Subscribe via RSS Feed

Tag: "σώμα"

«Ντυθείτε κυρία μου αλλά ντυθείτε σωστά»: Ο στηθόδεσμος ως τέχνημα στον γυναικείο τύπο

gender and technology5

Προερχόμενοι και προερχόμενες από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, οι συγγραφείς των παρακάτω κειμένων συναντηθήκαμε ως συμφοιτητές και συμφοιτήτριες του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας, διατμηματικού μεταπτυχιακού μεταξύ των τμημάτων Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Κατά το εαρινό εξάμηνο της χρονιάς 2016-2017, παρακολουθήσαμε το σεμινάριο Φύλο και Τεχνολογία, με καθηγήτρια την κ. Μαρία Ρεντετζή. Έχοντας μελετήσει, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, ποικιλία άρθρων σχετικά με το ζήτημα, επέλεξε ο καθένας και η καθεμιά μας το θέμα της εξαμηνιαίας εργασίας του. Εξαίρεση αποτελεί η Θέμις Κανετάκη, της οποίας το θέμα αποτελεί μέρος διπλωματικής εργασίας. Οι εργασίες αυτές παρουσιάστηκαν στις 8 Νοεμβρίου 2017 σε ημερίδα που διοργανώθηκε στη σχολή ΙΦΕ και είχε τίτλο Σουτιέν, Γυναικολογικές Καρέκλες και Πλυντήρια: Τι σχέση έχει το φύλο με την τεχνολογία. Περιλήψεις των εργασιών αυτών παρουσιάζονται στα παρακάτω κείμενα.

***

«Φορώ μετάξι – η κάλυψη προς αποκάλυψη –

Γιατί μετάξι είναι αυτό που θέλω να σκέφτεσαι.

Μα τ’ αποστρέφομαι το ρούχο. Είναι υπερβολικά απαιτητικό.»

Anne Sexton – Το στήθος

της Θέμις Κανετάκη[1]

«Ντυθείτε κυρία μου αλλά ντυθείτε σωστά» προέτρεπε μια διαφήμιση το 1965 τις αναγνώστριες του περιοδικού «Γυναίκα». Στο κείμενο αυτό μελετώ τον τρόπο που δομείται το γυναικείο σώμα μέσα από την τεχνολογία του σουτιέν κατά τη δεκαετία 1960-1970, με τον τρόπο που αποτυπώνεται στο περιοδικό «Γυναίκα».[2] Το συγκεκριμένο περιοδικό, κυκλοφορεί το πρώτο του τεύχος την 1η Φεβρουαρίου του 1950, με εκδότη τον Ευάγγελο Τερζόπουλο. H γκάμα θεμάτων είναι μεγάλη, όπως μαγειρική, νοικοκυριό, μόδα, συμβουλές πλεξίματος, παιδαγωγικά ζητήματα, θέματα σχετικά με την κοινωνική θέση της γυναίκας, ψυχαγωγία και τέχνη. Το αναγνωστικό κοινό ήταν κυρίως γυναίκες αστές, μεσοαστές, αλλά και λίγες, χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων, λόγω του χαμηλού κόστους του περιοδικού. Σε σχέση με τον υπόλοιπο γυναικείο έντυπο τύπο αποτελούσε δείγμα αρκετά προοδευτικό. Η κυκλοφορία του έφτανε τα τριάντα χιλιάδες τεύχη.

Τη δεκαετία του 1960, είναι ήδη εμφανής η αστικοποίηση ενός μεγάλου κομματιού της ελληνικής κοινωνίας˙ ενώ είναι σαφής μια τάση εξευρωπαϊσμού. Το 1961 η Ελλάδα εισέρχεται στην Ε.Ο.Κ., με άμεση απόρροια τη διευκόλυνση εισαγωγών ευρωπαϊκών προϊόντων και κατ’ επέκταση και των σουτιέν. Το γεγονός αυτό γίνεται άμεσα εμφανές και σε αρκετές διαφημίσεις που χαρακτηριστικά αναφέρουν: «εισαγωγή U.S.A.», «ευρωπαϊκά υλικά», διαφημίσεις εισαγωγών ευρωπαϊκών εταιρειών κ.ά. Αυτό που προκαλεί τεράστιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι η εισροή βιομηχανοποιημένων στηθόδεσμων αυτή την εποχή, συνδυάζεται με μια έντονη ρητορεία τόσο γύρω από την κομψότητα όσο και γύρω από την τεχνολογική αρτιότητά τους (βλ. εικόνα 1).  Το βιομηχανοποιημένο εσώρουχο έρχεται πραγματικά να ανταγωνιστεί τα εσώρουχα που παράγουν οι μοδίστρες της εποχής, παραγκωνίζοντάς τες. Η προώθηση του βιομηχανοποιημένου εσώρουχου, φτάνει σε τέτοια έκταση που αποτελεί εχέγγυο της κομψής εμφάνισης, κάνοντας εμφανές το πέρασμα από την υφάντρα στο βιομηχανοποιημένο κόσμο των εσωρούχων. Έτσι, γύρω από το σουτιέν δημιουργείται μια βιομηχανία με εξαιρετικά μεγάλο κύκλο παραγωγής. Παράλληλα, δημιουργούνται νέες θέσεις εργασίας και στον τριτογενή τομέα, κυρίως μέσα από τα «καταστήματα νεωτερισμού», που κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους.

1. Το σουτιέν ως επιστημονικό και τεχνολογικό επίτευγμα

Μέσα από τις διαφημίσεις και τα σχετικά άρθρα του περιοδικού «Γυναικά», το σουτιέν παρουσιάζεται όχι ως ένα απλό εσώρουχο, αλλά ως ένα τέχνημα, που αποκρυσταλλώνει τη «μοντέρνα» τεχνολογία· σε αντίθεση με αυτήν του κορσέ, που παρουσιάζεται ως απαρχαιωμένη.[3]

Η συγκεκριμένη ορολογία των εξαρτημάτων του σουτιέν (όπως οι μπανέλες), τα διάφορα υλικά που χρησιμοποιούνται (όπως τα υφάσματα), αλλά και όσοι απασχολούνται για την κατασκευή του (όπως γιατροί), δημιουργούν ένα ολόκληρο δίκτυο όρων αλλά και σχέσεων μεσολαβημένων από την αντικειμενική ματιά της τεχνοεπιστήμης.

Συναντάμε συχνά το τρίπτυχο: ανθεκτικότητα, ποιότητα, γραμμή, το οποίο εξασφαλίζεται βάσει των διαφημίσεων από την «καινοτόμα» τεχνολογία. Όλη αυτή η τεχνολογία εγγυάται την ομορφιά, τη σωστή θέση του στήθους, την άρτια εμφάνιση και την υγεία της γυναικείας σιλουέτας. Παράλληλα, βλέπουμε αρκετές διαφημίσεις να νουθετούν τις γυναίκες να μην κάνουν απερίσκεπτη εκλογή εσώρουχου, διότι μπορεί να καταλήξει σε καταστροφή του σώματος. Επομένως, η τεχνολογία αυτή έρχεται και ως εγγυήτρια της διατήρησης ενός καλού σώματος.

Οι διαφημίσεις των σουτιέν χρησιμοποιούν τον επιστημονικό λόγο με βασικό άξονα την υγεία και την εργονομικότητα

Η ανάλυση των διαφημίσεων αναδεικνύει μια βαθιά αλλαγή στην έννοια της υγιεινής. Σε αντίθεση με την προηγούμενη περίοδο, που ο κορσές χρησιμοποιούνταν καθημερινά και δίχως να πλένεται, τώρα το σουτιέν έρχεται ως υγειονομική επιλογή, καθαρή και επιστημονικά ελεγμένη. Χαρακτηριστικά αυτής της αλλαγής είναι δυο άρθρα που δημοσιεύονται το  1963[4] και αναδεικνύουν  μια νέα βάση υγειονομικής ρουτίνας: Η γυναίκα παροτρύνεται να έχει τουλάχιστον δυο στηθόδεσμους και δύο λαστέξ, έτσι ώστε να μπορεί εύκολα να πλένει το ένα ενώ φοράει το άλλο. Γίνεται χρήση εξειδικευμένης ορολογίας, όπως τα οξέα του ιδρώτα, τα οποία δε θα πρέπει να παραμένουν για καιρό στο ύφασμα, διότι αλλοιώνουν την ανθεκτικότητα των εσωρούχων. Μετά από τρεις με τέσσερις χρήσεις, θα πρέπει να πλένονται και να φοριούνται εναλλάξ. Η ρητορεία γύρω από την εργονομικότητα, αναπτύσσεται κυρίως στους άξονες της ευκολίας-άνεσης και της διευκόλυνσης της αναπνοής. (βλ. εικόνα 1)

kanetaki6

Εικόνα 1 (Τεύχος 294, 26.04.1961)

kanetaki10

Εικόνα 2 (Τεύχος 377, 01.07.1964)

Σε πολλές διαφημίσεις της εποχής, όπως προαναφέρθηκε, το σουτιέν αντιμετωπίζεται ως ένα καινοτόμο τέχνημα. Γίνονται αναφορές σε διάφορες υλικότητές του (όπως τα ειδικά ελαστικά), σε σημεία του σώματος μέσα από μια επιστημονίζουσα ρητορεία, ενώ συχνά παρατηρείται η ύπαρξη ενός σημείου που απεικονίζει μεγεθυμένο το εσωτερικό του σουτιέν, ως μια κλεφτή ματιά στο «μαύρο κουτί» του τεχνήματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παραπάνω διαφήμιση (2), όπου γίνεται χρήση εκφράσεων όπως «παρέχει κοντρόλ». Έτσι το τεχνολογικό αυτό επίτευγμα, έρχεται να τιθασεύσει το σώμα, ελέγχοντάς το και δίνοντας του την ιδανική μορφή.

Χαρακτηριστικό είναι και ένα άρθρο της εποχής που συμπυκνώνει τις παραπάνω παρατηρήσεις, με τίτλο: «Πάντα κομψή, πάντα άψογη με… τα κατάλληλα ‘ντεσσού’»:[5]

«Το μελετημένο κόψιμο, οι σωστές ντεκούπ, οι πένσες, η μεγάλη ποικιλία υλικών, τα σοφά τεχνάσματα, στην αποκλειστική υπηρεσία του γυναικείου σώματος, τα διάφορα μοντέλλα, που ακολουθούν πιστά τις προσταγές της «Ωτ Κουτύρ», όλ’ αυτά του επιτρέπουν να μας χαρίση μια σιλουέττα που πλησιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο εκείνη που απαιτεί η μόδα. Τις… πονηριές αυτές δεν μπορούν ευτυχώς να τις καταλάβουν οι αθώοι άρρενες…παρατηρηταί, που θαυμάζουν μόνο την πλαστικότητά μας και διερωτώνται, πως είναι δυνατόν να προσαρμόζεται κάθε φορά η γυναικεία σιλουέττα τόσο εύκολα στις απαιτήσεις της άστατης αυτής θεάς…».

Τέλος, μπορούμε να αναφερθούμε σε ένα παραλληλισμό του στηθόδεσμου με την επιστημονική επικαιρότητα, όπως αποτυπώνεται στην παρακάτω διαφήμιση.

kanetaki11

Εικόνα 3: Το 1962 πάει στο διάστημα ο πρώτος αμερικανός αστροναύτης Τζον Γκλεν, 10μήνες μετά το Γιούρι Γκαγκάριν. Παραλληλίζει το επίτευγμα ενός άνδρα να κατακτήσει το διάστημα με το επίτευγμα των γυναικών να κατακτηθούν από τα συγκεκριμένα εσώρουχα. (Τεύχος 337, 19.12.1962)

Οι καινοτομίες στον κλάδο του στηθόδεσμου

Ο στηθόδεσμος κατάλληλος για ειδικές ή όχι περιστάσεις, με ή χωρίς τιράντες, με ή χωρίς μπανέλες, με αναφορές ή όχι στα υφάσματα κατασκευής, με ή χωρίς μεγεθύνσεις των ινών τους: ως νέα τεχνολογία αποτυπώνεται στις διαφημίσεις του έντυπου τύπου, ως τέχνημα εγγυητή των ιδανικών, αλλά και των φυσιολογικών διεργασιών του γυναικείου σώματος, όπως είναι η αναπνοή, χαρίζοντας ομορφιά και υγεία. Το σουτιέν παρουσιάζεται ως υλικότητα η οποία αποτελεί το απτό αποτέλεσμα της συνεργασίας επιστήμης, τεχνολογίας και βιομηχανίας.

Βλέπουμε πως αυτό το τρίπτυχο αποτελεί τη βάση, που ανοίγει το δρόμο για τη δημιουργία διαφόρων καινοτόμων εσωρούχων, π.χ. το παλλόμενο σουτιέν, το οποίο αυξάνει το μέγεθος του στήθους, το σουτιέν αδυνατίσματος, τα ηλεκτρονικά σουτιέν που αναγνωρίζουν τις γόνιμες μέρες καθώς και τυχόν καρκινικά κύτταρα.

kanetaki9

Εικόνα 4: Σουτιέν nothing, που υπογραμμίζει την ενσωμάτωση του τεχνήματος στο σώμα. (Τεύχος 397, 05.04.1965)

2. Το σουτιέν ως δεύτερο δέρμα

Στην παρακάτω διαφήμιση, διαβάζουμε πως το σουτιέν γίνεται ένα με το δέρμα, ώστε να χαρίσει με τον τρόπο αυτό την ιδανική όψη για κάθε εμφάνιση. Επίσης, φέρνει την επανάσταση μέσα από τη χρήση διαφόρων εξαρτημάτων (μπρετέλα, λάστιχο κ.ά.), ακολουθώντας την κάθε μας κίνηση. Προσαρμόζεται σε κάθε στήθος, ασχέτως μεγέθους.

kanetaki7

Εικόνα 5 (Τεύχος 389, 16.12.1964)

Σε άρθρο του 1963[6] σημειώνεται: «Μια τελευταία συμβουλή: περιποιηθήτε τα εσώρουχά σας σαν ναταν το … «δεύτερο δέρμα» σας! Θα σας το ανταπωδώσουν.» Τα εσώρουχα δομούνται ως η προέκταση του γυναικείου σώματος, ως δεύτερο δέρμα πάνω στο δέρμα, που οφείλει πάντοτε να πειθαρχεί βάσει των κυρίαρχων επιταγών, αλλά και ως βιωμένης εμπειρίας που όντως κατοικεί πάνω στο γυναικείο σώμα το οποίο κατασκευάζεται, δομείται και σμιλεύεται.

kanetaki2

Εικόνα 6 (Τεύχος 357, 25.09.1963)

Όπως διατυπώνεται στην παραπάνω διαφήμιση τα εσώρουχα προστατεύουν το σώμα ώστε να μη χαλαρώσει! Πρόκειται για μια  διαδικασία αντίστροφη αυτής που γνωρίζουμε σήμερα:  το σώμα διατηρεί την εμφάνισή του, μέσα από διαδικασία πειθάρχησης, όπως είναι η ρουτίνα της γυμναστικής, της σωστής διατροφής και μιας σειράς καθημερινών συνηθειών. Ωστόσο όπως μας πληροφορεί η διαφήμιση του 1963, όλα αυτά δε χρειάζονται. Αρκούν κάποια εσώρουχα, ώστε να εξασφαλιστεί μια επιθυμητή εμφάνιση. Ως  δεύτερο γυναικείο δέρμα φορμάρουν διαρκώς το σώμα και επομένως το τέλειο σώμα, αποκτάται μέσα από τη χρήση εσωρούχων.

«Η αρχή της κομψότητας: τα εσώρουχα»[7]

Το σουτιέν ως δεύτερο δέρμα έρχεται να «οργανώσει» κατά τέτοιο τρόπο το γυναικείο σώμα, ώστε να εξελιχθεί στον εγγυητή της κομψότητας. Η κομψότητα γίνεται προνόμιο της γυναίκας, που μπορεί να αγοράσει τα απαραίτητα εσώρουχα μετατρέποντας το κορμί της στο πολυπόθητο. Σε διάφορα άρθρα τουλάχιστον της πενταετίας 1960-1965,[8] κρίνεται ότι είναι ελάχιστες οι γυναίκες των οποίων το σώμα δεν χρειάζεται απαραιτήτως εσώρουχα, ενώ όλες αναγνωρίζουν τη σημασία και την αναγκαιότητά τους. Η κάθε γυναίκα χρειάζεται ένα σουτιέν ή και ένα λαστέξ, όχι απαραίτητα για να κρύψει πιθανές ατέλειες, αλλά «γιατί είναι ο κυριότερος τρόπος για να πέσει καλά ένα φόρεμα ή μια φούστα».[9]

Χαρακτηριστικά, μία διαφήμιση του 1965, έχει ως κεντρική πρόταση: «Η κομψότης αρχίζει απ’ τα εσώρουχα!».[10] Σε άλλο άρθρο, με τίτλο «Η βάσις της γυναικείας κομψότητας»,[11]  τα εσώρουχα κρίνονται ως ο θεμέλιος λίθος της κομψότητας. Το άρθρο ξεκινάει ως εξής:

«Μια γυναίκα στην κρεβατοκάμαρά της, την ώρα που ετοιμάζεται να ντυθή για έξω, φανερώνει το μυστικό της κομψότητάς της: ένα σουτιέν με φιξ μπρετέλες….»

Στο ίδιο άρθρο, λίγο παρακάτω αναφέρει: «Η πραγματικά κομψή και φίνα γυναίκα δεν κρίνεται απ’ τα φουστάνια της, μα από τα εσώρουχά της».

Ενώ σε ένα άλλο άρθρο βλέπουμε την εξής πρόταση κατακλείδα,[12] «Και μη ξεχνάτε αυτό που λένε οι Γάλλοι: «Η πραγματική κομψότης είναι αυτή που αρχίζει από μέσα» δηλαδή από τα εσώρουχα.».

Η σημασία της «έγκαιρης πρόληψης» στην επιλογή του στηθόδεσμου

Κατά τα άρθρα του περιοδικού, θεωρείται αναγκαία η έγκαιρη «πρόληψη» και χρήση του στηθόδεσμου από την προεφηβεία, αποτελώντας την προϋπόθεση της αρμονικής διάπλασης του στήθους. Η τεχνολογία τους, σύμφωνα με τις διαφημίσεις και τα άρθρα, είναι τέτοια ώστε, να μεγαλώνουν μαζί με το στήθος σε μια πορεία διαρκούς υποστήριξης και εξασφάλισης της κατάλληλης σιλουέτας, μέσα από μια συνεχόμενη διαδικασία εξατομικευμένης προσαρμογής. Η ηλικία αυτή παρουσιάζεται να αποτελεί την περίοδο όπου δημιουργείται η βάση του εύμορφου στήθους για μια ζωή.

3. Το δυτικό πρότυπο ομορφιάς στις διαφημίσεις των στηθόδεσμων

Παρατηρούμε πως στις περισσότερες διαφημίσεις, απεικονίζονται γυναίκες που τα χαρακτηριστικά τους παραπέμπουν σε δυτικά πρότυπα ομορφιάς. Συχνά είναι ανοιχτόχρωμες, με ξανθά μαλλιά και ανοιχτόχρωμα μάτια, αδύνατες και ψηλές. Χαρακτηριστικά που δεν παραπέμπουν στη μέση Ελληνίδα, επιβάλλοντας ένα πρότυπο ομορφιάς που είναι δύσκολο να ακολουθήσουν. Το σουτιέν παρουσιάζεται και ως μια τεχνολογία μετάβασης και προσαρμογής στο πρότυπο αυτό.

Το κέντρο βάρους βρίσκεται στο εξωτερικό είτε πρόκειται για ένα προϊόν είτε για κάποιο συγκεκριμένο εξάρτημα του στηθόδεσμου˙ ό,τι συμβαίνει εκεί αποκτά μια άλλη νοηματοδότηση και επιθυμητότητα.

kanetaki5

Εικόνα 7: Στην Ελλάδα φτάνει μια από τις πιο επιτυχημένες διαφημιστικές καμπάνιες, της εταιρείας «Maidenform», με τίτλο: «I Dreamed» ((Τεύχος 372, 22.04.1964) 

Η προσαρμογή (appropriation) της τεχνολογίας του σουτιέν στα ελληνικά δεδομένα

Καθώς οι διαφημίσεις δημιουργούν στις Ελληνίδες ένα έλλειμα, σε σχέση με τα δυτικά πρότυπα ομορφιάς που προβάλλονται ως ιδανικά, οι τεχνολογίες των εσωρούχων προτίθενται να «γεφυρώσουν» το χάσμα αυτό. Πιο συγκεκριμένα, η τεχνολογία του σουτιέν έρχεται να κανονικοποιήσει, να «υποβοηθήσει» τις Ελληνίδες που ως μεσογειακές γυναίκες δεν ανταποκρίνονται στα δυτικά πρότυπα. Τα συγκεκριμένα εσώρουχα είναι «ειδικά μελετημένα για το σώμα της Ελληνίδας. Όπου κι αν βρίσκεστε, όποιο κι αν είναι το σχήμα του σώματός σας, μπορείτε να βρήτε τον τύπο που σας ταιριάζει».[13]

Σε άρθρο-διαφήμιση με τίτλο «“Silhouette” τα είδη που σας χαρίζουν αιθέρια σιλουέτα!»[14] γράφεται:

«Ξεκινώντας από την άποψι ότι το σώμα της Ελληνίδας έχει έναν ωρισμένο και αρκετά χαρακτηριστικό τύπο κατασκευής, η «ΣΙΛΟΥΕΤ», στα είκοσι οκτώ χρόνια της λειτουργίας της, μας έχει δώσει 55 σχέδια σουτιέν και 30 σχέδια λαστέξ, ειδικά μελετημένα και τέλεια προσαρμοσμένα στο ελληνικό γυναικείο σώμα.».

Σε άλλες διαφημίσεις συναντάμε την ιδιαιτερότητα του σουτιέν να μεγαλώνει το μικρό στήθος και να μικραίνει το μεγάλο! Το κατόρθωμα αυτό επιτελείται μέσα από το άριστο ελαστικό αμερικανικής προελεύσεως, το οποίο διατηρεί συνεχώς το σχήμα του. Είναι προφανές ότι τα δυτικά πρότυπα επιτυγχάνονται μέσα από με τη χρήση δυτικής τεχνολογίας.

4. Ανόρθωση, σύσφιξη στήθους και τα κέντρα ομορφιάς

Σταδιακά αναπτύσσεται ο κλάδος της σύσφιξης, ομορφιάς και διατήρησης της νεότητας του στήθους. Τότε είναι και η περίοδος της μετάβασης, μεταξύ της αντίληψης ότι το γυναικείο σώμα προκειμένου να γίνει ιδανικό, αρκούν κάποια εξωτερικά εξαρτήματα και της αναδυόμενης αντίληψης ότι το γυναικείο σώμα οφείλει να είναι ιδανικό κι όχι απλώς να φαίνεται με τη χρήση εσωρούχων.

Αυτό μπορούσε να υλοποιηθεί με τη χρήση σκευασμάτων (π.χ. λοσιόν, κρέμες) και με την επίσκεψη σε ένα κέντρο ομορφιάς. Το σουτιέν μοιράζεται πλέον το διαφημιστικό χώρο των περιοδικών με τεχνολογίες που αφορούν το ίδιο το στήθος. Η ρητορεία ενός «επιστημονοφανούς» λόγου είναι εμφανής.

Η αναδυόμενη βιομηχανία της ομορφιάς και υγείας του σώματος, συναντά τη βαθιά  ρητορεία της επιτυχημένης και προοδευτικής επιστήμης. Η συγκεκριμένη βιομηχανία, εισάγεται από τη Δύση συγκεκαλυμένη μέσα  από την επιστήμη της ιατρικής. Τα κέντρα αυτά δεν είναι απλά κέντρα αισθητικής, αλλά κέντρα υγείας. Κεντρικούς άξονες αποτελούν: η επιστημονικότητα και η δυτική προέλευση.

Το αποτέλεσμα είναι ότι πιά δεν υπάρχουν άσχημες γυναίκες, με μια προϋπόθεση: την περιποίηση. Αυτό ακριβώς παρέχει τη η βεβαιότητα ότι όποια γυναίκα επιθυμεί να περιποιηθεί τον εαυτό της, θα καταλήξει στο συγκεκριμένο Επιστημονικό Ινστιτούτο, για να αποκτήσει την πολυπόθητη νεανική όψη του στήθους.

Προς το τέλος της δεκαετίας, το 1968 η επιστήμη πια μας εγγυάται, μέσα από το άρθρο «Το πρόβλημα ωραίο στήθος»,[15] νεανικό και σφριγηλό στήθος, με την εφαρμογή αμπούλας. Το προϊόν έρχεται από το εξωτερικό και μπορεί να αγοραστεί από τα φαρμακεία, όπως η επιστήμη ορίζει. Λίγο παρακάτω, η επιστήμη της στατιστικής έχει διαπιστώσει ότι το τέλειο στήθος, αφορά σε ένα πολύ μικρό κομμάτι του γυναικείου πληθυσμού. Αλλά ευτυχώς, «η επιστήμη έρχεται να δώση το μεγάλο της παρόν». Η επαναστατική αυτή λοσιόν, είναι τόσο επαναστατική που μπορεί να χαρίσει την επιθυμητή όψη όχι μόνο στο στήθος, αλλά μάλιστα στο λαιμό και την κοιλιά. Αρκεί η χρήση να είναι καθημερινή.

Η γυμναστική ως μέσο πειθάρχησης του σώματος

Η πειθάρχηση αυτή αφορά την υγεία του γυναικείου σώματος και παράλληλα τη μεγαλύτερη ανταπόκρισή του στα δυτικά πρότυπα: ένα σώμα σφριγηλό και εύρωστο.  Η γυμναστική αποκτά σταδιακά μια κεντρικότητα στα άρθρα του περιοδικού «Γυναίκα». Ήδη  από το 1965 ξεκινάνε δειλά δειλά να διαφημίζονται Σχολές Φυσικής Αγωγής. Παρατηρούμε μια μετατόπιση βάρους από το στηθόδεσμο και τα προϊόντα περιποίησης στήθους, στη φυσική εκγύμνασή του.

Τα ίχνη του στηθόδεσμου στον ελλαδικό χώρο: εκκωφαντική σιωπή

Τα ίχνη του στηθόδεσμου στην Ελλάδα χάνονται μέσα στα χρόνια κυρίως λόγω ελλιπούς συστηματοποίησης των ελαχίστων πηγών και σχετικών καταγεγραμμένων πληροφοριών. Είναι  εκκωφαντική η σιωπή, που περιβάλλει την ιστορία του στηθόδεσμου στην Ελλάδα.

Ακόμη και στο χώρο των ιστορικών της τεχνολογίας, ο στηθόδεσμος παρότι βρίσκεται στον πυρήνα της γυναικείας καθημερινότητας, κρίνεται ως ασήμαντη τεχνολογία ή καλύτερα ως μη-τεχνολογία, σε σχέση με τα υπόλοιπα τεχνολογικά επιτεύγματα, όπως για παράδειγμα το τηλέφωνο, το ραδιόφωνο ή  το αεροπλάνο· για τα οποία, πολύ μελάνι έχει χυθεί ώστε να περιγραφούν οι κοινωνικές σχέσεις που τα διέπουν.

Η ανάλυση του στηθόδεσμου, ως καθημερινού τεχνήματος, ως μια θηλυκής τεχνολογίας όπως θα υποστήριζε και η Judith McGaw, παρέχει μια άλλη οπτική της ίδιας της έννοιας της τεχνολογίας. Η χρήση του αφορούσε μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού και ως εκ τούτου με τεράστια επίδραση στις σύγχρονες κοινωνίες. Ένας ακόμη λόγος που υποβιβάζεται η κοινωνική του σημασία, είναι ενδεχομένως και η σύνδεσή του με τη θηλυκή σεξουαλικότητα, που «οφείλει» να μένει καλά κρυμμένη. Ο στηθόδεσμος αποτελεί το τέχνημα που από τη μια πλευρά, κατασκευάζει με τον πιο απτό τρόπο το φύλο και τη γυναικεία σεξουαλικότητα και από την άλλη, αποτελεί εμπορικό αγαθό, εξαιρετικά απαιτητικό τεχνολογικά, το οποίο παράγεται από μια από της πιο προσοδοφόρες βιομηχανίες παγκοσμίως. Ωστόσο, εξακολουθεί να παραλείπεται και να παραβλέπεται από τους ιστορικούς της τεχνολογίας, που επιμένουν να ταυτίζουν τα τεχνήματα με τα μεγάλα τεχνολογικά συστήματα.

 

 

[1] Σχετικά με τον τίτλο βλ. Τεύχος 405, 28.07.1965

[2] To κείμενο αυτό, αποτελεί κομμάτι μιας ευρύτερης έρευνας, στην οποία μελετώ το πώς κατασκευάζεται το γυναικείο σώμα μέσω των διαφημίσεων στηθόδεσμου, των σχετικών άρθρων και της αλληλογραφίας αναγνωστριών μέσα από το περιοδικό «Γυναίκα», τη χρονική περίοδο 1960-1980.  Η μελέτη αυτή με τίτλο «Τεχνολογία και Θηλυκότητα: Η ιστορία ενός έμφυλου τεχνήματος στην Ελλάδα», γίνεται στο πλαίσιο της πτυχιακής μου εργασίας, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Ι.Φ.Ε. με επιβλέπουσα καθηγήτρια την Μ. Ρεντετζή. Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται αποτελούν προσωπικές λήψεις του αρχείου του Ε.Λ.Ι.Α.

[3] Τεύχος 406, 11.08.1965

[4] Τεύχος 348, 02.05.1963, Τεύχος 351, 03.07.1963

[5] Τεύχος 351, 03.07.1963

[6] Τεύχος 348, 22.05.1963

[7] αποτελεί τον τίτλο ενός άρθρου του περιοδικού «Γυναίκα», τεύχος 348, 22.05.1963

[8] Π.χ. τεύχος 348, 22.05.1963

[9] Τεύχος 348, 22.05.1963

[10]  Ibid.

[11] Τεύχος 292, 29.03.1961

[12] Τεύχος 323, 06.06.1962

[13] Τεύχος 332, 10.10.1962

[14] Τεύχος 332, 10.10.1962

[15] Τεύχος 484, 31.07.1968

Share

Εμπειρίες γυναικών: η χρήση της γυναικολογικής καρέκλας

gender and technology3

Προερχόμενοι και προερχόμενες από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, οι συγγραφείς των παρακάτω κειμένων συναντηθήκαμε ως συμφοιτητές και συμφοιτήτριες του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας, διατμηματικού μεταπτυχιακού μεταξύ των τμημάτων Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Κατά το εαρινό εξάμηνο της χρονιάς 2016-2017, παρακολουθήσαμε το σεμινάριο Φύλο και Τεχνολογία, με καθηγήτρια την κ. Μαρία Ρεντετζή. Έχοντας μελετήσει, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, ποικιλία άρθρων σχετικά με το ζήτημα, επέλεξε ο καθένας και η καθεμιά μας το θέμα της εξαμηνιαίας εργασίας του. Εξαίρεση αποτελεί η Θέμις Κανετάκη, της οποίας το θέμα αποτελεί μέρος διπλωματικής εργασίας. Οι εργασίες αυτές παρουσιάστηκαν στις 8 Νοεμβρίου 2017 σε ημερίδα που διοργανώθηκε στη σχολή ΙΦΕ και είχε τίτλο Σουτιέν, Γυναικολογικές Καρέκλες και Πλυντήρια: Τι σχέση έχει το φύλο με την τεχνολογία. Περιλήψεις των εργασιών αυτών παρουσιάζονται στα παρακάτω κείμενα.

***

της Αντιγόνης Λαζοπούλου

Σε μια προσπάθεια κατανόησης του γυναικείου βιώματος κατά την γυναικολογική εξέταση, επιλέξαμε να εστιάσουμε στην μελέτη της γυναικολογικής καρέκλας, την οποία στο σύνολο της εργασίας την προσεγγίζουμε ως τέχνημα. Θέτοντας ως βασικό σημείο αναφοράς τις μεθοδολογικές και θεωρητικές αφετηρίες των Σπουδών Επιστήμης, Τεχνολογίας, Κοινωνίας αλλά και της Κοινωνιολογίας της επιστημονικής γνώσης και τις προσεγγίσεις της Κοινωνικής Κατασκευής της Τεχνολογίας, η αναζήτηση του νοήματος του τεχνήματος της γυναικολογικής καρέκλας θα αναζητηθεί στην ετερογένεια των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων και στις κοινωνικότητες που αυτό εγγενώς εμπεριέχει.

Ο L. Winner στο άρθρο του «Do artifacts have politics», χρησιμοποιώντας ως μεθοδολογία την μελέτη περιπτώσεων από το πεδίο της ιστορίας της τεχνολογίας, επιχειρηματολογεί ότι τα τεχνουργήματα περιέχουν εγγενώς πολιτικές ποιότητες, δηλαδή συγκεκριμένες μορφές εξουσίας και ισχύος, με σκοπό να καταδείξει τα κοινωνικοοικονομικά συστήματα τα οποία εγγράφουν στο εσωτερικό τους καθώς και τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώθηκε ο σχεδιασμός, η ανάπτυξη αλλά και η χρήση τους. Με τον όρο τεχνολογία, εννοεί οποιοδήποτε μοντέρνο πρακτικό τεχνούργημα, διάταξη και σύστημα, ενώ με τον όρο πολιτική τις διαπραγματεύσεις εξουσιών και ισχύος.

Σκοπός λοιπόν της παρούσας μελέτης, είναι η ανίχνευση και ανάδειξη των κοινωνικοτήτων και κοινωνικών σχέσεων που αποτυπώνονται στον σχεδιασμό και χρήση της γυναικολογικής καρέκλας και καθορίζουν και νοηματοδοτούν το γυναικείο βίωμα. Έτσι σε ένα πρώτο επίπεδο, θα προσπαθήσουμε να παρουσιάσουμε συνοπτικά την σχετική συζήτηση όπως αυτή προκύπτει από την σύγχρονη διεθνή βιβλιογραφία, στην συνέχεια θα εστιάσουμε στην ανάδειξη της σχέσης  του σχεδιασμού της γυναικολογικής καρέκλας και της επιτελεστικότητας του φύλου, ενώ στο τελευταίο μέρος, θα συζητήσουμε τα αποτελέσματα της περιορισμένης έρευνας μέσω ερωτηματολογίου που πραγματοποιήσαμε κατά την συγγραφή της εργασίας.

Μέρος Α’

Στο άρθρο «Women’s Experiences of Pelvic Examination: An Interview Study» (Oscarsson M. et. al.: 2009) παρατίθεται το ζήτημα της έκθεσης του γυναικείου σώματος κι η δυσκολία της γυναίκας να αποχωρήσει από τη γυναικολογική καρέκλα ακόμη κι όταν νιώθει άβολα και πρέπει να υπερασπιστεί το σώμα της απέναντι στην κριτική του γιατρού. Ένα εξίσου σημαντικό σημείο πέρα από το φύλο του γιατρού, το οποίο παίζει καθοριστικό ρόλο, είναι η διαδικασία στην οποία υποβάλλεται η γυναίκα πριν την επίσκεψη, όπου καλείται να καθαρίσει το σώμα της εξ αιτίας της επερχόμενης εξέτασης και να επιλέξει συγκεκριμένα ρούχα που θα εξυπηρετήσουν το γυναικολογικό έλεγχο. H επίσκεψη στο γυναικολόγο μετατρέπει το γυναικείο σώμα σε πρόβλημα που μπορεί να λυθεί, να αναλυθεί και να αξιολογηθεί αντικειμενικά, γεγονός που καθιστά το βίωμα των γυναικών «προβληματικό», ενώ ταυτόχρονα η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ ασθενή – γιατρού αναδεικνύεται σε παράγοντα κομβικής σημασίας.

Στο άρθρο «Women’s experiences of the gynecologic examination: factors associated with discomfort» (Hilden M. et. al.: 2003) γίνεται σαφές πως ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα και τις σεξουαλικές εμπειρίες των ασθενών αλλάζει και διαμορφώνεται η εμπειρία της επίσκεψης. Το αίσθημα άγχους και ντροπής συνδέεται τις περισσότερες φορές είτε με ανατομικές ιδιαιτερότητες ή έλλειψη εμπειρίας από τη συγκεκριμένη διαδικασία, είτε με περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης τα οποία οι ασθενείς δε συζητούν με το γιατρό. Ταυτόχρονα στη μελέτη αυτή επαναδιατυπώνεται ο φόβος για την κριτική που μπορεί να υποστεί η ασθενής από το γιατρό για το σώμα της ή/και τη σεξουαλική της ζωή.

Τέλος, στο άρθρο με τίτλο: «Gender and the Gynecological Examination: Women’s Identities in Doctors’ Narratives» (Galasinski D. et. al.: 2007) οι συγγραφείς υπογραμμίζουν πως η βιβλιογραφία δίνει έμφαση στο φύλο του γιατρού, δεν δίνεται όμως έμφαση στο φύλο της ασθενούς. Φαίνεται μάλιστα πως δεν υπάρχει καθόλου χώρος στο ιατρείο για το φύλο κι οι γυναίκες φαίνεται συστηματικά να απο-σεξουαλικοποιούνται κατά τη διάρκεια της εξέτασης. Το βασικό επιχείρημα του άρθρου είναι ότι το φύλο της ασθενούς όχι μόνο απουσιάζει αλλά κατασκευάζεται από τον άντρα γυναικολόγο την ίδια στιγμή που αυτός κατασκευάζει το δικό του.

Μέρος Β’

Το αρνητικό βίωμα των γυναικών στη διάρκεια της γυναικολογικής εξέτασης έχει συσχετιστεί στην βιβλιογραφία και με το σχεδιασμό της γυναικολογικής καρέκλας. Στο άρθρο «The Androchair: Performing Gynaecology through the Practice of Gender Critical Design» (Ehrnberger K. et. al.:2017) συσχετίζουν το βίωμα και την καρέκλα με την επιτελεστικότητα του φύλου, καθώς και μια διατύπωση εναλλακτικής μορφής του τεχνουργήματος, τονίζοντας πως παρά τις συνεχείς απαιτήσεις στο πεδίο του design το συγκεκριμένο τεχνούργημα δεν έχει αμφισβητηθεί εδώ και 100 χρόνια.

Ξεκινώντας από την παραδοχή ότι η επιστήμη της γυναικολογίας είναι εγγενώς έμφυλη πρακτική καθώς βασίζεται στην εξουσία των αντρών πάνω στα γυναικεία σώματα υιοθετούμε την θέση των συγγραφέων ότι το design της καρέκλας οφείλει να προσληφθεί ως μία συνεχής κοινωνική διαδικασία που φτάνει πέρα από την υλικότητα και εγγράφει αφηγήσεις σχετικές με το ποιος έχει εξουσία και ποιος όχι.

Οι έννοιες του doing genderκαι της επιτελεστικότητας του φύλου όπως προτείνεται από την Butler, αποτελούν βασικά στοιχεία του επιχειρήματος των συγγραφέων σχετικά με το φύλο, την γυναικολογική εξέταση και το τεχνούργημα. Μέσω αυτών προσεγγίζεται η έννοια του φύλου όχι ως κάτι που «είναι», αλλά ως κάτι που κατασκευάζεται, διατηρείται και μετασχηματίζεται κοινωνικά. Παράλληλα η έννοια της επιστελεστικότητας του φύλου παρέχει έναν τρόπο κατανόησης των άκαμπτων ρυθμιστικών πλαισίων που καθοδηγούν τις πράξεις του υποκειμένου. Η τακτική επίσκεψη στο γυναικολόγο είναι μία πράξη κατά την οποία επιτελείται το φύλο. Καθώς η υλικότητα κατευθύνει τις πράξεις και τις σκέψεις μας, η γυναικολογική καρέκλα είναι μία υλικότητα που συμβάλλει στο κανονιστικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δρούμε ως υποκείμενα. Έτσι, εάν η γυναικολογική εξέταση αντιμετωπιστεί ως μία παράσταση που αποτελείται από την ασθενή, τις υλικότητες (καρέκλα, εργαλεία), το σκηνικό του γυναικολογικού γραφείο, μπορούμε να φανταστούμε ότι οι πολλαπλές αλληλεπιδράσεις των παραπάνω μπορούν να καταλήξουν σε πολλαπλές αφηγήσεις.

Οι συγγραφείς εστιάζουν στα βιώματα των γυναικών που σχετίζονται με την χρήση της καρέκλας διαβάζοντας το design ως οπτική γλώσσα, με σκοπό την αποδόμησή του και την ανάδειξη των ιεραρχικών και έμφυλων αξιών που το συγκροτούν. Η μεθοδολογία που ακολουθούν βασίζεται στις συνεντεύξεις χρηστών της γυναικολογικής καρέκλας, δηλαδή γυναίκες ασθενείς και ιατρικό προσωπικό. Ταυτόχρονα, παίρνουν συνεντεύξεις από άντρες ασθενείς κι ιατρικό προσωπικό αναζητώντας την εμπειρία εκείνη που θα μπορούσε να συγκριθεί με την γυναικολογική εξέταση.

Καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η εξέταση αυτή είναι η εξέταση για τον προστάτη, και κατασκευάζουν μία καρέκλα Androchair που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την εξέταση αυτή. Η καρέκλα, είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να μεταφέρει στον ασθενή τις δυσάρεστες εμπειρίες που έχουν αναφέρει οι ερωτηθείσες γυναίκες, όπως είναι η δυσκολία ισορροπίας στην άκρη της καρέκλας, ο περιορισμός των κινήσεων κι η αδυναμία παρέμβασης κατά τη διάρκεια της εξέτασης.

Τα αποτελέσματα της έρευνας καθώς κι η ίδια η καρέκλα παρουσιάστηκαν σε ένα σεμινάριο του Swedish Centre for Architecture and Design στη Στοκχόλμη, στις 8 Μάρτη 2013. Σκοπός της παρουσίασης αυτής ήταν να ξεπεράσει η συζήτηση σχετικά με την γυναικεία εμπειρία στο γυναικολόγο τα ακαδημαϊκά όρια και να εισέλθει στο δημόσιο χώρο. Η κατασκευή της Androchair συνέβαλε στο να γίνουν ορατά τα βιώματα των γυναικών από την καρέκλα του γυναικολόγου, καθώς υπέδειξε τις νόρμες που η γυναικολογική καρέκλα ενσωματώνει. Η αντιμετώπιση του design ως έμφυλη πρακτική, χρησιμοποιήθηκε ως βάση για την αναζήτηση εναλλακτικών σχεδίων, που δεν θα ακολουθούν κανονικότητες και απαιτήσεις για το πώς πρέπει να είναι ένα γυναικείο σώμα ενώ ταυτόχρονα δεν θα ενσωματώνουν ιεραρχικές σχέσεις μεταξύ εξεταστή/εξετάστριας –εξεταζόμενου/ης.

Μέρος Γ’

Τα ερωτηματολόγια απαντήθηκαν από 140 γυναίκες ηλικίας 15-40+. Ακολουθούν επιγραμματικά τα αποτελέσματα-συμπεράσματα.

  • Τουλάχιστον μία φορά το χρόνο επισκέπτεται το γυναικολόγο το 80% των ερωτηθέντων, υπογραμμίζοντας το γεγονός πως η διαδικασία αυτή έχει ενσωματωθεί στην καθημερινότητα της γυναίκας που ζει στην Ελλάδα το 2017, δεδομένου ότι το 85% των γυναικών δεν έχει κάποιο διαγνωσμένο πρόβλημα που να επιτάσσει την τακτική και συχνή επίσκεψη στο γιατρό.
  • Ένα τέταρτο μόνο των γυναικών έχουν γυναίκα γυναικολόγο, ενώ το συντριπτικό 75% έχει άντρα. Ταυτόχρονα το 65% δεν έχει προτίμηση στο φύλο του/της γιατρού.
  • Η αξιολόγηση της επίσκεψης βαθμολογήθηκε κατά μέσο όρο με 3,6 (1-εξαιρετικά άβολη, 5-εντελώς άνετη). Όμως, το 15% των ερωτηθέντων έχουν βαθμολογήσει την επίσκεψη με 1 και 2. Έτσι συμπεραίνουμε πως για πολλές γυναίκες που δεν αρνούνται και επαναλαμβάνουν την εξέταση χωρίς αντίσταση, αποτελεί αρνητικό βίωμα.
  • Στην ερώτηση αν η καρέκλα του γυναικολόγου αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της γυναικολογικής εξέτασης, απαντήθηκε θετικά κατά 75% και αρνητικά κατά 25%. Η ανάγνωση αυτού του αποτελέσματος οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η γυναικολογική εξέταση συνδέεται με ένα τεχνούργημα και για μεγάλο ποσοστό γυναικών, δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτό.
  • Η εμπειρία της χρήσης της γυναικολογικής καρέκλας (αξιολόγηση όπως πριν 1-5) αξιολογήθηκε με μέσο όρο 2,9, δηλαδή άβολη. Αξίζει να αναφέρουμε ότι 17 από τις 140 γυναίκες νιώθουν εξαιρετικά άβολα όταν χρησιμοποιούν την καρέκλα και άλλες 40 αρκετά άβολα.
  • Αντίστοιχα με την χρήση της καρέκλας ζητήσαμε να αξιολογηθεί η διαδικασία που απαιτείται πριν την τοποθέτηση του γυναικείου σώματος πάνω σε αυτή (απογύμνωση του σώματος από την μέση και κάτω, τοποθέτηση καλύμματος που να καλύπτει το γυμνό σώμα, διάνυση κάποιας, μικρής συνήθως, απόστασης μέχρι να βρεθεί η γυναίκα μπροστά στην καρέκλα, ανέβασμα σε αυτήν), παίρνει βαθμολογία 3. Ο συνδυασμός των δύο τελευταίων απαντήσεων, δείχνει πως όχι μόνο το να βρίσκεται η γυναίκα πάνω στην καρέκλα, αλλά κι η διαδικασία που απαιτείται από το ίδιο το τεχνούργημα ώστε να καταστεί αυτό λειτουργικό, αποτελούν μία δυσάρεστη εμπειρία.
  • Στην ερώτηση εάν πιστεύουν πως η καρέκλα θα μπορούσε να έχει άλλη μορφή, το 41,4% απάντησε ναι, το 28,6% όχι και το 30% δεν μπορώ να απαντήσω. Η πλειοψηφία των γυναικών πιστεύουν πως η μορφή που έχει σήμερα η καρέκλα είναι η μοναδική δυνατή. Ενδιαφέρον παρουσιάζει πως 42 από τις 140 πιστεύουν ότι δεν μπορούν να απαντήσουν την ερώτηση.
  • Η τελευταία ερώτηση αφορά το εάν θα μπορούσε να έχει η γυναικολογική καρέκλα μορφή που θα βελτίωνε την εμπειρία της επίσκεψης. Έχοντας ήδη απαντήσει στη συντριπτική πλειοψηφία τους πως η καρέκλα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της επίσκεψης, είναι πολύ σημαντικό για να σκιαγραφήσουμε πως εκλαμβάνουν οι ίδιες οι χρήστριες τις δυνατότητες του τεχνουργήματος, το συμπέρασμα από αυτή την τελευταία ερώτηση. Το 52,9% απάντησε ναι, θα μπορούσε η καρέκλα να έχει μορφή που θα βελτίωνε την εμπειρία τους, το 22,1% όχι και το 25% δεν μπορεί αν απαντήσει στην ερώτηση.

Αναλύοντας τα αποτελέσματα ανά ηλικία, σημειώνει ενδιαφέρον ότι οι γυναίκες που ανήκουν στην ηλικιακή ομάδα 15-25, έχουν προτίμηση στο φύλο του/της γυναικολόγου τους, σε αντίθεση με τις ηλικίες 30-40+ που μόνο σε ποσοστό 18,4% έχουν τέτοια προτίμηση.

Επίσης, οι γυναίκες ηλικίας 30-40+ θεωρούν σε ποσοστό χαμηλότερο του γενικού (36,8%) πως η γυναικολογική καρέκλα θα μπορούσε να έχει άλλη μορφή σε αντίθεση με τις γυναίκες ηλικίας 15-25% έδωσαν καταφατική απάντηση σε ποσοστό 46,4%. Επιπλέον, οι ηλικίες 15-25 απαντούν σε ποσοστό 57,1% πως μία διαφορετική μορφή καρέκλας θα μπορούσε να βελτιώσει την εμπειρία της επίσκεψης, ενώ οι ηλικίες 30-40+ έδωσαν αυτή την απάντηση σε ποσοστό 44,7%.

Κλείνοντας θα θέλαμε να επισημάνουμε ότι η μελέτη αυτή αποτελεί περισσότερο σημείο εκκίνησης, καθώς προσπαθεί να εντοπίσει και να θέσει τις προβληματικές, παρά μια ολοκληρωμένη προσπάθεια παρουσίασης του πολύπλοκου ζητήματος του γυναικείου βιώματος σε σχέση με την γυναικολογική εξέταση. Επιπλέον, θεωρούμε απαραίτητο να τονίσουμε ότι από την μελέτη απουσιάζει η ανάδειξη της σχέσης φύλου, τεχνολογίας και αναπηρίας, παρότι θεωρούμε εξαιρετικής σημασίας τα ζητήματα προσβασιμότητας και ανάλογου σχεδιασμού της γυναικολογικής καρέκλας. Παρά το γεγονός ότι στο ερωτηματολόγιο μας δε συμπεριλάβαμε τέτοιου τύπου ερωτήσεις, υπήρξε ένας μικρός αριθμός συμμετοχής γυναικών με περιορισμένη κινητικότητα που ανέδειξε αυτά τα θέματα.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Ehrnberger, K., Räsänen, M., Börjesson, E., Hertz, A., Sundbom, C., (2017), The Androchair: Performing Gynaecology through the Practice of Gender Critical Design, The Design Journal, An International Journal for all Aspects of Design, 20(2), pp. 181-198

Galasinski, D., Ziolokowska, J., (2007), Gender and the Gynecological Examination, Women’s Identities in Doctors’ Narratives , Qual Helath Res, 17(4), pp. 477-488

Hilden, M., Sidenius, K., Langhoff-Roos, J., Wijma, B., Schei, B., (2003), Women’s experiences of the gynecologic examination: factors associated with discomfort, Acta Obstetricia et Gynecologica Scandinavica, 82(11), pp. 1030-1036

Oscarsson, M., Benzein, E. (2002),Women’s Experiences of Pelvic Examination: An Interview Study, Journal of Psychosomatic Obstetrics & Gynecology, 23(1), pp. 17-25

Winner,L., (1986),The whale and the reactor: a search for limits in an age of high technology, University of Chicago Press

 

Share

«Γδύσου, γύρνα, σκύψε, βήξε»

goulioni_450x

της Κικής Σταματόγιαννη

Σε συνθήκες κρίσης, δεν εκπλήσσει η κρατική αναλγησία.

Όταν με μια ηλεκτρονική εντολή, ένα σκληρό και αυταρχικό κράτος μπορεί να πετάει ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, δεν περιμένεις ότι θα επιδειχθεί ευαισθησία για όσες και όσους βρίσκονται στις φυλακές. Στις ταξικές, ταξικότατες φυλακές, ασφαλώς. Στις φυλακές, όπου το κράτος στοιβάζει ανθρώπους ανάλογα με το «πού συχνάζουν» ή «με ποιούς κάνουν παρέα». Στις φυλακές όπου πετάει τους φτωχοδιάβολους αυτού του κόσμου, για να ξεμπερδέψει έτσι μια και καλή μαζί τους, τοποθετώντας τους/τες στο περιθώριο ως παρίες. Απογυμνωμένους από στοιχειώδη δικαιώματα. Όπως για παράδειγμα να έχουν αυτές και αυτοί την εξουσία πάνω στα ίδια τα σώματά τους.

Δεν είναι, επομένως, η έκπληξη το συναίσθημα που δοκιμάζεις διαβάζοντας τις διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα. Είναι η οργή με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη. Είναι ο θυμός, τον οποίο καλείσαι να διαχειριστείς, ώστε να μπορέσεις να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Αυτές τις μέρες κατατέθηκε προς δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για αλλαγή του Σωφρονιστικού Κώδικα. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να είναι το απαύγασμα του προοδευτισμού.

Μέσα σε μια απαρίθμηση περιστολής των δικαιωμάτων των κρατουμένων, γυναικών και αντρών, για τα οποία χρειάστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ 88 διατάξεις, στεκόμαστε στο άρθρο 21. Και στην παράγραφο 7 αυτού (οι υπογραμμίσεις δικές μας): «Ο νεοεισαγόμενος υποβάλλεται σε έρευνα σωματική και των ατομικών ειδών του, η οποία διεξάγεται σε ιδιαίτερο χώρο και κατά τρόπο που δεν θίγει την αξιοπρέπειά του. Η έρευνα διενεργείται από δύο τουλάχιστον υπαλλήλους του ίδιου φύλου με τον κρατούμενο και, σε περίπτωση γύμνωσης του σώματος, αυτή δεν επιτρέπεται να γίνεται με αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτοχρόνως. Αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που να δικαιολογούν ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, αυτή διενεργείται μόνον από ιατρό, κατά τους κανόνες της ιατρικής, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού».

Διαβάζοντας, λοιπόν, το άρθρο 21 παρ. 7 και την ξεκάθαρη πρόβλεψη για γύμνωση, βρισκόμαστε μπροστά στην αποκρουστική επαναφορά του κολπικού ελέγχου στις γυναίκες κρατούμενες. Μια μέθοδος που όσες μαρτυρίες γυναικών κι αν διαβάσεις, όλες καταλήγουν στο αίσθημα του βιασμού, της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που νιώθουν όσες την υφίστανται. «Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχά μου στο δωμάτιο της έρευνας… Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση… Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες…»*.

Μια μέθοδος που σύμφωνα με όλες τις καταγγελίες είναι πλήγμα για την αξιοπρέπεια, την επιβαρυμένη ψυχική υγεία ανθρώπων που βρίσκονται ήδη σε συνθήκες εγκλεισμού. Καταγγελίες ότι σε πολλές περιπτώσεις η εξέταση δεν γινόταν καν από γιατρό-γυναικολόγο, αλλά από υπάλληλο των φυλακών. Καταγγελίες φυλακισμένων γυναικών για εργαλεία μη αποστειρωμένα, ακατάλληλα, σκουριασμένα. Μέχρι και ευρωπαϊκά όργανα έχουν αντιδράσει σε αυτή την πρακτική. Τόσο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όσο και η Επιτροπή Πρόληψης Βασανιστηρίων την έχει ήδη –από το 2006- κατηγοριοποιήσει ως «καταχρηστική, απάνθρωπη και μη επιτρεπτή».

«Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο […] μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική […]. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω»*.

Είτε αρνηθεί μια κρατούμενη να υποστεί τον κολπικό έλεγχο είτε αποδεχθεί να «πειθαρχήσει», οδηγείται στην απομόνωση. Εκεί υποχρεώνεται να εκτελεί τις πιο προσωπικές της ανάγκες, ενώ παρακολουθείται ηλεκτρονικά. «Μέσα στις τρεις αυτές ημέρες η κρατούμενη πρέπει να έχει οκτώ κενώσεις. Διαφορετικά θα παραταθεί η κράτησή της στην απομόνωση. Επειδή όμως αυτό δεν είναι φυσιολογικό να συμβεί, τότε οι έγκλειστες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν καθαρτικό που τους παρέχει η υπηρεσία. Και βέβαια και αυτό αποτελεί έναν άλλο τρόπο βασανισμού, αφού λαμβάνουν το καθαρτικό για να μην παραταθεί ο χρόνος παραμονής τους στην απομόνωση. Όταν βγαίνουν οι κρατούμενες από την απομόνωση, υφίστανται εκ νέου κολπική έρευνα, συνήθως από όποια γυναίκα υπάλληλο έχει βάρδια! Αν μια κρατούμενη αρνηθεί να υποστεί αυτό τον έλεγχο, τότε κινδυνεύει να μείνει στην απομόνωση για τουλάχιστον πέντε ημέρες και με ό,τι συνεπάγεται αυτό»*.

Και μέσα σε αυτές τις δέκα γραμμές συμπυκνώνεις άνετα έναν ωραιότατο ορισμό για το τι συνιστά βασανιστήριο στον 21ο αιώνα. Στην «πολιτισμένη» Ευρώπη της Δύσης.

Γιατί, λοιπόν; Γιατί ξανά;

Ο τυπικός λόγος που επικαλούνται οι νομοθετικές και σωφρονιστικές αρχές είναι η αποτροπή εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών μέσα στη φυλακή. Μια εισαγωγή, ωστόσο, που θα μπορούσε να αποτραπεί με χρήση άλλων μέσων. Που δεν ευτελίζουν, δεν πληγώνουν, δεν σε απογυμνώνουν από όση αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει μέσα σε μια φυλακή. Έχουν προταθεί τρόποι ελέγχου που δεν κουρελιάζουν τις γυναίκες. Υπάρχει η δυνατότητα για υπέρηχο, για εξειδικευμένα μηχανήματα ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών.

Γιατί, λοιπόν, οι σωφρονιστικές αρχές επέμεναν να αγνοούν όλες αυτές τις εναλλακτικές και προχωρούσαν σε κολπική εξέταση; Και κυρίως, γιατί σκέφτονται τώρα να την επαναφέρουν; Ο ουσιαστικός και ξεκάθαρος λόγος είναι «επειδή μπορούν». Επειδή είναι ένας ακόμη τρόπος να υποδείξουν στην κρατούμενη τη θέση που της έχουν επιφυλάξει. «Είσαι σκουπίδι. Σε μεταχειριζόμαστε ως τέτοιο». Πόση ευαισθησία να χωρέσει σε ένα τόσο απλό σχήμα; «Μη ζητάς και πολλά, γιατί αυτό που σε περιμένει στο βάθος του διαδρόμου είναι η απομόνωση. Οπότε, μη μιλάς. Μη διανοηθείς καν να διεκδικήσεις». Στην κοινωνία «εκεί έξω» περικόπτονται όσα δικαιώματα έχουν απομείνει όρθια. Πόσο καλύτερα να είναι τα πράγματα μέσα σε μια φυλακή, με τα δικαιώματα των κρατουμένων να είναι ήδη περισταλμένα;

Είναι αδύνατον να μιλήσεις για την απάνθρωπη μέθοδο του κολπικού ελέγχου και το μυαλό σου να μην πάει σχεδόν αυτόματα στην Κατερίνα Γκουλιώνη. Μια γυναίκα που στα 41 της χρόνια (19 Μαρτίου 2009) βρέθηκε –κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες- νεκρή. Δεμένη πισθάγκωνα με αίματα στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της μεταγωγής της. Κάποιοι θεώρησαν ότι έπρεπε να σταματήσει να μιλάει. Ίσως, γιατί παραήταν ηχηρά όλα όσα κατήγγειλε για τη φρίκη του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος. Ίσως γιατί –σύμφωνα μ’ αυτούς- κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν αποκλειστικά πίσω από τους χοντρούς τοίχους μιας φυλακής. Μια περίκλειστη κοινωνία βίας και αποστέρησης δικαιωμάτων, δίπλα σε μια «ελεύθερη και ανοιχτή» κοινωνία συνεχώς κλιμακούμενης βίας και αποψίλωσης και των τελευταίων θραυσμάτων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ο αγώνας της Κατερίνας Γκουλιώνη είχε αποτέλεσμα καθώς σύμφωνα με το τότε άρθρο 10 παρ. 5 του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης η ενδοσωματική ή ακτινολογική εξέταση απαγορευόταν, με μόνη εξαίρεση στην περίπτωση που υπήρχε «εύλογη αιτία, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού και μόνον από γιατρό».

Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, με τον θάνατο της Κατερίνας να παραμένει ακόμα αδικαίωτος, έρχεται η κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού να σβήσει με μια μονοκοντυλιά τον αγώνα αυτόν. Επαναφέρει έναν από τους οδυνηρότερους εφιάλτες των γυναικών κρατουμένων.

Ήδη έχουν προαναγγελθεί κινητοποιήσεις μέσα στις φυλακές ως αντίδραση-διαμαρτυρία για τις αλλαγές που σχεδιάζονται. Πόσο να ανέχεσαι -και για ποιο λόγο άλλωστε;- να εκφράζονται νομοθετικά σκέψεις για την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ’; Για διεύρυνση της εξουσίας του εισαγγελέα; Για περιστολή των ήδη πετσοκομμένων δικαιωμάτων των κρατουμένων; Για αντικατάσταση της άδειας του κρατουμένου/ης με την ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι); Για την αναστολή των εκπαιδευτικών αδειών;

Για ποιον λόγο να ανέχεσαι τα δάχτυλα και τα σκουριασμένα εργαλεία της κρατικής εξουσίας μέσα στο σώμα σου;

Κάτω τα χέρια σας από τα σώματά μας.

* Μαρτυρίες της ίδιας της Κατερίνας Γκουλιώνη και άλλων έγκλειστων γυναικών

 

 

Share

Ένα ντοκιμαντέρ για την κλειτορίδα

leclitoris

 

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε στα σόσιαλ μίντια το ντοκιμαντέρ Le Clitoris (2016) της Lori Malépart-Traversy. Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα Cartoon Brew, το ντοκιμαντέρ καταφέρνει, μέσα σε μόλις λίγα λεπτά, να απομυθοποιήσει επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές αντιλήψεις για το εν λόγω μέλος του γυναικείου σώματος σε όλη την ιστορία. Επιπλέον, έρχεται να μας θυμίσει και πάλι ότι εκείνοι που μίλησαν για την κλειτορίδα και καθόρισαν τη σημασία της ανά τους αιώνες ήταν άντρες και πως είναι πια καιρός να ανακτήσουμε τον έλεγχο πάνω στα σώματα και τη σεξουαλικότητά μας.

Όπως λέει και το ίδιο το ντοκιμαντέρ, “Οι γυναίκες είναι τυχερές, έχουν το μοναδικό όργανο στο ανθρώπινο σώμα αφιερωμένο αποκλειστικά στην ευχαρίστηση: την κλειτορίδα!”

Για περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ και τη δημιουργό, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα Cartoon Brew, καθώς και τη σελίδα της δημιουργού στο Vimeo.

 

Share

Τι έχει να πει η περίοδός σας για την υγεία σας

period glitter

Ξέρω ότι υπάρχει ένας υποτιθέμενος φυσιολογικός εμμηνορροϊκός κύκλος, αλλά στην πραγματικότητα όλα βασίζονται στην προσωπική εμπειρία. Κάποιες γυναίκες μπορούν να περάσουν την ημέρα σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ καποιες άλλες μπορεί να νιώθουν έντονους πόνους σε σημείο που καταφεύγουν σε λήψη αναλγητικών.

Ας σημειωθεί πάντως ότι (είμαι σίγουρη ότι όλες και όλοι το γνωρίζετε) κάθε μήνα το σώμα της γυναίκας προετοιμάζεται για γονιμοποίηση, αλλά αν δεν συμβεί τίποτα, το σώμα αποβάλλει τον ιστό.

Κατά μέσο όρο μια γυναίκα μπορεί να χάσει κάπου μεταξύ 30-40 ml αίματος κατά τη διάρκεια ενός κύκλου. Συχνά όσες έχουν έντονη αιμορραγία χάνουν περίπου 60 ml ενώ 9 στις 10 γυναίκες χάνουν λιγότερο από 80 ανά κύκλο.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γνωρίζουμε πόσο αίμα χάθηκε, είναι σημαντικό να προσέξετε το πόσο συχνά αλλάζετε ταμπόν ή σερβιέτα. Εάν αλλάζετε κάθε 2 ώρες ή λιγότερο, καλό θα ήταν να μιλήσετε με το γιατρό σας. Αν λερώνετε τα ρούχα σας από την αιμορραγία αποτελεί ένα ακόμη σημάδι ότι χάνετε πολύ περισσότερο αίμα από το φυσιολογικό. Επίσης, η περίοδος σας δεν πρέπει να διαρκεί περισσότερο από επτά έως οκτώ ημέρες.

Οι κράμπες της περιόδου εμφανίζονται όταν συστέλλεται η μήτρα. Όσο ισχυρότερες είναι, τόσο πιο επώδυνες είναι. Οι περισσότερες από εσάς αντιμετωπίζουν διαφορετικά επίπεδα κράμπας που μπορεί να εμφανιστούν πριν ή κατά τη διάρκεια της περιόδου σας. Υπάρχουν δύο τύποι: η πρωτοπαθής και η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια. Η πρωτοπαθής δυσμηνόρροια γίνεται αισθητή συχνά στην κάτω κοιλία και η δευτεροπαθής στη μέση, στους μηρούς και μερικές φορές στα κάτω πόδια. Επίσης, η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια συνδέεται με άλλα προβλήματα στο αναπαραγωγικό σύστημα, όπως η ενδομητρίωση και τα ινομυώματα. Και οι δύο αυτές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσουν βαριά αιμορραγία, ακανόνιστους κύκλους εμμήνου ρύσης και αιμορραγία εκτός κύκλου.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου οι γυναίκες παραπονιούνται για πόνο στο στήθος και φούσκωμα.

Σύμφωνα με τον Dr Lee Shulman, M.D., οι ορμόνες είναι υπαίτιες για αυτές τις ενοχλήσεις και αυτούς τους πόνους και οι γυναίκες που χρησιμοποιούν αντισυλληπτικά μπορούν να βιώσουν αυτούς τους πόνους πιο συχνά. Αυτά τα συμπτώματα δεν πρέπει να συγχέονται με αυτά που εμφανίζονται όταν δεν είστε σε εμμηνορροϊκό κύκλο.

Ποτέ μην αγνοείτε την ελαφριά αιμορραγία μεταξύ των περιόδων και των μεγάλων θρόμβων αίματος. Ελέγξτε τα!

Μπορείτε να διακρίνετε από το χρώμα του αίματός σας κατά πόσο η περίοδός σας είναι φυσιολογική ή όχι. Το χρώμα μαρμελάδας φράουλας συχνά υποδηλώνει χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων (συμβαίνει συχνά όταν παίρνεται αντισυλληπτικά), ενώ το χρώμα παγωμένου μύρτιλλου είναι ένδειξη υψηλού επιπέδου οιστρογόνων. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, όμως, αν στο τέλος της περιόδου σας το αίμα γίνεται πιο σκούρο. Μίγμα κόκκινου και πράσινου αίματος καθώς και έντονη οσμή μπορεί να αποτελεί ένδειξη ΣΜΝ (σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα).

Ενημερώστε το γιατρό σας εάν η ροή του αίματός σας είναι υδατώδης, διότι μπορεί να είναι ένδειξη έλλειψης σιδήρου.

Δεν υπάρχει μια φυσιολογική κατάσταση, η καθεμιά είναι διαφορετική, οπότε δεν συνιστά απαραίτητα πρόβλημα κάθε μη συνηθισμένη ένδειξη. Πριν καταλήξετε σε συμπεράσματα, κοιτάξτε τον τρόπο ζωής σας, γιατί τα πάντα, από τη διατροφή μέχρι τη φαρμακευτική αγωγή και το άγχος αποτελούν παράγοντες διαταραχής. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να μιλήσετε στο ιατρό σας για τον κύκλο σας.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο BuzzFanzine

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πριν φύγετε δείτε και το παρακάτω βιντεάκι, που διακωμωδεί την φοβικότητα των αντρών, όταν συζητάμε δημόσια για την περίοδο μας!

 

Διαβάστε ακόμα:

Share

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

της Χριστίνας Πάντζου

Η Μαρία Τερέσα Ριβέρα πέρασε τέσσερα χρόνια σε ένα κελί του Ελ Σαλβαδόρ, καταδικασμένη επειδή απέβαλε.

Αποφυλακίστηκε πέρσι τον Μάιο, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε την καταδίκη της σε κάθειρξη 40 ετών για φόνο, όπως χαρακτηρίζει τις περισσότερες αμβλώσεις η νομοθεσία της χώρας, η οποία από το 1997 τις απαγορεύει σε οποιαδήποτε περίσταση.

Ηλπιζε πως η απελευθέρωσή της θα της επέτρεπε να συμφιλιωθεί με όσα πέρασε, με τον χαμό του δεύτερου παιδιού της, με την άδικη ποινή της, με τα χαμένα χρόνια της φυλάκισής της και πως θα μπορούσε να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί με τον 11χρονο γιο της. Αλλά η πραγματικότητα της υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας χώρας διέψευσε τις ελπίδες της.

«Για όλους ήμουν η “φόνισσα” του μωρού μου. Κανείς δεν μου έδινε δουλειά. Με είχαν κι αυτοί καταδικάσει και σε κάθε μου βήμα έβρισκα εμπόδια και απόρριψη», λέει η 34χρονη γυναίκα.

Τον περασμένο Οκτώβριο ο γενικός εισαγγελέας προσέβαλε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου: ανά πάσα στιγμή μπορεί να την έστελναν πίσω στη φυλακή. Ηταν τότε που αποφάσισε να φύγει από τη χώρα.

Στις 17 Μαρτίου η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε άσυλο στη Σουηδία λόγω των διώξεων που υπέστη από έναν άδικο νόμο περί αμβλώσεων, ο οποίος τιμωρεί τις γυναίκες ακόμη και σε περιπτώσεις αποβολών, γέννησης νεκρού εμβρύου ή επιπλοκών στην κύηση.

«Οι σουηδικές αρχές αναγνώρισαν πως τα δικαιώματά της ως γυναίκας παραβιάστηκαν κατάφωρα και πως το κράτος, αντί να την προστατεύσει, την καταδίωξε νομικά και κοινωνικά. Θεώρησαν πως η ποινή της, ο χρόνος που πέρασε στη φυλακή και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει εάν επιστρέψει στο Ελ Σαλβαδόρ συνιστούν δίωξη», δήλωσε μιλώντας για μια ιστορική απόφαση η Καταλίνα Μαρτίνες, δικηγόρος και διευθύντρια Λατινικής Αμερικής του Κέντρου για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα που στήριξε σε κάθε της βήμα τη Ριβέρα.

«Η χορήγηση ασύλου σε αυτή τη βάση αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας προηγούμενο όχι μόνο για τις γυναίκες του Ελ Σαλβαδόρ αλλά συνολικά για τις γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο».

Σύμφωνα με την Ομάδα Πολιτών για την Αποποινικοποίηση των Αμβλώσεων (CFDA), στο διάστημα 2000-2014 49 γυναίκες καταδικάστηκαν για πρόκληση άμβλωσης.

Ανάμεσά τους και 26 που εκτίουν ποινές κάθειρξης 30 έως 40 ετών.

Από τη Σουηδία, η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έχει ξεκινήσει εκστρατεία ευαισθητοποίησης για τις καταχρήσεις αυτής της νομοθεσίας και την αποφυλάκιση των γυναικών θυμάτων της.

«Υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη ότι όποια καταφέρει να φύγει από το Ελ Σαλβαδόρ θα μιλήσει εξ ονόματος όλων όσες βρίσκονται στη φυλακή. Υπάρχουν στα κελιά μητέρες που έχουν περισσότερα από δέκα χρόνια να δουν τα παιδιά τους. Δεν τους αξίζει να είναι στη φυλακή για εγκλήματα που δεν έκαναν».

Η στιγμή είναι πρόσφορη καθώς τον Φεβρουάριο το κυβερνών πρώην αντάρτικο FMLN κατέθεσε σχέδιο νομοθετικής τροποποίησης ώστε να επιτρέπεται η άμβλωση σε περιπτώσεις βιασμού, κινδύνου της ζωής της μητέρας ή μη βιώσιμου εμβρύου.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στην Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

 

Share

Η Salome Karwah, νοσηλεύτρια-σύμβολο στον αγώνα κατά του ιού Έμπολα, πέθανε μετά από άρνηση ιατρικής περίθαλψης

Salome-Karwah1

της Γεωργίας Μανώλη

Η Salome Karwah, η νοσηλεύτρια από τη Λιβερία η οποία έγινε γνωστή για τον αγώνα της κατά της επιδημίας του ιού Έμπολα στη Δυτική Αφρική, πέθανε στη Μονράβια στις 21 Φεβρουαρίου, αφού το ιατρικό προσωπικό αρνήθηκε να της παράσχει ιατρική φροντίδα μετά από επιπλοκές που παρουσίασε κατά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της. Σύμφωνα με το σύζυγο και την αδερφή της, οι νοσοκόμες αρνήθηκαν να την αγγίξουν και δε δέχτηκαν ούτε καν για να τη μεταφέρουν στο χειρουργείο ή να της κάνουν μια ένεση μήπως κολλήσουν τον ιό Έμπολα!

Η Karwah έγινε διάσημη όταν επιλέχθηκε ως πρόσωπο της χρονιάς 2014 από το περιοδικό Time για την δράση της κατά της επιδημίας Έμπολα στη χώρα της. Η Λιβερία ήταν μια από τις τρεις χώρες της Δυτικής Αφρικής μαζί με τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα που είχαν πληγεί από την έξαρση του ιού το 2014 και η οποία μετά τον εμφύλιο πόλεμο δεν είχε ουσιαστικά κανένα σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας για να αντιμετωπίσει μια τέτοια καταστροφική επιδημία.

Η Karwah είχε ασθενήσει από τον ιό, επέζησε όμως για να δουλέψει μετέπειτα μαζί με τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα στην ίδια ιατρική μονάδα όπου υπήρξε ασθενής. Η ίδια υποστήριζε ότι οι επιζώντες του ιού έχουν κατά κάποιο τρόπο υπερδυνάμεις αφού έχουν ανοσία πλέον στον ιό και μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς χωρίς φόβο. Αφού έχασε και τον πατέρα της, τοπικό γιατρό, από τον ιό, σκόπευε να ξανανοίξει την κλινική του στην οποία θα προσφερόταν ιατρική περίθαλψη στους ασθενείς με Έμπολα από αυτές και από αυτούς που είχαν νικήσει τον ιό και δεν είχαν κανένα φόβο να πλησιάσουν τους ασθενείς. Η ανταποκρίτρια του Time στην Αφρική Aryn Baker την περιέγραψε ως μια αξιοθαύμαστη γυναίκα που δεν δίστασε στιγμή μετά την ανάρρωση της να βοηθήσει άλλους ασθενείς. Η ίδια έλεγε «Μπορώ να κάνω πράγματα που οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν. Αν ένας ασθενής με Έμπολα είναι στο σπίτι του και οι κοντινοί συγγενείς δεν μπορούν να τον φροντίσουν, μπορώ να το φροντίσω εγώ» (Women In the World).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναπόφευκτο το κλισέ της τραγικής ειρωνείας, αφού μια γυναίκα που επέζησε από ένα φονικό ιό και είχε προσφέρει τόσο στη τοπική της κοινότητα πέθανε με αυτό το τρόπο. Η Λιβερία, ακόμα και μετά από τρία χρόνια από την επιδημία Έμπολα, εξακολουθεί να υποφέρει από την έλλειψη δομών αντιμετώπισης του ιού, αλλά και το σκοταδισμό και την προκατάληψη που βιώνουν όχι μόνο οι ασθενείς αλλά και οι επιζήσαντες του ιού, οι οποίοι στιγματίζονται ως επικίνδυνοι ακόμα και μετά από τόσο καιρό.

 

Share

Μια κουβέντα με την Ανιές Σκλάβου και τον Στέλιο Τατάκη, δημιουργούς του ντοκιμαντέρ «Βυζιά»

βυζια1

του Γιάννη Κοντού

Το αυτοχρηματοδοτούμενο ντοκιμαντέρ των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη Βυζιά, μια πολύ ιδιαίτερη ματιά στα βυζιά και τον καρκίνο του στήθους που συνταιριάζει το «κοφτερό» χιούμορ με το σεβασμό στο δραματικό υπόβαθρο του ίδιου του βιώματος της ασθένειας, υπήρξε μια από τις πλέον πολυσυζητημένες ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Συναντηθήκαμε με τους δημιουργούς της λίγο πριν την αθηναϊκή της πρεμιέρα την Τετάρτη 15 Μαρτίου και ενόψει ενός κύκλου έξι προβολών, αποκλειστικά στον κινηματογράφο Ααβόρα, στις 18-19 & 25-26 Μαρτίου και 1-2 Απριλίου.

Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων που φοβηθήκατε ότι δε θα τα βγάζατε πέρα με τις απαιτήσεις του θέματος;

(Ανιές Σκλάβου) Όχι, επειδή ήμαστε μια ομάδα, μαζί με την ανθρωπολόγο Λιόπη Αμπατζή, που είχε την αρχική ιδέα για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τα βυζιά. Όταν είχε κάνει το μεταπτυχιακό της στην κοινωνική ανθρωπολογία, είχε δουλέψει πάνω στην εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος, κυρίως στα μπαρ κονσομασιόν. Την περίοδο, κατά την οποία η ίδια νόσησε και μέσα στην προσπάθειά της να δει πώς θα αντιμετωπίσει την ασθένεια, συνειδητοποίησε ότι μέσω ενός ντοκιμαντέρ θα ήταν πολύ πιο εύκολο να περάσει αυτό που θα ήθελε από το να γράψει ένα κείμενο, η απήχηση του οποίου θα ήταν πολύ πιο περιορισμένη.

(Στέλιος Τατάκης) Ο τίτλος είναι κάτι που τραβάει…

(Ανιές) Στην πορεία θεωρήσαμε πως και η δική της ιστορία ήταν πολύ δυνατή, οπότε συζητώντας οι τρεις μας και μετά από πολύ brainstorming καταφέραμε να διαμορφώσουμε άξονες όπου θα κινούμασταν.

(Στέλιος) Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν αν θα λειτουργήσουν οι τρεις αυτοί άξονες: η προσωπική ιστορία της Λιόπης, οι μικρότερες ιστορίες πολλών ανθρώπων και η «φωνή» των βυζιών.

Σας απασχόλησε το ενδεχόμενο ο τίτλος να εκληφθεί ως αρνητικά προβοκατόρικος;

(Ανιές) Η επιλογή του τίτλου ενείχε μια ιντριγκαδόρικη διάσταση. Σίγουρα, όμως, μέσα στο ντοκιμαντέρ είχαμε αποφασίσει να λέμε αλήθειες, πράγματα που δε λέγονται εύκολα, όπως δε μιλάμε εύκολα για το στήθος κι εμείς οι γυναίκες, πόσο μάλλον και για την ασθένεια. Συνεπώς και η ίδια η λέξη είναι ένα θέμα…

Ταμπού, ίσως;

(Ανιές) Είναι ένα ταμπού. Το «βυζαίνω» ως ρήμα μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε άνετα. Ένα παιδάκι βυζαίνει το δάχτυλό του ή το στήθος της μαμάς του, για παράδειγμα, αλλά «βυζαίνει το βυζί της μαμάς του» δε θα το πούμε εύκολα. Υπήρχε, λοιπόν, και μια ιδεολογική ματιά στην προσέγγισή μας, μια προσπάθεια απενοχοποίησης της λέξης.

Πρόκειται, άρα, για μια προσέγγιση δύο ταμπού, κατά κάποιο τρόπο.

(Ανιές) Κατά κάποιο τρόπο ναι, γιατί δεν είναι πολιτικά ορθή λέξη.

(Στέλιος) Είναι ένας επαναπροσδιορισμός της καθημερινής χρήσης της.

(Ανιές) Μέσα στο ντοκιμαντέρ λέμε πως πρέπει να μιλάμε γι’ αυτά που μας απασχολούν και, κυρίως με άξονα την ασθένεια, υπάρχουν πάρα πολλές ψυχολογικές διακυμάνσεις. Δεν μπορείς να είσαι μόνο μαχήτρια. Υπάρχουν στιγμές που ενδέχεται να εγκαταλείψεις τα όπλα, γιατί ο καρκίνος του μαστού δεν είναι μια ασθένεια, η οποία μόνο απειλεί τη ζωή σου, αλλά που, ακόμα κι όταν την ξεπεράσεις, μπορεί να αφήσει ένα σημάδι που ισοδυναμεί με την αφαίρεση της ταυτότητας, του φύλου, του ερωτισμού σου. Με μια μαστεκτομή μπορεί να χάσεις πολλά.

(Στέλιος) Μια γυναίκα ίσως αμφισβητήσει τη θηλυκότητά της.

Η μεγαλύτερη αρετή της συγκεκριμένης δουλειάς είναι ότι καταφέρνει να συνταιριάξει τη φαινομενικά πιο ανάλαφρη, απενοχοποιημένη προσέγγιση με το σεβασμό στη σοβαρότητα και στο δραματικό υπόβαθρο της ίδιας της εμπειρίας της ασθένειας. Πόσο καιρό χρειαστήκατε για να πετύχετε αυτές τις ισορροπίες;

(Στέλιος) Δε μας ενδιαφέρει να προβαίνουμε σε ακρότητες απλά και μόνο για να εντυπωσιάσουμε, μας ενδιαφέρει η επίδειξη σεβασμού προς το θέμα και τον άνθρωπο, χωρίς να εκβιάζουμε το συναίσθημα του θεατή. Αυτό μπορεί να προκύψει αυθόρμητα- ως ένα μειδίαμα, ένα σκίρτημα. Κάτι τέτοιο είναι από μόνο του αρκετό, χωρίς να χρειάζεται να πιέζεις τις καταστάσεις.

(Ανιές) Η αλήθεια είναι ότι δε μας πήρε πολύ χρόνο από τη στιγμή που αποφασίσαμε  να το προχωρήσουμε και μαζευτήκαμε οι τρεις μας. Οι άξονες είχαν, λίγο πολύ, αποφασιστεί αρκετά νωρίς, oπότε τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2016 και ολοκληρώθηκαν αρχές Ιανουαρίου, μία μέρα πριν υποβληθεί η αίτηση για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Δεν πρόκειται, άρα, για ένα εγχείρημα, το οποίο χρειάστηκε πολύ χρόνο για την υλοποίησή του. Η επιλογή, εξάλλου, να χρησιμοποιήσουμε τα βυζιά ως αφηγητές μας έδωσε αρκετή ελευθερία στο πώς θα θέσουμε τα θέματα που θέλαμε να θίξουμε, μιας και δεν επιθυμούσαμε να κάνουμε κάτι επιστημονικό, ούτε, όμως, και να πρόκειται αμιγώς για μια μαρτυρία. Θέλαμε να θέσουμε κάποια ζητήματα. Από κει και πέρα, ας ψαχτεί και ας σκεφτεί ο καθένας λίγο.

Τελειώνοντας το ντοκιμαντέρ, αφήνει μια συγκρατημένη αίσθηση χαρμολύπης.

(Ανιές) Έτσι είναι κι ζωή.

(Στέλιος) Τα πάντα συνοψίζονται στα δευτερόλεπτα του τέλους.

Θεωρείτε ότι είναι έτοιμο ένα μεγαλύτερο μέρος του κινηματογραφόφιλου κοινού στην Ελλάδα να παρακολουθήσει τέτοιου είδους ταινίες;

(Ανιές) Κρίνοντας από τη μικρή μέχρι τώρα πορεία του στη Θεσσαλονίκη, ήδη ανάμεσα σε μερικές δεκάδες ανθρώπους βρέθηκαν τέσσερις που άρχισαν να μιλάνε για δικές τους προσωπικές ιστορίες μπροστά σε αγνώστους. Η παρακολούθηση του ντοκιμαντέρ τους έκανε να το θελήσουν. Η ελληνική ταινία, είτε πρόκειται για ντοκιμαντέρ ή για φιξιόν, χρειάζεται το χρόνο της στην αίθουσα και το κλασικό προμόσιον από στόμα σε στόμα. Αν, επομένως, επικοινωνηθεί σωστά και παραμείνει σε μια αίθουσα, μπορεί, τελικά, πολύς κόσμος να καταφέρει να τη δει.

(Στέλιος) Μπορεί να δυσκολέψει κάποιους, να τους βαρύνει λίγο, αλλά αυτό θεωρητικά είναι και καλό, το να παίρνει, δηλαδή, κάποιος «δουλειά για το σπίτι». Και μας ενδιαφέρει άμεσα ο θεατής. Δεν κάνουμε κάτι απλώς για να είμαστε εμείς ευχαριστημένοι ή για να κάνει μια δουλειά μας «βόλτα» στα φεστιβάλ. Όταν βλέπουμε ένα ντοκιμαντέρ μας μονταρισμένο, είμαστε πιο σκληροί από τους θεατές. Εκθέτουμε και εκτιθέμεθα.

(Ανιές) Χρειάζεσαι τους θεατές για να υπάρξεις.

(Στέλιος) Είναι μια αμφίδρομη σχέση.

(Ανιές) Αυτό που θέλουμε να πετυχαίνουμε στις δουλειές μας είναι να καταλαβαίνει ο θεατής τι θέλουμε να πούμε, να μη χρειάζεται να κάνουμε μία ανάλυση πριν την προβολή και μία μετά. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μάλλον κάτι έχεις χάσει.

Το ντοκιμαντέρ των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη Βυζιά προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Ααβόρα τα Σαββατοκύριακα 18-19 και 25-26 Μαρτίου, καθώς και την 1-2 Απριλίου στις 16:00. Κάθε προβολή θα συνοδεύεται από συζήτηση.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ 

Πηγή: εναντιοδρομίες

βυζια2

Share

Οι «αμόρφωτοι» του έρωτα

sex_edu

Τα αποτελέσματα των ερευνών που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού ήταν αποκαρδιωτικά. Το 22% των γυναικών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι έχουν κάνει τουλάχιστον μία έκτρωση στη ζωή τους -οι μισές από αυτές έφηβες- ποσοστό που αποτελεί άλλη μια θλιβερή πρωτιά μας στην Ευρώπη. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι είναι επώδυνο για μια γυναίκα να μιλά γι’ αυτά τα θέματα, πιθανά το ποσοστό να είναι μεγαλύτερο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι φεμινίστριες έλεγαν με περισσή πίκρα ότι στην Ελλάδα η έκτρωση έπαιζε τον ρόλο της αντισύλληψης. Τότε η έκτρωση ήταν παράνομη, οι γυναικολόγοι δεν έγραφαν αντισυλληπτικά, τα προφυλακτικά ήταν συνδεμένα στο μυαλό της νεολαίας με τον αγοραίο έρωτα -δεν υπήρχε ακόμη AIDS- και τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε Αρρένων και Θηλέων, βεβαίως χωρίς μάθημα σεξουαλικής αγωγής.

Στα σχεδόν σαράντα χρόνια που πέρασαν θα περίμενε κανείς ότι τα πράγματα θα είχαν βελτιωθεί θεαματικά. Δυστυχώς, όμως, παρά τις θετικές αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, η έλλειψη σοβαρής και συστηματικής ενημέρωσης παραμένει. Όχι μόνο για τις μεθόδους αποφυγής μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, αλλά και για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ακόμη πολλοί γονείς δεν έχουν την ευχέρεια, τη διάθεση ή τη δυνατότητα να ενημερώσουν τα παιδιά τους και είναι απαράδεκτο για την Πολιτεία να λειτουργεί ακόμη με τους όρους του χθες και να αφήνει αυτή την τόσο σημαντική υπόθεση στο Διαδίκτυο.

Στον 21ο αιώνα είναι υποχρέωση του σχολείου να διαπαιδαγωγεί και σεξουαλικά τους έφηβους και τις έφηβες και είναι τουλάχιστον θλιβερό -και απόλυτα υποκριτικό- να γίνεται τουλάχιστον επανάσταση από διάφορους… στυλοβάτες της ηθικής όταν το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει ότι θα διοργανώσει μια θεματική εβδομάδα για “έμφυλες ταυτότητες” στα σχολεία. Αντίθετα, θα έπρεπε να υπάρχει πίεση από γονείς και καθηγητές να ενταχθεί κανονικά η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να ξέρουν και οι νέοι, και οι νέες ότι έχουν ευθύνη απέναντι στο σώμα τους.

Μπορεί η Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού να μην έχει την… αίγλη της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά έχει κάποιο νόημα το γεγονός ότι προηγείται κατά ένα εικοσιτετράωρο.

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμα

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Η Σεξουαλική Αγωγή δεν είναι μόνο Βιολογία

 

 

Share

Νεπάλ: Ο σκοταδισμός σκότωσε ένα 15χρονο κορίτσι

%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bb

του ToPeriodiko

Ένα κορίτσι 15 χρόνων, η Tiruwa, πέθανε στο Νεπάλ προσπαθώντας να ζεσταθεί σε μια στάνη, όπου εξορίστηκε για όσο θα διαρκούσε η έμμηνος ρύση…

Πρόκειται για μια βαθιά σκοταδιστική ινδουιστική πρακτική, η οποία, αν και έχει απαγορευτεί από το κράτος, ωστόσο επιβιώνει λόγω της γενικής κοινωνικής οπισθοδρόμησης της χώρας. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη η έμμηνος ρύση εκλαμβάνεται ως κάτι το «ακάθαρτο», ενώ σε ορισμένα μέρη του Νεπάλ οι γυναίκες μένουν σε καλύβες ή στάβλους για μέρες, πρακτική γνωστή ως chhaupadi.

Ο πατέρας της Tiruwa μιλώντας στην εφημερίδα «My Republica» είπε ότι η 15άχρονη αφού έφαγε βραδινό γύρω στις 6 το απόγευμα της Παρασκευής στη συνέχεια πήγε στην καλύβα για να κοιμηθεί. Όταν αργά το πρωί της επομένης μέρας η κόρη του δεν εμφανίστηκε, εκείνος άρχισε να της φωνάζει. «Τότε είδα το άψυχο σώμα της», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Tiruwa ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και είχε άριστες επιδόσεις στα μαθήματά της, ενώ διένυε την τρίτη μέρα της έμμηνου ρύσης της όταν πέθανε.

«Ερευνούμε την υπόθεση. Υποψιαζόμαστε ότι πέθανε από ασφυξία από τον καπνό της φωτιάς που άναψε για να κρατηθεί ζεστή», δήλωσε ο επιθεωρητής Badri Prasad Dhakal στο AFP.

Σύμφωνα με το chhaupadi, οι γυναίκες απαγορεύεται να λαμβάνουν μέρος σε κανονικές δραστηριότητες της οικογένειας κατά την έμμηνο ρύση και μετά τον τοκετό, ενώ απαγορεύεται να έχουν οποιαδήποτε επαφή με τους άνδρες του νοικοκυριού.

Η κυβέρνηση έχει θέσει εκτός νόμου το chhaupadi από το 2005, αλλά η Mohna Ansari, της Εθνικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Νεπάλ, δήλωσε πως οι τοπικοί ηγέτες πρέπει να κάνουν περισσότερα πέρα από το να επιβάλλουν την απαγόρευση.

«Η νομική απαγόρευση υπάρχει, αλλά η επιβολή του νόμου δεν ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να εφαρμοστεί», δήλωσε, και πρόσθεσε πως «είναι πολύ σημαντικό για εμάς να εργαστούμε για να αλλάξει αυτή η συμπεριφορά των ανθρώπων και να ενισχυθεί η ευαισθητοποίηση κατά της πρακτικής αυτής».

Η ινδουιστική παράδοση εφαρμόζεται από όλες τις οικογένειες της περιοχής. Οι γυναίκες που παραβιάζουν την πρακτική θεωρούνται υπεύθυνες για την καταστροφή στις καλλιέργειες, τις ασθένειες και τους αιφνίδιους θανάτους των ζώων.

Σύμφωνα με παλαιότερες αναφορές, το «chhaupadi» έχει οδηγήσει σε θανάτους από επιθέσεις άγριων ζώων, τσιμπήματα φιδιών ασθένειες, βιασμούς, κακή ψυχική υγεία, καθώς και θανάτους βρεφών από πνευμονία.

Τα τελευταία χρόνια μερικές γυναίκες έχουν γυρίσει την πλάτη τους στο εν λόγω τελετουργικό: λίγα χωριά είναι γνωστά ως «ελεύθερες ζώνες chhaupadi».

Όμως, παρόλο που το Ανώτατο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2005 απαγόρευσε το «chhaupadi», το έθιμο είναι δύσκολο να «σβήσει» οριστικά. Συνεχίζει να επικρατεί σε πολλές απομακρυσμένες περιοχές.

Η Mohna Ansari από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Νεπάλ τόνισε ότι οι τοπικοί ηγέτες πρέπει να κάνουν περισσότερα και επιβάλλουν την απαγόρευση της εν λόγω παράδοσης.

«Υπάρχει η νομική απαγόρευση, αλλά οι δυνάμεις επιβολής του νόμου δεν ήταν ποτέ τόσο ισχυρές ώστε να φροντίζουν για την εφαρμογή του», είπε.

«Είναι πολύ σημαντικό γι’ εμάς να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων ώστε να ευαισθητοποιηθούν κατά της εφαρμογής της συγκεκριμένης πρακτικής», πρόσθεσε.

Μία έκθεση του ΟΗΕ το 2011, ανέφερε ότι εκτιμάται πως το 95% των γυναικών στην περιοχή Achham του Νεπάλ συνεχίζουν να ακολουθούν το έθιμο αυτό.

Πάντως να σημειωθεί, ότι αυτή η αντιδραστική αντίληψη για μια φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία, διαπερνά πλήθος θρησκειών, μεταξύ άλλων και την Ορθόδοξη.

Για να μην ξεχνιόμαστε…

Πηγή: ToPeriodiko

 

Διαβάστε ακόμα

«Οι πόνοι της περιόδου μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής». Γιατί λοιπόν οι έρευνες για θεραπείες παραμένουν περιορισμένες;

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

Share

Παγκόσμιο ρεκόρ της Ελλάδας στις άσκοπες καισαρικές

image_kaisarikh_1

των Νάντια Βασιλειάδου και Βασίλη Ανδριανόπουλου

Γιατροί εγκληματούν οδηγώντας στο χειρουργικό κρεβάτι γυναίκες που θα μπορούσαν να γεννήσουν με φυσιολογικό τοκετό και παραβιάζουν τον όρκο του Ιπποκράτη στο όνομα της «διαχείρισης του ωραρίου» και της «ευκολίας» των γυναικών. Οι αριθμοί, όσο ξεροί κι αν είναι, λένε την αλήθεια. Οι δείκτες του ΕΟΠΥΥ «ξεφεύγουν» ακόμη περισσότερο και ανεβάζουν το θλιβερό ρεκόρ στο 58% των τοκετών. Στα ιδιωτικά μαιευτήρια η συχνότητα αγγίζει το 59% και στα δημόσια το 55,5%.

Η κατάσταση αυτή έστρεψε την προσοχή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στη χώρα μας, ο οποίος εδώ και ενάμιση χρόνο διερευνά το φαινόμενο ύστερα από πολιτική πρωτοβουλία του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού. Μάλιστα, στις αρχές Νοεμβρίου κλιμάκιο ειδικών εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ επισκέφθηκε δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία και μίλησε με εκπροσώπους επιστημονικών εταιρειών και επαγγελματιών υγείας προκειμένου να καταλήξει σε συμπεράσματα.

Τρία χρόνια νωρίτερα, το 2013, η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW) εξέφρασε την ανησυχία της για το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών στην Ελλάδα, σε δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία, χωρίς ιατρική αιτιολόγηση. Σύμφωνα με την Επιτροπή τα ελληνικά ποσοστά είναι τα υψηλότερα στον κόσμο. Γι’ αυτό προέτρεψε τη χώρα να μειώσει το ποσοστό των καισαρικών τομών που γίνονται χωρίς να υφίσταται ιατρική ανάγκη, εκπαιδεύοντας και επανεκπαιδεύοντας το ιατρικό προσωπικό στον φυσιολογικό τοκετό, και να εφαρμόσει ελέγχους συμμόρφωσης με τις ιατρικές ενδείξεις για καισαρική τομή με σκοπό τη μείωση της χρησιμοποίησής της.

Πρόκειται για μια μέθοδο που δημιουργεί «τρύπα» και στα κρατικά ταμεία, καθώς στοιχίζει σχεδόν τα διπλάσια χρήματα από τον φυσιολογικό τοκετό. Τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό νοσοκομείο ο ΕΟΠΥΥ την κοστολογεί στα 1.100 ευρώ, όταν ο φυσιολογικός τοκετός κοστίζει 600 ευρώ.

Γιατί «ξεφεύγουν» τα ποσοστά;

«Το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό. Συνδέεται τόσο με τον προγραμματισμό και τη συμπύκνωση του ιατρικού χρόνου όσο και με την κουλτούρα της ταχύτητας που διακατέχει σε μεγάλο βαθμό τις επιτόκους και τους οικείους τους» εκτιμούν πηγές του υπουργείου Υγείας.

Όπως εξηγεί η Έλενα Σερπετίνη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Επιστημόνων Μαιών – Μαιευτών Αθήνας (ΣΕΜΜΑ), «ένας φυσιολογικός τοκετός διαρκεί από 6 έως 36 ώρες, δεσμεύοντας τον γιατρό που στο μεταξύ θα πρέπει να πάει στο ιατρείο του ή να προχωρήσει σε άλλους τοκετούς. Αντιθέτως, η καισαρική ολοκληρώνεται μέσα σε μία ώρα».

Πηγές του υπουργείου Υγείας αποσαφηνίζουν ότι «ο ΠΟΥ δεν είναι ενάντια στην καισαρική, καθώς μπορεί να σώσει ζωές. Κάθε γυναίκα πρέπει να έχει πρόσβαση σε αυτήν. Μόνο, όμως, αν δεν υπάρχει άλλη λύση. Όταν τα ποσοστά σε μια χώρα υπερβαίνουν το 20%, κάτι συμβαίνει».

Συμπληρώνουν, δε, ότι καισαρική σημαίνει ρίσκο τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί, καθώς πρόκειται για χειρουργική επέμβαση που μπορεί να επιφέρει επιπλοκές. Ταυτόχρονα υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι τα νεογνά που γεννιούνται με καισαρική έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ανοσολογικά και αναπνευστικά προβλήματα.

Οι λόγοι που οδηγούν στο χειρουργείο

«Είναι όλο το πλέγμα μεταξύ γιατρών, έλλειψης προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία και έλλειψης κουλτούρας που διαμορφώνει τα υψηλά ποσοστά καισαρικών» εξηγεί ο καθηγητής Μαιευτικής Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης Γιώργος Φαρμακίδης. Εκτιμά ότι ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος για καισαρική είναι η πρόκληση τοκετού. Ο γιατρός κρίνει ότι έχουν παρέλθει οι ημέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να γεννήσει η γυναίκα, οπότε την οδηγεί σε προκλητή έναρξη τοκετού, η οποία γίνεται σε ανώριμο τράχηλο και συνήθως δεν έχει αποτέλεσμα. Έτσι ακολουθεί η καισαρική. «Σπανίως ακολουθούνται τα κριτήρια που θέτουν διεθνείς επιστημονικές εταιρείες σχετικά με το πότε ο τοκετός δεν προχωράει και πρέπει να γίνει καισαρική. Για τον λόγο αυτό το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας οφείλει να προχωρήσει σύντομα στην έγκριση των αντίστοιχων πρωτοκόλλων. Πρόκειται για ουσιώδη εκκρεμότητα» εξηγεί ο κ. Φαρμακίδης.

Επίσης, ο ΕΟΠΥΥ δεν κάνει ποιοτική ανάλυση των δεδομένων για τις καισαρικές τομές. Θα μπορούσε, δηλαδή, να μην πληρώνει καισαρικές των οποίων η αναγκαιότητα δεν στοιχειοθετείται, περιστέλλοντας έτσι «αχρείαστες» επεμβάσεις.

Η διάρθρωση των υπηρεσιών υγείας δεν επιτρέπει 24ωρη κάλυψη για φυσιολογικό τοκετό. Μια επίτοκος που παρακολουθείται από γιατρό δημόσιου νοσοκομείου σπάνια γεννάει φυσιολογικά, καθώς αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο τοκετός θα γίνει από άλλον ειδικό εκτός της επιλογής της. Ετσι προγραμματίζεται καισαρική που γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια της εφημερίας της κλινικής.

Τα επιχειρήματα των γιατρών

Συνήθως οι γυναίκες που προσδοκούν να γεννήσουν φυσιολογικά τρομοκρατούνται όταν ακούν τον γιατρό τους να λέει ότι πρέπει να γίνει καισαρική γιατί «το παιδί είναι μεγάλο και δεν μπορεί να βγει» ή ότι «είναι τυλιγμένο με τον ομφάλιο λώρο» ή ότι «ο πλακούντας είναι γερασμένος». «Ολα αυτά μπορεί να συμβαίνουν, δεν λένε ψέματα οι γιατροί. Ωστόσο πολλές φορές εμπεριέχεται μια δόση υπερβολής στις ανησυχίες τους» σχολιάζει ο κ. Φαρμακίδης.

Μαιευτήρες γυναικολόγοι αναφέρουν ότι ένας από τους κύριους λόγους που οδηγούν σε αυτή την πρακτική είναι η άσκηση αμυντικής ιατρικής λόγω του υπάρχοντος νομικού πλαισίου. Θεωρούν ότι θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται η ιατρική αμέλεια.

Ζητήσαμε από τον επίκουρο καθηγητή Μαιευτικής Γυναικολογίας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Μαιευτικής και Γυναικολογικής Εταιρείας Νικόλαο Βραχνή να σχολιάσει τα υψηλά ποσοστά των καισαρικών και να μας εξηγήσει τις αιτίες: «Η Ελληνική και Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία είχε ήδη από το 2014 αναγνωρίσει και επισημάνει το υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών στην Ελλάδα. Κάθε περίπτωση γυναίκας που καταλήγει σε καισαρική τομή είναι ξεχωριστή και εξατομικεύεται. Μόνο ο γιατρός που την παρακολουθεί και γνωρίζει όλα τα δεδομένα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού μπορεί να πάρει τη σωστή απόφαση για τον ενδεδειγμένο τρόπο τοκετού».

Αναφερόμενος στους παράγοντες που οδηγούν σε καισαρική, ο κ. Βραχνής σχολίασε: «Ενδεικτικά μπορώ να σας αναφέρω την αυξημένη ηλικία των σημερινών εγκύων στην Ελλάδα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά και σε σχέση με άλλες χώρες. Επίσης ο σύγχρονος τρόπος ζωής συμβάλλει περαιτέρω στην πιθανότητα εμφάνισης παθολογικών καταστάσεων που εν τέλει οδηγούν σε καισαρική τομή. Αξιοσημείωτο είναι επίσης για τη χώρα μας το γεγονός ότι όλο και περισσότερες γυναίκες εκφράζουν επιθυμία είτε για απευθείας προγραμματισμένη καισαρική τομή είτε μετά από λίγες ώρες προσπάθειας τοκετού, αντικατοπτρίζοντας τη νοοτροπία “ευκολίας” της σύγχρονης εποχής.

Η Ελληνική Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία είναι ήδη σε συνεργασία με το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ) και το υπουργείο Υγείας και έχει προχωρήσει στην έκδοση κατευθυντήριων οδηγιών, όπου ορίζονται με σαφήνεια και σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία οι ενδείξεις καισαρικής τομής, κολπικού τοκετού μετά από καισαρική τομή και πρόκλησης τοκετού. Επιπλέον έχει δημιουργηθεί φόρμα έντυπης συγκατάθεσης για κάθε γυναίκα που θα υποβληθεί σε καισαρική τομή, αναλύοντας την ένδειξη, τους κινδύνους και τα οφέλη για τη μητέρα και το έμβρυο».

Άραγε μια γυναίκα ετοιμόγεννη, που εξαρτάται πλήρως από τον γιατρό της, μπορεί να διαφωνήσει με τη μέθοδο τοκετού που της προτείνει ως την καταλληλότερη για την περίπτωσή της; Με ποια νηφαλιότητα και ποιες γνώσεις καλείται να το κάνει αυτό;

Οι μαίες και τα «birth centers»

Στην αύξηση του αριθμού των φυσιολογικών τοκετών προσβλέπει η δημιουργία κέντρων γεννήσεων ή των λεγόμενων «birth centers». Για το θέμα έγινε σύσκεψη των ειδικών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και μελών του Συλλόγου Μαιών – Μαιευτών στο υπουργείο Υγείας. Για την ταμία του ΣΕΜΜΑ Έλενα Σερπετίνη ένα τέτοιο κέντρο θα ανέτρεπε άρδην τα δεδομένα: «Προτείναμε να ιδρυθεί πιλοτικά ένα birth center σε μεγάλο νοσοκομείο. Πρόκειται για μονάδα όπου πηγαίνουν υποψήφιες μητέρες χαμηλού κινδύνου και οι μαίες αναλαμβάνουν τον τοκετό, έχοντας βέβαια την ασφάλεια της ιατρικής κάλυψης του νοσοκομείου. Αν συγκριθούν τα περιγεννητικά αποτελέσματα –ποσοστά καισαρικής, κόστος κ.λπ.– έναν χρόνο μετά, θα είναι τελείως διαφορετικά».

Τι συμβαίνει διεθνώς

Μπορεί η Ελλάδα να κατέχει μία ακόμη θλιβερή παγκόσμια πρωτιά, εντούτοις δεν είναι η μόνη που έχει αποκτήσει «κουλτούρα καισαρικής», αφού το φαινόμενο αυτό τείνει να αποκτήσει μορφή επιδημίας διεθνώς. Σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2010 σε 137 χώρες, παρατηρείται εκτεταμένη χρήση της καισαρικής τομής στις περισσότερες χώρες, ενώ τα ποσοστά υπολογίζεται ότι βαίνουν συνεχώς αυξανόμενα. Στην Ευρώπη το ποσοστό των καισαρικών για το 2008 ανέρχεται σε 23% επί του συνόλου των γεννήσεων, στην αμερικανική ήπειρο σε 35,6%, ενώ τα ποσοστά αυτά είναι σαφώς μειωμένα στις υπόλοιπες ηπείρους. Ως ανώτερο ποσοστό καισαρικών τομών που θα πρέπει να πραγματοποιούνται σε μια χώρα ώστε να μειώνεται το ποσοστό θνησιμότητας των μητέρων και των νεογνών αλλά και των διαφόρων επιπλοκών του τοκετού, ορίζεται από τον ΠΟΥ το 15%, ενώ το ιδανικό ποσοστό είναι 5%-10%. Όλες οι καισαρικές που πραγματοποιούνται σε ποσοστό πάνω από 15% χαρακτηρίζονται από τον ΠΟΥ «μη αναγκαίες».

Η Κίνα και η Βραζιλία πραγματοποίησαν σχεδόν 3 εκατομμύρια «αχρείαστες» καισαρικές, δηλαδή περίπου το μισό του συνολικού αριθμού παγκοσμίως (47,2%). Τον χορό σέρνει το σύνολο σχεδόν των «ισχυρών» χωρών. Έτσι, στις ΗΠΑ το ποσοστό των καισαρικών επεμβάσεων επί του συνολικού αριθμού γεννήσεων ανέρχεται σε 30,3%, δηλαδή διπλασιάστηκε μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία. Από εκεί και πέρα, στη Γερμανία οι καισαρικές αποτελούν το 27,8% των γεννήσεων, στο Ηνωμένο Βασίλειο το 22%, στη Γαλλία το 18,8%, στη Ρωσία το 18%, στη Βραζιλία το 45,9%, στην Κίνα το 25,9% στην Αυστραλία το 30,3%, στον Καναδά το 26,3% και στην Ιαπωνία το 17,4%. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, αφού σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπάρχει έξαρση του φαινομένου: στην Ιταλία το ποσοστό φτάνει το 38,2%, στην Πορτογαλία το 34% και στην Ισπανία το 25,9%.

15% Το ανώτερο ποσοστό που ορίζει ο ΠΟΥ για τη χρήση της καισαρικής τομής σε μια χώρα, ενώ το ιδανικό είναι 5%-10%.

23% Το ποσοστό των καισαρικών επί του συνόλου των γεννήσεων στην Ευρώπη

35,6% Το ποσοστό των γεννήσεων με καισαρική στην Αμερική

47,2% Περίπου οι μισές «αχρείαστες» καισαρικές τομές (σχεδόν 3 εκατομμύρια) πραγματοποιήθηκαν σε Κίνα και Βραζιλία

73% των καισαρικών παγκοσμίως πραγματοποιούνται στις χώρες του δυτικού κόσμου

Ποσοστά καισαρικής επί του συνόλου των γεννήσεων

58% ΕΛΛΑΔΑ

45,9% Βραζιλία

38,2% Ιταλία

34% Πορτογαλία

30,3% Αυστραλία

30,3% ΗΠΑ

27,8 % Γερμανία

26,3% Καναδάς

25,9% Ισπανία

25,9% Κίνα

22% Βρετανία

18,8% Γαλλία

18% Ρωσία

17,4% Ιαπωνία

$2,3 δισ. Το κόστος των αχρείαστων καισαρικών τομών το 2008 παγκοσμίως

$135 Το μέσο κόστος της επέμβασης στις χώρες όπου πραγματοποιήθηκαν «αναγκαίες» καισαρικές

$373 Το μέσο κόστος της επέμβασης σε χώρες με υπερβολικό αριθμό καισαρικών

«Εμπόριο» καισαρικών στον δυτικό κόσμο

Σε 69 χώρες, σχεδόν όλες του δυτικού κόσμου, πραγματοποιείται το 73% των καισαρικών, παρά το γεγονός ότι οι γεννήσεις σε αυτές τις χώρες αντιστοιχούν μόνο στο 37% του συνόλου των γεννήσεων παγκοσμίως. Από την άλλη μεριά, στις 54 χώρες σε Αφρική και ΝΑ Ασία που είχαν ποσοστό καισαρικών κάτω του 10% πραγματοποιήθηκε μόνο το 25% των καισαρικών παγκοσμίως, ενώ σε αυτές τις χώρες συντελέστηκε το 60% του συνολικού αριθμού γεννήσεων διεθνώς.

Στις χώρες όπου πραγματοποιήθηκαν «αναγκαίες» καισαρικές το μέσο κόστος της επέμβασης εκτιμάται από τον ΠΟΥ ότι ανέρχεται σε 135 αμερικανικά δολάρια, ενώ στις χώρες με καισαρικές «υπερβολής» το μέσο κόστος εκτιμάται σε 373 δολάρια, 28% πιο υψηλό. Συνολικά οι «αχρείαστες» καισαρικές στοίχισαν το 2008 2.3 δισεκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό που αποτυπώνει ανάγλυφα το πόσο επικερδής έχει καταστεί στον δυτικό κόσμο η «φάμπρικα» των καισαρικών, αποδεικνύοντας πως ακόμη και η ιατρική περίθαλψη μετατρέπεται σε επικερδή επιχείρηση σε παγκόσμιο επίπεδο.

«Επιδημία» στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ η καισαρική έχει καταστεί η πιο κοινή χειρουργική επέμβαση και στοιχίζει ως και 50% περισσότερο από τον κολπικό τοκετό. Δεν είναι όμως αυτή η μόνη διάσταση του κέρδους για τους Αμερικανούς μαιευτήρες: στα περισσότερα νοσοκομεία στην Αμερική οι μαιευτήρες πληρώνονται σχεδόν αποκλειστικά με προμήθεια από τους τοκετούς που πραγματοποιούν οι ίδιοι, γεγονός που τους οδηγεί να παροτρύνουν τις περισσότερες γυναίκες να γεννήσουν με καισαρική. Από την άλλη μεριά, στο Γενικό Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο, όπου οι μαιευτήρες δεν λαμβάνουν μπόνους αν ξεγεννήσουν οι ίδιοι το μωρό, το ποσοστό των καισαρικών δεν ξεπερνά το 15%, σε μια περιοχή (Καλιφόρνια) όπου ο αριθμός των καισαρικών σε χαμηλού ρίσκου τοκετούς φτάνει μέχρι και το 68,8%. Για να καταπολεμήσει αυτές τις πρακτικές των μαιευτήρων, το αμερικανικό νοσοκομείο Hoag ανάγκασε τους γιατρούς να δημοσιοποιούν σε όλο το ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου τους λόγους που οδήγησαν στην εκάστοτε καισαρική, με αποτέλεσμα στο νοσοκομείο αυτό ο αριθμός των καισαρικών να μειωθεί δραστικά.

Πηγή: documento

 

 

Share

Τουρκία: φωτιά σε κοιτώνα και νεκρά κορίτσια λόγω της πατριαρχίας

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ac_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%b1

της Esra Dogan

Χθες το βράδυ, στα Άδανα, μια πόλη στα νότια της Τουρκίας, ξέσπασε πυρκαγιά σε ιδιωτικό κοιτώνα κοριτσιών ενός σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σκοτώνοντας μια δασκάλα και τουλάχιστον 11 έφηβες μαθήτριες, εκ των οποίων η μεγαλύτερη ήταν 14 ετών, και τραυματίζοντας άλλα 22 κορίτσια. Σύμφωνα με την αρχική έρευνα, η πυρκαγιά που ξεκίνησε στον πρώτο όροφο του τριώροφου κτιρίου και σύντομα επεκτάθηκε στους υπόλοιπους, προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα

Οι κυβερνήτες λένε πως αυτό ήταν μια ατυχής τραγωδία. Αλλά επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω γιατί αυτό ήταν κάτι περισσότερο από μια ατυχή τραγωδία, ότι ήταν δολοφονία και ηθικός αυτουργός της ήταν η πατριαρχική κοινωνία.

Η πιο τρομακτική λεπτομέρεια του συγκεκριμένου συμβάντος είναι ότι τα περισσότερα από τα κορίτσια σκοτώθηκαν αφού ανέβηκαν στο ξύλινο πάτωμα της οροφής για να βρουν τη σκάλα διαφυγής, αλλά δεν μπόρεσαν να ανοίξουν την πόρτα ασφαλείας που ήταν κλειδωμένη από μέσα.

Ο δήμαρχος των Αδάνων, Huseyin Sozlu, δήλωσε ότι η δασκάλα που έχασε τη ζωή της στη φωτιά μάλλον είχε το κλειδί της πόρτας και, «φυσικά, τα παιδιά θα είχαν σωθεί αν ήταν σε θέση να ξεφύγουν από τη σκάλα διαφυγής».

Αλλά δεν είχαν την δυνατότητα!

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μεγάλη αμέλεια σε αυτό το περιστατικό και οι αρμόδιοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν για: την έλλειψη των μέτρων που λαμβάνονται σε περίπτωση πυρκαγιάς, την ελλιπή ενημέρωση που δίνεται στους μαθητές σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, την ξύλινη οροφή καθώς και το πάτωμα, τα οποία διευκόλυναν την φωτιά να σαρώσει όλο το κτίριο.

Ωστόσο, η κλειστή πόρτα της σκάλας διαφυγής που παγίδευσε τα νεαρά κορίτσια στο εσωτερικό, αφήνοντας τα να καούν ζωντανά, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια δολοφονία από την πατριαρχική νοοτροπία, που δεν δίστασε να βάλει τις ζωές των κοριτσιών σε κίνδυνο!

Το ξέρω καλά από τις φίλες μου, οι οποίες έχουν μείνει σε κρατικούς ή ιδιωτικούς κοιτώνες που χρηματοδοτούνται από θρησκευτικά τάγματα, πώς λαμβάνονται προφυλάξεις προκειμένου να ελέγξουν τις εξόδους των νέων φοιτητών και αναμφίβολα οι κανόνες για τα κορίτσια είναι αυστηρότεροι. Μία πόρτα ασφαλείας κλειδωμένη από μέσα, μια πράξη που θέλει να αποτρέψει τα κορίτσια να βγουν έξω το βράδυ, είναι το αποτέλεσμα της πατριαρχικής κοινωνίας, η οποία περισσότερο νοιάζεται να ελέγξει την «αγνότητα» των κοριτσιών και των γυναικών, παρά να τους παρέχει το δικαίωμα στην ζωή!

Τώρα στην Τουρκία, πολλά άτομα μέσα από τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης ονομάζουν αυτό το περιστατικό «δολοφονία τιμής», κατηγορώντας το τάγμα του Σουλεϊμάν που είχε αυτόν τον κοιτώνα και απαιτούν το κλείσιμο όλων των κοιτώνων που ανήκουν σε θρησκευτικά τάγματα.

Ωστόσο, είναι η θρησκεία η κύρια υπεύθυνη αυτού του είδους δολοφονιών; Μια φίλη μου στο facebook απαντάει ξεκάθαρα: «Η πραγματικά υπεύθυνη είναι η νοοτροπία η οποία θέλει κτήμα της την γυναίκα, που προσπαθεί να ελέγξει τι φοράει, τι ώρα γυρνάει σπίτι. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι η γυναίκα με την οποία είναι τώρα μαζί είχε και στο παρελθόν σεξουαλική ζωή».

Ήταν η πατριαρχία που έβαψε χθες με αίμα αυτόν τον κοιτώνα κοριτσιών στην Τουρκία. Και το τραγικό είναι ότι εμείς, τα κορίτσια και οι γυναίκες, πεθαίνουμε κάθε μέρα σε αυτή την ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία «αναζητά» την αξία μας ανάμεσα στα πόδια μας, μας εγκλωβίζουν μέσα σε κτίρια, και τελικά μας στερεί τα δικαιώματά μας στη ζωή!

 

Share

Συντριβάνια που ματώνουν στη Ζυρίχη

blood

της Λίνας Φιλοπούλου

Ελβετίδες φεμινίστριες έριξαν κόκκινο χρώμα σε πολλά συντριβάνια στη Ζυρίχη διαμαρτυρόμενες για τις υψηλές τιμές των ταμπόν και άλλων ειδών που χρησιμοποιούν οι γυναίκες όταν έχουν περίοδο. Ας θυμηθούμε ότι και στην Ελλάδα θεωρούνται είδη πολυτελείας.

Κάθε γυναίκα έχει περίοδο πάνω από 400 φορές στη ζωή της. Ωστόσο οι γυναίκες με περίοδο θεωρούνται βρώμικες και η περίοδος κάτι πολύ αηδιαστικό που πρέπει να κρύβεται και να μην συζητιέται ποτέ δημοσίως. Οι γυναίκες από μικρές μαθαίνουν ότι δεν πρέπει ποτέ να μιλούν για την περίοδό τους στους άντρες ώστε να είναι θηλυκές και ελκτικές, ενώ στο χώρο εργασίας οι συνάδελφοι δεν πρέπει ούτε καν να δουν τη σερβιέτα να γλιστράει από την τσάντα στην τσέπη. Για να μην σχολιάσουμε και όλα τα σεξιστικά στερεοτυπικά σχόλια για τα “νευράκια” και τις “ορμόνες” που ακούμε σε σπίτι και δουλειά.

Με αυτή τη δράση λοιπόν οι ελβετίδες φεμινίστριες ζητάνε να προβλεφθεί μια προοδευτική προσέγγιση στο θέμα της έμμηνου ρύσης και στις απαιτήσεις των γυναικών για μια αυτο-προσδιοριζόμενη έκφραση της σεξουαλικότητάς τους, όπως αναφέρει η ομάδα Aktivistin.ch στην ιστοσελίδα της.

Στο hashtag #happytobleed (instagram, twitter) μπορείτε να βρείτε φωτογραφίες από την ξεχωριστή αυτή διαμαρτυρία.

 

Διαβάστε ακόμα

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Το hashtag #FatSideStories ενθαρρύνει τις γυναίκες να μιλήσουν για το Body shaming

Fat-Fem

της Esra Dogan

Είτε είμαστε χοντρές ή λεπτές, ψηλές ή κοντές, ως γυναίκες καλούμαστε να συμμορφωνόμαστε συνεχώς με τα πρότυπα ομορφίας. Άμα δεν καταφέρουμε να φέρουμε το σώμα μας στην αποδεκτή μορφή, θα υπάρξει η σίγουρη συνέπεια της αποδοκιμασίας. Αναμφισβήτητα αυτές που πλήγωνται περισσότερο –κυριολεκτικά, μιας και σχεδόν πάντα υπάρχουν ψυχολογικές, κοινωνικές και καμιά φορά ακόμα και οικονομικές επιπτώσεις- είναι οι πιο παχιές γυναίκες. Έχουμε άραγε ακούσει αρκετές από τις πολλές ιστορίες αυτών των γυναικών, που ακούνε συνεχώς ότι πρέπει να αδυνατίσουν προκειμένου να ικανοποιήσουν την αισθητική τρίτων;

Τις δύο τελευταίες βδομάδες, χιλιάδες γυναίκες παγκοσμίως χρησιμοποιούν τα social media και το hashtag #FatSideStories για να μοιραστούν τις ιστορίες τους, φωτίζοντας την καθημερινή συλλογική εμπειρία του fatshaming, που σπάνια συζητιέται. Το hashtag ξεκίνησε η χρήστρια του twitter Your Fat Friend (@yrfatfriend), καλώντας τις «έτερες χοντρές» να μοιραστούν εμπειρίες από τις σχέσεις τους και την ερωτική τους ζωή.

Έκτοτε, μέσω του #FatSideStories, έχει ανοίξει μια ειλικρινής συζήτηση για το πως η ιδιότητα τους ως παχιές ή χοντρές, έχει επηρεάσει γυναίκες τόσο στις σεξουαλικές και συναισθηματικές τους σχέσεις όσο και σε όλα σχεδόν τα πεδία της ζωής τους. Σχόλια που άκουσαν σε ραντεβού, από φίλους, συγγενείς, συναδέλφους, ακόμα και από γιατρούς αποκαλύπτουν την σκληρότητα που αντιμετωπίζουν και την μάχη τους με καταπιεστικές συμπεριφορές αστυνόμευσης του γυναικείου σώματος.

fatphobia

Ακολουθούν κάποια από αυτά τα tweets, με τα οποία όλες μπορούμε να ταυτιστούμε κάπου:

Το να σου λένε «δεν είσαι χοντρή, είσαι όμορφη», λες και το ένα αποκλείει το άλλο (Payton Quinn)

Το να μην μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι πως όποτε κάποιος/α σου δείχνει ερωτικό ενδιαφέρον, το κάνει ως αστείο εις βάρος σου (Mensa)

Ένας ωραίος άντρας που σου λέει ότι σε θέλει αλλά δεν μπορεί να είναι μαζί σου γιατί είσαι χοντρή και δεν θέλει να το μάθουν οι φίλοι του(Kitty Rambles A Lot)

Όταν κάποιος σου λέει «μ αρέσουν τα παχιά κορίτσια», λες και πρέπει να τον χειροκροτήσεις;;; (Alysse Dalessandro)

Όταν ο σύντροφος σου σου λέει πως δεν μπορείς να είσαι από πάνω στο σεξ γιατί είσαι χοντρή και θα τον σκοτώσεις (a+j&j)

Να μου λένε ότι «έπιασα την καλή» επειδή ο άντρας μου είναι αδύνατος κι ωραίος και κατά κάποιο τρόπο τον «εγκλώβισα» επειδή είμαι χοντρή (Kitty Rambles A Lot)

Να περιμένουν όλοι ότι θα λέω πάντα ναι επειδή το να είσαι χοντρή σημαίνει πως δεν σε παίρνει να έχεις κριτίριο (Hayden)

Ο πατέρας μου μού λέει στην ψύχρα ότι κανείς δεν θα με αγαπήσει αν δεν αδυνατίσω. (Mean fat girl)

Το να χρειάζεσαι μια ολόκληρη μέρα να προετοιμαστείς ψυχολογικά πριν φορέσεις σορτσάκι ή φούστα. (Vidushi)

«Είσαι μακράν η καλύτερη ηθοποιός που ‘χω δει αλλά δεν θα σε προσλάβω. Μην ξανάρθεις αν δεν χάσεις 10kg» (Donna Lynne Champlin)

Μου είχε πει ένα παλιό αφεντικό πως πρέπει να φροντίσω την εμφάνιση μου αλλιώς δεν θα πάρω προαγωγή (Amy Gaskins)

Το να φοβάσαι να φας μπροστά σε κόσμο σε δημόσιους χώρους (ambs)

Γελάνε όταν τρως σαλάτα («ποιόν πας να κοροϊδέψεις;») και γελάνε όταν τρως μπέργκερς («άραγε πως κατάντησε έτσι;») (Mary Sweet)

Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την υγεία σου, γιατί όταν χάνεις βάρος λένε «είσαι ωραία» κι όχι «τώρα είσαι υγειής» (Azula)

Το να αναβάλεις ιατρικά ραντεβού επειδή δεν αντέχεις ν ακούσεις άλλο κήρυγμα για το βάρος σου (Steph Brown)

Πήγα στον γιατρό με βήχα και δύσπνοια, μου ‘πε πως φταίει που είμαι χοντρή. Τελικά είχα βρογχίτιδα (MistyNC)

Πηγαίνεις σε ψυχοθεραπευτή για ζήτημα ψυχικής υγείας… «Έχεις σκεφτεί να χάσεις βάρος;» (bad gal teetee ariel)

Το να αναφέρεται το πάχος μου ακόμα και στον δερματολόγο (olivia)

Έχασα 15kg λόγω κατάθλιψης και πνευμονίας. Ο γιατρός μου είπε να συνεχίσω έτσι (Teresa Walstrum)

Λοιπόν, αυτό μάλλον είναι το πιο προβοκατόρικο πράγμα που tweetάρω αυτή τη βδομάδα. Δεν.Πειράζει.Αν.Είσαι.Χοντρή  (@sweden / Ellen)

 

Ναι, το body-shaming μας επηρεάζει όλες, ανεξαρτήτως βιολογικού και κοινωνικού φύλου, παρόλα αυτά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την έντονη μισογύνικη τάση του να στρέφεται κυρίως εναντίον παχύτερων γυναικών. Στην πραγματικότητα είναι ξεκάθαρο πως στα πλαίσια μιας πατριαρχικής κοινωνίας, που χωρίς ενδοιασμούς παρουσιάζει το γυναικείο σώμα σαν αγαθό προς κατανάλωση και τέρψη των αντρών, το bodyshaming δεν είναι τίποτα λιγότερο από άλλο ένα όργανο καταπίεσης και ελέγχου των γυναικών. Δεν είναι τα γυναικεία σώματα πολύ μεγάλα, αλλά ο μισογυνισμός της κοινωνίας μας.

 

Διαβάστε ακόμα

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

Share

Μια καλλιτέχνης επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών μας οργάνων

vaginas2

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου και Δήμητρα Σπανού

Το αιδοίο μας είναι φυσιολογικό, φυσικό και όμορφο, παρά το όσα μας λένε τα μίντια και η διαφήμιση

Στη φυσική του κατάσταση ο γυναικείος καβάλος είναι τριχωτός, πτυχωτός και μοναδικός. Τα κορίτσια μεγαλώνουν όμως υπό την επιρροή των μίντια και της διαφήμισης, που τους λένε ότι πρέπει να κουρεύονται, να αποτριχώνονται και να συγκαλύπτουν καθετί που μπορεί να θεωρηθεί ως ελάττωμα ώστε να μην ντρέπονται. Ακόμα και ως ενήλικες, τα αιδοία μας υπόκεινται σε εξονυχιστική ανάλυση και αντικειμενοποιούνται, ενώ οι θάμνοι παραμένουν «αφύσικοι» και τα γυμνά, λεία αιδοία που μοιάζουν με αυτά των πορνοστάρ υπερισχύουν ως πρότυπα.

Η καλλιτέχνης Meredith White επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών οργάνων σχεδιάζοντας αιδοία που αντιτίθενται στα στάνταρ ομορφιάς των ΜΜΕ. Μια αρτιστική αντίθεση σε αυτό που λανσάρεται ως «τελειότητα» έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι τα θηλυκά γεννητικά όργανα έρχονται σε όλα τα μεγέθη, σχήματα και χρώματα. Όπως αναφέρει η ίδια: «Δυστυχώς η κουλτούρα μας εντείνει την ανασφάλεια των γυναικών. Τα μίντια προβάλλουν αδύνατα μοντέλα και πανέμορφες διασημότητες, αντί να τονίσουν την ομορφιά όλων των τύπων του σώματος, ενώ η πορνογραφία ενισχύει την τρομακτική ιδέα ότι οι γυναίκες (και τα αιδοία τους) είναι σεξουαλικά αντικείμενα. Και οι γυναίκες συνεχώς συγκρίνουν το σώμα τους με τα μη ρεαλιστικά ‘πρότυπα’».

Η Meredith White είναι φεμινίστρια και βέγκαν και αυτοπροσδιορίζεται ως «καλλιτέχνης αιδοίων». Μπορείτε να δείτε τη δουλειά της στο Instagram account Club Clitoris (@clubclitoris).

Για περισσότερα διαβάστε μια συνέντευξη με τη Meredith White εδώ (αγγλικά)

Λογαριασμός στο Instagram εδώστο twitter εδώ και στο society6 εδώ

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

«Οι πόνοι της περιόδου μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής». Γιατί λοιπόν οι έρευνες για θεραπείες παραμένουν περιορισμένες;

menstrual flowers

της Olivia Goldhil

Είναι καιρός να μιλήσουμε για τους πόνους της περιόδου. Κάθε μήνα, κάθε γυναίκα που γνωρίζετε μεταξύ  μεταεφηβικής ηλικίας προ-κλημακτηρίου, ματώνει από τον κόλπο της. Η περίοδος είναι ένα από τα πιο βασικά δεδομένα της ζωής. Κάθε αίσθημα αηδίας γύρω από το θέμα είναι ταυτόχρονα γελοίο και επικίνδυνο, καθώς είναι πάρα πολλές οι γυναίκες που υποφέρουν σιωπηλά, μορφάζοντας μέσα στην αγωνία που βιώνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου τους.

Αγωνία, ακριβώς. Όχι ενοχλήσεις ή δυσφορία ή ιδιοτροπίες, αλλά πολύ σοβαρό πόνο. Η δυσμηνόρροια, ο κλινικός όρος για την επώδυνη εμμηνόρροια, αναστατώνει την καθημερινότητα σε περίπου 1 στις 5 γυναίκες, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ακαδημία Οικογενειακών Γιατρών (American Academy of Family Physicians). Και παρόλα αυτά η έρευνα για αυτή την κατάσταση είναι εντυπωσιακά περιορισμένη, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενώ πάρα πολλοί γιατροί είναι απορριπτικοί όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα συμπτώματα.

Ο Frank Tu, διευθυντής γυναικολογικού πόνου στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο NorthShore University HealthSystem, μιλώντας στο Quartz λέει ότι κάποιοι γιατροί διδάσκονται ότι η ιβουπροφένη «πρέπει να αρκεί». Ωστόσο, δεν αποτελεί επαρκή απάντηση σε τόσο σοβαρό πόνο. Πόσο σοβαρό; ο John Guillebaud, διευθυντής αναπαραγωγικής υγείας στο University College London, λέει στο Quartz ότι οι πόνοι μπορεί να είναι «σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής».

Κατά τα δυο τελευταία χρόνια οι πόνοι της περιόδου μου έχουν γίνει τόσο δυνατοί που θυμίζουν εκείνους της δισκοπάθειας. Μιλάω εκ πείρας, μιας και μου έχει συμβεί πάθει δυο φορές. Οι γιατροί ήταν τόσο πεισμένοι ότι μου συνέβαινε για τρίτη φορά, που με παρέπεμψαν για μαγνητική. Κάθε μήνα περνούσα ώρες ξαπλωμένη στο πάτωμα, ανίκανη να κουνηθώ, κυριολεκτικά κλαίγοντας από την αγωνία. Ο μηρός και οι μύες της πλάτης μου πάθαιναν σπασμούς, τόσο ώστε το σώμα μου έστριβε σε σχήμα S όποτε σηκωνόμουν όρθια – μια κατάσταση που δεν περνούσε όταν τέλειωνε η αιμορραγία, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίζεται με επισκέψεις σε έναν φυσιοθεραπευτή κάθε τέσσερεις βδομάδες.

Πριν κάνω τις μαγνητικές, είπα στον γιατρό που με παρακολουθούσε ότι μου φαίνεται πως ο πόνος ενεργοποιείται από την περίοδό μου. Δεν το θεώρησε σχετικό και αγνόησε το σχόλιο. Αργότερα, όταν οι μαγνητικές τομογραφίες έδειξαν ότι οι σπόνδυλοί μου ήταν στη θέση τους, ο ειδικός μου είπε ότι ο πόνος μου μάλλον προέρχεται από φλεγμονή στο νεύρο – ένα από αυτά τα οδυνηρά συμπτώματα που κάποια με το δικό μου ιστορικό πολύ πιθανό να έχει κατά διαστήματα. Όταν ρώτησα αν αυτό μπορεί να συνδέεται με τον κύκλο μου και πάλι τα μάτια του γύρισαν στο πλάι και τα χέρια του έκαναν μια απορριπτική κίνηση.

Επόμενη στάση ήταν η γυναικολόγος, που μου έκανε υπέρηχο, μου είπε ότι όλα μοιάζουν φυσιολογικά και, μετά από ένα επόμενο ραντεβού όπου είπα ότι πονάω ακόμα, μου πρότεινε να πάρω αντισυλληπτικά χωρίς διακοπές (η ιδέα του να μην έχω καθόλου περίοδο). Όταν ρώτησα για τους κινδύνους, μου είπε ότι μπορεί να οδηγούσε σε θρόμβους και αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού – όμως 1 στις 8 γυναίκες πάσχουν από καρκίνο του μαστού ούτως ή άλλως οπότε δεν θα έπρεπε να ανησυχώ και πολύ.

Φαίνεται τελικά ότι η συνεχής χρήση του χαπιού δεν σταματάει τελείως την περίοδο ή τουλάχιστον τον συνοδευτικό της πόνο. Και στην πορεία της έρευνας για αυτό το άρθρο και μιλώντας με γιατρούς, συνειδητοποίησα ότι έχω όλα τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης – μια πάθηση που δεν μπορεί να διαγνωστεί με υπέρηχους, μα μόνο με λαπαροσκοπικό χειρουργείο (περισσότερα για το θέμα παρακάτω).

Προς το παρόν, και χωρίς επίσημη διάγνωση, οι μηνιαίοι πόνοι μου είναι κάτι σαν μυστήριο. Μόλις όμως άρχισα να μιλάω για τους πόνους της περιόδου, έμαθα ότι δεν είμαι η μόνη που πρέπει να ανέχεται αυτή τη δυσφορία και τη σύγχυση. Μισή ντουζίνα φίλες μου είπαν ότι είχαν παρόμοιες εμπειρίες – άκουσα για μόνιμο χαπάκωμα με αντισυλληπτικά, για συνταγογράφηση Prozac με σκοπό την αντιμετώπιση των μηνιαίων επιθέσεων κατάθλιψης, για μόνιμες ημικρανίες, ακόμα και για εμετούς σε κάθε περίοδο. Τα συμπτώματα ήταν ποικίλα, όμως αυτές οι ιστορίες είχαν ένα πράγμα κοινό: καμιά δεν φαινόταν να παίρνει σαφείς απαντήσεις από το γιατρό της.

Οι ιατρικές παθήσεις που συνδέονται με τους πόνους της περιόδου

Υπάρχουν δύο βασικές αιτίες των πόνων της περιόδου: η πρωταρχική δυσμηνόρροια και η ενδομητρίωση. Η πρώτη είναι απλώς επώδυνη εμμηνόρροια, χωρίς συγκεκριμένη ιατρική εξήγηση, που τείνει να επηρεάζει τις γυναίκες από τη στιγμή που πρωτοέχουν περίοδο. Όμως η διάκριση ανάμεσα στις δύο αιτίες δεν είναι ξεκάθαρη, καθώς πολλές γυναίκες που υποφέρουν από δυσμηνόρροια μπορεί να πάσχουν από ενδομητρίωση που απλώς δεν έχει διαγνωστεί. Υπολογίζεται ότι ενώ το 20% των γυναικών πάσχουν από πρωταρχική δυσμηνόρροια, περίπου 10% των γυναικών με ωορρηξία στις ΗΠΑ έχουν ενδομητρίωση και τους παίρνει κατά μέσο όρο δέκα χρόνια μέχρι να υπάρξει ακριβής διάγνωση.

Η ενδομητρίωση παρουσιάζεται όταν ιστός παρόμοιος με εκείνον που βρίσκεται στο εσωτερικό της μήτρας μεγαλώνει σε άλλες περιοχές, συνήθως εντός της πυέλου, όπως σάλπιγγες και ωοθήκες. Τέτοιος ιστός έχει επίσης βρεθεί στην ουροδόχο κύστη και τα έντερα και, σε σπάνιες περιπτώσεις, ακόμη και στους πνεύμονες και τον εγκέφαλο. Το σώμα αντιδρά σε αυτές τις αλλοιώσεις προσπαθώντας να τις καλύψει με ουλώδη ιστό και δημιουργώντας φλεγμονή. Ένα από τα πιο κοινά συμπτώματα είναι έντονες κράμπες κατά την εμμηνόρροια. Αν παραμείνει χωρίς θεραπεία, προκαλεί στειρότητα. Και παρόλα αυτά επικρατεί μεγάλη σύγχυση σχετικά με την ενδομητρίωση – τις αιτίες, τους λόγους που κάποιες γυναίκες έχουν προδιάθεση για την εμφάνιση της νόσου, αν υπάρχει κληρονομικός παράγοντας.

Στο μεταξύ, οι ιατρικοί λόγοι της πρωταρχικής δυσμηνόρροιας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι. Ο Guillebaud αναφέρει ότι ο πόνος δημιουργείται μερικώς από κράμπες της μήτρας, ενώ ο Tu λέει ότι συμβάλλει ένας συνδυασμός από αισθητηριακές διαδικασίες, τοπικές φλεγμονές της μήτρας και θέματα ροής του αίματος στη μήτρα. Αυτό που δεν είναι πλήρως κατανοητό είναι τα συγκεκριμένα δεδομένα που κάνουν κάποιους ανθρώπους να υποφέρουν περισσότερο από άλλους. «Αυτό είναι καλή ερώτηση, την οποία όμως στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε πώς να απαντήσουμε» είπε στο Quartz ο Richard Legro, γιατρός στο νοσοκομείο Penn State College of Medicine.

menstrual

Υπάρχουσες θεραπείες και η έλλειψη έρευνας

Παρά τον μεγάλο αριθμό γυναικών που υποφέρουν από έντονες κράμπες, οι υπάρχουσες θεραπείες είναι περιορισμένες. Τόσο για την ενδομητρίωση όσο και τη δυσμηνόρροια, οι ασθενείς μπορούν να αμβλύνουν τα συμπτώματα μέσω της χρήσης παυσίπονων, όπως η ιβουπροφένη, να χρησιμοποιήσουν το χάπι για αντισύλληψη, το οποίο τείνει να μειώνει τη ροή του αίματος της περιόδου, ή ενδομήτρια συστήματα όπως το Mirena.

Εάν η ενδομητρίωση δημιουργεί προβλήματα υπογονιμότητας, οι ασθενείς μπορούν να αφαιρέσουν τον έξτρα ιστό χειρουργικά – παρότι μπορεί να επανέλθει. Τα συμπτώματα ποικίλουν αρκετά από ασθενή σε ασθενή, ενώ αν οι λιγότερο παρεμβατικές μέθοδοι δεν επιφέρουν αποτέλεσμα, μια άλλη επιλογή είναι η υστερεκτομή. «Αυτό είναι πολύ ακραίο για πολλές γυναίκες», λέει ο Guillebaud. «Αλλά είναι εκεί ως τελευταίο καταφύγιο και κάποιες γυναίκες βασικά πρέπει να το κάνουν». Όμως ακόμα και η υστερεκτομή δεν αποτελεί εγγυημένη θεραπεία και ο πόνος μπορεί να επιμείνει.

Καθότι η ενδομητρίωση μπορεί να επιφέρει στειρότητα, γίνονται περισσότερες έρευνες για αυτή απ’ ότι για τη δυσμηνόρροια (παρότι και για τις δύο περιπτώσεις η έρευνα απέχει απ’ το να χαρακτηριστεί άφθονη). Και για τις δυο παθήσεις, οι γιατροί δεν είναι σίγουροι για τους λόγους που ενεργοποιούνται, ποιές είναι οι καλύτερες θεραπείες και γιατί επηρεάζονται κάποιες γυναίκες και όχι άλλες.

Η εμπειρία του Legro είναι διδακτική. Χάρις σε μία προηγούμενη χορηγία, εκείνος και οι συνάδελφοί του ερευνητές ανακάλυψαν ότι το sildenafil (γνωστό και ως Viagra) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της δυσμηνόρροιας. «Δημοσιεύσαμε τα ευρήματά μας σε ένα έγκυρο επιστημονικό περιοδικό γυναικολογίας και νιώθουμε ότι συνεισφέραμε σε μια θεραπεία που οι γιατροί θα μπορούσαν να συνιστούν καθημερινά».

Παρόλα αυτά, πριν μπορέσει να πάρει έγκριση ως θεραπεία χρειάζεται ακόμα περισσότερη έρευνα. Για παράδειγμα, ο Legro θέλει να μελετήσει τις λεπτομέρειες της χρήσης της sildenafil ως θεραπεία – τη σωστή δοσολογία, αν πρέπει να λαμβάνεται κολπικά ή από το στόμα, τι θα συμβεί αν χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια πολλαπλών κύκλων. Κι όμως κανένας δεν χρηματοδοτεί την έρευνα. «Έχω κάνει αίτηση τρεις ή τέσσερεις φορές όμως πάντα απορρίπτεται», λέει ο ίδιος. «Η ουσία νομίζω είναι ότι κανείς δεν θεωρεί τις κράμπες της περιόδου ως ένα σημαντικό θέμα δημόσιας υγείας».

Μια κουλτούρα σιωπής

Προφανώς, οι επιλογές για θεραπεία είναι κάθε άλλο παρά ιδανικές. Μιας όμως και η περίοδος είναι μια κατάσταση που αφορά μόνο τις γυναίκες, πολύ απλά δεν δίνεται η απαραίτητη προσοχή. «Δεν το έχουν οι άντρες και δεν της δίνεται η σημασία που έπρεπε να έχει. Πιστεύω όμως ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλο ζήτημα στην ιατρική», λέει ο Guillebaud. Επιπλέον, τα συμπτώματα μπορεί να υποχωρήσουν σε περίπτωση γέννας (και πάλι κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς). Ο ίδιος υποστηρίζει ότι, καθώς η «μητέρα φύση» μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα, ίσως οι ερευνητές που θέλουν να αφήσουν όνομα δεν θεωρούν ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό πεδίο.

Αυτή η αδιαφορία μπορεί να μεταφέρεται στους γιατρούς, οι οποίοι δεν έχουν εκπαιδευτεί να παίρνουν στα σοβαρά τους πόνους της περιόδου. Ο Guillebaud συμπληρώνει:

«Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει και με τα δύο φύλα γιατρών. Από τη μία, οι άντρες δεν υποφέρουν από τους πόνους και υποτιμούν το πόσο σοβαροί μπορούν να είναι ή να γίνουν σε μερικές γυναίκες. Νομίζω όμως ότι και κάποιες γυναίκες γιατροί μπορούν να γίνουν αρκετά σκληρές είτε γιατί δεν το παθαίνουν οι ίδιες ή, αν το παθαίνουν, σκεπτόμενες ότι ‘αφού εγώ μπορώ να ζήσω με αυτό, το ίδιο μπορούν και η ασθενείς μου’».

Μπορεί οι πόνοι της περιόδου να μην αποτελούν απειλή κατά της ζωής, όμως πρόκειται για μια επώδυνη πάθηση που επηρεάζει την καθημερινότητα των γυναικών. Γιατί λοιπόν το πρόβλημα έχει παραμεληθεί τόσο πολύ από την ιατρική κοινότητα;

Ο Legro λέει ότι χωρίς κάποιο λόμπι να προωθεί την αναγκαιότητα της έρευνας, οι ερευνητές δεν θα αρχίσουν ποτέ να δίνουν σημασία στο θέμα. Εφιστά την προσοχή στη σιωπή που καλύπτει τους πόνους της περιόδου στη δημόσια συζήτηση. Για παράδειγμα, λέει ότι στις ΗΠΑ, αρκετά ενημερωτικά κανάλια αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τις λέξεις «κόλπος» ή «έμμηνος ρύση», κάτι που καθιστά κάθε πιθανή συζήτηση πρακτικά αδύνατη.

«Ζούμε σε μια χώρα που δεν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει αυτές τις διαταραχές γιατί μας κάνουν να σκεφτόμαστε το σεξ και τις αμβλώσεις και τα έμβρυα και όλα αυτά τα ‘κακά’ πράγματα», λέει ο Legro. Κρίνοντας από τις επιλογές θεραπείας και την ιατρική γνώση παγκοσμίως, ούτε και οι άλλες χώρες πρέπει αν έχουν κάποια πιο λογική αντίδραση.

Η λύση, συμπληρώνει, είναι οι γυναίκες που υποφέρουν από πόνους περιόδου να βγουν από την ντουλάπα. Οι πόνοι περιόδου αφορούν εκατομμύρια γυναίκες και πρέπει να συζητήσουμε για αυτό. «Πρέπει να το πούμε στην Oprah και στην εθνική τηλεόραση. Δεν υπάρχει κάτι για να ντρεπόμαστε, είναι μια συνηθισμένη διαταραχή και δεν πρέπει να την αγνοούμε».

Αν λοιπόν υποφέρετε από πόνους κατά την περίοδό σας, μην μορφάζετε και προσπαθείτε να αντέξετε: πείτε το στο/στη γιατρό σας, στους φίλους και τις φίλες σας, στους/στις συναδέλφους σας. Πρέπει να μιλήσουμε για τους πόνους της περιόδου πολύ και αρκετά δυνατά ώστε οι γιατροί να κάνουν επιτέλους κάτι για αυτό.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Quartz και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Share

Αυτοπεποίθηση σε κλήρωση με δώρο πλαστικά βυζάκια

boobies

της Σοφίας Χριστοφορίδου

Για πολλά χρόνια, όσο κρατά η εφηβεία, ένιωθα ανασφάλεια για το σώμα μου. Ήμουν πολύ αδύνατη- και τότε για να σε προσέξουν τα αγόρια έπρεπε να έχεις “πιασίματα”. Μέχρι που αισθανόμουν μειονεκτικά που δεν είχα κυτταρίτιδα, γιατί δεν μπορούσα να συμμετάσχω στις “κοπελίστικες” συζητήσεις που έκαναν οι συμμαθήτριές μου. Φορούσα φαρδιές μπλούζες για να μην φαίνεται ότι ήμουν “πλάκα” στο στήθος. Αργότερα φορούσα φαρδιές μπλούζες για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Ευτυχώς η άχαρη περίοδος της εφηβείας τελείωσε κάποτε και εγώ άρχισα να βρίσκω τις ισορροπίες μου και αφήνω στην άκρη τις φαρδιές μπλούζες. Σκέφτομαι όμως πόσες νεαρές κοπέλες έχουν τις ίδιες ανασφάλειες για την εμφάνισή τους. Πόσο βασανίζονται από τα στερεότυπα ομορφιάς, που φροντίζουν να μας φυτεύουν στο κεφάλι τα ΜΜΕ και η κυρίαρχη ανδρική οπτική. Πόσο δυστυχισμένες νιώθουν που δεν ταιριάζουν σε αυτό το καλούπι.

Στα φοιτητικά μου χρόνια άκουγα σχεδόν φανατικά έναν ραδιοφωνικό σταθμό με έντεχνα καψουροτράγουδα και σποτάκια με ερωτικά τσιτάτα. Πέρασε πολύς καιρός από τότε … Την περασμένη Κυριακή* ενώ οδηγούσα έπιασα τυχαία τη γνώριμη συχνότητα και άκουσα ένα σποτάκι για τα 21α γενέθλια του σταθμού. Ο περί ου ο λόγος “πουλάει” έρωτα, συναίσθημα, πάθος. Τι θα ταίριαζε λοιπόν να χαρίσει στους ακροατές του για να το γιορτάσει; Βιβλία για μεγάλους έρωτες; Μπανάλ. CD με ερωτικά τραγούδια; Πολύ λίγο. Ένα ρομαντικό δείπνο για δύο; Κοινότοπο.

Το δώρο που κληρώνει ο σταθμός είναι πολύ πιο “πρωτότυπο” και το σκεπτικό του αναλύεται σε ένα σποτάκι με σενάριο που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα ακραίου σεξισμού: οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί πληροφορούν τον ιδιοκτήτη του σταθμού ότι πλησιάζουν τα γενέθλια και τον ρωτούν πως θα το γιορτάσουν. Κληρώνοντας ένα ταξίδι στις Μαλδίβες; Στην Τουρκία; Όχι τους λέει αυτός και τους διηγείται μια ιστορία, με τον ίδιο στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Πάει λέει ο σταθμάρχης σε ένα μπαρ και κάθεται (όλως τυχαίως) δίπλα σε μια κουκλάρα, η οποία είναι μόνη της και τα πίνει. Όπως ήταν φυσικό σταθμάρχης και κουκλάρα πιάνουν κουβέντα. Η κουκλάρα είναι ντυμένη σαν κρεμμύδι και ο σταθμάρχης τη ρωτά: “δεν ζεσταίνεσαι με αυτά που φοράς;”  Ποτό στο ποτό η κουκλάρα αρχίζει να βγάζει τα ρούχα της. Στο τέλος μένει με ένα μακό φανελάκι και τότε αποκαλύπτεται γιατί ήταν ντυμένη σαν κρεμμύδι: είχε μικρό στήθος και ήθελε να το κρύψει γιατί νιώθει ανασφάλεια. Αίφνης ανάβει λάμπα στο κεφάλι του σταθμάρχη και αναφωνεί μέσα του “εύρηκα”.

Αφού τελειώνει την αφήγηση του περιστατικού (χωρίς ευτυχώς να υπεισέλθει σε άλλες λεπτομέρειες, αν υποθέσουμε ότι συνέβη ποτέ όλο αυτό) ο σταθμάρχης ανακοινώνει στους συνεργάτες του ότι φέτος ο σταθμός θα κάνει διαγωνισμό, με δώρο … μια αυξητική στήθους, για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση μια τυχερή ακροάτρια! Τι πιο ταιριαστό άλλωστε για έναν ραδιοφωνικό σταθμό που έχει για ψωμοτύρι του τον έρωτα, από το να χαρίσει ένα ζευγάρι μεγάλα πλαστικά βυζάκια; Γιατί καλά και τα ωραία λόγια περί έρωτος αλλά είναι για τους στίχους των τραγουδιών και τα μυθιστορήματα, αντε και για κανένα καψούρικο σποτάκι. Αν θες να ζήσεις τον πραγματικό έρωτα, πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό που ζητά η “ανδρική αγορά”. Αν ταιριάζεις με τα καθιερωμένα πρότυπα ομορφιάς έχει καλώς, αλλιώς αγοράζεις αυτοπεποίθηση. Ή… αν είσαι υπερτυχερή την κερδίζεις εντελώς δωρεάν, συμμετέχοντας στην κλήρωση αυτοπεποίθησης που θα γίνει ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά μας.

Παράπλευρη ωφέλεια: ο πελάτης του σταθμού κάνει μια αποτελεσματική διαφήμιση. Και δεν προσφέρει λίγα- να το αναγνωρίσουμε και αυτό. Η προσφορά περιλαμβάνει χειρουργείο, μονοήμερη νοσηλεία σε κλινική, χειρουργικά έξοδα και έξοδα χειρούργου και αναισθησιολόγου, κόστος ανατομικών ενθεμάτων επώνυμης μάρκας. Κελεπούρι δηλαδή. Αλλά “σε περίπτωση που κατά την κλινική εξέταση διαπιστωθεί ότι υπάρχει πτώση μαστού μεγαλύτερη των 3 εκατοστών, για το σωστό (!) αισθητικό αποτέλεσμα απαιτούνται και επιπλέον παρεμβάσεις, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται στην παροχή”. Αλλά ας δεχτούμε ότι ο διαφημιζόμενος κάνει τη δουλειά του.

Κι ο σταθμός θα έκανε απλώς τη δουλειά του, αν μετέδιδε μια διαφήμιση ενός πελάτη για ένα κέντρο αισθητικής. Αλλά εδώ δεν έχουμε ένα διαφημιστικό σποτ κάποιου πελάτη. Έχουμε τον  ίδιο τον  σταθμό να διαφημίζει τον εαυτό του, ωσάν να ήταν ευεργέτης των ανασφαλών ακροατριών του. (Άνδρες ακροατές μάλλον δεν υπάρχουν ή κι αν υπάρχουν δεν έχουν ανασφάλειες με το σώμα τους, για αυτό άλλωστε ο σταθμός δεν σκέφτηκε να τους ανορθώσει το ηθικό κληρώνοντας μια επέμβαση  προσθετικής μαλλιών ή επιμήκυνσης πέους).

Μία θα είναι η τυχερή ακροάτρια με μικρό στήθος που θα γίνει barbie. Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες της ίδιας “coup” στο σουτιέν θα είναι καταδικασμένες στην ανασφάλεια. Απογοητευμένες ερωτικά κατά πάσα πιθανότητα- αφού δεν θα τραβούν τα βλέμματα- οι ανασφαλείς ακροάτριες θα παρηγοριούνται με τα ερωτικά τραγούδια και τα παθιασμένα ερωτικά σποτάκια του σταθμού.

Αλλά κι άλλες, οι πιο ζουμερές, δεν είναι σίγουρο ότι έχουν αυτοπεποίθηση. Όλο και καμιά λιποαναρρόφηση θα χρειάζονται. Μήπως καμιά πλαστική μύτης, καμιά ανορθωσούλα γλουτών; Δεν μπορεί, όλο και κάποια ανασφάλεια θα έχουν. Και που πας με τέτοιες ανασφάλειες να διεκδικήσεις τον έρωτα ενός άνδρα κυρία μου; Ο άνδρας σε θέλει γυναίκα-κούκλα, γυναίκα-αντικείμενο (του πόθου), γυναίκα που είναι απλώς τα μέρη του σώματός της κι όχι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος με προσωπικότητα. Για αυτό αγαπητές ακροάτριες μείνετε συντονισμένες και περιμένετε την επόμενη κλήρωση αυτοπεποίθησης.

*Έχει δυο μέρες που ακούω το σταθμό για να ηχογραφήσω το σποτ, αλλά καμία τύχη. Μαθαίνω ότι αποσύρθηκε. Το σποτάκι. Ο διαγωνισμός θα γινει κανονικά στις 14 Φεβρουαρίου

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ Sophie’s Stories

 

Διαβάστε ακόμα

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

Share

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

beauty

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Παρά την κρίση (ή λόγω της κρίσης;) τα κέντρα αδυνατίσματος/ ομορφιάς καλά κρατούν και οι τακτικές τους εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα επιθετικές. Όσα άρθρα γράφονται για αυτό το θέμα, σχεδόν πάντα μιλάνε για επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τις «γυναικείες ανασφάλειες», τη «γυναικεία ματαιοδοξία» ενώ οι πελάτισσες περιγράφονται ως γυναίκες «που έχουν τα θεματάκια τους/τα κιλάκια τους» ή «έχουν κάποια ηλικία».

Εδώ υπάρχει μια σύγχυση: από τη μία οι γυναίκες υποτίθεται ότι διέπονται από ανασφάλειες και ματαιοδοξία (προσωπικό ελάττωμα) από την άλλη όμως λέγεται ότι έχουν και τα κιλάκια/θεματάκια/ την ηλικία τους («αντικειμενική» πραγματικότητα).  Δηλαδή ναι,  οι γυναίκες είναι ανασφαλείς και ματαιόδοξες, αλλά επίσης ναι, πράγματι χρειάζεται να «φτιάξουν κάτι». Άρα, υπάρχουν αντικειμενικά «προβλήματα» που χρήζουν «διόρθωσης». Η «ματαιοδοξία» και η «ανασφάλεια» των γυναικών δεν είναι λοιπόν έμφυτη ούτε τυχαία και η ευθύνη δεν είναι ατομική: η απαίτηση να είμαστε «όμορφες» και η επιβράβευση της ομορφιάς, η ωραία εμφάνιση ως καθοριστικό στοιχείο αποδοχής από τους άλλους είναι κάτι που καλλιεργείται στις γυναίκες ως στόχος ζωής με συστηματικό τρόπο από την νηπιακή σχεδόν ηλικία, σε όλα τα επίπεδα της ζωής των γυναικών: στην οικογένεια, το σχολείο, την τηλεόραση, τα μέσα ενημέρωσης, σε κάθε έκφανση της κουλτούρας και της κοινωνικής ζωής.

Δεν μπορούμε να ασκήσουμε ουσιαστική κριτική στα κέντρα αδυνατίσματος/ ομορφιάς και τις πρακτικές τους χωρίς να ασκήσουμε συνολική κριτική στις ρουτίνες αμορφίας. Αλλιώς να ζητάμε από τις γυναίκες να συνεχίσουν να ακροβατούν στο σκοινί της πατριαρχίας, απλώς (ακόμα πιο) έντεχνα: γυμνάσου, αλλά μη γίνεις και μποντιμπιλτερού, κάνε δίαιτα, αλλά μη γίνεις πετσί και κόκαλο, βάψου αλλά μη γίνεις κλόουν, να είσαι σέξι αλλά όχι τσούλα, σεμνή αλλά όχι κακομοίρογλου, κάνε μπότοξ και λίφτινγκ αλλά μη γίνεις σα μούμια, και ούτω καθ’ εξής. Το μήνυμα των άρθρων που στηλιτεύουν τις  μεθοδεύσεις των κέντρων ομορφιάς/αδυνατίσματος είναι τελικά αυτό: Δώσε λεφτά και χρόνο για την εμφάνισή σου, αλλά όχι σε τέτοια  κέντρα, αυτά είναι για κορόιδα.

Η αλήθεια είναι ότι ασκείται πραγματικός, απτός εκφοβισμός στα κέντρα αυτά: Όντως σε βάζουν να μείνεις με τα εσώρουχα, σε ζυγίζουν και σε μετράνε με μεζούρα σαν ζωντανό, σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω και αφού σου κάνουν μερικά χλιαρά κοπλιμέντα για να χαλαρώσεις, χτυπάνε στο ψαχνό: «είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου;», «αυτή είναι η εικόνα που θέλεις να προβάλλεις προς τα έξω;», «νιώθεις άνετα με τα ρούχα σου;», «ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς/αργά για να ξεκινήσεις να φροντίζεις τον εαυτό σου», «έχεις αγόρι;», «θα ήσουν τόσο όμορφή αν διόρθωνες αυτό».

Όμως, πόσο διαφορετική είναι αυτή η αντιμετώπιση από τα μηνύματα με τα οποία βομβαρδίζονται οι γυναίκες και από τον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν οι γύρω τους α-στα-μα-τη-τα, σχεδόν πριν ακόμα φτάσουν την εφηβεία; Απλά στα κέντρα η «μέτρηση» γίνεται πιο ωμά και άμεσα. Όπως και η αρπαγή χρημάτων και χρόνου γίνεται πιο άμεσα, αλλά έχουμε σκεφτεί τι τεράστιες βιομηχανίες συντηρούνται από την καθημερινή επένδυση των γυναικών στην «ομορφιά» «τους»;

Καπιταλισμός και πατριαρχία πάντα τα πήγαιναν καλά και νομίζω τα κέντρα αδυνατίσματος αποτελούν  ένα εξαιρετικό δείγμα της αγαστής αυτής σχέσης: Κοριτσάκια που πληρώνονται ένα τίποτα, υπό τη μόνιμη την απειλή της απόλυσης, προάγονται από τη θέση «ξεροσταλιάζω όρθια στο Σύνταγμα οκτώ ώρες την ημέρα στο κρύο/τη ζέστη» για να γίνουν πωλήτριες-ρομπότ που χρησιμοποιούν αδίστακτα όλα το πατριαρχικό οπλοστάσιο, για να εκβιάζουν συναισθηματικά μεγαλύτερες γυναίκες να δώσουν το περίσσευμα του εισοδήματός τους  και ο μόνος που πραγματικά κερδίζει κάτι στο τέλος είναι η εταιρία.

 

Share

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

σερβιετες

του Φύλου Συκής

Στα νέα μέτρα που ψηφίστηκαν στη βουλή ως προαπαιτούμενα περιλαμβάνεται η μετάταξη στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23% μια σειράς προϊόντων, με συνέπεια την αύξηση της τιμής τους. Δύο από αυτά όμως είναι εξαιρετικής σημασίας για τη ζωή των γυναικών: το προφυλακτικό και οι σερβιέτες.

Το προφυλακτικό, εκτός από το πιο διαδεδομένο μέσο αντισύλληψης στην Ελλάδα ούτως ή άλλως, αποτελεί το πιο σημαντικό μέσω πρόληψης για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως είναι π.χ. ο ιός HIV, ο HPV, η ηπατίτιδα κτλ. Η χορήγησή του στα πλαίσια ενός κράτους πρόνοιας που σέβεται τους/τις πολίτες, την υγεία και τις ατομικές επιλογές τους σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική τους ζωή θα έπρεπε να είναι δωρεάν σε όλους και όλες. Η αύξηση της τιμής στις σερβιέτες και τα υπόλοιπα είδη «γυναικείας υγιεινής» αποτελούν από την άλλη ένα καθαρά γυναικείο πρόβλημα, κάτι που μάλλον εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αδιαφορία της κυβέρνησης, η οποία ούτως ή άλλως μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει σημάδια ευαισθησίας σε γυναικεία θέματα. Κι όμως πρόκειται για ένα προϊόν τόσο απαραίτητο σε καθεμιά από εμάς που δεν σκεφτόμαστε καν το ενδεχόμενο να μην μπορούμε να το προμηθευτούμε. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι γίνεται με τις γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση σε προϊόντα για την περίοδό τους (π.χ. άστεγες, φυλακισμένες στις ελληνικές φυλακές κτλ); Για τι συνθήκες υγιεινής και ποιά ποιότητα ζωής μιλάμε;

Από ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας που ενδιαφέρεται για την υγεία μας θα απαιτούσαμε τόσο την παροχή προφυλακτικών όσο και σερβιετών ή άλλων παρόμοιων προϊόντων δωρεάν. Μέχρι τότε, θα περιμέναμε από το κράτος να αναλάβει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα οδηγούσαν σε μείωση της τελικής τιμής, κάτι που συμπεριλαμβάνει και το φορολογικό συντελεστή. Αντίθετα, με το να τοποθετούνται τα προφυλακτικά και οι σερβιέτες στην κατηγορία προϊόντων με συντελεστή ΦΠΑ 23%, ουσιαστικά εξισώνονται με τα καταναλωτικά είδη πολυτελείας, περνώντας έτσι και λανθασμένα μηνύματα τόσο για τη σημασία τους στις ζωές μας όσο και για τις ίδιες τις ζωές μας.

 

Share

Ψύξη ωαρίων στο βωμό της καριέρας

woman-dw

των Miriam Braun/Ειρήνη Αναστασοπούλου

Το facebook και η google στηρίζουν οικονομικά εργαζόμενές τους για να αποκτήσουν παιδί αργότερα, σε μεγαλύτερη και πιο “δύσκολη” ηλικία. Σε πόλεις των ΗΠΑ γίνεται σχετική ενημέρωση τακτικά. Η γυναίκα, εργασιακή μηχανή;

Ακολουθεί το δημοσίευμα της Deutsche Welle:

Η ενημέρωση δεν γίνεται σε ειδικούς χώρους με ειδικευμένο προσωπικό, αλλά μεταξύ τυρού και αχλαδίου, σε κοκτέιλ και διάφορα πάρτι. Όπως πρόσφατα σε ένα ξενοδοχείο στο Σόχο του Μανχάταν, όπου πάνω από 100 γυναίκες έπιναν το ποτό τους και συζητούσαν σε ολιγομελείς ομάδες. Οι άνδρες ήταν ανύπαρκτοι, όπως και στη ζωή πολλών από αυτές.

woman-dw1

Σε πάρτι μαθαίνουν οι γυναίκες πως να ξεγελάσουν το βιολογικό τους ρολόι

«Να εξαπατήσουμε το βιολογικό ρολόι»

Οι περισσότερες ήταν πάνω από 30 και ήρθαν με ένα κοινό σκοπό, να εξαπατήσουν το βιολογικό τους ρολόι. Το πάρτι είχε ως μότο το «let΄s chill», ας το παγώσουμε. Πρόκειται για μια ενημερωτική καμπάνια με θέμα τη ψύξη ωαρίων. Στις παρευρισκόμενες μίλησε η γυναικολόγος Φαχιμέ Σάσαν από το Ιατρικό Κέντρο Όρος Σινά της Νέας Υόρκης. «Την πρώτη φορά που κάνατε έρωτα είχατε δυο πράγματα κατά νου, να μη κολλήσετε σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα και να μην μείνετε έγκυες. Κι αυτό σε όλη τη δεκαετία των 20 και 30 χρόνων σας. Αλλά ξαφνικά, κάπου στα 37 σας παρατηρείτε ότι θέλετε να αποκτήσετε παιδί».

Στη συνέχεια η γιατρός εξηγεί τη διαδικασία ψύξης των ωαρίων, που φυσικά εγκυμονεί και κινδύνους και δυσκολίες. Στη συνέχεια οι γυναίκες θέτουν ερωτήσεις χωρίς να αναφέρουν όνομα. Η κάθε μια τους έχει πληρώσει 45 δολάρια είσοδο για την εκδήλωση.

Αυτά τα πάρτι έχουν γίνει στόχος σφοδρής κριτικής στις ΗΠΑ και παρομοιάζονται με πάρτι μπότοξ ή πώλησης τάπερ. Γιατί ευτελίζουν μια ιατρικά πολύπλοκη διαδικασία, υποβαθμίζουν τις γυναίκες σε εργασιακές μηχανές ή μανιακές καριερίστριες, που από ανάγκη σκέπτονται να επιμηκύνουν τεχνικά την γονιμότητά τους. Καμιά σχέση, λέει η Τζέι Παλούμπο, που εργάζεται στην Eggbanxx, διοργανώτρια αυτών των πάρτι. Το πραγματικό πρόβλημα σε τέτοιες εκδηλώσεις είναι η ανύπαρκτη γνώση γύρω από τη γυναικεία γονιμότητα.

woman-dw2

H γυναικολόγος Φαχιμέ Σασάν ενημερώνει τις ενδιαφερόμενες

Επένδυση στα καλύτερα γυναικεία μυαλά

«Μια στις 6 γυναίκες κάτω των 35 έχει πρόβλημα να μείνει έγκυος, μετά τα 35 μέχρι τα 40 είναι μια στις τρεις», επισημαίνει και συμπληρώνει ότι οι δυσκολίες στη γονιμότητα συνήθως αποσιωπούνται, ενώ την ίδια ώρα πολλαπλασιάστηκε τα περασμένα 40 το ποσοστό γυναικών από αποκτά πρώτο παιδί στα 40. Αλλά δεν είναι πια τόσο εύκολο. Η Παλούμπο στέκεται στο δικό της παράδειγμα. Στα 33 της γνώρισε τον σύζυγό της και στα 34 ήθελε να αποκτήσει το πρώτο παιδί. «Τα υπερηχογραφήματα ήταν τέλεια, όπως και οι εξετάσεις του ανδρός μου» λέει. «Ήμουν υγιής, όλα καλά. Όταν ξεκίνησα τη τεχνητή γονιμοποίηση αποδείχθηκε ότι τα ωάριά μου ήταν αδύναμα λόγω ηλικίας. Ήξερα ότι παίζει ρόλο η ηλικία, αλλά το συνειδητοποίησα αργότερα, στα 40 μου». Με τη τεχνητή γονιμοποίηση απέκτησε τελικά παιδί. Αν ήξερε για τα προβλήματα γονιμότητας σε μεγαλύτερη ηλικία θα είχε σήμερα δύο παιδιά.

Η Eggbanxx είναι φορέας παροχής υπηρεσιών που συνεργάζεται με κλινικές και έτσι έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στα μέλη του εκπτώσεις. Πάντως ψύξη ωαρίων κάτω από 12.000 δολάρια δεν υπάρχει στις ΗΠΑ. Όποιος διαθέτει τις προϋποθέσεις μπορεί να ζητήσει δάνειο από συνεργαζόμενους με την οργάνωση εταίρους. Το ότι το Facebook και η google στηρίζει οικονομικά εργαζόμενες που θέλουν να καταψύξουν τα ωάριά τους αποτελεί για την Τζέι Παλούμπο ένδειξη ρεαλισμού. «Οι εργαζόμενες θέλουν να είναι αποδοτικές, αλλά και να αποκτήσουν κάποτε και παιδιά και σε αυτό τις στηρίζουν για να μείνουν πιστές στην εταιρεία. Για την εταιρεία πρόκειται για επένδυση στα καλύτερα γυναικεία κεφάλια που διαθέτει».

Πηγή: Left.gr

 

Share