Subscribe via RSS Feed

Tag: "αλληλεγγύη"

Ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας για την 8η Μάρτη

Τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα απειλούνται σε όλο τον κόσμο

Τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα αποτελούν παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα- ανήκουν στον καθένα μας, ανεξάρτητα από την σεξουαλικότητα, τη γονιμότητα, τις επιλογές αναπαραγωγής, το φύλο, τη φυλετική ιδιότητα και τη διαμόρφωση των προσωπικών σχέσεων.

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: Η υγεία και οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο απειλούνται λόγω της αποτυχίας των κυβερνήσεων να εγγυηθούν τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά τους. Τα κράτη ταυτόχρονα άμεσα και έμμεσα προσπαθούν να ελέγξουν την σεξουαλικότητα, την εκδήλωση της φυλετικής ταυτότητας και την αναπαραγωγή χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις τους, συμπεριλαμβάνοντας τις αστυνομικές μεθόδους, για να επιβάλλουν κοινωνικά διαμορφωμένους κανόνες και ρόλους βασισμένους σε φυλετικά στερεότυπα. Η παράδοση, η θρησκεία και το έθιμο συχνά επικαλούνται για να δικαιολογήσουν την άρνηση των δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα προκατειλημμένες συμπεριφορές προκαλούν τέτοιου είδους αρνήσεις.

Μερικά στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει με βάση την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας «My body my rights» δείχνουν πως:

  • 150 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 ετών έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης
  • 142 εκατομμύρια κορίτσια είναι πιθανό να παντρευτούν σε παιδική ηλικία (κατά το διάστημα 2011 – 2020)
  • 14 εκατομμύρια έφηβες γεννούν κάθε χρόνο, ως αποτέλεσμα εξαναγκαστικού σεξ και ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης
  • 215 εκατομμύρια γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην αντισύλληψη, παρόλο που θέλουν να σταματήσουν ή να καθυστερήσουν την απόκτηση παιδιών
  • Η ομοφυλοφιλική δραστηριότητα είναι σήμερα παράνομη σε τουλάχιστον 76 χώρες, 36 από τις οποίες βρίσκονται στην Αφρική

Η νέα εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας My Body My Rights – Το Σώμα Μου Τα Δικαιώματά Μου στοχεύει στην ατομική ενδυνάμωση, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη σεξουαλικότητά του. Η εκστρατεία ενθαρρύνει τους νέους σε όλο τον κόσμο να γνωρίσουν και να απαιτήσουν το δικαίωμά τους να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους, το σώμα τους, τη σεξουαλικότητά τους, καθώς και τον τρόπο αναπαραγωγής που θα επιλέξουν, χωρίς αυτά να υπόκεινται σε κρατικό έλεγχο, αλλά και χωρίς φόβο, εξαναγκασμό ή διακρίσεις. Επιδιώκει, επίσης, να υπενθυμίσει στους ηγέτες του κόσμου την υποχρέωσή τους να αναλάβουν θετική δράση, η οποία περιλαμβάνει και την πρόσβαση όλων σε ιατρικές υπηρεσίες.

Στις 8 του Μάρτη συμμετέχουμε στο κάλεσμα των γυναικείων οργανώσεων και συμπαραστεκόμαστε σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται σε όλη τη γη για ισότητα, ελευθερία, ισονομία, αξιοπρέπεια.

Εκδήλωση διαμαρτυρίας, ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης στην Καπνικαρέα

(οδός Ερμού), 8 Μάρτη, 12 μ.μ.

event στο facebook εδώ 

 

Share

Η Ιρλανδή ειρηνίστρια μιλά μέσα από τη φυλακή

της Σίσσυς Βωβού

Η Ιρλανδή ειρηνίστρια Μαργαρέτα Ντ’ Αρκ , μιλώντας μέσα από τη φυλακή, επανέλαβε την διαβεβαίωσή της ότι ο διάδρομος του αεροδρομίου Σάνον χρησιμοποιείται για πολεμικούς στόχους και κάλεσε τον υπουργό Άμυνας να σταματήσει να υπερασπίζεται την στρατιωτική χρήση του αεροδρομίου.

Είπε σε πρόσφατη συνέντευξή της ότι το κράτος έχει την ευθύνη να διασφαλίζει την κατάλληλη χρήση του αεροδρομίου και να το προστατεύει ενάντια σε απειλές ασφάλειας. «Το γεγονός ότι ο Νίαλ Φάρελ κι εγώ περπατήσαμε μέσα στον διάδρομο, δείχνει ότι δεν είναι ασφαλής». «Η στρατιωτική χρήση του αεροδρομίου συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους για όσους βρίσκονται μέσα σ’ αυτό ή κατοικούν τριγύρω, καθώς και βρίσκεται σε αντίθεση με τη διεθνή νομοθεσία και στις διαθέσεις της πλειοψηφίας του ιρλανδικού λαού».

Ο υπουργός Άμυνας είπε ότι από το 2004 έως το 2013 οι δαπάνες που συνδέονται με τις αντιπολεμικές διαμαρτυρίες στο συγκεκριμένο αεροδρόμιο ανέρχονταν σε 17,3 εκατομμύρια τουλάχιστον, για κόστος ασφάλειας. «Είναι λάθος να λέει ότι αυτές οι δαπάνες συνδέονται με τους αντιπολεμικούς διαδηλωτές», είπε η Μαργκαρέτε. «Συνδέονται με τη στρατιωτική χρήση του αεροδρομίου. Και αποδεικνύεται ότι δεν έχουν και αποτέλεσμα, αφού η παρουσία μας στον διάδρομο υποδείχθηκε στην ασφάλεια από δικούς μας ακτιβιστές».

«Αυτό το κράτος έχει αποδειχθεί ανίκανο να αντεπεξέλθει στο καθήκοντά του απέναντι στο λαό, με πολλούς τρόπους. … Η πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στην υπόθεση που παρέπεμψε η Louise O’Keeffe, απέδειξε ότι απέτυχε να εμποδίσει την συστηματική κατάχρηση παιδιών. Πολέμησε εναντίον της για περισσότερο από 15 χρόνια, και αρνήθηκε να αναλάβει την ευθύνη του για την κατάχρηση την οποία η ίδια υπέστη. Με τον ίδιο τρόπο αρνείται για χρόνια να παραδεχτεί την συνενοχή του σε βασανιστήρια, όταν επέτρεπε στα αεροπλάνα που έκαναν τις έκνομες μεταγωγές να προσγειώνονται στο Σάνον».

Η Μαργαρέτα είπε ότι η δράση της στο Σάνον «ήταν μια θεμιτή και μη-βίαιη άμεση δράση που έχει χρησιμοποιηθεί, μεταξύ άλλων, από το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων στις Ηνωμένες Πολιτείες και το κίνημα των Σουφραζετών. Η μη βίαιη δράση είναι αποτελεσματικό μέσο για τη προώθηση της αλλαγής στον κόσμο, αντίθετα με τη βία και τον πόλεμο, που προκαλούν την εκδίκηση, τα αντίποινα και την κλιμάκωση της σύγκρουσης. Η μη-βίαιη δράση μου απέδειξε την απροθυμία μου να συμμετέχω σ’ αυτά που συμβαίνουν στο Σάνον. Άλλοι και άλλες, όπως οι Καθολικοί Εργάτες και η Μέρι Κέλι ένιωσαν υποχρεωμένοι να προχωρήσουν σε παρόμοιες ενέργειες, λόγω της αδιάντροπης χρήσης του αεροδρομίου για παράνομους πολέμους».

Η χρυσή σελίδα του αντιπολεμικού κινήματος

Με την ευκαιρία, θυμόμαστε έναν άλλο αγώνα.

Η κίνηση αυτή του ειρηνιστικού κινήματος της Ιρλανδίας, είναι απλώς μια μικρογραφία και ίσως απόηχος μιας από τις λαμπρότερες σελίδες του ειρηνιστικού-αντιπυρηνικού κινήματος των γυναικών στη Βρετανία, που ξεκίνησε  το 1981 και διάρκεσε για 19 χρόνια. Οι γυναίκες διαμαρτύρονταν για τους πυρηνικούς πυραύλους Κρουζ, και για την εγκατάστασή τους στην αεροπορική βάση του Greenham Common. Η συλλογικότητα ονομάστηκε Στρατόπεδο Ειρήνης Γυναικών (Greenham Common Women’s Peace Camp) και σ’ αυτήν συμμετείχαν γυναίκες από πολλές οργανώσεις ειρήνης αλλά και ανένταχτες. Το στρατόπεδο διάρκεσε μέχρι το 2000, με απόγειο το 1985 και μεγάλο σταθμό την υπογραφή της συνθήκης. Με εκατοντάδες γυναίκες να μένουν διαδοχικά σε σκηνές μέσα σε μια γοητευτική αλλά τελείως αφιλόξενη βλάστηση με την απίστευτη υγρασία της αγγλικής εξοχής, είχε λαμπρές στιγμές, μεγάλο πείσμα, μεγάλη εφευρετικότητα και καμιά υποχώρηση μπροστά στις συλλήψεις, διώξεις, φυλακίσεις και καταστολή. Έμεναν σε σκηνές, απίστευτο για τις συνθήκες της περιοχής, αλλά αργότερα με διάφορες δικαστικές αποφάσεις καταργήθηκαν οι σκηνές και αυτές έμεναν πάνω σε ένα νάιλον πάτωμα με άλλο νάιλον στέγαστρο για τη βροχή. Έμπαιναν συχνά στους διαδρόμους, όπως η Μαργκαρέτε, ανέβαιναν στους πύργους ελέγχου και διάφορες άλλες πράξεις ανυπακοής για να αποδείξουν με τις πράξεις αυτές πόσο ευάλωττη είναι η ασφάλεια τέτοιων τρομακτικών μηχανών θανάτου και πόσο εύκολα μπορεί να γίνει δολιοφθορά ή ατύχημα έστω κι αν δεν γίνει κανονική χρήση των πυραύλων.

Μια από τις λαμπρές στιγμές με μαζική κινητοποίηση, ήταν στις 12 Δεκεμβρίου 1982, οπότε συγκεντρώθηκαν 30.000 γυναίκες και περικύκλωσαν τη στρατιωτική βάση στη μεγαλύτερη αντιπολεμική εκδήλωση στην Βρετανία από το τέλος του Β΄ ΠΠ. Η περίμετρος της βάσης ήταν 16 χιλιόμετρα και την περικύκλωσαν, κρεμώντας διάφορα αντιπολεμικά αντικείμενα στο συρματόπλεγμα καθώς και στο αγκαθωτό σύρμα που την περιέβαλε, ενώ σε πολλά σημεία έκοβαν το σύρμα και έμπαιναν με μεγάλους κινδύνους μέσα στο στρατόπεδο. Στη συγκεκριμένη εκδήλωση έγιναν πάνω από 70 συλλήψεις, δακρυγόνα, ξύλο και καταστολή κάθε είδους.

Σκοπός αυτού του κινήματος ήταν να μην εγκατασταθούν οι πύραυλοι νέας γενιάς που θα αποτελούσε μια κλιμάκωση του ανταγωνισμού των εξοπλισμών, γιατί θα μείωνε δραστικά το χρόνο πλήγματος ενάντια σε σοβιετικές πόλεις όπως η Μόσχα, από βάσεις στη Δυτική Ευρώπη, χωρίς να εγκαθίστανται τέτοιοι πύραυλοι σε κατοικημένες περιοχές των ΗΠΑ οι οποίες τους είχαν κατασκευάσει.

Χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα η εγκατάσταση των πυραύλων SS-20 από μεριάς Σοβιετικής Ένωσης. Οι πύραυλοι αυτοί οδηγούσαν στην πιθανότητα ενός «περιορισμένου πυρηνικού πολέμου», και ήταν σχεδιασμένοι γι’ αυτό, με θύματα, όπως έλεγε δικαίως το κίνημα, αμέτρητους πολίτες και χώρους στην Ευρώπη, και ιδιαίτερα στις βάσεις όπου οι πύραυλοι αυτοί θα εγκαθίσταντο, όπως η βάση του Greenham Common που θα ήταν και στόχοι των «αντιπάλων».

Το πνεύμα των αγωνιζόμενων γυναικών για όλο αυτό το διάστημα ήταν τόσο δυναμικό, ώστε ο αγώνας αυτός έχει γραφτεί με χρυσά γράμματα στην ιστορία του αντιπολεμικού κινήματος και θα παραμείνει εκεί για πάντα. Οι πύραυλοι τελικά αποσύρθηκαν το 1991, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης Πυρηνικών Δυνάμεων Μέσου βεληνεκούς, που υπογράφηκε το 1987 από τον Ρέηγκαν και τον Γκορμπατσόφ. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έκταση της λαϊκής αντίστασης στους νέους πυραύλους βοήθησε στην απόφαση που αναφέρουμε, αποτελώντας ένα βήμα προς τον πυρηνικό αφοπλισμό.

 

Διαβάστε ακόμα

Ειρηνίστρια στις ιρλανδικές φυλακές

 

 

Share

Κάλεσμα σε συμπαράσταση στον αγώνα των απολυμένων καθαριστριών

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

 ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ,  ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14.2.2014 ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΝΟΜΙΚΩΝ

Εμείς οι 595 καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, βρισκόμαστε εδώ και 5 μήνες, σε διαθεσιμότητα. Η Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι μας απολύει για να  μειώσει τα ελλείμματα.  Η αλήθεια είναι ότι κοστίζουμε στο Ελληνικό Δημόσιο πολύ λιγότερο από τα ιδιωτικά συνεργεία των εργολάβων που μας αντικατέστησαν.  Για την Ελληνική Κυβέρνηση και την Τρόικα, είμαστε αριθμοί και όχι ανθρώπινες ζωές. Μετά το Μάιο, χάνουμε οριστικά τις δουλειές μας, ΑΠΟΛΥΟΜΑΣΤΕ .

Επειδή είμαστε  γυναίκες,  η Κυβέρνηση θεώρησε ότι θα είμαστε  εύκολος στόχος και ο αδύναμος κρίκος. Εμείς όμως μαζί με χιλιάδες ακόμη απολυμένους, αγωνιζόμαστε καθημερινά, ενάντια στα μέτρα της Ελληνικής Κυβέρνησης και της Τρόικας  που καταστρέφουν τη ζωή μας και μας οδηγούν σε πλήρη εξαθλίωση.

Είμαστε όλες ΓΥΝΑΙΚΕΣ, πάνω από 50 χρονών, και πολύ κοντά στη σύνταξη την οποία ΔΕ ΘΑ ΠΑΡΟΥΜΕ  ΠΟΤΕ.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ  ΚΑΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΔΟΥΛΕΙΑ.  

ΑΠΟΛΥΟΜΑΣΤΕ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ.

ΧΩΡΙΣ  ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΕ ΕΠΙΔΟΜΑ ΑΝΕΡΓΙΑΣ.

ΧΩΡΙΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ.

Εδώ και 4 μήνες, από 18 Σεπτεμβρίου, βρισκόμαστε σε καθημερινές κινητοποιήσεις έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Έχουμε κάνει ένα τιτάνιο αγώνα που αντιμετωπίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση με βία και καταστολή.

Στα πλαίσια αυτού του αγώνα, εκπρόσωποι Ευρωπαϊκών Συνδικάτων, Κοινωνικών Οργανώσεων, Κινημάτων που συμμετέχουν στο συντονιστικό του ALTER SUMMIT (σύνοδος εναλλακτικών κινημάτων) που πραγματοποιείται στην Αθήνα, θα βρίσκονται για συμπαράσταση στον αγώνα μας, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, Νίκης 5-7, την Παρασκευή 8,30 π.μ. Καλούμε όλους τους απολυμένους και απολυμένες να ενώσουν τις φωνές τους με τη δική μας, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών.

  • Συνεχίζουμε τον  αγώνα μας και δεν θα σταματήσουμε μέχρι να δικαιωθούμε.
  • Διεκδικούμε το δικαίωμα στη δουλειά, στην κοινωνική ασφάλιση, στη σύνταξη.
  • Ζητάμε το αυτονόητο. Αξιοπρέπεια στη ζωή μας, μέσα από το ταπεινό μας επάγγελμα .

 

ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 6939240715/ 6932417439

 

Share

Ειρηνίστρια στις ιρλανδικές φυλακές

Η Μαργκαρέτα Ντ’Αρσί, αριστερά και ο συναγωνιστής της Νίαλ Φάρελ επιχειρούν να μπλοκάρουν τον αεροδιάδρομο στο αεροδρόμιο Σάνον. Φωτογραφία: Niall Carson/PA

της Σίσσυς Βωβού

Η Μαργκαρέτα Ντ’Αρσί (Margaretta D’Arcy), ειρηνήστρια από την Ιρλανδία, βρίσκεται εδώ και τρεις εβδομάδες στη φυλακή εκτίοντας ποινή τριών μηνών, γιατί εισήλθε σε απαγορευμένο έδαφος στο αεροδρόμιο Σάνον τον Οκτώβρη του 2013, διαμαρτυρόμενη για τη χρήση του αεροδρομίου για τη μεταφορά προσωπικού και εξοπλισμών για τους πολέμους των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και τη Μέση Ανατολή. Συνελήφθη σε εκδήλωση διαμαρτυρίας για την προσγείωση αμερικανικών αεροσκαφών.

Η Μαργκαρέτα είναι γνωστή ηθοποιός, καλλιτέχνης και θεατρική συγγραφέας, ηλικίας 79 χρόνων. Είναι μέλος του Ιδρύματος Ιρλανδών ηθοποιών Aosdána από την ίδρυσή του, και είναι γνωστή για τους αγώνες της για τις πολιτικές ελευθερίες και τα γυναικεία δικαιώματα. Έχει γράψει και ανεβάσει πολλά θεατρικά, μεταξύ αυτών το Non-Stop Connolly Show (Συνεχές σόου Κόνολι). Επίσης έχει γράψει πολλά βιβλία.

Ο γιος της Finn Arden μίλησε σε συγκεντρωμένο πλήθος σε εκδήλωση διαμαρτυρίας στις 27 Ιανουαρίου, διαβεβαιώνοντας τους αλληλέγγυους αντιπολεμικούς αγωνιστές και αγωνίστριες ότι η μητέρα του είναι σε πνευματική εγρήγορση και με πολύ καθαρό λόγο. Ζήτησε την αλληλεγγύη για τη μητέρα του και κάλεσε σε συγκέντρωση στις 9 Φεβρουαρίου, στην είσοδο του αεροδρομίου.

Η Διεθνής Συντονιστική Επιτροπή «Όχι στον Πόλεμο – Όχι στο ΝΑΤΟ», με τα αρχικά ICC, εξέδωσε ανακοίνωση υπεράσπισης της Μαργκαρέτα, όπου μεταξύ άλλων αναφέρει ότι φυλακίστηκε για την διαμαρτυρία της ενάντια στη χρήση του Αεροδρομίου από εκατομμύρια στρατιωτικό προσωπικό των ΗΠΑ, που το χρησιμοποιούν για να πετούν προς και από τους διαρκείς πολέμους τους.

Η μαζική αντίθεση του αμερικανικού λαού ενάντια στην απόφαση του Ομπάμα να επεκτείνει τον πόλεμό του στη Συρία το 2013 ήταν μια σημαντική καμπή, καθώς ο λαός των ΗΠΑ άρχισε να αμφισβητεί από το τρομακτικό δόγμα. Μπορεί η Μαργκαρέτα Ντ’ Αρσί να είναι ηλικιωμένη, αλλά απορρίπτοντας το δόγμα του διαρκούς πολέμου είναι πιο ευθυγραμμισμένη με το μέλλον απ’ ότι η ιρλανδική κυβέρνηση, που τώρα, σύμφωνα με την πολιτική που έχει αποφασίσει, επιτρέπει «επιπρόσθετες στρατιωτικές πτήσεις» από το συγκεκριμένο αεροδρόμιο. Δημοσκόπηση στην Ιρλανδία, αναφέρει η ανακοίνωση, που έγινε από τους συνεργάτες μας του Συνασπισμού Ειρήνη και Ουδετερότητα, έδειξε ότι 78% του ιρλανδικού λαού υποστηρίζουν την ουδετερότητα και αρνούνται κάθε συμμετοχή της Ιρλανδίας στους επιθετικούς πολέμους που πραγματοποιούνται από το ΝΑΤΟ/Ε.Ε. σήμερα.

Η ICC χαιρετίζει την γενναιότητα και ετοιμότητα της Μαργκαρέτα στο σκοπό της παγκόσμιας ειρήνης και απαιτεί την άμεση απελευθέρωσή της.

Ζητάει την έκδοση ψηφισμάτων αλληλεγγύης από τις αντιπολεμικές οργανώσεις διεθνώς.

Διεθνές συνέδριο για το Αφγανιστάν θα γίνει στις 25-27 Απριλίου στο Στρασβούργο, με διαδήλωση το Σάββατο 26 Απριλίου, από συντονισμό αντιπολεμικών και ειρηνιστικών οργανώσεων.

Τον Ιούνιο, μια μεγάλη συνεργασία οργανώσεων ειρήνης από Ευρώπη και άλλα μέρη του κόσμου διοργανώνει τριήμερο εκδηλώσεων στο Σεράγεβο, με αφορμή την επέτειο κήρυξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, που είναι η συμβολική ημερομηνία της 14ης Ιουλίου 1914 στην πόλη αυτή. Θα γίνουν σεμινάρια, εκδηλώσεις, καλλιτεχνικά, μαθήματα μη-βίαιης επίλυσης διαφορών. Το τριήμερο αυτό προετοιμάζεται εδώ και ένα χρόνο, και αναμένεται να έχει μαζική συμμετοχή.

 

 

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος δ΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Σιέρα Λεόνε

“Το να μοιραστώ τη δική μου εμπειρία, μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να υπερασπίζομαι και άλλες νεαρές μητέρες”, Fatimata, 19

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η ζωή μίας έφηβης δεν τελειώνει εξαιτίας της μητρότητας, λέει η Fatimata. Φωτογραφία: Forward

Στην κοινότητα Γουετερλού (Waterloo), τα κορίτσια δεν αντιμετωπίζονται δίκαια. Βιώνουν πολύ σεξουαλική παρενόχληση και συχνά τις χτυπούν οι άντρες. Πολλά κορίτσια ξεπέφτουν γιατί συμμετέχουν στην πορνεία και πηγαίνουν στα κλαμπ να γνωρίσουν άντρες, όπου πίνουν, καπνίζουν και βάζουν τον εαυτό τους σε ρίσκο εξαιτίας των εκμεταλλευτών του σεξ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν τη στιγμή που ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος. Είμουνα μικρή και έπρεπε ν’ αφήσω το σχολείο για να γίνω μία έφηβη μητέρα. Πίστεψα ότι η ζωή μου τέλειωσε. Δεν μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου. Δεν είχα καμία οικονομική βοήθεια και δεν ήθελα να είμαι σαν τ’ άλλα κορίτσια στους δρόμους. Έπρεπε να κάνω κάτι. Εμπνεύστηκα από το έργο των οργανώσεων Εμπρός/Forward και G2G (κίνηση χειραφέτησης κορίτσι σε κορίτσι) που με έμαθαν ότι η ζωή για μία έφηβη δεν τελειώνει εξαιτίας της μητρότητας και άρχισα να κάνω εκστρατεία.

Διδάχθηκα ότι μπορείς να επιτύχεις οτιδήποτε με λίγη σκληρή δουλειά. Το να μοιραστώ τη δική μου εμπειρία μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να υπερασπιστώ και άλλες κοπέλες σαν κι εμένα.

Η στιγμή περηφάνιας: Με τη χάρη του Θεού κατάφερα να επιστρέψω στην εκπαίδευση. Επίσης, χάρη στην οργάνωση Εμπρός/Forward, ταξίδεψα με αεροπλάνο σε μία άλλη χώρα, κάτι που συνήθως κάποια σαν κι εμένα δεν θα έχει την ευκαιρία να κάνει. Πήγαμε στη Γκάνα να συναντήσουμε άλλα κορίτσια που ασχολούνται με παρόμοια θέματα εκεί. Είμαι ευχαριστημένη που αποτελώ μέρος αυτού του έργου, έτσι μπορώ να βοηθήσω γυναίκες της κοινότητάς μου και έχω την ευκαιρία να μιλήσω με άλλες νέες κοπέλες όπως εγώ και να τους πω ότι δεν χρειάζεται να είναι θύματα.

Την επόμενη χρονιά, θέλω να δώσω τις τελικές εξετάσεις στο σχολείο και να πάω στο πανεπιστήμιο. Τα επόμενα πέντε χρόνια, εύχομαι να γνωρίσω και να ταξιδέψω σε άλλους τόπους. Τέλος,10 χρόνια από σήμερα εύχομαι να ζω μακριά από τη φτώχεια, σαν μια φυσιολογική περήφανη νέα γυναίκα.

Μετά από παράκληση της οργάνωσης Εμπρός/ Forward, η παρούσα συνέντευξη δημοσιεύθηκε με ψευδώνυμο.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μιας νεαρής ακτιβίστριας – Αφγανιστάν

«Παρόλο που στην κοινότητά μου τα κορίτσια αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας  δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατάσταση στο Αφγανιστάν αλλάζει», λέει η Farkonda Tahery, 16 χρονών

Η Farkhonda Tahery πιστεύει ότι οι πολιτισμικές παραδόσεις που δεν σέβονται τις γυναίκες μπορούν να υπερνικηθούν με την εκπαίδευση. Φωτογραφία: Frozan Tahery

 Σύμφωνα με τον νόμο του Νεύτωνα, ένα αντικείμενο παραμένει στην ίδια κατάσταση εκτός κι εάν μια δύναμη το επηρεάσει. Τα κοινωνικά φαινόμενα έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Άρχισα την καμπάνια μου ως μια μικρή δύναμη με σκοπό ν’αλλάξω τα στερεότυπα της ζωής των γυναικών στο Αφγανιστάν.

Ζώντας στο Αφγανιστάν ως κορίτσι και παρατηρώντας την κατάσταση των γυναικών, ήθελα να συμβάλω στην αλλαγή. Αλλά και η επιρροή που ασκούν οι γυναίκες που τα λένε έξω απ’ τα δόντια, ήταν για μένα μια ακόμη έμπνευση για να ξεκινήσω την καμπάνια μου.

Παρόλο που στην κοινότητά μου τα κορίτσια αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατάσταση στο Αφγανιστάν αλλάζει. Και όπως αλλάζει το Αφγανιστάν, παράλληλα βελτιώνεται και η κατάσταση για τις γυναίκες.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Τα κορίτσια στην κοινότητα μας έρχονται αντιμέτωπες με πολιτισμικές παραδόσεις που δεν τα σέβονται. Για παράδειγμα, μερικές φορές, οι κόρες δίνονται στην οικογένεια ενός θύματος δολοφονίας  ως αμοιβή εγκλήματος. Επιπλέον, η οικονομική εξάρτηση των κοριτσιών από την οικογένειά τους δημιουργεί πολλά προβλήματα . Τα κορίτσια στα περισσότερα μέρη του Αφγανιστάν δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, πράγμα το οποίο είναι η αρχή για μια σειρά προβλήματα.

Το πιο δύσκολο εμπόδιο είναι ότι οι ίδιες οι γυναίκες αποδέχονται τη σημερινή τους κατάσταση και δεν μας βοηθούν ώστε να τις βοηθήσουμε κι εμείς. Επειδή είναι αναλφάβητες δεν μπορούν να οραματιστούν μια διαφορετική ζωή. Έτσι, ο αναλφαβητισμός είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ανθρώπους που αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών.

Η στιγμή περηφάνιας: δύο φίλες μου κι εγώ πήραμε μέρος σε ένα πρόγραμμα πολιτισμικών ανταλλαγών με τρία αγόρια από το Helmand  . Τους μιλήσαμε για τις γυναίκες στο Ισλάμ, κι εκείνα, τα οποία πριν δεν δέχονταν τα κορίτσια ως ανθρώπινα όντα, άρχισαν να πιστεύουν ότι τα κορίτσια θα πρέπει να μορφώνονται. Έπεισαν τους γονείς τους να αφήσουν τις αδελφές τους να πάνε στο σχολείο.

Οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι μου είναι να βελτιώσω τη λέσχη μου του βιβλίου, να δημιουργήσω μια δημόσια βιβλιοθήκη στην Dasht -e – Barchi, στην Καμπούλ, να σπουδάσω πολιτικές επιστήμες και διεθνείς σχέσεις και να συνεχίσω τις σπουδές μου με μάστερ και διδακτορικό .

Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι μου είναι να ενταχθώ σε ένα πολιτικό κόμμα, να διδάξω στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, να δημιουργήσω μια ένωση  γυναικών συγγραφέων, να ιδρύσω πολιτικό κόμμα και να εργαστώ ως πολιτικός στην κυβέρνηση του Αφγανιστάν.

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

 

Η ιστορία μιας νεαρής ακτιβίστριας – Ινδία

«Αφού παρενοχλήθηκα από έναν άντρα πηγαίνοντας στο σχολείο, θέλησα να κάνω ό,τι μπορώ ώστε τα κορίτσια και οι γυναίκες να μη ζήσουν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον» λέει η Shalu Shrivastava, 17 χρονών.

Η Shalu Shrivastava, στο κέντρο, θέλει να διεξάγει καμπάνια σε όλη την Ινδία για τα δικαιώματα των γυναικών. Φωτογραφία: Oxfam India

Όταν ήμουν 12 χρονών, στο δρόμο για το σχολείο μου, ένας ξυλουργός με πείραζε, με ακολουθούσε και με παρενοχλούσε. Προσπάθησα να τον αποφύγω, αλλά η κατάσταση έγινε δύσκολη όταν άρχισε να με σχολιάζει με άσεμνο τρόπο. Μια μέρα, τράβηξε από το κεφάλι την dupatta που φορούσα [σάλι που καλύπτει κεφάλι και ώμους] και αυτό πραγματικά με αναστάτωσε. Του είπα να σταματήσει να με παρενοχλεί∙μερικές φορές τον προειδοποίησα κιόλας  ότι η συμπεριφορά του θα έχει άσχημες συνέπειες, αλλά δεν το πήρε στα σοβαρά. Συνέχισε να κάνει τα ίδια, έτσι κι εγώ μερικές φορές για να τον αποφύγω δεν πήγαινα στο σχολείο.

Γι’ αυτό το λόγο, αποφάσισα να εγκαταλείψω το σχολείο. Η οικογένειά μου με ρώτησε το γιατί, οπότε έπρεπε να τους τα πω όλα. Είπαν ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να με εμποδίσει από το να πηγαίνω στο σχολείο και αποφάσισαν να υποβάλουν καταγγελία στον διευθυντή του σχολείου. Το σχολείο δεν έκανε τίποτα, γι ‘αυτό αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον άνδρα και την οικογένεια του. Το αρνήθηκαν και είπαν ότι έφταιγα εγώ που τον ενθάρρυνα.  Μιλήσαμε σε μιαν panchayat [αντιπροσωπία του δήμου], αλλά κι αυτοί δεν κατάφεραν να επιλύσουν το ζήτημα.

Μετά από αυτό, η οικογένειά μου επικοινώνησε  με το  Empowerment For Rehabilitation Academic and Health της Oxfam Ινδίας. Μας προέτρεψαν να κάνουμε καταγγελία στην αστυνομία, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί ο βασανιστής μου. Μετά από αυτή τη δοκιμασία, αποφάσισα να συμμετάσχω στο Efrah και να αγωνιστώ κι εγώ για τα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών. Θέλω τα κορίτσια και οι γυναίκες να μην έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τέτοια προβλήματα στο μέλλον.

Τα κορίτσια στην κοινότητά μας υποβάλλονται συχνά σε τέτοιες τρομερές δοκιμασίες. Στο δρόμο για το σχολείο ή την αγορά, φοβούνται πάντα για την ασφάλειά τους. Φοβούνται διαρκώς ότι θα τις παρενοχλήσουν σεξουαλικά, ότι θα τις πειράξουν, ότι θα υποστούν ενδοοικογενειακή βία. Δεν αισθάνονται ασφαλή σε αυτήν την κοινωνία.

Μεγαλύτερη πρόκληση: Στην αρχή, οι άνθρωποι κατέκριναν τις προσπάθειές μου∙ εναντιώθηκαν σε κάθε είδους καμπάνια, δική μου και της οικογένειάς μου. Αλλά αυτό ακριβώς με παρακίνησε να δουλέψω σκληρά ώστε να πετύχει η καμπάνια.

Η στιγμή περηφάνιας: Πρόσφατα, μου πήραν συνέντευξη για το πρόγραμμα All India Radio, σχετικά με την παρενόχληση σε δημόσιους χώρους, και μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο. Μελλοντικός στόχος μου είναι να κάνω καμπάνια σε όλο την Δελχί. Τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια, θέλω να διεξάγω εκστρατείες σε όλη τη χώρα, έτσι ώστε όλες οι γυναίκες στην Ινδία τα γνωρίσουν τα δικαιώματά τους και ότι είναι νόμιμη η αξίωσή τους να αγωνιστούν για δικαιοσύνη.

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: Guardian

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος γ΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νιγηρία

“Θέλω να κατορθώσω να πείσω αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία ότι η μόρφωση για τα κορίτσια είναι σημαντική”, λέει η Simon Abigail, 15

Η Simon Abigail μιλάει σε έφηβες μητέρες της κοινότητας της και προσπαθεί να της πείσει να γυρίσουν στο σχολείο. Φωτογραφία: Kate Holt

Όταν τελειώσω το σχολείο θέλω να γίνω ποδοσφαιρίστρια. Αγαπώ το ποδόσφαιρο και νομίζω ότι τα κορίτσια είναι καλύτερες παίκτριες από τα αγόρια. Αν δεν είμαι τόσο καλή στο ποδόσφαιρο ώστε να παίξω επαγγελματικά, θα ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Κι αυτό γιατί θέλω να έχω περισσότερη πληροφόρηση για πράγματα που μας κρύβει η κυβέρνηση. Αυτό συμβαίνει συχνά στη Νιγηρία.

Θέλω να είμαι σε θέση να επηρεάζω ανθρώπους που έχουν εξουσία. Για παράδειγμα, όταν βλέπεις ένα ορφανό παιδί, θέλω οι πολιτικοί να αναλαμβάνουν ευθύνη για όσους έχουν την ανάγκη και όσους δεν διαθέτουν τα χρήματα να πληρώσουν τα δίδακτρα του σχολείου για τα παιδιά τους. Η κυβέρνηση πρέπει να παρέχει περισσότερες ευκολίες έτσι ώστε να μπορούμε να διδαχθούμε καλύτερα μαθήματα όπως η φυσική και η χημεία. Επίσης έχουμε ανάγκη από πιο πρακτικά μαθήματα, για να μάθουμε πράγματα εκτός βιβλίου. Οι θετικές επιστήμες, η τεχνολογία και η τέχνη δεν διδάσκονται σωστά γιατί δεν μπορούμε να έχουμε καθόλου πρακτική εξάσκηση.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Στη λέσχη κοριτσιών, ανεβάζουμε θεατρικά έργα για τις επιπτώσεις που έχει το ότι τα κορίτσια δεν μορφώνονται. Παρουσιάζουμε τα έργα μας σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και στην κοινότητά μας. Επισκέφτηκα ένα κορίτσι που είναι έγκυος για να της εξηγήσω ότι αφού γεννήσει πρέπει να προσπαθήσει να γυρίσει στο σχολείο. Κατά πόσο με άκουσε θα φανεί όταν θα γεννήσει, αν και θα είναι δύσκολο για εκείνη γιατί δεν ξέρω ποιος θα της προσέχει το μωρό. Μερικά κορίτσια δυσκολεύονται να διαβάσουν γιατί δεν έχουν διδαχθεί σωστά. Έτσι δεν βλέπουν το λόγο να συνεχίσουν στο γυμνάσιο.

Η στιγμή περηφάνιας: Ένα κορίτσι γέννησε ένα κοριτσάκι και πήγα να την επισκεφτώ και να μιλήσω στην οικογένειά της. Αυτές τις μέρες επέστρεψε στο σχολείο και έγινε μέλος και της λέσχης κοριτσιών. Είναι πολύ καλή στο να προωθεί το μήνυμά μας. Πιστεύω ότι όσο περισσότερα κορίτσια συγκεντρωθούν μαζί τόσο περισσότερη δύναμη θα αποκτήσουμε. Η φιλοδοξία μου είναι να καταφέρω να μιλήσω σε έναν Νιγηριανό πολιτικό και να πω για τη σημασία που έχει η μόρφωση των κοριτσιών στη Νιγηρία. Έχω πολλές ελπίδες για τη μόρφωση των κοριτσιών στη Νιγηρία, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε εκστρατεία και να ενθαρρύνουμε τα κορίτσια να μείνουν για περισσότερο χρόνο στο σχολείο.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Φιλιππίνες

“Η μεγαλύτερη πρόκληση στoν αγώνα μου είναι ο σχεδιασμός και η ανεύρεση πόρων”, λέει η Nafieza Mohammad, 17

Η Nafieza συμμετέχει σε εκστρατείες για το περιβάλλον από 12 χρονών. Φωτογραφία: Nafieza Mohammad

Η καταστροφή που αντιμετώπισε η χώρα μου από τις δυνατές καταιγίδες με παρακινεί να κάνω περισσότερα για τις Φιλιππίνες. Θα ήθελα να επικεντρωθώ περισσότερο σε δράσεις για το περιβάλλον και την ειρήνη και να αγωνιστώ ενάντια στην απάθεια του κόσμου. Είμαι περήφανη να λέω ότι είμαι μία ενεργή αγωνίστρια για το περιβάλλον από 12 χρονών, συμμετέχοντας σε οργανώσεις όπως Κορίτσια Πρόσκοποι των Φιλιππίνων, Αλληλεγγύη Νέων για την Ειρήνη (Youth Solidarity for Peace), Ερυθρός Σταυρός, 9η Βουλή των νέων και το Πρόγραμμα Ηγεσίας Νέων από τις Φιλιππίνες (Philippine Youth Leadership Program).

Η στιγμή περηφάνιας: Πριν από πέντε χρόνια συμμετείχα για πρώτη φορά σ’ ένα μεγάλο περιβαλλοντικό πρόγραμμα για τον καθαρισμό των σκουπιδιών στην κοινότητά μας. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται όταν βλέπει ότι μικρά κορίτσια σαν κι εμένα μπορούν να εργαστούν κάνοντας τη διαφορά στον κόσμο. Η τιμή που νιώσαμε με την ολοκλήρωση του προγράμματος με ενέπνευσε να κάνω περισσότερα για τη μητέρα Γη. Το πάθος μου μεγάλωσε μέσα από σεμινάρια και εκπαίδευση ενεργοποίησης (seminars and leadership trainings) για την κλιματική αλλαγή που είχα τη μεγάλη τύχη να παρακολουθήσω. Με ώθησαν να οργανώσω δενδροφυτεύσεις και δραστηριότητες καθαριότητας σε διαφορετικές περιοχές της πόλης μας. Αψηφήσαμε τον καυτό ήλιο και λερώσαμε τα χέρια μας φυτεύοντας σπόρους στη γη για να διασφαλίσουμε περισσότερα δέντρα για την επόμενη γενιά. Έμαθα ότι η συνεργασία μεταξύ των πολιτών και της κυβέρνησης οδηγεί στην ανάπτυξη. Πρόσφατα είμαι περήφανη που εργάστηκα σε πρόγραμμα αντιμετώπισης του προβλήματος των πλαστικών μπουκαλιών (tackling the plastic bottles) στην πόλη της Ζαμποάνγκα (Zamboanga City) όπου ζω. Το πρόγραμμα έχει τρεις φάσεις: ένα ημερήσιο εργαστήρι περιβαλλοντικού φωτορεπορτάζ, φωτογραφική έκθεση σε σχολεία, εμπορικά κέντρα και κυβερνητικά γραφεία, καθώς και εκπαίδευση για την ανακύκλωση πλαστικών μπουκαλιών, όπως για παράδειγμα η χρήση τους ως σημαδούρες. Είναι ανησυχητικό να γνωρίζει κανείς ότι σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας μελέτης τα πλαστικά μπουκάλια χρειάζονται 400 χρόνια να αποσυντεθούν.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Απ’ όταν ξεκίνησα ν’ ασχολούμαι με τον ακτιβισμό η μεγαλύτερη δυσκολία για μένα ήταν ο σχεδιασμός και η ανεύρεση πόρων. Αυτό είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση. Εντούτοις έμαθα ότι όταν υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Ρουάντα 

“Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι για τα γυναικεία δικαιώματα όταν συνειδητοποίησα ότι αντιμετώπιζα πολιτισμικά στερεότυπα σύμφωνα με τα οποία είμουνα ανίκανη να εργαστώ στο χώρο των επιστημών”, λέει η Celeste Dushime, 18

Η Celeste Dushime λέει ότι είναι η παράδοση και όχι η κυβέρνηση που κρατάει τις γυναίκες παροπλισμένες στη Ρουάντα. Φωτογραφία: UN Foundation

Στη Ρουάντα, έχουμε μία από τις πιο ενθαρρυντικές κυβερνήσεις σε σχέση με τη χειραφέτηση των γυναικών. Οι λόγοι που κρατάνε δεμένες τις γυναίκες είναι περισσότερο πολιτισμικοί. Δεν υπάρχει έλλειψη ευκαιριών για τις γυναίκες στη Ρουάντα. Υπάρχει έλλειψη θέλησης εκ μέρους των γυναικών ν’ αξιοποιήσουν αυτές τις ευκαιρίες. Αυτό αγωνίζομαι ν’ αλλάξω.

Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι για τα γυναικεία δικαιώματα όταν συνειδητοποίησα ότι αντιμετώπιζα πολιτισμικά στερεότυπα σύμφωνα με τα οποία ήμουν ανίκανη να εργαστώ στο χώρο των επιστημών. Η κυβέρνηση κάνει πολλά για ν’ αλλάξει αυτή η κατάσταση, αλλά οι παραδόσεις που κρατάνε χρόνια δεν αλλάζουν σε μία νύχτα.

Μεγαλύτερη πρόκληση: Ήξερα πως κάτι έπρεπε να γίνει αλλά τίποτα απ’ αυτά που μπορούσα να κάνω δεν φαινόταν αρκετά σημαντικό ώστε να υπάρξει αλλαγή. Τότε ήταν που διάβασα πολλά βιβλία για τις δυσκολίες που οι γυναίκες αντιμετωπίζουν παγκοσμίως, όπως το Half the Sky του Nicholas Kristof και το A Thousand Sisters της Lisa Shannon. Άρχισα να βλέπω το πρόβλημα ως παγκόσμιο, αλλά αυτό μ’ έκανε να νιώσω αδύναμη.

Τότε άκουσα για το Ίδρυμα Girl Up του ΟΗΕ. Από τη στιγμή που είχα δει ένα παγκόσμιο πρόβλημα, είδα ότι μπορεί να υπάρχει μία παγκόσμια λύση, προερχόμενη από ανθρώπους της ηλικίας μου. Αυτή ήταν η ενθάρρυνση που χρειαζόμουνα για να ξεκινήσω να δουλεύω στην κοινότητά μου.

Η στιγμή περηφάνιας: Στη συνέχεια, με τη βοήθεια μίας φίλης, ξεκίνησα μία οργάνωση για τη χειραφέτηση των κοριτσιών. Στόχος μας ήταν να κάνουμε σεμινάρια σε νεαρότερα κορίτσια, να δώσουμε φωνή σε νεαρότερες μαθήτριες, να δημιουργήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο νεαρών κοριτσιών, έτοιμων ν’ αγωνιστούν για κάθε νεαρή γυναίκα που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Ακόμα κι είναι μία μικρή αλλαγή, ξέρω ότι αυτή η μικρή αλλαγή θα φέρει μία μεγάλη αλλαγή στις ζωές κάποιων, κι αυτό είναι που ελπίζω.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian 

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος β΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νησιά Φίτζι

“Θέλω ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται τα νέα κορίτσια, να τα βοηθήσω να καταλάβουν ότι μπορούν να πετύχουν πολλά, ακόμα και αν έχουν αφήσει το σχολείο “ λέει η Ana Waqatabu Liganisulu, 19

Μία εκστρατεία για ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες ενέπνευσε την Άννα να δει ότι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες γι’ αυτή και τις συνομήλικές της. Φωτογραφία: ICAAD Global

Το να είσαι νέα γυναίκα που μεγαλώνει σε μία αγροτική κοινότητα των Φίτζι είναι πάντα μία πρόκληση. Ο τρόπος που βλέπω αυτή την πρόσκληση άλλαξε από τη στιγμή που έγινα μέλος της Ροσίκα Ντέο – Γίνε η αλλαγή, μία καμπάνια για ισότιμη εκπροσώπηση, ίσα δικαιώματα και ίση αντιμετώπιση, ισότιμη πρόσβαση στις βασικές ανάγκες.

Από τι στιγμή που εμείς οι γυναίκες, οι νέοι και τα παιδιά αντιπροσωπεύουμε πάνω από το μισό του πληθυσμού της χώρας, πιστεύουμε ότι έχουμε το δικαίωμα ν’ ακουστούμε και να έχουμε δικαίωμα λόγου σε ό, τι μας αφορά. Γι’ αυτό αγωνίζομαι.

Στην κοινότητά μου τα κορίτσια θεωρούνται αδύναμα και δεν έχουν λόγο στις συναντήσεις του χωριού. Όταν μιλάμε, γρυλλίζουν απειλητικά λέγοντας ότι πρέπει να φερόμαστε σαν κορίτσια, να καθόμαστε ήσυχα και ν’ ακούμε τους μεγάλους. Επίσης όταν ένα έφηβο κορίτσι μείνει έγκυος είναι δακτυλοδεικτούμενο και το διώχνουν από το σχολείο, ενώ ο τύπος κυκλοφορεί ελεύθερα.

Οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα κορίτσια στην κοινότητά μου είναι ότι δεν έχουν επιλογές ή δεύτερες ευκαιρίες. Αν αποτύχουν στο σχολείο, η μόνη τους επιλογή είναι να μείνουν στο σπίτι και να βοηθήσουν με τις καθημερινές δουλειές του νοικοκυριού. Επίσης δεν παρακινούνται καθόλου από τους γονείς τους.

Θέλω ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται τα νέα κορίτσια, να τα βοηθήσω να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να καταφέρουν πολλά, ακόμα και αν έχουν αφήσει το σχολείο. Δεν είναι απαραίτητο οι ζωές τους να είναι γύρω από το σπίτι και το νοικοκυριό. Θέλω να συνειδητοποιήσουν ότι η φωνή τους είναι το ίδιο σημαντική μ’ αυτή των μεγάλων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Η έλλειψη συνεργασίας από τα ίδια τα κορίτσια επειδή υπακούουν περισσότερο σ’ αυτό που τους λένε να κάνουν και όχι σ’ αυτό που θέλουν.

Η στιγμή περηφάνιας: Να βλέπω νέους άντρες να γίνονται μέλη της ομάδα μας και ν’ αγωνίζονται για ισότητα.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Μαλάουι

“Μέσα από την ομάδα νέων στην οποία είμαι μέλος καταφέραμε να σώσουμε μία φίλη που παντρεύτηκε μ’ έναν άντρα για τα χρήματα”, λέει η Yaweta, 15

Η συμμετοχή της σε μία λέσχη παιδιών μία δράση της Οργάνωσης Σχέδιο Μαλάουι/ Plan Malawi βοήθησε της Yaweta να μάθει συνειδητοποιήσει τα δικαιώματά της. Φωτογραφία: Plan Malawi

Πολλά κορίτσια στην κοινότητά μου θεωρούνται βάρος για τους γονείς τους. Ο κόσμος αναφέρεται στα κορίτσια ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι είναι χάσιμο χρήματος να επενδύσει κάποιος στην εκπαίδευση ενός κοριτσιού, καλύτερα να την παντρέψουν και να πάρουν προίκα από το γαμπρό. Τα περισσότερα κορίτσια στην κοινότητά μου καταλήγουν να γίνουν μαμάδες, αρκετές ακόμα από τα 14 τους.

Τα περισσότερα σχολεία δεν είναι φιλικά για τα κορίτσια, χωρίς κατάλληλες τουαλέτες για κορίτσια. Στα περισσότερα σχολεία της κοινότητάς μου τα κορίτσια καταλήγουν να πηγαίνουν στο σπίτι τους όταν χρειάζεται να πάνε τουαλέτα και δεν επιστρέφουν στο σχολείο να ολοκληρώσουν τα μαθήματα της ημέρας.

Άλλα βασικά προβλήματα για τις νέες κοπέλες είναι οι πρόωροι εξαναγκαστικοί γάμοι και η έλλειψη κατάλληλης ενημέρωσης και πρόσβασης σε θέματα σεξουαλικής αναπαραγωγής και υγείας.

Το Σχέδιο Μαλάουι καινοτομεί στη διάδοση φιλικής προς τις νέες κοπέλες ενημέρωσης σε θέματα σεξουαλικής υγείας και αναπαραγωγής, βοηθώντας τα κορίτσια να πάρουν πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις. Η συμμετοχή μου στη λέσχη παιδιών του Σχεδίου μού άνοιξε τα μάτια και με έκανε να συνειδητοποιήσω τα δικαιώματά μου. Εκεί απέκτησα ένα πάθος να μάχομαι και να προστατεύω τα δικαιώματα των νέων και των παιδιών, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Στην κοινότητά μου δεν είναι εύκολο για τους πιο ηλικιωμένους ν’ ακούσουν ένα νέο κορίτσι όπως εγώ. Κάποιες φορές οι δημόσιες αρχές, όπως η αστυνομία, δεν μας παίρνουν στα σοβαρά όταν αναφέρουμε περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών, έτσι βασιζόμαστε σε εθελοντές μέσα στην κοινότητα να έρθουν σε επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους ώστε ν’ ακουστούν οι φωνές μας. Είμαι ακόμα μικρή και δουλεύω σκληρά για να τελειώσω το γυμνάσιο, όπως και τα περισσότερα κορίτσια της κοινότητας. Δεν έρχομαι από μία οικογένεια που τα βγάζει εύκολα πέρα κι έτσι αγωνίζομαι να εξασφαλίσω τα χρήματα για τα δίδακτρα του σχολείου, αλλά είμαι ευγνώμων προς τους γονείς μου που στηρίζουν εμένα και τους αδερφούς μου ισότιμα.

Η στιγμή περηφάνιας: Μέσα από την ομάδα νέων στην οποία είμαι μέλος, καταφέραμε να σώσουμε μία από τις φίλες μας η οποία παντρεύτηκε έναν άντρα επειδή οι γονείς της του χρωστούσαν χρήματα. Αναφέραμε την περίπτωση στην αστυνομία και τον διευθυντή του σχολείου μέσω ενός εθελοντή. Προσωπικά, ο στόχος μου είναι να τελειώσω το γυμνάσιο και να φθάσω μέχρι το πανεπιστήμιο, κάτι που πολύ λίγα κορίτσια της κοινότητάς μου καταφέρνουν. Θα ήθελα τα περισσότερα κορίτσια της κοινότητας να τελειώσουν το γυμνάσιο και όχι να παντρεύονται.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νεπάλ

“Όταν μιλάμε για γυναίκες κι εργασία εννοούμε κάτι περισσότερο από το κέντημα, το πλέξιμο και το νοικοκυριό”, Menuka Gurung, 19

Μετά τις σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στην Ταιλάνδη, η Menuka θέλει να επιστρέψει στο Νεπάλ ν’ αλλάξει την κοινωνία μέσω κοινωνικά προσανατολισμένων επιχειρήσεων. Φωτογραφία: Ewen Bell

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Κατμαντού. Οι γονείς μου μετακόμισαν στην πρωτεύουσα από ένα χωριό μόλις παντρεύτηκαν. Παρότι δεν είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν φρόντισαν να έχουμε την ευκαιρία εγώ και η αδερφή μου.

Η γιαγιά μου ήθελε έναν εγγονό από τον πατέρα μου. Απογοητεύτηκε όταν γεννήθηκα γιατί ήμουν δεύτερο παιδί και περίμεναν να είναι αγόρι. Παρόλο που ο πατέρας μου ήταν ο μεγαλύτερος γιός της δεν μας έδειξε ποτέ αγάπη γιατί ήθελε εγγονό. Λυπόμουνα γι’ αυτό. Ωστόσο αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτή δεν είναι μόνο η δική μου ιστορία. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που αντιμετώπισαν ανισότητα λόγω του φύλου τους. Το πρώτο εμπόδιο για ένα κορίτσι είναι η ίδια της η οικογένεια. Σήμερα, περισσότερος κόσμος στηρίζει τη μόρφωση των κοριτσιών στο Νεπάλ. Υπάρχουν εντούτοις πολλές αμόρφωτες οικογένειες που δεν έχουν ιδέα για την εκπαίδευση και τα δικαιώματα των γυναικών. Εάν θέλουμε ισότητα πρέπει να εμπλέξουμε τ’ αγόρια όσο και τα κορίτσια σε θέματα υπεράσπισης. Τα αγόρια πρέπει να ξέρουν πως αισθάνονται τα κορίτσια όταν τα πειράζουν ή όταν τ’ αγόρια μπορούν να βγουν έξω αλλά τα κορίτσια πρέπει να μένουν σπίτι μετά τις 7 μμ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Να ισορροπήσω τις σπουδές μου με επιπλέον δραστηριότητες είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για μένα. Οι γονείς μου χαίρονταν να με βλέπουν να νοιάζομαι για τα γυναικεία δικαιώματα και για τη δράση μου στην κοινότητα, αλλά πάντα φοβόντουσαν ότι μπορεί να επηρεαστούν οι σπουδές μου.

Η στιγμή περηφάνιας: Μία από τις πιο περήφανες στιγμές για μένα ήταν η διοργάνωση μίας κινητοποίησης (a flashmob) με την Hollaback, η οποία μάχεται να βάλει τέλος στον εκφοβισμό στους δρόμους. Πάνω απ’ όλα το να είμαι μέλος, στην πρώτη και μοναδική οργάνωση για νέες γυναίκες στο Νεπάλ, με κάνει περήφανη. Σαν μαθητευόμενη και σαν ασκούμενη είχα τη δυνατότητα να έρθω σε επαφή με ανθρώπους από διαφορετικά περιβάλλοντα και να διαδώσω το λόγο για τη χειραφέτηση των γυναικών αλλά και να μάθω από τις εμπειρίες τους.

Για την ώρα, είμαι φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Webster στην Ταϊλάνδη, στη διοίκηση επιχειρήσεων και τις διεθνείς σχέσεις. Θέλω να κάνω καριέρα στην κοινωνική επιχειρηματικότητα. Το όνειρο μου είναι ν’ αλλάξω τη νεπαλέζικη κοινωνία μέσα από υπεύθυνες κοινωνικά προσανατολισμένες επιχειρήσεις.

Όταν μιλάμε για γυναίκες και εργασία, εννοούμε κάτι περισσότερο από το ράψιμο, το πλέξιμο και το νοικοκυριό. Κάποιοι στο Νεπάλ πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο απ’ αυτό. Θέλω ν’ αλλάξω τη λάθος αντίληψη που έχουν για τις γυναίκες στην εργασία αλλά και γενικά.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος α΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη. 

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Αιθιοπία

“Δημιούργησα ένα πρόγραμμα κινητοποίησης για την ανεύρεση πόρων με το όνομα Βουνό των Μολυβιών που απέφερε περισσότερο από μισό εκατομμύριο σχολικούς πόρους για τα παιδιά της Αιθιοπίας”, λέει η Hannah Godefa, 15

Κάθε δράση για αλλαγή μετράει, ακόμα κι η πιο μικρή λέει η Hannah. Φωτογραφία: Unicef

Όταν ήμουν επτά χρονών επισκέφτηκα την αγροτική περιοχή του ‘Αξουμ (Axum), γενέτειρα των γονιών μου, όπου έμεινα με τη γιαγιά μου. Εκεί γνώρισα ένα κορίτσι περίπου στην ηλικία μου και γίναμε πολύ καλές φίλες. Πριν φύγω, ήθελα να μείνω σ’ επαφή μαζί της, να είμαστε φίλες δια αλληλογραφίας αλλά οι γονείς μου μού εξήγησαν ότι δεν είχε ούτε μολύβια, ούτε τα μέσα για να μπορεί να μου γράφει.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το να υπερασπιστώ κορίτσια σαν κι εμένα ώστε να έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση θα γινόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Δημιούργησα ένα πρόγραμμα κινητοποίησης για την ανεύρεση πόρων με το όνομα Βουνό των Μολυβιών το οποίο απέφερε περισσότερο από μισό εκατομμύριο σχολικούς πόρους για τα παιδιά της Αιθιοπίας.

Τα κορίτσια που ζουν στις αγροτικές περιοχές της Αιθιοπίας αντιμετωπίζονται ως πηγή εισοδήματος. Η αξία του κοριτσιού για μία οικογένεια είναι η ικανότητά του να δουλέψει. Σε σύγκριση με τ’ αγόρια, τα κορίτσια δεν έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στον αναλφαβητισμό μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Αν μία οικογένεια έχει τη δυνατότητα να διαλέξει εάν θα στείλει στο σχολείο το κορίτσι ή το αγόρι, σχεδόν πάντα επιλέγεται το αγόρι.

Για μένα, η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν να προωθήσω την ιδέα μου στις αγροτικές κοινότητες όπου υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων για τους αρχηγούς των κοινοτήτων. Η παράδοση ορίζει ότι τα κορίτσια της ηλικίας μου πρέπει είτε να παντρεύονται, είτε να μένουν στην οικογένεια και να την υποστηρίζουν οικονομικά. Δεν είναι πάντα εύκολο να σπάσεις αυτή τη νοοτροπία. Παρόλα αυτά, η ηγεσία στην Αιθιοπία και αρκετές ΜΚΟ δεσμεύτηκαν ν’ αλλάξουν αυτό τον τρόπο σκέψης.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Είναι δύσκολο να βρω μία ισορροπία μεταξύ των υποχρεώσεων στο σχολείο και του ακτιβισμού. Έμαθα να βάζω πάνω απ’ όλα τη δική μου εκπαίδευση, έτσι ώστε να έχω μεγαλύτερη επιρροή στο μέλλον. Πιστεύω ακράδαντα ότι κάθε προσπάθεια για αλλαγή, ακόμη και η πιο μικρή, μετράει.

Η στιγμή περηφάνιας: Γνώρισα τον πρωθυπουργό του Καναδά τον Στέβεν Χάρπερ (Stephen Harper) και τον πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Hailemariam Desalegn. Είναι σε θέση να επιφέρουν μεγάλες αλλαγές σε σχέση με τα δικαιώματα στην εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι ότι έγινα πρέσβειρα καλής θέλησης της Unicef για την Αιθιοπία, γιατί έτσι έχω την ευκαιρία να μεταφέρω τη φωνή των κοριτσιών σε διεθνές επίπεδο και ενημερωθεί ο κόσμος σε θέματα εκπαίδευσης.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μία νεαρής ακτιβίστριας – Μπελίζ

“Η σωστή, διασκεδαστική και διαδραστική πληροφόρηση για την εγκυμοσύνη των εφήβων βοηθάει τα κορίτσια να πάρουνε καλύτερες και πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις” λέει η  Thandiwe Diego, 14

Η Thandiwe Diego 14 ετών αγωνίζεται για να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση των κοριτσιών στην κοινότητα της Γκαριφούνα στην Μπελίζ. Φωτογραφία: UN Foundation

Ο αγώνας μου είναι για τη χειραφέτηση των κοριτσιών στην κοινότητά μου, μέσα από την πληροφόρηση, την εκπαίδευση και τη διάδοση θετικών ιδεών.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Τα περισσότερα κορίτσια στην κοινότητά μου είναι φτωχά. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο και σε άλλα βασικά πράγματα όπως φαγητό, νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Μερικά απ’ αυτά ζούνε σε δυσλειτουργικά σπίτια και σπίτια στα οποία κακοποιούνται. Οι παράγοντες αυτοί εμποδίζουν τη συναισθηματική, πνευματική και σωματική ανάπτυξη των κοριτσιών.

Η στιγμή περηφάνιας: Διευρύνουμε τις εμπειρίες των κοριτσιών μέσα από τη δημιουργία ενός συγκροτήματος παραδοσιακού τραγουδιού των Γκαριφούνα (λαός αφρικανικής και ινδιάνικης καταγωγής στην Κεντρική Αμερική). Μαθαίνουμε τραγούδια στη διάλεκτο Γκαριφούνα και τα τραγουδάμε στην εθνική γιορτή των Γκαριφούνα. Εμπειρίες όπως αυτές δίνουν στα κορίτσια την ευκαιρία ν’ αναδειχθούν και κάνουν την κοινότητα να τις δει με θετική ματιά.

Η σωστή, διασκεδαστική και διαδραστική πληροφόρηση βοηθά τα κορίτσια να πάρουν καλύτερες και πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις. Η μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση είναι ένα μεγάλο κομμάτι στον αγώνα για τη χειραφέτηση των κοριτσιών. Επειδή είναι φτωχά, πολλά κορίτσια περιφρονούνται από την υπόλοιπη κοινότητα. Έχοντας μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση τα κορίτσια μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους να κάνουν μεγάλα όνειρα.

Όταν έχεις τη σωστή πληροφόρηση έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και είσαι σε θέση να πάρεις καλύτερες αποφάσεις. Αυτή είναι η φιλοσοφία στον αγώνα μας για να μειώσουμε τις εγκυμοσύνες των έφηβων κοριτσιών.

Όταν ένα κορίτσι μείνει έγκυος δεν μπορεί να γυρίσει στο σχολείο, είτε γιατί δεν την δέχεται το σχολείο είτε εξαιτίας του βάρους για την ανατροφή του παιδιού. Χωρίς μόρφωση τα κορίτσια πιθανότατα να μην είναι ποτέ σε θέση να επιτύχουν τους επαγγελματικούς τους στόχους ή να βρουν μία αξιοπρεπή μισθωτή εργασία, συνεχίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τον κύκλο φτώχειας, αναλφαβητισμού και εκμετάλλευσης.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Αίγυπτος

“Αγωνίζομαι για ειρήνη, πολιτικά δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη, γυναικεία δικαιώματα  – Αγωνίζομαι για την ουτοπία μου”, λέει η Yara Hady, 17

Η Yara Hady άρχισε να διδάσκει φυσική και χημεία σε κορίτσια σε μία υποβαθμισμένη περιοχή του Καΐρου μετά την Αιγυπτιακή επανάσταση. Φωτογραφία: Yara Hady

Πριν από τις 25 Ιανουαρίου 2011*, ο κόσμος όπως εγώ ζούσε σε μία φυσαλίδα. Ναι, κάποιοι από εμάς είχαμε μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική συνείδηση σε σχέση με άλλους, αλλά ήμασταν πολύ εγωιστές. Οι περισσότεροι της γενιάς μου που είναι πιο ευνοημένοι από τους περισσότερους, κοίταζαν του άλλους αφ’ υψηλού. Θέλαμε να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, αλλά σκεφτόμασταν περισσότερο με βάση ένα κοσμικό κράτος, ελευθερία λόγου και σύνταγμα. Ο κόσμος ήθελε καλύτερους μισθούς, περισσότερο ψωμί, και ιατρική περίθαλψη. Εξαιτίας αυτού του χάσματος, οι διαδηλώσεις μας πριν από τις 25 Ιανουαρίου 2011 δεν είχαν και μεγάλο αντίκτυπο.

Η απάντηση ήταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό το εργαλείο ήταν ο τρόπος για να εμπλέξεις άλλους. Έτσι στις 25 Ιανουαρίου 2011, φωνάξαμε “ψωμί, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη”. Ξαφνικά, μαζεύτηκαν 30-40000, από 15 έως 25 ετών, ήταν μια επανάσταση! Ο κόσμος κατάφερε ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Από τότε ξέρω ακριβώς για τι πράγμα αγωνίζομαι για: ειρήνη, πολιτικά δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη, γυναικεία δικαιώματα, αγωνίζομαι για την ουτοπία μου. Η επανάσταση μου δίδαξε να μην συμβιβάζομαι όταν πρόκειται για το σωστό, να μην αρκούμαι στα λιγότερα.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Σε ότι αφορά τα γυναικεία δικαιώματα τα πράγματα στην Αίγυπτο ίσως είναι λίγο καλύτερα (με έμφαση στο λίγο) σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες είναι ατιμωτικός. Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει ότι οι γυναίκες έχουν μόνο τρία σπίτια: της οικογένειας τους, του άνδρα τους και τον τάφο τους. Πολύ συχνά λένε στις γυναίκες ότι η σεξουαλική παρενόχληση και ο βιασμός είναι δικό τους λάθος, γιατί φοράνε αποκαλυπτικά ρούχα, δεν φοράνε με μαντίλα, γελάνε δυνατά, ή απλά γιατί οι άνδρες δεν έχουν ποτέ άδικο.

Όχι πολύ μετά την επανάσταση, όταν ήμουν 15 χρονών, ξεκίνησα να εργάζομαι σε μία οργάνωση για την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Μου ανέθεσαν να διδάξω σ’ ένα γυμνάσιο θηλέων σε μία υποβαθμισμένη περιοχή. Δίδασκα επιστήμες, φυσική για την ακρίβεια και ήταν δύσκολο να τις κάνω να ενδιαφερθούν.

Η στιγμή περηφάνιας: Δίδασκα το πιο συναρπαστικό πράγμα στην ιστορία (η φυσική είναι φανταστική) και καμία μαθήτρια δεν έδινε σημασία. Καθώς το εξάμηνο προχωρούσε, κάποια κορίτσια άρχισαν ν’ ανταποκρίνονται. Ιδιαίτερα ένα κορίτσι, έδειξε τον ίδιο ενθουσιασμό μ’ εμένα για τη δυναμική. Τελικά, στο τέλος του εξαμήνου, ρώτησα αν το συγκεκριμένο μάθημα άλλαξε τον τρόπο που βλέπουνε τις επιστήμες, τη φυσική, την Αίγυπτο, τα κορίτσια. Ένα κορίτσι είπε ότι θα ήθελε να πάει στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσει αεροδιαστημική, κάποιο άλλο κορίτσι είπε πόσο αναπάντεχα συναρπαστική βρίσκει την έννοια της σχετικότητας. Ένιωσα απέραντη ευτυχία και περηφάνια.

*Η πρώτη ημέρα διαδηλώσεων της Αιγυπτιακής επανάστασης που ονομάστηκε από τους διοργανωτές Ημέρα Οργής

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

 

Share

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ενημέρωση από την κινητοποίηση που έγινε στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία και ενάντια στο προωθούμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ραχόι για τον περιορισμό του. Παρόμοιες εκδηλώσεις αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης, με χιλιάδες γυναικών να φωνάζουν δυνατά «Δική μας η επιλογή!». Το Φύλο Συκής κατάφερε και μάζεψε φωτογραφίες και βίντεο από μερικές από τις πολλές διαμαρτυρίες που έγιναν. 

 

Αθήνα, 1/2/2012

της Σίσσυς Βωβού

 

 

Με πολύ κέφι, πολλές φίλες από πολλές ομάδες, πανό και καπέλα μάγισσας και σε κλίμα φεμινιστικής αλληλεγγύης, πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση στην Ισπανική Πρεσβεία το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου ενάντια στην απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος της έκτρωσης στην Ισπανία. Την ίδια μέρα όπως και στις 8 Φεβρουαρίου, έγιναν ή προετοιμάζονται μαζικές διαδηλώσεις στην ίδια την Ισπανία, καθώς και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Στην εκδήλωση ακούστηκε το σύνθημα «Nosotras Decidimos, Εμείς Αποφασίζουμε» -στα ισπανικά και τα Ελληνικά- καθώς και πολλά άλλα και εκφωνήθηκε πολλές φορές η ανακοίνωση των φεμινιστικών οργανώσεων, η οποία έλαβε θετική ανταπόκριση από όσους και όσες έτυχε να διέρχονται από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπουλή εκφώνησε ψήφισμα υπογεγραμμένο από εκατοντάδες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και μέλη εθνικών κοινοβουλίων της Ευρώπης, και ανακοίνωσε ότι η συλλογή υπογραφών, συνεχίζεται. Το ψήφισμα αυτό θυροκόλλησε στην πόρτα της πρεσβείας. Στη διαδήλωση έδωσε το παρόν και η ισπανίδα Μαιτέ Μολά, αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που βρισκόταν στην Αθήνα για εργασίες, με την αφίσα των γυναικών της Ισπανίας.

Η ανακοίνωση που μοιράστηκε στην Αθήνα:

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Στην Ισπανία, η δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της άμβλωσης, εφαρμόζοντας τις αντιδραστικές επιταγές της Εκκλησίας. Ως απάντηση, ετοιμάζεται σήμερα μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις φεμινιστικής αλληλεγγύης σήμερα και την εβδομάδα που έρχεται.

Το δικαίωμα στην επιλογή για τη μητρότητα και τον οικογενειακό προγραμματισμό έχει κατοχυρωθεί στην Ευρώπη σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε πολλές χώρες, ενώ στις υπόλοιπες γίνεται μάχη από τις γυναικείες οργανώσεις για την κατάκτησή του. Στην Ισπανία έχει ετοιμαστεί πρόταση νόμου για την κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση μέχρι τις 14 εβδομάδες κύησης, το οποίο έχει θεσμοθετηθεί από το 2010, ενώ σχετικός νόμος υπήρχε ήδη από το 1985.

Οι ισπανίδες φεμινίστριες και πολλές κοινωνικές οργανώσεις και κόμματα, έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπίσουν το αυτονόητο, με το σύνθημα: Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση.

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί πλήγμα σε ένα από τα βασικά γυναικεία δικαιώματα, για τον αυτοπροσδιορισμό του σώματός μας, και παράλληλα μια σκληρή ταξική επίθεση εναντίον των γυναικών των λαϊκών τάξεων, που δεν έχουν χρήματα να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καταφεύγοντας σε ακριβοπληρωμένους ιδιωτικούς γιατρούς ή στο εξωτερικό, και έτσι, όταν χρειαστεί, θα εξαναγκάζονται να πραγματοποιούν εκτρώσεις σε επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες.

Στην περίοδο της κρίσης, βασικά δικαιώματα όπως αυτό της εργασίας, της κοινωνικής πρόνοιας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης, της κατάλληλης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής φροντίδας για τις εγκυμονούσες και την υγεία των γυναικών και των νεογνών υποβαθμίζονται, σε διαφορετικούς βαθμούς, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η άμβλωση είναι νόμιμη και παρέχεται δωρεάν από τα δημόσια νοσοκομεία με νόμο του 1986 στις ασφαλισμένες. Όμως τωρα, που η δημόσια υγεία καταρρέει, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών είναι ανασφάλιστες, και η άμβλωση κοστίζει 300 ευρώ για τις Ελληνίδες και τα διπλάσια για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές. Συνεπώς, το δικαίωμα φαλκιδεύεται μέσα από έναν άλλο δρόμο.

Αυτή η σκοταδιστική προσπάθεια που εξελίσσεται στην Ισπανία πρέπει να μην ολοκληρωθεί, εμείς οι γυναίκες ζητούμε κατάλληλες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, αντισύλληψης και επιλογής σε περίπτωση ανεπιθύμητης κύησης.

Ζητούμε από όλα τα κόμματα της Ευρώπης και τους κοινωνικούς φορείς να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στα κατοχυρωμένα δικαιώματα των γυναικών, ώστε η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να καταρρεύσει.

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο), Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα, Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων, Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Βρυξέλλες, 29/1/2014

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες ενάντια στον νόμο των αμβλώσεων

«Ο νόμος Γαγιαρδόν σημαίνει επίθεση ενάντια σε όλες τις γυναίκες της Ευρώπης».

Μέλη του ευρωκοινοβουλίου, Ισπανίδες του εξωτερικού και πολίτιδες των Βρυξελλών πραγματοποίησαν χθες πορεία στην πόλη, για να καταγγείλουν την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη.

Αδελίνα Παστόρ, Βρυξέλλες

Περίπου 2.000 άτομα διαδήλωσαν χθες το απόγευμα στις Βρυξέλλες υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση και εναντίον του νόμου τον οποίο θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Στη διαδήλωση συμμετείχαν φεμινιστικές συλλογικότητες, φορείς οικογενειακού προγραμματισμού, φοιτητικές οργανώσεις, μέλη του κινήματος της 15ης Μαΐου και ουσιαστικά όλα τα κόμματα της Αριστεράς που εκπροσωπούνται στις Βρυξέλλες, τόσο στο βελγικό όσο και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας τον σημαντικό αντίκτυπο του νόμου στην Ευρώπη.

Η Μονίκ Βαν Τισελέμ, ιδρύτρια της κίνησης «Δικαίωμα στην Άμβλωση» στο Βέλγιο είναι οργισμένη και αυτό είναι εμφανές στη φωνή της: «Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τώρα που έχουμε επιτέλους νομοθεσία ευνοϊκή όχι μόνο για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και των παιδιών». Η Βαν Τισελέμ, όπως σχεδόν το σύνολο των παρευρισκομένων στη διαδήλωση, θεωρεί ότι ο ισπανικός νόμος εντάσσεται στη γενικότερη οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη. Η πρόσφατη απόρριψη της έκθεσης Εστρέλα [Εντίτ Εστρέλα ονομάζεται η ευρωβουλευτής που την προώθησε], η οποία περιλάμβανε σειρά προτάσεων σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ αυτών και τις νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις) και καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με διαφορά μόλις έξι ψήφων, έχει ευαισθητοποιήσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ως προς την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Με αυτή την έννοια ο νόμος Γαγιαρδόν δεν είναι μόνο ισπανικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μήνυμα είναι ότι, αν αφαιρέσουν τα δικαιώματα μιας γυναίκας, θα αφαιρέσουν τα δικαιώματα όλων των γυναικών. «Η Ισπανία είναι ευρωπαϊκή χώρα και η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών μιας ευρωπαϊκής χώρας συνιστά επίθεση ενάντια στα δικαιώματα όλων των γυναικών της Ευρώπης», υπογραμμίζει μια από τις πενήντα περίπου γυναίκες του «Οικογενειακού Προγραμματισμού» από τη Λίλλη, οι οποίες ήρθαν από τη Γαλλία ειδικά για τη διαδήλωση. Το ίδιο πνεύμα απηχούν και οι δηλώσεις της Βελγίδας υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας: «Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας. Οι γυναίκες της Ισπανίας πρέπει να υπολογίζουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Η διαδήλωση, που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών (στο οποίο συμμετέχουν γυναικείες οργανώσεις από όλη την Ευρώπη), την κίνηση abortionrights.eu και τη Διεθνή Ομοσπονδία Γονεϊκού Προγραμματισμού, είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στο Τρένο της Ελευθερίας, τη διαδήλωση υπέρ των ελεύθερων αμβλώσεων, η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το σαββατοκύριακο στην Ισπανία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Diagonal, 30-1-2014

 

 

 

Λονδίνο, 1/2/214

Στο Hungerford Bridge του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν γυναίκες από διάφορες βρετανικές πόλεις. Σε μια συμβολική κίνηση αλληλεγγύης έδεσαν τις δικές τους κρεμάστρες στα κάγκελα, για να δηλώσουν «δικό μου το σώμα, δική μου η επιλογή».

Περισσότερα στο event στο facebook 

κρεμάστρα με φωτογραφία της Savita Halappanavar, που πέθανε στην Ιρλανδία όταν οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη της λόγω της νομοθεσίας

 

 

Παρίσι, 1/2/2014

Χιλιάδες γυναικών διαδήλωσαν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Στην γαλλική πρωτεύουσα η διαδήλωση ξεκίνησε από την Place Joffre και κατέληξε στην ισπανική πρεσβεία, με σύνθημα «η έκτρωση είναι επιλογή μου, η έκτρωση είναι δικαίωμά μου». Αρκετές γυναίκες κρατούσαν βελόνες πλεξίματος και κρεμάστρες, υπενθυμίζοντας τα μέσα στα οποία οι γυναίκες κατέφευγαν όταν οι εκτρώσεις ήταν παράνομες. Το παρόν έδωσαν και ακτιβίστριες των femen.

YouTube Preview Image

 

Λισαβώνα, 1/2/2014

 

Μιλάνο, 1/2/2014

 

 

 

Share

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Εκδήλωση διαμαρτυρίας και φεμινιστικής αλληλεγγύης το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου, 12.00μμ, μπροστά στην Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 21 (μετά το Μουσείο Ακρόπολης)

Στην Ισπανία, η κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της έκτρωσης.

Ως απάντηση, ετοιμάζεται μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, την 1η Φεβρουαρίου, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Αντιστεκόμαστε σε κάθε απόπειρα περιορισμού της αυτοδιάθεσης του σώματός μας!

Αλληλεγγύη στις γυναίκες στην Ισπανία!

 

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα

Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Share

H Kομμώτρια που Βάφει τα Μαλλιά των Αστέγων

της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Η Τζούντι Πρότσναλ είναι άνεργη καθαρίστρια από την Πολωνία που αποφάσισε να εξασκήσει μια ξεχασμένη τέχνη που είχε μάθει στα νιάτα της: Αυτή της κομμωτικής. Άχτι το ‘χε να δουλέψει ως φριζιέρκα -ήρθε η ώρα. Πελάτες της είναι οι άστεγοι στην Αθήνα, την πόλη που ζει από 19 της. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια τώρα που έχει αναδουλειές πήρε πινέλο, βαφές και ψαλίδι και ανέλαβε την κουπ των αστέγων της πόλης. Δωρεάν. «Πέρα από το φαγητό έχουν ανάγκη και κάποιον να τους νοιάζεται», λέει, ενώ η σημερινή πελάτισσά της η Μαρία προετοιμάζεται για ριζική ανανέωση. Η Μαρία είναι άστεγη και ζει στο Μεταξουργείο. Για την ώρα φιλοξενείται στο καλλιτεχνικό στέκι «Ορίζοντας».

«Οτι θα έφτανα στο σημείο να βάφω τα μαλλιά και να με φωτογραφίζουν, λες και είμαι μοντέλο, λες και είμαι η – πώς τη λένε μωρέ τη γυναίκα του Ρουβά; Α, ναι Ζυγούλη. Ε, αυτό δεν το περίμενα ποτέ!», πνίγεται στα γέλια. Έχει μερικά κενά στην οδοντοστοιχία της, αλλά το χαμόγελο είναι φαρδύ πλατύ, καμία σχέση με το παγερό, αψεγάδιαστο χαμόγελο της μοντέλας που απεικονίζεται στο κουτί που κρατάει. Περιέχει τη βαφή μαλλιών -επί ένα μήνα μάζευε χρήματα για να την αγοράσει. Η συσκευασία είναι λίγο ταλαιπωρημένη κι αυτή τη μάρκα δεν την έχω ξαναδεί ποτέ «φτηνή βουλγάρικη, με τρία ευρώ» λέει η Τζούντι. Είναι σκυμμένη πάνω από τα σωληνάρια τα οποία αδειάζει και αναμειγνύει με ύφος πεπειραμένου χημικού. «Τι σου λένε όταν τους συναντάς πρώτη φορά;». «Οι γυναίκες με ρωτάνε τι χρώμα τους πάει -τι είναι της μόδας».

Η Τζούντι είναι κομμώτρια από χόμπι. «Δεν έχω πληρωθεί ποτέ, το κάνω γιατί μου αρέσει», διευκρινίζει καθώς καλύπτει με τη βαφή, το ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της Μαρίας. Κάποτε τα έβαφε στο κομμωτήριο. Δούλευε τότε ως τηλεφωνήτρια, και ο μισθός της επαρκούσε για να δίνει «και 60 και 80 ευρώ για μαλλιά. Δεν είχα φανταστεί ότι θα περνούσα τόσο μεγάλες δυσκολίες, ότι θα βρισκόμουν στο δρόμο».

Όρθια από πίσω της η Τζούντι, βγάζει με μια κίνηση τα λαστιχένια γάντια της. «Μισή ωρίτσα με 40 λεπτά και μετά λούσιμο», αναφωνεί. Ανάβει κι εκείνη τσιγάρο και πιάνει την κουβέντα, για τις «τάσεις στο δρόμο» όπως οι κομμώτριες στο διάλειμμά τους. Μόνο που όταν η Τζούντι λέει δρόμο, εννοεί το πεζοδρόμιο, τις γέφυρες και τις στοές. Εκεί που ζουν οι δικές της «πελάτισσες».

«Μου είπε και η Χριστίνα ότι θέλει βάψιμο και κούρεμα. Ή μελί ή σοκολατί, θα της τα κάνω. Αυτή θέλει καστανόξανθο» λέει στη Μαρία, αναφερόμενη σε μια άλλη άστεγη κοπέλα. «Θα την κουρέψω κιόλας. Στα κορίτσια φέτος, αποφεύγουμε τα έντονα σχήματα, το καρέ πρέπει να είναι απλό. Παίζουμε μόνο με τα χρώματα», λέει η Τζούντι.

«Όποιος γουστάρει έρχεται και τον κουρεύω. Κι όποια κυρία θέλει την βάφω. Αν έχω χρήματα πληρώνω μόνη μου τη βαφή. Συνήθως την αγοράζουν οι ίδιες» μου είχε πει όταν τη συνάντησα στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Εκεί πηγαίνουν όσοι άστεγοι, έχουν μάθει ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν. «Προτιμώ να έρθει να λουστεί ο άνθρωπος, να τον κουρέψω, να τον χτενίσω όπως πρέπει. Να νιώσει καλά. Να στεγνώσω την κυρία, να της φτιάξω το μαλλί, να της βγάλω λίγο τα φρύδια». «Μα καλά, στο σπίτι σου; Είσαι τρελή; Δε φοβάσαι;». Αυτά σκέφτομαι από μέσα μου. Αλλά δε ρωτάω τίποτα. Δεν έχω το δικαίωμα να ακυρώσω με τις μικροφοβικές μου ερωτήσεις, μια σπουδαία πράξη αγάπης. Ας κρατήσω τις απορίες και τις αναστολές μου για τον δικό μου αποστειρωμένο κόσμο. Η Τζούντι διάβασε τη σκέψη μου.

«Είμαι εξοικειωμένη με τους άστεγους», λέει. «Φιλοξένησα δύο, στο παρελθόν. Ο ένας έμεινε ένα χρόνο και ο άλλος 1,5 χρόνο. Κι ήμουν ήσυχη. Από τη στιγμή που τον παίρνω στο σπίτι, είπα, θα μου ανταποδώσει το ευχαριστώ. Όμως ό,τι μεροκάματο τους έβρισκε ο σύζυγος μου, το έδιναν στο ποτό. Κι έτσι τους είπα να φύγουν. Ο ένας, μπήκε στο σπίτι και με έκλεψε. Από τότε αποφάσισα να βοηθάω μόνο στο δρόμο».

Η Μαρία, δεν είναι άστεγη του περιθωρίου. Συμμετέχει σε ομάδες αλληλεγγύης, είναι βασικό μέλος της Κοινωνικής Κουζίνας «ο Άλλος Άνθρωπος» και καθημερινά μοιράζει φαγητό σε ανθρώπους που έχουν ανάγκες, ίδιες με τις δικές της. Τα κρύα βράδια, κοιμάται στο υπνωτήριο του δήμου Αθηναίων. «Έχει κρεβάτι και ζέστη εκεί. Και ζεστό νερό» λέει. «Ο χειμώνας είναι δύσκολος. Την άνοιξη είναι καλύτερα. Την άνοιξη είναι ωραία». Από το μπάνιο, ακούγεται η φωνή της Τζούντι που ετοιμάζει το νερό για να βγάλει τη μπογιά. «Την άνοιξη θα ανοίξουμε λίγο το μαλλί!», φωνάζει. «Θα γίνεις ξανθιά;», ρωτάω τη Μαρία. «Με τίποτα. Το έχω δοκιμάσει και δε μου πάει καθόλου. Έχω κάνει και ανταύγειες. Μέχρι και καροτί έχω κάνει. Το τελευταίο βάψιμο το έκανα μόνη μου, μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω».

Φλας μπακ στο παρελθόν. Στην εποχή που η Μαρία έμενε στα Πατήσια. «Δεν ξέρετε τι έπαθα» λέει η ίδια. «Ξεκινάει μια κομμώτρια στις 10 το πρωί να μου βγάλει το δικό μου σκούρο χρώμα για να μου τα ξαναβάψει κόκκινα. Περνάει μία ώρα, δύο ώρες. Λέω ρε κοπελιά, δυο ώρες πέρασαν, εγώ πρέπει να φύγω, να πάω στο αεροδρόμιο που δουλεύω. Τα βγάζει και τί να δω! Καροτί! Έλεος! Τι είναι αυτό ρε γαμώτο; Θα μ’ απολύσουν, πώς θα πάω έτσι στη δουλειά; Με άκουσε όλη η Αγίου Μελετίου, μέχρι και η κομμώτρια από το παραπέρα κομμωτήριο. Και θες και 80 ευρώ; Θα τα κάνω εδώ μέσα λαμπόγυαλο. Μου έβαλε μετά ένα κόκκινο σκούρο, ‘αγχωθήκατε’, μου λέει, ‘και δεν έπιασε η βάση’. Φεύγοντας μου ζήτησε τα μισά, 40 ευρώ, της τα έδωσα και της λέω άντε γεια κι αν με ξαναδείς να μου τηλεφωνήσεις. Πήγα μετά σε μια Αλβανίδα, και με μεταμόρφωσε. Της έδωσα τα 60 ευρώ και το χάρηκα. Της είπα πάρε και 5 ευρώ παραπάνω».

«Αχ ωραίο το κομμωτήριο. Ανανεώνεσαι με τη βαφή» λέει καθώς η Τζούντι της σκουπίζει τα μαλλιά. «Μόλις μου στεγνώσεις τα μαλλιά θα σου φέρω τα καλλυντικά να με βάψεις λίγο». Την είδα που γελούσε καθώς κοιταζόταν στον καθρέφτη. Παρατηρούσε εκτός από τα μαλλιά και το πρόσωπό της. Όταν είσαι άστεγος, το να βρίσκεται μπροστά στον καθρέφτη είναι πολυτέλεια.

«Είδες που είχα δίκιο; Μέσα στο μαύρο πρέπει να έχει και λίγο πιο ανοιχτό. Να μην είναι κατάμαυρο. Να σπάει λίγο» λέει η Τζούντι. Απόφθεγμα ζωής. Βασισμένο στο χρώμα μιας φτηνής βαφής μαλλιών.

Πηγή: vice

 

Share

Παναγιώτης Βήχος: Πρωτοστάτησε στον αγώνα εναντίον του τράφικινγκ

Διαμαρτυρία φεμινιστριών, έξω από το δικαστήριο της Σύρου, το 2002.
Είχαμε ταξιδέψει με 9 μποφόρ 35 γυναίκες από Πειραιά για να κάνουμε αισθητή
την παρουσία μας και το αίτημά μας για καταδίκη των μαστροπών. Εις μάτην,
απ’ ότι αποδείχθηκε.

της Σίσσυς Βωβού

Στις 3/12/13 χάσαμε έναν καλό φίλο, έναν ακούραστο αγωνιστή εναντίον του τράφικινγκ, έναν καλλιτέχνη της μουσικής, ο οποίος συμμετείχε σε κοινωνικούς, πολιτικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες σε όλη του τη ζωή, από νέο παιδί μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, παρά την βαριά αρρώστια του.

Ήταν ο ιδρυτής της ιστοσελίδας http://politiko-kafeneio.gr , στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η οποία ήταν δυναμική και πολύτιμη για την πολιτική, κοινωνική και καλλιτεχνική της ενημέρωση και είχε μεγάλη επισκεψιμότητα.

Θα περιοριστούμε στη δική μας γνωριμία, μιας και για τη γενικότερη συμβολή του στους κοινωνικούς αγώνες γράφονται αυτές τις ημέρες πολλά.

Ο Παναγιώτης και η συντρόφισσα της ζωής του Νανά, κατήγγειλαν στις αρχές κύκλωμα τράφικινγκ στην Σαντορίνη το 1998. Ο Παναγιώτης βρέθηκε στο νησί για να παίζει μουσική σε νυχτερινό κέντρο. Στο ίδιο κέντρο υπήρχαν αλλοδαπές γυναίκες καταναγκασμένες στην πορνεία. Την εποχή εκείνη το τράφικινγκ ήταν στο απόγειό του, νόμος δεν υπήρχε ακόμα (ψηφίστηκε το 2002), κυριαρχούσε η πλήρης ασυδοσία των μαστροπών και οι εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες σε όλη τη χώρα είχαν βρει έναν καινούριο τρόπο «διασκέδασης». Την καταγγελία έκανε ο Παναγιώτης, ενώ μάρτυρας ήταν η συντρόφισσά του. Ένας από τα καταγγελόμενα πρόσωπα ήταν ο αστυνομικός διοικητής Σαντορίνης. Στις πολύχρονες δίκες που ακολούθησαν, με αναβολές και αρνησιδικίες, αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι για μαστροπία και κάποιοι πελάτες, επίσης αθωώθηκε ο αστυνομικός διοικητής του νησιού. Στη συνέχεια ο διοικητής έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, η οποία τελεσιδίκησε το 2004, όπου ο κατήγορος δεν προσήλθε στο δικαστήριο, και ο Βήχος αθωώθηκε. Τελείωσε τότε ο μαραθώνιος του Βήχου; Δυστυχώς όχι. Υπήρξαν πολλές και επανειλημμένες εκδικητικές διώξεις εναντίον του από αστυνομικές υπηρεσίες, με την τελική του αθώωση να έρχεται το 2011, δηλαδή μετά από 13 ολόκληρα χρόνια και αφού είχε βγει καταδικαστική απόφαση εναντίον της Ελλάδας το 2010 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Οι φεμινιστικές ομάδες και οργανώσεις ήμασταν στο πλευρό του από τη δεύτερη δίκη, όταν δηλαδή ενημερωθήκαμε, στη Σύρο και στην Αθήνα, και μέχρι το τέλος της περιπέτειάς του.

Παραθέτουμε παρακάτω ένα συνοπτικό και συνολικό άρθρο που δημοσιεύσαμε το 2010, όταν επίκειτο η τελευταία του δίωξη στο Εφετείο, και στη συνέχεια συμπληρωματικά στοιχεία.

Πριν από αυτό, παραθέτουμε την τότε δήλωση του ιδίου:

«Με κυνηγούν γιατί είμαι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ και θα παραμείνω μέχρι να πεθάνω. Γιατί θα τους πολεμάω μέχρι να βγει η ψυχή μου. Με κυνηγούν ακριβώς γιατί δε τους μοιάζω, δεν ενσωματώθηκα στο βρώμικο σύστημά τους, δεν πλούτισα (ενώ θα μπορούσα) εκμεταλλευόμενος ευκαιρίες αλλά σε βάρος της αξιοπρέπειάς μου και της ηθικής μου.

Είναι γελασμένοι αν νομίζουν πώς θα με τρομάξουν. Αντίθετα με έχουν εξαγριώσει και θυμώσει όσο δεν γίνεται. Οι πόρνοι της εξουσίας (πολιτικής, δικαστικής και αστυνομικής) δε μπορούν να με βρωμίσουν με την αντάξιά τους κατηγορία για πορνογραφία ανηλίκων! Το ακούτε; Πορνογραφία ανηλίκων και ποιος ξέρει τι άλλο αφού μου έχουν φορτώσει όλο τον ποινικό κώδικα περί κακουργημάτων».

 

Περισσότερα

http://politiko-kafeneio.gr/Forum/viewtopic.php?p=231081#231081

 

Νέα δίωξη κατά του Παναγιώτη Βήχου

Σε νέα δίωξη εναντίον του Παναγιώτη Βήχου προχώρησε ο Εισαγγελέας Εφετών. Οι κατηγορίες συνδέονται με τη σκευωρία που εξυφάνθηκε εναντίον του, μετά την καταγγελία του ιδίου και της Αθηνάς Βήχου για κυκλώματα σωματεμπορίας και καταναγκαστικής πορνείας στο νησί της Σαντορίνης το 1998, και τον μακρόχρονο δικαστικό μαραθώνιο που ακολούθησε.

Η δίωξη είναι για κακουργηματικές πράξεις, που «προκύπτουν» από το σκληρό δίσκο που του κατασχέθηκε από αστυνομικούς υπαλλήλους το 2002, και ο οποίος ποτέ δεν επιστράφηκε. Ο ίδιος καταγγέλλει ότι η δίωξή του αποτελεί συνέχιση της σκευωρίας, ενώ ο συμπαραστάτης του γνώστης των Η/Υ, Πατέλης Δημήτρης, επίκουρος καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, καταγγέλλει με επιστολή του στον αρμόδιο εισαγγελέα Εφετών, την «τεχνική ευκολία αμέσου ή εξ αποστάσεως παρεισφρήσεως και κατασκευής ποικιλόμορφων στοιχείων» ακόμα και από μετρίων ικανοτήτων χάκερ.

Σε σύσκεψη ανθρώπων που έχουν συμμετάσχει στην πολύχρονη αλληλεγγύη προς το πρόσωπό του με στόχο την καταπολέμηση του τράφικινγκ των αλλοδαπών γυναικών αλλά και των διώξεων των ανθρώπων που τολμούν να το καταγγείλουν, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση του θέματος και η κυκλοφορία κειμένου για συλλογή υπογραφών, στο οποίο απαιτείται η παύση κάθε δίωξης εναντίον του.

Υπενθυμίζουμε ότι πολλές φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις παρακολούθησαν το δικαστικό μαραθώνιο και εξέφρασαν ποικιλοτρόπως την αλληλεγγύη τους στο πρόσωπο του Παναγιώτη και της Αθηνάς Βήχου, που όχι μόνο είχαν την τόλμη να καταγγείλουν κυκλώματα που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια στη Σαντορίνη, αλλά επίσης είχαν την τόλμη και την αντοχή να συνεχίσουν αταλάντευτα μέχρι το τέλος της διαδικασίας για την υπόθεση Σαντορίνης, με μεγάλο προσωπικό και οικονομικό κόστος καθώς και, το σημαντικότερο, εν μέσω των επιχειρήσεων σπίλωσης του Παναγιώτη Βήχου.

Δυστυχώς όλη αυτή η καταγγελία είχε ως αποτέλεσμα ΚΑΝΕΝΑΣ και ΚΑΜΙΑ να καταδικασθεί. Οι δίκες και οι αναβολές συνεχίστηκαν έως το 2004, λόγω της παραπομπής του Παν. Βήχου για συκοφαντική δυσφήμιση από τον αξιωματικό της αστυνομίας ο οποίος βρισκόταν στη λίστα των καταγγελλομένων προσώπων. Ο αστυνομικός αθωώθηκε, όπως εξάλλου έχουν αθωωθεί και όλοι οι αστυνομικοί που κατά καιρούς έχουν καταγγελθεί για συνέργεια στο τράφικινγκ. Κι αυτό, παρότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης το 2000 είχε αναφέρει ότι υπάρχει μεγάλη εμπλοκή αστυνομικών στο κακούργημα της καταναγκαστικής πορνείας και της διαφθοράς γενικότερα, που την υπολόγιζε στο 25% του σώματος, παρότι  δημιουργήθηκε γι’ αυτό το λόγο το Σώμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας με σκοπό την πάταξη αυτού του φαινομένου, παρότι ψηφίστηκε ο νόμος του 2002 για τη διεθνική σωματεμπορία. Μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, οι αστυνομικοί που έχουν καταγγελθεί και παραπεμφθεί δεν έχουν καταδικαστεί εκτός από κάποιες σποραδικές πειθαρχικές ποινές.

Δεδομένο λοιπόν, ότι ο πρώτος που κατάγγειλε δημοσίως και δια του τύπου την ύπαρξη ολόκληρου κυκλώματος τράφικινγ (της Σαντορίνης συγκεκριμένα), την εποχή που βοούσε όλη η Ελλάδα και βλέπαμε ταμπέλες έξω από «στριπτιζάδικα» και «μασατζίδικα» που έλεγαν «ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΝΕΕΣ ΒΟΥΛΓΑΡΕΣ» και άλλα τέτοια, αυτός ο άνθρωπος πληρώνει ακριβά την καταγγελία του ακόμα και 12 χρόνια μετά.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις είχαν δηλώσει μετά την τελευταία αθώωσή του, το 2008, ότι σε κάθε άλλη απόπειρα δίωξής του στο μέλλον βρεθούν συμπαραστάτιδες.

Για περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση:

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=9099

 

Η θλιβερή αγγελία από το Πολiτικό Καφενείο, χθες:

Ο Παναγιώτης Βήχος στάθηκε υπόδειγμα αγωνιστή σε ολόκληρη τη ζωή του. Ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και αφιέρωσε ολόκληρη της ζωή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαϊκού κινήματος. Ως δημιουργός του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ συνέβαλε στην ενημέρωση και τη συζήτηση στις γραμμές του κινήματος. Δε δίστασε να έρθει σε ρίψη με το κατεστημένο. Πλήρωσε τον αγώνα του ενάντια στο τράφικινγκ και την υπεράσπιση των γυναικών με την υγεία του αφού πρώτα γνώρισε το σκληρό εκδικητικό πρόσωπου του κράτους που τον κατεδίωξε και δε του συγχώρεσε ποτέ τη στάση που κράτησε. Μέχρι το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε και πάλευε για μια καλύτερη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

 

Πορεία Αριστερή

3 Δεκέμβρη 2013

_________________

Η Πορεία Αριστερή δημιουργήθηκε το 2002 και δρα στα ΑΕΙ Ηρακλείου, Πάτρας, Αθήνας.

Όταν ανακοινώθηκε η καταδίκη της Ελλάδας από το ΕΕΔΑ, βγήκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) εκφράζει την ικανοποίησή του για τη σημερινή ομόφωνη καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) στην Υπόθεση Βήχου. Η σχετική προσφυγή με αριθμό Νο. 34692/08 υποβλήθηκε στο ΕΔΔΑ από το ΕΠΣΕ. Η Ελλάδα, κατά το ΕΔΔΑ, παραβίασε το άρθρο 6.1 (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη μέσα σε λογική προθεσμία) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) γιατί η μια ποινική διαδικασία σε βάρος του Παναγιώτη Βήχου κράτησε πέντε χρόνια ενώ η άλλη εκκρεμεί επί οκτώ χρόνια στο στάδιο της προδικασίας. Η Ελλάδα παραβίασε επίσης το Άρθρο 13 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής) της ΕΣΔΑ γιατί δεν υπάρχει στο εσωτερικό δίκαιο ένδικο μέσο για να προσφύγει το κάθε θιγόμενο άτομο από την παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη μέσα σε λογική προθεσμία που προβλέπεται από το Άρθρο 6.1 της ΕΣΔΑ. Η Ελλάδα πρέπει να καταβάλει 6.500 ευρώ στον Παναγιώτη Βήχο για ηθική βλάβη και 1.000 ευρώ στο ΕΠΣΕ για έξοδα προσφυγής στο ΕΔΔΑ. Η απόφαση είναι διαθέσιμη μόνο στα γαλλικά Ευρωκαταδίκη Ελλάδας για παραβίαση δικαιώματος για δίκαιη δίκη του Παναγιώτη Βήχου

 

Η μεγάλη ταλαιπωρία του Παναγιώτη Βήχου με όλο αυτό τον δικαστικό μαραθώνιο και προπαντός τις εξευτελιστικές κατηγορίες εναντίον του, είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του.

Εμείς πάντως θα τον θυμόμαστε και η ιστορία των αγώνων για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα, θα αναφέρει το όνομά του με χρυσά γράμματα.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο 5 Δεκεμβρίου 2013 από το νεκροταφείο της Καλλιθέας, στις 2.30 μ.μ.

 

Share

Ρώμη: Διαδηλώσεις υπέρ των Pussy Riot έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο Πούτιν

Οι διαδηλωτές ζήτησαν την απελευθέρωση των μελών του συγκροτήματος υπενθυμίζοντας ότι η 25/11 ήταν αφιερωμένη στην καταπολέμηση της βίας σε βάρος των γυναικών.

Περίπου 50 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, συγκεντρώθηκαν έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν στη Ρώμη, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Να πας εσύ στη Σιβηρία», και εκφράζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την υποστήριξή τους στις τραγουδίστριες του πανκ συγκροτήματος Pussy Riot.

Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το ξενοδοχείο, στο κέντρο της Ρώμης, όπου θα διανυκτερεύσει ο Πούτιν μετά το δείπνο που θα του παραθέσει ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Λίγο πριν διαλυθούν, με την επέμβαση της αστυνομίας, οι συγκεντρωμένοι πρόλαβαν να ανοίξουν ένα πανό όπου είχαν γράψει το σύνθημα «Φτύνουμε τον Πούτιν, η εξέγερση είναι υπόθεση των κοριτσιών, ελευθερώστε τις Pussy Riot», υπενθυμίζοντας ότι η σημερινή ημέρα ήταν αφιερωμένη στην καταπολέμηση της βίας σε βάρος των γυναικών.

Ο Ρώσος πρόεδρος βρίσκεται στην Ιταλία για διήμερη επίσκεψη. Το απόγευμα της Δευτέρας συναντήθηκε με τον πάπα Φραγκίσκο, και το πρωί της Τρίτης θα πάει στην Τεργέστη για συνομιλίες με τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα.

Οι ρωσικές σωφρονιστικές υπηρεσίες επιβεβαίωσαν την περασμένη Πέμπτη ότι η Ναντιέζντα Τολοκονίκοβα, η μία από τις δύο φυλακισμένες τραγουδίστριες του συγκροτήματος, έφτασε στη Σιβηρία όπου βρίσκεται το στρατόπεδο εργασίας στο οποίο θα εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής της. Η Τολοκονίκοβα και η Μαρία Αλιόχινα έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο ετών επειδή στις αρχές του 2012 τραγούδησαν μια «πανκ προσευχή» εναντίον του Πούτιν μέσα στον καθεδρικό ναό του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα.

Πηγή: left.gr

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

Share

Ξεσκουριάζω περπατώντας…

Για την αλληλεγγύη στον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, για την αλληλεγγύη στις γυναίκες της περιοχής που έχουν πρωτοποριακή συμμετοχή στον αγώνα αυτόν, για την προστασία του περιβάλλοντος, για την αποτροπή της καταστροφής όλης της περιοχής, η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών Ελλάδας, το Φύλο Συκής, καλούν στην εκδήλωση των κατοίκων και της επιτροπής αγώνα για την μεγάλη πορεία στο όρος Κάκκαβος.

 

Τα στοιχεία όλης της εκδήλωσης

Συντονιστικό Φορέων και Συλλόγων Σταγείρων-Ακάνθου ενάντια στην εξόρυξη χρυσού

Η Επιτροπή Αγώνα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, ο Δασικός Συνεταιρισμός, και οι Σύλλογοι Γυναικών και Επαγγελματοβιοτεχνών Μεγάλης Παναγίας καθώς και ο Σύλλογος Μεγαλοπαναγιωτών Θεσσαλονίκης, σας προσκαλούν στην πεζοπορία «Ξεσκουριάζω Περπατώντας» στο Όρος Κάκκαβος.

Σκοπός της πεζοπορίας είναι απ τη μία πλευρά η ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς του δάσους και από την άλλη η προβολή της σοβαρής υπάρχουσας καταστροφής αλλά και της ακόμα πιο σοβαρής απειλής από την καταστροφική εκμετάλλευση χρυσού που προωθούν στο βωμό του κέρδους τα διεθνή κεφάλαια και οι ντόπιοι συνεργάτες τους.

Σας καλούμε όλους να συμμετέχετε, ώστε να κατανοήσουμε όλοι μας, την επιτακτική ανάγκη συνέχισης αλλά και όξυνσης του αγώνα ενάντια στα καταστροφικά σχέδια εταιρίας και κυβέρνησης.

https://soshalkidiki.wordpress.com/

https://www.facebook.com/Soshalkidiki

https://twitter.com/soshalkidiki

sintfor@gmail.com

 

Από Αθήνα

Ξεκινάμε Σάββατο 11.30 από Πλατεία Αιγύπτου

Φθάνουμε στη Μεγάλη Παναγιά Κυριακή πρωί στις 7 μμ.

Συμμετέχουμε στην πορεία.

Το βράδυ εκδήλωση στην Ιερισσό  με ομιλίες και πληροφορίες για τον αγώνα

Διανυκτέρευση στην περιοχή, σε χώρους που θα έχουν κλείσει από την επιτροπή γυναικών.

Επιστροφή την Δευτέρα, 28η Οκτωβρίου. Ξεκινάμε στις 10.30 το πρωί, φθάνουμε Αθήνα στις 5.30 το απόγευμα περίπου.

Εισιτήριο για μετάβαση και επιστροφή 40 ευρώ το άτομο, για τη διανυκτέρευση μικρό ποσό.

Μπορούμε να παίρνουμε επιβάτιδες/επιβάτες και κατά τη διαδρομή με συμφωνία και ραντεβού.

Δηλώσεις συμμετοχής: info@fylosykis.gr , 6973-035796, 6946750743

Σε περίπτωση που δεν εξασφαλιστεί η πληρότητα στο πούλμαν, δεν θα αποφασίσουμε τη μετάβαση γιατί θα αυξηθεί πολύ το εισιτήριο, αυτούς τους δύσκολους καιρούς, οπότε θα επιφυλαχθούμε για την πραγματοποίηση μιας άλλης εκδήλωσης αλληλεγγύης στην περιοχή.

 

 

Share

Αθωώθηκε η πολιτική πρόσφυγας Εμινέ

της Σίσσυς Βωβού

Στις 14  Οκτωβρίου ήταν η δίκη της πολιτικής πρόσφυγα Suicmez Havva (Εμινέ), η οποία αθωώθηκε από το δικαστήριο της Θεσσαλονίκης, αφού δεν υπήρχαν σοβαρά επιβαρυντικά στοιχεία εναντίον της.

Μάρτυρες στη δίκη ήταν η βουλεύτρια Α΄ Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ Ιωάννα Γαϊτάνη, επίσης ο Τ. Μηταφίδης, επικεφαλής της δημοτικής παράταξης του Δήμου Θεσ.νίκης “Ανοιχτή Πόλη”, ο Γ. Καλομοίρης, Αντιπρόεδρος της Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ και ο Π. Αντωνόπουλος, π. μέλος του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Κάτω από το βάρος της συμπαράστασης όλου του κινήματος και της Αριστεράς, το δικαστήριο αποφάσισε την πανηγυρική αθώωση της Εμινέ.

Η Εμινέ διαμένει στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια και από το 2001 είχε πάρει πολιτικό άσυλο, με άλλο όνομα για λόγους προστασίας, λόγω των διώξεων που αντιμετωπίζει στην Τουρκία. Είναι μέλος του σωματείου «Επιτροπή αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν» και του περιοδικού «Ο Αγώνας» ενώ συμμετέχει ενεργά και στους αγώνες των Ελλήνων εργαζομένων.

Η προσπάθεια του τουρκικού κράτους σε συνεργασία με τις ελληνικές αρχές να την ενοχοποιήσει για την αλλαγή του ονόματος και να ζητήσει την έκδοσή της στην Τουρκία, έχουν καταπέσει και ήδη η Εμινέ έχει καταθέσει εκ νέου αίτημα χορήγησης πολιτικού ασύλου με τα πραγματικά της στοιχεία.

Η συνήγορός της, δικηγόρος Θεσσαλονίκης Έφη Τελλή, έκανε την εξής δήλωση στο Φύλο Συκής: «Η ομόφωνα αθωωτική απόφαση από το Κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης, αποτελεί μια μεγάλη δικαίωση για την Εμινέ και για όσους και όσες  της συμπαραστάθηκαν. Η δίωξη της Εμινέ ήταν πολιτική, καθώς δεν υπήρχαν καθόλου στοιχεία στη δικογραφία που να στοιχειοθετούν τις αποδιδόμενες σε αυτήν κατηγορίες και η μόνη αιτία ήταν η προσπάθεια της Αντιτρομοκρατικής να παρουσιάσει έργο. Αφ’ ης στιγμής έχει απορριφθεί το αίτημα της Τουρκίας για έκδοσή της και έχει αθωωθεί από τις βαρύτατες κατηγορίες που την βάρυναν, ελπίζουμε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να της παρέχει πολιτικό άσυλο καθώς οι λόγοι για τους οποίους αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας στο παρελθόν ήταν αληθινοί και η ζωή της κινδυνεύει στην Τουρκία».

 

Διαβάστε ακόμα

Συνέντευξη με την πολιτική πρόσφυγα Εμινέ

 

Share

Μαθήματα ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για γυναίκες ομογενείς και αλλοδαπές

ΛΥΚΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ / ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ

Μέγαρο Αντωνοπούλου, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 4, τηλ.-φαξ 210 – 82 27 703

Ακαδημαϊκό έτος 2013-2014

Μαθήματα ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για γυναίκες ομογενείς και αλλοδαπές

 

Εγγραφές (για παλιές και νέες μαθήτριες)

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου, ώρες 16.00 – 19.00

Κόστος εγγραφής: 10,00 ευρώ. Τα μαθήματα γίνονται δωρεάν.

(σχετική ανακοίνωση μεταδίδεται από τον αυτόματο τηλεφωνητή)

 

Οι ενδιαφερόμενες πρέπει να προσέλθουν προσωπικά για την υποβολή των αιτήσεων εγγραφής τους. Δικαιολογητικά δεν απαιτούνται.

Όσες εγγραφούν θα καταταγούν σε τάξεις αναλόγως των γνώσεών τους. Εάν είναι υπεράριθμες, θα ενταχθούν σε τμήματα μετά από κλήρωση, μέχρι τη συμπλήρωση των διαθέσιμων θέσεων.

Σε κάθε τμήμα προσφέρεται ένα τρίωρο μάθημα την εβδομάδα (Δευτέρα ή Τρίτη ή Τετάρτη απόγευμα), από τα τέλη Οκτωβρίου/αρχές Νοεμβρίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου.

Τα μαθήματα διοργανώνονται και φέτος, 16η συνεχή χρονιά, από το Τμήμα Ιστορικού Αρχείου του Λυκείου των Ελληνίδων, συνεχίζοντας την παράδοση εθελοντικής προσφοράς στην εκπαίδευση και την κοινωνική στήριξη μεταξύ των γυναικών, που έθεσε η Καλλιρρόη Παρρέν ως στόχο για το ΛτΕ κατά την ίδρυσή του, το 1911.

 

Share

Συνέντευξη με την πολιτική πρόσφυγα Εμινέ

της Σίσσυς Βωβού

Ογκώνεται το κύμα αλληλεγγύης στην πολιτική πρόσφυγα από την Τουρκία Εμινέ (Suicmez Havva), η οποία βρίσκεται από τον Απρίλιο φυλακισμένη και η δίκη της έχει ορισθεί για τον Οκτώβριο.

Η Εμινέ έχει χάσει το πολιτικό άσυλο που είχε πάρει το 2001, λόγω των κατηγοριών που της αποδίδονται για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και κατοχή εκρηκτικού υλικού για κοινή χρήση με τρίτους, μετά την έκρηξη σε διαμέρισμα στην Τριανδρία της Θεσσαλονίκης το 2010, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο ενός Τούρκου. Η Εμινέ γνώριζε τον θανόντα και είχε μαζί του πολιτική σχέση, αφού συμμετείχαν και οι δύο στην Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους σε Τουρκία και Κουρδιστάν, καθώς και σε πολλές νόμιμες δραστηριότητες που η επιτροπή οργάνωνε. Δεν γνώριζε όμως για τα εκρηκτικά ή άλλη δραστηριότητά του, η οποία οδήγησε στην έκρηξη στο διαμέρισμα, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του.

Είναι γνωστή στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα λόγω της ενεργής συμμετοχής της όλα αυτά τα χρόνια στο κίνημα συμπαράστασης στους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία, της αρθρογραφίας της αλλά και της συμμετοχής της στο αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό κίνημα.

Η Suicmez Havva, διαμένει μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια λόγω των διώξεων που αντιμετωπίζει στην Τουρκία.  Από τα πανεπιστημιακά της χρόνια αγωνίζεται, με αποτέλεσμα να έχει φυλακιστεί πολλές φορές -μια από αυτές για τρία χρόνια- και να έχει υποστεί πολλές φορές βασανιστήρια, όπως αποδεικνύεται και από σχετικές εκθέσεις διεθνών οργανισμών. Το 1997, κατά τη διάρκεια της κράτησής της, συμμετείχε στην απεργία πείνας ενάντια στα λευκά κελιά για 69 ημέρες, κάτι που της έχει δημιουργήσει πολλές βλάβες και ευπάθειες στην υγεία της.

Είχε ζητήσει και είχε λάβει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα με το όνομα Gilmaz Gonul από το 2001, λόγω του φόβου της για την ζωή της. ‘Ήδη ανακλήθηκε το πολιτικό της άσυλο, καθώς έπειτα από στοιχεία τα οποία έστειλαν οι τουρκικές υπηρεσίες διαπιστώθηκε ότι το αληθινό της όνομα είναι Havva Suicmez, πράγμα το οποίο η Ηavva (Εμινέ) αποδέχθηκε. Προτίθεται να καταθέσει εκ νέου αίτημα χορήγησης πολιτικού ασύλου με τα πραγματικά της στοιχεία, καθώς οι λόγοι για τους οποίους είχε ζητήσει το πολιτικό άσυλο παραμένουν. Η χρησιμοποίηση άλλου ονόματος συνδέεται επίσης με τις διώξεις, όπως καλά γνωρίζουμε όσοι και όσες ζήσαμε και αγωνιστήκαμε τον καιρό της δικτατορίας αλλά και σε άλλες μαύρες περιόδους.

Η Τουρκία έχει ζητήσει ήδη την έκδοση της, όπως άλλωστε έχει κάνει και για δεκάδες άλλους πολιτικούς πρόσφυγες που ζουν χρόνια στην Ελλάδα, κάτι που ευτυχώς απορρίφθηκε  από το αρμόδιο Δικαστήριο. Παρά το γεγονός ότι η Suicmez Havva ήταν γνωστή στις αρχές και γνωστής διαμονής, εκδόθηκε ένταλμα σύλληψης σε βάρος της ως «αγνώστου διαμονής», κάτι το οποίο η ίδια καταγγέλλει.

Σήμερα που τα δικαιώματα του συνόλου του Ελληνικού λαού πλήττονται βάναυσα, οι πολιτικοί πρόσφυγες στην Ελλάδα δέχονται μια πρωτοφανή επίθεση! Πρόσφυγες που ζουν χρόνια στην Ελλάδα, οι οποίοι έχουν ζητήσει (και πολλοί από αυτούς έχουν λάβει) πολιτικό άσυλο κινδυνεύουν με έκδοση στην Τουρκία. Η τούρκικη κυβέρνηση τους χαρακτηρίζει  «τρομοκράτες», όπως, για να μην ξεχνιόμαστε, τρομοκράτες χαρακτηρίζει και τους καταληψίες του πάρκου Γκεζί στην Ιστανμπούλ και όσους και όσες εξεγείρονται για κοινωνική δικαιοσύνη.

Με την Εμινέ έχουμε επικοινωνία στη διάρκεια της κράτησής της στη Θήβα, όπου ενδιαφέρθηκε για αρκετές κρατούμενες και απευθύνθηκε στη Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών για να βοηθήσουμε σε κάποιες περιπτώσεις, πράγμα το οποίο και κάνουμε. Πρόκειται για υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας και τράφικινγκ.

Έδωσε στο Φύλο Συκής μια μικρή συνέντευξη, την οποία και παραθέτουμε.

Πώς νιώθεις που σε έχουν κλείσει στη φυλακή;

Νιώθω περισσότερο ότι άδικα και χωρίς στοιχεία με έκλεισαν μέσα -για ένα κλειδί- και είμαι τόσον καιρό τώρα στη φυλακή. Δεν ξέρω τι θα γίνει. Θα με βάλουν χωρίς στοιχεία φυλακή; Μετά την συμφωνία Ερντογάν και Σαμαρά, έβγαλαν ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης για εμένα, σαν να είμαι επικίνδυνη και δεν μπορούσαν να με βρουν, παρ’ ότι ήξεραν τα στοιχεία μου. Το ζήτημα είναι πολιτικό. Η απόφαση δικαστηρίου θα είναι πολιτική, όχι νομική. Πρέπει να αθωωθώ.

Πες μας κάτι για τον αγώνα σου

Είμαι 15 χρόνια στην Ελλάδα και από την αρχή ήμουν στο κίνημα. Με όλη τη δύναμή μου ήμουνα πάντα παρούσα. Είμαι μέλος της Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους Τουρκίας και Κουρδιστάν. Χρόνια πρόεδρος στον σύλλογο «Κέντρο Αγωνιστικής και Πολιτιστικής Αλληλεγγύης των λαών Τουρκίας και Ελλάδας». Εμείς, κι εγώ προσωπικά, στηρίζουμε τον αγώνα του λαού της Ελλάδας, με συμμετοχή σε εκδηλώσεις, διαδηλώσεις.

Είμαι 46 χρονών, και στον αγώνα από τα φοιτητικά χρόνια, από το Πανεπιστήμιο. Έχω σπουδάσει πολιτική επιστήμονας.

Τι θα ήθελες να δεις από εμάς;

Θέλω την αλληλεγγύη, τη συμπαράσταση στο δικαστήριο που θα γίνει 14 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη και να δημοσιοποιηθεί η αθωότητά μου. Η Τουρκία ζήτησε και την έκδοσή μου από την Ελλάδα, χωρίς να αναφέρει για ποιο λόγο με ζητάει. Είπα στο δικαστήριο για τον δημοκρατικό και κοινωνικό αγώνα που δίνω εδώ στην Ελλάδα, γι’ αυτό, πιστεύω, και το δικαστήριο δεν το δέχτηκε.

 

 

Share

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποφασίζει και διατάσσει

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει η επαναφορά της υγειονομικής διάταξης η οποία χρησιμοποιήθηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 2012 για τη βαρύτατη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων 27 οροθετικών γυναικών, οι οποίες υποχρεώθηκαν σε τεστ για τον ιο ΗIV, στη συνέχεια διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν για πολλούς μήνες.

Τα δικαστήρια απάλλαξαν τις γυναίκες αυτές από τις βαρύτατες κατηγορίες που τους αποδόθηκαν, ενώ πολλές σήμερα βρίσκονται σε διαδικασία αποζημίωσης από το ελληνικό κράτος και προσφυγής σε ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Πολλά ακόμα άτομα, θεωρούμενα ως εκδιδόμενα χωρίς αποδείξεις αλλά και χρηστες ενδοφλεβιων τοξικων ουσιων  και μετανάστες – μετανάστριες, στο πλαίσιο των ρατσιστικών επιχειρήσεων «Ξένιος Δίας» έχουν υποχρεωθεί σε λήψη αίματος, από επίορκους γιατρούς του ΚΕΕΛΠΝΟ για πολλούς μήνες μετά τις αρχικές συλλήψεις και φυλακίσεις γυναικών. Οι γιατροί αυτοί ελέγχονται σήμερα για παράβαση καθήκοντος, ενώ το ΚΕΕΛΠΝΟ ελέγχεται επίσης για αντιδεοντολογική δραστηριότητα.

Η συγκεκριμένη διάταξη, με τα λόγια του επίσημου κειμένου που υπογράφει ο υποτιθέμενος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, αναφέρει επί λέξει:

 

«ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

Καταργούμε την με υπ αριθμ πρωτ. Γ.Π.οικ.39728/30-4-13 απόφαση,

«Κατάργηση Υγειονομικής Διάταξης ΓΥ/39Α»

(ΦΕΚ 1085/Β/30-4-13)

και επαναφέρουμε σε ισχύ την υπ.αριθμ. ΓΥ/39Α Υγειονομική Διάταξη

«Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών  νοσημάτων»

(ΦΕΚ 1002/Β/2012).

 

Καλούμε το λαό να συνειδητοποιήσει ότι η δημόσια υγεία απειλείται σήμερα από τις θανατηφόρες πολιτικές του μνημονίου που κάνουν τους δείκτες υγείας της χώρας μας να καταρρέουν από τη μια (βλέπε αύξηση αυτοκτονιών, βρεφικής θνησιμότητας κ.ο.κ.) και από την άλλη διαλύουν κάθε θεσμό δημόσιας περίθαλψης και θεσπίζουν πολλαπλά εμπόδια στην πρόσβαση στις αποδυναμωμένες αυτές δημόσιες υπηρεσίες σε κάθε ευάλωτη μερίδα της κοινωνίας (ανασφάλιστοι, άνεργοι, μετανάστες). Η Ελληνική κοινωνία  δεν απειλείται σημερα  από κάποιους αποκλεισμένους πληθυσμους που το κράτος θέλει να καταστήσει αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει τις ευθύνες του για τη δραματική επιδείνωση του επιπέδου υγείας του συνόλου του πληθυσμού στη χώρα.

Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί παρά μόνο με δημοκρατικούς τρόπους: όταν δηλαδή όλοι οι πολίτες, αποκτήσουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται αλλά και όταν γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματά όλων και ιδιαίτερα των πλέον ευάλωτων όταν βρίσκονται στη διαδικασία εξετάσεων και παροχης ιατρονοσηλευτικων υπηρεσιων

Κανείς και καμιά δεν πρέπει να καθησυχάζει όταν οι παραβιάσεις γίνονται δήθεν για τα «πρεζόνια» ή για τους φορείς ή νοσούντες και νοσούσες από λοιμώδη νοσήματα,.  Ολες και όλοι πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ίδια αυτά υπουργεία της μνημονιακής βαρβαρότητας που επιδιδονται στο κυνήγι μαγισσών των οροθετικών γυναικών, είναι εκείνα που κόβουν βασικές υπηρεσίες από το λαό, μειώνουν τη χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και ακολουθούν την ανθρωποκτόνα πολιτική των μνημονίων. Όταν φορείς δημόσιας υγείας όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ ή άλλοι αντί να χρησιμοποιούνται για τη στήριξη των πλέον αδυνάτων σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής κρίσης με αναπόδραστες επιπτώσεις στην υγεία τους, αντιθέτως μετατρέπονται σε διεφθαρμένους μηχανισμούς καταστολής, παραβίασης κάθε ιατρικής δεοντολογίας και σκοτεινών συναλλαγών με τα κυκλώματα της παρανομίας και της διαφθοράς, ολοι και ολες πρεπει να ανησυχουμε..

Είναι ντροπή για τον ελληνικό λαό και για τις λαϊκές τάξεις να έχουμε έναν ακροδεξιό και επικινδυνο για τη δημοσια υγεια υπουργό υγείας και μια τέτοια κυβέρνηση. Ο αγώνας πρέπει να είναι καθολικός για να φύγουν αυτοί και τα μέτρα τους.

Από πλευράς μας, θα κάνουμε όλες τις κινηματικές αλλά και νομικές ενέργειες για να ξανακαταργηθεί η υγειονομική διάταξη, με ορίζοντα όλο το φάσμα των υπηρεσιών υγείας που περικόπτονται έως και εξαφανίζονται για τις λαϊκές τάξεις, και παραμένουν ενεργές μόνο για όσους και όσες έχουν να πληρώσουν  πολυτελείς υπηρεσίες.

Αθήνα, 2-7-2013

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΕΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ

 

Share

Εισηγήσεις της εληνικής αποστολής στην Φεμινιστική Συνέλευση του Alter Summit

Στην κρίση απαραίτητη η δράση των Φεμινιστριών

της Βέρας Σιατερλή*

Από την πλευρά της Φεμινιστικής πρωτοβουλίας, θελήσαμε να εντοπίσουμε τα θέματα της βίας κατά των γυναικών με τα οποία ασχολούμαστε συστηματικά και με υπευθυνότητα εδώ και χρόνια.

Η οξεία ανθρωπιστική κρίση,  που επιβάλλεται από την πλουτοκρατική ολιγαρχία στην Ευρώπη πλήττει διπλά στη ζωή τις γυναίκες  γιατί οι περικοπές ενισχύουν τις ανισότητες ανάμεσα στα δύο φύλα και επιτίθενται, σε ό,τι από χρόνια  με αγώνες κατέκτησε το φεμινιστικό κίνημα.

Οι πολιτικές αποδόμησης του κοινωνικού κράτους, και οι ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων υπηρεσιών καταπατούν τα βασικά μας δικαιώματα με συνέπεια η πρόσβαση στην πρόληψη της υγείας (μαστογραφία, ΡΑΡ test κλπ) να γίνεται απρόσιτη, καθώς οι ανασφάλιστοι στην Ελλάδα είναι ενάμιση εκατομμύριο περιλαμβανομένων και των μεταναστών δηλαδή σχεδόν το 20%.  Επίσης τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών γνωρίζουν σημαντική οπισθοχώρηση, (τοκετός και επίδομα τοκετού προγεννητική πρόληψη και υγεία).

Η συρρίκνωση των υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, οι οποίες γυναικοκρατούνται,έχει επίσης ως αποτέλεσμα την απώλεια πλήθους θέσεων εργασίας παράλληλα με την απώλεια της κοινωνικής προστασίας των εξυπηρετουμένων ομάδων (βοήθεια στο σπίτι, παιδικοί σταθμοί κ.λπ.). Έτσι οι γυναίκες, καλούνται να καλύψουν το κενό, που προκαλείται από την κατάργηση των κοινωνικών παροχών, σαν απλήρωτη εργασία φροντίδας, σε μια απώλεια δικαιωμάτων και κεκτημένων.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις οξύνεται η βία κατά των γυναικών και η προϋπάρχουσα πατριαρχική νοοτροπία ελέγχου του σώματος των γυναικών για την άσκηση εξουσίας.

Το αίτημα των γυναικείων οργανώσεων, για δομές στήριξης και κοινωνική αρωγή, στις γυναίκες θύματα της βίας, δεν βρίσκει ανταπόκριση, αφού τα περισσότερα καταφύγια έχουν ήδη κλείσει.

Σε τέτοιες συνθήκες, η σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της εργασίας είναι δυσκολότερο να αντιμετωπισθεί και τα δικαιώματά μας, στην άδεια κύησης και λοχείας, καταπατιούνται αφού απολύονται γυναίκες που κυοφορούν ή δεν προσλαμβάνονται όσες θεωρούνται σε αναπαραγωγική ηλικία.

Η ενδοοικογενειακή βία αναδεικνύεται πρωταθλήτρια ανάμεσα σε άλλες μορφές βίας και με τις περικοπές στην χρηματοδότηση ή και την εξαφάνιση των δομών φροντίδας για τα θύματα βίας οδηγεί συχνά στην ατιμωρησία των ενόχων.

Όπως και άλλα κοινωνικά κινήματα, οι φεμινίστριες πλήττονται σε μια δημοκρατία που παραβιάζεται και οδηγείται στην άνοδο των συντηρητικών, φασιστικών, σεξιστικών κινημάτων και της κρατικής καταστολής.

Ένας  πρόσφατος αγώνας μας αφορά την αθώωση των οροθετικών γυναικών οι οποίες συνελήφθησαν με απόφαση Λοβέρδου – Χρυσοχοίδη, υποβλήθηκαν από το ΚΕΕΛΠΝΟ σε υποχρεωτική λήψη αίματος για εξέταση και παραπεμφθήκαν στη δικαιοσύνη για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη».

Καταγγείλαμε την υγειονομική διάταξη “Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων” στην οποία βασίστηκε η αναγκαστική λήψη αίματος, δίωξη, φυλάκιση αλλά προπάντων διαπόμπευση 27 οροθετικών γυναικών στα τέλη Απρίλη και Μάη του 12.

Απαιτήσαμε απάντηση στο εύλογο ερώτημα:  ότι αν διώκονται οι γυναίκες ως φορείς του ιού, γιατί δεν διώκονται και οι πελάτες;

Περισσότερες οργανώσεις και άτομα αντισταθήκαμε, καταγγείλαμε και συμμετείχαμε στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών, συμβάλαμε με την οικονομική μας ενίσχυση, δημοσιοποιήσαμε την βαριά αυτή παραβίαση δικαιωμάτων των γυναικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συνδιοργανώσαμε και συμμετείχαμε στις δύο δημόσιες και μαζικές εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας στα δικαστήρια στις 2 Μαΐου και στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου.

Με συστηματικές επισκέψεις στις φυλακές, αλλά και στο  υπουργείο και παρουσία  στους δικαστικούς αγώνες συμπαρασταθήκαμε ηθικά και υλικά στις συλληφθείσες στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησής τους. Τέλος οι αστήριχτες κατηγορίες κατέπεσαν και οι κατηγορούμενες αθωώθηκαν.

Είμαστε περήφανες γιατί με τους αγώνες μας ενάντια σ’ αυτή τη βαρβαρότητα, δικαιωθήκαμε. Πιστεύουμε ότι το υπουργείο αναγκάστηκε και κατάργησε την υγειονομική διάταξη. Θεωρούμε την κατάργηση αυτή σημαντική νίκη της δράσης μας.

Από 1η Οκτωβρίου και για  8 μήνες τώρα λειτουργεί το «φύλο συκής» η πολύ πετυχημένη ηλεκτρονική εφημερίδα μας. Στόχος μας δεν είναι μόνο η παρουσίαση των φεμινιστικών δραστηριοτήτων αλλά τα γενικότερα ζητήματα των γυναικών η πολύπλευρη παρουσία τους στο δημόσιο χώρο, η δημιουργικότητά τους και οι αναζητήσεις τους.

Μια σημαντική δράση που συντονίστηκε με την μεγάλη συμβολή του Φύλου Συκής ήταν η διαδήλωση στην Ξάνθη για το βιασμό- δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, που μέχρι τότε τον κάλυπτε η σιωπή. Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης και πολλές άλλες οργανώσεις από την Ελλάδα πραγματοποιήσαμε μαζική πορεία για τις 9 Μάρτη στην Ξάνθη.

Επίσης καταγγέλλουμε τια συστηματικές διώξεις των διεμφυλικών γυναικών αλλά και αγωνιζόμαστε από κοινού με τις ΛΟΑΤ οργανώσεις για τα αιτήματά τους.

Τέλος  συμπαραστεκόμαστε στον δύσκολο αγώνα που διεξάγουν οι γυναίκες στις Σκουριές ενάντια στην κρατική καταστολή, για να σώσουν τη γη και το μέλλον τους από βέβαιη οικολογική καταστροφή.

Πιστεύουμε ότι οι γυναίκες πρωτοστατούν στα κινήματα και στους δρόμους ενώ δεν εκπροσωπούνται στο δημόσιο λόγο. Δίνουμε βήμα λοιπόν στην καλεσμένη του κινήματος από την Ιερισσό ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού η οποία θα αναφερθεί στις συγκρούσεις και τα αιτήματά τους

Στις προτεραιότητές μας είναι η αλληλεγγύη προς τις  μετανάστριες που υφίστανται τη μεγαλύτερη βία: ως οι χαμηλότερα αμειβόμενες, ως γυναίκες και ως μετανάστριες.

 

Οι ελληνικές φεμινιστικές οργανώσεις προτείνουν στην οργανωτική επιτροπή τις παρακάτω ημερομηνίες και δράσεις προκειμένου να τις εντάξει στο πανευρωπαϊκό πρόγραμμα του Alter Summit:

Προτάσεις για δράσεις από την Φεμινιστική Συνέλευση

25η Νοέμβρη ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών διαδηλώσεις σε όλη την Ευρώπη

  • διαμαρτυρία κατά της έμφυλης βίας σε δημόσιους χώρους Υπουργία ή υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας.
  • αιτήματα προς το κράτος για καταφύγια και δομές στήριξης των θυμάτων βίας που καταργήθηκαν ή δεν χρηματοδοτούνται λόγω λιτότητας αυστηροποίηση των ποινών των κακοποιητικών ατόμων
  • εκδηλώσεις με ομιλίες για την ενθάρρυνση των γυναικών να σπάσουν τη σιωπή, ανάδειξη του εύρους του φαινόμενου, προβολή του ρόλου της λιτότητας στην όξυνση του προβλήματος.

8η Μάρτη διαδήλωση και εκδηλώσεις για τα τις  επιπτώσεις της κρίσης στην εργασία:

  • ανεργία
  • επισφάλεια
  • σεξουαλική παρενόχληση στους χώρους εργασίας
  • απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης
  • μη πρόσληψη κατά τις αναπαραγωγικές ηλικίες

διαρκή καμπάνια για τα δικαιώματα στην υγεία και την αναπαραγωγική υγεία των γυναικών

 

*Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

Δικαιώματα των γυναικών και σύγχρονα διακυβεύματα

της Άννας Βουγιούκα*

Στόχος της εισήγησής μας είναι να συμβάλουμε στη δημιουργία κοινών τόπων συνάντησης των γυναικών της Ευρώπης, προκειμένου να αναδειχθεί ένα διαφορετικό παράδειγμα αντίστασης, αλληλεγγύης, δράσης και άρθρωσης πολιτικών και φεμινιστικών αιτημάτων. Η συμμετοχή μας στη Φεμινιστική Συνέλευση του Alter Summit, συνιστά ένα άνοιγμα ώστε από τη συμμετοχή, τη δικτύωση και τη συνεργασία σε εθνικό επίπεδο να περάσουμε στην κοινή δράση των φεμινιστικών κινημάτων της Ευρώπης.

Από άκρη σε άκρη σε ολόκληρη την Ευρώπη, συνιστά κοινό τόπο ότι στο πλαίσιο των πολιτικών λιτότητας και της εφαρμοζόμενης δημοσιονομικής προσαρμογής αγνοήθηκε παντελώς η επίδραση της οικονομικής κρίσης στις ανισότητες φύλου και στα κεκτημένα δικαιώματα των γυναικών. Μέσα σε ένα περιβάλλον γενικής υποχώρησης των δημοκρατικών, κοινωνικών και εργασιακών κατακτήσεων στην Ευρώπη και κοινωνικής οπισθοδρόμησης, η ισότητα των φύλων και η χειραφέτηση των γυναικών απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από τα οράματα και τους στόχους του φεμινιστικού κινήματος. Γι’ αυτό και έχει τόσο μεγάλη σημασία σήμερα η ανανέωση και κυρίως η ριζοσπαστικοποίηση της φεμινιστικής ατζέντας και η ενδυνάμωση της φωνής των γυναικών σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Ένα κεντρικό ζήτημα, επομένως, είναι να ανατρέψουμε τις αρνητικές επιπτώσεις που έχουν οι πολιτικές αυτές στην ισότητα των φύλων και στα δικαιώματα των γυναικών – ως πολιτισσών, εργαζομένων και κοινωνικά δρώντων υποκειμένων. Επίσης, θα πρέπει να ανατρέψουμε μια άλλη, εξαιρετικά σημαντική συνέπεια της κρίσης που επίσης συνδέεται με την άρση των δικαιωμάτων των γυναικών: η αναπαραγωγή των υφιστάμενων ανισοτήτων συνυπάρχει και διαπλέκεται με τη δημιουργία νέων έμφυλων ανισοτήτων. Συμπυκνώνοντας τα σημαντικότερα αιτήματα της φεμινιστικής ατζέντας, θα λέγαμε ότι αφορούν τα εξής:

Καταρχήν την κοινή δράση για την άσκηση πίεσης στις κυβερνήσεις, τα όργανα της Ε.Ε. και στην τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, Ε.Ε.) με στόχο την άμεση αντιμετώπιση των αρνητικών επιπτώσεων της λιτότητας στην ισότητα των φύλων. Επομένως, επειδή ένα μέρος της κοινής δράσης και των διεκδικήσεών μας κατευθύνονται στις κυβερνήσεις και στα όργανα της Ε.Ε., απαιτείται μεγαλύτερη συσπείρωση και αποτελεσματικότερος συντονισμός, ώστε να προτάξουμε τα κοινά μας αιτήματα για τα δικαιώματα των γυναικών και εντός κάθε χώρας, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Κατά δεύτερον, την άμεση συνεργασία, τη δικτύωση και την κοινή δράση των εναλλακτικών κινημάτων, δικτύων αλληλεγγύης, ομάδων αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης, συνδικαλιστικών οργανώσεων και ΜΚΟ, ιδιαιτέρως των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, σε ευρωπαϊκό επίπεδο με δύο στόχους: Αφενός τον σχεδιασμό δράσεων και την ανταλλαγή εμπειριών και πρακτικών σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για την ενίσχυση της αυτοδύναμης δράσης και της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ανεξαρτησίας και ενδυνάμωσης των γυναικών. Αφετέρου, την υλοποίηση κοινών πρωτοβουλιών σε συνεργασία με άλλα κινήματα πολιτών, ΜΚΟ και συνδικαλιστικές οργανώσεις, κινήσεις και ομάδες αλληλεγγύης, εναλλακτικές και κοινωνικές επιχειρήσεις, κ.λπ. για να εμπλουτιστεί η ατζέντα τους με φεμινιστικά αιτήματα και διεκδικήσεις για την ισότητα των φύλων και τα κοινωνικά, εργασιακά και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών.

Επειδή οι απαιτήσεις των καιρών δεν είναι μόνο επιτακτικές αλλά και αρκετά περίπλοκες, θεωρούμε ότι η δικτύωση και η συνεργασία με σκοπό την ανταλλαγή εμπειριών και τεχνογνωσίας για τον τρόπο οργάνωσης της αντίστασης και της δράσης μας αποτελούν το πρώτο βήμα. Να δημιουργήσουμε έναν κοινό τόπο συνάντησης των γυναικών της Ευρώπης που θα μπορούσε να γίνει το παράδειγμα για ένα μοντέλο αντίστασης, αλληλεγγύης, άρθρωσης πολιτικών και φεμινιστικών αιτημάτων και κυρίως ένα καινοτόμο μοντέλο δράσης των γυναικών της Ευρώπης.

Επομένως, σε πρώτη φάση, θα μπορούσαμε στο πλαίσιο του Alter Summit να δημιουργήσουμε μια Διαδικτυακή Φεμινιστική Πλατφόρμα με βασικές θεματικές ενότητες της φεμινιστικής ατζέντας (π.χ., φτώχεια – απασχόληση – υγεία – έμφυλη βία – συμμετοχή στην πολιτική), προτείνοντας τη συμμετοχή όσο το δυνατόν περισσότερων φεμινιστικών ομάδων, κινημάτων και γυναικείων οργανώσεων ή ΜΚΟ από κάθε χώρα, και με βάση την ειδική εμπειρία και τεχνογνωσία κάθε μιας να αρχίσουμε να διαμορφώνουμε βασικές προτεραιότητες και αιτήματα για τις γυναίκες της Ευρώπης σε μια κοινή βάση. Αναφέρουμε ενδεικτικά το παράδειγμα του VDAY και της φετινής καμπάνιας με τίτλο One Billion Rising, που διοργανώθηκε τον Φεβρουάριο του 2013 σε παγκόσμια κλίμακα και είχε τεράστια επιτυχία. Βασικό εργαλείο για τη μοναδική αυτή κινητοποίηση κατά της βίας κατά των γυναικών ήταν το διαδίκτυο, που διέδωσε το τραγούδι και τον χορό ως μέσα “εξέγερσης” και ευαισθητοποίησης και κατάφερε να ξεσηκώσει και να ενώσει γυναίκες, νεαρά κορίτσια και άνδρες σε παγκόσμια κλίμακα κατά της έμφυλης βίας1. Στο πλαίσιο της Πλατφόρμας μπορούμε να ορίσουμε τακτικές (θεματικές), συναντήσεις, είτε διαδικτυακά (π.χ. μία φορά τον μήνα), είτε οργανώνοντας φεμινιστικές συνελεύσεις και εργαστήρια σε διαφορετικές χώρες (π.χ. μία φορά τον χρόνο). Επίσης, μπορούμε να διοργανώσουμε και online συζητήσεις κατά το παράδειγμα της συζήτησης που οργανώθηκε για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών και κοριτσιών από το Wikigender, το Breakthrough, το End Violence Against Women (EVAW), το Partners for Prevention, το Womankind Worldwide και το υπουργείο Εξωτερικών της Φινλανδίας2.

Σε καμία περίπτωση το διαδίκτυο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την άμεση, ενεργητική και ζωντανή συμμετοχή των γυναικών στο φεμινιστικό ή στα άλλα κινήματα πολιτών. Μπορεί όμως να μειώσει τις γεωγραφικές αποστάσεις και το κόστος των μετακινήσεων και να συμβάλει στη δικτύωση, την ανταλλαγή εμπειριών και τεχνογνωσίας και την ενίσχυση της κοινής δράσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.

Μια άλλη πρόταση, βασισμένη στην πολυετή εμπειρία του Κέντρου Διοτίμα, αφορά την πανευρωπαϊκή δικτύωση των φεμινιστικών και γυναικείων ΜΚΟ στη βάση τριών αλληλένδετων και συμπληρωματικών λειτουργιών ή κατευθύνσεων που μπορεί να συμβάλει στα εξής:

Α) Άμεση επαφή και εμπλοκή με το πεδίο και ενεργητική υποστήριξη των γυναικών με ποικίλους τρόπους. Για παράδειγμα, παροχή υποστηρικτικών και συμβουλευτικών υπηρεσιών, υποστήριξη σε θύματα έμφυλης βίας, σε άνεργες, σε γυναίκες που χρειάζονται νομική υποστήριξη ή πληροφόρηση για θέματα δικαιωμάτων, συνηγορία για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων που παραβιάζονται, παραπομπή σε αρμόδιους φορείς, ενδυνάμωση, υποστήριξη για την αναζήτηση εργασίας και την ένταξη στην απασχόληση και στην αυταπασχόληση, αναβάθμιση δεξιοτήτων κ.λπ.

Β) Στενότερη συνεργασία των φεμινιστικών και γυναικείων ΜΚΟ με κοινωνικά δίκτυα, κινήματα αλληλεγγύης, ομάδες αυτοοργάνωσης, κ.λπ. που δημιουργούνται ή λειτουργούν σε κάθε χώρα, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο στη βάση κοινών δράσεων για θέματα αιχμής (πχ. φτώχεια και κοινωνικός αποκλεισμός, Ευρωπαϊκό Δίκτυο Κατά της Φτώχειας / ΕΑΡΝ, πρόληψη της βίας κατά των γυναικών, υγεία και αναπαραγωγικά δικαιώματα γυναικών, απασχόληση και εργασιακά δικαιώματα, κ.λπ.).

Γ) Πραγματοποίηση ερευνών και μελετών για θέματα φύλου και ισότητας και δικτύωση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο για την ανταλλαγή στοιχείων, συμπερασμάτων, προτάσεων, προσεγγίσεων και μεθοδολογιών κ.λπ. Από την εμπειρία του ΚΓΜΕ Διοτίμα στην Ελλάδα διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε αξιόπιστα ή επίκαιρα ποσοτικά και ποιοτικά στοιχεία για μια σειρά ζητήματα και τομείς που αφορούν τις έμφυλες ανισότητες και διακρίσεις στις συνθήκες της κρίσης. Η συλλογή και η επεξεργασία στοιχείων για την κατάσταση των γυναικών, είτε αφορά τη μικροκλίμακα, είτε αφορά ειδικότερα θέματα, είναι αναγκαίες για την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, αλλά και για την αποτελεσματικότερη διαμόρφωση της φεμινιστικής ατζέντας με επίκαιρα και ρηξικέλευθα αιτήματα που θα βρίσκονται σε άμεση διασύνδεση με τις φωνές, τις ανάγκες και τα αιτήματα των γυναικών.

Θεωρούμε ότι εκτός από τις απώλειες των κατακτήσεών μας, η συγκυρία έχει ανοίξει δρόμους για νέες μορφές αντίστασης και διεκδίκησης “από τα κάτω”, στη βάση τοπικών ή και θεματικών συσπειρώσεων και κινημάτων αλληλεγγύης και έχει αναδείξει διαφορετικούς, πιο άμεσους, πιο οικείους και πιο δυναμικούς τρόπους αντίστασης και διεκδίκησης. Έχει εμπλουτίσει τα προτάγματα και τα αιτήματα των κινημάτων με τη φωνή και τον πολιτικό λόγο των γυναικών, ανατρέποντας συχνά στερεότυπες αντιλήψεις όχι μόνο για το φύλο, αλλά και για τους τρόπους αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και καθημερινής αντίστασης και φέρνοντας στο προσκήνιο ανατρεπτικές διαστάσεις των διεκδικήσεων. Διαστάσεις που κινούνται πέρα από στενά συνδικαλιστικά και οικονομικά αιτήματα και μετακινούν την πολιτική ατζέντα σε μια συνολικότερη αμφισβήτηση του νεοφιλελεύθερου και αυταρχικού καπιταλιστικού παραδείγματος και της ανάπτυξης που ταυτίζεται με οικολογική καταστροφή και τη χρήση της φύσης ως οικονομικού πόρου.

Το φεμινιστικό κίνημα της Ευρώπης μπορεί και πρέπει να αξιοποιήσει την εμπειρία και τις νέες μορφές αντίστασης και διεκδίκησης, να αμφισβητήσει παράλληλα μια εκ νέου χρησιμοποίηση των γυναικών ως εφεδρικό στρατό για την αναπλήρωση της υποχώρησης του κοινωνικού κράτους και της συρρίκνωσης της αγοράς εργασίας, την αναπαραγωγή του έμφυλου κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό ενεργά στην άρση των συνεπειών της λιτότητας στις έμφυλες ανισότητες, στον αυταρχισμό και τις φασιστικές αντιλήψεις που έχουν απλωθεί επικίνδυνα στην Ευρώπη. Μπορεί και πρέπει να πιέσει για την κατάργηση των συντηρητικών, νεοφιλελεύθερων και αυταρχικών πολιτικών που επιχειρούν να ανατρέψουν τα κατακτημένα δικαιώματα των γυναικών και να επιβάλουν με πολύ δριμύτερους όρους πατριαρχικές, σεξιστικές και φασιστικές αντιλήψεις. Η ισότητα των φύλων – όλων των φύλων – και ο φεμινισμός συνιστούν αδιαπραγμάτευτη διάσταση του αγώνα και των διεκδικήσεών μας για μια Ευρώπη των λαών

 

*Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών – Διοτίμα

 

1. Βλέπε αναλυτικότερα: http://www.onebillionrising.org/home

2. Σκοπός της διαδικτυακής συζήτησης ήταν να καταγραφούν οι ποικίλες απόψεις και προσεγγίσεις που προκύπτουν από την εμπειρία στο πεδίο και αφορούν τους τρόπους με τους οποίους μπορούμε να μετασχηματίσουμε τα κοινωνικά πρότυπα και τις αντιλήψεις προκειμένου να έχει αποτέλεσμα η πρόληψη της βίας κατά των γυναικών.

Βλέπε: Wikigender, Transforming social norms to prevent violence against women and girls Synthesis of the Wikigender online discussion.

http://www.wikigender.org/index.php/Wikigender_Polls

 

 

Share

Η ΕΡΤ είναι και θα παραμείνει ανοιχτή

Ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

Ως Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών δηλώνουμε την αντίθεσή μας στο πραξικόπημα της κυβέρνησης να κλείσει τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση, απολύοντας 2.700 εργαζόμενους και εργαζόμενες σε όλη την Ελλάδα.

Συμμετέχουμε στον αγώνα για την ανάκληση αυτής της απόφασης με καθημερινή παρουσία στο κατειλημμένο κτίριο και αγωνιζόμαστε μαζί με τους εργαζόμενους και εργαζόμενες της ΕΡΤ.

Ο έντονος σεξισμός, η ομοφοβία και η υποτίμηση των γυναικών σε διάφορα καθημερινά προγράμματα που παρουσιάζονται σε ιδιωτικά κανάλια δεν διέπει τα προγράμματα της ΕΡΤ, που σε γενικές γραμμές είναι πιο ποιοτικά. Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο σεξισμός και η ομοφοβία απουσιάζει και από την ΕΡΤ, αλλά πως είναι λιγότερο έντονος, ενώ  σε περιπτώσεις που παρουσιάστηκαν σεξιστικές εικόνες ή συμπεριφορές έχουμε διαμαρτυρηθεί με θετικά αποτελέσματα. Αυτός ο χαρακτήρας καθώς και η δυνατότητα κοινωνικής παρέμβασης/ελέγχου αποτελεί πάγιο στοιχείο κάθε δημόσιας Ραδιο/Τηλεόρασης, παρά τις όποιες ελλείψεις/αδυναμίες.

Αν δε, δημιουργηθεί το νέο σχήμα που προβλέπει η κυβέρνηση, τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια που θα ισχύσουν θα υπονομεύσουν κάθε δυνατότητα δημοκρατικής λειτουργίας και εντέλει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα.

Να τονίσουμε ακόμα ότι στην ΕΡΤ η πλειοψηφία των εργαζομένων είναι γυναίκες, με μισθούς ίσους με τους αντίστοιχους των ανδρών συναδέλφων, όπως προβλέπει ο νόμος. Βεβαίως κι εδώ παρατηρείται ο κατά φύλο καταμερισμός σε ειδικότητες, πράγμα που ανοίγει την ψαλίδα της μισθολογικής ανισότητας, αν και συνολικά μικρότερη. Αν και η ανέλιξη σε θέσεις ευθύνης δεν είναι ικανοποιητική, βρίσκεται σίγουρα σε καλύτερο βαθμό από άλλες υπηρεσίες του δημοσίου ή των ΔΕΚΟ.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι οι μοναδικές – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – εκπομπές όπου ακουγόταν η φωνή των μεταναστών και προσφύγων και ειδικά των μεταναστριών και των προσφυγισσών στην Ελλάδα, όπως και άλλων διακριτών (και όχι “ευάλωτων”) ομάδων, όπως των ΑμεΑ ήταν εκείνες της δημόσιας τηλεόρασης. Η σιγή της ΕΡΤ θα σηματοδοτεί μια δυσβάστακτη απουσία των διακριτών ομάδων από τα ΜΜΕ και αφήνει ελεύθερο το πεδίο στα εκκολαπτόμενο αυγά του φιδιού να ποτίσουν την κοινωνική ζωή με το δηλητήριο τους.

Στο πλαίσιο της συμμετοχής μας στο  Alter Summit ερχόμαστε σε συντονισμό για την υπεράσπιση όλων των δημόσιων αγαθών μαζί με πολλά κινήματα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ήδη, στην Ευρώπη οι οργανώσεις που μετέχουν στο Alter Summit παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αλληλεγγύη προς τον αγώνα της ΕΡΤ.

Η βελτίωση των δημοσίων υπηρεσιών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αντίστροφη πορεία από αυτήν που ακολουθεί η κυβέρνηση, με κυρίαρχο στοιχείο τον δημοκρατικό προσανατολισμό και εργαλείο τον κοινωνικό έλεγχο. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει να προχωρήσει και η ΕΡΤ, η οποία ενίοτε λειτουργεί ως ιμάντας μεταβίβασης της κυβερνητικής πολιτικής και προπαγάνδας. Η κυβέρνηση -σημερινή και οι προηγούμενες- ευθύνεται για κάθε κακοδιοίκηση και οικονομικές ατασθαλίες, αφού διορίζει τα διευθυντικά στελέχη και για όλες τις πράξεις παρανομίας και χρηματισμού, επομένως είναι ακατάλληλη για να αναδιαρθρώσει την δημόσια ραδιοτηλεόραση.

14/06/2013

 

Πηγή: Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες και η πατριαρχία στον αγώνα της ΕΡΤ

Όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ!

Share