Subscribe via RSS Feed

Tag: "βιασμός"

Ένας δεύτερος βιασμός

της Δήμητρας Κυρίλλου

Η συνέντευξη του βιαστή και δολοφόνου της Ζωής Δαλκαλίδου από την Ξάνθη στην εκπομπή της Στεφανίδου είναι προσβολή για την ίδια τη νεκρή γυναίκα και για όλο τον κόσμο που έχει οργιστεί από το τραγικό γεγονός.

Είναι πρόκληση και ύβρις για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί παραχωρεί στον δράστη το μικρόφωνο να περιγράψει τη δική του εκδοχή του συμβάντος και να δικαιολογήσει τις πράξεις του (το οποίο και κάνει), ισχυριζόμενος ότι δεν υπήρξε βιασμός αλλά συναινετικό σεξ, ότι στο τέλος η κοπέλα απείλησε να τον καταγγείλει και έτσι «θόλωσε» και «αναγκάστηκε» να την κάψει ζωντανή ενώ δεν ήθελε, κλπ.κλπ.

Πρόκειται για προφανή ψέμματα και κλασσική γραμμή άμυνας των βιαστών –των ελάχιστων περιπτώσεων που φτάνουν μέχρι τα δικαστήρια-, μια γραμμή που έχει λειτουργήσει με επιτυχία ως τώρα, φορτώνοντας τις ευθύνες στο θύμα γιατί «τα γύρευε» με το προκλητικό (!) ντύσιμο και συμπεριφορά και αθωόνοντας τους θύτες που εμφανίζονται σαν «κυνηγοί» που έπεσαν σε κακόβουλη παγίδα. Μ’αυτό τον τρόπο οι δίκες βιασμών συνήθως καταλήγουν σε αθώωση του κατηγορούμενου «ελλείψει επαρκών στοιχείων» και σε κόλαφο για τα θύματα που γίνονται ρεζίλι και βγαίνουν επιπλέον και φταίχτες.

Ρόλος των ΜΜΕ

Σε ένα δεύτερο επίπεδο αξίζει να σταθούμε στο ρόλο των ΜΜΕ και όλων των παπαγάλων της κυρίαρχης ιδεολογίας, γιατί έχουν τεράστια συμβολή στην προβολή των πιο καθυστερημένων σεξιστικών και ρατσιστικών ιδεών: Στην καλλιέργεια ατομικών ρόλων και προτύπων, όπως της γυναίκας – «ανάφτρας» και του άντρα -«κυνηγού», τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα των οποίων παρουσιάζουν σαν απόλυτη και αδιαμφισβήτητη ανθρώπινη φύση, με λίγα λόγια «η γυναίκα προκαλεί και ο άντρας κατακτά».

Στα τηλεσκουπίδια τους καθημερινά λοιδωρούν όσους είναι φτωχοί, κοντοί, χοντροί, κακοντυμένοι, αποτυχημένοι και άρα αποκλεισμένοι από τον λαμπερό κόσμο που προβάλλουν και κολακεύουν, τον κόσμο των διάσημων και ωραίων. Όμως η πραγματικότητα κατά βαση δεν ταιριάζει με την εικόνα που καλλιεργείται και συχνά γεννιούνται παρεκτροπές από τους ρόλους και τους όρους του παιχνιδιού. Τότε προκύπτουν οι ανώμαλοι, οι βιαστές και δολοφόνοι, τα «κτήνη» που με τόση ευκολία οι Τατιάνες μας επιστρέφουν στην οθόνη, μας τους πετάνε κυριολεκτικά στα μούτρα, πουλώντας ακόμη μεγαλύτερη τηλεθέαση, κλαίγοντας και κραυγάζοντας για τα τέρατα που αυτοί οι ίδιοι καθημερινά γεννάνε.

Οι Τατιάνες είναι μέρος του προβλήματος, της κυρίαρχης ιδεολογίας στα μυαλά και τις ζωές των ανθρώπων. Η απελευθέρωση από το σεξισμό και τα εγκληματικά αποτελέσματά του όπως οι βιασμοί προϋποθέτει και τη σύγκρουση μαζί τους και με το σύστημα που ευλαβικά εκπροσωπούν.

Πηγή: εργατική αλληλεγγύη

 

Share

Στη μνήμη …….

της Φλώρας Νικολιδάκη

Στη μνήμη της …………………….που μπήκε σ’ένα λεωφορείο, στο Νέο Δελχί. Τη βίασαν και τη σκότωσαν, τη βασάνισαν όπως κανείς διεστραμμένος βασανιστής δεν έχει φανταστεί να το κάνει.

Στη μνήμη της …………………….που γύριζε στο σπίτι της. Τη βίασε, την κομμάτιασε και την έκαψε, όπως ο χειρότερος βασανιστής στα στρατόπεδα της χιτλερικής Γερμανίας.

Στη μνήμη όλων των παιδιών, θυμάτων του πορνοτουρισμού  των διεστραμμένων ευρωπαίων και αμερικανών.

Στη μνήμη των θυμάτων των διεστραμμένων παιδεραστών, που ηδονίζονται ακόμα και με βρέφη 6 μηνών, που πεθαίνουν στα χέρια τους ή μπροστά στα μάτια τους, την ώρα που παρακολουθούν ζωντανούς και ακριβοπληρωμένους βιασμούς παιδιών.

Στη μνήμη της ηθικής όλων αυτών των εκσυγχρονισμένων «προοδευτικών», «μορφωμένων» και προβεβλημένων πολιτών, γυναικών και ανδρών, που ανήκουν σε όλο το πολιτικό-ιδεολογικό φάσμα της κοινωνίας, ακόμη και αριστερών και που ξεδιάντροπα υποστηρίζουν ότι μπορεί μια δικηγόρος, μια γυναίκα, να υπερασπιστεί ως δικηγόρος έναν βιαστή.

Στο Νέο Δελχί, στη μακρινή Ινδία: κανένας δικηγόρος δεν αναλαμβάνει την υπεράσπιση των βιαστών της αδικοχαμένης φοιτήτριας.

 

Share

Με αφορμή το τραγικό έγκλημα στην Ξάνθη. Ο βιασμός που ανεχόμαστε

της Σίσσυς Βωβού

Τραγικό και ακραίο, ο βιασμός, η σεξουαλική κακοποίηση και ο φόνος της νεαρής γυναίκας στην Ξάνθη πριν τα Χριστούγεννα. Ήδη ένας άνδρας βρίσκεται στα χέρια της αστυνομίας ως θύτης, με αδιάσειστα, απ’ ό,τι μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές, στοιχεία. Συγκεκριμένα, η αστυνομία βρήκε δακτυλικό αποτύπωμά του σε παρακείμενο όχημα, ενώ όταν μπήκε στο σπίτι του, βρήκε εκεί το κινητό και την τσάντα της αδικοχαμένης κοπέλας.

Ο άνδρας ήταν γνωστός στην αστυνομία, αφού πριν ενάμιση περίπου χρόνο είχε κατηγορηθεί για απόπειρα βιασμού, είχε συλληφθεί και προφυλακισθεί για έξι μήνες, αλλά δυστυχώς απαλλάχθηκε με βούλευμα, όταν η καταγγέλλουσα απέσυρε την κατηγορία, απ’ ό,τι μαθαίνουμε λόγω της περιρρέουσας κοινωνικής ατμόσφαιρας, του πόνου και του στίγματος που υποφέρει το θύμα ενός βιασμού.

Με αφορμή το τραγικό αυτό γεγονός, είτε συμβαίνει σε μια ευρωπαϊκή χώρα σαν την Ελλάδα είτε σε μια μεγάλη ασιατική χώρα όπως η Ινδία, ας αναλογιστούμε άλλη μια φορά πόσο ένοχη για το βιασμό της μπορεί να θεωρείται μια γυναίκα, πόσο η κοινωνία αλλά και οι κρατικές αρχές σχετικοποιούν και εύκολα απαλλάσσουν ή ρίχνουν στα μαλακά τους κατηγορούμενους, πόσο πολλές φορές δεν πιστεύουν τα θύματα, όταν όλοι γνωρίζουμε, και πολύ περισσότερο οι ειδικοί, πόσο δύσκολο είναι να συλλέγουν αδιάσειστα στοιχεία και να φτάσει το θύμα στην καταγγελία του βιασμού του.

Στην προκειμένη περίπτωση η αστυνομία έδρασε αμέσως, και, απ’ ό,τι φαίνεται από δικές της ανακοινώσεις, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε την ενοχή του όταν βρέθηκαν τα αντικείμενα του θύματος στο σπίτι του.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, άλλες περιπτώσεις, όπου η μεν αστυνομία δεν πιστεύει την καταγγέλλουσα, τα δε δικαστήρια δικάζουν και καταδικάζουν μετά από πέντε ή και δέκα χρόνια, αν στο μεταξύ δεν υπάρξει υποχώρηση της καταγγέλλουσας για τους λόγους που συνέβησαν και στην προαναφερθείσα περίπτωση.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του έλληνα πολίτη Αριστόβουλου Εμμανουήλ, που έχει καταγγελθεί από τέσσερις διαφορετικές τουρίστριες για βιασμό, το 2005 μετά από κρυφή χορήγηση βαριού υπνωτικού χαπιού, και ενώ για τη μία περίπτωση η υπόθεση τελεσιδίκησε μετά από εφτά χρόνια, και ο θύτης καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση, στις άλλες τρεις η δίκη δεν έχει αρχίσει ακόμα λόγω παραλείψεων των δικαστηρίων, αναβολών και συνεχών ενστάσεων από μεριάς της υπεράσπισής του.

Επίσης περιπτώσεις που, όταν η καταγγέλλουσα είναι αλλοδαπή και ο κατηγορούμενος έλληνας πολίτης, πολύ περισσότερο αστυνομικός, η αθώωση είναι η πιθανότερη έκβαση.

Οι γυναικείες οργανώσεις έχουν ζητήσει εδώ και χρόνια την αυτεπάγγελτη δίωξη του βιασμού, αλλά το ζήτημα της κοινωνικής συνείδησης γι’ αυτό το κακούργημα απαιτεί ενημέρωση, ανάλυση, ευαισθητοποίηση του κοινού με πολλές και διάφορες μορφές.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στην Εποχή, 30/12/2012

Share

Τα παραλειπόμενα

αλιεύει η Σίσσυ Βωβού

Από την ενδιαφέρουσα ενημέρωση του xanthipress.gr, για το αποτρόπαιο συμβάν, θέλουμε να παρουσιάσουμε τμήμα από κάποια Παραλειπόμενα, όπως αναφέρονται:

Η αγανάκτηση δεν πρέπει να οδηγήσει στο αίτημα της αυτοδικίας, γιατί πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην έννομη τάξη. Στην Κοινωνία της Αυτοδικίας, ευδοκιμούν διάφορα «φρούτα». Η Δικαιοσύνη κρίνει τη μεταχείριση κάθε εγκληματία και αυτή είναι το αποκούμπι της δημοκρατίας.

Όσο για την προηγούμενη απελευθέρωσή του, μετά την προφυλάκιση για απόπειρα βιασμού, αυτή προέκυψε από την ανάκληση της κατάθεσης του θύματος που αποπειράθηκε να βιάσει και όχι γιατί κάποιος δικαστικός λειτουργός δεν φρόντισε να προστατέψει την κοινωνία, αφού ως γνωστόν είχε κριθεί προφυλακιστέος.

Ανάμεσα στα πολλά και μεγάλα «φάουλ» των ΜΜΕ οι χοντράδες που είδαμε να γράφονται, οι υπερβολές που αποδείχτηκαν ψεύδη, αλλά και οι φράσεις και δηλώσεις που «επινοήθηκαν» για το δράστη, χωρίς ποτέ η Αστυνομία να πει κάτι παραπάνω για το προφίλ του.

Τα πολλά συγχαρητήρια του κόσμου απευθύνθηκαν στο δυναμικό της Αστυνομίας που κατάφερε να οδηγήσει το δράστη στη δικαιοσύνη μέσα σε 24 ώρες, σε εξιχνίαση ρεκόρ μιας τόσο σκληρής ανθρωποκτονίας, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη.

Τέλος, μετά και τα σχόλια που έκαναν αναγνώστες του xanthipress.gr – όλοι τους σωστοί- πρέπει να επισημάνουμε ότι πράγματι, κάποιοι είχαν επενδύσει στην πιθανότητα να μην εξιχνιαστεί το έγκλημα και ,άρα, με πολύ εύκολο τρόπο να το αποδώσουν σε «μη Έλληνες» για να επακολουθήσουν όσα μπορεί να φανταστεί κανείς. Ευτυχώς εξιχνιάστηκε άμεσα γιατί ήδη από την πρώτη στιγμή πρόλαβαν κάποιοι –πολλοί κατά σύμπτωση- να παίρνουν τα αθηναϊκά κανάλια τηλέφωνο και να δηλώνουν ανώνυμα ότι είδαν δύο Πακιστανούς (αναγνώρισαν και την προέλευση) να φεύγουν από την οικοδομή. Αρρωστημένα μυαλά, αρρωστημένες αντιλήψεις. (είναι αυτό που λέγαμε για την κοινωνία της «αυτοδικίας»…)
 

Share

Ο βιασμός είναι ένα ψυχολογικό και σωματικό βασανιστήριο

της Φλώρας Νικολιδάκη

Αφήνει  ανεξίτηλα ψυχικά σημάδια, όσα χρόνια κι αν περάσουν, αν ζήσει βέβαια το θύμα..

Με αφορμή την δολοφονία μιας ακόμα γυναίκας, μετά από πολύωρο βασανισμό, μας έρχονται στο μυαλό πρόσφατα γεγονότα που αιτιολογούν γιατί η κοινωνία μένει λοβοτομημένη μπροστά στο έγκλημα του βιασμού:

Πριν λίγα χρόνια, η «έγκριτη» κοινωνία της Αμαρύνθου, απεφάνθη πολύ πριν τα δικαστήρια, όταν νεαροί «καθόλα κανονικών οικογενειών της πόλης», βίασαν ομαδικά συμμαθήτριά τους: «τάθελε η Βουλγάρα».

Όταν συνέβη ο βιασμός της νεαρής κοπέλας στην Πάρο, και πάλι η «απόφαση» της κοινωνίας ήταν εύκολη: «θάνατος στον Πακιστανό»

Τώρα τι θα πει η κοινωνία, άραγε? Εδώ πρόκειται για υπόθεση μεταξύ ελλήνων. Υπάρχει βέβαια και μια περίπτωση να ακούσουμε ότι το θύμα δεν ήταν και πολύ προσεκτικό.

Υπάρχει μια περίπτωση να δούμε να ορθώνεται μπροστά μας αρραγές το μέτωπο της πατριαρχίας:

Ανδρες εθισμένοι, και γι αυτό μαζικά ένοχοι, στη «χρήση» γυναικών σε αναγκαστική πορνεία.  Γυναίκες που σιωπούν για να μη χαλάσουν τα «σπίτια τους». Επαγγελματίες, γιατροί και δικηγόροι που ουδέποτε ανέλαβαν μια πρωτοβουλία στα μεταπολιτευτικά χρόνια της Ελλάδας, για να δείξουν με αδιάσειστα στοιχεία, τι είναι ο βιασμός.

Και η αριστερά? Νέα ήθη και έθιμα.

-Μπορεί ένας ή το χειρότερο μια δικηγόρος, να υπερασπιστεί κατηγορούμενο για βιασμό? – Βεβαίως απάντησαν στελέχη της γραμματείας του Σύριζα. Τη δουλειά τους κάνουν..

-Που πήγε η ποσόστωση στην πρόσφατα εκλεγμένη γραμματεία του Σύριζα? – Δεν χρειάζεται, απάντησαν τα στελέχη, και βέβαια  η εναντίωση στην ποσόστωση, κερδίζει έδαφος στο ριζοσπαστικό κόμμα της αριστεράς.

Άντε μετά να βγεις να πεις ότι χρειάζονται προγράμματα στα σχολεία. Την απάντηση τη βλέπω μπροστά μου:

-Τι λες κυρά μου? Εδώ δεν έχουμε πετρέλαιο και θα πεθάνουμε από την αιθαλομίχλη και συ θέλεις μαθήματα για τη γυναικεία ισοτιμία? Αυτά λέτε και θα είσαστε μια ζωή γραφικές..!

 

 

 

 

Share

Με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ινδία

της Δήμητρας Σπανού

“Από όλα τα δεινά για τα οποία ο άντρας έχει κάνει τον εαυτό του υπεύθυνο, κανένα δεν είναι τόσο εξευτελιστικό, τόσο συγκλονιστικό και τόσο βάναυσο όσο η κακοποίηση του καλύτερου μισού της ανθρωπότητας, του γυναικείου φύλου”. Μαχάτμα Γκάντι

Τις προηγούμενες μέρες μια από τις πιο συγκλονιστικές ειδήσεις σε όλο τον κόσμο ήταν εκείνη του ομαδικού βιασμού μιας φοιτήτριας σε λεωφορείο στο Νέο Δελχί. Η 23χρονη επιβιβάστηκε σε συνοικία στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης. Μια ομάδα αντρών της επιτέθηκε, την βίασαν και την ξυλοκόπησαν άσχημα εντός του λεωφορείου, ενώ στο τέλος την εγκατέλειψαν γυμνή στην άκρη του δρόμου. Το θύμα νοσηλεύεται σε κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες σε διάφορες περιοχές, που κατέληξαν μάλιστα σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Εξαιτίας της οργής που προκάλεσε η επίθεση, το θέμα προβλήθηκε από πολλά μέσα, πήρε διάσταση και γνωρίζουμε πως έξι άτομα έχουν συλληφθεί. Αποτέλεσε όμως και μια αφορμή για να συζητηθεί εκ νέου το φαινόμενο της κακοποίησης των γυναικών στην Ινδία, που έχει εκλάβει ανησυχητικές διαστάσεις.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN, τα τελευταία 40 χρόνια το ποσοστό των βιασμών στη χώρα έχει αυξηθεί κατά 875% με βάση επίσημα στοιχεία, από 2.487 το 1971 σε 24.206 το 2011. Μόνο στο Νέο Δελχί, οι καταγραφές κάνουν λόγο για 572 βιασμούς το 2011 και πάνω από 600 το 2012. Βιασμοί και παρενοχλήσεις συμβαίνουν καθημερινά, όμως τις περισσότερες φορές η κοινωνία στέκεται απαθής, τα θύματα κατηγορούνται και οι δράστες μένουν ατιμώρητοι. Οι γυναίκες φοβούνται να καταγγείλουν τα περιστατικά στην αστυνομία, καθώς όχι μόνο κατηγορούνται πως φταίνε -η άποψη πως αν μια γυναίκα δεν είναι απολύτως καλυμμένη θέλει να βιαστεί είναι διαδεδομένη ακόμα και σε αστυνομικούς- αλλά και γιατί υπάρχουν αναφορές για ομαδικούς βιασμούς γυναικών μέσα σε αστυνομικά τμήματα.

Στην Ινδία δεν υπάρχει κανένας νόμος για σεξουαλική βία και παρενόχληση. Βιασμός θεωρείται μόνο η κολπική διείσδυση πέους, ενώ κάθε άλλη περίπτωση βαρύνεται με την κατηγορία της “προσβολής ή εξευτελισμού της σεμνότητας μιας γυναίκας” ή “παραβίαση της ιδιωτικής ζωής της”. Η μέγιστη ποινή είναι φυλάκιση ενός έτους ή πρόστιμο ή και τα δύο.

Ακολουθούν τρία βίντεο (στα αγγλικά) από τα σχετικά ρεπορτάζ:

Στο πρώτο, με τίτλο “Women on alert after gang rape in India”, η Malika Kapur συνομιλεί με νέες κοπέλες για το θέμα των βιασμών και πώς αυτές το αντιμετωπίζουν.

Στο δεύτερο, με τίτλο “Outrage over suspected India gang rape”, η Summina Udas μεταφέρει την οργή των διαμαρτυρόμενων και εκπροσώπων φορέων, που αισθάνονται συχνά ανήμποροι να απαντήσουν δραστικά σε ένα φαινόμενο με κοινωνικές ρίζες

Στο τρίτο βίντεο, με τίτλο “Gang-raped girl can’t leave home”, η Summina Udas μιλάει για το πώς ένα θύμα ομαδικού βιασμού και η οικογένειά της αντιμετώπισαν το τραγικό συμβάν.

Οι ρίζες της σεξουαλικής κακοποίησης των γυναικών στη χώρα βρίσκονται στην βαθιά πατριαρχική κουλτούρα της κοινωνίας, που ευνοεί τους άντρες ακόμα και πριν τη γέννησή τους, ενώ καταδικάζει τις γυναίκες σε μια ζωή υποτέλειας. Τα κορίτσια ακόμα δένουν “Raksha bandhan”-“δεσμά ασφαλείας”- γύρω από τους καρπούς των αδερφών τους ως σύμβολο του καθήκοντος προστασίας. Επιπλέον μεγαλώνουν με τις διδαχές αρχαίων κειμένων, όπως το Manu Sanghita, σύμφωνα με το οποίο: “όταν μια γυναίκα είναι νέα, καθοδηγείται από τον πατέρα της. Όταν είναι μεγαλύτερη καθοδηγείται από τον σύζυγό της. Όταν είναι πολύ μεγάλη, καθοδηγείται από το γιο της”.

Όμως αυτή ακριβώς η “παράδοση” επιτρέπει αυτά τα περιστατικά βίας. Σύμφωνα με παλιότερο δημοσίευμα της Guardian αναφέρονται μερικά ενδεικτικά στοιχεία:

  • 45% των κοριτσιών παντρέυονται πριν κλείσουν τα 18
  • το 2010 καταγράφηκαν 56.000 θάνατοι μητέρων
  • 52% των έφηβων κοριτσιών και 57% των έφηβων αγοριών θεωρούν ότι είναι δικαιολογημένο ένας άντρας να χτυπά τη γυναίκα του
  • μεταξύ 2010 και 2011 υπήρξε αύξηση των σε καταγεγραμμένα εγκλήματα κατά των γυναικών, που αγγίζουν τα 228.650 συνολικά. Το μεγαλύτερο άλμα ήταν σε περιπτώσεις υπό τον “νόμο απαγόρευσης της προίκας” ( 27,7%), σε απαγωγές (19,4%) και σε βιασμούς (9,4%).
  • Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά εκτρώσεων σε περίπτωση κυοφορίας θηλυκού εμβρύου. Οι αριθμοί αγγίζουν τα 12 εκατομμύρια για τα τελευταία 30 χρόνια. Αν και είναι παράνομη η έκτρωση λόγω φύλου, τα περιστατικά είναι συχνά και συμβαίνουν ακόμα και με τη βοήθεια παράνομων κλινικών. Στους λόγους αναφέρονται η παραδοσιακή προτίμηση στους γιούς, η πρακτική της προίκας και η ανησυχία για την ασφάλεια των κοριτσιών απέναντι στην εκμετάλλευση και την κακοποίηση.

Σε αυτά θα πρεπει να προστεθούν τα στοιχεία του κράτους που δείχνουν ότι μια γυναίκα βιάζεται κάθε 20 λεπτά στη χώρα.

Το συγκεκριμένο άρθρο είχε γραφτεί με αφορμή ένα παρόμοιο περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Ιούλιο. Τότε, μια ομάδα αντρών είχε επιτεθεί σε μια γυναίκα που έβγαινε από μπαρ καταμεσής του δρόμου. Οι περαστικοί αντί να φωνάξουν την αστυνομία, άρχισαν απλώς να καταγράφουν το περιστατικό με τα κινητά τους. Το περιστατικό έγινε γνωστό καθώς ανάμεσα στο κοινό υπήρχε ένας εικονολήπτης που -φυσικά!- άρχισε να τραβάει πλάνα για το κανάλι του. Αυτά έδειχναν το πλήθος να της σκίζει τα ρούχα και ζούμαραν στο στήθος και τα μπούτια της. Όμως το πιο ενοχλητικό είναι, ότι για άλλη μια φορά ήταν το θύμα που κατηγορήθηκε και στηλιτεύτηκε, με την δικαιολογία πως ήταν μεθυσμένη… Η γυναίκα κακοποιούνταν επί 45 λεπτά μέχρι την άφιξη της αστυνομίας. Όμως όταν η αστυνομία έφτασε, πήρε το θύμα για ανάκριση ενώ δεν έκανε καμία προσπάθεια να συλλάβει τους άντρες-δράστες. Άλλωστε, είναι κοινή η αντίληψη ότι γυναίκες που επισκέπτονται μπαρ και κλαμπ ή πίνουν αλκοόλ είναι πόρνες, οπότε όχι μόνο δεν προστατεύονται (λες και οι πόρνες πρέπει να κακοποιούνται) αλλά επιπλέον συλλαμβάνονται και κατηγορούνται. Αυτό συμβαίνει ακόμα και στην θεωρούμενη ως κοσμοπολίτικη Βομβάη.

Δείτε παρακάτω ένα βίντεο για το συγκεκριμένο περιστατικό

Τα εγκλήματα κατά των γυναικών στη χώρα είναι πολλά και σοκαριστικά. Σε περιπτώσεις που έχουμε κατά καιρούς διαβάσει περιλαμβάνονται ακόμα και πολύ ακραίες μορφές βίας, όπως το δημόσιο ξεγύμνωμα και ξύρισμα ως ποινή για μοιχεία, τον παραδειγματικό αποκεφαλισμό κόρης από πατέρα, ακόμα και την περίπτωση άντρα που είχε περάσει κλειδαριά στα γεννητικά όργανα της γυναίκας του.

Όμως τίποτα δεν είναι πιο τρομαχτικό από τον καθημερινό φόβο που βιώνουν όλες οι γυναίκες … παντού. Ακόμα και στις μεγαλουπόλεις όπου συντελείται το λεγόμενο οικονομικό θαύμα της χώρας, εκεί όπου χτίζονται ουρανοξύστες και μεταφέρονται επιχειρήσεις από τη Δύση, οι γυναίκες φοβούνται να περπατήσουν στους δρόμους, να χρησιμοποιήσουν μέσα μαζικής μεταφοράς, να πάνε στο θέατρο. Οι φοιτήτριες δε, αποτελούν μια από τις πιο ευάλωτες ομάδες, λες και η κοινωνία τις τιμωρεί επειδή θέλουν να προκόψουν μόνες τους. Ταυτόχρονα, η ενδοοικογενειακή βία παραμένει μια διαρκής πληγή, καθώς πίσω από τις κλειστές πόρτες διαπράττονται τα χειρότερα εγκλήματα.

Η νομοθεσία προφανώς έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια, αν και υπάρχουν κραυγαλέες ελλείψεις. Φορείς, δημοσιογράφοι και ομάδες γυναικών προσπαθούν να αναδείξουν το πρόβλημα, να πιέσουν για τη λήψη μέτρων και να μιλήσουν για μια εναλλακτική κοινωνία με πρισσότερο σεβασμό. Μάλιστα, μετά την πρόσφατη εβδομάδα κινητοποιήσεων, πορειών και συγκρούσεων για την υπόθεση του βιασμού της 23χρονης φοιτήτριας, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι θα εντείνει τους ελέγχους και τις περιπολίες, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν και νέες νομοθετικές ρυθμίσεις. Όμως όσο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως οικιακοί σκλάβοι χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, που η αξία τους μετράται μόνο με βάση τη γονιμότητά τους και  είναι ιδιοκτησία πατεράδων συζύγων και γιών το πρόβλημα θα παραμένει. Η πραγματικότητα δείχνει πως χρειάζονται ουσιαστικά βήματα σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής ώστε να αλλάξουν οι συνειδήσεις και οι πρακτικές που καταδικάζουν τις γυναίκες σε αυτή τη θέση.

 

Share