Subscribe via RSS Feed

Tag: "σώμα"

Σκοτώνουν την πρόληψη

survivor

της Ντάνι Βέργου

Απάνθρωπες, πέρα από αντιεπιστημονικές, είναι οι νέες κατευθυντήριες οδηγίες του ΕΟΠΥΥ για τις προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Πετσοκόβουν την πρόληψη και μάλιστα για καρκίνους που θερίζουν τον πληθυσμό, όπως του μαστού, του προστάτη, των ωοθηκών, της μήτρας και του τραχήλου, του θυρεοειδούς, αλλά και εξετάσεις κρίσιμες για τη ζωή, όπως το τρίπλεξ καρδιάς, ακόμα και σε χειρουργημένους ασθενείς!

Με άξονα για ακόμη μια φορά τη μείωση του κόστους, αυτή τη φορά των διαγνωστικών εξετάσεων συνολικά στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, το υπουργείο Υγείας εκδίδει και εφαρμόζει με διαδικασίες fast track κατευθυντήριες οδηγίες που εισήγαγε από άλλα συστήματα υγείας, εκείνα της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Καναδά.

Οδηγίες που έχουν λάβει υπόψη τους ξένα δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία και νομικά πλαίσια. Δίχως επιστημονική τεκμηρίωση ή μεθοδολογία που να βασίζεται στα ελληνικά δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία, στην ποιότητα της περίθαλψης, στο νομικό πλαίσιο της χώρας μας, στοιχεία που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ), που λειτουργεί με τη συμβουλή των επιστημονικών εταιρειών οι οποίες έχουν την επιστημονική τεκμηρίωση, ενημερώνονται από τη διεθνή βιβλιογραφία, μελετούν τον πληθυσμό και κρίνουν τι του αρμόζει.

Ο ΕΟΠΥΥ, ακολουθώντας πιστά τις συστάσεις του υπουργείου για άμεση μείωση της δαπάνης μέσω έκδοσης οδηγιών, γκούγκλαρε την πάθηση και αντέγραψε από site βρετανικών και αμερικανικών επιστημονικών εταιρειών αλλά και του υπουργείου Υγείας του Καναδά, βγάζοντας άρον άρον τις οδηγίες, όπως φαίνεται καθαρά στο σχετικό ΦΕΚ, Αρ. Φύλλου 2243 της 18ης Αυγούστου 2014. Σύμβουλοί του στο έργο αυτό, «όλοι οι συνδικαλιστικοί φορείς» (!), όπως δήλωσε στην «Εφ.Συν.» το γραφείο του υπουργού Υγείας.

Μέχρι σήμερα ο γιατρός είχε την πλήρη ευθύνη για τον ασθενή. Αυτό σημαίνει ότι αποφάσιζε για τα πάντα και είχε και τη νομική ευθύνη. Οταν ο γιατρός υποχρεούται πλέον να ακολουθήσει τις εισαγόμενες οδηγίες του ΕΟΠΥΥ, ποιος θα έχει την ευθύνη για τον καρκίνο που δεν θα διαγνωστεί έγκαιρα ή για τις συνέπειες σε έναν καρδιολογικό ασθενή; Το βρετανικό και το αμερικανικό σύστημα υγείας ή ο ίδιος ο υπουργός;

«Υπολογίζουν στο υπουργείο ότι ένας καρκίνος θέλει τρία χρόνια για να εμφανιστεί. Οταν η σεξουαλική δραστηριότητα ξεκινά από την εφηβεία, τα 21 έτη για το πρώτο δικαιολογημένο τεστ Παπανικολάου (σ.σ. προληπτική δοκιμασία ελέγχου της υγείας του τραχήλου, που ανιχνεύει με επιτυχία κύτταρα ενδεικτικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας ή κύτταρα που μπορεί μελλοντικά να εξελιχθούν σε καρκινικά κύτταρα) είναι πολύ αργά. Κι όταν χαθεί ένας καρκίνος, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Γεώργιος Φαρμακίδης, MD PhD, συντονιστής-διευθυντής της ΣT’ κλινικής του νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου» και καθηγητής του Πανεπιστημίου Stony Brook στη Νέα Υόρκη, υπογραμμίζοντας ότι ο εν λόγω προληπτικός έλεγχος πρέπει να αρχίζει έναν χρόνο μετά την πρώτη σεξουαλική επαφή.

«Το ΠΑΠ τεστ δεν θα γίνεται για όλες τις ηλικίες και κάθε χρόνο, το ίδιο και για τον προστάτη και τον μαστό. Επομένως, κόβονται οι προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις για τους πιο συχνούς καρκίνους. Οταν εφαρμόζεται μια τέτοια πολιτική, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αυξηθούν οι καρκίνοι», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Ηλίας Σιώρας, καρδιολόγος, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων «Ευαγγελισμού», και διερωτάται: «Τι να το κάνεις να εξαγγέλλουν ότι ανοίγουν αίθουσες χειρουργείων όταν κόβουν την πρόληψη;»

Για το τρίπλεξ καρδιάς (υπερηχογράφημα) σε χειρουργημένους ασθενείς, το οποίο οι οδηγίες ορίζουν να γίνεται για πάνω από μία πενταετία μετά την επέμβαση μπαϊπάς, ο Ηλίας Σιώρας εξηγεί ότι οφείλει να εξετάσει τον ασθενή ένα εξάμηνο μετά την επέμβαση, στη συνέχεια πριν κλείσει δύο χρόνια από την επέμβαση και από εκεί και πέρα τουλάχιστον ανά διετία. «Δεν μπορεί», τονίζει, «μία πάθηση που είναι εξελισσόμενη να την παρακολουθήσω μετά από δύο χρόνια. Δηλαδή θέλουν να πληρώσει ο χειρουργημένος από την τσέπη του».

«Οι οδηγίες απωθούν τους πολίτες από το να πάνε να εξεταστούν», εξηγεί. «Είναι αδίστακτοι» καταγγέλλει για τους εμπνευστές των νέων κριτηρίων, «όπως και το πρόγραμμα Υγεία 2020 – Ευρώπη 2020, το οποίο προωθεί περικοπές και τις μετακυλίει στους πολίτες. Με λίγα λόγια, η υγεία χρηματοδοτούμενη από την τσέπη του αρρώστου. Δεν πρέπει να υποκύψει ο κόσμος. Να αντιδράσει, να διεκδικήσει, γιατί τα έχει δουλέψει».

«Το κύριο πρόβλημα είναι ότι πήραν τις οδηγίες από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ και τις φόρεσαν στον ελληνικό πληθυσμό» αναφέρει ο Γ. Φαρμακίδης. «Δεν είναι προσαρμοσμένες στον πληθυσμό, στην ποιότητα της περίθαλψης, στα δημογραφικά δεδομένα κοκ. Δεν συμβουλεύτηκαν επιστημονικές εταιρείες, δεν πέρασαν από το ΚΕΣΥ. Δεν ακολουθήθηκε κάποια μεθοδολογία. Πήγαν από το ένα άκρο στο άλλο, από την πλήρη ευχέρεια και ευθύνη του γιατρού, σε αντιεπιστημονικές οδηγίες που αντέγραψαν από εδώ κι από εκεί».

Η προχειρότητα του υπουργείου

Στο σχετικό ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 2243 της 18ης Αυγούστου 2014, αποκαλύπτεται η προχειρότητα του υπουργείου Υγείας, αφού κάτω από κάθε κατηγορία εξέτασης στην οποία τίθενται όροι γίνεται αναφορά στην «πηγή» και στον «δικτυακό τόπο» απ’ όπου αντιγράφηκε.

Για παράδειγμα, για την εξέταση σιδήρου ή των ορμονών θυρεοειδικής λειτουργίας, το υπουργείο αντέγραψε από τo υπουργείο της Βρετανικής Κολομβίας, δυτικής επαρχίας του Καναδά «Πηγή: Ministry of Health British Columbia, Δικτυακός Τόπος: www.bcguidelines.ca. Iron Deficiency – Investigation and Management» και «Πηγή: Ministry of Health British Columbia, Δικτυακός Τόπος: www.bcguidelines.ca. Thyroid Function Tests in the Diagnosis and Monitoring of Adults. http://www.bcguidelines.ca/guideline_thyroid.html (09.05.14)» αντίστοιχα.

Σε άλλη περίπτωση, για τον προληπτικό έλεγχο του καρκίνου των ωοθηκών, το υπουργείο σημειώνει ως πηγή της οδηγίας του το βρετανικό Εθνικό Ινστιτούτο για την Υγεία και την Κλινική Yπεροχή (ΝICE) «Δικτυακός Τόπος National Institute for Health and Clinical Excellence (NICE). http://guidance.nice.org.uk/CG122/NICEGuidance/pdf/English (15.05.14)».

Για την εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη το υπουργείο έχει αντιγράψει από την Αμερικανική Εθνική Ογκολογική Εταιρεία: «Πηγή: American Cancer Society guidelines for the early detection of prostate cancer. Δικτυακός Τόπος: Νational Guideline Clearinghouse. http://www.guideline.gov/content.aspx?id=24814(30.04.14)».

Για το τεστ ΠΑΠ, από Αμερικανική Ογκολογική Εταιρεία.

Στις οδηγίες για την εξέταση που μετρά την οστική πυκνότητα το υπουργείο έχει αντιγράψει από το Αμερικανικό Εθνικό Ιδρυμα Οστεοπόρωσης και τον δικτυακό τόπο του Αμερικανικού Συμβουλίου Παθολογίας, όπως επισημαίνει.

Σε ό,τι σχετίζεται με καρδιολογικό έλεγχο, το υπουργείο Υγείας έχει αντλήσει στοιχεία από το επιστημονικό περιοδικό που εκδίδει το Αμερικανικό Κολέγιο Καρδιολογίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

noestassola

Περισσότερες από 150 εθελόντριες σε 14 χώρες εκφράζουν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος· θα προσφέρουν συμβουλές και θα συνοδεύσουν τις Ισπανίδες, αν αυτές χρειαστεί να κάνουν άμβλωση στο εξωτερικό.

της Καρμέλα Νεγκρέτε, Βερολίνο

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η γιαγιά μου αναγκάστηκε να κάνει άμβλωση παράνομα, γιατί είχε ήδη τρία παιδιά», εξηγεί μία από τις εθελόντριες και ιδρύτριες του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φεντερίκα Μοντσένι». «Είτε είμαστε υπέρ είτε κατά των αμβλώσεων, αυτές αποτελούν πραγματικότητα και, αν ποινικοποιηθούν, θα επιστρέψουμε στην παρανομία και θα δούμε γυναίκες να πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων εκτρώσεων που θα γίνονται σε επικίνδυνες συνθήκες».

Το ίδιο σκεφτόταν η αναρχική υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας στην κυβέρνηση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η Φεντερίκα Μοντσένι Μανιέ, όταν συνέτασσε την πρώτη πρόταση νόμου για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα μας το 1937. Το Δίκτυο, που τώρα φέρει το όνομά της, δημιουργήθηκε στο Βερολίνο με αφορμή τις συζητήσεις που πραγματοποίησε η φεμινιστική ομάδα του κινήματος «15 Μάη» στην ίδια πόλη σχετικά με το νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης του Λαϊκού Κόμματος Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν.

«Με αυτόν τον νόμο επιχειρούν να εξημερώσουν τις γυναίκες, για να επιστρέψουν στο σπίτι», είναι η ομόφωνη γνώμη των φεμινιστριών του Δικτύου. «Και φυσικά να συγκεντρώσουν τις ψήφους των πιο φανατικών μερίδων της Καθολικής Εκκλησίας», συμπληρώνει μια άλλη φωνή. «Περικόπτουν τις δαπάνες για την κοινωνική φροντίδα, καταργούν το επίδομα σίτισης στα σχολεία, όλη αυτή η πολιτική λέει στις γυναίκες: «αναλάβετέ τα εσείς», συνοψίζουν.

Η παρουσίαση του Δικτύου έγινε στο Βερολίνο, στο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο «Καφέ Σάμα» στη συνοικία Φριντριχσάιν, όπου παρευρέθηκαν περίπου πενήντα άτομα. Προηγήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ Εγώ αποφασίζω: το τρένο της ελευθερίας, το οποίο μετέφρασαν, για την περίσταση, στα αγγλικά και στο οποίο παρουσιάζουν τα κίνητρα και τις πρωταγωνίστριες της μωβ παλίρροιας που διαδήλωσε την 1η Φεβρουαρίου στους δρόμους της Μαδρίτης ενάντια στην απαγόρευση της εκούσιας διακοπής της κύησης.

Στη γερμανική πρωτεύουσα υπάρχουν περίπου 30 άτομα διατεθειμένα να συνοδεύσουν, να αναλάβουν τη διερμηνεία και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τις γυναίκες που θα χρειαστεί να κάνουν άμβλωση και δεν θα μπορούν στην Ισπανία. Σχεδόν όλες είναι γυναίκες, υπάρχουν μόνο δύο άνδρες και είναι νέοι με σπουδές και χωρίς παιδιά. Η ιδέα είναι η οργάνωση μέσω διαδικτύου. Στον εν λόγω ιστότοπο έχουν δημιουργήσει έναν κατάλογο καταλυμάτων και θα προσπαθήσουν να προσφέρουν νομικές συμβουλές σχετικά με διάφορες χώρες, καθώς και με τις καταλληλότερες επιλογές για κάθε περίπτωση. «Πληροφορίες όπως ποια είναι η φτηνότερη πτήση από μια ευρωπαϊκή πόλη σε άλλη μπορεί να είναι καίριες», εξηγεί ένας από τους άνδρες ακτιβιστές της ομάδας.

Μια άλλη ιδέα θα ήταν η οικονομική βοήθεια προς τις γυναίκες που τη χρειάζονται και δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα της επέμβασης στο εξωτερικό. «Οι πλούσιες του Λαϊκού Κόμματος δεν θα έχουν πρόβλημα να ταξιδέψουν εκτός Ισπανίας για να κάνουν άμβλωση, όποτε θέλουν, το πρόβλημα θα το έχουν οι γυναίκες που ζουν στην επισφάλεια», εξηγούν. Ωστόσο δεν ξέρουν ακόμη ακριβώς από πού θα βρουν τους πόρους για να βοηθήσουν τις γυναίκες που έχουν άμεση ανάγκη και σε ορισμένες χώρες, όπως στη Γερμανία, ίσως να μην υπάρχει η δυνατότητα τέτοιας βοήθειας για νομικούς λόγους, εφόσον η διαφήμιση με σκοπό την οικονομική στήριξη της άμβλωσης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τρία χρόνια.

Το φθινόπωρο θα περιοδεύσουν στην Ισπανία για να παρουσιάσουν το Δίκτυο, να έρθουν σε επαφή με φεμινιστικές συλλογικότητες και να δώσουν δημοσιότητα. Επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου θα συγκεντρωθούν στο Βερολίνο, μαζί με άλλες ακτιβιστικές ομάδες της Γερμανίας, εναντίον μιας μεγάλης διαδήλωσης στην οποία πρόκειται να συναντηθούν οι πολέμιοι των αμβλώσεων από όλη την Ευρώπη.

feminismos15mberlin

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Say no to the abortion law in Spain, βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους εδώ  

Πηγή: Diagonal, 22-7-2014

 

Share

Αγώνες για τη Γη και την Ελευθερία-3

woman-poor-African

Για Μια Φεμινιστική Οικολογία: Το προσωπικό ως Πολιτικό

της Ελένης Καρασαββίδου

Η συζήτηση για το δικαίωμα των γυναικών στην διαχείριση του κορμιού τους πυκνώνει ανησυχητικά και στην Δύση, μετά το σύντομο διάλλειμα κοινωνικού φιλελευθερισμού ως απάντηση ίσως στον φόβο του υπαρκτού. Ακύρωση της άμβλωσης εδώ, στολές εκεί… Παρόλα αυτά το ζήτημα αφορά πρωταρχικά τον 3ο κόσμο, δίχως να σταματούν τα κύματα του να μπαίνουν κάτω από την πόρτα του «ανεπτυγμένου» (άραγε ως προς τι;) κόσμου.

Έχουν περάσει δεκαετίες από τις αρχές του 20ου αιώνα όταν οι ακτήμονες της γης σε όλον τον Ευρωπαϊκό και όχι μόνο Νότο αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη. Αλλά δεν έχει περάσει ακόμη η εποχή, ίδια όλους αυτούς τους αιώνες, που η γυναίκα να ταυτίζεται για μεγάλο μέρος του πληθυσμού (και στα βάθη των παγκόσμιων αρχετύπων) με τη γη «και το χωράφι που σπέρνεις».

Είναι μια ενδιαφέρουσα παράλληλη διαδικασία έτσι ότι σε εποχή που οι Δίχως Γη αργά και σταθερά πλανητικά επιστρέφουν, (λίγο λίγο ίσως και στην Ευρώπη, άλλο αν επί του παρόντος ως εργάτες γης σε συνθήκες συχνότατα δουλείας χρησιμοποιούνται μόνο μετανάστες) και το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους αρχίζει να αίρεται ή έστω να αμφισβητείται. Κορωνίδα σε αυτά (ή έστω  μία από τις κορωνίδες) αποτελεί ο έλεγχος των γεννήσεων και τα παρεπόμενα του ζητήματα όπως της άμβλωσης, της αντισύλληψης, της αυτοδιάθεσης του σώματος, της ενσωμάτωσης της διαφορετικής επιθυμίας στην κουλτούρα, του τρόπου ντυσίματος, της βίας.

Οι υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας αλλά και οι λειτουργίες ηθικής νομιμοποίησης της στα μυαλά και των μη εξουσιαστών, μέσα από θρησκευτικές και κοινωνικές (αλλά και πολιτικές) προκαταλήψεις, καθιστούν αποτρεπτικά αδύναμη την πιθανότητα εφαρμογής εναλλακτικών τρόπων ζωής που σχετίζονται με φεμινιστικές προσεγγίσεις στα πλαίσια του 3ου κόσμου. Αλλά και στα πλαίσια του 1ου ο αυξανόμενος κίνδυνος των τηλε-ευαγγελιστών αλλάζει με δυνητικά εξαιρετικά επικίνδυνο τρόπο την «δυτική» (;;;) ατζέντα δίχως καν να το αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι/ες, αδιάφοροι ή προσκολλημένοι σε (συνήθως στερεοτυπικούς μάλιστα) κινδύνους του παρελθόντος. Παρόλα αυτά η δυσκολία δεν πρέπει και δεν μπορεί να δρα αποτρεπτικά στην αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων (ανδρών και γυναικών, γυναικών και ανδρών) για ανατροπή της άδικης κατανομής και την δημιουργία ενός δικαιότερου κόσμου.

Προσωπικά με τον όρο «έλεγχος των γεννήσεων» αντιλαμβάνομαι την ορθολογική  αντιμετώπιση της αύξησης ή της μείωσης των πληθυσμών, ώστε οι φυσικοί πόροι σε τροφές ΚΑΙ νερό του πλανήτη να επαρκούν, και να διανέμονται δίκαια ανάλογα τις ανάγκες των κατά τόπους πληθυσμών. Τόσο η υπεργεννητικότητα όσο και η υπογεννητικότητα, αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος που σχετίζονται με πολιτικές στρατηγικές και οικονομικές/ κοινωνικές και θρησκευτικές αντιλήψεις, τόσο στον 1ο όσο και στον 3ο κόσμο.

Σε σχέση με τον Έλεγχο των Γεννήσεων η επιδίωξη της σταθεροποίησης  του πληθυσμού και η ανάσχεση του αριθμού των γεννήσεων είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα, που δεν ανατρέπει τις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας πλανητικά, αλλά που αντιμάχεται επί μέρους προκαταλήψεις που τις στηρίζουν, όπως η άρνηση της αντισύλληψης, η αναπαραγωγική λειτουργία των γυναικών, η αναζήτηση παιδικής εργασίας ως συμβολή όχι μόνο στον πολυεθνικό αλλά και στον εξαθλιωμένο οικογενειακό προϋπολογισμό, και η εκμετάλλευση της εξαθλίωσης των λαών από «τοπικούς» πολιτικούς και θρησκευτικούς λαοπλάνους, που δεν ανατρέπουν  την υπάρχουσα αναλογία δυνάμεων και των σχέσεων εκμετάλλευσης που φέρει μαζί της, αλλά καλύπτουν την αδικία και δη την αναπαράγουν σε αυτόν τον πλανήτη.

Αν εξετάσουμε το ζήτημα παγκοσμιοκεντρικά, οι χώρες με τις λιγότερες κατ’ αναλογία οικονομικές δυνατότητες, έχουν και τον συντριπτικά μεγαλύτερο αριθμό γεννήσεων. Ως αποτέλεσμα αδυνατούν να θρέψουν έναν πληθυσμό που υποσιτίζεται και που πεθαίνει όχι μόνο από ελλιπή τροφή αλλά και από ελλιπείς υπηρεσίες στον τομέα της υγείας και της παιδείας. Η ποσοτική υπερανάπτυξη ενός υποανάπτυκτου σε όλους τους ποιοτικούς δείκτες πληθυσμού, αποτελεί  μια συνεχή ανθρωπιστική τραγωδία, που συμβάλλει ως ένα από τα βασικά αίτια στην καταπάτηση των βασικότερων ανθρώπινων δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα την ραγδαία χρήση της παιδικής εργασίας αλλά και την ύπαρξη της παιδικής πορνείας, με «καταναλωτές» μάλιστα κατά βάση «προνομιούχους» πολίτες του «ανεπτυγμένου» (οικονομικά και όχι ηθικά) κόσμου. Ενδεικτικό ως προς την δυσαναλογία των πληθυσμών είναι πως ενώ το 1950 ο πληθυσμός της ΕΕ αναλογούσε στο 12% του Παγκόσμιου, στα τέλη του 21ου αιώνα αναλογεί  περίπου στο 7% και το 2050 (σύμφωνα με εκτιμήσεις  της Eurostat) 4%!

Ακόμη και αυτά τα ξερά ποσοστά αναδεικνύουν την αναγκαιότητα του ελέγχου των γεννήσεων. Αλλά αυτά δεν απονομιμοποιούν ένα βασικό ερώτημα: Κατά πόσο ο έλεγχος αυτός είναι ηθικά αποδεκτός; Στον βαθμό που οι ποσοτικές ανάγκες διατροφής και νερού θα κατανέμονταν πιο δίκαια και ορθολογικά, (και συνεπαγωγικά θα μειώνονταν και η ανάγκη για υπεράντληση των φυσικών πόρων κι ας διανέμονται κυρίως υπέρ των ευνοημένων του 1ου κόσμου) το μέτρο αυτό θα επιφέρει ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές βελτιώσεις. Με δεδομένο ότι ο έλεγχος των γεννήσεων μπορεί να επιτευχθεί αμεσότερα από ότι μια πλανητική ανατροπή των σχέσεων εξουσίας, αυτός ο έλεγχος είναι ένας στόχος που μπορεί να επιτευχθεί. Βέβαια η αντισύλληψη ή η χειραφέτηση της γυναίκας μπορεί να θεωρείται ανήθικη από κάποιους κύκλους που πολιτεύονται ιδεοληπτικά ή εντελώς κυνικά σε σχέση με την πραγματικότητα. Πραγματικότητα η οποία (βλ. πχ την «πολιτική του νερού») θα δημιουργήσει μαζικά κινήματα μετανάστευσης προς έναν 1ο κόσμο ο οποίος αντιδρώντας σπασμωδικά ενδέχεται να αποκτήσει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά, συντελώντας σε μια  συντριπτική μεταβολή του Παγκόσμιου Πολιτειακού –και ίσως γεωπολιτικού αλλά δεν έχω τις γνώσεις να το στηρίξω με επάρκεια- Χάρτη. Όσο όμως ο μη έλεγχος παράγει δυσβάσταχτες συνθήκες διαβίωσης (λέγεται ότι το βιοτικό επίπεδο των Ελβετών μπορεί να συντηρήσει μόλις και μετά βίας 600.000.00 ατόμων, ενώ το απάνθρωπο βιοτικό επίπεδο της Βεγγάζης 18-20 δισεκατομμύρια!) και ταυτόχρονα παράγει πάμπολλες, κυρίως παιδικές, ζωές χαμένες, η πραγματική ερώτηση δεν είναι  εάν είναι ηθικά αποδεκτός ο έλεγχος των γεννήσεων, αλλά εάν είναι ηθικό οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα (που συντηρούν με την σειρά τους είτε έμμεσα είτε άμεσα τοπικά και υπερτοπικά οικονομικά συμφέροντα) να αποτελούν ανάχωμα στην πραγματοποίησή του.

Παρόλα αυτά το αυτεξούσιο του ανθρώπου δημιουργεί την ερώτηση (όταν δεν αποτελεί προσωπική –ή και συλλογική- επιλογή μέσα από μια δημιουργικά νοούμενη ριζοσπαστικοποίησή), εάν υπάρχει το δικαίωμα ευρύτερες στρατηγικές (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Κίνας) να ελέγχουν την τεκνοποιία ενός ατόμου ή μιας οικογένειας (και δεν εννοώ μόνο τις μικροαστικές οικογένειες) ή ενός ζευγαριού. Η καταστολή από μόνη της δεν αποτελεί, κατά την γνώμη μου, ηθική επιλογή. Αλλά με δεδομένο ότι η (πολύφερνη κι ενίοτε εξαιρετικά «απαλή»…) «καταστολή» μπορεί να εσωτερικεύεται και να δρα ως «ηθικίστικο πανοπτικόν» που να αφορά όχι μόνο την απαγόρευση μα και την «θέληση» για γεννήσεις, προβάλλοντας έναν τρόπο ζωής ως μονόδρομο, το ζήτημα αποκτά νέες διαστάσεις σε σχέση με την πολυπλοκότητά του. Πάντως η  (ΜΗ) καθιέρωση του δικαιώματος της παιδείας ώστε οι άνθρωποι να αποφασίζουν ορθολογικά από μόνοι/ες τους για το εάν και πόσα παιδιά θα κάνουν, καθώς και η (παρεπόμενη της παιδείας εν μέρει)  βελτίωση της αναλογίας εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών μεταξύ Πρώτου και Τρίτου κόσμου, θα μπορούσε να συμβάλλει σε μια καίρια απάντηση σε σχέση με τι πρέπει να είναι ηθικά αποδεκτό σε έναν τόσο ανήθικο κόσμο…

 

Share

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

beach body

της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη

Πάει καιρός από τότε που ήμαστε μικρά και οι γονείς μάς έσερναν στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, όπου χαρωπές θειάδες και λοιπές συγγένισσες αναφωνούσαν κάθε φορά που μας αντίκριζαν: «Βρε, πόσο μεγάλωσες εσύ; Ολόκληρη γυναίκα έγινες!». Πάει καιρός ακόμα και από τότε που, όταν πατούσαμε τα 14-15, τα τρυφερά αυτά ενσταντανέ έδιναν τη θέση τους στα εξεταστικά βλέμματα των ίδιων θειάδων και συγγενών, που περίμεναν να φανούμε στην πόρτα τους για να αποφανθούν –κάθε φορά– απογοητευμένες: «Σαν να πάχυνες λιγάκι, ε;», ή φανερά ικανοποιημένες: «Αδυνάτισες από την τελευταία φορά που σε είδα. Μπράβο, κούκλα μου!». Ήταν λες και όλες οι γυναίκες στον οικογενειακό σου κύκλο ζούσαν επιφορτισμένες με αυτό το ύψιστο καθήκον: να σε σκανάρουν από την κορφή ώς τα νύχια βγάζοντας συμπεράσματα για τα κιλά, και ως εκ τούτου για την ομορφιά σου. Ήταν λες και εσύ όφειλες να παρουσιάζεσαι περίπου ανά τρίμηνο στον ενδοοικογενειακό διαιτολόγο, με την ίδια πάντοτε αγωνία, με την ίδια πάντοτε ντροπή για το πιθανό συμπέρασμά του. Βέβαια, καιρός μπορεί να πέρασε από αυτές τις εποχές, αλλά, αλήθεια, πόσες από εμάς δεν συνεχίζουν να ακούν μέχρι σήμερα από συγγενείς, συναδέλφισσες, φίλες κ.λπ. τα ίδια και τα ίδια σχόλια;

Και αυτή η αίσθηση του άγχους και των τύψεων να διαιωνίζεται ες αεί. Και επειδή μεγαλώνοντας δεν αποβάλλεις μόνο τα συμπλέγματά σου αλλά δημιουργείς και καινούργια, σιγά σιγά αρχίζεις να παίζεις εσύ τον ρόλο της θείας-ιεροεξεταστή απέναντι στον εαυτό σου –με τη βοήθεια του καθρέφτη και της ζυγαριάς σου, υπό την καθοδήγηση που ανά πάσα στιγμή σού παρέχουν απλόχερα οι αναντίρρητες αισθητικές αλήθειες των κυρίαρχων προτύπων–, και μάλιστα ακόμα πιο αυστηρά, θεωρώντας απαραίτητη και φυσιολογική μια τέτοια λειτουργία. Αμφιβολία, ανάγκη επιβεβαίωσης, ανασφάλεια, άγχος, «μην τρως γλυκά», «κόψε τους υδατάνθρακες», «το αλκοόλ κάνει κοιλιά», «έρχεται καλοκαίρι, πρέπει να βγεις στην παραλία»: ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ, μια αιώνια δίαιτα που ποτέ δεν είναι αποτελεσματική, που ακόμα κι αν την παραβείς έστω και λίγο, δεν θα το κάνεις με ευχαρίστηση αλλά με άγχος για τις επιπτώσεις.

Τι κι αν αυτοί και αυτές που σου λένε αν πάχυνες ή αδυνάτισες είναι οι ίδιοι και οι ίδιες, που ύστερα από λίγη ώρα ανακαλύπτουν με ιντελεξουέλ υφάκι ότι «για όλα φταίει η ανασφάλειά σου»; Κι εσύ να σκέφτεσαι ότι εκτός από χοντρή είσαι και ηλίθια ή, το λιγότερο, κάποια με προβλήματα κοινωνικής ένταξης, σφιγμένη, καθόλου κουλ, γενικά μίζερη. Τι κι αν αυτοί οι ίδιοι ή αυτές οι ίδιες, στην επόμενη κουβέντα θα αποφανθούν ότι «εντάξει τώρα η/ο τάδε μοντέλο – παρουσιαστής/στρια – τραγουδιστής/ίστρια – ηθοποιός είναι “αντικειμενικά πανέμορφη/ος”», με τρόπο που όχι απλώς διαπιστώνει την ομορφιά αλλά που την αξιολογεί και την κατηγοριοποιεί σε σχέση με τη μορφή των «κοινών θνητών», οι οποίοι ποτέ δεν θα μπορέσουν να τη φτάσουν. Αλλά, «έτσι είναι ο κόσμος, άλλοι είναι καλύτεροι, άλλοι είναι χειρότεροι, καθένας ας πάρει αυτό που του αντιστοιχεί». Παράνοια (;).

Όχι. Κανείς δεν είπε ότι η επιθυμία και η αναγνώριση του αντικειμένου θέασης ως αισθητικά ωραίου είναι ανεξάρτητα από τα κυρίαρχα πρότυπα. Αντιθέτως, η διαμόρφωση της αισθητικής και της επιθυμίας επικαθορίζεται από την κυρίαρχη αντίληψη για το ωραίο. Όμως είναι άραγε αυτή η οπτική μοναδική στην καθημερινότητά μας; Μάλλον όχι. Αντι-πρότυπα και διαφορετικές τοποθετήσεις για την ομορφιά και την αισθητική ξεπηδούν μέσα από τις καθημερινές πρακτικές μας, τόσο αυτές που προσπαθούν να αρθρώσουν αντίσταση στο κυρίαρχο όσο και αυτές, τις λιγότερο συνειδητές, που διαμορφώνονται στο πλαίσιο των κοινωνικών ομάδων στις οποίες συνυπάρχουμε. Ακόμα και όταν επιχειρούμε να ενσωματώσουμε τα κυρίαρχα αισθητικά πρότυπα, αυτή η διαδικασία δεν δίνει πάντοτε το ίδιο, ταυτόσημο αποτέλεσμα. Με μια έννοια, λοιπόν, είμαστε κοινωνοί πολλαπλών και αλληλοσυγκρουόμενων πρακτικών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επομένως, ας προβληματοποιήσουμε όσα μας συμβαίνουν, όσα δεχόμαστε, όσα πράττουμε, ας ζυγίζουμε (να μια χρησιμότερη εκδοχή της ζυγαριάς) ποια κατεύθυνση λειτουργεί προς όφελος της απελευθέρωσης και της χειραφέτησής μας, ώστε να τη δουλέψουμε, να την προσπαθήσουμε, να την περπατήσουμε.

Αλήθεια, το γυναικείο σώμα σήμερα δεν είναι το αντικείμενο του απόλυτου ελέγχου και της επιτήρησης, και μάλιστα με το περίβλημα ιατρικών (ιατρικοποιημένων, για την ακρίβεια) προφάσεων και αναγκαιοτήτων; Ακόμα και αν λάβουμε υπόψη μόνο μία σκοπιά του θέματος, τη σκοπιά του «ωραίου σώματος», βγάζοντας απ’ έξω χίλιες δυο άλλες νόρμες που αφορούν το γυναικείο σώμα, όπως οι σεξουαλικές επιλογές, η θέση του γυναικείου σώματος εντός της ενδοοικογενειακής γεωμετρίας ή εντός της δουλειάς κ.λπ., η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Όχι γιατί τα αντρικά σώματα δεν υφίστανται καταπίεση ή έλεγχο· αντιθέτως παρατηρούμε ότι τα τελευταία χρόνια τα πρότυπα στα οποία καλούνται να προσαρμοστούν πολλαπλασιάζονται και εντείνονται – βεβαίως, ούτε και σε αυτό το πλαίσιο η ένταση και ο καταναγκασμός είναι ποιοτικά ίδιοι σε σχέση με τα πρότυπα που προορίζονται για τις γυναίκες. Εξάλλου, σε μια καπιταλιστική κοινωνία, τα πρότυπα και τις νόρμες τα διαμορφώνουν όσοι διατηρούν την ηγεμονία εντός της. Και μάλλον περιττεύει να εξηγηθεί ότι η σύγχρονη δυτική κοινωνία είναι και μια πατριαρχική κοινωνία που διαπερνάται από αντιθέσεις οι οποίες εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες. Με αυτή την έννοια, λοιπόν, το γυναικείο σώμα υφίσταται διπλή καταπίεση: αφενός το καθαυτό γυναικείο σώμα εγγράφεται ως μη αντρικό, δηλαδή ως ένα σώμα που δεν αποτελεί την κυρίαρχη νόρμα και ως εκ τούτου φέρει πάντοτε «ελαττώματα» σε σχέση με το «πρωτότυπο», αφετέρου καλείται, στο πλαίσιο, αυτής της παραδοχής, να συμμορφωθεί ακόμη περισσότερο με τα αισθητικά πρότυπα που διαμορφώνει κάθε εποχή, με τα αισθητικά πρότυπα που καταρχήν (αν και όχι μόνο) διαμορφώνει η «αντρική» ματιά και επιθυμία.

Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας όμως. Βάσει ποιου κριτηρίου να προβληματοποιήσουμε τις συμπεριφορές και τα αισθητικά πρότυπά μας; Η απάντηση είναι τόσο απλή όσο και δύσκολη: βάσει του κριτηρίου της λύτρωσης από καθημερινούς καταναγκασμούς και ψυχαναγκασμούς, από τα άγχη και τις τύψεις. Σημαίνει αυτό όμως την εξατομίκευση των αναγκών του σώματός μας και εντέλει την «αποκοινωνικοποίησή» του, σε μια προσπάθεια απομάκρυνσης από τα κυρίαρχα πρότυπα; Κάθε άλλο. Σημαίνει αντιθέτως την προσπάθεια συγκρότησης του σώματος, του εαυτού και της επιθυμίας σε διαφορετικά πλαίσια: στη βάση του πειραματισμού, του σεβασμού της διαφορετικότητας, της διαμόρφωσης ανυπάκουων σωμάτων και πρακτικών, στη βάση της διαμόρφωσης ποικίλων οπτικών γύρω από το ωραίο, μακριά από τους καταναγκασμούς και τις τυποποιήσεις που επιβάλλει η πολιτιστική βιομηχανία, δηλαδή σε βάσεις που είναι κατεξοχήν κοινωνικές και συλλογικές.

Επί του πρακτέου, και για να τελειώσουμε όπως ξεκινήσαμε, γιατί ένα σώμα που δεν πληροί τα τηλεοπτικά πρότυπα, αλλά που καταφέρνει να περιορίζει ή να αντικρούει τον κοινωνικό καταναγκασμό που ασκείται πάνω του, που καταφέρνει δηλαδή εν προκειμένω να απολαμβάνει το φαγητό του μακριά από τύψεις και «πρέπει», να θεωρείται λιγότερο κοινωνικό από ένα σώμα που συνεχώς (αυτο)επιτηρείται πετυχαίνοντας τις «τέλειες» αναλογίες;

Τελικά, μπορεί σήμερα η επιθυμία αλλά και η απόλαυση να είναι περισσότερο απελευθερωτικές, λιγότερο αποτελέσματα του συστήματος ελέγχου και επιτήρησης και περισσότερο αντιπαραθετικές προς αυτό;

 

Share

«Το σώμα πρέπει να είναι δικό μας. Ούτε του κράτους, ούτε της αγοράς»

silvia federicci

του  Ιμπάι Αρμπίντε Άθα

Η Σίλβια Φεντερίτσι βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Βαρκελώνη και σάρωσε. Η ίδια πιστεύει ότι χρειαζόμαστε ένα νέο φεμινιστικό κίνημα, αποτελούμενο όχι κατ’ ανάγκη μόνο από γυναίκες, το οποίο θα θέσει πάλι στο κέντρο την αναπαραγωγική εργασία. Μετά τον Κάλιμπαν και τη μάγισσα, το έργο που της χάρισε διεθνή αναγνώριση[1],  τώρα εκδίδει την Επανάσταση στο σημείο μηδέν[2].

Τετάρτη 7 Μαΐου. Μια μεγάλη ουρά φτάνει μέχρι έξω από το Ατενέου Κοοπερατίβο Λα Μπάσε στη Βαρκελώνη: ο κόσμος περιμένει να ακούσει την ομιλία. Την επόμενη ημέρα η αίθουσα του Αυτόνομου Πανεπιστημίου Βαρκελώνης, όπου δίνεται η ίδια διάλεξη, αποδεικνύεται μικρή. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους κάθονται στο διάδρομο, πάνω στα τραπέζια, συνωστίζονται στην πόρτα. Η ίδια συμμετοχή προβλέπεται σε όλη την περιοδεία της.

Ο λόγος για τη Σίλβια Φεντερίτσι, τη φεμινίστρια της εποχής μας, που στα εβδομήντα δύο της χρόνια αποκτά φήμη που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν. Περιοδεύει καλεσμένη του Ιδρύματος Λος Κομούνες, για να παρουσιάσει το νέο της βιβλίο Επανάσταση στο σημείο μηδέν: αναπαραγωγή, οικιακή εργασία και φεμινιστικοί αγώνες, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τραφικάντες ντε Σουένιος. Είναι ο ίδιος εκδοτικός οίκος που εξέδωσε στα ισπανικά το έργο που έκανε τη Φεντερίτσι παγκόσμια γνωστή: ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση.

Η Φεντερίτσι γεννιέται στην Πάρμα της Ιταλίας το 1942. Εκεί κάνει τα πρώτα της βήματα στα κινήματα. Το 1967 μεταναστεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αναπτύσσει δράση στο φοιτητικό κίνημα, στις κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, στο κίνημα υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων και κυρίως στο φεμινιστικό κίνημα. Τη δεκαετία του 1980 ζει στη Νιγηρία, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Πορτ Χάρκουρτ και συμμετέχει σε γυναικείες οργανώσεις που αγωνίζονται ενάντια στην πολιτική της δομικής προσαρμογής[3]. Σήμερα είναι καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Χόφστρα του Λονγκ Άιλαντ στη Νέα Υόρκη.

Η σκέψη της είναι έντονα επηρεασμένη από τον εργατιστικό μαρξισμό, αν και πάντα ήταν επικριτική προς τους σημαντικότερους εκπροσώπους του, όπως, λόγου χάρη, ο Τόνι Νέγκρι ή ο Πάολο Βίρνο. Ενώ αυτοί απέδιδαν κεντρική σημασία στον τεχνολογικό μετασχηματισμό και την άυλη εργασία, η ίδια βάσισε στην οπτική του φύλου την έρευνά της σχετικά με τον μηχανισμό συσσώρευσης μέσω της αποστέρησης.

Μιλάμε μαζί της, ενώ πίνουμε καφέ, που δυστυχώς γι’ αυτήν δεν είναι πραγματικός καπουτσίνο.

Στη Νιγηρία συνειδητοποιείς τη σημασία του χρέους, θέμα που τώρα είναι κεντρικό στη Νότια Ευρώπη.

Είναι βασικό να κατανοήσουμε τη σημασία της οικονομίας του χρέους. Το χρέος είναι τόσο παλιό όσο και ο καπιταλισμός· στην πραγματικότητα είναι παλαιότερο. Αλλά ως ταξική σχέση έχει υποστεί πολλές μεταβολές. Ο Μαρξ μιλά για το εθνικό χρέος ως μέσο πρωταρχικής συσσώρευσης, επιπλέον όμως είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί το χρέος σήμερα.

Με την έννοια ότι έχει γίνει μέσο πειθαρχίας, έτσι δεν είναι;

Ναι, το χρέος είναι μέσο διακυβέρνησης, μέσο πειθαρχίας και μέσο επιβολής διαλυτικών ταξικών σχέσεων. Πιστεύω ότι αυτή η τρίτη όψη της οικονομίας του χρέους δεν έχει επισημανθεί επαρκώς. Παραδείγματος χάρη, ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο στην εργασία του Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου δεν αναδεικνύει αυτή την πτυχή[4]. Εννοώ ότι όλο και περισσότερο το χρέος συνιστά ταξική σχέση, στο πλαίσιο της οποίας εξαφανίζεται η εργασία, φαίνεται ότι εξαφανίζεται η εκμετάλλευση (αν και το χρέος είναι από μόνο του φοβερή μέθοδος εκμετάλλευσης) και εξαφανίζεται η ίδια η ταξική σχέση, επειδή επιβάλλει ατομική σχέση με το κεφάλαιο, με τις τράπεζες, αντί για συλλογική σχέση. Εξαφανίζεται το αναγνωρίσιμο πρόσωπο του ιδιοκτήτη που τώρα είναι οι τράπεζες. Είναι μηχανισμός που δημιουργεί αίσθημα ενοχής αντί ενδυνάμωσης.

Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να καταλάβω πώς γίνεται η μετάβαση από μια πρώτη φάση, συνδεδεμένη με τα σχέδια δομικής προσαρμογής, όπου η εκμετάλλευση οργανώνεται μέσω του εξωτερικού εθνικού χρέους, σε ένα δεύτερο στάδιο, όπου γίνεται υπέρβαση του κράτους και το χρέος καθίσταται μια άμεση σχέση με τις τράπεζες μέσω του χρηματοοικονομικού συστήματος. Το χρηματοοικονομικό σύστημα σημαίνει την κρίση του προτύπου του κράτους πρόνοιας και προϋποθέτει ότι κάθε περίοδος αναπαραγωγής είναι περίοδος συσσώρευσης.

Δηλαδή, η εκμετάλλευση μεταφέρεται σε όλους τους τομείς της ζωής μέσω των διδάκτρων, της συμμετοχής στο κόστος περίθαλψης, των δανείων εφ’ όρου ζωής.

Ακριβώς. Σε όλες αυτές τις αναπαραγωγικές περιόδους το κράτος επενέβαινε παλαιότερα ως χορηγός και τώρα λειτουργεί ως φοροεισπράκτορας. Είναι διαμεσολαβητής της οικονομίας. Ένας από τους αγώνες που εμφανίστηκαν με αφορμή το κίνημα Occupy είναι ο αγώνας ενάντια στο χρέος. Μια οργάνωση που ονομάζεται «Χτυπήστε το Χρέος» έχει εκδώσει το βιβλίο Επιχειρησιακός οδηγός των αντιστεκόμενων στο χρέος, το οποίο πραγματεύεται τον τρόπο οργάνωσης ενάντια στο χρέος λόγω δανείου κατοικίας, σπουδών, υγείας κτλ.[5] Ένα από τα προβλήματα του χρέους είναι ότι οι άνθρωποι ντρέπονται να παραδεχτούν ότι είναι χρεωμένοι, επειδή το βιώνουν ως προσωπική αποτυχία: πιστεύουν ότι χρησιμοποίησαν με λανθασμένο τρόπο τα χρήματα του δανείου, έκαναν κακή επένδυση, ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους. Αυτό καθιστά το χρέος πολύ αποτελεσματικό πρότυπο εκμετάλλευσης. Παραδείγματος χάρη, αν ζητήσεις δάνειο για να σπουδάσεις, έχεις ήδη παγιδευτεί: δεν θα μπορέσεις να επιλέξεις το είδος εργασίας· μπορεί να χρειαστείς δύο δουλειές, δεν θα τολμήσεις να διεκδικήσεις δικαιώματα για να μη μείνεις στην ανεργία, γιατί έχεις χρέη κτλ.

Γνωρίζεις το Κίνημα των Πληττόμενων από τα Δάνεια[6]; Κατάλαβαν ότι η κατάστασή τους δεν είναι προσωπική αποτυχία και τη μετέτρεψαν συλλογικά σε πρόβλημα πρώτης πολιτικής τάξης.

Το γνώρισα αυτές τις μέρες. Πήγα στις συνελεύσεις τους και νομίζω ότι ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Επίσης το Κίνημα των Πληττόμενων από τα Δάνεια δεν αγωνίζεται μόνο ενάντια στο χρέος λόγω δανείου αλλά και για την πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία, δεν αρκεί η αντίθεση στο χρέος. Η απαλλαγή από το χρέος χρειάζεται συμπλήρωμα: την πρόσβαση στα κοινά αγαθά. Αν διαγραφεί το χρέος, αλλά δεν δημιουργηθούν διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, το χρέος θα εμφανιστεί πάλι. Ο αγώνας ενάντια στο χρέος προϋποθέτει τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εμπορευματοποίηση.

Το ζήτημα των κοινών αγαθών έχει κεντρική θέση στο έργο σου. Ωστόσο δεν δινόταν σημασία σ’ αυτό το θέμα, όταν άρχισες να συμμετέχεις στα κινήματα.

Στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία των κοινών αγαθών μέχρι να καταλάβουμε ότι τα χάνουμε, ότι η αναδιάρθρωση της παγκόσμιας οικονομίας αποσκοπεί στην κατάργησή τους. Το είδα πολύ καθαρά στη Νιγηρία. Στην Αφρική, στο Μεξικό, στις χώρες των Άνδεων, στην Ινδία υπάρχουν ακόμη μορφές κοινοτικής ιδιοκτησίας που δέχονται όλο και περισσότερες επιθέσεις από ένα νέο κύμα περιφράξεων γης, πρωταρχικής συσσώρευσης ακριβώς μέσω του χρέους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη δεκαετία του 1990, ο λόγος περί κοινοκτημοσύνης απέκτησε νέα ώθηση χάρη στους Ζαπατίστας που έθεσαν το ζήτημα στη διεθνή ημερήσια διάταξη των κοινωνικών κινημάτων.

Όταν όμως μιλάμε για κοινά αγαθά, δεν εννοούμε μόνο την κοινόκτητη γη.

Ακριβώς. Μετά το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση διευρύναμε τον λόγο περί αγαθών ως λόγο αντιτιθέμενο στη διάλυση του κράτους πρόνοιας. Καταλάβαμε ότι ο αγώνας δεν πρέπει να περιοριστεί στην υπεράσπιση της διατήρησης των σημερινών δημόσιων υπηρεσιών. Το σύστημα πρόνοιας των προηγούμενων δεκαετιών κάνει βαθύτατες διακρίσεις. Σχεδιάστηκε για να ενισχύσει την ηθική της εργασίας, την ηθική της εκμετάλλευσης. Παραδείγματος χάρη, η οικιακή εργασία αποκλείεται από τις εγγυήσεις τις οποίες παρείχε το κράτος πρόνοιας. Επινοήθηκε ως συμπλήρωμα της μισθωτής εκμετάλλευσης, όχι ως εγγύηση δικαιωμάτων ανεξάρτητων από την εργασία. Οι αγώνες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση πρέπει να προχωρήσουν πέρα από την απλή υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών: πρέπει να υπερασπιστούν τα κοινά αγαθά. Γιατί το δημόσιο δεν είναι κοινό, το δημόσιο είναι μια μορφή ιδιωτικοποίησης, ιδιοκτήτης είναι το κράτος, το οποίο δεν ελέγχουμε εμείς.

Στη σκέψη σου έχει θεμελιώδη θέση το ζήτημα του ελέγχου του γυναικείου σώματος.

Το γυναικείο σώμα ήταν από τα πρώτα πεδία τα οποία επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει το κράτος. Η ανάκτηση του σώματός μας πρέπει να ενταχθεί στην προοπτική της ανάκτησης των κοινών αγαθών. Το σώμα πρέπει να είναι δικό μας. Ούτε του κράτους, ούτε της αγοράς.

Επικρίνεις τον Μαρξ, γιατί δεν έλαβε υπόψη την οικειοποίηση του γυναικείου σώματος ως καταστατική πράξη του καπιταλισμού.

Όλος ο λόγος του Μαρξ σχετικά με την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης είναι εντελώς φυσιοκρατικός. Δεν θεωρεί την αναπαραγωγή πεδίο πάλης. Δεν αντιλαμβάνεται ότι στην καπιταλιστική κοινωνία άνδρες και γυναίκες έχουν διαφορετικά συμφέροντα. Οι γυναίκες έχουν ιδιαίτερα συμφέροντα, υπάρχει ιδιαίτερη σχέση εκμετάλλευσης ανάμεσα στις γυναίκες και το κράτος, ανάμεσα στις γυναίκες και το κεφάλαιο. Ο Μαρξ υποστηρίζει ότι το κεφάλαιο «αφήνει στα χέρια της φύσης» την αναπαραγωγή. Φυσικοποιεί μια διαδικασία που στην πραγματικότητα είχε πάντα κεντρικό ρόλο.

Δεν είναι φυσική διαδικασία, αλλά ταξική σχέση.

Ναι. Ταξική σχέση, γιατί το κεφάλαιο προσπαθεί να οικειοποιηθεί το σώμα των γυναικών και να το μετατρέψει σε μηχανή προς αναπαραγωγή νέων γενεών εργαζομένων. Γι’ αυτό οι εξουσιαστές έχουν τόσο μεγάλο συμφέρον να ρυθμίσουν τη γεννητικότητα. Αν όχι, γιατί ενδιαφέρονται τόσο πολύ να καθορίσουν τη δυνατότητα των γυναικών να αποφασίζουν πότε θέλουν να γεννήσουν; Δεν μιλάμε για το παρελθόν, αρκεί να δούμε την αλλαγή του νόμου για τις αμβλώσεις την οποία προωθεί το Λαϊκό Κόμμα[7]. Σε άλλα μέρη του κόσμου οι αλλαγές του νόμου για τις αμβλώσεις συνοδεύονται από διαδικασίες αναγκαστικής στείρωσης, τις οποίες διαχειρίζονται η Παγκόσμια Τράπεζα, τα διεθνή ενεχυροδανειστήρια. Υπάρχει διεθνές συμφέρον να εμποδιστούν οι γυναίκες από τη δυνατότητα απόφασης. Τέλος υπάρχει εμμονή στην εξεύρεση εργαστηριακών μεθόδων αναπαραγωγής· προσπάθειες που μοιάζουν με επιστημονική φαντασία, που αποσκοπούν στη γέννηση ανθρώπων του σωλήνα χωρίς την ανάγκη μητέρας. Το γυναικείο σώμα είναι το μεγάλο εμπόδιο που το κεφάλαιο δεν μπόρεσε να υπερβεί.

capitalismo-y-trabajo-domestico_090514_1399650333_96_

Το πρώτο μέρος του βιβλίου σου Επανάσταση στο σημείο μηδέν βασίζεται στους αγώνες σου για τον μισθό των οικιακών βοηθών. Ωστόσο το δεύτερο μέρος απομακρύνεται κάπως από αυτό, καθώς ασχολείται με τις αγρότισσες που εργάζονται στην κοινόκτητη γη, οι οποίες είναι εκατομμύρια στον κόσμο.

Ναι, γιατί το δεύτερο μέρος γράφτηκε μετά τη διαμονή μου στη Νιγηρία, όταν διαπίστωσα τη σπουδαιότητα των γυναικών στη γεωργία επιβίωσης, η οποία αποτελεί μέρος της διαδικασίας καθημερινής αναπαραγωγής σε ευρείες περιοχές του πλανήτη. Αυτό θέτει νέα ερωτήματα ως προς τη στρατηγική η οποία επιδιώκει την καθιέρωση μισθού για την οικιακή εργασία. Είναι η εξέλιξη της σκέψης μου από τη δεκαετία του 1970 μέχρι τους αγώνες μου στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Δεν αρνούμαι ότι είναι σημαντική η επίτευξη διεκδικήσεων όπως ο μισθός για την οικιακή εργασία, αλλά προσθέτω το ζήτημα των κοινών αγαθών. Επίσης είναι καρπός της διαπίστωσης ότι ο μισθός συνιστά ελάχιστα αξιόπιστη εγγύηση δικαιωμάτων.

Με αυτή την έννοια ποια γνώμη έχεις σχετικά με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα;

Πριν απ’ όλα είμαι αντίθετη σε ένα «εισόδημα πολιτών». Γιατί η έννοια του πολίτη αποκλείει αυτόματα όλους τους μετανάστες και τις μετανάστριες που δεν αναγνωρίζονται ως πολίτες. Εν πάση περιπτώσει ας πούμε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Είναι όμως μια έννοια πολύ προβληματική για διάφορους λόγους. Υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα της νεοφιλελεύθερης δεξιάς που ήδη σχεδιάζει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα – ο ίδιος ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν υπέρ. Αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση στον κόσμο είναι ανυπόφορη και σχεδιάζουν το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ως υποκατάστατο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Σου δίνουν τα ψίχουλα του κοινωνικού πλούτου και την ίδια στιγμή σε αποκλείουν από οποιοδήποτε δικαίωμα θα μπορούσε να αποτελέσει μηχανισμό αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου. Είναι ένα είδος θεσμοθετημένης ελεημοσύνης με σκοπό να επισκιάσει τους αγώνες για τα κοινά αγαθά. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι κάθε διεκδίκηση είναι χρήσιμη στον βαθμό που προϋποθέτει αποτελεσματικές μορφές οργάνωσης και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα δύσκολα μπορεί να γίνει αντικείμενο οργάνωσης. Δεν έχει την ικανότητα να δημιουργεί νέες συμμαχίες, όπως θα είχε η διεκδίκηση μισθού για οικιακή εργασία, επειδή δεν έχει την ικανότητα να αποκαλύπτει νέες μορφές εκμετάλλευσης.

Ένας άλλος κίνδυνος είναι μήπως αυτή η γενική διεκδίκηση συγκαλύψει ακόμη μια φορά την ιδιαιτερότητα των γυναικείων διεκδικήσεων, στην προκειμένη περίπτωση του μισθού για οικιακή εργασία.

Ακριβώς. Η απαίτηση «εισόδημα για όλους» επισκιάζει το δικαίωμα του εισοδήματος για την οικιακή εργασία. Απλώνει ένα πέπλο και λέει «όλοι είμαστε ίσοι» υποβαθμίζοντας τη συγκεκριμένη διεκδίκηση των γυναικών.

Όταν μιλάμε για τους αγώνες που σχετίζονται με την αναπαραγωγή, αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα ότι δεν υπάρχει μέσο ανάλογο με αυτό που είναι η απεργία για το εργατικό κίνημα.

Αυτό είναι καίριο ζήτημα, με το οποίο ωστόσο ο φεμινισμός έχει ασχοληθεί ελάχιστα. Από τη δεκαετία του 1970 υπήρξαν φωνές, κυρίως στην Ιταλία και την Ισπανία, που είπαν «δεν υπάρχει γενική απεργία, αν εκείνη τη μέρα οι γυναίκες πρέπει να δουλεύουν ως συνήθως» ή «αν σταματήσει η αναπαραγωγική εργασία, σταματά όλη η κοινωνία». Αλλά δεν προχώρησαν πέρα από τις διακηρύξεις. Βέβαια υπήρξαν αγώνες σε τομείς κατ’ εξοχήν γυναικείας εργασίας στους οποίους αυτό τέθηκε, παραδείγματος χάρη, στις νοσοκόμες. Στα επαγγέλματα φροντίδας δεν μπορούν να ισχύουν τα ίδια συνθήματα με την αναπαραγωγική εργασία. Όταν μας λένε, «αν απορρίψεις την αναπαραγωγική εργασία, αρνείσαι να φροντίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα», στην πραγματικότητα μας λένε ότι πρέπει να δεχτούμε την εκμετάλλευση, τη δική μας και των υπολοίπων.

Το σημείο αφετηρίας είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η αναπαραγωγική εργασία περιλαμβάνει δύο σχέδια: την αναπαραγωγή της ζωής και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Αυτές οι δύο αλληλοεπικαλυπτόμενες διαδικασίες πρέπει να διαχωριστούν. Ο αγώνας αρχίζει όταν διαχωρίσουμε τις δύο πλευρές, όταν κατανοήσουμε ότι δεν είναι δυνατό να μιλάμε για συνολική απόρριψη της αναπαραγωγικής εργασίας. Πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε την αναπαραγωγή που υπηρετεί την αγορά εργασίας από την αναπαραγωγή που βρίσκεται έξω από την αγορά εργασίας ή ακόμη και ενάντια στην αγορά εργασίας. Ο καπιταλισμός έχει συνενώσει αυτές τις δύο όψεις και πιστεύω ότι είναι βασικό να τις διαχωρίσουμε.

Η εναλλακτική λύση που προσφέρει η αγορά στις γυναίκες της μεσαίας ή της ανώτερης τάξης, οι οποίες απορρίπτουν την αναπαραγωγική εργασία, είναι να την αναθέτει σε άλλες γυναίκες, συνήθως μετανάστριες.

Αυτό έχει σχέση με μια μορφή φεμινισμού που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1980, για να απενεργοποιήσει τα ανατρεπτικά του στοιχεία. Τον εξημέρωσαν και μέρος αυτής της εξημέρωσης υπήρξε η εξίσωση της γυναικείας χειραφέτησης με την εργασιακή επιτυχία, για την οποία ήταν αναγκαία η αναδιοργάνωση της αναπαραγωγικής εργασίας που την αναλαμβάνουν πάλι οι απαλλοτριωμένες γυναίκες από την Αφρική, τη Λατινική Αμερική κτλ. – αν και στο πλαίσιο αυτής της νέας δυναμικής ασφαλώς έχουν δημιουργηθεί πολύ ενδιαφέροντα κινήματα, όπως οι διεθνείς οργανώσεις μισθωτών οικιακών βοηθών, που αποτελούν συνέχεια των διεκδικήσεων των οικιακών βοηθών για αξιοπρεπείς μισθούς. Δηλαδή, αποτελούν συνέχεια των αγώνων τους οποίους εγκατέλειψαν οι Ευρωπαίες φεμινίστριες. Αυτή η νέα πραγματικότητα για εκατομμύρια γυναίκες που εργάζονται ως οικιακές βοηθοί θέτει νέες μορφές οργάνωσης και νέες προκλήσεις. Η μεγαλύτερη απ’ όλες περνά μέσα από την ένωση στον ίδιο αγώνα όσων αμείβονται για την οικιακή εργασία και όσων δεν αμείβονται.

Τα συμπεράσματα από όλα τα παραπάνω ποικίλλουν. Ένα: ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που πρέπει να καταργηθεί, γιατί υποτιμά την οικιακή εργασία. Δύο: η διαδικασία του αγώνα πρέπει να είναι πριν απ’ όλα διαδικασία αναδιοργάνωσης αυτής της εργασίας με σκοπό την εξάλειψη του καπιταλιστικού περιεχομένου της αναπαραγωγής. Πρέπει να δημιουργήσουμε νέες μορφές συνεργασίας, διαβίωσης, κατοίκησης στις πόλεις, τροφοπαρασκευής, συνύπαρξης στις γειτονιές. Και τρία: μιλώ πάντα για την ανολοκλήρωτη φεμινιστική επανάσταση. Χρειαζόμαστε ένα νέο φεμινιστικό κίνημα, όχι κατ’ ανάγκη μόνο γυναικείο, που θα θέσει πάλι στο επίκεντρο την αναπαραγωγική εργασία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: PlayGround

 

Σημ. μετφ.

[1] Silvia Federici, Revolution at point zero: housework, reproduction, and feminist struggle, New York: PM Press, 2012.

[2] Silvia Federici, Caliban and the witch: women, the body, and primitive accumulation, New York: Autonomedia, 2004 (Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση, μετάφραση: Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας, Λουκής Χασιώτης, Αθήνα: Εκδόσεις των Ξένων, 2011)

[3] Κατ’ ευφημισμόν ο ληστρικός τρόπος με τον οποίο ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί το χρέος των ανίσχυρων χωρών, για να επιτύχει αυτό που στη μαρξιστική ορολογία ονομάζεται πρωταρχική ή απαλλοτριωτική συσσώρευση του κεφαλαίου.

[4] Maurizio Lazzarato, La fabrique de l’homme endetté: essai sur la condition néolibérale, Paris: Editions Amsterdam, 2011 (Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου: δοκίμιο για τη φιλελεύθερη κατάσταση, μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας, Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 2014).

[5] Strike Debt – Occupy Wall Street – Common Notions – Antumbra Design, The debt resistors’ operations manual, Strike Debt – Occupy Wall Street, 2012.

[6] PlataformadeAfectadosporlasHipotecas: το κίνημα ενάντια στις κατασχέσεις κατοικιών στην Ισπανία.

[7] Το δεξιό κυβερνών κόμμα της Ισπανίας.

 

Share

Η τυραννία της ιδανικής εικόνας

cindy

 

Η Jean Kilbourne, συγγραφέας και δημιουργός ντοκυμαντέρ, έχει εστιάσει τη δουλειά της στην αναπαράσταση των γυναικών, στα έμφυλα στερεότυπα και στην αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος στη διαφήμιση, καθώς και στις επιπτώσεις στην εικόνα που έχουν οι ίδιες οι γυναίκες για τον εαυτό τους. Το παρακάτω βίντεο είναι το τρέιλερ για το ντοκυμαντέρ “Killing Us Softly 4”, που βασίζεται σε διαλέξεις της, με το κείμενο της ομιλίας μεταφρασμένο.

μετάφραση και επιμέλεια: Δήμητρα Ρωμανού

 

YouTube Preview Image

της Jean Kilbourne

Εδώ και περίπου 40 χρόνια μιλάμε για αυτό το θέμα. Έχουν βελτιωθεί τα πράγματα; Στην πραγματικότητα έχουν χειροτερεύσει.

Οι διαφημίσεις πουλούν κάτι περισσότερο από προϊόντα. Πουλούν αξίες, εικόνες, πουλούν έννοιες όπως αυτές της αγάπης, της σεξουαλικότητας, της επιτυχίας και κυρίως αυτή της «κανονικότητας» : μας λένε ποιες είμαστε και ποιες πρέπει να είμαστε.

Αλλά τι μας λένε οι διαφημίσεις για τις γυναίκες; Μας λένε πώς φαίνονται. Το πρώτο πράγμα που κάνουν οι διαφημιστές είναι να μας κατακλύζουν με την εικόνα της «ιδανικής γυναικείας ομορφιάς». Από πολύ νεαρή ηλικία πρέπει να σπαταλούμε χρόνο, χρήμα και πάνω απ’ όλα ενέργεια, αγωνιώντας να καταφέρουμε αυτή την εμφάνιση, νιώθοντας παράλληλα ντροπή και ενοχή όταν αποτυγχάνουμε. Και η αποτυχία είναι αναπόφευκτη. Γιατί η τελειότητα βασίζεται στην απόλυτα αψεγάδιαστη «ομορφιά». Στις διαφημίσεις οι γυναίκες δεν έχουν ποτέ γραμμές ή ρυτίδες, ουλές ή κοκκινάδες ή μαύρους πόρους. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να επιτευχθεί γιατί καμία δεν μοιάζει έτσι. Το τοπ μόντελ Σίντι Κρόφορντ είπε κάποτε «μακάι να έμοιαζα στη Σίντι Κρόφορντ». Όλες οι φωτογραφίες των γυναικών έχουν υποστεί φώτοσοπ.

Έχουμε μεγαλώσει σε ένα κόσμο που το γυναικείο σώμα μετατρέπεται σε διάφορα αντικείμενα. Γυναικεία σώματα γίνονται μέρη ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού, αυτοκινήτων …Αυτό επηρεάζει την αυτοπεποίθηση των γυναικών και δημιουργεί ένα κλίμα βίας εναντίον τους. Το να μετατρέπεις έναν άνθρωπο σε πράγμα είναι σχεδόν πάντα το πρώτο βήμα που δικαιολογεί τη βία κατά αυτού του ανθρώπου. Το συναντάμε στον ρατσισμό, την ομοφοβία επίσης. Το πρόσωπο χάνει τις ανθρώπινες ιδιότητές του και η βία γίνεται αναπόφευκτη. Τα γυναικεία σώματα διαμελίζονται στις διαφημίσεις, ενώ εστιάζεται ένα μόνο μέρος του σώματος. Τα γυναικεία σώματα μετρέπονται σε πράγματα ή μέρη πραγμάτων.

Από πολύ μικρά τα κορίτσια παίρνουν το μήνυμα ότι πρέπει να είναι «καυτά», «σέξυ», όμορφα, υπερβολικά αδύνατα, και επίσης λαμβάνουν το μήνυμα ότι θα αποτύχουν αν δε τα καταφέρουν.  Δεν είναι περίεργο ότι η ανορεξία εξαπλώνεται σαν επιδημία. Η ηθοποιός Kate Winslet μετά από μία φωτογράφισή της σε περιοδικό δήλωσε ότι έγιναν παρεμβάσεις στην εικόνα της χωρίς την άδειά της και είπε «δεν είμαι έτσι και δεν θα ήθελα να μοιάζω έτσι. Επέκτειναν το μήκος των ποδιών μου κατά 1/3.»

Η τυραννία της ιδανικής εικόνας μας αφορά όλες και πρέπει αναγνωριστεί ως δημόσιο ζήτημα.

 

Διαβάστε ακόμη

Η εικόνα της γυναίκας στα Μ.Μ.Ε.

ΜΜΕ και γυναίκα

Χαρούμενη και Χαμογελαστή

Video: Τι θα γινόταν αν αντιστρέφονταν οι έμφυλοι ρόλοι στις διαφημίσεις;

 

 

 

Share

6 Φλεβάρη: παγκόσμια ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γενετικών οργάνων

της Δήμητρας Σπανού

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γενετικών οργάνων, δηλαδή κάθε επέμβαση για την μερική ή ολική αφαίρεση των εξωτερικών γυναικείων γενετικών οργάνων, είναι μια από τις πιο βάρβαρες μορφές κακοποίησης κοριτσιών και βασίζεται στις πολύ βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις ανισότητας για τα δύο φύλα. Σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρείται σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότερες από 125 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια ζωντανά σήμερα έχουν υποστεί αυτού του είδους επέμβαση στις χώρες όπου τέτοιες πρακτικές είναι διαδεδομένες, ενώ σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις, ο αριθμός τους μπορεί να φτάνει και τα 140 εκατομμύρια. Ο ακρωτηριασμός επιβάλλεται όταν τα κορίτσια είναι πολύ νέα, ακόμα και κατά τη βρεφική ηλικία και αποτελεί μια αρχαία πρακτική που εξακολουθεί να υφίσταται για πολιτισμικούς και όχι θρησκευτικούς –όπως καμιά φορά διαδίδεται- λόγους. Συνδέεται με στερεότυπα για τη θηλυκότητα και την ομορφιά, που βασίζονται στην υποταγή της γυναικείας σεξουαλικότητας και του γυναικείου σώματος.

Όμως, ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων δεν αφορά μόνο τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας, όπου η πρακτική είναι διαδεδομένη. Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE), στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 και στην Κροατία, εκτιμάται ότι διαμένουν 500.000 γυναίκες που έχουν υποστεί κάποια μορφή ακρωτηριασμού, ενώ 180.000 κορίτσια κάθε χρόνο είναι σε κίνδυνο. Στις χώρες της ΕΕ αυτές οι πρακτικές θεωρούνται έγκλημα, ενώ και μόνο ο κίνδυνος αποτελεί, τουλάχιστον θεωρητικά, αιτία για παροχή ασύλου. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, οι ακρωτηριασμοί γίνονται συνήθως πριν οι γυναίκες μεταβούν στην Ευρώπη ή κατά τη διάρκεια ταξιδιών σε άλλες χώρες. Για αυτό τον λόγο, σε αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η νομοθεσία αναγνωρίζει τον ακρωτηριασμό ως έγκλημα ακόμα κι αν έχει λάβει χώρα αλλού. Η Ελλάδα, όπως και η Βουλγαρία, η Μάλτα και η Ρουμανία, δεν έχουν ακόμα υιοθετήσει αυτή τη σημαντική πρόβλεψη ακόμα δυστυχώς.

Σύμφωνα με σχετικό άρθρο της Guardian, στο Ηνωμένο Βασίλειο εκτιμάται ότι ζουν 66.000 θύματα, ενώ περισσότερα από 20.000 κορίτσια κάτω των 15 βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο. Επιπλέον, αν και οι ακρωτηριασμοί υποτίθεται δεν λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη, στο ίδιο άρθρο μεταφέρονται δηλώσεις ειδικών, σύμφωνα με τις οποίες οικογένειες που δεν έχουν αρκετά χρήματα για να μεταβούν εκτός Ευρώπης ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φέρουν τους χασάπηδες στη χώρα, για να ακρωτηριάσουν τις κοπέλες στα λεγόμενα «cutting parties» («πάρτι κοψίματος»). Οι περισσότερες αναφορές έρχονται από τη Σκοτία, η οποία αποτελεί και προορισμό για ακρωτηριασμούς για οικογένειες από άλλες χώρες, αλλά και από άλλες μεγάλες πόλεις. Παρότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει τριάντα χρόνια νομοθεσιών για το ζήτημα, δεν έχει υπάρξει καμία νομική δίωξη.

Σύμφωνα με την έκθεση του EIGE για την Ελλάδα, αρμόδιοι δημόσιοι φορείς, όπως το Υπουργείο Υγείας, δεν έχουν στοιχεία και μάλλον επιδεικνύουν αδιαφορία για το θέμα. Αν και η έκθεση αναφέρεται σε μια παλαιότερη πρωτοβουλία ΜΚΟ στα πλαίσια του προγράμματος Δάφνη, χαρακτηρίζει (τι έκπληξη!) την κατάσταση χαοτική, χωρίς αξιόπιστα ή έστω παρουσιάσιμα στοιχεία. Η έκθεση τονίζει την απουσία συγκεκριμένων νόμων, καθώς ο ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων μπορεί να διωχτεί μόνο βάσει της γενικότερης νομοθεσίας για περιπτώσεις σωματικής βλάβης, ενώ υπάρχει και νομοθετικό κενό στην πρόβλεψη για την προστασία των ανηλίκων. Το ίδιο ισχύει και για τις αιτούσες άσυλο, οι οποίες καλύπτονται λόγω διεθνών και ευρωπαϊκών κανονισμών και όχι λόγω κάποιων ιδιαίτερων προβλέψεων στο ελληνικό δίκαιο. Γνωρίζοντας όμως τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου και τα πενιχρά ποσοστά όσων το λαμβάνουν δεν μπορούμε να είμαστε και πολύ αισιόδοξες/οι για αυτό.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γενετικών οργάνων αποτελεί μια από τις πιο σοβαρές μορφές κακοποίησης και πρέπει να εξαλειφθεί. Ο δρόμος είναι εξαιρετικά δύσκολος και χρειάζεται πολύ αγώνα, ώστε να υπάρξουν καταλληλότερες θεσμικές πρωτοβουλίες, αλλά κυρίως για αλλαγή νοοτροπίας για τη θέση των γυναικών. Και βέβαια, αλληλεγγύη και βοήθεια στα πολλά εκατομμύρια γυναικών θυμάτων. Οι καταγγελίες και οι έρευνες είναι σημαντικές, αλλά δεν αρκούν.

 

στο twitter #endfgm

 

 

Share

Αντισύλληψη, διαδρομή μέσα στην ιστορία

συσκευασία με τρία αντισυλληπτικά, ΗΠΑ, δεκαετία 1930

της Βέρας Σιατερλή

Η προσπάθεια του έλεγχου των γεννήσεων στην ιστορία των ανθρώπων έχει διανύσει μεγάλη πορεία.

Αντισύλληψη είναι η χρήση μίας η περισσοτέρων πρακτικών, συσκευών ή φαρμάκων με σκοπό την πρόληψη ή τη μείωση της πιθανότητας εγκυμοσύνης. Η ιστορία των αντισυλληπτικών μεθόδων ξεκίνησε με την ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ της συνουσίας και της εγκυμοσύνης. Οι αρχαιότερες μορφές αντισύλληψης περιελάμβαναν την διακεκομμένη συνουσία, πεσσούς και βότανα που θεωρούνταν αντισυλληπτικά ή ότι προκαλούσαν έκτρωση. Η αρχαιότερη καταγραφή χρήσης αντισυλληπτικής μεθόδου είναι μια σειρά αρχαίων Αιγυπτιακών οδηγιών για την κατασκευή ενός αντισυλληπτικού πεσσού.

Στις αρχαιότερες μεθόδους αντισύλληψης πέρα από την σεξουαλική αποχή συγκαταλέγονται η διακεκομμένη συνουσία, η γαλουχία, κάποιες μέθοδοι φραγμού και κάποια βότανα που προκαλούσαν έμμηνη ρήση και έκτρωση. Η μέθοδος της διακοπτόμενης συνουσίας είναι ίσως από τις παλαιότερες αντισυλληπτικές μεθόδους και συνίσταται στην απόσυρση του πέους από τον κόλπο λίγο πριν από την εκσπερμάτωση Όταν η σχέση μεταξύ εκσπερμάτωσης στον κόλπο και εγκυμοσύνης έγινε αντιληπτή, ξεκίνησε η χρήση αυτής της τεχνικής  που, όπως είναι πλέον γνωστό, δεν αποτελεί αξιόπιστη μέθοδο αντισύλληψης.

Υπάρχουν ιστορικά αρχεία Αιγυπτίων γυναικών που χρησιμοποιούσαν έναν πεσσό (κολπικό υπόθετο, κάτι σαν μικρό ταμπόν) φτιαγμένο από διάφορες όξινες ουσίες και μέλι ή λάδι ως λιπαντικό, που μπορεί να ήταν σε κάποιο βαθμό αποτελεσματικά ως σπερματοκτόνα.

Αρχαίο νόμισμα από την Κυρήνη (σημερινή Λιβύη) που αναπαριστά το φυτό silphium

 

Διάφορα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες για την πρόκληση έκτρωσης. Κάποια από αυτά ήταν αποτελεσματικά, άλλα όχι. Αυτά όμως που ήταν πιο αποτελεσματικά είχαν και σημαντικές παρενέργειες. Ένα τέτοιο φυτό, το silphium, που αναφέρθηκε ότι είχε μικρές παρενέργειες, συλλέχθηκε μέχρι εξαφάνισης τον 1ο αιώνα.

Η κατάποση κάποιων δηλητηρίων από τη γυναίκα μπορεί να αναστατώσει το αναπαραγωγικό σύστημα. Γυναίκες έπιναν διαλύματα που περιείχαν υδράργυρο, αρσενικό ή άλλες τοξικές ουσίες για το σκοπό αυτό. Ο Έλληνας ιατρός Soranus το 2ο αιώνα μΧ. συνιστούσε οι γυναίκες να πίνουν το νερό που χρησιμοποιούσαν οι σιδηρουργοί για να ψύχουν τα μέταλλα. Από την αρχαιότητα μέχρι τουλάχιστον τον διαφωτισμό εικάζεται ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν λαδωμένο χαρτί σαν μέθοδο φραγμού στην Ασία και κερί μέλισσας στην Ευρώπη .

Το σπέρμα ανακαλύφθηκε τον 17ο αιώνα όταν ο Άντον Βαν Λέβενχουκ εφηύρε το μικροσκόπιο οπότε αποκαλύφθηκαν οι λεπτομέρειες της αντισύλληψης και οι μέθοδοι φραγμού των προηγούμενων εποχών αποδείχτηκαν ανεπαρκείς. Το ανδρικό προφυλακτικό εμφανίστηκε κάπου τον 17ο αιώνα. Η ιστορία του ξεκινά από τον Fallopi και τον Casanova όπου περιέγραφαν τη χρήση κατασκευών, είτε από λεπτοϋφασμένο λινό εμποτισμένο με λίπος είτε κατασκευές από έντερο ζώων, που παρείχαν προστασία κυρίως έναντι των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές ούτε τόσο αποτελεσματικό όσο τα μοντέρνα προφυλακτικά από λάτεξ αλλά χρησιμοποιείτο τόσο ως μέθοδος αντισύλληψης όσο και με την ελπίδα αποφυγής της σύφιλης, η οποία ήταν αντικείμενο φόβου και θανάτου πριν την ανακάλυψη των αντιβιοτικών.

Βικτοριανή κάρτα

Από την εποχή του Αριστοτέλη ήταν γνωστό ότι οι γυναίκες που θηλάζουν έχουν λιγότερες πιθανότητες να συλλάβουν. Η μέθοδος αυτή εφαρμοζόταν εμπειρικά για να εξασφαλιστεί το μεσοδιάστημα μεταξύ των κυήσεων. Η βιολογική βάση της υπογονιμότητας της γαλουχίας μελετήθηκε εντατικά κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Σε μελέτες από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 αναφέρεται ότι σε γυναίκες που θηλάζουν καθυστερεί η εμφάνιση εμμήνου ρύσης και ωοθυλακιορρηξίας.

Η στάση των κοινωνιών και των θρησκειών απέναντι στις μεθόδους αντισύλληψης ποικίλουν σημαντικά. Στα κείμενα της “Γένεσης” και του “Ταλμούδ” περιγράφονται συγκεκριμένοι τρόποι αντισύλληψης.

Μολονότι η χρήση της μεθόδου της διακοπτόμενης συνουσίας σε ιστορικές και μοντέρνες κοινωνίες ποικίλλει, είναι συχνές οι αναφορές σε εβραϊκά, χριστιανικά και ισλαμικά κείμενα. Ο Μωάμεθ ενέκρινε τη διακοπτόμενη συνουσία με τη σύμφωνη, όμως, γνώμη της γυναίκας.

Οι Θρησκείες έχουν παίξει ιστορικά το ρόλο του νόμου. Οι απόψεις τους διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά την ηθική πλευρά του ελέγχου των γεννήσεων. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχεται μόνο τους “Φυσικού τρόπους Οικογενειακού Προγραμματισμού” απαγορεύει τη χρήση προφυλακτικού  ακόμη και σήμερα που το ΑIDS θερίζει, ενώ οι εκτρώσεις θεωρούνται «φόνος». Οι Προτεστάντες διατηρούν ένα ευρύ φάσμα απόψεων. Οι Ινδουιστές μπορούν να χρησιμοποιούν τόσο τα φυσικά όσο και τα τεχνητά αντισυλληπτικά. Στην βουδιστική άποψη του ελέγχου των γεννήσεων αναφέρεται ότι η πρόληψη της σύλληψης είναι ηθικά αποδεκτή, ενώ η παρέμβαση μετά από τη σύλληψη δεν είναι. Στο Ισλάμ, τα αντισυλληπτικά επιτρέπονται εφόσον δεν απειλούν την υγεία, παρόλο που η χρήση τους αποθαρρύνεται από μερικούς. Στο Κοράνι δεν υπάρχουν ρητές δηλώσεις σχετικά με την ηθική της αντισύλληψης, αλλά περιέχονται και δηλώσεις ενθάρρυνσης της τεκνοποίησης. Ο Προφήτης Μωάμεθ φέρεται να έχει πει «παντρεύεστε και αναπαράγεστε».

Ο έλεγχος των γεννήσεων έχει απασχολήσει πολύ τον επιστημονικό κόσμο. Πιο πρόσφατη ιστορικά αντιμετώπιση είναι η στειροποίηση, με τη μέθοδο της λαπαροσκοπήσης που κυριολεκτικά έφερε την επανάσταση στη διαδικασία αυτή. Άρχισε να εφαρμόζεται το 1937 στις ΗΠΑ από τον Anderson, στη Γαλλία το 1962 από τον Palmer και στην Αγγλία το 1967 από τον Steptoe.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στα 1970, ο φεμινιστικός ακτιβισμός συνήθως κάνει εκστρατείες σε θέματα όπως το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας και της αναπαραγωγικής της ικανότητας. Από τα σημαντικότερα θέματα που εξερευνώνται στον φεμινισμό είναι η πατριαρχία, τα στερεότυπα (διακρίσεων λόγω φύλου και παραδοσιακών ρόλων των φύλων), η αντικειμενοποίηση, η προβολή της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο και η καταπίεση. Ο έλεγχος των γεννήσεων και το δικαίωμα στην απόφαση τεκνοποίησης αφορά την γυναίκα σαν υπόσταση.

Πολύ συχνά η  μητρότητα επηρεάζει τον ψυχισμό, συμβάλλοντας στο να υποκύψει τελικά στον εκβιασμό του παραδοσιακού ρόλου «της καθώς πρέπει μητέρας και συζύγου»,  εγκλωβίζοντας την ελεύθερη βούλησή των γυναικών. Η αντισύλληψη προσφέρει στη γυναίκα τον έλεγχο του σώματος και της ψυχής της και την απελευθερώνει.

 

Share

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Ρεπορτάζ: Raúl Solís / Φωτογραφίες: Laura León

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις» (Abortos Airlines), της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει κοπέλες σε κλινικές του Λονδίνου με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η Φεμινιστική Συνάθροιση (Ágora Feminista) κατήγγειλε χθες με ένα δρώμενο τις συνέπειες της αντιμεταρρύθμισης του νόμου για τις αμβλώσεις. Ένα ταξίδι που οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον.

Πενήντα γυναίκες αναπαρέστησαν χθες στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης αυτό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Πες μου πώς έγινε (Cuéntame cómo pasó), αν δεν ήταν η πραγματικότητα που θα ξαναζήσουν όσες Ισπανίδες δεν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις», της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει σε κλινικές του Λονδίνου κοπέλες με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η οποία θα είναι παράνομη στην Ισπανία, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο που ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο πριν από μερικές εβδομάδες.

Δίπλα στην αεροσυνοδό μια διερμηνέας για να βοηθήσει, κατά την άφιξή τους στη βρετανική πρωτεύουσα, όσες γυναίκες δεν μιλούν αγγλικά. Και πίσω από τη διερμηνέα εικοσάχρονες εγκυμονούσες μεταφέρουν τις βαλίτσες τους, όπου είναι γραμμένα συνθήματα υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους: «Εμείς γεννάμε, εμείς αποφασίζουμε», «Δικαίωμα στην άμβλωση: γυρίζουμε στο παρελθόν», «Επιβίβαση για Λονδίνο για γυναίκες πρώτης θέσης».

Οι γυναίκες, μερικές νέες και άλλες όχι τόσο, κατάφεραν χθες να αφαιρέσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τις οθόνες αναχωρήσεων και αφίξεων στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης και να κερδίσουν τη συμπαράσταση των επιβατών και του προσωπικού του αεροδρομίου. Το δρώμενο δεν επιδίωκε τίποτε περισσότερο παρά να «καταγγείλει ότι η Ισπανία επιστρέφει στη δεκαετία του ’60», σύμφωνα με την Τερέζα Γκαρθία, εκπρόσωπο της συλλογικότητας «Φεμινιστική Συνάθροιση», μια κίνηση γυναικείων οργανώσεων που σκοπός της είναι να «αποτρέψει την ψήφιση του νόμου πάση θυσία».

Στο ταξίδι στο παρελθόν –ή στο μέλλον, ανάλογα με την οπτική γωνία– συμμετείχαν επίσης γυναίκες του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Ενωμένης Αριστεράς, για να εκφράσουν την πλήρη στήριξή τους στη συλλογικότητα «Φεμινιστική Συνάθροιση» και την απόρριψή του νόμου Γαγιαρδόν, ο οποίος, αν δεν αποσυρθεί, θα μετατρέψει την Ισπανία σε πνευματική εφεδρεία του πιο φανατικού καθολικισμού. Ενώ οι Ισπανίδες είχαν δικαιώματα ανάλογα με εκείνα προοδευτικών χωρών, όπως η Σουηδία ή η Δανία, ο Γαγιαρδόν θα περιορίσει τις ελευθερίες τους, όπως συμβαίνει σε ακραία καθολικά κράτη, την Ιρλανδία ή τη Μάλτα, όπου η άμβλωση είναι σχεδόν αδύνατη.

Η Άνα Ισαμπέλ Χιμένεθ, γραμματέας Ισότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεβίλλης, ζήτησε την «άμεση» απόσυρση του νόμου Γαγιαρδόν και δήλωσε ότι το κόμμα της ετοιμάζεται να καταθέσει προτάσεις σε όλους τους δήμους, τα περιφερειακά συμβούλια και τα τοπικά κοινοβούλια της χώρας κατά των σχεδιασμών του Λαϊκού Κόμματος.

Η Λουθία Μάρκεθ, εκπρόσωπος της Ανοικτής Αριστεράς και μέλος της γραμματείας της Ενωμένης Αριστεράς Ανδαλουσίας, κατέστησε σαφές ότι, αν τελικά ψηφιστεί το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση της Ανδαλουσίας «θα προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο εναντίον αυτού του νόμου που παραβιάζει την ελευθερία των γυναικών και τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας».

Οι πενήντα γυναίκες, που ταξίδεψαν χθες στο Λονδίνο με τρόπο αναπαραστατικό, ασεβή και πρωτότυπο για να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης, θα πρωταγωνιστήσουν και σε άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες: «Δεν θα ανεχτούμε να χρησιμοποιεί ο Γαγιαρδόν το σώμα μας προς όφελος της δεξιάς πολιτικής του», διαβεβαίωσε τους επιβάτες, που περίμεναν την αναχώρηση της πτήσης τους, η εκπρόσωπος της Φεμινιστικής Συνάθροισης με τον τηλεβόα στο χέρι.

Στο τέλος του δρώμενου οι συμμετέχουσες φωτογραφήθηκαν και δεν ήταν λίγοι οι επιβάτες που ζήτησαν να απαθανατιστούν μαζί με την ομάδα: «Μην ανησυχείτε για τις φωτογραφίες, από τον Νοέμβριο και μετά αυτή η εικόνα θα είναι συνηθισμένη σε όλα τα ισπανικά αεροδρόμια», παρατήρησε μια νεαρή αγανακτισμένη κρατώντας ένα πλακάτ της εταιρείας Αερογραμμές «Αμβλώσεις», η οποία οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον με τη βοήθεια του Γαγιαρδόν.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: andaluces.es, 24-1-2014

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

Η δίκη του τοκετού στο σπίτι

της Μαρίας – Μυρτώς Γρίβα

Ενενήντα χρόνια πριν, κάποιοι ΔΙΩΚΤΕΣ προσπάθησαν να διώξουν τη Θεωρία της Εξέλιξης σε μια ιλαροτραγική δίκη που πέρασε στην ιστορία ως Δίκη των Πιθήκων. Σήμερα, άλλοι ΟΜΟΤΕΧΝΟΙ τους προσπάθησαν να διώξουν τον Τοκετό στο Σπίτι, με ένα σουρεαλιστικό κατηγορητήριο. Αλλά, ατυχώς, γι’ αυτούς η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης συνέβη να διαθέτουν γνώση, ευθυκρισία και ευαισθησία. Στοιχεία ικανά να ακυρώνουν σκευωρίες. Της Μαρίας-Μυρτώς Γρίβα

Στις 10/01/2014, η τεκμηριωμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης σε μια ασυνήθιστη δίκη, έβαλε τέλος στην ταλαιπωρία 79 ανθρώπων, (γονιών, γιατρών και μιας μαίας) με την πανηγυρική αθώωσή τους από όλες τις ανυπόστατες κατηγορίες.

Το ερώτημα που προκύπτει απ’ αυτή την υπόθεση είναι απλό: «Πώς 79 άνθρωποι βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορούμενου, επειδή το μόνο που είχαν κάνει ήταν οι μεν γονείς να επιλέξουν να φέρουν το παιδί τους στον κόσμο στο πιο ανθρώπινο περιβάλλον που υπάρχει (δηλαδή, το σπίτι τους), οι δε γιατροί να βεβαιώσουν το αυτονόητο ότι μια γυναίκα γέννησε;»

Δεδομένου ότι η διερεύνηση κάθε υπόθεσης ευλόγως ξεκινάει από την καίρια ερώτηση «ποιός ωφελείται;», θεωρώ ότι εάν τοποθετήσουμε τα γεγονότα και τα πρόσωπα στο χρόνο, είναι πιθανό να αντιληφθούμε ποιος είχε όφελος από όλη αυτή την πολυεπίπεδη εκστρατεία (με μηνύσεις, δίκες, κ.α), κατά του τοκετού στο σπίτι.

Πριν περίπου 5 χρόνια ένα ζευγάρι που επέλεξε αυτοβούλως να γεννήσει σπίτι του, έκανε μήνυση για «σωματική βλάβη» στη μαία που διενήργησε τον τοκετό και στη φυσιοθεραπεύτρια που παραβρέθηκε σ’ αυτόν. Μάρτυρες κατηγορίες ήταν η γνωστή μαία-μάρτυρας που εμφανίζεται ως πρόεδρος του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης και ένας γυναικολόγος. Οι δύο επαγγελματίες υγείας καταδικάστηκαν πρωτόδικα για απλή σωματική βλάβη. [Σημείωση: Στις 08/11/2013 αθωώθηκαν και οι δύο στο Εφετείο)

Με αφορμή αυτή την μήνυση, το Δ.Σ. του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης κατέθεσε μια γενικόλογη μηνυτήρια αναφορά για ανθρώπους που κάνουν αντιποίηση επαγγέλματος, και άλλα συναφή. Σημαντική λεπτομέρεια: η προαναφερθείσα φυσιοθεραπεύτρια ποτέ δεν καταδικάστηκε για αντιποίηση επαγγέλματος, παρά τις περί του αντιθέτου διαδικτυακές διαδόσεις.

Το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας (ΣΕΥΠ) διεξήγαγε έρευνα, εξέτασε 10 γιατρούς, δεν διαπίστωσε κανένα αδίκημα, και για αυτό δεν παρέπεμψε το θέμα στον Εισαγγελέα (πράγμα που υποχρεούται εκ του νόμου να κάνει κάθε φορά που διαπιστώνει κάποιο αδίκημα).

Περιέργως, η εμφανιζόμενη ως πρόεδρος του Δ.Σ του Συλλόγου Μαιών (στο οποίο είχε κοινοποιηθεί νομίμως το πόρισμα του ΣΕΥΠ, που είναι ο ανώτερος κρατικός πραγματογνώμονας σε θέματα υγείας), αγνόησε το ΣΕΥΠ και το Πόρισμά του και επανήλθε με νέα, πολυσέλιδη μηνυτήρια αναφορά, στην οποία κατηγορούσε 10 γιατρούς για ψευδείς βεβαιώσεις γέννησης, 1 μαία για μη διαχείριση πλακούντα σε τοκετό στο σπίτι, και 68 γονείς για…. μόλυνση περιβάλλοντος με τους άκρως «επικίνδυνους» και «μολυσματικούς» πλακούντες.

Στην εν λόγω μηνυτήρια αναφορά, οι μητέρες χαρακτηριζόμασταν από το Δ.Σ του Συλλόγου Μαιών ως «φερόμενες μητέρες» που καταστρέψαμε τους πλακούντες, οι οποίοι «ήταν η μόνη απόδειξη ότι γεννήσαμε τα παιδιά μας», (!) και, επιπλέον, γινόταν τεχνηέντως και σκοπίμως επτά αναφορές σε «κυκλώματα εμπορίας βρεφών», χωρίς πουθενά να αμφισβητείται ότι είμαστε γονείς των παιδιών μας.

Η Εισαγγελέας που ανέλαβε την υπόθεση, μας έστειλε στο εδώλιο του κατηγορουμένου χωρίς να μας καλέσει σε απολογία, ως καταστροφείς του περιβάλλοντος, με ένα κατηγορητήριο-αντίγραφο της μήνυσης του Συλλόγου Μαιών. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας εναντίον 79 ανθρώπων, η γνωστή μαία.

Εξ’ αυτού και μια πρώτη απορία: Το ζευγάρι που στάθηκε η αιτία ώστε το ΔΣ του Συλλόγου Μαιών να προχωρήσει σε μηνύσεις εναντίον τόσων ανθρώπων, γέννησε την ίδια περίοδο που γεννήσαμε και οι υπόλοιποι. Η μαία που παραβρέθηκε στον τοκετό ήταν συγκατηγορούμενή μας για «μη διαχείριση του πλακούντα» τους. Μ’ άλλα λόγια, με ένα μυστήριο τρόπο, το ζευγάρι αυτό ΕΞΑΙΡΕΘΗΚΕ από το κατηγορητήριο αλλά ο πλακούντας τους ΟΧΙ. (!)

Στις 08/11/2013 εκδικάστηκε στο Εφετείο η υπόθεση της μαίας και της φυσιοθεραπεύτριας, που είχαν κατηγορηθεί για απλή σωματική βλάβη. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, η γνωστή μαία. Η απόφαση του Εφετείου: ΑΘΩΩΣΗ

Στις 10/01/2014 εκδικάστηκε η Δίκη των 79. 77 άνθρωποι, οι οικογένειές τους, μάρτυρες, δικηγόροι όλοι παρόντες. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, η γνωστή μαία.

Ο πρώην Πρόεδρος του Ι.Σ.Θ , κ. Νικολαϊδης, καταθέτοντας μετά λόγου γνώσεως, υπερασπίστηκε αφενός το δικαίωμα κάθε γυναίκας να γεννάει όπως επιλέγει, και αφετέρου τους συναδέλφους του, που έπραξαν το αυτονόητο, βεβαιώνοντας ότι ήταν αυταπόδεικτο.

Ο ιατροδικαστής κ. Τσούγκας κατέστησε σαφές ότι ο πλακούντας δεν είναι απόβλητο και ότι άλλα κίνητρα πρέπει να αναζητηθούν πίσω από μια τέτοια δίωξη.

Ο πατέρας μου, Κλεάνθης Γρίβας, ως μάρτυρας τόνισε ότι πίσω από την σκευωρία κατά του τοκετού στο σπίτι και τη δίωξη των 79 υπάρχουν άνομα οικονομικά συμφέροντα (επιχειρηματικά και συντεχνιακά).

Τα επιχειρηματικά αφορούν (α) τις εταιρείες διαχείρισης βιολογικών αποβλήτων (που ανταγωνίζονται λυσσαλέα για την ανάληψη του «έργου»), (β) τις εταιρίες εκμετάλλευσης του πλακούντα (για την παρασκευή καλλυντικών και την καλλιέργεια βλαστοκυττάρων), και (γ) τις ιδιωτικές κλινικές που παρέχουν «τοκετό σαν στο σπίτι». Τα συντεχνιακά αφορούν την μονοπώληση των τοκετών στο σπίτι από μαίες δημοσίους υπαλλήλους που, ως τέτοιες, δεν μπορούν ούτε να παρέχουν ιδιωτικό έργο ούτε και να συνεργάζονται ή να προβάλλουν τον «τοκετό σαν στο σπίτι», που γίνεται σε μία μόνο ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης.

Οι γονείς δήλωσαν ότι, ανεξάρτητα από την έκβαση της σουρεαλιστικής δίωξης, ποτέ δεν θα παρέδιδαν το «τον πλακούντα, δέντρο της ζωής σε εταιρεία διαχείρισης αποβλήτων». Όλοι μας θα κάναμε και πάλι αυτό που ήδη είχαμε κάνει (και για το οποίο προκάλεσε τη δίωξη και την ταλαιπωρία μας ο Σύλλογος Μαιών Θεσσαλονίκης): Θα φυτεύαμε τον πλακούντα μας σε ιδιόκτητο χώρο με ένα δενδράκι, τιμώντας τη ζωή και όχι αποτιμώντας… τα διαφεύγοντα κέρδη.

Ο Εισαγγελέας, σε μια αγόρευση είπε ότι αυτή η υπόθεση θα έπρεπε εξαρχής να έχει τεθεί στο αρχείο και κανείς μας δεν θα έπρεπε να υποστεί αυτή την επώδυνη διαδικασία. Ακόμη σπουδαιότερο, όπως είπε: «Μου είναι αδύνατον να χαρακτηρίσω τον πλακούντα μιας γυναίκας, απόβλητο».

Αν όλοι οι Εισαγγελείς και οι Δικαστές αυτής της χώρας ήταν τόσο αξιοπρεπείς και επιμελείς, σήμερα όλα θα ήταν διαφορετικά.

Από την αρχή είχα δηλώσει σε κάθε συνέντευξη ή κείμενό μου ότι δεν είχα αγωνία για το αποτέλεσμα της δίκης. Νιώθω τυχερή που το βίωσα όλα αυτό, γιατί έτσι βάλαμε όλοι μαζί το δικό μας λιθαράκι στην προάσπιση του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν.

  • Οι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι κάθε φυσική δραστηριότητα που δεν παράγει κέρδος για το σύστημα αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη.
  • Οι γυναίκες ποτέ δεν θα επιλέξουν να έχουν στην γέννα τους ή στα μαθήματα προετοιμασίας γέννας, μαίες που διώκουν μητέρες και θεωρούν μολυσματικά απόβλητα τους πλακούντες.
  • Οι γυναικολόγοι δεν θα ξαναχρησιμοποιήσουν μαίες που διώκουν μητέρες προκειμένου να προβάλλουν παροχές των ιδιωτικών τους κλινικών.
  • Οι δημοσιογράφοι (!) που λειτούργησαν ως γραφείο Τύπου του διώκτη, αποσιωπώντας την άποψη του κατηγορούμενου, μπορούν τώρα να αποκρύψουν και τις δύο αθωωτικές αποφάσεις: αυτή που αφορά τη μαία και τη φυσιοθεραπεύτρια και αυτή που αφορά τους 79.

Σε αυτή την διαδρομή, γνώρισα λίγους ποταπούς και πολλούς υπέροχους ανθρώπους, συμπαραστάτες και συναγωνιστές. Για όσα ζήσαμε, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη.

Όταν ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα, ενάντια σε άνομα οικονομικά (επιχειρηματικά οικονομικά και συντεχνιακά) συμφέροντα είχα δώσει δημόσια την υπόσχεση στους δύο εκλιπόντες συγκατηγορούμενους μας, τη γυναικολόγο Μιλένα Ρούσκοβα και τον Δημήτρη Φαναριώτη (που «έφυγε» αφήνοντας 3 ορφανά και την χήρα του Όλγα Χαλκίδου, συγκατηγορούμενη), ότι θα βάζαμε τα δυνατά μας για να καλύψουμε κάπως την «απουσία» τους απ’ αυτό τον αγώνα.

Είχα υποσχεθεί στην κόρη μου ότι θα έδινα αυτόν τον αγώνα, για να μπορεί αύριο αυτή και μόνο αυτή να αποφασίζει για το σώμα της και την γέννα της.

Όσο άκουγα την Πρόεδρο Πράσα Μαγδαληνή και τον Εισαγγελέα Κωνσταντίνου Νικόλαο στο Δικαστήριο, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι μάλλον κατάφερα να τιμήσω την υπόσχεσή μου.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ από καρδιάς στους δικηγόρους μας, που δεν έκαναν απλά την δουλειά τους, αλλά έδωσαν μια μεγάλη μάχη.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όλους εσάς, γνωστούς και άγνωστους, που με ένα μήνυμα, μια λέξη, μας δίνατε τόσους μήνες κουράγιο και πίστη ότι η προσπάθειά μας έχει νόημα.

Ευχαριστώ και όσους μας διέβαλλαν, διέδωσαν ψεύδη, μας έβρισαν, γιατί εμάς οι απειλές και η χυδαιότητα μας πεισμώνουν και μας δυναμώνουν.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή ήταν μια κακιά γυναίκα, η Κρουέλα ντε Βιλ που έκλεβε πλακούντες και τους πουλούσε για να γίνουν κρέμες και βλαστοκύτταρα… Όταν έμαθε ότι κάποιες μανούλες κατάφεραν να γλυτώσουν τους πλακούντες από τα νύχια της, λύσσαξε και άρχισε να τις καταδιώκει και να τις απειλεί… Όμως οι μανούλες δεν φοβήθηκαν και έκρυψαν τους πλακούντες στις αυλές τους, κάτω από όμορφα δεντράκια. Η Κρουέλα ντε Βιλ έχασε την ψυχραιμία της και άρχισε να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, μέχρι που κατέληξε σε ένα μέρος που κλείνουν όλους αυτούς τους ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα. Μια φορά κι έναν καιρό η Κρουέλα ντε Βιλ (δηλαδή η κακιά της πόλης) έγινε σκέτη Κρουέλα και οι αυλές γέμισαν όμορφα δεντράκια.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Είναι Δικαίωμα μας η επιλογή του τόπου, του τρόπου που θα φέρουμε το παιδί μας στη ζωή, αλλά και η διαχείριση του πλακούντα μας

 

Share

Ανδρικό αντισυλληπτικό χωρίς παρενέργειες δημιούργησαν αυστραλοί επιστήμονες

 

Τη δημιουργία ενός ασφαλούς ανδρικού αντισυλληπτικού χαπιού ανακοίνωσαν αυστραλοί ερευνητές, καθώς ανακάλυψαν έναν αναστρέψιμο τρόπο να σταματούν τα σπερματοζωάρια, ώστε αυτά να μην εισέρχονται στο σπερματικό υγρό, όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Proceedings of the National Academy of Sciences.

Η νέα μέθοδος, που δεν επιδρά αρνητικά στη σεξουαλική λειτουργία του άνδρα, ισοδυναμεί με  εκτομή του σπερματικού πόρου, με την οποία επιτυγχάνεται στείρωση, χωρίς όμως να απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Οι επιστήμονες του Pανεπιστημίου Μόνας, με επικεφαλής τον Δρ Σαμπατίνο Βεντούρα, έκαναν πειράματα με ποντίκια και απέδειξαν ότι είναι δυνατό να μη διοχετευθούν σπερματοζωάρια κατά το σεξ. Αυτό κατέστη δυνατό, επειδή οι ερευνητές είχαν προηγουμένως κάνει την αναγκαία γενετική τροποποίηση στα πειραματόζωα, ώστε τα σπερματοζώαρια να μην εξέρχονται από τον σπερματικό πόρο.

Η μετάλλαξη επιτεύχθηκε με το μπλοκάρισμα δύο συγκεκριμένων πρωτεϊνών, οι οποίες χρειάζονται για την προώθηση των σπερματοζωαρίων από τους όρχεις, λίγο πριν την εκσπερμάτιση. Η παραμονή των σπερματοζωάριων στην αρχική θέση τους κατέστησε στείρα τα ποντίκια, χωρίς τα ίδια τα σπερματοζωάρια να υποστούν οποιαδήποτε ζημιά.

Εφόσον φυσικά δεν είναι δυνατό να γίνει μια ανάλογη μετάλλαξη στους ανθρώπους, οι ερευνητές πρέπει τώρα να βρουν ένα φαρμακευτικό τρόπο για να κάνουν κάτι παρόμοιο στους άνδρες. Εκτιμούν ότι θα χρειαστούν δύο φάρμακα, από τα οποία το ένα ήδη υπάρχει (χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια σε ασθενείς με καλοήθη διόγκωση του προστάτη) και το άλλο πρέπει να βρεθεί. Η όλη διαδικασία αναμένεται να πάρει έως μια δεκαετία.

Από την άλλη, επειδή οι δύο πρωτεΐνες που πρέπει να απενεργοποιηθούν, παίζουν ρόλο στον έλεγχο των αιμοφόρων αγγείων, οι επιστήμονες πρέπει να βεβαιωθούν ότι δεν θα υπάρξουν παρενέργειες στους άνδρες, όπως πτώση στην αρτηριακή πίεση του αίματος και στους παλμούς της καρδιάς. Στα ποντίκια παρατηρήθηκε μια πολύ μικρή υπόταση, αλλά κατά τα άλλα ήταν υγιή, όπως και οι απόγονοί τους.

Η έρευνα για ένα ανδρικό αντισυλληπτικό -που αποτελεί πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από τα γυναικεία αντισυλληπτικά- έχει κυρίως επικεντρωθεί στο να παράγουν οι άνδρες μη λειτουργικό σπέρμα. Όμως ορισμένα φάρμακα γι’ αυτό το σκοπό επιφέρουν σοβαρές παρενέργειες, όπως μόνιμη μείωση στην παραγωγή σπέρματος και πτώση της σεξουαλικής διάθεσης. Επίσης είναι δύσκολο να διασφαλιστεί ότι κάθε ένα από τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια του σπέρματος όντως θα «αχρηστευθεί», καθώς αρκεί ένα και μόνο ενεργό για να γονιμοποιήσει το ωάριο. Η εναλλακτική αυστραλιανή μέθοδος, που σταματά τα σπερματοζωάρια εν τη γενέσει τους, φαίνεται πολλά υποσχόμενη.

Πηγή: in.gr

 

Share

Η αντιμετώπιση του αιματολογικού ασθενή στην εποχή της οικονομικής κρίσης: προβλήματα και προτεινόμενες λύσεις από μια ασθενή

της Άννας Σαλιάγα

Ονομάζομαι Σαλιάγα Άννα και τον Αύγουστο του 2011 διεγνώσθην με Τ οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Μετά από 2,5 χρόνια θεραπειών τώρα είμαι στην φάση της συντήρησης. Είναι μεγάλο το χρονικό διάστημα της θεραπείας και πολλές οι δυσκολίες που έχω αντιμετωπίσει. Θα σας παρουσιάσω τις περισσότερες από αυτές παρακάτω, καθώς και κάποιες ευκολίες-λύσεις που θα βοηθούσαν οικονομικά και ψυχολογικά ασθενείς σαν εμένα.

Διάβασα σε μια σελίδα στο διαδίκτυο τον όρο «Οικονομική τοξικότητα» και πιστεύω ότι όχι μόνο ταιριάζει σε ασθενείς με αιματολογικά προβλήματα αλλά μας αντιπροσωπεύει πλήρως, ίσως δε είναι και πιο δύσκολη από την τοξικότητα των φαρμάκων. Η μέριμνα της πολιτείας για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με λογιστικά κριτήρια και να επηρεάζεται από την οικονομική κρίση. Επειδή για κάθε ασθενή ο παράγων χρόνος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο για την εξέλιξη της ασθένειας και την πορεία της υγείας του, η αντιμετώπιση από τη  μεριά της πολιτείας πρέπει να είναι πιο άμεση και κυρίως λιγότερο γραφειοκρατική και περισσότερο  αποτελεσματική.

Παρακάτω θα σας αναπτύξω ανά κατηγορία τα προβλήματα που σχετίζονται με την οικονομική πλευρά της ασθένειάς μου τα τελευταία δύσκολα χρόνια της κρίσης.

Διαμονή

Σοβαρά αιματολογικά περιστατικά αντιμετωπίζονται σε νοσοκομεία  που βρίσκονται σε μεγάλες πόλεις ανά την Ελλάδα. Οι ασθενείς  πρέπει να μετακινηθούν και να διαμείνουν στις πόλεις αυτές για τη θεραπεία τους. Οι αιματολογικοί ασθενείς  πρέπει να παραμείνουν στο νοσοκομείο για διάστημα 1 μηνός περίπου για κάθε θεραπεία. Η ίδια η θεραπεία μπορεί να κρατάει λίγες μέρες αλλά η αιματολογική αποκατάσταση παίρνει  1 μήνα.

Πιο συγκεκριμένα, οι δυνατές χημειοθεραπείες αναγκάζουν τους ασθενείς να έχουν μαζί τους και συνοδό, κάποιον που ίσως να πρέπει να πάρει άδεια ή και να φύγει από την εργασία του για να συνδράμει τον  ασθενή.  Όλο αυτό το διάστημα του μήνα και της νοσηλείας χρειάζεται κάποιο κατάλυμα, ξενοδοχείο ή ακόμα και ενοικιαζόμενο σπίτι για τον ίδιο αλλά και για τον ασθενή. Η δαπάνη για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα είναι μεγάλη , είτε είναι ξενοδοχείο, είτε διαμέρισμα με ενοίκιο, κοινόχρηστα, λογαριασμοί.

«Κραυγή αγωνίας» βγάζουν οι καρκινοπαθείς για τους ξενώνες φιλοξενίας των ασθενών και των συγγενών τους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Ας ακολουθήσουμε το πετυχημένο μονοπάτι για τους μικρότερους ασθενείς των ξενώνων «ΦΛΟΓΑ» και «ΕΛΠΙΔΑ».

Μία ανακούφιση είναι o Ξενώνας «Πνοή Αγάπης» – Ιωάννης Δ. Κριτικός, που λειτουργεί στην οδό Μεγάλου Σπηλαίου, δίπλα στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Διαθέτει 9 δίκλινα δωμάτια με αντίστοιχα μπάνια, δύο κοινόχρηστες κουζίνες και καθιστικό. Η διαμονή στον ξενώνα δεν είναι εντελώς δωρεάν, αφού σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας του ξενώνα, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους καταβάλλουν 10 ευρώ ημερησίως.

Δυο άλλοι ξενώνες από τη μη κυβερνητική οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος «ΜΕΡΙΜΝΑ» και «ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ».

Άνθρωποι από την επαρχία ή μεγαλύτερης ηλικίας δεν μπορούν να πληροφορηθούν από το διαδίκτυο για την ύπαρξη έστω και αυτών των ξενώνων.

Πέραν της διαμονής είναι και το θέμα της μετακίνησης (διόδια, εισιτήρια). Η ευπαθής αυτή κοινωνική ομάδα των ασθενών που υπόκεινται σε χημειοθεραπείες χρειάζεται πολλά χρήματα για τις μετακινήσεις στο νοσοκομείο. Κάποιες φορές πλοίο  ή αεροπλάνο. Μπορεί για κάποια από αυτά τα έξοδα να καταθέτεις δικαιολογητικά και μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα να  παίρνεις ένα ποσό πίσω, αλλά δεν μπορείς να έχεις ένα τσουβάλι χρήματα εύκαιρο και να δίνεις. Υπάρχουν επιτροπές που κρίνουν την κατάστασή σου και την «αναπηρία» σου  και θα μπορούσαν να χορηγούν μια κάρτα ασθενή με συγκεκριμένη διάρκεια  για τα μέσα μεταφοράς και τα διόδια και να διευκολύνουν με τον τρόπο αυτό. Δυστυχώς για μας δε  γιατρεύεσαι τόσο γρήγορα, ώστε  να χρησιμοποιήσεις ίσως παράνομα την κάρτα αυτή.

Εξετάσεις – έλεγχος για μοσχεύματα

Στην πορεία της θεραπείας του αιματολογικού ασθενή  μπαίνουν οι «ακριβές» για την τσέπη του ασθενή λέξεις «μοσχεύματα», «έλεγχος» και «μεταμόσχευση». Ο παράγων χρόνος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο για την εξέλιξη της ασθένειας και την πορεία της υγείας τους,  συνεπώς ο έλεγχος των δειγμάτων και η διαδικασία της μεταμόσχευσης δεν πρέπει να καθυστερεί.  Τα ποσά που απαιτούνται για να  ελεγχθούν πολλά δείγματα είναι μεγάλα και σίγουρα όχι διαθέσιμα  από ανθρώπους με χαμηλό μισθό. Οπότε στην περίπτωση αυτή ή δανείζεσαι ή περιμένεις τη γραφειοκρατία του συστήματος υγείας να εξετάσει και να εγκρίνει πότε θα σώσεις τη ζωή σου!  Στην ψυχολογική κούραση και την οικονομική αιμορραγία έχει επιπλέον να αγωνιά και για τα μοσχεύματα. Απαιτείται, λοιπόν, μεγαλύτερη ευελιξία και ταχύτητα από τη μεριά του κράτους σε δαπάνες που αφορούν τη  ζωή του ασθενούς.

Η δαπάνη για τον έλεγχο των μοσχευμάτων είναι μεγαλύτερη για τον ασθενή και τ’ επέκταση για το ταμείο του γιατί οι περισσότεροι αναγκάζονται να αναζητήσουν δότες στο εξωτερικό μιας και στην χώρα μας είναι ελάχιστοι. Κατά πρώτο λόγο μια απλή και ανώδυνη διαδικασία δωρεάς μυελού που με «μαγικό» τρόπο σώζει ζωές, κατά δεύτερο λόγο θα κόστιζε λιγότερο αν περισσότεροι Έλληνες ήταν εθελοντές δότες μυελού.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με μια εξέταση PET- SCAN που χρειάστηκε να κάνω,  ο χρόνος πίεζε και έπρεπε να δώσω 1500 ευρώ και μετά από 2 χρόνια να τα πάρω πίσω από το ταμείο μου.  Ως συνέχεια της εξέτασης ήταν οι ακτινοβολίες, όπου  η αύξηση της ζήτησης στα δημόσια νοσοκομεία σε συνδυασμό με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του εθνικού συστήματος υγείας, που όπως είναι γνωστό προϋπήρχαν της κρίσης, χαλασμένα μηχανήματα που αργούν να φτιαχτούν, έχουν οδηγήσει στο φαινόμενο της πολύμηνης αναμονής για ακτινοθεραπεία. Αναγκάστηκα να πάω σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

Στο διάστημα των θεραπειών μου χρειάστηκε να ελεγχθούν πιθανοί δότες. Το ποσό που έπρεπε να δώσω ήταν γύρω στα 5000 ευρώ. Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα μου επεστράφησαν πίσω με κάποια παρακράτηση. Για να γίνει αυτός ο έλεγχος αναγκάστηκα να δανειστώ χρήματα.

Εργασία – αναρρωτική άδεια

Ο αιματολογικός ασθενής, ιδίως αν η ασθένειά του όπως η δική μου απαιτεί  μέχρι 3 χρόνια θεραπείας και συντήρηση, δεν μπορεί να πάει να εργαστεί.  Η άδεια που μπορεί να πάρει σε μήνες με αποδοχές, είναι όσα και τα χρόνια εργασίας του, οπότε φανταστείτε να αρρωστήσει ένας νέος άνθρωπος με λίγα χρόνια υπηρεσίας.

Λόγω δυσκολιών κατά τη θεραπεία ιώσεων, λοιμώξεων υπάρχει παράταση του χρόνου ολοκλήρωσης του πρωτοκόλλου θεραπείας καθώς και ανεπιθύμητες παρενέργειες από τις θεραπείες,  με αποτέλεσμα την αδυναμία επιστροφής στην εργασία άμεσα. Η ίδια η ασθενής έχει χειρουργήσει το ένα ισχίο της από οστεονέκρωση και σε ένα μήνα θα χειρουργήσει και το άλλο. Η άδειά μου με αποδοχές λήγει τον Δεκέμβριο και εγώ από τη μια τελειώνω τη συντήρηση τον Φεβρουάριο και από την άλλη δεν μπορώ να περπατήσω. Πως λοιπόν θα επιστρέψω στην εργασία μου 2 μήνες πριν το τέλος της συντήρησης; Δε γίνεται να επιστρέψω, οπότε,  άδεια άνευ αποδοχών για να μη χάσω τη δουλειά μου ή να  μπω στο καθεστώς διαθεσιμότητας και την χάσω μετά από 8 μήνες επειδή έτυχε να αρρωστήσω.

Και ενώ μιλάμε για αρνητικά συναισθήματα λόγω της ίδιας της ασθένειάς σου, την κατάθλιψη, την  κούραση και την οικονομική δαπάνη για όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω μια ακόμα πηγή άγχους που δεν πρέπει να υπάρχει προστίθεται. Άγχος να μη χάσεις τη  ζωή σου από τη νόσο, άγχος να μη χάσεις τη  δουλειά σου για να μπορέσεις να ζήσεις όταν θεραπευτείς. Αυτό το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν όλοι οι εργαζόμενοι και πρέπει να το αντιμετωπίσει και το κράτος. Οι αρμόδιες επιτροπές θα πρέπει να ενημερωθούν για τέτοιου είδους δυσκολίες  και να μπορούν να χορηγούν με τα πιο αυστηρά  κριτήρια επιπλέον άδεια. Και εφόσον από τη μια μεριά  οι νόμοι αλλάζουν για πολλά άλλα πράγματα  σε αυτή την χώρα της κρίσης, ας αλλάξει άμεσα και για αυτή την περίπτωση.

Ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό – Υλικό νοσοκομείου

Η φύση της νόσου του αιματολογικού ασθενή απαιτεί μεγάλη χρονικά παραμονή στο νοσοκομείο και, λόγω των παρενεργειών από τις χημειοθεραπείες,  αρκετή φροντίδα από τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό.

Ο μικρός αριθμός σε προσωπικό  και οι μεγάλες ανάγκες των ασθενών καλύπτονται χάρη στις υπερβολικά μεγάλες προσπάθειες ,διπλές βάρδιες και εφημερίες,  την καλή θέληση και την ανθρωπιά των γιατρών και των νοσηλευτών.

Ο αριθμός των ασθενών με αιματολογικά προβλήματα συνεχώς αυξάνει. Ο κάθε ασθενής κρατάει το κρεβάτι για αρκετό διάστημα. Η έλλειψη κλινών και κλινικών πολλές φορές οδηγεί στην αναμονή για θεραπεία ή μεταμόσχευση με όλα τα προαναφερθέντα  οικονομικά προβλήματα , όπως  διαμονή, μετακινήσεις, φαγητό.

Προτάσεις βελτίωσης της ζωής του αιματολογικού ασθενούς

Εφόσον αναφέραμε τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση θα ‘θελα να σας παρουσιάσω και τις προτάσεις μου για την βελτίωση της ζωής του αιματολογικού ασθενούς κατά τη διάρκεια της θεραπείας του.

Για τη θεραπεία μας έχουμε τους γιατρούς μας στα νοσοκομεία. Εμείς χρειαζόμαστε άμεσα ξενώνες για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους. Ασθενείς που έρχονται από άλλα σημεία της χώρας δεν έχουν πού να μείνουν κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους. Ας ξεκινήσει μια εκστρατεία ενημέρωσης μέσα από την τηλεόραση, ας κινητοποιήσουμε κάποιους χορηγούς, όπως συνέβη για αντίστοιχες περιπτώσεις με τα παιδιά, εφόσον τα οικονομικά του κράτους δεν είναι σε θέση να συντηρούν τέτοιους ξενώνες. Οι ασθενείς αυξάνονται κάθε μέρα, ας λειτουργήσουν και ας γίνεται έστω με καταβολή ενός μικρού αντιτίμου η διαμονή. Υπάρχουν σύλλογοι με εθελοντές που μπορούν να καθαρίζουν και να αναλάβουν κτιριακά τους ξενώνες, υπάρχουν ακόμα και εθελοντές κοινωνικοί  λειτουργοί  και ψυχολόγοι. Η ανακούφιση, οικονομική και ψυχολογική, θα είναι τεράστια.

Στις χρόνιες παθογένειες του Συστήματος Υγείας, αλλά και στα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που απορρέουν από την ίδια τη νόσο, έρχονται τώρα να προστεθούν και οι επιπτώσεις από την εφαρμογή των οικονομικών μέτρων. Υγειονομικές Επιτροπές ελέγχου υπάρχουν πολλές. Με ιατρική γνωμάτευση και βεβαίωση από Δημόσιο Νοσοκομείο και με όλη την αυστηρότητά τους, ας δίνουν πραγματικές φοροαπαλλαγές από τα χαράτσια και τους πλειστηριασμούς. Να μην απολύεται κανένας ασθενής κατά τη διάρκεια θεραπείας του και η χρονική διάρκεια της  αναρρωτικής άδειας πρέπει να ελέγχεται  μεν σωστά,  αλλά να παρατείνεται  όπου χρειαστεί.

Υπάρχουν πολλοί σύλλογοι υποστήριξης και βοήθειας ασθενών που όμως οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε. Η δυνατότητα για δωρεάν διαφήμιση και ενημέρωση μέσα από την τηλεόραση από την μεριά της πολιτείας είναι απαραίτητη.

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι η ελλιπής ενημέρωση για τα οικονομικά δικαιώματα και τις ελαφρύνσεις που δικαιούται κάθε ασθενής. Από εμπειρία σας λέω ότι κάθε γραφείο ΕΟΠΥΥ σε διαφορετικές πόλεις μου έδινε και διαφορετικές πληροφορίες. Εφόσον υπάρχουν αντίστοιχοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία, ένας από αυτούς να επιμορφωθεί, να ενημερωθεί μόνο για να κατατοπίζει σωστά τους ασθενείς και τους συγγενείς τους.

Ασθένειες που χρονίζουν και απειλούν την ίδια σου τη ζωή όπως οι αιματολογικές, συχνά δημιουργούν ψυχολογικές μεταπτώσεις, κατάθλιψη και απαιτούν κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη. Η καθημερινή επαφή με κατάλληλους ψυχολόγους ή ψυχιάτρους θα πρέπει να καθιερωθεί όπως η καθημερινή επίσκεψη και εξέταση από τον αιματολόγο σου. Γνωρίζετε  πολύ καλά πόσο διαφορετική θα είναι η εξέλιξη και η αποθεραπεία τους ασθενούς όταν είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση.

Να ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που αφορούν τον έλεγχο για μοσχεύματα και δαπάνες για μεταμόσχευση ή άλλες δαπανηρές εξετάσεις. Όταν πρόκειται για τη ζωή του ασθενούς ένας έλεγχος και  μια υπογραφή πρέπει να είναι αρκετά.

Να πείσουμε το Υπουργείο Υγείας ότι μέσα από την προβολή και την εντατική ενημέρωση (προβολή με πραγματικούς ασθενείς που έγιναν καλά και αναλυτική επεξήγηση για το πόσο ανώδυνα και εύκολα δίνει κάποιος μυελό) θα σωθούν ασθενείς και θα εξοικονομηθούν χρήματα.

Να υπάρχει η δυνατότητα για δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη και αφού έχει τελειώσει την θεραπεία του ο ασθενής. Γνωρίζετε  όλοι και θα έπρεπε να το μάθει και το Υπουργείο Υγείας ότι μετά από 3 χρόνια π.χ. μέσα σε νοσοκομείο όταν τελειώσεις η αίσθηση της ανασφάλειας ότι δε θα νοσηλευτείς ξανά και δεν θα χεις μια χημειοθεραπεία να σε προστατεύει, είναι πολύ έντονη. Χρειάζεται πολλή δουλειά με κατάλληλους ανθρώπους ακόμα και για να γυρίσεις πίσω στην κανονική σου ζωή.

Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό και ιδανικό αλλά είναι πραγματοποιήσιμο. Ένα πρόγραμμα ψυχολογικής αποκατάστασης μετά την αποθεραπεία, όπως κάποιο ταξίδι με ανθρώπους που πέρασαν τα ίδια με σένα  ή κάποιας μορφής σωματική και ψυχολογική χαλάρωση ( κέντρα spa). Υπάρχουν τέτοιου είδους προγράμματα και κέντρα σε άλλες χώρες της  Ευρώπης (Γερμανία) για ασθενείς που γίνονται καλά.

Ελπίζω τα προβλήματα που ανέφερα να ξυπνήσουν κάποιους, να κινητοποιήσουν αρμόδιους και γιατί όχι να δούμε κάποια από αυτά να λύνονται. Θα είναι πολύ ανακουφιστικό.

Τελειώνοντας θα θελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στην γιατρό μου την κα Παγώνη και την ομάδα της  που μέσα από όλες τις αντιξοότητες του συστήματος υγείας με γιάτρεψαν, με στήριξαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να γίνω σοφότερη και δυνατότερη για να ζήσω μια καινούργια και διαφορετική ζωή. Χαίρομαι πολύ που γνώρισα τον σύλλογο σας και σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να βοηθήσω οπουδήποτε μπορώ και να ενημερώσω όσο  περισσότερο κόσμο μπορώ για τις δράσεις σας.

 

Share

8 βότανα μόνο για γυναίκες

της Mαρίας Παπαδοδημητράκη

H φύση έχει προνοήσει και «εξόπλισε» τις γυναίκες με βότανα που καταπολεμούν τις πιο συνηθισμένες ενοχλήσεις της υγείας τους.

Oι ημικρανίες, η ναυτία, οι ενοχλήσεις πριν από την περίοδο, οι ουρολοιμώξεις είναι μερικά από τα προβλήματα που ταλαιπωρούν το γυναικείο οργανισμό και οι περισσότερες από εμάς έχουμε κατά καιρούς επισκεφτεί το φαρμακοποιό ή το γιατρό μας για να τα αντιμετωπίσουμε. Ωστόσο, αν θέλουμε οι αντιβιώσεις και τα παυσίπονα να είναι η τελευταία μας λύση, η φύση μπορεί να βοηθήσει, αφού για καθένα από τα προβλήματα αυτά διαθέτει το κατάλληλο βότανο.

Cranberry, για την πρόληψη των ουρολοιμώξεων

Oι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες στις ουρολοιμώξεις, για τις οποίες ευθύνονται τα βακτήρια που αναπτύσσονται στα τοιχώματα της ουρήθρας ή της κύστης. Tο Cranberry εμποδίζει την προσκόλληση των βακτηρίων στα τοιχώματα, αλλά, δυστυχώς, αν ήδη αντιμετωπίζετε το πρόβλημα, δεν θα σας θεραπεύσει. Στην περίπτωση αυτή, χρειάζεστε αντιβίωση.

Oδηγίες χρήσης : Aν πάρετε ταμπλέτες, ακολουθήστε τις οδηγίες που αναγράφονται στη συσκευασία κάθε εταιρείας, ενώ στα καταστήματα υγιεινής διατροφής θα βρείτε συμπυκνωμένο χυμό χωρίς ζάχαρη, από τον οποίο μπορείτε να πίνετε 2 κουταλιές διαλυμένες σε νερό γιατί είναι πολύ ξινός.

Nα θυμάστε : Παρενέργειες δεν έχουν παρατηρηθεί, ωστόσο, αν πάσχετε από έλκος στομάχου ή γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, πρέπει να προσέχετε, επειδή, λόγω της οξύτητάς του, μπορεί να επιδεινώσει την κατάσταση. Oι ταμπλέτες σε αυτή την περίπτωση είναι η καλύτερη λύση.

Λιναρόσπορος, κατά της χοληστερίνης

Tα τελευταία χρόνια ο αριθμός των γυναικών που πάσχουν από καρδιαγγειακά προβλήματα έχει αυξηθεί σημαντικά και μία από τις αιτίες είναι η υψηλή χοληστερίνη. O λιναρόσπορος βοηθάει στη μείωσή της, καθώς περιέχει ω-3 λιπαρά οξέα.

Oδηγίες χρήσης : Mπορείτε να λαμβάνετε 1-5 κουταλιές λιναρόσπορο 3-4 φορές την εβδομάδα προσθέτοντάς τους στα δημητριακά σας ή στο γιαούρτι. Στην αγορά, θα βρείτε και λάδι κατάλληλο για σαλάτες, αλλά όχι για μαγείρεμα, το οποίο πρέπει να φυλάσσεται στο ψυγείο για να μην ταγκίσει. Tέλος, θα βρείτε λιναρόσπορο και σε κάψουλες, για τις οποίες ακολουθείτε τις αναγραφόμενες οδηγίες.

Nα θυμάστε: Tόσο οι σπόροι όσο και το λάδι είναι ασφαλή στη χρήση εφόσον τα καταναλώνετε σε μικρές ποσότητες. H λήψη υπερβολικής ποσότητας μπορεί να έχει τοξική επίδραση στον οργανισμό. Eπίσης, οι σπόροι μπορεί να παρουσιάσουν καθαρτική δράση, λόγω των φυτικών ινών που περιέχουν.

Φασκόμηλο, για τις εξάψεις και τους νυχτερινούς ιδρώτες

Δεν θα δυσκολευτείτε να το βρείτε και είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικό για τα συγκεκριμένα παραπάνω προβλήματα. Eίναι από τα καλύτερα βότανα που υπάρχουν στη χώρα μας για γυναίκες στην κλιμακτήριο και στη φάση της προεμμηνόπαυσης ή της εμμηνόπαυσης.

Oδηγίες χρήσης : Φτιάχνετε το αφέψημα χρησιμοποιώντας 1 κουταλιά φασκόμηλο για κάθε φλιτζάνι νερό. Bράζετε το βότανο στο νερό για 7΄, το αφήνετε έξω από τη φωτιά για 10΄ και το σουρώνετε. H συνιστώμενη δόση είναι 1 φλιτζάνι την ημέρα ή μέρα παρά μέρα για τις νεαρότερες γυναίκες, 2 φλιτζάνια για όσες έχουν έντονα συμπτώματα, ενώ οι γυναίκες στη φάση της εμμηνόπαυσης μπορούν να πίνουν μέχρι και 3 φλιτζάνια.

Nα θυμάστε : H κατανάλωσή του είναι ασφαλής.

Aγγελική, για την υγεία των γυναικείων οργάνων

Tο κινεζικό αυτό βότανο βοηθάει στη βελτίωση της κυκλοφορίας του αίματος, γι’ αυτό χρησιμοποιείται συχνά για την αντιμετώπιση γυναικολογικών προβλημάτων όπως η αστάθεια του κύκλου και η κόπωση. Eίναι, με άλλα λόγια, το γυναικείο τζίνσενγκ.

Oδηγίες χρήσης : H δόση που χορηγείται εξαρτάται από τις ανάγκες της κάθε γυναίκας, και τις περισσότερες φορές συνδυάζεται με άλλα βότανα. Eπομένως, καλό είναι να επισκεφτείτε κάποιον ειδικό για να καθορίσει τη δική σας αγωγή. Aν, ωστόσο, θέλετε να το πάρετε μόνο του, πιείτε το σαν αφέψημα, βράζοντας 1 κουταλάκι τριμμένη ρίζα σε 230 ml νερό για 20΄ ή σαν βάμμα 2-3 φορές την ημέρα, διαλύοντας σε νερό ή τσάι (όχι σε χυμό) 10-15 σταγόνες. Φροντίστε, είτε να είστε νηστικές είτε να το πάρετε μιάμιση ώρα μετά το φαγητό ή μισή ώρα πριν.

Nα θυμάστε : Aποφύγετε τη λήψη αγγελικής σε περίπτωση εγκυμοσύνης ή αν παίρνετε φάρμακα για την αραίωση του αίματος. Σε σπάνιες περιπτώσεις, μπορεί να προκαλέσει διάρροια.

Πράσινο τσάι, για την πρόληψη του καρκίνου

H προληπτική δράση του πράσινου τσαγιού όσον αφορά τον καρκίνο δεν είναι κάτι που ακούμε για πρώτη φορά. Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι αντιοξειδωτικές ουσίες που περιέχει εμποδίζουν την ανάπτυξη καρκινικών κυττάρων.

Oδηγίες χρήσης : Σε μια μικρή κανάτα με καυτό νερό, προσθέτετε ένα κουταλάκι πράσινο τσάι και το αφήνετε για 5΄. Πίνετε κάθε μέρα 3 φλιτζάνια.

Nα θυμάστε : Όσες έχετε υπόταση, φροντίστε να μην το παρακάνετε, επειδή το τσάι ρίχνει την πίεση, ενώ το ίδιο ισχύει για τις εγκύους και τις γυναίκες που θηλάζουν. Tο τσάι περιέχει τεΐνη, γι’ αυτό αποφύγετε την υπερβολική κατανάλωση.

Λυγαριά, για το προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο

Φαίνεται πως ανακουφίζει από συμπτώματα όπως η οξυθυμία, οι αλλαγές στη διάθεση και οι πονοκέφαλοι. Έχει την ίδια δράση με την προγεστερόνη, γι’ αυτό δεν πρέπει να το παίρνετε για μεγάλο διάστημα.

Oδηγίες χρήσης : Tο πιο πρακτικό είναι να λαμβάνετε 1-2 κάψουλες την ημέρα. Aν, ωστόσο, προτιμάτε τα ροφήματα, φτιάξτε έγχυμα λυγαριάς ρίχνοντας 1 κουταλιά βότανο σε 1 φλιτζάνι βραστό νερό. Tο αφήνετε για 10-15΄, το σουρώνετε και πίνετε 3 φορές την ημέρα. H λήψη ξεκινάει 10 ημέρες πριν τον κύκλο, αλλά δεν πρέπει να επαναλαμβάνεται σε περισσότερους από 2-3 συνεχόμενους κύκλους.

Nα θυμάστε : Γενικά η κατανάλωσή της πρέπει να αποφεύγεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του θηλασμού. Mπορεί να προκαλέσει εξανθήματα και να αλληλεπιδράσει με φάρμακα που αναστέλλουν τη δράση της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο, όπως, για παράδειγμα, ορισμένα αντικαταθλιπτικά.

Tζίντζερ, για τη ναυτία

Είναι το πιο αποτελεσματικό βότανο για την καταπολέμηση της ναυτίας και του εμετού, όποια και αν είναι η αιτία που τα προκαλεί (εγκυμοσύνη, κίνηση, άγχος).

Oδηγίες χρήσης : Bράστε 10 γρ. ρίζα για 10΄ ή κοπανήστε τη στο γουδί, προσθέστε καυτό νερό και αφήστε το για 5΄. Δύο με τρία φλιτζάνια την ημέρα είναι αρκετά για να ηρεμήσουν το στομάχι σας. Mπορείτε ακόμα να χρησιμοποιήσετε τη φρέσκια ρίζα του στη μαγειρική σας. Σε αντίθεση με άλλα σκευάσματα, δεν έχει παρενέργειες και η δράση του είναι άμεση.

Nα θυμάστε : Σε μορφή σκόνης, μπορεί να προκαλέσει φούσκωμα ή δυσπεψία.

Xρυσάνθεμο, για τις ημικρανίες

Αν καθόμαστε περισσότερες ώρες μέσα σε χώρους με ζεστό αέρα είναι πολύ πιθανό να μας πονέσει το κεφάλι. Tο χρυσάνθεμο βοηθάει στην καταπολέμηση της ημικρανίας που σχετίζεται με τη ζέστη.

Oδηγίες χρήσης : Bράζετε 9 γρ. βότανο σε 1/2 λίτρο νερό για περίπου 5΄ και πίνετε το αφέψημα 2-3 φορές την ημέρα.

Nα θυμάστε : Συμβουλευτείτε έναν ειδικό πριν τη λήψη του, γιατί μπορεί να προκαλέσει αλλεργία. Δεν πρέπει, επίσης, να λαμβάνεται από εγκύους.

Πηγή: vita

 

Share

8 πράγματα που κάθε γυναίκα θα πρέπει να γνωρίζει για την περίοδό της

Η έμμηνος ρύση είναι ένα μέρος της ζωής των περισσότερων γυναικών για πολλά χρόνια: η περίοδος συνήθως έρχεται στα κορίτσια ηλικίας 12 -13 ετών ενώ η εμμηνόπαυση αρχίζει γύρω στην ηλικία των 50 ετών. Με απλά λόγια, οι γυναίκες ασχολούνται με τις περιόδους τους για περίπου τέσσερις δεκαετίες.

Αλλά πόσα πραγματικά γνωρίζετε για την έμμηνο ρύση (εκτός από αυτά που έχετε μάθει από τη μητέρα σας); Σύμφωνα με τη huffington post, υπάρχουν τουλάχιστον 8 πληροφορίες που όλες οι γυναίκες θα πρέπει να γνωρίζουν, αλλά ενδεχομένως αγνοούν.

1. Αιμορραγία

Πολλές γυναίκες (ειδικά στην εφηβική ηλικία) παρουσιάζουν «εκρήξεις» αιμορραγίας. Αυτό που ενδεχομένως δε γνωρίζουν είναι ότι υπάρχουν τρόποι για να την ελέγξουν, αν και ο κοινός μύθος που επικρατεί είναι ότι σε όλες το ίδιο συμβαίνει.

Οι έντονες αιμορραγίες είναι σχετικά συχνές (και οι περισσότερες γυναίκες έχουν την τάση να αιμορραγούν περισσότερο κατά τις πρώτες ημέρες), άρα η συνήθης τακτική είναι να αλλάζετε ταμπόν ή σερβιέτα κάθε δύο με τρεις ώρες. Αυτό συμβαίνει ακόμα και σε γυναίκες όπου η περίοδός τους κρατά περισσότερο από 7 ημέρες.

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ορμονική αντισύλληψη μπορεί να βοηθήσει να μειώσετε την ποσότητα της ροής του αίματος, ενώ και ορισμένα αναλγητικά μπορούν να δράσουν αναλόγως. Υπάρχει επίσης μια μικρή πιθανότητα, η μεγάλη ροή να είναι ένα σημάδι μηνορραγίας. Πρόκειται για έναν όρο, που χρησιμοποιείται για να καθορίσει τις περιόδους που είναι τόσο έντονες, που εμποδίζουν μία γυναίκα ακόμα και από το να κάνει τις καθημερινές της δραστηριότητες.

Καλό θα ήταν να ρωτήσετε το γυναικολόγο σας για την ποσότητα της ροής του αίματος που έχετε, αν παρατηρήσετε ότι είναι αρκετά έντονη.

2. Η απαλλαγή από τον πόνο απαιτεί …διερεύνηση

Για τις γυναίκες που έχουν επώδυνες περιόδους (και τα στοιχεία δείχνουν ότι είναι αρκετές), η ανακούφιση από τις κράμπες και άλλα κοινά φυσικά συμπτώματα συχνά απαιτούν τη λήψη αναλγητικών, πριν ξεκινήσει καν η αιμορραγία.

Αν πάρετε φάρμακα, όταν τα συμπτώματα είναι ήδη σε εξέλιξη, δε θα καταφέρετε να απαλλαγείτε από τους πόνους. Αν η περίοδός σας είναι πολύ τακτική και αν ξέρετε ακριβώς ότι θα ξεκινήσει για παράδειγμα την Τετάρτη, καλό θα ήταν να ξεκινήσετε τα αναλγητικά φάρμακα από την προηγούμενη μέρα.

Έρευνες, έχουν δείξει επίσης ότι συγκεκριμένες τακτικές, όπως επιπλέον ώρες άσκησης και ύπνου και η κατανάλωση υγιεινών τροφών, μπορούν να βοηθήσουν κάποιες γυναίκες να απαλλαγούν από τις κράμπες περιόδου.

3. Η περίοδός σας δεν πρέπει να χαλάει την καθημερινότητά σας

Στις περισσότερες περιπτώσεις, η περίοδος δεν επηρεάζει τις συνήθεις δραστηριότητες μιας γυναίκας. Μελέτες μάλιστα, έχουν δείξει ότι το 90% των γυναικών θα βιώσουν κάποια συμπτώματα, αλλά ως επί το πλείστον ήπια.

Ωστόσο, υπάρχει και το ποσοστό του 10% που παρουσιάζουν τόσο έντονα συμπτώματα, τα οποία παρεμβαίνουν στις καθημερινές τους δραστηριότητες. Τα συμπτώματα μπορεί να παρουσιαστούν λόγω των ορμονικών αλλαγών την εβδομάδα ή ακόμα και δύο εβδομάδες πριν από την περίοδό σας. Συμβουλευτείτε το γιατρό σας εάν έχετε κράμπες που σας εμποδίζουν να συνεχίσετε την καθημερινότητά σας.

4. Μπορείτε να μείνετε έγκυος κατά τη διάρκεια της περιόδου

Είναι εξαιρετικά απίθανο, αλλά είναι δυνατό να μείνει μία γυναίκα έγκυος κατά τη διάρκεια της περιόδου της. Μάλιστα, μερικές γυναίκες έχουν περιόδους που συμπίπτουν με την έναρξη της ωορρηξίας.

Μια γυναίκα με ένα μικρότερο έμμηνο κύκλο (24 ημέρες, για παράδειγμα), θα μπορούσε να έχει επτά μέρες περίοδο, να έχει σεξουαλική επαφή την τελευταία ημέρα και ωορρηξία τρεις ημέρες αργότερα. Δεδομένου ότι το σπέρμα ζει για τρεις έως πέντε ημέρες, θα μπορούσε κάλλιστα να μείνει έγκυος.

5. Κάθε γυναίκα έχει το δικό της μοτίβο

Όταν πρόκειται για πλήρη κύκλο, κάθε γυναίκα έχει ένα ελαφρώς διαφορετικό μοτίβο. Ωστόσο, οι περισσότερες γυναίκες αιμορραγούν, είναι στεγνές για λίγες μέρες και έπειτα έχουν μία ελαφριά βλέννα, η οποία γίνεται πιο θολή και παχιά, σημάδι δηλαδή που υποδεικνύει ότι η ωορρηξία έχει πιθανόν λήξει.

Αυτό που είναι διαφορετικό από τη μία γυναίκα στην άλλη είναι η ποσότητα του αίματος. Είναι ακριβώς όπως το πώς μερικοί άνθρωποι έχουν λιπαρό δέρμα και άλλοι έχουν ξηρό δέρμα. Παρατηρήστε τα στοιχεία στο δικό σας μοτίβο, για να έχετε την αίσθηση του τι συμβαίνει στο σώμα σας και να ενημερώσετε το γυναικολόγο σας για τυχόν αλλαγές.

6. Ακόμα και η τακτική περίοδος, μπορεί να μην είναι εντελώς τακτική

Καταρχήν δεν υπάρχει ένας συγκεκριμένος κύκλος: ο κύκλος μπορεί να κυμαίνεται από 21 έως 35 μέρες. Στις έφηβες μπορεί να κυμαίνεται μάλιστα από 21 ως 45 μέρες. Είναι ωστόσο, απολύτως φυσιολογικό μία γυναίκα να μην έχει ακριβή ημερομηνία, την ίδια ακριβώς δηλαδή ημέρα του μήνα.

Επίσης, δεν είναι κατ ‘ανάγκην ασυνήθιστο να έχετε μία ή δύο μη φυσιολογικές περιόδους κάθε χρόνο. Αυτό μπορεί να συμβαίνει εξαιτίας διαφόρων αιτιών, μεταξύ των οποίων κάποια ασθένεια, το άγχος, κάποια σημαντική απώλεια ή αύξηση βάρους ή λόγω εγκυμοσύνης.

Εάν αισθάνεστε εντελώς καλά βέβαια, αλλά η περίοδός σας είναι ακανόνιστη, περιμένετε μέχρι να δείτε πως θα αντιδράσει το σώμα σας στην επόμενη περίοδο. Αλλά αν η παρατυπία αυτή γίνεται επίμονη ή αν έχετε οποιεσδήποτε ανησυχίες, θα πρέπει να ενημερώσετε το γιατρό σας.

7. Η σωστή υγιεινή είναι σημαντική

Μπορεί να φαντάζει «ακαθαρσία» σε αρκετούς αλλά η έμμηνος ρύση είναι μια απολύτως φυσιολογική βιολογική διαδικασία και οι γυναίκες δεν θα πρέπει να υπερβάλουν στον τομέα της υγιεινής. Είναι καλό να χρησιμοποιείτε ένα σαπούνι που έχει pH, ανάλογο με το δικό σας σώμα, αλλά προσέξτε σε προϊόντα με αρώματα ή υγρά μαντηλάκια, τα οποία μπορεί να προκαλέσουν ερεθισμούς.

Σύμφωνα με τους ειδικούς μάλιστα, συχνά οι γυναίκες νομίζουν ότι έχουν προβλήματα με κολπίτιδα ή άλλες βακτηριακές λοιμώξεις, αλλά στην πραγματικότητα απλά δείχνουν υπερβάλλοντα ζήλο στον καθαρισμό τους με σκληρά σαπούνια.

8. Ο ρόλος της κληρονομικότητας

Σε πολλές περιπτώσεις, η περίοδος της εμμηνόπαυσης της μητέρας σας έχει επιπτώσεις για το πότε μπορεί να σταματήσει η δική σας περίοδος. Στην πραγματικότητα, η ηλικία στην οποία η μητέρα σας πέρασε στην εμμηνόπαυση είναι ένας από τους μεγαλύτερους προγνωστικούς παράγοντες για το πότε θα συμβεί και σε σας. Συνήθως, η ηλικία της εμμηνόπαυσης είναι περίπου στα 51 χρόνια αλλά και μεταξύ 40 και 56 ετών θεωρείται φυσιολογική ηλικία.

Πηγή: click at life

 

Share

Αποδομεί η εμφάνιση της ξανθιάς δασκάλας το θεσμό των παρελάσεων;

του Δημήτρη Τ.

Η πολυσυζητημένη πλέον εμφάνιση της ξανθιάς δασκάλας στη χθεσινή παρέλαση δέχθηκε δύο ειδών σχολιασμούς. Ο ένας από τη μεριά του συντηρητικού πολιτικού φάσματος, που υπερασπίζεται τις παρελάσεις, ήταν επικριτικός απέναντι στη δασκάλα διότι με το ντύσιμο της προσέβαλλε το θεσμό, την ιστορική επέτειο και τη μνήμη των “ηρώων” του 40. Στα μυαλά τέτοιων ανθρώπων η σεξουαλικότητα, πόσο μάλλον η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι μία προβληματική και ανατρεπτική ποιότητα που απαιτεί αυστηρό έλεγχο και περιορισμό καθώς αν αφεθεί ελεύθερη, ιδίως στη δημόσια σφαίρα, απειλεί να αποσταθεροποιήσει τις θεμελιώδεις προκείμενες της κοινωνίας. Σε καμία περίπτωση λοιπόν η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν πρέπει να εμφανίζεται στις εθνικές παρελάσεις καθώς προσβάλλει τις αξίες που οφείλει να αναδεικνύει ο συγκεκριμένος θεσμός και που έχουν εξυψωθεί τόσο ώστε να μην πρέπει να σχετίζονται διόλου με τις καθημερινές ζωές και ασχολίες των ανθρώπων. Ιδίως με τη γυναικεία σεξουαλικότητα που προσλαμβάνεται έμμεσα σαν κάτι επικίνδυνο, αν όχι μιαρό.

Ο δεύτερος σχολιασμός έγινε από εκείνο το τμήμα του αριστερού φάσματος που επικρίνει τις παρελάσεις και επιζητεί την κατάργηση τους. Οι σχολιαστές αυτοί χαιρέτισαν την εμφάνιση της δασκάλας αφού την ερμήνευσαν ως υπονόμευση και εκ των έσω αποδόμηση του αντιδραστικού θεσμού, αφού ακόμα και οι συμμετέχοντες σε αυτόν αρνούνται να υποταχθούν στο τελετουργικό του και με την παρουσία τους τον παρωδούν. Αδυνατίζουν έτσι, αν όχι ακυρώνουν, το συντηρητικό, μιλιταριστικό μήνυμα που υποτίθεται οφείλει να αναδείξει.

Οι δύο παραπάνω αναγνώσεις του ίδιου γεγονότος, αν και προέρχονται από τα δύο αντίπαλα άκρα του πολιτικού φάσματος μοιράζονται πολύ περισσότερο κοινά στοιχεία από όσα φαντάζονται οι φορείς τους. Καταρχήν οδηγούνται στο ίδιο συμπέρασμα – η συγκεκριμένη παρουσία της δασκάλας υπονομεύει το θεσμό των παρελάσεων, άσχετα αν αυτή η υπονόμευση επικρίνεται από τους μεν ενώ επικροτείται από τους δε. Ταυτόχρονα όμως συμμερίζονται και το λόγο αυτής της υπονόμευσης, την εμφάνιση δηλαδή και τη σεξουαλικότητα της εν λόγω γυναίκας. Από ότι φαίνεται και για τις δύο αναγνώσεις, η εισβολή της γυναικείας σεξουαλικότητας σε ένα εθνικιστικό-μιλιταριστικό θεσμό, έχει βλαπτική – ανατρεπτική επίδραση (για το θεσμό). Οι εκ του δεξιού φάσματος επειδή θεωρούν εν γένει μιαρή και επικίνδυνη τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Οι εκ του αριστερού επειδή πιστεύουν πως η παρουσία αυτής στις παρελάσεις δεν μπορεί να συνάδει με τις αξίες που αυτές (πρέπει) να αναδεικνύουν. Ως ένα βαθμό βέβαια ίσως να υπάρχει και πιο βαθιά επικάλυψη καθώς και μέρος της αριστεράς διακρίνεται από πουριτανισμό και αντιλαμβάνεται το συγκεκριμένο τύπο εκδήλωσης της σεξουαλικότητας της δασκάλας ως χυδαίο και κιτς- διαστρέβλωση και εκχυδαϊσμό ενός πιο “αυθεντικού” ή πολιτικά ορθού τρόπου εκδήλωσης της σεξουαλικότητας από τη μεριά των γυναικών.

Το πρόβλημα όμως είναι πως η εμφάνιση της δασκάλας και η προβολή της σεξουαλικότητας της στην παρέλαση, όχι μόνο δεν υπονομεύει το θεσμό αλλά τον ενισχύει και τον αναζωογονεί. Ο λόγος έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ιδεολογία. Όπως έχει επισημάνει ο Ζίζεκ , κάθε αρχή – εξουσία η οποία διατυπώνει ένα ρητό σύστημα επιταγών που οι υποτελείς της οφείλουν να αποδέχονται και να εφαρμόζουν αδιαπραγμάτευτα, περιλαμβάνει και μία σειρά από άρρητους κώδικες που υποδεικνύουν στους υποτελείς πότε να παραβιάζουν αυτές τις επιταγές, χωρίς τιμωρία. Ένα παράδειγμα θα ήταν οι άτυποι κανόνες στο στρατό που δίνουν τη δυνατότητα στους φαντάρους να παραβιάζουν τις εντολές των αξιωματικών ή τους επίσημους κανόνες, χωρίς να κινδυνεύουν με κυρώσεις, αφού η διαδικασία είναι γνωστή και αποδεκτή από όλη την αλυσίδα της ιεραρχίας. Επίσης, την ίδια στιγμή που η εξουσία επιβάλλει ένα αυστηρό τελετουργικό ενσωματώνει και ένα χυδαίο συμπλήρωμα που συνοδεύει την εφαρμογή του τελετουργικού και το κάνει πιο δυναμικό και ελκτικό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ανόητα σεξιστικά τραγούδια που τραγουδάνε οι νεοσύλλεκτοι λοκατζήδες κατά τη διάρκεια της αυστηρής εκπαίδευσης τους. Η λειτουργία αυτή δεν αδυνατίζει την ισχύ της εκάστοτε εξουσίας, αντίθετα είναι προϋπόθεση της αφού δίνει ελεγχόμενη διέξοδο στα υποκείμενα της ώστε να μπορούν ξεφύγουν από το αυστηρό της πλαίσιο, χωρίς, ταυτόχρονα, να ακυρώνεται αυτό το πλαίσιο. Επιτρέπει την ταύτιση με την εξουσία και την απόλαυση εντός του πλαισίου που ορίζει η ίδια. Η απόλαυση καθίσταται δυνατή διότι εμφανίζεται να λαμβάνει σε αντίθεση με το πλαίσιο, όπου τα υποκείμενα έχουν την αίσθηση πως το παραβιάζουν, χωρίς όμως να αναλαμβάνουν τους κινδύνους που θα σήμαινε μία πραγματική παραβίαση.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η εμφάνιση της εν λόγω δασκάλας αναφορικά με το θεσμό των παρελάσεων. Τυπικά η γυναίκα αυτή φαίνεται να παραβιάζει τους γνωστούς κανόνες εμφάνισης στην παρέλαση – λιτό, σεμνό και ομοιόμορφο ντύσιμο που να εκπέμπει σεβασμό στις αξίες που πρέπει να αναδεικνύει ο θεσμός. Κατ’ αυτό τον τρόπο φαίνεται να τον υπονομεύει. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που κάνει είναι να “εκσυγχρονίζει” το θεσμό, να τον φέρνει στα μέτρα της εποχής, ως προς τον τρόπο εμφάνισης των γυναικών σήμερα, να του προσθέτει λίγη πραγματική ζωή και καθημερινότητα, ώστε να φαντάζει περισσότερο “κανονικός” από όσους καλούνται να συμμετέχουν σε αυτόν. Τον καθιστά έτσι πιο οικείο, “φυσιολογικό” και άρα αποδεκτό από τους σύγχρονους ανθρώπους, εκεί που έτεινε να εμφανίζεται σαν ένα απολίθωμα προ πολλού περασμένων εποχών και αντιλήψεων. Ταυτόχρονα του προσθέτει και ένα σεξουαλικό, ηδονοβλεπτικό στοιχείο με όρους τους σήμερα. Πάντοτε βέβαια οι παρελάσεις είχαν έντονα αυτά τα στοιχεία, κυρίως αυτές των πρώτων διδαξάντων, των ναζί, όμως η μορφή εμφάνισης αυτών διαφέρουν από εποχή σε εποχή. Την ίδια λειτουργία επιτελούν και τα μίνι των μαθητριών που παρελαύνουν, τα σκουλαρίκια, τα ψηλά τακούνια ή τα όποια άλλα αξεσουάρ που σκανδαλίζουν τους συντηρητικούς υπερασπιστές της παρέλασης.

Ο εκσυγχρονισμός αυτός ως προς το ντύσιμο και την εμφάνιση, ώστε να συνάδει με τη μόδα της εποχής, δεν υπονομεύει τις αξίες που αναδεικνύει η παρέλαση – τον εθνικισμό, την αντιδραστική πειθαρχία, τη φασιστική τάση για ομοιομορφία, το μιλιταρισμό. Αυτές παραμένουν σύμφυτες με το θεσμό, όμως η επιδραστικότητα τους αποκτά πλέον έναν έμμεσο χαρακτήρα. Τα παιδιά, οι καθηγητές αλλά και οι θεατές έλκονται ή ανέχονται τις παρελάσεις επειδή αυτές έχουν πάρει (και) το χαρακτήρα ενός νυφοπάζαρου ή οφθαλμόλουτρου. Γίνονται αντιληπτές και σαν μία ευκαιρία σωματικής (άρρητα ερωτικής) επίδειξης, πλήρως εναρμονισμένες με το ναρκισσιστικό και επιδειξιομανές πνεύμα της εποχής. Κατ’ αυτό τον τρόπο γίνονται κατανοητές από τους μαθητές (και τον κόσμο) της εποχής ως μία διαδικασία που μπορούν σχετικά εύκολα να την ενσωματώσουν στην αυτο-εικόνα τους, να την εντάξουν στον τρόπο με τον οποίο ζουν και όχι σαν μία κατά βάση καταπιεστική, αντιδραστική και αναχρονιστική αγγαρεία. Παρ’ όλα αυτά όμως οι παρελάσεις διόλου δεν έχουν μετατραπεί σε ένα πανηγύρι της νεολαίας και δεν κινδυνεύουν να γίνουν στο μέλλον, όσες μαθήτριες με μίνι ή και προκλητικά ντυμένες καθηγήτριες εμφανιστούν σε αυτές. Είναι πλήρως συνδεδεμένες με την ιδεολογία του εθνικισμού, του μιλιταρισμού, της τυφλής πειθαρχίας κλπ τόσο μέσα από την αφήγηση που της περιβάλλει – από το σχολείο και τον τρόπο διδασκαλίας της ιστορίας, όσο και από το δημόσιο διάλογο γι αυτές και τα ιστορικά γεγονότα που υποτίθεται πως τιμούν. Ταυτόχρονα, το τελετουργικό, η τήρηση του οποίου οδηγεί στην επιτέλεση αυτών των αντιδραστικών ιδεών παραμένει αυτούσιο – το ομοιόμορφο ντύσιμο (παρά τον αυθόρμητο εμπλουτισμό του από τους μαθητές), το στρατιωτικό βήμα, η σημαία, ο χαιρετισμός των επισήμων, η αναγκαστική συμμετοχή. Όλα αυτά στο σύνολο τους– ο λόγος που περιβάλλει τις παρελάσεις και το τελετουργικό – επιβεβαιώνουν και αναπαράγουν τις παραπάνω αξίες. Οι συμμετέχοντες στο θεσμό, από οποιαδήποτε θέση, βιώνουν αναμφισβήτητα (και) μία εθνικιστική – μιλιταριστική και πρωτοφασιστική εμπειρία. Οι σέξι – προκλητικές εμφανίσεις απλά λειτουργούν ως το χυδαίο συμπλήρωμα που καθιστά πολύ πιο λειτουργική και αποτελεσματική την αντιδραστική ιδεολογία που τις συνοδεύει.

Ειδομένη από αυτή τη σκοπιά η “προκλητική” παρουσία της δασκάλας είναι πλήρως συμβατή με τις αξίες που διεκδικεί να αναδείξει ο θεσμός των παρελάσεων και γι αυτό τον ενισχύει. Η εμφάνιση της θα ήταν υπονομευτική αν πράγματι παρωδούσε το τελετουργικό, τόσο με το ντύσιμο όσο και με την υπόλοιπη στάση της. Αν για παράδειγμα εμφανίζονταν με τέτοιο τρόπο προκλητικά ντυμένη που να υπερ-ταυτίζεται με το πρότυπο ντυσίματος της γυναίκας που πάει στα μπουζούκια, ώστε να συνιστά παρωδία αυτού του προτύπου. Και αν διακωμωδούσε το τελετουργικό της παρέλασης, ίσως με κάποιο αστείο βηματισμό και κινήσεις του σώματος που στο σύνολο τους θα αποδομούσαν το μήνυμα που επιδιώκει να περάσει η παρέλαση. Δεν έκανε όμως τίποτα από όλα αυτά, αντίθετα, υπήρξε πλήρως πιστή στο τελετουργικό, με εμφάνιση που διόλου δεν την ξεχωρίζει από το mainstream το οποίο αναγνωρίζουν και ταυτίζονται άπειρες γυναίκες ή επιθυμούν οι άντρες και σοβαρότητα που αρμόζει στο θεσμό και που υποδεικνύει σεβασμό προς αυτόν. Με λίγα λόγια- οι σέξι δασκάλες δεν θα μας απαλλάξουν από τις αντιδραστικές παρελάσεις…

 

 

Share

Με αφορμή τη Γκλόρια: Η ζωή και το σεξ στα 60

της Σοφίας Ξυγκάκη

Βγαίνοντας από την προβολή της Γκλόρια, του Χιλιανού σκηνοθέτη Σεμπάστιαν Λέλιο, με ανακούφιση σκεφτόμουν ότι επιτέλους είδαμε μια ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί μια γυναίκα 60 χρονών που το σενάριο δεν τη θέλει  καρκινοπαθή, γιαγιά, ευτυχισμένη σύζυγο, εγκαταλειμμένη σύζυγο, καλή ή κακή πεθερά, αλλά ερωτική γυναίκα.

Η γυναικεία  σεξουαλικότητα της ώριμη ηλικίας απουσιάζει σχεδόν εξολοκλήρου από τον κινηματογράφο. Κι όταν ακόμη έχουμε ιστορίες ενεργής σεξουαλικής γυναίκας, κυρίως βέβαια στο ευρωπαϊκό σινεμά, απουσιάζει η αναπαράσταση της πράξης – το ώριμο γυμνό γυναικείο σώμα είναι ταμπού, η ιδέα και μόνο της ερωτικής πράξης απωθεί. Ερωτικές σκηνές με ώριμες γυναίκες όπως της Σαρλότ Ράμπλινγκ στο Κάτω από την άμμο ή της Κατρίν Ντενέβ στο Τις μικρές ώρες της νύχτας είναι σπάνιες.

Μιλώντας με τις φίλες μου για το αν μας έρχεται στο νου άλλη ταινία με πανομοιότυπο θέμα, βρήκαμε ελάχιστες, και μία από αυτές είναι το Κάλιο αργά παρά αργότερα, αλλά… Εκεί μια γυναίκα 60 χρονών, επιτυχημένη συγγραφέας, που την ερμηνεύει η Νταιάν Κήτον, δημιουργεί μια σχέση με έναν καρδιοπαθή μεγαλύτερό της άντρα, τον Τζακ Νίκολσον, και ταυτόχρονα κατακτά τον κατά 20 χρόνια νεώτερό της γιατρό του. Η μοναδική ερωτική σκηνή με τον Τζακ Νίκολσον ουσιαστικά παρωδεί την πράξη, και η στιγμή που αυτός κόβει με το ψαλίδι την αυστηρή μπλούζα της Νταιάν Κήτον που, σύμφωνα με τη σκηνοθέτιδα Νάνσι Μάγιερς, έχει συμβολική σημασία αφού έτσι η πρωταγωνίστρια απελευθερώνεται από τα δεσμά της και θυμάται πόσο της αρέσει το σεξ, στα  πλαίσια της διακωμώδησης γίνεται αντιληπτή περισσότερο ως  λάιτ διαστροφικό παιχνιδάκι, παρά ως απελευθέρωση και αναγέννηση. Η αποσεξουαλικοποίηση του γυναικείου σώματος και της ερωτικής πράξης απαγορεύει τη γυναικεία ταύτιση κι εμείς αναρωτιόμαστε σε ποιο κοινό απευθύνεται η ταινία. Κι αν μέχρι εκεί θεωρούμε ότι, έστω κι έτσι, πρόκειται για μια ταινία που θέτει το ζήτημα των σεξουαλικών σχέσεων στην τρίτη ηλικία, το τέλος αποκαθιστά την «φυσική» τάξη των πραγμάτων. Η Κήτον αφήνει τον ωραίο, ερωτευμένο νέο για τον Τζακ Νίκολσον, και στην τελευταία σκηνή βλέπουμε τους δυο τους σε ρόλους παππού και γιαγιάς να κανακεύουν το παιδί της κόρης της Κήτον.

Στο ίδιο μοτίβο και μια άλλη κομεντί, Εγώ, αυτός και η μητέρα του, όπου η Ούμα Θέρμαν, που ανήκει σε άλλη ηλικιακή ομάδα, ερωτεύεται τον κατά πολύ νεώτερο της γιο της ψυχαναλύτριάς της. Εκεί, η ευτυχισμένη Θέρμαν πρέπει ή να παραιτηθεί από την επιθυμία της να κάνει παιδί ή να εγκαταλείψει τον εραστή της, παρόλο που κι αυτός επιθυμεί εξίσου να είναι μαζί της. Η Μέριλ Στριπ, που παίζει το ρόλο της ψυχαναλύτριας, καλύπτει το κωμικό μέρος με την υποτιθέμενα αυτονόητη υστερία της μητέρας που δεν συναινεί στη σχέση του γιου με μια μεγαλύτερη γυναίκα, ταυτόχρονα όμως και το υποτιθέμενα επιστημονικό, αφού στην (επι)κρίση της αποδίδεται  αντικειμενική αξία. Και στις δυο ταινίες, και μάλιστα σε περιβάλλοντα που παραπέμπουν στο περιοδικό Houses and Gardens, οι ίδιες οι γυναίκες αναλαμβάνουν την ευθύνη του χωρισμού, στη δεύτερη περίπτωση ενάντια στην επιθυμία και των δύο, αποδεχόμενες τους κοινωνικούς ρόλους τους ως προφανείς και «κανονικούς», αφού μάλιστα η πολιτική ορθότητα, κρατώντας ίσες αποστάσεις μεταξύ παράδοσης και υπέρβασης, τους έχει επιτρέψει για λίγο να ατακτήσουν.

Η Γκλόρια αποτελεί  σπουδαία εξαίρεση. Η Γκλόρια είναι μια γυναίκα 58 ετών, χωρισμένη, ανεξάρτητη, που εργάζεται ακόμη, με παιδιά μεγάλα, που έχουν τη δική τους ζωή. Η έξοχη πρωταγωνίστρια Παουλίνα Γκαρσία μιλώντας για το πρόσωπο που ερμηνεύει λέει ότι η Γκλόρια αισθάνεται περιθωριοποιημένη, στην οικογένεια ο ρόλος της πλέον είναι απλά υποστηρικτικός, κι αυτή πρέπει να μετακινηθεί, να γίνει πρωταγωνίστρια της δικής της ζωής.

Σε ένα μπαρ για ώριμους εργένηδες γνωρίζει τον Ροντόλφο που τυπικά είναι κι αυτός χωρισμένος, ουσιαστικά όμως είναι εξαρτημένος από την πρώην γυναίκα και τις δυο κόρες του που είναι εξαρτημένες από αυτόν. Ο Ροντόλφο γοητεύεται από την Γκλόρια, επιδιώκει να είναι μαζί της, αλλά κάθε φορά που αισθάνεται άβολα, όπως για παράδειγμα στα γενέθλια του γιου της, όπου εκεί βρίσκεται και ο πρώην άντρας της με τη γυναίκα του, με τους οποίους η Γκλόρια έχει καλές σχέσεις, εξαφανίζεται χωρίς εξηγήσεις. Ταυτόχρονα η σχέση τους εξαρχής είναι έντονα σεξουαλική και η Γκλόρια αρχίζει να φαντάζεται μια κοινή ζωή μαζί του.

Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη, αν οι χαρακτήρες τους ήταν ταρώ το χαρτί του Ροντόλφο θα αντιπροσώπευε το παρελθόν, η Γκλόρια, αντίθετα, θα ήταν μια μορφή που κοιτάζει το μέλλον, και σε συμβολικό επίπεδο ο ένας εκπροσωπεί την παλιά Χιλή και η άλλη τη νέα. Όπως λέει η Παουλίνα Γκαρσία, όταν αφηγείσαι ακόμα και μια μικρή ιστορία πάντα λες κάτι και για τη χώρα σου. Ο Σεμπάστιαν Λέλιο από την πρώτη του ταινία La Sagrada Familia (η Αγία Οικογένεια) εξερευνά την οικογένεια ως αγία παγίδα, πώς εγκλωβίζονται τα πρόσωπα ανάμεσα στις κοινωνικές επιταγές και τις βαθιές επιθυμίες τους.

Η ταινία προβάλλει τον κόσμο μέσα από την παρουσία της Γκλόρια: το σώμα της, το βλέμμα της, ακόμα και ένα τσουλούφι απ’ τα μαλλιά της που το παίρνει ο αέρας είναι το όχημα μέσω του οποίου όλα παρουσιάζονται από τη δική της οπτική γωνία και αντανακλούν τη δική της πνευματική και ψυχική κατάσταση, ενώ και τα διαφορετικού τύπου ρούχα που φορά, υποδηλώνουν την αναζήτηση του νέου ρόλου της ως γυναίκα.

Στην ταινία κυριαρχεί η φυσικότητα με την οποία κινείται, γδύνεται και κάνει έρωτα η πρωταγωνίστρια· μακριά από κάθε ηθικολογία, «καλλωπιστική» διάθεση ή συστολή από τη μεριά του σκηνοθέτη, η κάμερα, καταγράφοντας την εικόνα του σώματος της χωρίς στερεότυπα και σεμνοτυφίες, μας προσφέρει μια εικόνα οικεία σε όλες και όλους. Εξομολογήσεις, όπως αυτή του πρώην συζύγου που μετανιώνει που δεν ήταν πιο κοντά στα παιδιά του όταν αυτά μεγάλωναν, το παρελθόν που είναι διαρκώς παρόν μέσα από φαινομενικά ανώδυνο διάλογο, όταν λόγου χάρη ο Ροντόλφο, στην ερώτηση τι δουλειά έκανε, απαντά ότι ήταν στο Ναυτικό, προφανώς επί Πινοσέτ∙ θραύσματα κοινωνικής αναστάτωσης που παρεμβάλλονται στις οικογενειακές και προσωπικές στιγμές, όπως οι εικόνες στην τηλεόραση από μια διαδήλωση, όλα αυτά ενισχύουν την αίσθηση της πραγματικότητας: ότι παρακολουθούμε μια πραγματική γυναίκα με την οποία κάθε μια μας μπορεί να ταυτιστεί, και που ζει σε μια πραγματική χώρα, επίσης σε αναζήτηση νέας ταυτότητας, την οποία κατανοούμε.

Μόλις ο Ροντόλφο εξαφανίστηκε για δεύτερη φορά, με τις φίλες που βλέπαμε μαζί το φιλμ αρχίσαμε την γκρίνια «ε καλά, ήταν ανάγκη να της τύχει ο κολλημένος;», χωρίς ν’ αντιλαμβανόμαστε ότι κι εμείς αντιδρούσαμε οπισθοδρομικά και στερεότυπα.

Όταν στο τέλος της ταινίας, και αφού έχει «πυροβολήσει» τον Ροντόλφο και ό,τι τον κρατά πίσω, η Γκλόρια ανοίγεται και πάλι στη ζωή χορεύοντας το ομώνυμο τραγούδι, ξέρουμε ότι εμείς παρακολουθήσαμε μόνο μερικές στιγμές της ζωής της από τις πολλές που υπάρχουν στο παρελθόν και βέβαια στο μέλλον.

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

«Η επέμβαση δεν σε κάνει περισσότερο γυναίκα απ’ ό,τι ήδη είσαι»

του Δημήτρη Αγγελίδη

Τρανς γυναίκα και λεσβία, η Χριστίνα αντιμετωπίζει πολλή περιέργεια, αρκετή καχυποψία, κάποιες φορές τη βία. Δεν το βάζει κάτω και διεκδικεί την ταυτότητά της κάθε λεπτό, αφού όλοι θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να την καθορίσουν ερήμην της.

Σε όσους απορούν που βλέπουν στην ταυτότητά της αντρικό όνομα, η Χριστίνα εξηγεί ότι είναι «μια γυναίκα με διαφορετική γυναικεία εμπειρία». Και σε όσους απορούν που τη βλέπουν ζευγάρι με τη Μαρία, μια σχέση σχεδόν επτά χρόνων, απαντά ότι το φύλο δεν υπαγορεύει σεξουαλικές προτιμήσεις ούτε υπαγορεύεται από αυτές.

Τελειόφοιτη Ιατρικής, εικονογράφος στο επάγγελμα, συνεργάτιδα του 10% και μέλος της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας, η Χριστίνα Νεοφώτιστου, 26 χρονών, έχει αποφασίσει να ζει τη ζωή της ανοιχτά και να μη διστάζει να μιλά γι’ αυτήν. Είναι ο τρόπος της να προσπαθεί για έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν κρίνονται από το φύλο και τη σεξουαλικότητά τους.

Όταν άρχισε ν’ αλλάζει το σώμα μου με τις ορμόνες, δυσκολεύτηκα να συνηθίσω ότι έχω βυζί. Το κοπανούσα στις γωνίες όπως περνούσα. Έστριβα στην πόρτα και κλατς! Το ωραίο ήταν όταν είχα ν’ αγοράσω μέικ απ. Πήγαινα στο Hondos και ζητούσα της Lancome το νο.3 το μπεζ. Με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια. «Για εσάς;» Είχε πολύ πλάκα.

Μεγάλωσα στο Ηράκλειο κι από μικρή φαντασιωνόμουν πως είμαι κορίτσι. Θυμάμαι μια μέρα μετά το σχολείο, στην Πέμπτη Δημοτικού, ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μπρούμυτα, αγγιζόμουν και σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να υπήρχε ένα φερμουάρ ν’ αλλάζω φύλο και να το ξανακλείνω πριν με δουν οι γονείς μου. Στις σεξουαλικές φαντασιώσεις μου, όσες είχα σ’ αυτή την ηλικία, ο εαυτός μου πρωταγωνιστούσε ως κορίτσι. Αλλά μπροστά στον κόσμο έκανα προσπάθειες να κρύβω τη θηλυκότητά μου και να φέρομαι σαν αγοράκι.

Οι περισσότεροι θεωρούν τις τρανς-γυναίκες ειδική κατηγορία γκέι αντρών που υποδύονται τις γυναίκες. Γι’ αυτό σχεδόν όλοι, ακόμα και οι υπόλοιπες λεσβίες, δυσκολεύονται να δεχτούν ότι είμαι γυναίκα, άρα και λεσβία. Με ρωτάνε συχνά: «Αφού ήσουν άντρας και σου άρεσαν οι γυναίκες, γιατί να μπεις στη διαδικασία ν’ αλλάξεις;» Η σεξουαλική προτίμηση δεν καθορίζει το φύλο. Αλλιώς, μια γυναίκα που θέλει γυναίκες δεν θα ήταν λεσβία, θα ήταν άντρας. Στην πραγματικότητα, μια τρανς γυναίκα είναι γυναίκα όπως οι υπόλοιπες. Δικαιούται να είναι προοδευτική, συντηρητική, φεμινίστρια, θεούσα, λεσβία, μπάι ή στρέιτ. Το να απαγορεύεις στους τρανς επιλογές που επιτρέπεις στους μη-τρανς είναι τρανσφοβία.

Η πρώτη μου σχέση ήταν στο Λύκειο με μια κοπέλα από τα αγγλικά. Κράτησε έναν χρόνο. Αυτή την περίοδο ο πατέρας μου ηρέμησε ότι δεν είμαι αδερφή, όπως φοβόταν, κι εγώ κατασκεύασα μια αρρενωπή περσόνα, την πίστεψα και καταχώνιασα τις φαντασιώσεις στο συρτάρι με τις αμαρτίες και τις ενοχές. Σιγά-σιγά, καθώς προετοιμαζόμουν για τις Πανελλήνιες, αυτή η αρρενωπή περσόνα εξασθένησε. Από τη μία, ό,τι ήταν να αποδείξω, το είχα αποδείξει με τη σχέση μου, και από την άλλη με το διάβασμα δεν ερχόμουν σε επαφή με πολύ κόσμο ώστε να πρέπει να υποδύομαι διαρκώς ένα ρόλο. Τότε άρχισα να νιώθω ένα βασανιστικό συναίσθημα, σαν κάτι να μην μου πήγαινε καλά. Σκεφτόμουν συνεχώς «γαμώτο, τι σχέση έχω εγώ με αγόρι;» και στεναχωριόμουν, διότι τότε δεν ήξερα ότι υπάρχει διέξοδος.

Λίγο πριν μπω στην Ιατρική, στα 20 μου, γνώρισα τη Μαρία, την τωρινή μου κοπέλα, και ερωτευτήκαμε. Εκείνη τη χρονιά, παρότι προσπαθούσα να μοιάζω αγόρι, και μάλιστα είχα αφήσει γένια που άρεσαν στη Μαρία, ζούσα με τη βεβαιότητα πως είμαι γυναίκα. Με τη Μαρία ένιωσα ότι δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Την ίδια χρονιά της είπα αισθάνομαι γυναίκα και ότι σκέφτομαι να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αν δεν το δεχόταν, ήταν ελεύθερη να χωρίσουμε. Το μόνο που είπε ήταν ότι βρίσκει γκαντεμιά για μένα να νιώθω γυναίκα και λεσβία, σαν να προέβλεπε ότι θα είχα περισσότερα προβλήματα αποδοχής. Σιγά-σιγά άρχισε να μου μιλά αποκλειστικά στο θηλυκό, και διαλέξαμε το όνομα Χριστίνα, επειδή έτσι έλεγαν μια κοπέλα που μου άρεσε πολύ στο Δημοτικό.

Εγκατέλειψα τελείως την εικόνα της αρρενωπότητας. Άφησα μακριά μαλλιά, φορούσα ό,τι πιο γιούνισεξ μπορούσα, ενίοτε ό,τι πιο εξτρήμ. Έδινα την εικόνα ενός πολύ περίεργου αγοριού, ενός ανδρόγυνου. Σ’ ένα βιβλίο ψυχιατρικής που έγραφε για τον τρανσεξουαλισμό ανακάλυψα μια ταυτότητα που μπορούσα να οικειοποιηθώ. Το είπα σε δυο κολλητούς μου, οι οποίοι το δέχτηκαν, και σε μια περίοδο κατάθλιψης έδωσα το βιβλίο στη μητέρα μου και της είπα «αυτό είμαι». Το διάβασε, έκλαψε, και μου το ξαναέδωσε. Δεν πρέπει να πολυκατάλαβε, γιατί δεν ήθελε να καταλάβει.

Όταν ήμουν στο τέταρτο έτος, στα 24, διοργανώθηκε στα Χανιά μια ομαδική έκθεση νέων ζωγράφων. Είχα ήδη ανεβάσει τη δουλειά μου στο Ίντερνετ ως Χριστίνα Νεοφώτιστου, και δήλωσα συμμετοχή στην έκθεση μ’ αυτό το όνομα. Αναγκαστικά έπρεπε να παραστώ ως γυναίκα. Αν εξαιρέσουμε κάποιες απόπειρες να κυκλοφορήσω με γυναικεία ρούχα στην Αθήνα, όταν ανέβαινα να δω τη Μαρία, αυτό ήταν το πρώτο μου άουτινγκ και πήγε πολύ καλά. Από κει και πέρα, όταν ανέβαινα στην Αθήνα, έβγαινα έξω με τη Μαρία και φίλους ως γυναίκα. Επίσης αναζήτησα έναν ψυχίατρο να με διαγνώσει ως τρανς και να με βάλει σ’ ένα πρόγραμμα με ορμόνες για ν’ αλλάξω το σώμα μου.

Μια μέρα ο πατέρας μου ανακάλυψε τις φωτογραφίες από τα Χανιά. Ήμουν στο Πανεπιστήμιο να δω τα αποτελέσματα της εξεταστικής, και παίρνω ένα μήνυμα από την αδερφή μου ότι ο μπαμπάς βρήκε τις φωτογραφίες και είναι έξαλλος. Γύρισα σπίτι με το αμάξι σαν ζαβλακωμένη. Με το που άνοιξα την πόρτα, είδα τον πατέρα μου στο σαλόνι να με κοιτάζει μ’ ένα τρομακτικό χαμόγελο και να μου δείχνει τις φωτογραφίες: «Τι είναι αυτά;» Σκέφτηκα ότι είχε έρθει η στιγμή να το μάθει και του είπα ότι πήγα στα Χανιά ντυμένη έτσι κι ότι είμαι γυναίκα. Άρχισαν τα κλάματα κι οι φωνές. «Δεν είσαι γυναίκα», φώναζε, «είσαι άντρας, κοιτάξου στον καθρέφτη, βλέπεις μια γυναίκα;» Απάντησα: «Όχι, αλλά θα ’πρεπε να βλέπω». Συνέχισε να φωνάζει ότι δεν θα γίνω ποτέ γυναίκα.

Κάποια στιγμή ηρέμησε, κάθισε δίπλα μου, άρχισε να με χαϊδεύει στοργικά και είπε «Εντάξει, να το κάνεις». Όταν είδε την ανακούφιση στο πρόσωπό μου, αγρίεψε πολύ. Είπε «Το θέλεις, ε»; Με χτύπησε, πρώτη φορά στη ζωή μου. Άρχισε να φωνάζει «Σκότωσέ με, σκότωσέ με», κι έπεσε στο κρεβάτι παραληρώντας. Έμεινε έτσι πεσμένος στο κρεβάτι τρεις μέρες. Εγώ κλείστηκα στο δωμάτιό μου κι απέξω η μητέρα μου και η αδερφή μου με κατηγορούσαν: «Κοίτα τι του έκανες».

Όταν πέρασαν οι τρεις μέρες και σηκώθηκε ο πατέρας μου, με έβαλε να ορκιστώ ότι δεν θα το ξανακάνω. Ήταν όλη η οικογένεια από πάνω μου να μου λένε «Ορκίσου μας». Εγώ να’ χω πέσει κάτω, να κλαίω και να μην ξέρω τι να πω. Να ορκιστώ τι; Ότι δεν είμαι αυτό που είμαι; Τελικά μπροστά στην πίεση αναγκάστηκα να πω; «Ορκίζομαι, μη στενοχωριέστε, σας παρακαλώ». Έτσι ηρέμησαν τα πράγματα εκείνη την ημέρα. Αλλά τις επόμενες ημέρες ο πατέρας μου έφευγε και μας έπαιρνε τηλέφωνο και έλεγε ότι δεν μπορεί τη ζωή του. Μια μέρα πήγαμε και τον βρήκαμε στο εξοχικό, λιπόθυμο στο πάτωμα, με την καραμπίνα δίπλα του γεμισμένη. Είχα γίνει κομμάτια από την αγωνία. Με το που ξύπνησε και τον συνεφέραμε, το πρώτο που είπε ήταν: «Εσύ φταις για όλα».

Από κει και πέρα η κατάσταση στο σπίτι ήταν τεταμένη. Δεν τους έβλεπα σχεδόν καθόλου, έμενα στο πανεπιστήμιο όσο πιο αργά γινόταν. Στο τελευταίο έτος μετακόμισα στην Αθήνα με σκοπό να κάνω εδώ την πρακτική άσκηση σαν αγόρι, αλλά δεν το άντεχα, ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Σκέφτηκα μήπως κάνω την πρακτική ως γυναίκα, αλλά η μάνα μου δεν το δέχτηκε, επειδή στο Πανεπιστήμιο υπήρχαν οικογενειακοί γνωστοί. Και τότε, για πρώτη φορά κατάλαβα ότι δεν μπορώ να το υποστώ πια όλο αυτό. Να υποδύομαι το αγόρι γιατί; Για να τελειώσω μια σχολή; Για να μην το συζητάνε στο Ηράκλειο; Δεν μπορούσα να ζήσω έτσι.

Άρχισα τις ορμόνες μόνη μου, γιατί δεν έβρισκα ψυχίατρο που δεχόταν να με διαγνώσει. Για να καταλάβεις πόσο άσχετοι είναι, ο πρώτος ψυχίατρος μ’ έβαλε ν’ απαντήσω τι προτιμώ, να είμαι γυναίκα ή να είναι καλά ο πατέρας μου; Ήταν ό,τι πιο βίαιο μου έχουν πει. Βρήκα το θάρρος, όχι χωρίς τύψεις, ν’ απαντήσω ότι αν νιώθω γυναίκα, δεν είναι επιλογή μου και δεν έχει να κάνει με τον πατέρα μου. Ότι αν ο πατέρας μου δεν είναι καλά, στενοχωριέμαι, αλλά φταίνε οι απόψεις του και φταίει που ο ίδιος δεν προσπαθεί να καταλάβει.

Προφανώς, δεν ξαναπήγα σ’ αυτόν. Οι περισσότεροι ψυχίατροι στην Ελλάδα δεν είναι ενημερωμένοι και σε αντιμετωπίζουν ως άρρωστο, ειδικά αν είσαι τρανς-γυναίκα και λεσβία ή τρανς-άνδρας και αδελφή. Πώς χαρακτήριζαν κάποτε τους γκέι «πάσχοντες εκ βαρείας ψυχοπαθητικής και ανωμάλου προσωπικότητος»; Χειρότερα. Ενώ την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι πια τη δέχονται, τα τρανς άτομα προσπαθούν και καλά να μας θεραπεύσουν. Μια άλλη ψυχολόγος, της ψυχαναλυτικής σχολής αυτή, μου έλεγε ότι πρέπει να αγαπήσω το πέος μου ώστε να στενοχωρηθώ όταν το χάσω. Και μια τρίτη, η οποία ήταν η ίδια τρανς-γυναίκα, σε όλα τα άλλα ήταν θετική αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί ότι είμαι τρανς και λεσβία. Έτσι κάθισα μόνη μου, διάβασα ό,τι μπορούσα και άρχισα τις ορμόνες πολύ προσεκτικά.

Τελευταία βρήκα επιτέλους έναν ψυχίατρο που κατάλαβε, και είμαι πια στη φάση του διακανονισμού για την επέμβαση διόρθωσης φύλου. Βέβαια, η επέμβαση δεν σε κάνει περισσότερο γυναίκα απ’ ό,τι ήδη είσαι. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που έχω ανάμεσα στα πόδια μου εγώ το λέω μουνί. Αλλά στην Ελλάδα η επέμβαση χρειάζεται, για να μπορείς να είσαι γυναίκα στα μάτια του νόμου. Η πολιτεία δεν κάνει καν την ελάχιστη παραχώρηση να αλλάζεις το μικρό σου όνομα στην ταυτότητα κι αυτό σου δημιουργεί πολλά προβλήματα στις συναλλαγές με τις δημόσιες υπηρεσίες, τα ιατρεία, τους εργοδότες. Σε κάνει πολίτη τρίτης κατηγορίας. Γι’ αυτό το πεζοδρόμιο μοιάζει συχνά η μόνη λύση. Εγώ το απέφυγα, αλλά δεν είναι όλες και όλοι τόσο τυχεροί.

Συχνά γυρίζω σπίτι ξεθεωμένη και βάζω τα κλάματα επειδή έχω υποχρεωθεί να εξηγήσω σε όλους ότι είμαι τρανς. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με κουτάκια. Με το που συνειδητοποιούν ότι είσαι τρανς, σου βρίσκουν άπειρα ψεγάδια, όπως νομίζουν, λες και υπάρχει σωστό και λάθος στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά, λες και μια τρανς γυναίκα που δεν τους μοιάζει αρκετά γυναίκα δεν είναι κιόλας. Οι τρανς άνθρωποι, και ιδίως οι τρανς γυναίκες, δεχόμαστε πίεση να μην έχουμε χαρακτηριστικά που προδίδουν ότι είμαστε τρανς. Μου λένε συχνά «μα δεν σου φαίνεται» και το θεωρούν κομπλιμέντο! Ε, είναι τόσο κομπλιμέντο όσο το να πεις σε μια σαραντάρα «για την ηλικία σου, καλά κρατιέσαι».

Όταν πρόσφατα κατέβηκα στο Ηράκλειο, είδα τον πατέρα μου και τη μητέρα μου σ’ ένα κέντρο. Πλησίασα, τους είπα: «Καλησπέρα». Είχα πολλή ανάγκη να τους μιλήσω. Ο πατέρας μου χλώμιασε, είπε στη μητέρα μου: «Πάμε να φύγουμε», σηκώθηκε κι έφυγε. Από όταν έφυγα από το Ηράκλειο δεν μου μιλάει. Η αδερφή μου για πολύ καιρό το ίδιο. Μου είχε στείλει μήνυμα: «Σου έχουν κάνει μάγια σατανικές λεσβίες» κι όταν την πήρα στα γενέθλιά της για χρόνια πολλά, είπε «Τα έχεις κάνει θάλασσα» και το έκλεισε. Τελευταία βλέπω τον πατέρα μου σε εφιάλτες, θυμωμένο και πληγωμένο εξαιτίας μου. Φοβάμαι μήπως αυτή η εικόνα μείνει η μόνη μου ανάμνηση από αυτόν, μήπως ξεχάσω τον πραγματικό μου πατέρα. Εύχομαι να καταλάβει. Είμαι η κόρη του, όπως ήμουν πάντα, άλλο αν δεν μπορούσε να το δει. Κάποια στιγμή, ελπίζω, θα το συνειδητοποιήσει.

Ευτυχώς η μητέρα μου το αποδέχεται πια, ιδίως αφού της μίλησε ο ψυχίατρος. Με παίρνει καθημερινά τηλέφωνο, χαίρεται πολύ που τα πάω καλά με τη δουλειά, που τα πάω καλά με τη Μαρία, που τα πάω καλά ως γυναίκα. Την τελευταία φορά που ήρθε να με δει, ήθελε να μου πάρει μια φούστα και βγήκαμε μαζί στα μαγαζιά. Ήμουν στο δοκιμαστήριο, η μητέρα μου περίμενε απέξω. Μια υπάλληλος τη ρώτησε αν ήθελε να δοκιμάσει κάτι. Τότε άκουσα τη μητέρα μου να λέει «Όχι, μέσα είναι η κόρη μου», κάτι που για μένα ήταν συγκινητικό.

Στη συνέχεια κάναμε επίσκεψη – έκπληξη στην αδερφή μου. Είχε να με δει δυο χρόνια, από πριν αρχίσει ν’ αλλάζει το σώμα μου. Άνοιξε την πόρτα, χαμογέλασε στη μητέρα μου, και το βλέμμα της έπεσε πάνω μου. Έμεινε να με κοιτά με το στόμα ανοιχτό, χωρίς να αντιδρά. Πέρασε ώρα έτσι. Τέλος, ήρθε προς το μέρος μου, άνοιξε τα χέρια της και μ’ αγκάλιασε σφικτά.

Πηγή: 10percent

 

Share

Solarium, ηλιοθεραπεία και καρκίνος του δέρματος

της Βέρας Σιατερλή

Ολοένα και περισσότεροι νέοι άνθρωποι κυνηγούν ένα ωραίο μαύρισμα την περίοδο του καλοκαιριού. Πολλοί φροντίζουν να το έχουν ήδη αποκτήσει πριν βγουν στις πλαζ με τεχνητό τρόπο. Αν και συνηθίσαμε σε αυτό το αισθητικό μοντέλο και μας φαίνεται όμορφο, οι δερματολόγοι προειδοποιούν ότι είναι αρκετά επικίνδυνο για το δέρμα μας. Μάλιστα τα περιστατικά καρκίνου του δέρματος σε νεαρές γυναίκες έχουν αυξηθεί αισθητά τον τελευταίο καιρό. Παλιότερα το μαύρισμα ήταν μία καλοκαιρινή συνήθεια. Σήμερα η ολοένα αυξανόμενη χρήση μηχανημάτων έχει κάνει το μαύρισμα εφικτό σε κάθε εποχή του χρόνου, ανεξαρτήτως εποχής.

Είναι λοιπόν προτιμότερο να χρησιμοποιούμε τον ήλιο για να μαυρίζουμε -πάντα με σύνεση- και να μην θυσιάζουμε την υγεία μας για μια εφήμερη εξωτερική εμφάνιση.

Ο καρκίνος του δέρματος είναι ένα κακόηθες νεόπλασμα που αναπτύσσεται από τα κύτταρα της επιδερμίδας. Οφείλεται κυρίως στην υπερβολική έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία με πιο επικίνδυνη την UVB. Υπάρχει όμως και κληρονομική προδιάθεση. Παρά το γεγονός ότι στο 80% των περιπτώσεων εμφανίζεται στο πρόσωπο στα χέρια και στον λαιμό, δηλαδή σε σημεία που εκτίθενται περισσότερο στον ήλιο. Ο καρκίνος του δέρματος μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία, με υψηλότερη συχνότητα την 20ετία μεταξύ των 40 και 60 ετών. Έτσι, οποιοδήποτε ασυνήθιστο ογκίδιο ή πληγή που δεν κλείνει στο δέρμα και επιμένει για περισσότερο από 3 μήνες, θα πρέπει ελέγχεται γιατί είναι πολύ πιθανό να είναι δερματικός καρκίνος.

Για πρόληψη φροντίστε να μάθετε τον δείκτη UV, ο οποίος δείχνει την ένταση της ηλιακής ακτινοβολίας. Όταν ο δείκτης UV είναι 3 (μέτρια ακτινοβολία) ή παραπάνω, τα επίπεδα της ηλιακής ακτινοβολίας είναι τόσο υψηλά ώστε να προκαλέσουν βλάβη του δέρματος και η προστασία από τον ήλιο είναι απαραίτητη. Μείνετε μακριά από τον ήλιο μεταξύ 10 π.μ. και 3 μ.μ. κατά την διάρκεια του καλοκαιριού όταν ο ήλιος είναι πιο έντονος, και μεταξύ 11 π.μ. και 2 μ.μ. τον υπόλοιπο χρόνο. Αυτές τις ώρες της ημέρας, περισσότερο από το 60% της υπεριώδους ακτινοβολίας του ήλιου φθάνει στην επιφάνεια της γης. Χρησιμοποιήστε τη σκιά των δέντρων, ομπρέλες, κτίρια ή οποιοδήποτε είδος τέντας. Θυμηθείτε, η υπεριώδης ακτινοβολία αντανακλάται σε επιφάνειες όπως το μπετόν, το νερό ή η άμμος, με αποτέλεσμα να καείτε, ακόμα κι όταν νομίζετε ότι είστε προστατευμένος/η. Φορέστε ρούχα που καλύπτουν όσο το δυνατόν περισσότερα μέρη του σώματος και το πίσω μέρος του λαιμού. Καλύτερη προστασία δίνουν τα υφάσματα με πυκνή ύφανση. Φορέστε καπέλο που να σκιάζει το πρόσωπο, τον λαιμό και τα αυτιά. Χρησιμοποιήστε αντηλιακά με δείκτη προστασίας (SPF) 30+ που είναι και ευρέως φάσματος και ανθεκτικά στο νερό, ανεξάρτητα από τον τύπο του δέρματός σας. Κάνετε επάλειψη με αντηλιακό 20 λεπτά πριν βγείτε στον ήλιο και επαναλάβετε κάθε δυο ώρες μετά το κολύμπι ή οποιαδήποτε δραστηριότητα που σας κάνει να ιδρώνετε ή αφαιρεί το αντηλιακό. Προστατέψτε τα μάτια σας με γυαλιά ηλίου που ανταποκρίνονται στις προδιαγραφές AS 1067. Όσο περισσότερο καλύπτουν τα μάτια, τόσο καλύτερα. Φροντίστε να προστατέψετε τα βρέφη και τα μικρά παιδιά από την άμεση έκθεση στο ηλιακό φως. Χρησιμοποιήστε σκιά, ομπρέλες, καπέλα και ρούχα για την προστασία τους. Εάν είναι απαραίτητο, χρησιμοποιήστε αντηλιακό και στις περιοχές του δέρματος που δεν προστατεύονται, όπως το πρόσωπο και το επάνω μέρος των χεριών. Μη χρησιμοποιείτε στρώματα και λάμπες ηλιοθεραπείας, τα οποία εκπέμπουν υπεριώδη ακτινοβολία που αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του δέρματος.

Η υπεριώδης ακτινοβολία δεν είναι ορατή και δεν γίνεται αισθητή, αλλά μπορεί να προκαλέσει εγκαύματα, πρόωρη γήρανση του δέρματος (φωτογήρανση), βλάβες στο δέρμα που μεγαλώνουν με το πέρασμα του χρόνου και μπορεί να οδηγήσουν σε καρκίνο του δέρματος.

Τύποι καρκίνου του δέρματος

Ο πιο διαδεδομένος καρκίνος του δέρματος είναι το βασικοκυτταρικό καρκίνωμα. Πρόκειται για τη λιγότερο επικίνδυνη μορφή καρκίνου του δέρματος. Αναπτύσσεται αργά και πολύ σπάνια δίνει μεταστάσεις. Σημαντικός παράγοντας κινδύνου για την εμφάνιση αυτού του τύπου καρκίνου είναι η χρόνια και παρατεταμένη έκθεση στον ήλιο. Η χρήση σολάριουμ έστω και για μια φορά αυξάνει κατά 29% τις πιθανότητες ανάπτυξης καρκίνου και συγκεκριμένα βασικοκυτταρικού καρκινώματος σε σύγκριση με τη μη χρήση.

Το ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα (SCC) του δέρματος είναι ένας κακοήθης όγκος που προέρχεται από τα κερατινοκύτταρα της επιδερμίδας ή των εξαρτημάτων του δέρματος. Εμφανίζεται σε περιοχές του δέρματος που είναι εκτεθειμένες στο ήλιο και πιο συχνά στην άκρη της μύτης, στο μέτωπο, στο κάτω χείλος και στα χέρια. Όσοι κάνουν χρήση σολάριουμ έχουν 67% μεγαλύτερες πιθανότητες να αναπτύξουν ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα στο δέρμα.

Ενώ ο καρκίνος του δέρματος συνήθως εμφανίζεται σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας, η βλάβη ξεκινάει σε νεαρή ηλικία εξαιτίας της έκθεσης στην υπεριώδη ακτινοβολία. Νέες έρευνες δείχνουν ότι, ενώ τα κύτταρα συχνά καταστρέφονται κατά την παιδική ηλικία, η έκθεση στον ήλιο κατά την ενηλικίωση είναι δυνατόν να προκαλέσει μετάλλαξη των κυττάρων σε καρκινικά.

Ο τύπος του δέρματος είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την ανάπτυξη δερματικού καρκίνου  με την έκθεση στην ακτινοβολία. Όλοι μπορεί να αναπτύξουμε καρκίνο του δέρματος. Ο κίνδυνος αυξάνεται εάν ένα άτομο έχει πολλές κρεατοελιές (σπίλους) στο σώμα του, δεν προστατεύει το δέρμα του από τον ήλιο, ή παραμένει πολύ χρόνο στον ήλιο (π.χ. σε εξωτερικούς χώρους εργασίας), έχει ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό μελανώματος, εκτίθεται περιοδικά αλλά για αρκετή ώρα στον ήλιο (π.χ. στις διακοπές ή κατά τη διάρκεια ψυχαγωγικών δραστηριοτήτων), ιδιαίτερα αν αυτό καταλήγει σε ηλιακό έγκαυμα, έχει ανοιχτόχρωμο δέρμα με φακίδες που ερεθίζεται εύκολα ή μαυρίζει δύσκολα, έχει κόκκινα ή ξανθά μαλλιά και μπλε ή πράσινα μάτια, έχει κηλίδες ή ακανόνιστου σχήματος κρεατοελιές, ή εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα.

Τα άτομα με σκούρο ή σταρένιο δέρμα προστατεύονται περισσότερο από τον καρκίνο του δέρματος, επειδή παράγουν περισσότερη μελανίνη σε σύγκριση με τα άτομα που έχουν ανοιχτόχρωμο δέρμα. Ωστόσο και αυτά τα άτομα χρειάζεται να προστατεύουν το δέρμα τους.

Γνωρίστε το δέρμα σας και κάνετε έναν έλεγχο τέσσερις φορές το χρόνο, εξετάζοντας ολόκληρο το σώμα σας μαζί και τα πέλματα των ποδιών σας, ανάμεσα στα δάχτυλα και στα νύχια σας. Χρησιμοποιήστε έναν καθρέφτη για να ελέγξετε περιοχές όπως η πλάτη ή το πίσω μέρος των ποδιών σας.

Συχνά ο καρκίνος του δέρματος αφαιρείται με τη βιοψία και δεν απαιτείται πρόσθετη θεραπεία και μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε μέρος του σώματος. Εάν είναι μεγάλος ή έχει εξαπλωθεί πέρα από την επιφάνεια του δέρματος, πρέπει να αφαιρεθεί περισσότερος ιστός.

Η τρίτη πιο κοινή μορφή καρκίνου του δέρματος είναι το μελάνωμα, το οποίο ξεκινά από τα μελανοκύτταρα. Από τα 64.000 κρούσματα μελανώματος, του σοβαρότερου καρκίνου του δέρματος, που καταγράφονται ετησίως σε 18 χώρες της Ευρώπης, περίπου 3438 ή 5,4% συνδέονται με το τεχνητό μαύρισμα. Υπάρχουν και άλλες σπάνιες μορφές καρκίνου του δέρματος, όπως αυτές που εμφανίζονται στους ιδρωτοποιούς αδένες.

Οι επιπτώσεις του σολάριουμ

Το τεχνητό μαύρισμα ή σολάριουμ βασίζεται στην εκπομπή τεχνητών υπέρυθρων ακτινών που προκαλούν αυξημένη έκκριση μελανίνης στο δέρμα. Πριν μπείτε σε μια καμπίνα τεχνητού μαυρίσματος, σκεφτείτε το καλύτερα. Μια μελέτη ερευνητών στην Αμερική παρουσιάζει άνοδο του αριθμού των περιπτώσεων μελανώματος στους νέους ενήλικες, τη στιγμή που τα άλλα ποσοστά εμφάνισης καρκίνου πέφτουν. Μάλιστα, η μεγαλύτερη αύξηση παρατηρείται στο γυναικείο πληθυσμό ηλικίας 20 με 30 ετών, όπου τα ποσοστά έχουν ανέλθει έως και οκτώ φορές τα τελευταία σαράντα χρόνια.

Η διεθνής εταιρεία έρευνας του καρκίνου έχει καταχωρήσει τις καμπίνες του σολάριουμ στην ίδια κατηγορία καρκινογόνων παραγόντων μαζί με το πλουτώνιο και το κάπνισμα. Ενδεικτικά, 10΄-15΄ σε καμπίνα σολάριουμ ισοδυναμούν με 10΄-15΄ έκθεσης στον ήλιο της Μεσογείου». Αν οπωσδήποτε πρέπει να μαυρίσετε  μπορείτε να βρείτε στην αγορά προϊόντα αυτομαυρίσματος που εφαρμόζονται στο δέρμα, ενώ γνωστά κέντρα αισθητικής διαθέτουν υπηρεσίες μαυρίσματος με αερογράφο.

Τα αυξημένα κρούσματα μελανώματος που έχουν παρατηρηθεί τα τελευταία σαράντα χρόνια οφείλονται σε αρκετούς λόγους: «Η αλήθεια είναι ότι έχει αλλάξει ο τρόπος ζωής. Το μαύρισμα αρέσει, η τρύπα του όζοντος έχει μεγαλώσει και πολλοί είχαν εφησυχάσει τελευταία με τους μεγάλους δείκτες προστασίας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) καλεί τις εθνικές κυβερνήσεις να απαγορεύσουν το τεχνητό μαύρισμα σε νέους κάτω των 18 ετών. Ενώ παράλληλα επιμένουν να απαγορευθούν οι διαφημίσεις που το παρουσιάζουν σαν μια ασφαλή εναλλακτική της ηλιοθεραπείας.Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο αριθμός των θανάτων που συνδέονται με το σολάριουμ θα αυξηθεί μέσα στα επόμενα 20 χρόνια. Επίσης, ζητούν το κλείσιμο στα ινστιτούτα σολάριουμ που δεν υπόκεινται σε εποπτεία.Τα σολάριουμ εκπέμπουν κυρίως ακτινοβολία UVA, η οποία δεν προκαλεί κάποιο τύπο εγκαύματος, αλλά διεισδύει βαθιά στο δέρμα, καταστρέφει τις ίνες του κολλαγόνου και δημιουργεί ρυτίδες. Πιθανώς προκαλεί και βλάβες στο DNA και αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου. Μάλιστα, ορισμένες λάμπες μαυρίσματος εκπέμπουν και ακτινοβολία UVB, η οποία θεωρείται υπαίτια για εγκαύματα, καταρράκτη και καρκίνο.

Σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, όπου η έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία είναι έντονη και συχνή το πρόβλημα, είναι εξαιρετικής σημασίας.Τέλος, ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι στην Ελλάδα, ακόμη μια φορά και σε όφελος του κέρδους, δεν υφίσταται νομοθετικό πλαίσιο εγκατάστασης και λειτουργίας σολάριουμ, αλλά ούτε και υπεύθυνη ενημέρωση από την πολιτεία για τους πραγματικούς κινδύνους της μεθόδου.

 

Share

Ο υστερικός παροξυσμός και η θηλή του διαβόλου

του Κοσμά Κέφαλου

Το προπατορικό αμάρτημα, σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, διαπράχθηκε όταν οι πρωτόπλαστοι, παρακούοντας τις εντολές, γεύτηκαν καρπό από το δέντρο της Γνώσης του Καλού και του Κακού. Η Βίβλος, άλλωστε, χαρακτηρίζει την ερωτική πράξη καθοριστικό στοιχείο της ανθρώπινης ύπαρξης και την παρουσιάζει ως θείο δώρο.

Από τον 4ο μ.Χ. αιώνα το προπατορικό αμάρτημα ταυτίζεται με τη σαρκική πράξη. Ρήτορες και δάσκαλοι του Χριστιανισμού θεωρούν την ερωτική συνεύρεση «πράξη επονείδιστη» (Τερτυλλιανός), «ρυπαρή και ταπεινωτική» (Αρνόβιος), «βέβηλη» (Αγ. Αμβρόσιος) και «ανάρμοστη» (Αγ. Μεθόδιος).

Επιχειρείται να μπει ταφόπλακα στην ελευθερία που απολάμβαναν οι Έλληνες από την αρχαιότητα (ο πρώτος πολιτισμός που μεθόδευσε την επιδίωξη της ηδονής), οι Αιγύπτιοι (όπου ο ερωτισμός συνέπαιρνε τα ημίγυμνα κορμιά στις όχθες του Νείλου), οι Ρωμαίοι, αλλά και να υπάρξει σαφής αντιδιαστολή με το Κοράνι (αξιοπρόσεκτη εύνοια της γυναικείας σεξουαλικότητας), καθώς και με την προνομιούχο θέση της ερωτικής πράξης στην Ανατολή.

Το διαχρονικό ερωτικό εγχειρίδιο Κάμα Σούτρα περιγράφει ποικίλες στάσεις και τρόπους προσέλκυσης ερωτικού συντρόφου, αλλά επικεντρώνεται στον οργασμό του άνδρα.

Ο γυναικείος οργασμός παρέμεινε για αιώνες θέμα έρευνας, αν και οι αρχαίοι μας πρόγονοι θα βάλουν τους θεούς του Ολύμπου να τσακώνονται για το αν η γυναίκα απολαμβάνει περισσότερο την ερωτική πράξη.

Ο Ιπποκράτης διατύπωσε την άποψη ότι το έμβρυο είναι αποτέλεσμα της ένωσης του σπέρματος του άνδρα και της γυναίκας (η οποία πρέπει να ικανοποιηθεί σεξουαλικά για να ανταποκριθεί), κάτι που αντέκρουσε ο Αριστοτέλης.

Τον 2ο μ.Χ. αιώνα ο Έλληνας γιατρός Γαληνός ασπάζεται τις θεωρίες του Ιπποκράτη, ωστόσο ο Μεσαιωνισμός θα τις απορρίψει. Η σεξουαλικότητα των γυναικών θα ταυτιστεί με τον Διάβολο, αλλά και πολύ αργότερα η Βικτωριανή ηθική θα αντιμετωπίσει τον γυναικείο οργασμό σαν ασθένεια και θα τον ονομάσει «υστερικό παροξυσμό». Ακόμα και στην μεταμεσαιωνική Ευρώπη, η ευμεγέθης κλειτορίδα, η «θηλή του διαβόλου», έπρεπε να αφαιρεθεί…

Ωστόσο η επιστήμη, από τον 12ο αιώνα, επιμένει στην ύπαρξη θηλυκού σπέρματος, ισοδύναμου με το ανδρικό. Οι θεολόγοι δέχονται ότι για να «εκσπερματίσει» η γυναίκα πρέπει να νιώσει ηδονή. Μέσα από καθαρά ανδρική θεώρηση δημιουργείται η παραδοχή του γυναικείου οργασμού!

«Η επιθυμία για συνουσία είναι η ευφυΐα του γένους» θα γράψει ο Σοπενχάουερ, σηματοδοτώντας την αρχή μιας περιόδου ελευθερίας γύρω από τα σεξουαλικά ζητήματα. Αργά αλλά σταθερά απενοχοποιείται η ομοφυλοφιλία, παύει να είναι αντικείμενο χλεύης ο αυνανισμός, παύουν να αποτελούν ταμπού τα όποια σεξουαλικά προβλήματα και αρχίζουν να συζητιούνται.

Οι κάτοικοι σε μεγάλο μέρος του πλανήτη απολαμβάνουν τον έρωτα (δυστυχώς, όχι παντού: σε κάποιες χώρες πρέπει να διανυθεί μεγάλη απόσταση, αφού πρώτα καταργηθούν το δουλεμπόριο, η μειονεκτική θέση της γυναίκας, ο ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων, η παιδική πορνεία και τόσα άλλα), η σεξουαλικότητα αποτελεί αντικείμενο ερευνών (πιστεύεται ότι ο άνδρας σκέπτεται το σεξ κάθε 7 δευτερόλεπτα και ότι ο γυναικείος οργασμός επηρεάζει 30 διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου!), ενώ (ως δείγμα μοναξιάς;) καταγράφονται όλο και περισσότερες περιπτώσεις οργασμού ύστερα από όνειρα σεξουαλικού περιεχομένου.

Αν ξεφυλλίσετε το ημερολόγιό σας, μην αντιμετωπίσετε με ειρωνική διάθεση τη σημερινή παγκόσμια ημέρα οργασμού.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Ένας άλλου τύπου ρατσισμός

της Βέρας Σιατερλή

Τώρα που ξεθύμανε η υπερπαραγωγή με τους μαστούς της  Αντζελίνα Τζολί, τώρα που δεν είναι πρωτοσέλιδο και δεν κάνει πια τόσο ντόρο θέλω να καταθέσω δύο σκέψεις και το παράπονο όσων υφίστανται το ρατσισμό του καρκινοπαθή. Οι Έλληνες λέγεται ότι δεν είναι ρατσιστές!!! Ποιος γνωρίζει πόσο πέφτουν τα νούμερα ακροαματικότητας στα ΜΜΕ  όποτε το θέμα είναι ο καρκίνος με στόχο την πρόληψη, την ενημέρωση, καινούριες μεθόδους αντιμετώπισης; Πέφτουν κάθετα!

Το στίγμα, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις που σχετίζονται με τις καταληκτικές και ψυχικές ασθένειες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα, τόσο για τους ίδιους τους ασθενείς όσο και για τις οικογένειές τους. Οι ασθενείς στιγματίζονται και αποτελούν προσωποποίηση διαφόρων ειδών μύθων.

Στίγμα σημαίνει κηλίδα, ανεξίτηλο σημάδι. Μεταφορικά, το στίγμα είναι ένας έντονα μειωτικός χαρακτηρισμός που αποδίδεται σε κάποιον και από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να απαλλαχθεί. Είναι η κακή φήμη και η ηθική απαξία που συνοδεύει και βαρύνει οριστικά κάποιον.

Στιγματίζω σημαίνει σημαδεύω, κατηγορώ, επικρίνω κάποιον με οξύτητα, του αποδίδω ένα βαρύ χαρακτηρισμό που έχει ως αποτέλεσμα την οριστική ηθική του μείωση ή εξόντωση. Κατά το Μεσαίωνα υπήρχε η συνήθεια να σημαδεύεται ο εγκληματίας με πυρακτωμένη σφραγίδα.

Σε διάφορες εποχές και κοινωνίες, πολλές ήταν οι ασθένειες που πήραν το χαρακτήρα «στίγματος», όπως ο καρκίνος, η φυματίωση, το AIDS, οι ψυχικές νόσοι.

Ο τυπικός ορισμός του στίγματος αναφέρεται στο εξής: το άτομο χάνει την κοινωνική υπόσταση και υφίσταται διακρίσεις εξαιτίας της ασθένειας του. Το στίγμα είναι μια ανεπιθύμητη, δυσφημιστική ιδιότητα που στερεί από κάποιον το δικαίωμα της πλήρους κοινωνικής αποδοχής ενώ ταυτόχρονα τον αναγκάζει να προσπαθεί να κρύψει την αιτία που προκαλεί αυτήν την αντιμετώπιση.

Πόσες πιθανότητες έχει στην Ελλάδα μια μαστεκτομημένη να συνάψει σχέση ή δεσμό; Ίσως, αν δεν το μαρτυρήσει και δώσει την ευκαιρία πρώτα να αποκαλυφθεί η προσωπικότητά της και μετά ο ακρωτηριασμός της!

Τη διαιώνιση του στίγματος εξαιτίας νόσου εκτός από την έλλειψη γνώσεων έρχεται να εξηγήσει και η ροπή του ανθρώπου στο να διατυπώνει προκατειλημμένες και στερεότυπες εκτιμήσεις. Συχνά ο άνθρωπος οδηγείται σε αυθαίρετες εκτιμήσεις της πραγματικότητας, ιδιαίτερα υπό το καθεστώς έντονου άγχους και φόβου. Προϊόν της παραπάνω διαδικασίας είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.

Τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι επακόλουθες διακρίσεις είναι τρεις έννοιες που συνδέονται στενά με την έννοια του στίγματος.

Στερεότυπα είναι αρνητικές κρίσεις που προκαθορίζουν τη συμπεριφορά μας, σύμφωνα με τις οποίες διάφορα χαρακτηριστικά αποδίδονται αυθαίρετα σε ομάδες ατόμων (π.χ. η αρνητική πεποίθηση ότι τα άτομα με καρκίνο είναι καταθλιπτικά).

Προκατάληψη είναι γνώμη διαμορφωμένη εκ των προτέρων από επηρεασμό και χωρίς μελέτη του θέματος, κρίση η οποία έχει συναχθεί αυθαίρετα, χωρίς επαρκείς αποδείξεις (π.χ. αποδέχομαι την πεποίθηση ότι τα άτομα με καρκίνο είναι καταθλιπτικά και φοβάμαι μην με επηρεάσουν αρνητικά).

Διάκριση είναι η συμπεριφορά που ακολουθεί την προκατάληψη και είναι έκφραση αρνητικών απόψεων (π.χ. πιστεύω ότι τα άτομα με καρκίνο είναι λόγω ασθένειας ευπαθή, καταθλιπτικά και ανεπαρκή στη δουλειά, τα φοβάμαι και αποφεύγω να δουλέψω μαζί τους). Οι διακρίσεις έχουν αρνητικές συνέπειες στην πορεία της νόσου και μεγαλώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά στην προσπάθειά τους να επανενταχθούν στην κοινωνία.

Πιο απλά, το στίγμα είναι ένα σημάδι εξευτελισμού, ατίμωσης και ντροπής.

Έχει τα εξής συστατικά: Κολλάμε σε κάποιον μια ετικέτα, έναν χαρακτηρισμό, μια ρετσινιά.  Δημιουργούμε στερεότυπα για τους ανθρώπους που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό.  Έπειτα κάνουμε ένα διαχωρισμό: από τη μια είμαστε εμείς, που είμαστε υγιείς, φυσιολογικοί και από την άλλη πλευρά βρίσκονται «οι άλλοι», οι άρρωστοι, που έχουν χάσει την αξία τους.  Τέλος, προβαίνουμε σε αρνητικές διακρίσεις εναντίον όσων έχουν τα παραπάνω στερεότυπα χαρακτηριστικά.

Ανεξάρτητα, πάντως, από το βαθμό διάκρισης που υφίσταται το άτομο, το υποκειμενικό βίωμα υποτίμησης και περιθωριοποίησης είναι αυτό που επηρεάζει άμεσα την αυτοεκτίμησή του. Έτσι ο ασθενής εσωτερικεύει το στίγμα και αισθάνεται υποτίμηση, ντροπή και δυσφορία. Εμφανίζει επίσης συμπεριφορές απόσυρσης και απόκρυψης. Έτσι, εκτός από την ίδια τη νόσο οι ογκολογικοί ασθενείς έχουν να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό στίγμα, την προκατάληψη και το φόβο της κοινωνίας.

Για τον περιορισμό του στίγματος της ασθένειας προτείνεται:

  • Αγωγή κοινότητας με τη διάδοση έγκυρων πληροφοριών για τον καρκίνο
  • Αντίκρουση όταν παρουσιάζονται εσφαλμένες αντιλήψεις από τα ΜΜΕ όπως πολύ συχνά συμβαίνει να μην κατονομάζεται ο καρκίνος αλλά να χρησιμοποιείται ο όρος «η επάρατος νόσος»
  • Να ενθαρρύνουμε τη χρήση θετικών περιστατικών, να αναφερόμαστε σε ανθρώπους με καρκίνο και να υπογραμμίζουμε ότι ο καρκίνος μπορεί να αντιμετωπιστεί
  • Να δίνουμε έμφαση στις ικανότητες και όχι στους περιορισμούς
  • Μην εξισώνουμε τους ανθρώπους με την ασθένεια. Δεν είναι ο άνθρωπος η ασθένεια. Για αυτό, αντί να λέμε «καρκινοπαθής» να λέμε «το άτομο που έχει καρκίνο» ή «ογκολογικός ασθενή ς».
  • Η ανοικτή συζήτηση βοηθάει στο να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να φύγει από τα στενά προσωπικά όρια.

Αυτή ακριβώς είναι η θετική πλευρά της δημοσιοποίησης του περιστατικού Αντζελίνα Τζολί! Το σύμβολο του σεξ, της επιτυχίας, με την απροσμέτρητη οικονομική άνεση, τον σύζυγο που την στηρίζει και ο οποίος είναι όνειρο πολλών γυναικών, συζητάει  δημόσια ένα θέμα προσωπικό, ένα θέμα «στίγμα», φωτογραφίζεται, περιγράφει λεπτομέρειες ταμπού, εκτίθεται!

Ο Σταύρος Θεοδωράκης πρόσφατα  στην εκπομπή «πρωταγωνιστές» φιλοξένησε την μαρτυρία μιας ελληνίδας γυναίκας ομοιοπαθούς με την Αντζελίνα Τζολί, η οποία είχε υποβληθεί στην ίδια επέμβαση για τους ίδιους προληπτικούς  λόγους!

Η επιλογή της διπλής μαστεκτομής για λόγους πρόληψης δεν σημαίνει ταυτόχρονα και την αποκατάσταση. Εξασφαλίζει όμως την Ζωή απέναντι στο Θάνατο -παρεμπίπτοντος η αποκατάσταση μαστού από τον ΕΟΠΥΥ δεν χρηματοδοτείται διότι χαρακτηρίζεται Lifestyle…

Αυτό που με άγγιξε λοιπόν και αποφάσισα να επανέλθω στο θέμα  είναι ότι η γυναίκα περιέγραφε την σκληρότητα των σχόλιων στο facebook, πόσο σοκαριστικό ήταν και πόσο, κατά την γνώμη μου, ρατσιστική νοοτροπία βαθειά ριζωμένη αποκάλυπτε! Αν και η Αντζελίνα Τζολί μπορεί όντως να κάνει πανάκριβες εξετάσεις, την πιο ακριβή αποκατάσταση και άλλα έξοδα, έχει σημασία ότι δεν επέλεξε να κρατήσει μυστική την επέμβασή της όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες -και δεκάδες ηθοποιών- αλλά τη δημοσιοποίησε ακριβώς για αυτό: Να γίνει ανοικτή συζήτηση και να βοηθήσει να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να ξεφύγει από τα στενά προσωπικά όρια.

Η ορατότητα απελευθερώνει από το «στίγμα» και τις προκαταλήψεις, όχι μόνο τους ομοφυλόφιλους στο gay pride, αλλά και τους καρκινοπαθείς ή άλλους ασθενείς ξέρετε. Ας αφήσουμε λοιπόν τις υποκρισίες γιατί οι διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους είναι οπωσδήποτε ρατσισμός.

 

Share