεται κι η μούρη του “τέρατος”, τουλάχιστον κατά την προετοιμασία του εγκλήματος. Θα ‘χει τότε δικαίωμα κανείς να αναρωτηθεί: “τι σχέση είχε το τέρας με την κοινωνία της Ξάνθης”, αν δηλαδή ‘θυμηθεί’ του πως από μικροί οι πιτσιρικάδες παίρνουν το μήνυμα πως έτσι τις κάνουν τις γυναίκες; Θα ‘χει κανείς τότε δικαίωμα για τέτοιες υποκριτικές διερωτήσεις αν ‘θυμηθεί’ τις δεκάδες αθωώσεις βιαστών από τα ελληνικά δικαστήρια, τα εκατοντάδες “έλα-μωρέ-αυτό-δεν-ήταν-βιασμός” των ελλήνων γειτόνων, συγγενών και φίλων; Θα ‘χει κανείς τότε δικαίωμα να αναρωτηθεί, αν ‘θυμηθεί’ την έλλειψη ορατότητας αυτών των δομών και άρα της καταπίεσης των γυναικών;

Για αυτήν, λοιπόν, την ορατότητα πιστεύουμε γίνεται η συγκεκριμένη εκδήλωση και διαδήλωση, για να σπάσει τη σιωπή όχι εναντίον ενός τέρατος που αποτελεί την δαιμονοποιημένη εξαίρεση μιας κοινωνίας στην οποία όλα κυλούν νορμάλ, αλλά, αντιθέτως, για να σπάσει τη σιωπή μιας κοινωνίας που προετοιμάζει κι άλλα τερατώδη εγκλήματα. Για να σπάσει τη σιωπή μιας κοινωνίας που είναι σιωπηλή ως συνενοχή, μιας κοινωνίας μικρών και μεγάλων τεράτων.

2. Εθνοτσαμπουκάς: αναγκαστικές συναρθρώσεις

Είμαστε, λοιπόν, “εκτός τόπου, χρόνου και πραγματικότητας”? Ο σημερινός χρόνος, η εποχή που έλαβε χώρα το έγκλημα κι η εποχή που έλαβε χώρα η διαδήλωση είναι μια ξεχωριστή εποχή. Η εποχή της λεγόμενης ‘κρίσης’ κατά την οποία ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας (και του ελληνικού κράτους βέβαια) ανοιχτά κι άλλο ένα κομμάτι ακόμα κλειστά πριμοδοτεί και προωθεί σαν φάρμακο στην κρίση λίγο ‘φασισμό’. Κι αναρωτιόμαστε τώρα εμείς μήπως πίστεψαν οι έλληνες και οι ελληνίδες πως αυτός ο ‘λίγος φασισμός’ που βρίσκει την ενσάρκωση του στα σώματα, τον εθνοτσαμπουκά και την μαγκιά των 20 αντρών της χρυσής αυγής (και της συζύγου του φύρερ τους), θα αντιστοιχεί σε ένα ασήμαντο και ανεπαίσθητο πέρασμα της οργάνωσης αυτής από την ελληνική ιστορία και κοινωνία. Δε νομίζουμε.

Ίσα-ίσα, λέμε. Οι σημερινοί “πέφτω-από-τα-σύννεφα” και οι σημερινοί “τερατολόγοι”, πολλές φορές μάλιστα, αν όχι πάντα, έχουν ποντάρει χοντρά, όχι απλά στο χώσιμο των νεοναζί μέσα στη βουλή αλλά και στο ξεκαθάρισμα και την προστασία από τους νεοναζί. Κι όταν, βέβαια, κάποιος αποφασίζει να συνδιαλλαγεί με αυτόν που πουλάει ξεκαθάρισμα και προστασία, όταν βέβαια κάποιος αποφασίζει να ονομάσει τον “τσαμπουκά” και την “μαγκιά” πολιτικά επιχειρήματα και αναγνωρίσιμα κοινοβουλευτικά ή εξωκοινοβουλευτικά μέσα, όταν κάποιος επιβραβεύει και αναπαράγει σιωπηλά την επιβράβευση του “εθνοτσαμπουκά” διά της εκλογής 21 νεοναζί στη βουλή και τη δράση μισού εκατομμυρίου ναζί παράλληλα (πχ κυνήγι, μαχαιρώματα και δολοφονίες μεταναστών), όταν κάποιος αποδέχεται το ενδεχόμενο στο μυαλό του και νομιμοποιεί ένα καθεστώς τρόμου όπου κάποιοι με βάση κριτήρια εθνικότητας θα κυνηγήσουν ανελέητα κάποιους άλλους, κι όταν κάποιος αποφασίζει να ενσωματώσει τους ναζί στον καθημερινό του/της τρόπο σκέψης, τότε καλά θα κάνει να κόψει και το δούλεμα για το ότι η βία τον κάνει να πέφτει από τα σύννεφα.

Η ‘εποχή των τεράτων’ αναμφισβήτητα είναι εδώ για να μας θυμίζει στοιχεία εγγενή της ελληνικής κοινωνίας όπως ο “διάχυτος κώδικας της εθνομαγκιάς”, στοιχεία που οι έλληνες άντρες μοιράζονταν εξάλλου πολύ πριν την άνοδο των νεοναζί[1]. Από την δεκαετία του ’90 κι έπειτα, όλο και με μεγαλύτερη ένταση, ένα ορισμένο lifestyle, σεξουαλικοποιημένης και πορνογραφικής αντικειμενοποίησης των γυναικών πουλιέται στα περίπτερα σε τιμές προσιτές. Από την δεκαετία του ’90 κι έπειτα, συγκεκριμένα πρότυπα εθνικών αρρενωποτήτων πλασάρονται σαν πρότυπα πολιτικής και προσωπικής συμπεριφοράς. Πάγκαλοι, πολύδωρες, μεϊμαράκηδες, τατσόπουλοι συναγωνίζονται στο ποιος είναι ο πιο άντρας, ποιος δεν είναι ο ομοφυλόφιλος. Δεν ήρθαν από το πουθενά οι σημερινοί ξυλοδαρμοί εναντίον gay ανδρών σε πάρκα στην Αθήνα. Κι ούτε το χέρι της χρυσής αυγής αποτελεί “περιθωριακό” χέρι που φρόντισε κανείς μέχρι στιγμής να της το σπάσει για να δείξει πως όποιο χέρι σηκώνεται πάνω σε ομοφυλόφιλους, πρέπει να σπάζεται. Χώρια που δεν τους ονόμασαν και “τέρατα”.

Η εποχή αυτή κολλάει γάντι στην χώρα των τεράτων. Εκτός αν νόμισαν κάποιοι πως επειδή η φασιστική/ ναζιστική βία προτίμησε θύματα άλλης εθνικότητας και άλλου σεξουαλικού προσανατολισμού, κάνει αυτή την βία λιγότερο “φασιστική/ναζιστική” ή κάνει την καθιέρωση της στην ελληνική κοινωνία περισσότερο αμελητέα. Η επικράτηση, όμως, της φασιστικής και ρατσιστικής βίας σε όλη την χώρα δεν μπορεί παρά να αποτελεί νομιμοποίηση του συγκεκριμένου φορέα της. Το πρότυπο του έλληνα φασίστα, ρατσιστή άντρα τη στιγμή που μιλάμε κοπιάρεται με όλο και πιο μεγάλη ένταση, σε σχολεία, στρατώνες, αστυνομικά τμήματα και … μανάβικα. Πως μπορεί, άρα, μια ελληνική κοινωνία υποκριτικά να καταφέρεται κατά της βίας ενώ όλο και πιο ενισχυμένα εξαπολύει ένα σύστημα βίας κατά κάποιων Άλλων; Πως μπορεί αυτός που θέλησε να μάθει τη γλώσσα του συστήματος του τρόμου, αυτός που έσπρωξε την χιονοστιβάδα, να διαμαρτυρηθεί για το ότι τον καταπλακώνει;

Άρα, για άλλη μια φορά, οι συγκεντρώσεις λιντσαρίσματος έξω από δικαστήρια από μια τοπική κοινωνία, δεν είναι ανάχωμα στην πατριαρχική βία. Είναι μάλιστα και επιβεβαίωση της, εφόσον συνεχίζεται ο αποκλεισμός των λόγων των γυναικών. Είναι, επιπλέον, επιβεβαίωση της, εφόσον η αρρενωπή βία επιχειρείται να ανταπαντηθεί με αρρενωπή βία, εν είδει ενός τοπικού τσαμπουκά για το ποιος θα έχει εξουσία πάνω στο σώμα “των γυναικών μας”.

Στην εποχή της κρίσης, η χώρα των τεράτων συναντά την εποχή της. Όπως γράφει και η Αλεξάνδρα Χαλκιά: “Τόσο το πατριαρχικό έθνος-κράτος όσο και το κεφάλαιο βάλλονται, ενώ η καταστατική αδυναμία που τα συνέχει γίνεται ολοένα και περισσότερο ορατή. Η “αδυναμία πληρωμής” του έθνους, του εργοδότη, ή και του οικογενειάρχη, σημαδεύει ένα είδος εκθήλυνσης του μέχρι πρότινος πανίσχυρου ‘πατέρα‘”[2]. Πακέτο με το κράτος τους, οι έλληνες πατεράδες νιώθουν την οικονομική τους ανισχυρότητα – ένα από τα μεγαλύτερα, αν όχι το μεγαλύτερο εξάλλου στήριγμα της αρρενωπότητας τους – να απειλείται με αφανισμό. Δεν μπορεί να μας ξεγελάσει κανείς για το τι γίνεται όταν ηγεμονικές αρρενωπότητες αυτής της χώρας συσσωρεύουν μέσα τους κομμάτια της γελοίας τους κατάρρευσης ως αρρενωποτήτων: θα κοιτάξουν να επιτεθούν ακόμα πιο λυσσαλέα, θα τρέξουν να επιβληθούν με μεγαλύτερη ένταση. Ο Daniel Mang λέει: “η καταστροφική δυναμική των πατριαρχικών κοινωνιών καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από το γεγονός ότι η αρρενωπότητα γίνεται αντιληπτή ως θεμελιωδώς ελλιπής, ανασφαλής και απειλούμενη“[3]. Θύματα αυτής της επίθεσης είναι ήδη και θα είναι και οι έμφυλες θέσεις των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τρανς.

3. Από την Πάρο στην Ξάνθη…

Ήδη αυτό που ονομάζουμε λυσσαλέα επίθεση και επιβολή έχει εφαρμοστεί σε μεγάλες επιφάνειες της ελληνικής ιστορίας και κοινωνίας. Πρόσφατο παράδειγμα, έξι μήνες περίπου πριν το πατριαρχικό έγκλημα στην Ξάνθη, ήταν το πανελλαδικό πογκρόμ ρατσιστικών επιθέσεων εναντίον κυρίως Πακιστανών μεταναστών ανά την επικράτεια, που εξαπολύθηκε με αφορμή έναν ακόμα βιασμό, αυτή την φορά στην Πάρο. Εκεί, με το πρόσχημα ότι ο κατηγορούμενος για τον βιασμό ήταν μετανάστης, το κράτος γύρεψε και φυσικά κέρδισε ευρεία κοινωνική νομιμοποίηση για τις ρατσιστικές του αστυνομικές επιχειρήσεις τύπου “Ξένιος Δίας” και οι χρυσαυγίτες μαζί με τους ψηφοφόρους του και απλά κομμάτια του όχλου βγήκαν υποτίθεται να “απαντήσουν στον βιασμό” από έναν “ξένο”, υπερασπιζόμενοι την τιμή μιας εθνικά ορισμένης θηλυκότητας. Φυσικά, μαχαιρώνοντας και σκοτώνοντας μετανάστες, λεηλατώντας και χτυπώντας τους χώρους τους, ζητώντας να “απελαθούν”.

Και πάλι: κανείς δεν θεωρεί περίεργο ότι εκ μέρους ενός θύματος βιασμού αναμένεται στην ελλάδα να μιλήσουν τόσο οι ρατσιστικές πολιτικές ενός κράτους ή οι φασιστικές πρακτικές μιας κοινωνίας. Ξέρουν καλά τόσο οι χρυσαυγίτες όσο και οι ψηφοφόροι τους (ή οι wanna-be ψηφοφόροι τους), τα γνήσια πατριαρχικά, ορθόδοξα και πατριωτικά κομμάτια αυτής της κοινωνίας ότι όσο οι γυναίκες σε αυτή στην ελλάδα δεν θα μπορούν να εκφραστούν αυτόνομα και ανεξάρτητα από τους πατεράδες τους, τους γκόμενους τους και τους συζύγους τους κι όσο οι φασίστες θα ‘χουν το πάνω χέρι στη δημόσια σφαίρα, δεν έχουν τίποτε να ανησυχούν. Κάθε βιασμός μιας γυναίκας για αυτούς θα ‘ναι εργαλείο ναζιστικής πολιτικής χρήσης – “έξω οι ξένοι!”, θα ουρλιάζουν, επιτελώντας κάθε βία ενάντια σε κάθε γυναίκα και άντρα που θα ναι μη-έλληνες. Και οι “πέφτω-από-τα-σύννεφα” θα αναρωτιούνται ακόμα…

Λέμε ότι για να μπορεί κανείς να διαβάσει τι έγινε στην Ξάνθη και να έχει μια άποψη στο μυαλό του για το πως να το αντιμετωπίσει πρέπει να ξεθάψει ιστορίες χρήσιμες από το παρελθόν, μακρινό και άμεσο αυτής της κοινωνίας, και να βάλει μπροστά εργαλεία που πάνε κόντρα στα εργαλεία και την επιλεκτική αμνησία που αυτή η κοινωνία έχει βάλει μπρος.

Λέμε ότι έχουν όνομα αυτά τα εργαλεία. ‘Ριζοσπαστικός Φεμινισμός’. Που, στο εδώ και τώρα, πάει να πει πως οι γυναίκες, θύματα ή μη, είναι αυτές που θα έχουν τον πρώτο λόγο ορισμού του βιώματος της καταπίεσης τους και τον πρώτο λόγο για το πως θα αντισταθούν σε αυτήν. Δεν είναι τυχαίο που τα θύματα βιασμού τα οποία πεθαίνουν ή καθίστανται ανήμπορα να μιλήσουν, είναι ακριβώς αυτά που σκυλεύουν οι κάθε λογής εθνικές αρρενωπότητες. Ποντάρουν στην μη-δυνατότητα αντίστασης. Ποντάρουν στη μη-δυνατότητα άρθρωσης λόγου. Ενώ τα υπόλοιπα θύματα, αυτά που ακόμα μπορούν να μιλήσουν, είναι αυτά τα θύματα των οποίων ο λόγος μπαίνει κάτω απ’ το χαλί. Εδώ είναι μια κρίσιμη ομοιότητα μεταξύ των δύο εγκλημάτων, της Ξάνθης και της Πάρου. Εργαλειοποιήθηκαν για πάσα χρήση, η ελληνική κοινωνία βολικά δεν μίλησε ούτε για βιασμό ούτε για πατριαρχία.

Αλλά λέμε επίσης ότι στην εποχή και την χώρα των τεράτων, δηλαδή σε έναν τόπο κρίσης όπου το έθνος και οι κοινωνοί του αυτοθυματοποιούνται σαν οι πιο ανίσχυροι, πρέπει καμιά να ‘ναι υποψιασμένη για το παιχνίδι της εποχής, που λέγεται “κυνήγι ξένων”.

Ξανά. Έχουν όνομα λοιπόν τα εργαλεία μας. ‘Μαχητικός αντιφασισμός’. Γιατί πρέπει να ‘μαστε υποψιασμένες, αποφασισμένες πως εμείς οι ίδιες δεν θα αφήσουμε τους βιασμούς και τη βία κατά των γυναικών να εργαλειοποιηθεί από αυτούς που μας έμαθαν στην σιωπή και την αυτουποτίμησή μας. Πρέπει να ‘χει καμιά το νου της για το ότι, όταν ο κάθε Σαμαράς, ο κάθε χρυσαυγίτης ή ο καθένας του όχλου ανησυχεί για τα όσα παθαίνουν οι ελληνίδες, κάπου αλλού στοχεύουν: συνήθως βέβαια στην κατασυκοφάντηση και το κυνήγι των ξένων. Αλλά βέβαια όλοι αυτοί ούτε και στο καλό των γυναικών στοχεύουν γενικά κι αφηρημένα μιας και “η προφύλαξη και η προστασία της ελληνίδας” αναγκαστικά θα περάσει πάνω από τα πτώματα τα δικά μας, των υπολοίπων γυναικών, εμάς που δεν ταιριάζουμε στα δικά τους όρια μητρότητας και εθνικής αναπαραγωγής, τις άτεκνες, τις λεσβίες, τις ‘βρωμερές οροθετικές πόρνες’, τις ξένες, τις εθνοπροδότριες κλπ κλπ.

Λέμε λοιπόν:

Φτάνει πια, γενικά, με τους “προστάτες” κάθε είδους, τον κόσμο τους, την εποχή τους και τη χώρα τους.

για τον ριζοσπαστικό φεμινισμό! για τον μαχητικό αντιφασισμό!

 


[1] Είμαστε όλοι ξεσκισμένες αδερφές; του Δημήτρη Παπανικολάου, εδώ

[2] Η κοινωνιολογία της σεξουαλικότητας, οι αρρενωπότητες και ο έμφυλος Δεκέμβρης, της Αλεξάνδρας Χαλκιά, σελ. 235, από το Σωμα, Φύλο, Σεξουαλικότητα: ΛΟΑΤΚ πολιτικές στην Ελλάδα (ΠΛΕΘΡΟΝ)

[3] Φυλή, τάξη και οι αντιφάσεις της αρρενωπότητας, του Daniel Mang, σελ. 20, από το τ. 4 του περιοδικού QV.

 

Εισήγηση στην εκδήλωση “Δώσε τέλος στη σιωπή”, στην Ξάνθη, 9 Μαρτίου 2013

Πηγή: terminal 119

 

Δείτε ακόμα

Ο καθημερινός βιασμός και η ατιμωρησία

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

 

Share

Ο καθημερινός βιασμός και η ατιμωρησία

της Σίσσυς Βωβού*

Το τραγικό γεγονός που συνέβη στην πόλη σας, με την σεξουαλική επίθεση και φόνο της 34χρονης Ζωής Δαλακλίδου προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, τη θλίψη των δικών της ανθρώπων, τους οποίους και συλλυπούμεθα, και την οργή μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, πολύ περισσότερο που λίγες μέρες πριν είχαμε σεξουαλική επίθεση με ομαδικό βιασμό και θάνατο γυναίκας στην Ινδία, ο οποίος είχε ξεσηκώσει μεγάλη κοινωνική αντίδραση.

Η οργή της κοινωνίας είχε εκφραστεί για την εξέλιξη στη μακρινή Ινδία, αφού τα διεθνή μέσα ανέδειξαν το ζήτημα αυτό μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις και αντιδράσεις, και μετά τον ξεσηκωμό των γυναικείων οργανώσεων στη μακρινή μας χώρα, μετά τις προτάσεις για πραγματική ποινικοποίηση του βιασμού, αλλά και τις προτάσεις των αγανακτισμένων για θανατική ποινή, κάτι που το γυναικείο κίνημα στις Ινδίες απορρίπτει.

Το τραγικό γεγονός της Ξάνθης, λοιπόν, ήταν φυσικό να προκαλέσει την οργή και την αντίδραση των πολλών, πολύ περισσότερο στην ίδια την πόλη. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Είναι ο βιασμός ή ο φόνος που προκαλεί την οργή; Είναι σίγουρο ότι είναι ο συνδυασμος. Ο φόνος είναι κακό πράγμα, ο βιασμός είναι κακό πράγμα, ο συνδυασμός όμως δημιουργεί πολύ μεγαλύτερη αντίδραση.

Γιατί, ποτέ ένας φόνος γυναίκας, π.χ. από τον «σύντροφό» της, δεν προκαλεί εκδηλώσεις οργής. Η πλειοψηφία τον ονομάζει «τραγωδία», όπως βλέπουμε και σε πολλά μίντια, πολύ περισσότερο όταν ο άνδρας προχωρεί σε αυτοκτονία ή αυτοτραυματισμό. Και το ενδιαφέρον στρέφεται στα παιδιά που συνήθως υπάρχουν και στο ερώτημα για την επόμενη μέρα τους. Μετά, κάποια επόμενη είδηση έρχεται να καλύψει τα συναισθήματα αυτά, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι έντονα. Το δεύτερο κομμάτι, ο βιασμός, σπάνια προκαλεί εκδηλώσεις ή έστω συναισθήματα οργής ή συμπόνιας, γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις αμφισβητείται καν αν έγινε, υπάρχουν ερωτήματα για τις συνθήκες, τι ώρα ήταν, μήπως ήταν νύχτα, και τι ήθελε μέσα στη νύχτα αυτή να τριγυρνά μόνη της, πώς ήταν ντυμένη, μήπως προκλητικά, μήπως είχε πιει, και τι ήθελε να γυρνάει στα μπαράκια τέτοια ώρα, και μήπως έπινε ποτά με αυτόν που τη βίασε, και μήπως αφού έπινε ποτά γιατί να μην το θεωρήσουμε φυσική εξέλιξη, κ.λπ.

Ενώ λοιπόν ο φόνος από μόνος του για βία λόγω φύλου δεν προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις ή έντονα συναισθήματα, ο βιασμός από μόνος του συχνά αμφισβητείται και συχνά ενοχοποιούνται τα θύματα, ο βιασμός σε συνδυασμό με φόνο γεννάει αισθήματα οργής. Καλό αυτό, αλλά λίγο, φτωχό και ίσως, θα λέγαμε, «καθαρτήριο» για την ανοχή των προηγούμενων δύο μεμονωμένων πράξεων βίας.

Είναι σκληρή αυτή η έκφραση, αλλά δυστυχώς μπορεί να προκύψει από τις εξελίξεις που έχουμε, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Θυμόμαστε στην Ινδία τις μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας που αναφέραμε και παραπάνω, το αίτημα πολλών από τους εξεγερμένους για θανατική ποινή των βιαστών, γνωρίζουμε όμως ότι στην Ινδία ο νόμος είναι πολύ αδύναμος στο θέμα του καθημερινού βιασμού, και η κοινωνία ακόμα πιο αδύναμη και ανεκτική. Αντίθετα, οι γυναικείες οργανώσεις εκεί αντιτάχθηκαν στο αίτημα για θανατική καταδίκη των βιαστών, με γνώμονα τις ανθρωπιστικές αξίες του γυναικείου κινήματος, ζήτησαν φυσικά τον ποινικό κολασμό του δράστη και παράλληλα έθεσαν το θέμα του καθημερινού βιασμού και μάλιστα πολλών περιπτώσεων όπου άνδρες της εξουσίας, είτε της πολιτικής είτε των δημοσίων αρχών, έχουν κάνει βιασμούς και έχουν μείνει ατιμώρητοι.

Συνεχίζοντας στην ιδέα του «καθαρτήριου» θέλω να υπενθυμίσω ότι όταν είχαμε την περίπτωση απόπειρας βιασμού συνοδευόμενη με φόνο στην Κόρινθο, το 2005, όπου ένας στρατιώτης έλιωσε με την αρβύλα του το κεφάλι μιας νέας γυναίκας μέσα στις τουαλέτες κεντρικής καφετέριας, ο στρατιώτης συνελήφθη σύντομα και λίγες μέρες μετά έγινε το βάρβαρο «έθιμο» της «αναπαράστασης του εγκλήματος». Αυτό έγινε 12 το μεσημέρι, δηλαδή ώρα εργασίας, και όμως είχαν συγκεντρωθεί εκεί 400 άτομα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες, για να παρακολουθήσουν το βάρβαρο αυτό «έθιμο» και να αποδοκιμάσουν ή λιντσάρουν τον στρατιώτη.

Λίγες μέρες μετά, οι φεμινιστικές ομάδες οργάνωσαν εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Κόρινθο, αφού πρώτα είχαμε προσεγγίσει το τότε Κοινωνικό Φόρουμ, δηλαδή ανθρώπους που ήταν σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, καθώς και μια προοδευτική και αριστερή δημοτική κίνηση, είχαμε ενημερώσει και είχαμε ζητήσει ή την διοργάνωση της εκδήλωσης από αυτούς και τη δική μας συμμετοχή, ή τη συμμετοχή τους στην διαδήλωση που κάναμε ένα Σάββατο μεσημέρι. Και φυσικά είχαμε ενημερώσει την πόλη με αφίσες και συνεντεύξεις τις προηγούμενες μέρες. Με λύπη θα σας πω ότι εμείς πήγαμε από Αθήνα 200 άτομα για διαδήλωση, και από την Κόρινθο και όλες αυτές τις οργανώσεις ήταν δεν ήταν 15 άτομα. Βλέπουμε λοιπόν αυτή την αντίδραση περιορισμένη στην προσωπική αντιπαράθεση με τον δράστη, μια κοινωνία που θέλει να τον λυντσάρει, αρνείται όμως να συμμετέχει σε μια εκδήλωση που παρουσιάζει την κοινωνική και πολιτική διάσταση αυτής της συγκεκριμένης εγκληματικής ενέργειας.

Εδώ στην Ξάνθη τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα ως προς τις κοινωνικές αντιδράσεις, χάρις στην ορατότητα που έχει πάρει το θέμα του βιασμού πλέον στην κοινωνία μας, συγκριτικά μεγαλύτερη αλλά στην ουσία πολύ μικρή σε σχέση με το φαινόμενο, αλλά και χάρη στην αντίδραση της Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ομοφοβία που τόσο συστηματικά διοργάνωσε τις σημερινές εκδηλώσεις.

Θέλω να πω, και ξέρω ότι διερμηνεύω τα αισθήματα πολλών από τις γυναίκες που βρίσκονται σήμερα εδώ, με τις οποίες έχουμε συναγωνιστεί πολλά χρόνια για το φοβερό πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών, αλλά και άλλων που δεν μπόρεσαν να έρθουν, ότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό και πολιτικό και συνεπώς η αντιμετώπισή του δεν μπορεί να είναι απλώς η φυλάκιση των ενόχων, πράγμα βεβαίως απαραίτητο, αλλά η αναγνώριση από την κοινωνία της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, του δικαιώματος των γυναικών να ζουν χωρίς καταπίεση και βία κάθε λογής ή χωρίς το φόβο αυτής της βίας που περιορίζει τις κινήσεις μας. Δηλαδή το πρόβλημα είναι μια άλλη κουλτούρα στην κοινωνία μας, για την προώθηση της οποίας βέβαια το φεμινιστικό και γυναικείο κίνημα έχουν κάνει πολλά, και θα κάνουν πολλά και στο μέλλον.

Η αντιμετώπιση του βιασμού από την ελληνική κοινωνία και τις δημόσιες αρχές

Όσο για τον κολασμό των πράξεων βίας λόγω φύλου, υπεύθυνες είναι οι δημόσιες αρχές, που όμως δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ ότι λειτουργούν στο πλαίσιο μιας κοινωνικής ανοχής, συνενοχής, συγκάλυψης και από εκεί προκύπτει η ανάγκη για δυνατό γυναικείο κίνημα που θα αλλάξει τα δεδομένα μέσα από συγκρουσιακούς αγώνες. Όποιες, γυναίκες πρωτίστως ή και άνδρες, θεωρούν ότι τα δικαιώματα των γυναικών μπορούν να διεκδικηθούν από κοινά προοδευτικά κινήματα χωρίς συγκρούσεις, έρχονται σε αντίφαση με την πραγματικότητα. Γιατί, δυστυχώς, η πατριαρχία είναι παντού, ακόμα και στα πολύμορφα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης στα οποία συμμετέχουμε.

Επιστρέφοντας στις δημόσιες αρχές, πρέπει να πούμε ότι ζουν και λειτουργούν σε ένα σύστημα ταξικό, πατριαρχικό, ρατσιστικό, εθνικιστικό και ομοφοβικό, αλλά δεν τις αθωώνουμε. Το αναπαράγουν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, κι εδώ πρέπει να τις στηλιτεύσουμε και να απαιτήσουμε την αλλαγή στάσης τους. Πολλοί και πολλές, κυρίως από τον αυτόνομο και αναρχικό χώρο, επιλέγουν να μην απευθύνονται σε αυτές για ζητήματα βίας λόγω φύλου που συζητάμε εδώ, και ίσως για κανένα ζήτημα. Τις θεωρούν ακατάλληλες να τα αντιμετωπίσουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτές έχουμε, τα ζητήματα δεν μπορούν να περιμένουν ένα απροσδιόριστο μέλλον, άρα εμείς επιλέγουμε και μ’ αυτές να πορευόμαστε, παρά τη φύση τόσο του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, όσο και των άλλων δημοσίων αρχών που εμπλέκονται σε ζητήματα εγκλημάτων ή αδικημάτων κατά ζωής, τα οποία συζητούμε σήμερα. Δυστυχώς, μέχρι να φθάσουμε σε μια κοινωνία «Πέραν του Δικαίου», όπως ευαγγελίζεται η κομμουνιστική προσέγγιση, όπου δεν θα υπάρχουν ανισότητες οι οποίες απαιτούν τις κανονιστικές ρυθμίσεις του Δικαίου και την κατ’ αντιστοιχίαν απονομή της Δικαιοσύνης, αναγκαζόμαστε να πορευόμαστε με τις σημερινές συνθήκες, τις οποίες βέβαια προσπαθούμε να αλλάξουμε. Βέβαια οι νόμοι έχουν αλλάξει τα τελευταία 20 χρόνια, έχουν ψηφιστεί διεθνώς συνθήκες όπως η CEDAW για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, έχουν κυρωθεί πολλές από την Ελλάδα, έχει ψηφιστεί ο νόμος για την ενδοοικογενειακή βία το 2006, ακατάλληλος τελείως βέβαια, νόμοι για τη σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, νόμοι για το τράφικινγκ, αλλά αφενός οι νόμοι έχουν πολλά ελαττώματα, αφ’ ετέρου ερμηνεύονται και χρησιμοποιούνται με μονομερή κριτήρια από πολλές εμπλεκόμενες αρχές.

Στα θέματα του βιασμού, τα οποία συζητάμε σήμερα κατ’ εξοχήν, υπάρχει σκανδαλώδης μονομέρεια από πλευράς Δικαιοσύνης, με βάση τα κριτήρια που αναφέραμε πιο πάνω. Γι’ αυτό και έχουμε κάνει αγώνα στα δικαστήρια για θέματα τράφικινγκ, βιασμών, βίας κατά γυναικών γενικά που ξεκινά από το 2000, είναι συνεχής, αλλά δεν μπορούμε να πούμε και αποτελεσματικός. Εμείς πηγαίνουμε στα δικαστήρια για την αλληλεγγύη στα θύματα και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας συνολικά ή των τοπικών κοινωνιών. Έχουμε πάει στη Σύρο πολλές φορές για δίκη τράφικινγκ με καταγγελίες του μουσικού Παναγιώτη Βήχου και της συντρόφισσάς του Νανάς, στην Πάτρα για δίκη τράφικινγκ και βιασμού με κατηγορούμενο αστυνομικό, στο Γύθειο για την υπεράσπιση της «Γυναίκας από την Καλαμάτα» που την ακρωτηρίασε ο εν διαστάσει σύζυγός της και στα τέσσερα μέλη (αλλά με χαρά θα σας πω ότι η γυναίκα είναι τώρα καλά, με αρκετές αναπηρίες και στα τέσσερα μέλη αλλά με καλή κινητικότητα), στην Αμάρυνθο για την κοινωνική αλληλεγγύη πήγαμε 100 γυναίκες από Αθήνα και καμιά τοπική και στην Αθήνα πολλές φορές για δίκες τράφικινγκ και βιασμών.

Αναφέρω το θέμα του τράφικινγκ, γιατί σ’ αυτό ο βιασμός έχει μια εξέχουσα θέση. Μόλις παίρνανε τις κοπέλες-εμπόρευμα που έρχονταν τις περισσότερες φορές με άλλες υποσχέσεις για δουλειά, το πρώτο πράγμα που έκαναν οι μαστροποί αλλά συχνότερα τα πρωτοπαλίκαρά τους, ήταν να τις βιάσουν και να τις ξυλοκοπήσουν, για να μάθουν τι πρέπει να κάνουν και σε ποιον ανήκει αυτό το σώμα και αυτό το γεννητικό όργανο. Σήμερα έχει λίγο τροποποιηθεί η λειτουργία των κυκλωμάτων και ο βιασμός δεν παίζει πάντα τον εξέχοντα ρόλο που έπαιζε στο παρελθόν.

Τι έγινε στις δίκες αυτών ή άλλων σημαντικών περιπτώσεων τις οποίες δεν γνωρίζαμε  και συνεπώς δεν εμπλακήκαμε:

Η δίκη της Πάτρας: Η Όλγα Μπ., που είχε σπουδάσει χορό, ήρθε με υποσχέσεις ότι θα δουλέψει χορεύτρια σε μπαρ ή αλλού, απαντώντας σε αγγελία εφημερίδας στη Ρωσία όπου ζητούντο χορεύτριες. Μόλις ήρθε, το 2000, την έβαλαν σε κάποια μπαρ στην Αμαλιάδα και θέλησαν να την ωθήσουν στο τράφικινγκ. Αυτή αρνήθηκε από την αρχή ή αργότερα, αδιευκρίνιστο. Ο αστυνομικός που σύχναζε στο μπαρ και το προστάτευε, πήρε την Όλγα Μπ. και την πήγε σε ξενοδοχείο όπου την βίασε και της προκάλεσε τόσο πόνο, που νόμιζε ότι θα πεθάνει όπως έλεγε και ξαναέλεγε στα δικαστήρια. Δεν μπορούσε να του ξεφύγει, βέβαια, γιατί ήταν παράνομη.

Μετά το βιασμό της κατάφερε και έφυγε, πήγε να δουλέψει στην Ιθάκη, με σκοπό να αγοράσει ένα όπλο, όπως έλεγε, και να γυρίσει στην Αμαλιάδα, να τον αναγνωρίσει και να τον σκοτώσει. Αυτός έχει ένα μεγάλο σημάδι στο σαγόνι και μπορούσε να αναγνωριστεί με ασφάλεια και από μακριά. Πράγματι γύρισε, προφανώς χωρίς το όπλο, τον αναγνώρισε και τον κατάγγειλε στο ίδιο αστυνομικό τμήμα όπου αυτός δούλευε. Είχε από την αρχή κάποιους συμπαραστάτες. Ξεκίνησαν οι δίκες επί δικών, οι αναβολές επί αναβολών, σε όλες τις περιπτώσεις αθωωνόταν αυτός, παρά τα πολύ δεμένα στοιχεία ενοχής του που υπήρχαν. Έγιναν δυο Εφετεία, γιατί δύο φορές οι ίδιοι οι εισαγγελείς ανέπεμψαν τη δίκη, και σε όλα αθωώθηκε. Έφαγε μόνο μια διοικητική ποινή 6 μήνες παύση από την αστυνομία. Βέβαια είχαμε το δικαστήριο, αλλά βέβαια είχαμε και τους ενόρκους. Αυτό μην το ξεχνάμε. Στην τελευταία αθώωση, 21 Δεκεμβρίου 2004, ήμασταν στο δικαστήριο 250 άτομα από όλες τις οργανώσεις της Πάτρας και από Αθήνα, το δικαστήριο ήταν στημένο τελείως, ο εισαγγελέας εισηγήθηκε την ενοχή, να πω εδώ ένας εξαιρετικός εισαγγελέας, αλλά ο βιαστής αθωώθηκε, προφανώς γιατί ήταν αστυνομικός. Μόλις ακούστηκε η αθώωση βγάλαμε πανό και ντουντούκες στο δικαστήριο και κάναμε κατάληψη της αίθουσας, έφεραν τα ΜΑΤ να μας βγάλουν έξω με βία με αποτέλεσμα κάποιους τραυματισμούς. Την ίδια και την επόμενη μέρα όλα τα εθνικής εμβέλειας μίντια είχαν τις δράσεις μας, ανέφεραν την ιστορία, έδειξαν οπτικό υλικό πολλές φορές, και έτσι τότε μπήκε για πρώτη φορά στην ελληνική κοινωνία το θέμα του τράφικινγκ που μέχρι τότε ήταν συγκαλυμμένο.

Η δίκη της Αθήνας, το 2005, ήταν επίσης για τράφικινγκ δύο 15χρονων κοριτσιών, της Τζίνας και Καμέλιας, που τα εξέδιδαν σε μασατζίδικο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ακριβώς απέναντι από το αστυνομικό τμήμα. Τα κορίτσια δραπέτευσαν μέσα στη νύχτα, τα περιμάζεψαν κάποιοι και σύντομα κατέληξαν σε σχολή ανηλίκων όπου έμειναν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Κατηγορούμενο ήταν ένα ολόκληρο κύκλωμα, αλλά η διοίκηση του τοπικού αστυνομικού τμήματος «δεν ήξερε τίποτα». Τα πρωτοπαλίκαρα του κυκλώματος είχαν βιάσει για «παιδευτικούς» λόγους τα κορίτσια από την αρχή, με βία πολλή και ο βιασμός και των δύο είχε γίνει σε γκαρσονιέρα ενός αστυνομικού, ο οποίος με τα πολλά έφαγε μια ποινή 3,5 χρόνια. Τα έξι μέλη του κυκλώματος έφαγαν ποινές από 25 χρόνια, 12 χρόνια έως μικρότερες. Αρχηγός του κυκλώματος Έλληνας, πρωτοπαλίκαρο Αλβανός, ο οποίος και έφαγε τη μεγαλύτερη ποινή. Ο βιασμός κι εδώ ήταν σε περίοπτη θέση στη δίκη, και είναι η πρώτη φορά που καταδικάστηκε αστυνομικός, μετά από αναβολές επί αναβολών της δίκης, όπως συνήθως.

Η Αμάρυνθος: Στην περίπτωση του ομαδικού βιασμού 15χρονης μαθήτριας στην Αμάρυνθο, το 2005, είχε φρικάρει ολόκληρη η κοινωνία με τα παθήματα της μικρής κοπέλας, ενώ υπήρξε μια προσπάθεια να αποδοθεί ο βιασμός σε μια γενικότερη  σχολική βία. Το θέμα είχε φθάσει μέχρι τον αρχιεπίσκοπο, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, είχε γίνει τεράστιο και συζητείτο, συχνά δυστυχώς με πικάντικες και γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Η 15χρονη κατήγγειλε 4 συμμαθητές της για βιασμό στις τουαλέτες του σχολείου, και τρεις συμμαθήτριες ότι έπαιρναν βίντεο. Η κοπέλα ήταν Βουλγάρα και οι συμμαθητές Έλληνες, γόνοι «καλών οικογενειών» της πόλης. Το γυναικείο κίνημα έκανε διαδήλωση αλληλεγγύης στην πόλη, και ταυτόχρονα φτιάξαμε μια επιτροπή αλληλεγγύης η οποία κάλυψε όλες τις ανάγκες. Δηλαδή να φύγει από την πόλη, γιατί η ζωή αυτής και της μητέρας της ήταν αβίωτη, να νοικιάσει σπίτι αλλού, να βρει δουλειά η μητέρα ενώ η κοπέλα τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία κάποιων σε ιδιωτικό σχολείο το οποίο και τελείωσε, με άριστες επιδόσεις και άριστο ήθος. Το δικαστήριο έγινε το 2010, πρωτόδικο, κεκλεισμένων των θυρών λόγω ανηλικότητας (η οποία είχε παρέλθει). Εκεί ο δικηγόρος κ. Τάρτης ενορχήστρωσε, καθώς μάθαμε, μια τελετή νέας ενοχοποίησης της κοπέλας, η οποία, όπως αποφάνθηκε το δικαστήριο, είχε κάνει συκοφαντία για βιασμό εναντίον των συμμαθητών της, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια συναινετική πράξη «οργίων». Παρέλασαν 40 μάρτυρες που τη στηλίτευσαν, που μίλησαν για το άηθες ήθος αυτής και της μητέρας της, για την ύποπτη ζωή και το ύποπτο παρελθόν της. Για την μικρή κοπέλα που καθόταν σε όλη τη διάρκεια της δίκης σε μια γωνιά μόνη στο δικαστήριο, έμεινε μόνο μια μάρτυρας, γιατί όλοι και όλες οι άλλοι και άλλες που πράγματι ήταν για καιρό αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι, δεν είχαν το σθένος να τα σπάσουν με την τοπική κοινωνία. Η κοπέλα είχε καλή νομική στήριξη, αλλά όλα τα αιτήματα που υπέβαλε απορρίφθηκαν. Οι γυναικείες οργανώσεις είχαμε τότε βγάλει μια ανακοίνωση με τον τίτλο «Το δικαστήριο δεν βρήκε την αλήθεια», όπου και στηλιτεύαμε αυτή την απόφαση, ενώ δηλώναμε ότι θα ήμασταν συμπαραστάτριες της νεαρής στην περίπτωση έφεσης. Έφεση δεν έγινε όμως, και όπως αντιληφθήκαμε από πολλά συμφραζόμενα, υπήρχε κίνδυνος νέας αθωωτικής απόφασης, η οποία θα ακολουθείτο από μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, με τη νεαρή να κινδυνεύει να καταλήξει στη φυλακή. Η Δικαιοσύνη έπαιξε κι εδώ το ρόλο της, τον πατριαρχικό και τον ρατσιστικό.

Αν και δεν πρόκειται για δίκη, όπως ήταν το θέμα της ομιλίας μου, δεν θα παραλείψουμε να αναφερθούμε στο τραγικό περιστατικό της Πάρου, το περασμένο καλοκαίρι, όπου υπήρξε σεξουαλική επίθεση με βαριά σωματική βλάβη εναντίον μιας 15χρονης κοπέλας, η οποία δεν έχει ακόμα συνέλθει. Γι’ αυτό τον βιασμό συνελήφθη και παραπέμφθηκε ένας μετανάστης Πακιστανός, πράγμα που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να οδηγήσει τους αντιρατσιστές και αντιρατσίστριες στη μείωση της σημασίας του. Απλώς, πρέπει να αναφέρω εδώ ότι υπάρχουν και κάποιες αμφιβολίες ως προς τον δράστη.

Τουρίστριες: Υπήρχαν και κάποιες δίκες για βιασμούς, όπου οι καταγγέλλουσες ήταν τουρίστριες. Εκεί, το πάρτι των τοπικών κοινωνιών και της Δικαιοσύνης ξεπερνάει κάθε όριο. Στην περίπτωση της Σουηδέζας «Άννα», την οποία μάθαμε από την Ευρωβουλεύτρια και εισηγήτρια της έκθεσης για τη βία κατά των γυναικών στο Ευρωκοινοβούλιο Eva-Britt Svenson, η «Άννα» υπέστη βιασμό και σωματικές βλάβες κατά τη διάρκεια των διακοπών της στη Σάμο, το 2008. Η κοπέλα έκανε μήνυση, η οποία έκλεισε το 2009, και η ετυμηγορία που στάλθηκε στην «Άννα» λέει ότι είναι πολύ συνηθισμένο οι σκανδιναβές γυναίκες να καταγγέλλουν Έλληνες για βιασμό, για να λάβουν χρήματα από ασφαλιστική κάλυψη.

Το 2010 η «Άννα» έλαβε νέα επιστολή από ελληνικό δικαστήριο με την οποία η ίδια παραπέμπεται για ψευδή καταμήνυση και δυσφήμιση. Και η διαδικασία είχε οριστεί για το Μάιο του 2011.

Σε επιστολή διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Στοκχόλμης, ενάντια σ’ αυτή την μεταχείριση της Σουηδέζας, ο Jan Tordsson, ενεργός πολίτης από το Växjö της Σουηδίας, εξέφρασε την ανησυχία του για την υπόθεση, και πήρε την εξής απάντηση από τον εμπορικό ακόλουθο: «Αντίθετα, φίλε μου, εσύ θα έπρεπε να ντρέπεσαι για την συμπεριφορά των σουηδών γυναικών κατά τις διακοπές τους σε άλλα μέρη του κόσμου αλλά και με τους ξένους πολίτες στην δική τους χώρα». Ευτυχώς, η δήλωση αυτή δεν υιοθετήθηκε από το ελληνικό κράτος και ο διπλωμάτης εξαναγκάστηκε να φύγει από τη θέση του.

Η ευρωβουλεύτρια καταλήγει στην καταγγελία της:

Το μόνο που θέλουμε είναι να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην μισογύνικη μεταχείριση της «Άννα» από την ελληνική δικαιοσύνη, από την πρεσβεία στη Σουηδία και για τις ρατσιστικές γνώμες που εκφράστηκαν από αυτές τις δύο πλευρές και διαδόθηκαν στα ελληνικά μίντια.

Στη συνέχεια έγινε μεγάλη συζήτηση στη Σουηδία για τον κίνδυνο του βιασμού, με αποτέλεσμα να υπάρξει μείωση του τουριστικού ρεύματος προς την Ελλάδα.

Ο βιαστής με την τυρόπιττα: Η άλλη περίπτωση είναι αυτή που ακούστηκε πολύ τελευταία, για τον κατά συρροήν βιαστή τουριστριών, το 2005, για τον οποίο είχαν γίνει 4 καταγγελίες από τουρίστριες στο αστυνομικό τμήμα της Ακρόπολης. Η αστυνομία δεν είχε δώσει προφανώς μεγάλη σημασία στις καταγγελίες, μέχρι την τελευταία περίπτωση, που η κοπέλα βρέθηκε βιασμένη και αναίσθητη στο νοσοκομείο, όπου ουσιαστικά υπήρξε κίνδυνος για τη ζωή της. Ο βιαστής αυτός, 53 ετών τότε, γνώριζε νέες κοπέλες στην Πλάκα, τους πρότεινε να τις ξεναγήσει στις αρχαιότητες, μετά από λίγο τους πρόσφερε μια τυρόπιττα όπου μέσα είχε βάλει το βαρύ υπνωτικό χάπι STILNOX, ύστερα τις πήγαινε για να πιουν ποτό, όπως το «νέκταρ» που έπιναν οι Θεοί για να έρθουν στο πνεύμα τις αρχαιότητας, στη συνέχεια τις πήγαινε υποβασταζόμενες στο ξενοδοχείο, τις βίαζε και έφευγε. Το χάπι αυτό έχει αντένδειξη συνδυασμού με αλκοολούχα ποτά, γιατί φέρνει παραισθήσεις, παράλυση και άλλες παρενέργειες. Πράγμα που το γνώριζε ο βιαστής και γι’ αυτό το χορηγούσε μυστικά στις γυναίκες που σκόπευε να βιάσει.

Η αστυνομία τελικά έβγαλε λαγωνικά στην περιοχή δράσης του, που σύντομα τον βρήκαν, τον αναγνώρισαν και οι τέσσερεις καταγγέλλουσες, δύο Αυστραλέζες, μια Καναδή και μια από βόρεια ευρωπαϊκή χώρα. Ο βιαστής αυτός συνελήφθη, παραπέμφθηκε και έμεινε κρατούμενος για ενάμισυ χρόνο, μέχρι τη δίκη του για τη μία περίπτωση, με καταδίκη 5 ετών κάθειρξη, και ελεύθερος μετά μέχρι το Εφετείο που ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2012. Δηλαδή χρειάστηκε από το 2005 μέχρι το 2012 για την τελεσιδικία, που όμως έχει παραπεμφθεί στον άρειο Πάγο, όπου και κάναμε τις διαμαρτυρίες μας στις 8 Φεβρουαρίου, διαμαρτυρίες που καταγράφηκαν αρκετά στα ΜΜΕ λόγω της ευαισθητοποίησης που είχε δημιουργηθεί με τον φόνο της Ζωής Νταλακλίδη, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι συνήγορος του βιαστή αυτού είναι εδώ και λίγους μήνες η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντοπούλου, κάτι που επισύρει μεγάλη απαξία για την αριστερά. Για τις τρεις άλλες καταγγέλλουσες οι δίκες δεν έχουν αρχίσει ακόμα, αν το πιστεύετε, λόγω των συνεχών αναβολών που αφ’ ενός ζητούνται και αφετέρου δίδονται από τα δικαστήρια. Δηλαδή, από το 2005 έως το 2013, οι δίκες δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα. Αυτό χρεώνεται στο δικαστικό σύστημα, το οποίο δέχεται ή πιέζεται για αναβολές επί αναβολών, με αποτέλεσμα την ατιμωρησία του βιαστή αυτού και συνεπώς του βιασμού γενικότερα.

Θα καταλήξουμε όμως με κάτι αισιόδοξο: Ότι οι αγώνες του γυναικείου κινήματος έχουν εγγραφεί και στη νομοθεσία και, αδύναμα βέβαια, στην κοινωνία, κι αυτή ήταν η βαθύτερη αιτία της κατεδάφισης του Ντομινίκ Στρος Καν, διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, από μια απλή καμαριέρα του ξενοδοχείου Σόφιτελ. Η καμαριέρα κατάγγειλε το βιασμό της, αυτός συνελήφθη και εξευτελίστηκε μπροστά σε όλη την κοινωνία, ενώ τα αδηφάγα ΜΜΕ έπαιξαν σ’ αυτή την περίπτωση θετικό ρόλο. Η αμερικανική δικαιοσύνη, όπως ξέρουμε, δεν πήγε μέχρι το τέλος την υπόθεση, αφού την έκλεισε μετά μερικούς μήνες επειδή η καμαριέρα «έλεγε ψέματα», για παράδειγμα όταν ζητούσε άδεια παραμονής στη χώρα. Δηλαδή είχε πει ψέματα για κάτι άσχετο, αλλά βρήκαν την ευκαιρία να συμψηφίσουν. Στο μεταξύ, είχαν βγει στην επιφάνεια πολλές περιπτώσεις σεξουαλικής κατάχρησης και παρενόχλησης που αυτός είχε κάνει στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να απαξιωθεί πλήρως και σήμερα να είναι ένας απλός «άνεργος» παρ’ ολίγον πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τώρα περιορίζεται να οργανώνει διεθνή πάρτι μαστροπίας, για τα οποία έχει παραπεμφθεί από τη γαλλική Δικαιοσύνη για να δικαστεί.

Καταλήγοντας θέλω να πω ότι ο βιασμός είναι ένα αυτόνομο κακούργημα, είναι βαριά παραβίαση του σώματος της γυναίκας, της αυτονομίας της, της αυτοδιάθεσής της και της αξιοπρέπειάς της. Πάντα περιβάλλεται από διάφορες σκοπιμότητες, είτε πολιτικές είτε κοινωνικές, όπως φάνηκε και από τα πραγματικά παραδείγματα που ανέφερα, πράγμα που εμείς πρέπει να απαιτήσουμε να σταματήσει. Δεν πρέπει να δεχόμαστε κανένα συμψηφισμό ή μονομέρεια, αν θέλουμε να εξυπηρετήσουμε πραγματικά το δικαίωμα των γυναικών να ζουν χωρίς βία ή φόβο βίας ή βιασμού. Ζητούμε νέους νόμους που να σέβονται ακριβώς αυτή την αυτονομία, ζητάμε η δίωξη να γίνεται πραγματικά αυτεπάγγελτα, γιατί ο ελληνικός νόμος έχει μεγάλο παράθυρο, και ζητάμε πρωτόκολλο λειτουργίας των δημοσίων αρχών το οποίο πρέπει να ακολουθούν σε τέτοια περίπτωση.

* Εισήγηση στην εκδήλωση “Δώσε τέλος στη σιωπή”, στην Ξάνθη, 9 Μαρτίου 2013

 

Δείτε ακόμα

Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

 

 

Share

Ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού

της Γυναικείας Ομάδας Αυτοάμυνας

Ο βιασμός είναι μια πράξη αντρικής εξουσίας και περιφρόνησης κατά των γυναικών και κατά δεύτερο λόγο είναι πράξη σεξουαλική.

Ο βιασμός πρέπει να χαρακτηρίζεται ως έγκλημα κατά της προσωπικότητας και όχι μόνο κατά της σεξουαλικής ελευθέριας

Στο ζήτημα του βιασμού, πρέπει ξεκάθαρα να υπογραμμιστεί ότι η βία είναι αντρική-που στρέφεται ενάντια του γυναικείου φύλου, ανεξαρτήτως, ηλικίας, εθνικότητας, κοινωνικής και οικονομικής θέσης θύματος και θύτη.

Τα ποσοστά βιασμών στις ανεπτυγμένες η υπανάπτυκτες χώρες δεν διαφέρουν κατά πολύ, παρουσιάζουν όμως την ίδια ομοιότητα, ότι πλήττονται σε συντριπτικό ποσοστό  γυναίκες ή μικρά παιδιά, δηλ. όλες έχουν υποστεί η εν δυνάμει θα έχουν την  πιθανότητα να υποστούν κάποιας μορφής κακοποίηση.

Η κατάρρευση, η παρακμή του κράτους και οι πόλεμοι εντείνουν τις διακρίσεις και τις μορφές ανισότητας. Οι βιασμοί, οι κακοποιήσεις, σωματεμπορία και οι δολοφονίες γυναικών είναι παγκόσμιο, οικουμενικό φαινόμενο.

Η διαφορά στην Ελλάδα είναι ότι συνεχίζεται η ιδεολογία μιας βίαιης αντρικής κουλτούρας, στο σχολείο, στο γήπεδο, στο καφενείο, στο σπίτι, στο πορνείο που στολίζεται με επιχειρήματα του τύπου «δεν πειράζει και να βρίζει ή να χτυπάει, αγόρι είναι» ή «και να δώσει μια σφαλιάρα τι έγινε, άντρας είναι» ή «τι κλαις ρε, αδελφή είσαι».

Όταν γίνεται καταγγελία ενός βιασμού, το παράδοξο είναι ότι το θύμα, πρέπει είτε στην αστυνομία είτε στο δικαστήριο, να αποδείξει πρώτον ότι πράγματι είναι θύμα βιασμού,  δεύτερο ότι είναι άμεμπτου ηθικής και τρίτο ότι δεν τα ήθελε .

Από την άλλη ο θύτης χαρακτηρίζεται ως ο καημένος με ψυχολογικά προβλήματα ή φιλήσυχος οικογενειάρχης και πολλές φορές έχει το θράσος να κάνει μήνυση στο θύμα για συκοφαντική δυσφήμιση.

Οι μόνες περιπτώσεις γενικευμένης αγανάκτησης είναι σε γεγονότα βιασμών που ανάγονται σε ειδεχθή εγκλήματα, όπως είναι η περίπτωση του βιασμού στην Πάρο από Πακιστανό στην ανήλικη Μυρτώ και της Ξάνθης από Έλληνα που κατέληξε σε βάρβαρη  δολοφονία.

Επίτηδες αναφέρουμε την εθνικότητα των δυο βιαστών, διότι στην πρώτη περίπτωση, έγινε εκμετάλλευση του γεγονότος από εθνικοφρονουντες, με ρατσιστικές κορώνες , σύναμμα με την παντελή έλλειψη καταγγελίας των προοδευτικών αριστερίζων ομάδων για το γεγονός του βιασμού και στη δεύτερη περίπτωση αντίστροφα οι προοδευτικές αριστερίζων ομάδες το έδωσαν ως παράδειγμα ότι και οι Έλληνες βιάζουν δεν είναι όλοι οι βιαστές μετανάστες.

Η αντιμετώπιση του βιασμού και της κακοποίησης των γυναικών ως παιχνίδι πολιτικής εξουσίας και εντυπωσιασμού είναι απαράδεκτη και ανεπίτρεπτη.

Ξεχνάτε ότι οι θύτες είναι πάντα ΑΝΤΡΕΣ και τα θύματα λίγο τους ενδιαφέρει αν βιάστηκαν από Πακιστανό, Έλληνα, Γερμανό, Άγγλο κλ.π.

Ο βιασμός είναι παθογένεια της κοινωνίας και όχι προσωπικό πρόβλημα.

Ο βιασμός είναι πράξη έμφυλης βίας κατά των γυναικών.

Στηρίζεται στην μάτσο-αρρενωπή κουλτούρα που κυριαρχεί στις σχέσεις σε όλα τα επίπεδα.

Στηρίζεται στην παντελή έλλειψη από το κράτος, θεσμών, δομών και την συγκαλυμμένη άρνηση εφαρμογής των νομών για τη βία κατά των γυναικών.

Στηρίζεται στην φαλλοκρατική άποψη ότι οι γυναίκες, πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμες για σεξ ακόμη κι αν οι ίδιες το αρνούνται, απλά μην τις πιστεύετε, ψέματα λένε, δηλαδή δεν είναι άνθρωποι είναι σεξουαλικά αντικείμενα.

Με αποτέλεσμα οι γυναίκες να μην καταγελούν το βιασμό τους ή την κακοποίηση τους, να αποκλείονται από ορισμένους τομείς της κοινωνικής ζωής και να εξαναγκάζονται σε ορισμένες συμπεριφορές με τον διαρκή φόβο του βιασμού.

Δυστυχώς σε μια χώρα που καταρρέει και η φτώχια είναι πια το κυρίως πρόβλημα, συμβαίνει οι βιασμοί και οι κακοποιήσεις των γυναικών να μην είναι το μείζον θέμα για πολλούς, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι η ιστορία μας δείχνει ότι  ακόμη και σε καλύτερες οικονομικά εποχές το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών ήταν το ίδιο έντονο.

Δεν αρκούν ούτε οι νόμοι, ούτε οι θεσμοί, αλλά ούτε και η ρητορική των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η μοναδική λύση είναι η αληθινή παιδεία και η πάλη για τη μεταδόμηση του συστήματος, σε μια άλλη πιο ανθρώπινη κοινωνία, όπου οι γυναίκες θα έχουν αληθινή και όχι πλασματική ισότητα και την θέση που τους αξίζει.

 

Share

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

της Φλώρας Νικολιδάκη

νομίζω ότι στους καιρούς που περνάμε το γέλιο είναι απαραίτητο.

η πορεία στη Ξάνθη ήταν μοναδική εμπειρία, για έναν άνθρωπο σαν και μένα που συνήθως κινούμαι σε γνωστά και οριοθετημένα πεδία. είχε όμως πολύ γέλιο, και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:

κατ’αρχήν η σύνθεση του πούλμαν: φεμινίστριες, λεσβίες, αναρχοαυτόνομοι, τρανς.

όταν το συνειδητοποίησα, είπα στη Γωγώ ότι ο οδηγός θα μας ρίξει σε κανένα χαντάκι να ξεβρωμίσει ο τόπος.

είμαι σίγουρη ότι ο οδηγός θα διηγείται για πολλά χρόνια όσα άκουσε σε 20 ώρες διαδρομής.

μερικά χαριτωμένα:

 

– ρωτάω τον διπλανό μου: -εσύ από ποιά οργάνωση είσαι?

– από τους κουην τρανς

– δηλ., (επιμένω εγώ) βασίλισσες τρανς?

– όχι κουήν, αλλά κουήρ τρανς

– δηλαδή ?

-δηλαδή, ανώμαλες τρανς.

φαίνεται κοίταξα λίγο περίεργα, και αποφάσισε να μου εξηγήσει:

– δηλ. γεννιέσαι με ανδρικά γεννητικά όργανα, αλλά από μέσα σου είσαι γυναίκα. γίνεσαι λοιπόν γυναίκα, μπορεί και με ορμονοθεραπεία, αλλά ως γυναίκα γίνεσαι λεσβία.

 

– Στο πίσω κάθισμα κάθονται δύο άνθρωποι νεαρής ηλικίας, ο ένας άνθρωπος έχει κοντά μαλλιά  και ο άλλος μακριά (δεν δεσμεύομαι για άλλη ιδιότητα), ανοίγουν ένα λαπτοπ, και με ρωτάνε:

– κυρία Φλώρα, θέλετε να δείτε τσόντα φεμινιστική?

– όχι, απαντάω, αλλά σε τι διαφέρει από μια κανονική?

– στην αισθητική, μου απαντάνε.

 

τα συνθήματα της πορείας ήταν εύστοχα, τα φωνάζαμε με άνεση όλες και όλοι και δεν έδειχναν να σοκάρουν τους μη συμμετέχοντες:

– οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άνδρες καθημερινοί.

– ελλάς ελλήνων ρατσιστών, μίζερων ορθόδοξων και πατριαρχών.

-δεν ήτανε το αλκοόλ, ούτε η ανεργία, το χέρι του το σήκωσε η πατριαρχία .

-η πατριαρχία, σ’αυτή την κοινωνία, τελειώνει στα μπουρδέλα, αρχίζει στα σχολεία.

-εκείνη τρώει ξύλο και κρύβει την πληγή, όλες μαζί να σπάσει η σιωπή

κλπ.

 

στους τοίχους εμφανίσθηκε με σπρέι το σύνθημα:

 

– στην τσάντα μαχαίρι, τ’αρχ..ια στο χέρι.

η αντίθεση του συνθήματος με τα ζευγάρια που περνούσαν, ήταν εκκωφαντική:

εκείνος κρατούσε τη γυναίκα από το χέρι, αυτή βάδιζε μισό βηματάκι πιο πίσω, με τυλιγμένο το κεφάλι σε μαντήλα, και ένα παλτό κλειστό στο λαιμό και μακρύ μέχρι τις πατούσες.

 

Γενικά, η πορεία ήταν απολύτως επιτυχημένη, το έντονο συγκινησιακό στοιχείο κάλυψε τις ατέλειες του περιεχομένου, ήταν μαζική, έκανε μεγάλη αίσθηση στην πόλη, και όταν ξεκίνησε, η αποκριάτικη μπάντα στην πλατεία σταμάτησε. Συγγενείς και φίλες της Ζωής Δαλακλίδου ήταν στην πορεία με πανό.

Η οργάνωση του Σύριζα δεν είχε ενημερωθεί αρμοδίως (δεν έφτασε η εγκύκλιος).

 

 

Share

Αλλάζουμε τα κοινωνικά πρότυπα – προλαμβάνουμε τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών

Μετάφραση, προσαρμογή, επιμέλεια κειμένων Χριστίνα Κούρκουλα

Στη Νότια Αφρική, μια γυναίκα δολοφονείται κάθε έξι ώρες από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, μια γυναίκα δέχεται επίθεση κάθε 15 δευτερόλεπτα. Στην Ινδία, όπου τα κορίτσια συχνά τρέφονται μετά από τα αγόρια, το 47% των κοριτσιών ηλικίας 11-19 είναι ολιγοβαρή.

Ωστόσο, και στις χώρες της Δύσης, τα στατιστικά είναι αποκαρδιωτικά. Μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα αξιόπιστα στοιχεία για τη σεξουαλική βία είναι σπάνια και δεν είναι εύκολα συγκρίσιμα. Εντούτοις, οι διαθέσιμες πηγές μπορούν να δώσουν μια κατά προσέγγιση εικόνα της έκτασης του προβλήματος:

Στη Βρετανία, κάθε τρεις µέρες δολοφονείται µία γυναίκα. Στη Σουηδία, κάθε δέκα µέρες µία γυναίκα κακοποιείται µέχρι θανάτου από τον σύζυγο ή τον σύντροφό της. Στην Ελβετία, το 20% των γυναικών έχει κακοποιηθεί σωµατικά. Στην Ισπανία, µία γυναίκα δολοφονείται κάθε τέσσερεις µέρες, περίπου 100 τον χρόνο! Το 1/3 από τις γυναίκες που βρίσκουν τον θάνατο, µαχαιρώνεται, το 1/3 φονεύεται µε πυροβόλο όπλο, το 20% στραγγαλίζεται και το 10% ξυλοκοπείται µέχρι θανάτου.

Στη Δημοκρατία της Τσεχίας, η σεξουαλική βία από τον σύντροφο/ή μη υπολογίζεται σε 35%, στη Δανία στο 28%, στη Γερμανία στο 13% και στην Πολωνία σε 17%. Μια μελέτη στην Ιρλανδία διαπίστωσε ότι πάνω από το 40% των γυναικών ανέφεραν κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης ή επίθεσης στη διάρκεια της ζωής τους και το 10% των γυναικών είχαν πέσει θύματα βιασμού κάποια στιγμή στη διάρκεια της ζωής τους. Στη Γαλλία, το ποσοστό για τη σεξουαλική βία κατά ενηλίκων γυναικών είναι 11%. Τα στοιχεία έρευνας έδειξαν ότι το 23,7% των Ιταλίδων είχαν πέσει θύματα σεξουαλικής βίας ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τη Σουηδία είναι 34%.(Στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE)

Στην Ελλάδα είναι ακόμη πιο δύσκολη η καταγραφή των περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης ή άλλης μορφής βίας κατά των γυναικών, καθώς η ελληνική αστυνομία καταγράφει συνολικά τις εγκληματικές πράξεις χωρίς να τις διαφοροποιεί. Σύμφωνα με την Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, μία στις τέσσερις γυναίκες στην Ελλάδα έχει ήδη υποστεί ή πρόκειται να υποστεί ενδοοικογενειακή βία κατά τη διάρκεια της ζωής της. Και σύμφωνα με το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ), η πλειοψηφία των κακοποιημένων γυναικών ανέφεραν ότι υφίστανται βία οποιασδήποτε μορφής επί δέκα έτη και άνω. Το 28% των γυναικών που είχαν υποστεί βία σε παρελθοντικές σχέσεις, παραµένουν θύµατα βίας στην παρούσα σχέση τους.

Η σεξουαλική βία που διαπράττεται από τον σύντροφό εξακολουθεί να αποτελεί σοβαρή πρόκληση. Σε αντίθεση με την κοινή πεποίθηση ότι ένας ξένος διαπράττει τον βιασμό, οι μελέτες δείχνουν ότι πολύ συχνά το θύμα γνωρίζει το θύτη. Αυτό επιβεβαιώνεται και από μια σε βάθος μελέτη σχετικά με τα ποσοστά των κρουσμάτων βιασμού σε 11 χώρες της ΕΕ που δείχνουν τον ιδιωτικό χώρο (61%) ως τον πιο συνηθισμένο τόπο επίθεσης και ότι τα δύο τρίτα των θυμάτων γνώριζαν τον θύτη τους.

Η σεξουαλική βία που βιώνουν οι έφηβοι είναι αρκετά συνηθισμένη μορφή βίας. Μια έρευνα  από τις χώρες της Βαλτικής περιοχής προσδιόρισε ένα υψηλό ποσοστό των κοριτσιών που είχαν κακοποιηθεί σεξουαλικά: 42,5% των κοριτσιών στην Εσθονία και 56,2% στη Σουηδία ανέφεραν ότι τις έχουν αγγίξει με άσεμνο τρόπο, ενώ περίπου το 10% σε όλες τις χώρες ανέφεραν καταχρηστική σεξουαλική επαφή. Μια άλλη μελέτη σε πέντε χώρες της ΕΕ (μεταξύ αυτών η Κύπρος και η Ελλάδα), διαπίστωσε ότι «ανεπιθύμητες σεξουαλικές εμπειρίες είναι μέρος των σχέσεων των εφήβων κοριτσιών», και έδειξε μια τάση της ανδρικής κυριαρχίας σε σχέση με νεαρές γυναίκες.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων ακόμα και σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι μια άλλη μορφή έμφυλης βίας που προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο, 180.000 γυναίκες υφίστανται ή κινδυνεύουν να υποστούν αυτή τη διαδικασία. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) ξεκίνησε μια μελέτη για να χαρτογραφήσει την τρέχουσα κατάσταση και τις τάσεις. Τα αποτελέσματα της μελέτης αναμένονται.

Η σεξουαλική βία παραμένει ένα από τα λιγότερο καταγγελλόμενα εγκλήματα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις μόλις το 1-12% των βιασμών καταγγέλλεται και ένα μικρότερο ποσοστό των περιπτώσεων εκδικάζεται. Τα χαμηλότερα ποσοστά αναφοράς του βιασμού (λιγότερο από 6 ανά 100.000 κατοίκους) βρίσκονται στην Ανατολική και Νότια Ευρώπη, ενώ η Σουηδία καταγράφει ένα από τα υψηλότερα ποσοστά αναφοράς (46,51). Οι γυναίκες φοβούνται τις αντιδράσεις της οικογένειας και του κοινωνικού περίγυρου και επίσης δυσπιστούν απέναντι στο νομικό σύστημα, με αποτέλεσμα να είναι απρόθυμες να αναφέρουν τις περιπτώσεις, ειδικά αν η βία συμβαίνει μέσα στην οικογένεια. Τα στοιχεία δείχνουν ότι σε 14 ευρωπαϊκές χώρες έχει σημειωθεί πτώση σε καταδικαστικές αποφάσεις βιασμού από το 2000, παρά την αύξηση του αριθμού των περιπτώσεων που αναφέρθηκαν, ενώ συνολικά, τα δύο τρίτα των ευρωπαϊκών χωρών έχουν πτωτική τάση του ποσοστού καταδικαστικών αποφάσεων (Στοιχεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων, EIGE).

Το Ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο

Η ισότητα των φύλων αποτελεί θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία κατοχυρώνεται με τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Το 1995, μετά την Παγκόσμια Διάσκεψη του Πεκίνου για τις γυναίκες, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε τη διεξαγωγή ετήσιας επισκόπησης της εφαρμογής του προγράμματος δράσης του Πεκίνου στα κράτη μέλη. Άλλες πρωτοβουλίες του Συμβουλίου που ασχολούνται με τη βία λόγω φύλου περιλαμβάνουν: το 2008 τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ σχετικά με τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών και την καταπολέμηση όλων των μορφών διακρίσεων εις βάρος τους, το 2010 τα συμπεράσματα του Συμβουλίου για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς και το Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Ισότητα, 2010-2020. Οι οδηγίες, που αφορούν στην σεξουαλική παρενόχληση (2002/73/ΕΚ) και στην εμπορία ανθρώπων (2011/36/ΕΕ), περιλαμβάνουν νομικά δεσμευτικές αποφάσεις σχετικά με τη σεξουαλική βία.

Το 2009, το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, κάλεσε τα κράτη μέλη να αναγνωρίσουν τις πράξεις σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που διαπράττονται εντός του γάμου και στενών ανεπισήμων σχέσεων ή που διαπράττονται από άνδρες συγγενείς, ως έγκλημα και οδήγησε στην αυτεπάγγελτη ποινική δίωξη. Επιπλέον, το ψήφισμα 2011 του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σχετικά με τις προτεραιότητες και το περίγραμμα ενός νέου πλαισίου πολιτικής της ΕΕ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών τονίζει ότι η έρευνα για το φύλο και τη σεξουαλική βία πρέπει να συμπεριληφθεί ως μια διεπιστημονική περιοχή στο μελλοντικό όγδοο πρόγραμμα-πλαίσιο για την Έρευνα και την Τεχνολογική Ανάπτυξη. Το ίδιο ψήφισμα προτείνει επίσης την ανάπτυξη της οδηγίας για τη βία λόγω φύλου, με νομικώς δεσμευτικά μέτρα σε αυτόν τον τομέα.

Η στρατηγική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών 2010-2015 θέτει την εξάλειψη της βίας λόγω φύλου ως μία από τις προτεραιότητες και τις δράσεις του. Επιπλέον, ο Χάρτης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Γυναικών αναφέρει ότι «η Ευρώπη δεν ανέχεται τη βία λόγω φύλου» και ανακοινώνει περαιτέρω δέσμευση και προσπάθειες για την καταπολέμηση της βίας λόγω φύλου, ενώ με το πρόγραμμα Daphne παρέχεται οικονομική στήριξη για την πρόληψη και την υποστήριξη των έργων για τα θύματα της βίας

Αποτελέσματα της διαδικτυακής συζήτησης του Wikigender για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Το 2013 το θέμα συζήτησης για την 57η σύνοδο της Επιτροπής για την Κατάσταση των Γυναικών [Commission on the Status of Women (CSW)] που μόλις ξεκίνησε, είναι η εξάλειψη και η πρόληψη όλων των μορφών βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών. Στο πλαίσιο αυτό, η Wikigender φιλοξένησε μεταξύ 4 και 13 Φεβρουαρίου 2013, μια διαδικτυακή συζήτηση με θέμα «Ο μετασχηματισμός των κοινωνικών προτύπων για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών».

Τη συζήτηση διοργάνωσαν από κοινού οι οργανώσεις: Wikigender, Breakthrough, End Violence Against Women (EVAW)(Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών), Partners for Prevention ( Συνεργάτες για την Πρόληψη), P4P, UNDP, UNFPA, UN Women and UNV Asia-Pacific Regional Joint Programme for Gender-based Violence Prevention, Womankind Worldwide (Γυναικείο φύλο σε όλο τον κόσμο) και το Υπουργείο Εξωτερικών της Φιλανδίας.

Ο σκοπός αυτής της συζήτησης σε απευθείας σύνδεση ήταν να συγκεντρώσει απόψεις και εμπειρίες για το πώς μπορούμε να μετατρέψουμε τα  κοινωνικά πρότυπα και τις κοινωνικές πρακτικές και να ενισχύσουμε την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών. Η συζήτηση συγκέντρωσε απόψεις από όλες τις γωνιές του κόσμου: το Αφγανιστάν, τη Βολιβία, την Κίνα, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τη Γκάνα, την Ινδία, την Κένυα, το Μεξικό, τη Νιγηρία, τη Ρουάντα, τη Σενεγάλη, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές άλλες χώρες. Μεταξύ των συμμετεχόντων ήταν διεθνείς οργανισμοί, πολιτικοί αναλυτές, εμπειρογνώμονες σε θέματα φύλου, επαγγελματίες της ανάπτυξης, διεθνείς και τοπικές ΜΚΟ και φορείς της κοινωνίας των πολιτών. Από τις 4 έως τις 13 Φεβ 2013, η Wikigender είχε 17.420 επισκέπτες.

Τα σχόλια απάντησαν στα ακόλουθα ερωτήματα:

  • Τι είδους κοινωνικά πρότυπα και στάσεις συμβάλλουν στη βία κατά των γυναικών;
  • Ποια είναι τα ευαίσθητα σημεία για την αλλαγή των κοινωνικών πρότυπων και συμπεριφορών που υποστηρίζουν τη βία κατά των γυναικών;
  • Ποιες είναι οι προκλήσεις για αλλαγή των κοινωνικών προτύπων που υποστηρίζουν τη βία κατά των γυναικών;
  • Στην χώρα σας ποια είναι τα παραδείγματα επιτυχημένων πολιτικών, πρωτοβουλιών, εκστρατείες και προγράμματα που αφορούν κοινωνικά πρότυπα που σχετίζονται με τη βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών;
  • Ποιες πολιτικές είναι περισσότερο αποτελεσματικές από άλλες
  • στην αλλαγή νοοτροπίας;
  • Πώς μπορούμε να αξιοποιήσουμε τη δύναμη των νέων τεχνολογιών και των μέσων μαζικής ενημέρωσης;
  • Τι ρόλο παίζει η συμμετοχή των αντρών και των αγοριών;
  • Τι ενέργειες θα πρέπει να αναλάβουν οι κυβερνήσεις, οι διεθνείς οργανισμοί και η κοινωνία των πολιτών για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών;
  • Τι είδους δεδομένα θα πρέπει να συλλέγονται για την παρακολούθηση των αλλαγών στα κοινωνικά πρότυπα;

Οι συμμετέχουσες και συμμετέχοντες στη συζήτηση συμφώνησαν ότι η αντιμετώπιση των υφιστάμενων κοινωνικών κανόνων για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών είναι κορυφαία προτεραιότητα, επισημαίνοντας παράλληλα τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες. Τα κύρια αποτελέσματα από τη συζήτηση ήταν τα παρακάτω:

1.Τα μέσα ενημέρωσης διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη διαιώνιση των αρνητικών στάσεων, αλλά μπορούν να αξιοποιηθούν ως ένα ισχυρό εργαλείο για την αλλαγή νοοτροπίας.

Η συζήτηση επεσήμανε τη σημασία των μαζικών μέσων ενημέρωσης ως μοχλού αλλαγής. Τα ΜΜΕ όχι μόνο προβάλλουν τις γυναίκες ως λιγότερο σημαντικές από τους άντρες, τόσο στην επαγγελματική τους δραστηριότητα, όσο και στη συμμετοχή τους στον δημόσιο χώρο, αλλά ενισχύουν και αναπαράγουν διαρκώς την αρνητική αυτή απεικόνιση των γυναικών.

Η ευαισθητοποίηση των μέσων ενημέρωσης μπορεί να γίνει ένα βήμα προόδου στην ενίσχυση της ισότητας των φύλων, όπως επίσης μπορεί να βοηθήσει προς αυτή την κατεύθυνση και η διαφοροποίηση των γυναικείων προτύπων στα ΜΜΕ, καθώς και η επανεξέταση της εκπροσώπησης των νέων γυναικών σε τηλεοπτικές εκπομπές. Είναι σημαντικό οι γυναίκες να παρουσιάζονται ενδυναμωμένες – πνευματικά, συναισθηματικά και σωματικά. Πρέπει να δώσουμε σημασία στον τρόπο που απεικονίζονται οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών στις διαφημίσεις, τις ταινίες, στις εφημερίδες και στην τηλεόραση. Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, γυναικείες ομάδες συνεργάστηκαν για τη δημιουργία μιας ιστοσελίδας όπου οποιαδήποτε / οποιοσδήποτε μπορεί να μοιραστεί τις εμπειρίες της / του σχετικά με σεξιστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης και η οποία συγκεντρώνει στοιχεία με σκοπό να χρησιμοποιηθούν για να ασκηθούν πιέσεις για την αλλαγή νοοτροπίας. (http://www.everydaymediasexism.org.uk/)

Τα κοινωνικά δίκτυα όπως το Facebook, το Twitter, το Youtube, και τα συναφή είναι ένας άλλος πολύ αποτελεσματικός τρόπος για να αποκτήσουμε πρόσβαση σε μεγάλης εμβέλειας κοινό και πρέπει να χρησιμοποιηθεί πιο συστηματικά ως εργαλείο προώθησης. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της End Violence Against Women Coalition (EVAW), η οποία δημιούργησε ένα βίντεο στο Youtube με τίτλο “We are Men που απευθύνεται σε νέους άνδρες ενθαρρύνοντάς τους να αντιδράσουν δυναμικά όταν γίνονται μάρτυρες σεξουαλικής παρενόχλησης με θύματα γυναίκες.

Επίσης πρέπει να αναδείξουμε τη σημασία της «γλώσσας» που χρησιμοποιούν τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, διεκδικώντας την εξάλειψη των επιβαρυμένων σημειολογικά όρων και λέξεων και τη χρήση ουδέτερης γλώσσας απέναντι στα φύλα.

2. Ο καθορισμός του ρόλου των ανδρών και των αγοριών στην πρόκληση βίας και η μετατόπιση στάσεων είναι ένα βασικό στοιχείο στην αποτροπή της έμφυλης βίας.

Οι άντρες και τα αγόρια μπορούν να γίνουν υποστηρικτές της αλλαγής των κοινωνικών προτύπων που συνδέονται με το φύλο. Μέσα από τη συζήτηση έγινε προφανής η σπουδαιότητα του ρόλου των ανδρών και των αγοριών στην αντιμετώπιση της βίας και της αλλαγής νοοτροπίας. Πρέπει να κατανοήσουμε πώς κατασκευάζονται τα κοινωνικά πρότυπα του ανδρισμού, με ποιόν τρόπο αναπαράγονται και πώς μπορούν να αλλάξουν με κυβερνητικές πολιτικές, με στρατηγικές στα μέσα ενημέρωσης και μέσα στο κατάλληλο σχολικό και εργασιακό περιβάλλον.

Η εμπλοκή και η συνεργασία γνωστών αθλητών, καλλιτεχνών και συντελεστών της τοπικής κοινωνίας που ασκούν σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση των κοινωνικών προτύπων για τα αγόρια και τους νέους άνδρες μπορεί να βοηθήσει στην προώθηση του μοντέλου του μη επιθετικού ανδρισμού.

3.Η εκπαίδευση πρέπει να είναι στο επίκεντρο της στρατηγικής για την πρόληψη.

Σε δημοσκόπηση του Wikigender στο ερώτημα «Ποιος είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να μειωθεί η βία κατά των γυναικών στις αστικές περιοχές;» το 65,2% των απαντήσεων συμφώνησαν ότι η καλύτερη στρατηγική είναι η εκπαίδευση των αγοριών. Γενικά, η εκπαίδευση αποτελεί ουσιαστικό στόχο δράσης για την αλλαγή της νοοτροπίας και των κοινωνικών προτύπων και για τα δυο φύλα .Όπως επισημάνθηκε στη συζήτηση πολύ συχνά τα κορίτσια και οι γυναίκες δεν γνωρίζουν τα δικαιώματά τους και πολύ περισσότερο αγνοούν τους νόμους που συνδέονται με αυτά. Χρειάζεται λοιπόν να εκπαιδευτούν σχετικά με τον τρόπο που μπορούν να προστατέψουν τον εαυτό τους, να αντιδρούν και να αντιστέκονται σε πρακτικές διάκρισης εναντίον τους.

Η ενδυνάμωση των γυναικών πρέπει να ενισχυθεί από το σχολικό περιβάλλον. Το σχολικό περιβάλλον είναι αυτό που θα προβάλλει τις δυνατότητες των κοριτσιών ενθαρρύνοντάς τα να συμμετέχουν ενεργά.

Η σεξουαλική παρενόχληση που είναι συχνή στα σχολεία σε πολλές χώρες, μπορεί να αντιμετωπιστεί με σεμινάρια ευαισθητοποίησης και βιωματικά εργαστήρια για μαθητές και εκπαιδευτικούς. Είναι σημαντικό το σχολείο να δημιουργήσει το κατάλληλο περιβάλλον για όλους τους σεξουαλικούς προσανατολισμούς.

4. Οι νόμοι που απαγορεύουν τη βία κατά των γυναικών είναι στις περισσότερες χώρες ανεπαρκείς, ή ακατάλληλοι, δεν εφαρμόζονται ή δεν είναι αυστηροί, αλλά μπορούν να αλλάξουν σε εθνικό επίπεδο.

Ιδιαίτερα στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας οι νόμοι σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Σε κάποιες χώρες παρατηρείται ότι οι νόμοι είναι μεν επαρκείς, όμως τα δικαιώματα των γυναικών δεν γίνονται σεβαστά. Πολλοί συμμετέχοντες στη συζήτηση παρατήρησαν το κενό που υφίσταται μεταξύ της νομοθεσίας σε αρκετές χώρες και των κυβερνητικών δεσμεύσεων. Σε αυτές τις περιπτώσεις, πρέπει να εφαρμοστούν πιο αποτελεσματικές πολιτικές. Χρειάζονται συγκεκριμένες δράσεις και διάθεση κονδυλίων για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών.

Σε πολλές χώρες ο βιασμός μέσα στον γάμο δεν έχει ποινικοποιηθεί, ούτε υπάρχουν συγκεκριμένοι νόμοι για αποτροπή της σεξουαλικής παρενόχλησης και της ενδοοικογενειακής βίας. Μάλιστα, σε κάποιες περιοχές η ενδοοικογενειακή βία αντιμετωπίζεται από τις αστυνομικές αρχές ως «ιδιωτική υπόθεση». Αυτά προϋποθέτουν αλλαγή στάσης και πεποιθήσεων των αστυνομικών και των δικαστών. Η αστυνομία οφείλει να αντιμετωπίζει υποστηρικτικά και με σοβαρότητα το θύμα βίας ή βιασμού. Για το σκοπό αυτό είναι απαραίτητη η επιμόρφωση και η ευαισθητοποίηση των αστυνομικών αρχών που επιφορτίζονται με την αντιμετώπιση περιστατικών βίας κατά των γυναικών, έτσι ώστε να εφαρμόζουν άμεσα και αποτελεσματικά τους υφιστάμενους νόμους.

Για να μειωθεί και να εξαλειφτεί η βία κατά των γυναικών χρειάζεται μηδενική ανοχή από τις αστυνομικές αρχές και το δικαστικό σώμα.

5. Η αλλαγή πρέπει να στοχεύσει στις διακρίσεις σε πολιτισμικές και θρησκευτικές πρακτικές.

Πολλοί συνομιλητές επεσήμαναν τις πρακτικές άνισης μεταχείρισης γυναικών και αντρών, όπως προκύπτουν από πολιτισμικά και θρησκευτικά πρότυπα, συμφωνώντας ότι η πατριαρχική φύση των κοινωνιών μας αποτελεί από μόνη της ένα σημαντικό εμπόδιο προς την επίτευξη της ισότητας μεταξύ των φύλων.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων, το δέσιμο των γυναικείων ποδιών, οι γάμοι κοριτσιών σε πολύ νεαρή ηλικία, το τεστ παρθενίας, η προίκα, η βρεφοκτονία των θηλυκών παιδιών, η «τιμή» της γυναίκας, η υποχρεωτική στείρωση γυναικών αποτελούν παραδείγματα αυτών των πρακτικών που ορθώνουν εμπόδια στην κινητικότητα των γυναικών και αποτελούν αιτίες επιθετικότητας εναντίον τους.

Η ενθάρρυνση εναλλακτικών μοντέλων ρόλων που θα βοηθήσουν στη συμμετοχή των γυναικών σε μη-παραδοσιακά επαγγέλματα, η επιμόρφωση – ευαισθητοποίηση των θρησκευτικών λειτουργών όσον αφορά στα δικαιώματα των γυναικών, και η ενεργή συνεισφορά κυβερνητικών παραγόντων που μπορούν να ενθαρρύνουν με το δημόσιο λόγο τους την ενδυνάμωση των γυναικών, τονίζοντας πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος των γυναικών στην τοπική κοινωνία είναι από τις βασικές προτεραιότητες προς την κατεύθυνση της αλλαγής των παραδοσιακών συμπεριφορών που αναπαράγουν τις διακρίσεις κατά των γυναικών.

6. Η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την καταπολέμηση της ενδοοικογενειακής βίας ή άλλων μορφών βίας.

Η οικονομική αυτονομία των γυναικών είναι απαραίτητη προϋπόθεση στην προσπάθεια για την καταπολέμηση της έμφυλης βίας, καθώς τις τοποθετεί σε ισχυρότερη θέση για να διαπραγματευτούν αποφάσεις που παίρνονται μέσα στην οικογένεια, να καταγγείλουν περιστατικά βίας εναντίον τους ή εναντίον των παιδιών τους, ή να εγκαταλείψουν τη συζυγική εστία όταν το κρίνουν απαραίτητο.

Σε πολλά μέρη της γης οι χήρες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες καθώς δεν έχουν πλήρη κληρονομικά δικαιώματα ή δεσμεύονται με έθιμα χηρείας που απορρέουν από κοινωνικούς και πολιτισμικούς κανόνες συμπεριφοράς.

Η ισότιμη πρόσβαση των κοριτσιών στην εκπαίδευση και των γυναικών στην αγορά εργασίας αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την οικονομική ενδυνάμωση τους.

7. Είναι αδήριτη η ανάγκη για συνεργασία μεταξύ όλων των ενδιαφερομένων για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και των κοριτσιών.

Οι δράσεις πρέπει να είναι ολοκληρωμένες και συντονισμένες σε τοπικό, εθνικό, περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, όπως και σε επίπεδο ατομικό, διαπροσωπικό, κοινοτικό, κοινωνικό και θεσμικό. Η ανάπτυξη και η εφαρμογή αποτελεσματικών πρακτικών για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εξαρτάται από τη συνεργασία και τον συντονισμό ανάμεσα σε κυβερνήσεις, ΜΚΟ και την κοινωνία των πολιτών.

Οι συμμαχίες ανάμεσα σε ποικίλες ομάδες που χρησιμοποιούν διαφορετικές στρατηγικές είναι βασική ανάγκη. Για παράδειγμα, συμπράξεις ανάμεσα σε κυβερνήσεις και ΜΚΟ που στηρίζονται στην εμπειρία και την γνώση των γυναικείων οργανώσεων με στόχο τον σχεδιασμό και την εφαρμογή προγραμμάτων, συγχρονισμένες δράσεις ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες επίσης απαραίτητες για την επιτυχημένη μεταβολή των προτύπων του ανδρισμού.

Πρέπει να στήσουμε θεσμούς, να συνεργαστούμε από την κορυφή ως τη βάση της κοινωνίας και το αντίστροφο, να αξιοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα μέσα και να ενθαρρύνουμε τη γνώση σε διαφορετικά επίπεδα και περιβάλλοντα. Η αποτροπή της βίας κατά των γυναικών δεν μπορεί να πετύχει  χωρίς την ενεργή συμμετοχή και τη συνεργασία του δημόσιου τομέα, των επιχειρήσεων, της κοινωνίας των πολιτών και των ίδιων των πολιτών.

8. Η βελτίωση της ακριβούς καταγραφής των στοιχείων για τη βία κατά των γυναικών είναι ζωτικής σημασίας.

Πολλοί συμμετέχοντες τόνισαν την έλλειψη αξιόπιστων στοιχείων, την ανεπάρκεια των μεθόδων συλλογής και καταγραφής δεδομένων και την ανάγκη καλύτερης οργάνωσης της έρευνας που θα αφορά αποκλειστικά την έμφυλη βία. Η έλλειψη στοιχείων όσον αφορά άτομα τρανς και θύματα διάκρισης στο χώρο εργασίας δεν επιτρέπει να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά τους μέσω της νομοθεσίας.

Εξίσου προβληματική είναι η αρτιότητα των επίσημων αξιολογήσεων, όσον αφορά στις πολιτικές παρέμβασης για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, ενώ είναι ανάγκη να δημοσιοποιούνται τέτοιου είδους στοιχεία γιατί επιτρέπουν την πρόσβαση σε πολύτιμη αποκτημένη γνώση μέσα από επιτυχημένες πολιτικές και πρακτικές που ίσως και να είναι εφαρμόσιμες και σε άλλα κοινωνικά περιβάλλοντα.

Είναι επίσης απαραίτητο να αναπτυχθεί μια ερευνητική θεματολογία αναφορικά με την ενδοοικογενειακή βία, όπως επίσης είναι απαραίτητο όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς να εργαστούν για τη δημιουργία μιας σταθερής βάσης δεδομένων, στα οποία θα έχουν πρόσβαση οι φορείς χάραξης πολιτικής για να διαμορφώνουν συναφείς πολιτικές που θα κινούνται προς τους προσδοκώμενους στόχους για την ισότητα των φύλων.

«Θα πρέπει όλοι να κατανοήσουμε ότι η βία είναι ένα πρόβλημα

που πρέπει να συνεργαστούμε από κοινού για να

εξαλειφτεί. Δεν είναι μόνο «κάποιοι κακοί άνθρωποι»,

είναι μια δομική και πολιτισμική αλλαγή που

την έχουμε ΟΛΟΙ ανάγκη»

 Οργάνωση “Breakthrough”

Share

Ο βιασμός είναι κακούργημα – οι γυναικείες οργανώσεις ζητούν την τιμωρία των βιαστών

της Σίσσυς Βωβού

Ανακινήθηκε ξανά από κάποιες εφημερίδες, η υπόθεση του «βιαστή με την τυρόπιττα», και με έκπληξη διαβάζουμε ακόμα και γυναίκες δημοσιογράφους να κλείνουν τα μάτια μπροστά σε ένα μεγάλο κακούργημα, που έχουν καταγγείλει τέσσερεις τουρίστριες, το 2005. Με την ευκαιρία, ευχόμαστε να μην συμβεί στις ίδιες, αν και ο τρόπος με τον οποίο το προσπερνούν, σημαίνει ότι ανοίγουν την πόρτα στην ατιμωρησία του κάθε βιαστή και στην ενοχοποίηση των θυμάτων του βιασμού. Οι γυναικείες οργανώσεις είναι αποφασισμένες να μην ανοίξει άλλο αυτή η πόρτα της ατιμωρησίας, γι’ αυτό επαναλαμβάνουμε κάποιες πληροφορίες ενώ παραθέτουμε και κάποιες επιπλέον σ’ αυτό το άρθρο.

Απόσπασμα ανακοίνωσης της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών:

«Θυμίζουμε ότι ο κατηγορούμενος για κατά συρροή βιασμούς τριγύριζε στην Πλάκα, πλησίαζε νεαρές τουρίστριες και πρότεινε να τις ξεναγήσει. Τους πρόσφερε αργότερα μια τυρόπιτα όπου μέσα είχε φροντίσει να βάλει το υπνωτικό και βαρύ χάπι STILNOX, στη συνέχεια τις οδηγούσε να πιουν παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό, για να έρθουν στο «πνεύμα των  Θεών», (συνδυασμός που προκαλεί παραισθήσεις, παράλυση κλπ), μετά τις οδηγούσε σε παρακείμενο ξενοδοχείο υποβασταζόμενες, τις βίαζε και έφευγε. Η συγκεκριμένη 19χρονη τότε κοπέλα, βρέθηκε μετά από ώρες από τον ξενοδόχο στο δωμάτιο αναίσθητη και σε κακή κατάσταση, οπότε κλήθηκε ασθενοφόρο και αστυνομία. Η ίδια περίπου ιστορία έχει αναφερθεί στις καταθέσεις των άλλων τριών γυναικών  που έχουν καταγγείλει τον ίδιο για βιασμό.

»Ο βιαστής συνελήφθη μετά από έρευνα του τοπικού αστυνομικού τμήματος στην περιοχή, να παρενοχλεί κοπέλες με τον ίδιο σκοπό, χωρίς δηλαδή να έχει διακόψει τη δράση του, και αναγνωρίσθηκε στη συνέχεια από όλες τις καταγγέλλουσες.»

Η αρνησιδικία της συνηγόρου του βιαστή, κυρίας Κωνσταντοπούλου, τεκμαίρεται από την ανάγνωση των αποφάσεων οι οποίες περιλαμβάνουν τις ενστάσεις, εξαιρέσεις έδρας και άλλα τερτίπια, τόσο του πρώτου δικαστηρίου όσο και του Εφετείου, για τη μια από τις τουρίστριες, για την οποία καταδικάστηκε σε 5 χρόνια κάθειρξη. Για τις άλλες τρεις η δίκη δεν έχει ξεκινήσει ακόμα.

Τέλος αναφέρθηκε η υποστήριξη προς την Ζωή Κωνσταντοπούλου του δικηγόρου Χαλκίδας Θανάση Τάρτη, ο οποίος ήταν για ένα μικρό διάστημα συνήγορος των τριών τουριστριών, εκ μέρους του Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι, και βοηθούσε στην πολιτική αγωγή. Αργότερα ανέλαβε άλλη δικηγόρος.

Για τον κ. Τάρτη έχουμε να πούμε ότι ήταν και δικηγόρος των κατηγορουμένων για βιασμό 15χρονης Βουλγάρας μαθήτριας στην υπόθεση Αμαρύνθου, του 2005, όπου κατηγορούντο τέσσερα 15χρονα αγόρια για βιασμό και τρία κορίτσια για ψυχική συνδρομή. Όλα τα παιδιά αυτά αθωώθηκαν στο δικαστήριο της Χαλκίδας, μετά από μια δίκη στην οποία παρέλασαν 40 μάρτυρες εναντίον της κοπέλας και υπέρ των κατηγορουμένων, ενώ η ίδια είχε μια μόνο μάρτυρα. Οι άλλοι μάρτυρες της εγκαλούσας, άνδρες και γυναίκες, μαθητές και μαθήτριες, εξαφανίστηκαν από το κάδρο μέχρι την ημερομηνία της δίκης, που ολοκληρώθηκε το 2010. Σύμφωνα με πληροφορίες μας από το δικαστήριο, το οποίο ως ανηλίκων ήταν κεκλεισμένων των θυρών, η τοπική κοινωνία με ενορχηστρωτή τον κ. Τάρτη έλιωσε τη μικρή Βουλγάρα σαν κατσαρίδα, ενώ καμάρωνε για τα βλαστάρια της τόσο πριν τη δίκη όσο και μετά την αθώωσή τους. Η κοινωνία αυτή είχε και εξαιρέσεις, οι οποίες στήριξαν για όλα αυτά τα χρόνια την εγκαλούσα. Εφετείο δεν έγινε, δεν γνωρίζουμε γιατί, αλλά μπορούμε εύκολα να φανταστούμε ότι θα επικυρωνόταν η πρωτόδικη απόφαση και θα συνοδευόταν από μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, με την μικρή κοπέλα (ενήλικη πλέον) να έβρισκε μπροστά της το φάσμα της φυλάκισης.

Οι γυναικείες οργανώσεις βγάλαμε ανακοίνωση μετά την αθωωτική απόφαση, όπου διαμαρτυρόμασταν γι’ αυτήν.

Τέλος, η ατιμωρησία του βιασμού, που ακολουθείται συχνά και από τιμωρία των εγκαλουσών, προκύπτει και από δικαστικές αποφάσεις, τις οποίες πολλές φορές έχουμε στηλιτεύσει, γνωρίζοντας ότι τόσο το δίκαιο όσο και η δικαιοσύνη είναι ταξικά, πατριαρχικά, ρατσιστικά και εθνικιστικά προσδιορισμένα, γι’ αυτό έχουμε πολλές φορές επαναστατήσει σε δικαστήρια για συγκάλυψη ενόχων.

Ως φεμινίστριες καλούμε διαρκώς την κοινωνία και πρωτίστως τις γυναίκες, να συμβάλουν από όποια θέση τους αναλογεί, στη στηλίτευση αυτού του βάρβαρου κακουργήματος εναντίον των γυναικών, δηλαδή του καθημερινού βιασμού, και να μην περιμένουν το βιασμό που συνοδεύεται από φόνο για να επαναστατήσουν και να οργιστούν.

 

Share

Οι νόμοι της Ινδίας για το βιασμό δεν θα έπρεπε να περιλαμβάνουν την ποινή του θανάτου

της Suryatapa Bhattacharya

Στις 3 Φεβρουαρίου 2013, στο Νέο Δελχί, ο πρόεδρος της Ινδίας υπέγραψε τους νέους σκληρούς νόμους για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Όμως, ορισμένες ομάδες για τα δικαιώματα των γυναικών τονίζουν ότι η κυβέρνηση το παρατραβά όταν, στους νέους νόμους, περιλαμβάνεται η ποινή του θανάτου για ακραίες περιπτώσεις, όπως όταν το θύμα σκοτώνεται.

Η Kavita Krishnan, γραμματέας του Παν-ινδικής Ένωσης Προοδευτικών Γυναικών (All India Progressive Women’s Association), είπε ότι η έκδοση των νόμων που υπογράφθηκε από τον Ινδό πρόεδρο, Pranab Mukherjee, αγνοεί τις συστάσεις κατά της θανατικής ποινής που έγιναν στο υπουργικό συμβούλιο από την αντίστοιχη επιτροπή που έχει είχε συσταθεί για να εξετάσει το θέμα.

Η θανατική ποινή θα ενθαρρύνει τους βιαστές να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να σκοτώσουν ένα θύμα «γιατί δεν θα μπορεί να καταθέσει», είπε η κ. Krishnan την ημέρα της ψήφισης των νόμων.

«Η αυστηρότητα της ποινής δεν σημαίνει δικαιοσύνη για τις γυναίκες», πρόσθεσε. «Η θανατική ποινή δεν ήταν ποτέ στο κέντρο των αιτημάτων των ομάδων γυναικών. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να βοηθήσει στην απονομή της δικαιοσύνης.»

Η ίδια ανέφερε ακόμα ότι η τριμελής επιτροπή δεν πρότεινε την θανατική ποινή, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου ένας βιασμός οδηγεί στο θάνατο του θύματος ή το αφήνει σε μια «μόνιμη κατάσταση φυτού». Αντ ‘αυτού, δήλωσε ότι σύμφωνα με την έκθεση «υπάρχει ένας βάσιμος ισχυρισμός ότι η επιβολή της θανατικής ποινής θα είναι μια οπισθοδρόμηση στο πεδίο της καταδίκης και αναμόρφωσης».

Ο ομαδικός βιασμός στις 16 Δεκεμβρίου μιας 23χρονης φοιτήτριας στο Νέο Δελχί, η οποία αργότερα υπέκυψε στα τραύματά της, οδήγησε σε μια εθνική οργή και απαίτηση να βελτιωθεί το νομικό οπλοστάσιο της Ινδίας για τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών.

Σε απάντηση, η κυβέρνηση συγκρότησε τριμελή επιτροπή για να εξετάσει το θέμα, η οποία προέβη σε συστάσεις προς το ινδικό υπουργικό συμβούλιο, το οποίο στη συνέχεια κατέθεσε τις συστάσεις της στον κ. Mukherjee.

Η καταδίωξη, η ηδονοβλεψία και οι επιθέσεις με οξύ θα θεωρούνται πλέον αξιόποινες πράξεις βάσει του ποινικού δικαίου. Η ελάχιστη ποινή για βιασμό, βιασμό ανηλίκου, βιασμό από αστυνομικούς ή ένα πρόσωπο με εξουσία θα διπλασιαστεί σε 20 χρόνια από 10, και θα μπορεί να επεκταθεί σε ισόβια χωρίς αναστολή. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, ένας βιαστής έρχεται αντιμέτωπος με ποινή φυλάκισης 7 έως 10 ετών. Παρόλα αυτά, οι συστάσεις της επιτροπής για την αναγνώριση και καταδίκη του συζυγικού βιασμού και την ποινική δίωξη του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων που διαπράττουν σεξουαλικές επιθέσεις, δεν έγιναν αποδεκτές

Με βάση τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν ομάδες όπως το Δίκτυο Γυναικών Επιζώντων από Πυροβολισμούς του Manipur (Manipur Women Gun Survivors Network), η έκθεση της επιτροπής συνέστησε οι δυνάμεις ασφαλείας, όπως αυτές οι οποίες περιπολούν το Κασμίρ και τις βορειοανατολικές πολιτείες της Ινδίας, να τεθούν υπό την εξουσία του ποινικού δικαίου και όχι του στρατιωτικού δικαίου να διώκονται με βάσει το ποινικό δίκαιο και όχι το στρατιωτικό, για ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι καταγγελίες για βιασμό από στρατιώτες θα διερευνώνται και θα διώκονται.

«Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται δικαιοσύνη στις φωνές των 45 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στη βορειοανατολική Ινδία σε θέματα βιασμού και ασφάλειας των γυναικών;» Ρώτησε η Binalakshmi Nepram, ακτιβίστρια και ιδρύτρια του Δικτύου Επιζώντων από Πυροβολισμούς. «Είχαμε δουλέψει πολύ σκληρά και υποβάλαμε τις συστάσεις μας στην Επιτροπή ώστε να εξασφαλίσουμε την ιδιαίτερη ανάγκη που υπάρχει στην εξέταση αυτού του θέματος. ότι αυτό το θέμα θα εξεταστεί.

Η κ. Krishnan προειδοποίησε ότι η θανατική ποινή θα καταστήσει ακόμα πιο δύσκολο για τα θύματα βιασμού να καταγγείλουν/να μιλήσουν βιασμό. Είπε ότι, στην Ινδία, οι περισσότεροι βιασμοί διαπράττονται από φίλους, συγγενείς ή γνωστούς. Συχνά, η οικογένεια του βιαστή και η κοινότητα θα πιέσει το θύμα να σιωπήσει ή να ανακαλέσει τη δήλωσή της.

“Η πίεση θα διπλασιαστεί από την οικογένεια ώστε να μην καταθέσει μήνυση ή να συνεχίσει μια δικαστική υπόθεση, αν αυτό σημαίνει ότι ένας συγγενής που είναι ο βιαστής που βίασε θα σκοτωθεί,” δήλωσε η κ. Krishnan.

Οι νέοι νόμοι θα τεθούν σε ισχύ αν το κοινοβούλιο τους επικυρώσει μέσα σε προθεσμία έξι εβδομάδων από την έναρξη της επόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου, η οποία αρχίζει 21 Φεβρουαρίου.

Την περασμένη εβδομάδα, δεκάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν κοντά στο κοινοβούλιο της Ινδίας ζητώντας τη θανατική ποινή για τους έξι άνδρες που κατηγορούνται για το θάνατο της φοιτήτριας, το Δεκέμβριο. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πανό λέγοντας «Δώστε μας Δικαιοσύνης, Κρεμάστε τους βιαστές» και φώναζαν συνθήματα πριν την εικονική αναπαράσταση κρεμάσματος των ανδρών που είναι αντιμέτωποι με δίκη σε ειδικό δικαστήριο στο Νέο Δελχί.

Μετάφραση: Έφη Κοσκώση

Πηγή: The National

 

 

 

Share

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Ποια είναι η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια νεοσύστατη ομάδα η οποία αποτελείται από άτομα, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ευαισθητοποιημένα σε ζητήματα ομοφοβίας τοπικά και παγκόσμια. Ξεκίνησε τη δράση της φέτος με προβολές ταινιών και συνέχισε με αφισοκολλήσεις, αντιομοφοβικές και σεξιστικές παρεμβάσεις στην πόλη. Θεωρούμε ότι η ομοφοβία μας αφορά όπως μας αφορά οποιαδήποτε άλλη διάκριση και βία απέναντι σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, θρησκειών, φυλών, τάξεων, φύλων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, διότι δε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γύρω μας υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που καταπιέζονται.

Οι δράσεις μας

12-11-2012 στον πολιτιστικό σύλλογο Ξάνθης Φ.Ε.Ξ.

Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση με θέμα την ομοφυλοφιλία, την περίοδο του Παγκοσμίου πολέμου υπό τη σκιά του ναζισμού, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

22-11-2012 στον ανοιχτό κοινωνικό χώροXANADU

Προβολή βίντεο και συζήτηση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα τρανσέξουαλ άτομα. Την επιμέλεια και τον υποτιτλισμό τους πραγματοποίησαν μέλη της ομάδας.

13-12-2012 στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Προβολή ταινίας που πραγματεύεται την εξαναγκαστική μετανάστευση μιας λεσβίας από το Ιράν στην «προοδευτική» Δύση.

26-01-2013  Ξάνθη

Κάλεσμα με αφίσα της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας σε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία που κάλεσαν τα στέκια της Ξάνθης.

28-01-2013 Ξάνθη

Αφίσα- καταγγελία της βίας κατά των γυναικών.

Στο blog  της ομάδας βρίσκονται οι δράσεις μας καθώς και κείμενα κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού.

 

 

Εκδήλωση «Δώσε τέλος στη σιωπή!»         

Με αφορμή το άγριο σεξουαλικό έγκλημα που έγινε στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα και «συγκλόνισε» την κατά τα άλλα πατριαρχική και συγκαλυπτική  κοινωνία καλούμε σε ένα διήμερο εκδηλώσεων με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Στο άκουσμα αυτής της φρικτής δολοφονίας ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στην πόλη ότι «ο δράστης μάλλον ήξερε το θύμα» ή ότι «σίγουρα ξένος θα ήταν», ότι δεν είναι στην κουλτούρα την ελληνική μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Φωνές μιας κοινωνίας που θέλει να δικαιολογηθεί, να διαχωρίσει τη θέση της, να προστατεύσει τον εαυτό της, μιας κοινωνίας που αρνείται να δει το πρόσωπό της.

Αυτό το έγκλημα στην Ξάνθη είναι ένα ακόμα από τα πολλά που έχουν σημειωθεί  στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν έτυχαν της ανάλογης προβολής από τα σεξιστικά ΜΜΕ, που ακόμη και όταν σπάνια τα προβάλλουν, αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση της «είδησης»: Οι «αποκλειστικές πληροφορίες», συνήθως από πηγές που «πρόσκεινται» στην ΕΛΑΣ, οι διάφορες δηλώσεις συγγενών και μη, οι απευθείας συνδέσεις με τον τόπο του εγκλήματος και άλλοι μιντιακοί χειρισμοί, το μόνο που καταφέρνουν, ή μάλλον το μόνο στο οποίο αποσκοπούν, είναι το να αναχθεί το έγκλημα σ’ ένα καλοστημένο ριάλιτι, ακριβώς τέτοιο που να αναπαράγει και να καλλιεργεί την αντίληψη ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και αποτέλεσμα της παράνοιας ενός αρρωστημένου άνδρα…

Ως ομάδα θεωρούμε έγκλημα κατά των γυναικών όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά οποιαδήποτε μορφή σωματικής και ψυχολογικής βίας: απαξίωση, απειλές, απομόνωση, αποκλεισμός, βιασμός, βρισιά, δολοφονία, εκβιασμός, εκφοβισμός, έλλειψη /παρεμπόδιση πρόσβασης στην εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη, ενδοοικογενειακή βία, ενδυματολογικός παρεμβατισμός, εξαναγκαστική εκπόρνευση/ εγκυμοσύνη/ έκτρωση, κάψιμο, κλειτοριδεκτομή, λεκτικές προσβολές, ξυλοδαρμός, παραβίαση της ατομικότητας, περιορισμός ανεξαρτησίας, σεξουαλική παρενόχληση, ταπείνωση, τράφικινγκ, ψυχολογική βία.

 

Καλούμε  στις  9 Μάρτη στην εκδήλωση με γενικό σύνθημα

«Δώσε τέλος στη σιωπή!»

Στη σιωπή που αναπαράγεται από τα συγκαλυπτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στη σιωπή που καλλιεργείται μέσα στην υποκριτική οικογένεια, στη σιωπή της πατριαρχικής κοινωνίας, στη σιωπή του σεξιστικού σχολείου, στη σιωπή των θυματοποιημένων γυναικών, στη σιωπή του μεροληπτικού δικαστικού συστήματος, στη σιωπή της μισογυνικής θρησκείας.

Καλούμε για να δώσουμε ένα τέλος σε όλες αυτές τις σιωπές, καλούμε στην Ξάνθη για να καταγγείλουμε όλα αυτά στα οποία η τοπική κοινωνία έκλεισε τα μάτια και που βρίσκονται πίσω από κάθε μορφή βίας απέναντι στις γυναίκες, τον σεξισμό και την πατριαρχία. Γιατί οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί που δικαιολογούνται, καλύπτονται, αποκρύπτονται και προστατεύονται από την κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Πρόγραμμα και επιλογή χώρου

Σάββατο 9 Μάρτη στη 13.00 Πορεία ενάντια  στη βία κατά των γυναικών στο κέντρο της πόλης. Συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Σάββατο 9 Μάρτη στις 18.00  Συζήτηση –Εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης

Ο χώρος που προγραμματίστηκε να γίνει η εκδήλωση-συζήτηση είναι το εργατικό κέντρο Ξάνθης. Είναι ένας πολιτικός  χώρος που συμμετέχει  στους ταξικούς αγώνες  για τα εργατικά δικαιώματα, στο κέντρο της πόλης, εύκολα προσβάσιμος και ανοιχτός στην κοινωνία.  Επιλέγουμε να φιλοξενηθούμε στο εργατικό κέντρο διότι η ομάδα μας συνομιλεί με χώρους που αγωνίζονται ενάντια σε διάφορες μορφές καταπίεσης και ανισοτήτων, γιατί πιστεύουμε ότι οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση είναι κοινοί.

Συμμετοχές

Όσο αφορά τις συμμετοχές οι επιλογές έγιναν με γνώμονα την επιθυμία να καλύψουμε  το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών πολυδιάστατα. Επιλέχτηκαν ομιλήτριες/ομάδες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον αγώνα του γυναικείου κινήματος  με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια.

-Σίσσυ Βωβού, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Είναι ενεργό μέλος σε ομάδες για θέματα γυναικείων δικαιωμάτων από το 1987 και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών και το τράφικινγκ. Οι ομάδες που συμμετέχει: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Αριστερών Φεμινιστριών, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της καταναγκαστικής πορνείας αλλοδαπών γυναικών, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, από το 2001 έως το 2010, και τελευταία στην ευρωπαϊκή συνάντηση Φλωρεντία 10+10.

-Ομάδα Terminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Το terminal 119 είναι ένα περιοδικό και μια αυτόνομη ομάδα ταυτόχρονα, που ξεκίνησε πριν επτά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός της ζωής του είναι η κριτική ανάλυση και η έμπρακτη αντίθεση στις έμφυλες και εθνικές σχέσεις εξουσίας. Τα μέλη του έχουν διοργανώσει ή συμμετείχαν σε είκοσι περίπου δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις και έχουν εκδώσει τέσσερα τεύχη ως σήμερα. Το περιεχόμενο των περιοδικών και δράσεων αναδεικνύουν το ριζοσπαστικό και μαχητικό αντιφασισμό και εναντιώνονται στο ρατσισμό, στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό.

-Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Από το 1989 έως σήμερα συμμετέχει στο σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και της εκπαίδευσης. Συμμετείχε σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά, έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει οργανώσει ημερίδες /συνέδρια στο επιστημονικό της πεδίο. Τα αντικείμενα των μαθημάτων της περιλαμβάνουν: Αντιρατσιστική-αντισεξιστική-διαπολιτισμική εκπαίδευση, Κοινωνικό φύλο και εκπαίδευση, Κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ταυτοτήτων του φύλου κ.α.

 

Καλούμε άτομα και συλλογικότητες να στηρίξουν τόσο την πορεία του Σαββάτου 9 Μάρτη, όσο και τις εκδηλώσεις. Το κάλεσμα αυτό δεν έχει κανέναν κομματικό χρωματισμό και ζητούμε από όλες/όλους συμμετέχουσες/ντες να το σεβαστούν. Η κάθε ομάδα-συλλογικότητα μπορεί να έχει το δικό της πανό, να φωνάζει συνθήματα που την εκφράζουν (σχετικά πάντα με το περιεχόμενο του καλέσματος), και δικό της έντυπο υλικό που  μπορεί να μοιράζει στην πορεία και στις εκδηλώσεις.

Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη μαζική συμμετοχή στην πορεία αυτή, καθώς είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην τοπική κοινωνία της Ξάνθης, δίνοντας φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό,  στο ρατσισμό  και τις εκφράσεις αυτοδικίας  που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου.

ΜΜΕ

Η ομάδα μας έχει επιλέξει να δημοσιεύσει κάποιες από τις προηγούμενες δράσεις σε συγκεκριμένα ΜΜΕ του τοπικού τύπου, καθώς στον lgbtq αγώνα το πεδίο της ορατότητας είναι πολύ σημαντικό και ένα μέρος αυτής της ορατότητας επιτυγχάνεται με τα μίντια όταν μπορούμε να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα μέσα αυτά.

Στη συγκεκριμένη δράση έχουμε επιλέξει να μην συνεργαστούμε με τα κυρίαρχα-καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά μόνο με τα Μέσα αντιπληροφόρησης διότι δε θα θέλαμε να χρησιμοποιηθεί η εκδήλωσή μας ως αφορμή για να θιγεί ακόμα μια φορά, με ακατάλληλο τρόπο, η δολοφονία μιας γυναίκας προς χάριν της θεαματικότητας.

Μεταφορά

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Αθήνα

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει στις 23.30 το βράδυ την Παρασκευή 8 Μάρτη από Αθήνα (το ταξίδι διαρκεί περίπου 10 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι: 40 ευρώ για το λεωφορείο με επιστροφή και 17,5 σε δίκλινο δωμάτιο με πρωινό το άτομο. Σύνολο:57,50 ευρώ.

Τηλέφωνα για δηλώσεις συμμετοχής από Αθήνα

1. Λίτσα-Άρτεμις     210-8228225 και 6974907304

2. Μαριάννα              6972149480

3. Χάρις                 210-3306303 (εσωτ.112)

Δηλώστε συμμετοχή σε ένα από τα παραπάνω τηλέφωνα!

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Θεσσαλονίκη

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει το Σάββατο πρωί 9 Μάρτη από Θεσσαλονίκη (το ταξίδι διαρκεί 2,5 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι 16 ευρώ με επιστροφή.

Τηλέφωνο για δηλώσεις συμμετοχής από Θεσσαλονίκη

Ευτυχία       6948190196

Φιλοξενία

Θα προσπαθήσουμε να φιλοξενήσουμε όσο πιο πολύ κόσμο μπορούμε, παρακαλούμε να δηλώσετε στα τηλέφωνα που θα πάρετε αν ενδιαφέρεστε για ξενοδοχείο ή φιλοξενία. Η φιλοξενία, δεν εγγυάται ανέσεις, απαραίτητα αξεσουάρ: υπνόσακος.

 

 

Share

Θύμα βιασμού σε Κωνσταντοπούλου: «Αντί να είσαι μαζί μας, είσαι εναντίον μας»

Η Καναδέζα δημοσιογράφος, Νάταλι Κάρνιφ, έστειλε ανοικτή επιστολή στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ

Η Καναδέζα δημοσιογράφος, Νάταλι Κάρνιφ, μέσω ανοικτής επιστολής της στη Ζωή Κωνσταντοπούλου ζητά να επισπευσθούν οι διαδικασίες και να πραγματοποιηθεί χωρίς άλλα κολλήματα η δίκη του φερόμενου ως δράστη βιασμού των τεσσάρων αλλοδαπών γυναικών -μία εκ των οποίων είναι και η ίδια- το 2005 και στην οποία υπόθεση η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ είναι συνήγορος υπεράσπισης.

Η Νάταλι Κάρνιφ, η οποία απευθύνεται επί προσωπικού στην Ελληνίδα πολιτικό, γράφει στην επιστολή της που δημοσιεύει η εφημερίδα «Παραπολιτικά»: «Το μόνο πράγμα που θα ήθελα να πω στη βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι αυτό: Φανταστείτε να βρίσκεστε σε μια χώρα όπου δεν γνωρίζετε κανέναν και δεν μιλάτε τη γλώσσα. Φανταστείτε να ξυπνάτε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο απότην πρώτη μέρα που επισκεφτήκατε την ξένη αυτή χώρα, καθώς συνειδητοποιείται πως είστε αναίσθητη γιατί ένας άγνωστος σας νάρκωσε με υπνωτικά και δια της βίας διείσδυσε μέσα σας. Φανταστείτε πόσο τρομοκρατημένη και πόσο μόνη θα αισθανόσασταν και πόσο πολύ θα προσευχόσασταν να εμφανιστεί κάποιος να σας βοηθήσει. Κυρία Κωνσταντοπούλου, είστε μια γυναίκα με δύναμη και μια σημαντική πολιτική φωνή στη χώρα σας.Θα μπορούσατε να έχετε κάνει για να μας βοηθήσετε, όλες τις γυναίκες που πέσαμε θύματα βιασμού. Αντ’ αυτού, κάνατε το αντίθετο. Ποτέ δεν θα το καταλάβω αυτό! Σας προκαλώ να υπερασπιστείτε δημοσίως τις ενέργειές σας. Έχετε το θάρρος;».

Πηγή: παραπολιτικά

 

Share

Και να αδελφές μου,

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απάντηση στο άρθρο του Θανάση Καρτερού στην Αυγή  

 

της Φλώρας Νικολιδάκη

Και να αδελφές μου,

(που πήραμε το απειροστό μάθημα της πατριαρχικής εξουσίας)

Μια παρθένος τουρίστρια (όχι στο ζώδιο), ξεπαρθενιάστηκε στην ωραία μας χώρα.

Το ξέρω ότι ακούγεται απίστευτο, και ότι χιλιάδες αρσενικά θα ήθελαν να έχουν την τύχη του κόκορα-πρωταγωνιστή. Υπάρχει όμως μια ενοχλητική λεπτομέρεια:

-Η κοπέλα, ετών 19, βιάσθηκε.

Κινήθηκε η διαδικασία, και βγήκε η απόφαση:

Ακόμα ένας τίμιος οικογενειάρχης, βίασε μια γυναίκα. Ο τύπος καταδικάσθηκε πρωτοδίκως και στο εφετείο με 5 χρόνια φυλακή και τώρα παλεύει η δικηγόρος του να του μειώσει την ποινή κάνοντας αναίρεση στον Άρειο Πάγο.

Τίποτα το περίεργο. Τι θα μπορούσαμε να πούμε? Ετελέσθη μια παράνομη πράξη, ανέλαβε η δικαιοσύνη και όλα καλά.

Όλα καλά στον κόσμο των ονείρων. Γιατί στην πραγματικότητα των γυναικών τα πράγματα είναι αλλιώς:

Ο βιασμός είναι πράξη χωρίς επιστροφή. Έχει ομοιότητες με το θάνατο. Κάποια στοιχεία είναι απόλυτα στη ζωή των θυμάτων, αν ζήσουν.

Το έγκλημα στην Ξάνθη τι δείχνει? Ο βιαστής επιτέθηκε, το θύμα τον αντέκρουσε και τότε αυτός με τη λαβή ενός φαρασιού κομμάτιασε τη νεαρή γυναίκα και στο αιδοίο και στον πρωκτό, εκτονώνοντας τα κτηνώδη ένστικτά του. Μετά την έκαψε, την εξαφάνισε.

Ο βιαστής είναι ένας ακραίος και κτηνώδης εξουσιαστής. Στην υπόλοιπη ζωή του, προστατευόμενος από την ιδεολογία και την πρακτική της πατριαρχικής κοινωνίας, μοιάζει «κανονικός», αφού εργάζεται, έχει οικογένεια και διάφορους κοινωνικούς ρόλους που υποδύεται με επιτυχία.

Τίποτα γύρω του δεν του δείχνει ότι είναι εγκληματίας. Γνωρίζει πολλούς γύρω του που έχουν αναγκάσει στην καλύτερη περίπτωση, μια γυναίκα να κάνει έρωτα μαζί τους.

Μήπως δεν υπάρχει το συζυγικό καθήκον? Η μήπως δεν γνωρίζουμε ότι στην ωραία  μας χώρα, εκατομμύρια ανδρών, όλων των ηλικιών, τάξεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων, απέκτησαν την εμπειρία ενός «θεσμοθετημένου» βιασμού, προς γυναίκες που βρίσκονται σε αναγκαστική πορνεία?

Η μήπως ο «πελάτης» δεν καταλαβαίνει τι κάνει, όταν τον βάζουν σε ένα κλειστό και χωρίς κανένα διακριτικό διαμέρισμα, να ανακουφιστεί επί τέλους, πάνω σε μια γυναίκα, με άδεια ψυχή και τον τρόμο στο βλέμμα? Μήπως όμως αυτό είναι πιο ερεθιστικό? Μήπως ο ανδρικός πληθυσμός της χώρας «εκπαιδεύεται» πάνω από 25 χρόνια, στην απόλυτη ικανοποίηση του καταναγκαστικού σεξ?

Μήπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και στα πιο αριστερά πολιτικά κόμματα η συζήτηση περί των κοινωνικών διακρίσεων λόγω φύλου έχει σταματήσει εντελώς, με  αποτέλεσμα οι ίδιες οι γυναίκες, μέλη τους και στελέχη τους να αισθάνονται άσχημα με την ποσόστωση, όπως τη δεκαετία του ’80, που πρωτοτέθηκε το ζήτημα της γυναικείας εκπροσώπησης στα κέντρα λήψης αποφάσεων? Γιατί αυτό το άσχημο, άβολο συναίσθημα που εκφράζουν γυναίκες στελέχη της αριστεράς για την ποσόστωση, δεν είναι παρά κοινωνικός συντηρητισμός, που επανέρχεται, μετά 3 δεκαετίες.

Και κοίτα πως τα φέρνει η ζωή Θανάση: εσύ και πολλοί άλλοι και άλλες δυστυχώς, μπορεί να χαίρεσαι που  στριμώχνεται η επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ, όπως και όλοι μας άλλωστε. Αλλά γιατί ξεχωρίζεις το πρόσωπο και όχι την πολιτική που οδηγεί σ’ αυτό το στρίμωγμα? Το πρόσωπο, ως επαγγελματίας, με την ίδια μέθοδο προσπαθεί να αθωώσει και ένα βιαστή. Θα μπορούσες να τη δεις με την ίδια μέθοδο να υπερασπίζεται και τον δολοφόνο – φασίστα του Πακιστανού στα Πετράλωνα? Η μήπως εδώ το αρσενικό μυαλό ξελαμπικάρει?

Και ξέρεις, υπάρχει μια ανατριχιαστική λεπτομέρεια:

Όταν η Ζωή της Ξάνθης, ούρλιαζε στα χέρια του βιαστή της, δύο τραγικές ανδρικές φιγούρες, κατέβηκαν, πολύ αργά, να δουν τι συμβαίνει: ο πατέρας της και ο αδελφός της.

 

 

Share

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

του Γρηγόρη Καυκιά

Σκληροπυρηνικοί Αιγύπτιοι κληρικοί ζητούν την εκτέλεση των αρχηγών της αντιπολίτευσης και δικαιολογούν τις απόπειρες βιασμού γυναικών, που διαμαρτύρονται στις πλατείες. O αρχηγός της αντιπολίτευσης Χαμντίν Σαμπάχι δηλώνει πως οι οποιεσδήποτε απειλές δεν είναι ικανές να αποτρέψουν τον ίδιο αλλά ούτε και τους υποστηρικτές του κόμματός του «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας», από το να διαδηλώνουν ειρηνικά.

Ο Αιγύπτιος κληρικός Αχμέντ Μοχάμεντ Αμπντάλα σε δημόσια ομιλία του καταφέρθηκε λεκτικά εναντίον των γυναικών που διαδηλώνουν στη πλατεία Ταχρίρ, ενώ ανέφερε πως ο βιασμός τους δικαιολογείται ως αποτέλεσμα της ανάρμοστης συμπεριφοράς τους.

Υποστήριξε ακόμα πως οι γυναίκες που παρευρίσκονται σε τέτοιες διαδηλώσεις είναι, στην πλειονότητά τους, Χριστιανές και οι άλλες είναι χήρες που απλά δεν έχουν κάποιον να τις χαλιναγωγήσει.

Τα στοιχεία μόνο σοκ μπορούν να προκαλέσουν καθώς στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα εορτασμού της διετούς επετείου από την αιγυπτιακή επανάσταση, τουλάχιστον 19 γυναίκες έπεσαν θύματα επιθέσεων, μία εκ των οποίων χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, καθώς υπέστη κλειτοριδεκτομή με μαχαίρι κατά τη διάρκεια των επεισοδίων.

Όπως μεταδίδουν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, πολλοί κληρικοί δεν διστάζουν να εκφέρουν ακραίες απόψεις με στόχο τον εκφοβισμό των διαδηλωτών, απειλώντας με τιμωρία που φτάνει ως και στη θανατική καταδίκη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γουατζί Γκονέιμ που καλεί τους πιστούς να «σκοτώσουν τους εγκληματίες και τους κακοποιούς που καίνε τη χώρα», αναφέροντας πως αν δεν δράσει η κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μόρσι θα πρέπει να το πράξουν οι πολίτες.

Οι προτροπές των κληρικών για την επιβολή της θανατικής ποινής, του ακρωτηριασμού ή της σταύρωσης είναι εμπνευσμένες από το νόμο της Σαρία.

Ο Μόρσι, την περασμένη Πέμπτη, καταδίκασε τις ακραίες απόψεις των κληρικών και τόνισε πως «η άσκηση θρησκευτικής βίας ή οι απειλές αυτής αποτελούν μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η Αραβική Άνοιξη». Παράλληλα, κάλεσε όλες τους φορείς, θρησκευτικούς και πολιτικούς να απορρίψουν τη ρητορική της βίας που υποδαυλίζει τα αισθήματα βίας μεταξύ των πολιτών.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε σχετικά

Διαμαρτυρία στην Αιγυπτιακή Πρεσβεία

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

Ακόμα, για την αντίσταση των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

 

 

Share

8 Φεβρουαρίου, έξω από τον Άρειο Πάγο

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών κάλεσε σε δημόσια διαμαρτυρία με αφορμή την εκδίκαση της αναίρεσης στον Άρειο Πάγο, της προσφυγής του καταδικασμένου “βιαστή με την τυρόπιτα”, για αναπομπή της υπόθεσης στο Εφετείο

Από πλευράς γυναικείων ομάδων, στη διαμαρτυρία συμμετείχε το Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη και μέλη του Αρχείου Γυναικών ΔΕΛΦΥΣ. Σταθήκαμε μπροστά στον Άρειο Πάγο και μοιράσαμε το φυλλάδιο της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας, το οποίο θα κατατεθεί και στο δικαστήριο τη Δευτέρα, ως αίτημα των οργανώσεών μας για τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Κατά την υποβολή της αναίρεσης από δικηγόρο, του οποίου δεν γνωρίζουμε το όνομα, (η επί 7 χρόνια συνήγορος του βιαστή Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν εμφανίστηκε) υποβλήθηκαν τα αιτήματα, και στη συνέχεια ο εισαγγελέας τοποθετήθηκε υπέρ της απόρριψης των αιτημάτων ως αβάσιμων. Η απόφαση θα βγει σε μερικούς μήνες.

Η διαμαρτυρία μας πήρε μεγάλη δημοσιότητα, ήδη από τις προηγούμενες ημέρες, λόγω της σκανδαλώδους αργοπορίας των δικαστηρίων να προχωρήσουν στην εκδίκαση της προσφυγής άλλων τριών από τα τέσσερα θύματα του βιαστή.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η εμπλοκή της συνηγόρου του βιαστή Ζωής Κωνσταντοπούλου  -που ως γνωστόν έχει στο μεταξύ εκλεγεί βουλευτίνα με τον ΣΥΡΙΖΑ- η οποία συμμετέχει στην Εξεταστική Επιτροπή της βουλής για τη λίστα Λαγκάρ, γεγονός που τα ΜΜΕ θέλουν να συνδέσουν με το θέμα της υπεράσπισης του βιαστή που καταγγέλλουν οι γυναικείες οργανώσεις. Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ ενεπλάκη σ’ αυτή την ανάμειξη των δύο θεμάτων, χωρίς να πάρει καθαρή θέση για το θέμα του βιαστή και της σκανδαλώδους δικονομικής συμπεριφοράς της βουλευτίνας του. Ερώτημα επ’ αυτού καθώς και ερώτημα για το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που γίνει κυβέρνηση για το θέμα της βίας κατά των γυναικών και της αρωγής των θυμάτων υπέβαλε η Φεμινιστική Πρωτοβουλία απευθείας στον ΣΥΡΙΖΑ με δημόσια ερώτησή της, την επίσης οποία επέδωσε σε μέλος του καθοδηγητικού οργάνου.

Ο αγώνας μας για το σοβαρό θέμα του βιασμού συνεχίζεται με τις εκδηλώσεις που οργανώνονται στην Ξάνθη στις 9 Μαρτίου, με πανελλαδική συμμετοχή. Παρακάτω το αίτημα της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ:

 

Ερώτηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ

Ως «Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών» βλέπουμε με θλίψη να συνδέεται το θέμα ενός κατά συρροή βιαστή με τις επιθέσεις κατά του  ΣΥΡΙΖΑ για τη λίστα Λαγκάρ. Εννοούμε τον γνωστό «βιαστή με την τυρόπιτα» που την υπεράσπισή του έχει αναλάβει εδώ και 7 χρόνια η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που εξελέγη στο μεταξύ βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα τοποθετήθηκε υπεύθυνη του τομέα Δικαιοσύνης.

Η αίτηση αναιρέσεως, θα συζητηθεί στον Άρειο Πάγο στις 8 Φεβρουαρίου 2013. Σε απάντηση σχετικού άρθρου των ΝΕΩΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ανακοίνωσή του, αναφέρει ότι η επίθεση στη βουλεύτριά του Ζωή Κωνσταντοπούλου γίνεται λόγω ενασχόλησής της  στη Βουλή με τη λίστα Λαγκάρ.

Επειδή εμείς αγωνιζόμαστε για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και συνακόλουθα την καταδίκη των βιαστών, ρωτάμε τον ΣΥΡΙΖΑ αν εγκρίνει την ανάμειξη της βουλεύτριάς του στο συγκεκριμένο θέμα, ως συνηγόρου του βιαστή, η οποία μάλιστα προσπαθεί με στρεψοδικία, αρνησιδικία, κωλυσιεργία να μην καταδικαστεί ο βιαστής, ώστε ως αποτέλεσμα να κουραστούν τα θύματα να ταξιδεύουν από τις μακρινές τους χώρες, υφιστάμενες συν τοις άλλοις και προσωπική οικονομική ζημία. Απευθύνουμε, τέλος, ερώτημα προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ποια μέτρα σκοπεύει  να λάβει για την πρόληψη αλλά και τον τερματισμό  της βίας κατά των γυναικών και ειδικότερα  για την τιμωρία των δραστών του ειδεχθούς και αποτρόπαιου εγκλήματος του βιασμού, εφόσον  γίνει κυβέρνηση.

Απευθύνουμε δημόσια την ερώτηση αυτή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως σκοπεύουμε αναλόγως να κάνουμε και με την απάντηση εφόσον τη λάβουμε.

 

Αθήνα, 6-2-2013

Με τιμή,

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας  κατά των Γυναικών

 

 

Share

Ο βιασμός είναι κακούργημα – Ζητούμε δικαιοσύνη για τα θύματα

της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών 

Η βάρβαρη σεξουαλική κακοποίηση μαζί με φόνο της νέας γυναίκας στην Ξάνθη στις 24-12-2012, καθώς και ο ομαδικός βιασμός με φόνο φοιτήτριας στην Ινδία, συζητήθηκαν έντονα στην κοινωνία μας,  πρόκειται όμως για αγανάκτηση και οργή που εκφράζεται κυρίως όταν ο βιασμός συνοδεύεται από φόνο. Ο βιασμός από μόνος του, σε άλλες περιπτώσεις, δεν έχει προκαλέσει την ίδια αντίδραση παρότι είναι ένα κακούργημα που ξετυλίγεται τακτικότατα πίσω από κλειστές πόρτες και έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στη ζωή των θυμάτων. Επί πλέον, συχνά, τα θύματα κατηγορούνται ότι  «τα ήθελαν» πράγμα που τα αποθαρρύνει να καταγγείλουν. Ακόμη όμως και στη περίπτωση καταγγελίας, η δίωξη τελείται πλημμελώς,  από τις αστυνομικές  και  δικαστικές αρχές, κάτι που δεν βοηθά ούτε στην αποτροπή ούτε στην τιμωρία αυτού του κακουργήματος.

Στις 8 Φεβρουαρίου 2012 εκδικάζεται στον Άρειο Πάγο αναίρεση Έλληνα πολίτη που έχει καταδικασθεί με 5 χρόνια κάθειρξης σε βαθμό Εφετείου,  για το βιασμό μιας τουρίστριας το 2005. Έχει επίσης καταγγελθεί από άλλες τρεις στο αστυνομικό τμήμα της Ακρόπολης. Δυστυχώς η δίκη για αυτές τις τρεις δεν έχει ξεκινήσει ακόμα, λόγω των προβλημάτων του δικαστικού συστήματος και της πρωτοφανούς παρακώλυσης της δικαιοσύνης από τη συνήγορο του βιαστή. Συγκεκριμένα, ο κατηγορούμενος παραπέμφθηκε αρχικά για κατά συρροήν βιασμό 4 τουριστριών, μιας από βόρεια ευρωπαϊκή χώρα, μιας Καναδέζας και δύο Αυστραλέζων. Η δίκη όμως διαχωρίστηκε λόγω απουσίας των  τριών που δεν είχαν κλητευθεί νόμιμα στις μακρινές χώρες τους, οπότε η όλη διαδικασία για αυτές χρονοτριβεί μέχρι σήμερα.

Θυμίζουμε ότι ο κατηγορούμενος για κατά συρροή βιασμούς τριγύριζε στην Πλάκα, πλησίαζε νεαρές τουρίστριες και πρότεινε να τις ξεναγήσει. Τους πρόσφερε μια τυρόπιτα όπου μέσα είχε φροντίσει να βάλει το υπνωτικό και βαρύ χάπι STILNOX, στη συνέχεια τις οδηγούσε να πιουν παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό, για να έρθουν στο «πνεύμα των  Θεών», (συνδυασμός που προκαλεί παραισθήσεις, παράλυση κλπ), μετά τις οδηγούσε σε παρακείμενο ξενοδοχείο υποβασταζόμενες, τις βίαζε και έφευγε. Η συγκεκριμένη 19χρονη τότε κοπέλα, βρέθηκε μετά από ώρες από τον ξενοδόχο στο δωμάτιο αναίσθητη και σε κακή κατάσταση, οπότε κλήθηκε ασθενοφόρο και αστυνομία. Η ίδια περίπου ιστορία έχει αναφερθεί στις καταθέσεις των άλλων τριών γυναικών  που έχουν καταγγείλει τον ίδιο για βιασμό.

Ο βιαστής συνελήφθη μετά από έρευνα του τοπικού αστυνομικού τμήματος στην περιοχή, να παρενοχλεί κοπέλες με τον ίδιο σκοπό, χωρίς δηλαδή να έχει διακόψει τη δράση του, και αναγνωρίσθηκε στη συνέχεια από όλες τις καταγγέλλουσες.

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία παρακολούθησε τη δίκη στο Εφετείο, με τις απίστευτα πολλές συνεδριάσεις, καθυστερήσεις και κωλυσιεργία, με αποκορύφωμα τη μεγάλη καθυστέρηση στην έκδοση απόφασης. Από το Μάιο του 2011 που ολοκληρώθηκε η διαδικασία και προτάθηκε η ενοχή χωρίς ελαφρυντικά, η υπεράσπιση του κατηγορούμενου ζήτησε τέσσερεις φορές εξαιρέσεις έδρας,  εκτός από τις αμέτρητες διακοπές που ζητούσε γιατί «είχε μια άλλη δίκη», η απόφαση εκδόθηκε τον Μάρτιο του 2012, δηλαδή μετά από 10 μήνες και 30 συνεδριάσεις. Ως συνήθως, και σ’ αυτή τη δίκη, καταγγέλθηκαν οι γυναικείες οργανώσεις που ήμασταν παρούσες.

Ζητούμε την καταδίκη των βιαστών και την επιβολή των προβλεπόμενων αυστηρών ποινών και δεν δεχόμαστε το κακούργημα αυτό να αξιολογείται ως σοβαρό μόνο όταν συνοδεύεται από φόνο. Ο βιασμός είναι βία, παραβίαση του σώματος της γυναίκας (συνήθως συνοδεύεται και από άλλες σωματικές βλάβες), και στη συνέχεια ψυχικό τραύμα, για όλη την υπόλοιπη ζωή της. Παράλληλα είναι πηγή φόβου για τις γυναίκες σε πολλές συνθήκες ζωής, συχνά μέσα στο ίδιο το σπίτι, στο φιλικό περιβάλλον,  στο σχολείο, στο δρόμο, και για κάθε ηλικία.

Ζητούμε δικαιοσύνη για τα θύματα βιασμού. Ζητούμε από τα δικαστήρια να μην δείχνουν επιείκεια και να μην αναγνωρίζουν ελαφρυντικά σε αυτού του είδους τα κακουργήματα. Ζητούμε από τον Άρειο Πάγο να εκδικάσει κατά προτεραιότητα την αναίρεση στην υπόθεση αυτή ώστε η καταδίκη να καταστεί αμετάκλητη πριν την εκδίκαση σε πρώτο βαθμό της υπόθεσης για τις καταγγελίες βιασμού από άλλες τρεις γυναίκες, στις 3 Ιουνίου 2013.

Αθήνα, 4-2-2013

 

 

Share

Ζωή με τον βιασμό επί οκτώ χρόνια!

Εφιάλτης δίχως τέλος για τέσσερις αλλοδαπές που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά στη χώρα μας από τον ίδιο δράστη. Οι δίκες «σέρνονται» για επτά χρόνια, εξαιτίας των συνεχών αναβολών, κυρίωςμετά από αιτήματατης Ζωής Κωνσταντοπούλου, συνηγόρου του κατηγορουμένου. Δύο από τα θύματα μιλούν στα «ΝΕΑ» και μια σύντροφος της συνηγόρου την καταγγέλλει για αγνόηση δεοντολογίας

του Χάρη Καρανίκα

Η Αυστραλέζα Ντάνα Μαρί Σέιντ είναι μία από τις τέσσερις τουρίστριες που σύρονται εδώ και επτά χρόνια στα ελληνικά δικαστήρια επειδή έπεσαν θύματα βιασμού το καλοκαίρι του 2005 στην Ελλάδα. Και για τις τέσσερις περιπτώσεις στη θέση του κατηγορουμένου βρίσκεται ο ίδιος άνδρας.

Η υπόθεση της Ντάνα δεν έχει ακόμα δικαστεί. Έπειτα από ένα μπαράζ αναβολών και ένα επαναλαμβανόμενο πέρα-δώθε μεταξύ Αυστραλίας και της χώρας μας, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά στα «ΝΕΑ» για την εμπειρία της με την ελληνική Δικαιοσύνη λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.

Η επτάχρονη οδύσσεια της Ντάνα στα ελληνικά δικαστήρια δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των συνήθων αναβολών –  αποχών των δικηγόρων ή των δικαστών, ή και λόγω εκλογών. Η καθυστέρηση οφείλεται ως επί το πλείστον στα αλλεπάλληλα δικονομικά εμπόδια που ορθώνει η συνήγορος υπεράσπισης – και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μάλιστα, η τακτική των αναβολών και ενστάσεων για τυπικούς λόγους που έχει ακολουθήσει επί επτά χρόνια η κ. Κωνσταντοπούλου προκαλεί αντιδράσεις ακόμα και από το ίδιο της το κόμμα. Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο της Σίσσυς Βωβού, μέλους του Δικτύου Γυναικών και της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιεύεται σε διπλανή στήλη. «Αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κώδικας δεοντολογίας για τους δικηγόρους και αν εφαρμόζεται», αναφέρει η κ. Βωβού.

Στην ίδια υπόθεση ο Εμ. Αρ. (σ.σ.: τα πλήρη στοιχεία του δεν δημοσιεύονται, παρά την καταδίκη του στο Εφετείο, καθώς η υπόθεσή του εκκρεμεί στον Άρειο Πάγο) κατηγορείται επιπλέον και για τον βιασμό της καναδέζας δημοσιογράφου Νάταλι Κάρνιφ καθώς και ακόμα μίας Αυστραλέζας. Να σημειωθεί ότι ο  κατηγορούμενος έχει κάνει αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο κατά της καταδίκης του από το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο σε πέντε χρόνια κάθειρξη και δύο χρόνια αναστολή πολιτικών δικαιωμάτων για μία ακόμη υπόθεση. Τον βιασμό μιας Βορειοευρωπαίας. Η αίτηση θα εκδικαστεί στις 8 Φεβρουαρίου.

Από το 2006 έως σήμερα στις δίκες για τους βιασμούς της Ντάνα, της Νάταλι, της άλλης Αυστραλέζας και της Βορειοευρωπαίας έχουν λάβει χώρα δύο αναβολές λόγω απουσίας θυμάτων και μαρτύρων, τρεις λόγω αποχής και απεργίας δικηγόρων και δικαστικών και έξι αναβολές από την πλευρά της συνηγόρου και του κατηγορουμένου. Επίσης, η εκδίκαση της έφεσης για τον βιασμό της Βορειοευρωπαίας, που διήρκεσε δέκα μήνες, διεκόπη πάνω από έξι φορές επειδή η κ. Κωνσταντοπούλου έπρεπε να παρουσιαστεί σε άλλες δίκες, δύο φορές λόγω αιτήσεων εξαίρεσης και μία επειδή ασθένησε.

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ. Στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, από τη συνήγορο υποβλήθηκαν επιπλέον ενστάσεις πλαστότητας πρακτικών, μη νόμιμης σύνθεσης του δικαστηρίου και ακυρότητας διαδικασίας, αιτήματα φωνοληψίας για τα πρακτικά αλλά και ιατρικών εξετάσεων. Επίσης έξι προσφυγές επειδή δεν της δόθηκε ή της αφαιρέθηκε ο λόγος. Όλα απορρίφθηκαν.

«Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις πώς νιώθεις αφού τελείς υπό διαρκή αναμονή, ενώ συνεχώς διαψεύδεται η ελπίδα ότι ΑΥΤΗ τη φορά η υπόθεση θα κλείσει. Είναι εξαντλητικό και τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι αυτός ο άνθρωπος  είναι ελεύθερος και πιθανόν να συνεχίζει τη δράση του. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στο ελληνικό δικαστικό σύστημα που να το αποτρέψει αυτό.  Και όσο τραβάει σε μάκρος η υπόθεση τόσο πιο ασφαλής θα νιώθει ο κατηγορούμενος ότι πιθανόν δεν θα τιμωρηθεί και για άλλες ενέργειες τέτοιου είδους», γράφει στο ηλεκτρονικό μήνυμα με τις απαντήσεις της προς «ΤΑ ΝΕΑ».

«Είναι σαν να μην υπάρχει από την πλευρά του ελληνικού δικαστικού συστήματος σεβασμός για τα θύματα σεξουαλικής βίας ή την προάσπιση της δικαιοσύνης γενικότερα. Από την άλλη, δεν εκπλήσσομαι, ιδιαίτερα με όλα αυτά που γίνονται στην Ελλάδα αυτές τις ημέρες αλλά και με αυτά που είδα σχετικά με τη λειτουργία του συστήματος αμέσως μετά την επίθεση που δέχθηκα», δηλώνει στα «ΝΕΑ» η Νάταλι Κάρνιφ, η υπόθεση βιασμού της οποίας εκδικάζεται μαζί με αυτήν της Ντάνα.

Και συμπληρώνει: «Σίγουρα δεν ειδικεύομαι στο νομικό σύστημα της χώρας μου, όμως γνωρίζω ότι όταν κάποιος καλείται να συμμετάσχει σε μια δίκη ως μάρτυρας, αντιμετωπίζεται με πολύ περισσότερο σεβασμό. Ρίχνω το φταίξιμο στο ελληνικό δικαστικό σύστημα, που επιτρέπει αυτή η υπόθεση να συνεχίζεται εσαεί. Βέβαια, και πάλι, λόγω των τεράστιων ζητημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αυτή την περίοδο, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι αυτή η υπόθεση είναι τόσο σημαντική όσο, για παράδειγμα, η υγεία και η ασφάλεια των κατοίκων ενός ολόκληρου έθνους».

«Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε με τίποτα στην Αυστραλία. Στην πατρίδα μου εργαζόμουν στο σωφρονιστικό σύστημα, όπου μεταξύ άλλων είχα ασχοληθεί και με ανθρώπους που είχαν τελέσει σεξουαλικά εγκλήματα. Μπορώ με κατηγορηματικό τρόπο να πω ότι αυτή η καθυστέρηση δεν θα γινόταν ανεκτή, ανεξαρτήτως της κοινωνικής θέσης του κατηγορουμένου. Ο πλούτος και η εξουσία κάποιου θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα αλλά όχι την πρόοδο της εκδίκασης της υπόθεσης», επισημαίνει η Ντάνα.

«ΑΔΥΝΑΜΙΑ». «Μπορεί το ελληνικό δικαστικό σύστημα να είναι αρκετά πολύπλοκο και να μου προκαλεί σύγχυση, αλλά αυτόν που θεωρώ πραγματικά υπεύθυνο είναι τον δικαστής, από την άποψη ότι είναι εκείνος που λαμβάνει την τελική απόφαση. Κατά κάποιον τρόπο φαίνεται να υπάρχει μια αδυναμία σε αυτό το επίπεδο, σαν να μην είναι κανένας πρόθυμος να λάβει μια απόφαση. Και πάλι, κατανοώ ότι η Ελλάδα αυτή την περίοδο αντιμετωπίζει καταστάσεις που είναι πολύ σημαντικές, αλλά η εκδίκαση της υπόθεσης θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί πριν από επτά χρόνια» καταλήγει.

Πηγή: Τα Νέα

 

Παράβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις αναβολές και τις συνεχείς καθυστερήσεις κατήγγειλε τον Ιούνιο του 2010 το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Σε δελτίο Τύπου τονιζόταν πως η αναβολή για τρίτη φορά ενός πρωτόδικα καταδικασμένου για βιασμό αποτελεί παράβαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παράλληλα σημείωσε την παραβίαση του κώδικα πολιτικής δικονομίας που επιβάλλει «εύλογη διάρκεια» του χρόνου εκδίκασης μιας υπόθεσης ως προϋπόθεση για μια δίκαιη δίκη, ενώ δικαιολογεί έως και δύο αναβολές της δίκης. «Κάθε άλλη απαγορεύεται», αναφέρεται στον κώδικα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της οργάνωσης, η τρίτη αναβολή δόθηκε γιατί η διαδικασία δεν μπορούσε να αρχίσει πριν από τις 14.30 της 21ης Ιουνίου 2010 λόγω εκδίκασης άλλης υπόθεσης, αλλά ούτε μετά τις 22 Ιουνίου, αφού η συνήγορος του κατηγορουμένου Ζωή Κωνσταντοπούλου θα ήταν απασχολημένη ως συνήγορος πολιτικής αγωγής της οικογένειας Γρηγορόπουλου.

Καταγγελίες για τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις έγιναν στις 13 Ιουνίου 2012 και από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας. Η γενική γραμματέας Μαρία Στρατηγάκη μεταξύ των άλλων εξέφρασε «τη συμπαράστασή της στα θύματα αυτής της ακραίας μορφής βίας, οι οποίες συνεχίζουν να υποβάλλονται σε μια επίπονη και τραυματική διαδικασία». Δύο ημέρες μετά δόθηκε νέα αναβολή, λόγω εκλογών αυτή τη φορά.

Πηγή: Τα Νέα

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Ένα κακούργημα που παραμένει ατιμώρητο

της Σίσσυς Βωβού

Δυστυχώς, η κοινωνία μας εξεγείρεται και οργίζεται μόνο όταν έχουμε βιασμό συνοδευόμενο από φόνο, όπως έγινε με το τραγικό συμβάν της Ξάνθης, ενώ ακόμα σήμερα κοινωνία και δημόσιες Αρχές είναι ελαστικές στο θέμα του συνήθους και καθημερινού βιασμού, που όμως είναι ένα κακούργημα που τραυματίζει τις γυναίκες που τον υφίστανται για όλη τους τη ζωή.

Ζητούμε τιμωρία των βιαστών και για την προκειμένη υπόθεση του κατά συρροήν βιαστή Εμ. Αρ. ελπίζουμε ο Αρειος Πάγος να δικάσει με σεβασμό σε μια 19χρονη κοπέλα που ήρθε στη χώρα μας για τουρισμό και υπέστη αυτό το κακούργημα. Οσο για την πρωτοφανή αρνησιδικία και κωλυσιεργία της υπεράσπισής του, που οδήγησε σε μεγάλη καθυστέρηση της έκδοσης ποινής, αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κώδικας δεοντολογίας για τους δικηγόρους και αν εφαρμόζεται.

Δυστυχώς, η δίκη για τα άλλα τρία θύματά του δεν έχει αρχίσει ακόμα, έπειτα από οκτώ χρόνια, λόγω συνεχών αναβολών και ευελπιστούμε να αρχίσει τον Ιούνιο που έχει οριστεί και να μη δοθεί άλλη αναβολή.

Η Σίσσυ Βωβού είναι μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών και του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: Τα Νέα

 

 

Share

Συνελήφθη βιαστής στα Β. Προάστεια

αλιεύει η Σίσσυ Βωβού

Ένας 31χρονος, κάτοικος Κορωπίου συνελήφθη καθώς σύμφωνα με την αστυνομία τα τελευταία τέσσερα χρόνια προέβαινε σε βιασμούς και ληστείες γυναικών στις περιοχές του Αγίου Στεφάνου, της Ερυθραίας και του Διονύσου Αττικής.

Ο κατηγορούμενος, όπως ανακοίνωσε η αστυνομία, ονομάζεται Νικόλαος Π. Κουρέας, και διέμενε στο Κορωπί Αττικής. Σε βάρος του οποίου ασκήθηκε ποινική δίωξη για τις αξιόποινες πράξεις του βιασμού κατά συρροή, τετελεσμένου και σε απόπειρα, καθώς και της ληστείας κατά συρροή.

Ο συλληφθείς επέβαινε κάθε φορά σε διαφορετικό αυτοκίνητο για να μην δημιουργεί υποψίες και πήγαινε στον Άγιο Στέφανο, την Ερυθραία και τον Διόνυσο, όπου, αφού παραπλανούσε τα θύματά του, λέγοντάς του ότι θα τα μεταφέρει στον προορισμό τους, τα οδηγούσε σε ερημικές τοποθεσίες και τα βίαζε.

Μάλιστα κτυπούσε τις ημέρες που είχαν απεργία τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Ο δράστης πήγαινε στις εν λόγω περιοχές, διότι, λόγω του επαγγέλματός του (μαρμαράς) τις γνώριζε καλά, αφού είχε επισκεφτεί πολλές φορές τα λατομεία Διονύσου.

Εκτός από τις τρεις περιπτώσεις που εξιχνιάστηκαν ερευνώνται και άλλες, με βάση το γενετικό υλικό που έχει βρεθεί και θα συγκριθεί με το DNA του συλληφθέντος.

Ο εντοπισμό του κατηγορούμενο, όπως έγινε γνωστό από την αστυνομία, έγινε μετά την κατάθεση του τελευταίου θύματός του. Κατέγραψε το αριθμό του αυτοκινήτου του 31χρονου και έτσι οι αστυνομικοί που ασχολήθηκαν με την υπόθεση έφτασαν στον εντοπισμό του.

Όταν συνελήφθη (είναι παντρεμένος από 20 χρονών) και ρωτήθηκε γιατί έκανε τους βιασμούς, ανέφρε γιατί έχει δεχτεί απόρριψη από τις γυναίκες του περιβάλλοντός του.

Όπως κατέθεσαν τα θύματά του, ο δράστης τα απειλούσε με κατσαβίδι ή άλλα αιχμηρά αντικείμενα και αφού ασελγούσε σε βάρος τους και στη συνέχεια τια εγκατέλειπε, αφού άρπαζε χρήματα, κινητά τηλέφωνα και άλλα προσωπικά τους αντικείμενα.

Από τη μέχρι στιγμής έρευνα, ο 31χρονος έχει ταυτοποιηθεί ως δράστης τριών περιπτώσεων, που έγιναν στην περιοχή του Διονύσου την 08-12-2009, την 16-12-2010 και 25-01-2013, σε βάρος τριών ημεδαπών γυναικών (18, 65 και 42 ετών αντίστοιχα).

Ο κατηγορούμενος ομολόγησε τις πράξεις του και αναγνωρίστηκε από τα θύματά του, ενώ με σχετική εισαγγελική διάταξη, δίνονται στη δημοσιότητα τα στοιχεία ταυτότητας και φωτογραφίες του, καθώς και η ποινική δίωξη που ασκήθηκε σε βάρος του.

Η αστυνομία παρακαλεί όποιον πολίτη γνωρίζει οτιδήποτε σχετικό να επικοινωνήσει με το τηλέφωνο 210-6875200 της Υποδιεύθυνσης Ασφάλειας Βορειοανατολικής Αττικής. Διασφαλίζεται η ανωνυμία και το απόρρητο της επικοινωνίας.

Πηγή: Έθνος

ΥΓ: Ο πρωτότυπος τίτλος του άρθρου είναι “Συνελήφθη ο δράκος των βορείων προαστίων”, έκφραση με την οποία διαφωνούμε. Θεωρούμε όμως ότι η πληροφορία που περιέχει το άρθρο είναι σημαντική και για αυτό το αναδημοσιεύουμε. 

 

 

 

Share

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

αλιεύει η Λίνα Φιλοπούλου

Τουλάχιστον 19 γυναίκες κατήγγειλαν πως κακοποιήθηκαν σεξουαλικά ή βιάστηκαν στην πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων που σημειώθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο των διαδηλώσεων για τη δεύτερη επέτειο της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς Μουμπάρακ.

Διεθνή μέσα, που επικαλούνται καταγγελίες οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναφέρουν πως ένας όχλος επιτέθηκε σε μία 19χρονη τραυματίζοντάς την με λεπίδα στα γεννητικά όργανα. Η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κασρ αλ Αΐνι, έπειτα από επίθεση 25 ανδρών, οι οποίοι τη βίασαν την τραυμάτισαν σοβαρά και την εγκατέλειψαν.

Όπως τονίζουν οι ακτιβιστές οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις στην Αίγυπτο έχουν αυξηθεί από την έναρξη της εξέγερσης τον Φεβρουάριο του 2011. Αριστερές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι οι επιθέσεις πραγματοποιούνται από ομάδες ατόμων που αντιτίθενται των διαδηλωτών.

Οι επιθέσεις πραγματοποιούνται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Ένας όχλος από άνδρες πλησιάζει γυναίκες απομονωμένες, στην αρχή την παρενοχλούν και στη συνέχεια της επιτίθενται προσπαθώντας να τη γδύσουν.

«Οι επιθέσεις έχουν αυξηθεί από την επανάσταση» δήλωσε στο Bloomberg ακτιβίστρια από την οργάνωση ενάντια στα σεξουαλικά εγκλήματα OpAntiSH με έδρα το Κάιρο.

Η οργάνωση OpAntiSH έχει δημιουργήσει τηλεφωνικές γραμμές αλλά και ομάδες δράσεις που επεμβαίνουν με χρήση φωτοβολίδων σε περίπτωση που αντιληφθούν κάποια επίθεση ή ειδοποιηθούν. Όπως σημειώνεται στο International Business Times πολλοί από τους ακτιβιστές της OpAntiSH έχουν δεχτεί επίθεση κατά την προσπάθειά τους να βοηθήσουν κάποιο θύμα.

«Ξαφνικά βρέθηκα στη μέση και γύρω μου άντρες που σχημάτιζαν έναν κύκλο, ο οποίος όλο και στένευε» έγραψε ένα θύμα επίθεσης στο Facebook. «Με άγγιζαν με χάιδευαν, έβαλαν τα χέρια τους κάτω από τα ρούχα μου και μέσα στο παντελόνι μου. Δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω, πραγματικά νόμιζα πως θα πεθάνω από ασφυξία», τονίζει.

Ένα άλλο θύμα δημοσιεύει τη μαρτυρία της στην ιστοσελίδα της φεμινιστικής οργάνωσης Nazra. «Εκατοντάδες χέρια με άγγιζαν και προσπαθούσαν να μου βγάλουν τα ρούχα. Δεν υπάρχει διέξοδος. Ένιωθα μόνο ο κύκλος να κλείνει. Βρέθηκα τελείως γυμνή σε ένα στενό δρομάκι παρασυρόμενη από τη μάζα. Κάθε φορά που φώναζα για βοήθεια γινόντουσαν περισσότερο βίαιοι».

«Η Ταχρίρ είναι ένας χώρος που θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δεν είναι ένα σύμβολο επανάστασης από μόνη της, αλλά μόνο αν αυτοί που διαδηλώνουν πάνω της το πιστεύουν πραγματικά», γράφει ο Tom Dale της εφημερίδας «Egypt Independent».

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Μαστροπός ο Στρος Καν

της Σίσσυς Βωβού

Όχι μόνο ως βιαστής, αλλά και για συμμετοχή σε δίκτυο μαστροπίας που οργάνωνε πάρτι για κυρίους σαν τον εαυτό του κατηγορείται τώρα ο Στρος Καν. Όπως γράψαμε πρόσφατα στο Φύλο Συκής, στη Γαλλία είχε συσταθεί επίσημη επιτροπή από δικαστές για να εξετάσει αυτές τις κατηγορίες και τώρα το πόρισμά της είναι καταπέλτης για τον πρώην ισχυρό άνδρα της διεθνούς πολιτικής σκηνής. Μην ξεχάσουμε ότι τα πάρτι αυτά είχαν διεθνικό χαρακτήρα, τόσο ως προς τις εκδιδόμενες γυναίκες που στρατολογούνταν από διάφορες χώρες όσο και ως προς τους πολυτελείς πορνοπελάτες, στυλοβάτες ενός κόσμου ηθικού, αγγελικά πλασμένου.

Είναι εντυπωσιακό πόσο τα γυναικεία δικαιώματα και οι νόμοι για την προστασία των γυναικών από τη βία και το βιασμό μπορεί κατά καιρούς να έχουν θεαματικά αποτελέσματα και  να διδάσκουν ότι όλα τα πράγματα έχουν όρια.

Πάντως δεν θεωρούμε ότι ο βιασμός και η μαστροπία εκπορεύονται μόνο από τους πλούσιους και διάσημους του συστήματος, τους οποίους μισούμε έτσι κι αλλιώς. Το γυναικείο κίνημα πρέπει να αντιμετωπίσει συστηματικά αυτό το κακούργημα απέναντι στις γυναίκες και στην αυτονομία του γυναικείου σώματος, τόσο με ενημέρωση όσο και με πίεση προς τις δημόσιες αρχές να αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες με τη σοβαρότητα που αρμόζει σε ένα τέτοιο κακούργημα. Κι αν γίνει αυτό, τότε θα ενθαρρυνθούν και οι γυναίκες που είναι θύματα βιασμού ή μαστροπίας να καταγγείλουν και να ζητήσουν δικαιοσύνη, και δεν θα κρύβουν μέσα στην τραυματισμένη καρδιά ενός τραυματισμένου σώματος ένα δια βίου τυραννικό μυστικό.

 

Σχετικά άρθρα:

Στη διεθνή καταφρόνια ο Ντομινίκ Στρος Καν

Το μάθημα της καμαριέρας

Η κατασκευή ενός αθώου

… Και η δικαιοσύνη ήταν απέξω

Μεταξύ μας… δεν πειράζει

 

Share

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “την έχετε αποκτήσει την ισότητά σας. τι φωνάζετε;”

της Ζωής Κόκαλου

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “την έχετε αποκτήσει την ισότητά σας. τι φωνάζετε;”

τις φορές που έχω ακούσει μέσα στα ίδια τα κινήματα: “δεν είναι ώρα τώρα να συζητήσουμε για τη βία στις γυναίκες, εδώ υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα – ο κόσμος πεινάει” ή “γίνεστε γραφικές – υπάρχει ισότητα” ή ακόμα και “για τη βία στους άνδρες τι έχετε να πείτε”

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “αυτοί οι μουσουλμάνοι τα κάνουν όλα, εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα”

– και έρχεται ο τερατώδης ομαδικός βιασμός στην ινδία – εκεί οι γυναίκες είναι ακόμα υποδεέστερες, σου λένε. ένας βιασμός, ανά 20 λεπτά. είναι στην κουλτούρα τους, σου λένε.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις στην ινδία δεν είναι μουσουλμάνοι, είναι ινδουιστές, είχαν γυναίκα πρωθυπουργό εδώ και 30 χρόνια και ο βιασμός δεν έχει τοπική κουλτούρα, αλλά διεθνή.

– και έρχεται ο ομαδικός βιασμός και διαπόμπευση σε πανεπιστήμιο της αμερικής – εκεί οι αθλητές πίνουνε και κάνουνε διάφορα, σου λένε. ένας βιασμός ανά λεπτό. είναι στην κουλτούρα τους η βία.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις, στην αμερική οι ρεπουμπλικάνοι κήρυξαν τον πόλεμο στις γυναίκες, με νομοθετικές ρυθμίσεις που γυρίζουν τα γυναικεία αναπαραγωγικά δικαιώματα στον μεσαίωνα, ενώ οι γυναίκες ακόμα στην αμερική ακόμα πληρώνονται λιγότερα από τους άνδρες για την ίδια δουλειά.

-και έρχονται οι αποκαλύψεις για τον παρουσιαστή του bbc που επί 40+ χρόνια βίαζε και κακοποιούσε 100άδες ανήλικα κορίτσια και παρά τις καταγγελίες όλοι και όλες σιωπούσαν. -μα ήταν σελέμπριτι ο μακαρίτης και είχε πολιτική και κοινωνική κάλυψη, σου λένε. άλλωστε είναι στην κουλτούρα του lifestyle η συγκεκαλυμμένη βία. και εδώ ένας βιασμός ανά λεπτό.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις, στην αγγλία τα θύματά του και μίλησαν και κατήγγειλαν, αλλά μάταια. απειλήθηκαν και κατηγορήθηκαν σαν να ήταν εκείνες ο θύτης και όχι τα θύματα.

-και έρχεται η αποτρόπαια καύση στην ξάνθη.

και περιμένω να μου πεις ρε φίλε, ποια κουλτούρα και ποιο κίνητρο ωθεί ένα δικαστήριο να αγνοήσει ότι ένας άνθρωπος έχει ήδη ομολογήσει απόπειρα βιασμού, έχει ομολογήσει, ότι την είδε στον δρόμο και έπρεπε να “την έχει” (=κατασπαράξει) και να τον αθωώνει.

και περιμένω να μου πεις επίσης, ποια κουλτούρα και ποιο κίνητρο ωθεί έναν άνθρωπο να δει μια γυναίκα να περπατά στο δρόμο και να αποφασίσει ότι πρέπει να την ισοπεδώσει. να μην αφήσει ίχνος από την ύπαρξή της.

 

οι ινδοί θύτες όπως φαίνεται είχαν βγει παγανιά, με το λεωφορείο του τρόμου με σκοπό να πάρουν τη ζωή μιας γυναίκας.

οι αμερικανοί θύτες είχαν οργανώσει την έξοδο με το θύμα τους, το οποίο είχαν ποτίσει για τα καλά με αλκοόλ, ώστε να μην έχει συναίσθηση και αντίσταση.

ο άγγλος θύτης χρησιμοποιούσε τη θέση του και διάφορες φιλανθρωπίες ώστε να μην πιστεύει κανείς τα θύματά του.

ο έλληνας θύτης το είχε κάνει ήδη μια φορά, αλλά είχε πάρει άφεση αμαρτιών, με την “παραίνεση να μην το ξανακάνει”. είχε βγει κι αυτός παγανιά εκείνο το βράδυ. ε, λοιπόν κυρία εισαγγελεύ, κύριοι, κυρίες δικαστές, το ξαναέκανε…

Share

Είσαι γυναίκα; Ας πρόσεχες!

της Αναστασίας Γιάμαλη

Aς μιλήσουμε για βιασμούς. Ας μιλήσουμε για βιασμούς στην πολιτισμένη Δύση και ειδικά στις ΗΠΑ, που παρουσίασαν τον ομαδικό βιασμό της άτυχης Ινδής φοιτήτριας στο λεωφορείο ως «εγγενές πρόβλημα κουλτούρας»… Την ώρα που η μέση αμερικανική οικογένεια μεγαλώνει και γαλουχεί τους γιους της με τα πρότυπα του “μάτσο” άνδρα, δυνητικά βιαστών…

Επιδημία βιασμών υπάρχει και στις ΗΠΑ

Κάθε δύο λεπτά κάποιος κακοποιείται σεξουαλικά στις ΗΠΑ. Είναι “πολιτισμένοι” όμως εκεί. Τόσο “πολιτισμένοι” που σύμφωνα με τα στοιχεία του RAINN (Rape Abuse and Incest National Institute) μία στις έξι γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού!

Τον Δεκέμβρη ήρθε στο φως της δημοσιότητας  -στη χώρα μας πέρασε στα ψιλά- ακόμη μια υπόθεση ειδεχθούς ομαδικού βιασμού στο Steubenville του Οχάιο. Εκεί, δύο “σταρ”- παίκτες της ομάδας ράγκμπι -την οποία οι κάτοικοι έχουν αναγάγει σε υπέρτατη αξία- βίασαν μια μεθυσμένη έφηβη. Ενημέρωσαν σχετικά και τους φίλους τους με αναρτήσεις στο twitter, τις οποίες όμως στη συνέχεια διέγραψαν. Οι “σοβαροί” ενήλικες έσπευσαν να υποστηρίξουν και να υπερασπιστούν όχι την κοπέλα, αλλά τα «αστέρια» και το πώς θα επηρεαστεί το μέλλον και η καριέρα τους. Ενδεικτικά ο βοηθός προπονητή της ομάδας δήλωσε σχετικά: “O βιασμός ήταν απλά μια δικαιολογία, νομίζω. Τι άλλο να πεις στους γονείς σου όταν επιστρέφεις λιώμα στο σπίτι… Έπρεπε να εφεύρει κάτι. Τώρα προσπαθούν να διαλύσουν το αθλητικό πρόγραμμα εξαιτίας αυτού».

Την περασμένη εβδομάδα, οι Anonymous αποφάσισαν να επέμβουν δημοσιεύοντας ένα βίντεο ενός παλιού μαθητή του Steubenville, του Michael Nodianos -τραβηγμένο την ώρα που γίονονταν ο βιασμός- με τον νεαρό φοιτητή πλέον να σχολιάζει αστειευόμενος πως «Τη βιάσαν πιο γρήγορα κι από τον Μάικ Τάισον»… Μετά τους Anonymous σειρά είχαν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το «Οccupy Steubenville» ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα με στόχο να καταγγελθεί η προστασία που παρείχε ο σερίφης της πόλης στους δύο νεαρούς λόγω της φιλίας που τον δένει με τον προπονητή τους. Κάποιοι κάτοικοι του Steubenville -εκείνοι που δεν είναι με τα “μυαλά στα κάγκελα” για την ομάδα- αντιδρούν. Η πρώην πορνοστάρ Traci Lords, μεγαλωμένη στο Steubenville, αποκάλυψε στη διάρκεια ραδιοφωνικής εκπομπής πως είχε πέσει θύμα βιασμού στην ηλικία των δέκα ετών και συνέχισε αναλύοντας τη «μάτσο» κουλτούρα που επικρατεί σε μία πόλη «κολλημένη με την μπάλα» και το ράγκμπι. Η δίκη έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Φλεβάρη.

Την ίδια εβδομάδα που το επίμαχο βίντεο δόθηκε στην δημοσιότητα από τους Anonymous, οι Ρεπουμπλικάνοι δεν επικαιροποίησαν τον νόμο περί “Βίας κατά των Γυναικών” (VAWA) με ρυθμίσεις που θα κάλυπταν την LGBT (ομοφυλόφιλη και τρανσέξουαλ) κοινότητα, τους μετανάστες και τις γυναίκες της κοινότητας των αυτόχθονων Αμερικανών.

Ναι, ενδεχομένως στην Ινδία ο μισογυνισμός να είναι μέρος της κουλτούρας κάποιων κοινωνικών ομάδων. Ούτε λόγος όμως για τον μισογυνισμό και σεξισμό όπως αυτός ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο στις ΗΠΑ. Στην Ινδία -σύμφωνα με τα κυρίαρχα ΜΜΕ- “είναι όλοι μισογύνηδες”, γεγονός που εξηγεί τον βιασμό και τον βάζει σε πλαίσιο, ενώ στις ΗΠΑ τα παιδιά είναι «ψυχοπαθείς», άρα πρόκειται για πράξη εκτός πλαισίου και αδικαιολόγητη, μια εξαίρεση που θα παραμείνει εξαίρεση. Όπως τότε, που έσπευδαν να παρουσιάσουν τον ακροδεξιό μακελάρη Άντερς Μπρέιβικ ως ψυχασθενή, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ιδεολόγος, φασίστας. Έτσι και τώρα, προτιμούν να παρουσιάσουν τους βιαστές ως τέρατα, παρά να δουν το ουσιαστικό πρόβλημα. Η συγκεκριμένη λογική της πλειονότητας των κατοίκων, των γονέων και των προπονητών δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση που συναντάται μονάχα σε αυτή την πόλη του Οχάιο, κάθε άλλο…

Σε μια χώρα, τόσο υποκριτική που το να μιλήσεις στον ενικό σε χώρο δουλειάς μπορεί να θεωρηθεί σεξουαλική παρενόχληση, ο βιασμός μίας έφηβης θεωρείται εξαίρεση και “ατόπημα” που δεν θα έπρεπε να στοιχίσει την καριέρα των νεαρών αθλητών. Στην ίδια χώρα που οι Ρεπουμπλικάνοι -θυμόμαστε όλοι τα προεκλογικά σχόλια του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Tόντ Άκιν και τόσων άλλων- αποκαλούν τον βιασμό… “θέλημα Θεού” και που το Ανώτατο Δικαστήριο -αυτό της Άιοβα που απαρτίζεται αποκλειστικά από άντρες- αποφασίζει πως τα αφεντικά δικαιούνται να απολύσουν μια εργαζόμενη επειδή τη βρίσκουν “ακαταμάχητη” και τη θεωρούν “απειλή για τον γάμο τους”, οι βιασμοί αυτού του τύπου από αυτούς τους τύπους είναι αναμενόμενοι. Μιλάμε για μία χώρα που ο ομαδικός βιασμός μιας 11χρονης στο Τέξας παρουσιάζεται από τους “Νew York Times” συνοδευόμενος από παραλειπόμενες λεπτομέρειες, όπως ότι “φορούσε μακιγιάζ και ρούχα που θα άρμοζαν σε 20άρα”…

Στην Αμερική του σήμερα ισχύει αυτό που έλεγαν κάποτε για την Κίνα: “Ό,τι κινείται τρώγεται”, με τη μόνη διαφορά ότι για να φαγωθεί πρέπει να ‘ναι γυναίκα… Αν είναι και φτωχή, τόσο το καλύτερο… Μην ξεχνάμε πως η ιστορία με τον βιασμό της καμαριέρας από τον τότε ισχυρό άντρα του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν κατέληξε με τον πλούσιο κύριο να πληρώνει 7 εκατ. στην άτυχη εργαζόμενη και να τη βγάζει λάδι εξωδικαστικά…

Οι βιασμοί είναι συνάρτηση κουλτούρας, πολιτικής και κυρίαρχου συστήματος. Στην Αμερική γίνονται βιασμοί όπως και στην Ινδία και οπουδήποτε αλλού. Και, όπως οπουδήποτε αλλού, τιμωρούνται μόνο μερικοί συνδυασμοί: π.χ., λευκός βιαστής-μαύρη βιαζόμενη δεν τιμωρείται. Πλούσιος βιαστής-φτωχή βιαζόμενη δεν τιμωρείται. “Καλά παιδιά” βιαστές, προκλητικά ντυμένη βιαζόμενη δεν τιμωρείται. Δεν θεωρείται καν “θύμα”. Αν μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά, δεν είναι τυχαίο. Ισχύουν και στα καθ’ ημάς.

Πηγή: Αυγή 

 

Share