Subscribe via RSS Feed

Tag: "σώμα"

Τουρκία: Φιλί, κρασί και μακιγιάζ προς απαγόρευση

του Στάθη Ευσταθιάδη

“Το φιλί δεν είναι κρίμα”, λέει το τραγουδάκι αλλά στην Τουρκία δεν ισχύει αυτό. Τουλάχιστον για κάποιες ημικυβερνητικές οργανώσεις, όπως διαπίστωσαν τελευταία οι κάτοικοι της Άγκυρας.

Στον σταθμό Κουρτουλούς του μετρό της τουρκικής πρωτεύουσας μια μεγάλη επιγραφή “προειδοποιεί” τη νεολαία “να συμπεριφέρεται κόσμια και στα πλαίσια της ηθικής”. Το γνωστό σύμβολο της διαγραφής, το Χ, που ήταν πάνω στη φωτογραφία ενός νέου και μιας κοπέλας που φιλιούνταν έδειχνε ποιο δεν ήταν, κατά τη γνώμη εκείνων που έβαλαν την αφίσα, “κόσμιο” και “ηθικό”. Κατά σύμπτωση (;) ασφαλώς, ο πρωθυπουργός Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογαν δηλωσε τώρα τελευταία ότι θέλει “μια θρησκευόμενη νεολαία”.

Δεν έδωσαν σημασία οι νέοι και οι νέες στην προειδοποίηση, συνέχισαν να φιλιούνται, μάλιστα την περασμένη Παρασκευή δυο-τρια ζευγάρια νεαρών φοιτητών θέλησαν να δείξουν ότι δεν θα παύσουν να δίνουν ένα φιλί αποχαιρετισμού ή καλωσορίσματος επειδή “κάποιοι έτσι το θέλουν”. Παρα λίγο να το πλήρωναν πολύ ακριβα.

Όρμησαν εναντίον τους καμιά δεκαριά “υπερπατριώτες” με ρόπαλα, μαχαιριά και σιδερόβεργες διαλαλώντας “το Ισλάμ θα νικήσει ακόμη κι αν χρειαστεί να χυθεί το αίμα μας”. Οι νεαροί και οι κοπέλες μόλις γλίτωσαν -με μερικές γροθιές και κλοτσιές.

Το επεισόδιο δεν θα είχε ίσως ιδιαίτερη σημασία αν η “προειδοποίηση” για το φιλί δεν εμφανιζόταν και σε δυο άλλους σταθμούς του μετρό της τουρκικής πρωτεύουσας και αν δεν ήταν “μια ακόμη ένδειξη του θρησκευτικού προσώπου” του κυβερνητικού κόμματος, όπως έγραψαν εφημερίδες. Και δεν είναι άγνωστο αυτό το “πρόσωπο”.

Πριν δυο μήνες η διεύθυνση της ημικρατικής Turkish Airlines ανακοίνωσε ότι οι αεροσυνοδοί της αεροπορικής εταιρίας θα αλλάξουν αμφίεση, στο εξής θα φορούν “πιο σεμνές στολές”, χωρίς παντελόνια, με τις φούστες “πολύ κάτω από το γόνατο” και με μπλούζες “ψηλά στον λαιμό”. Μόνο επειδή υπήρξε καθολική αντίδραση από το γυναικείο προσωπικό και οι πιλότοι με απείλησαν απεργία διαρκείας η εταιρία “ανέστειλε επί του παρόντος” την εφαρμογή του νέου ενδυματολογίου. Επέμεινε ομως-και το επέβαλε- να γίνεται “περιορισμένη χρήση του κραγιόν και του μέικ-απ” από τις αεροσυνοδούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εμπνευστής αυτών των “μέτρων σεμνότητας” ήταν η κυβέρνηση.

Αν σ’ αυτές τις ηθικοπλαστικές επιδόσεις η κυβέρνηση του κ. Ερντογάν κρύβει το πρόσωπο της, στην απόφαση για το κρασί και τα ποτά που πάρθηκε πριν μια εβδομάδα, όχι μονό ανέλαβε την πατρότητα αλλά προχώρησε και σε απειλές.

Εντελώς αιφνιδιαστικά η κυβέρνηση απαγόρευσε την πώληση κρασιού και κάθε κατηγορίας ποτών, ακόμη και της μπίρας, από τις 7 το απόγευμα. Έκρινε ότι το κρασί και τα ποτά προκαλούν “αλλοτρίωση της προσωπικότητας του Τούρκου πολίτη”, απέδωσε στην “αχαλίνωτη οινοποσία” την αύξηση της εγκληματικότητας -ισχυρισμό που διαψεύδουν οι στατιστικες- και “υπενθύμισε” ότι η μουσουλμανική θρησκεία δεν επιτρέπει το κρασί.

Και για εκείνους που ίσως δεν ερμήνευσαν αυτή την υπενθύμιση έσπευσε, την περασμένη Κυριακή, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αριντς να δηλώσει ότι μερικοί συμπεριφέρονται με τρόπο που “τους αξίζει να τους αναλάβει ένας Μουρατ Δ'”. Ο σουλτάνος Μουρατ Δ’ (έζησε στα μέσα του 17ου αιώνα) είχε επιβάλει απαγόρευση στο κρασί, στον καπνό, στον καφέ και τιμωρούσε με αποκεφαλισμό όποιον συλλαμβανόταν να πίνει ή να καπνίζει.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

της Esther Major*

Λιγότερo από έναν μήνα πριν, πολύ λίγοι γνώριζαν ποιά ήταν η Beatriz.

Όμως, μέσα στις τελευταίες λίγες μέρες και βδομάδες, τα φριχτά δεινά αυτής της 22χρονης γυναίκας από το Ελ Σαλβαδόρ έχουν κατακλύσει τα social media και έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.

Η Beatriz, ήδη μητέρα ενός παιδιού, είναι έγκυος και σοβαρά άρρωστη. Βρίσκεται στο νοσοκομείο με λύκο και προβλήματα στα νεφρά. Η κατάσταση της υγείας της είναι τόσο σοβαρή που οι γιατροί ισχυρίζονται ότι μπορεί να πεθάνει αν η εγκυμοσύνη συνεχιστεί. Οι γιατροί έχουν επίσης διαγνώσει μια σοβαρή ασθένεια στο έμβρυο (του λείπει ένα τμήμα του εγκεφάλου και του κρανίου), η οποία σχεδόν πάντα οδηγεί σε θάνατο λίγο πριν ή μετά τη γέννηση.

Κι όμως, οι γιατροί της Beatriz δεν της έχουν παράσχει τη σωτήρια έκτρωση που χρειάζεται και αποζητά, γιατί φοβούνται ότι θα διωχθούν από το νόμο που προβλέπει φυλάκιση σε οποιονδήποτε κάνει έκτρωση, γιατρό ή ασθενή.

Πριν από δύο μήνες, οι γιατροί έστειλαν επιστολή στις αρχές ζητώντας κατ’ εξαίρεση προστασία από δίωξη εφόσον προσφέρουν στην Beatriz τη θεραπεία που τόσο χρειάζεται. Παρά την προφανή αναγκαιότητα, κανένας δεν έχει απαντήσει.

Μέσα στην απόγνωση, οι δικηγόροι της Beatriz πήγαν την υπόθεση μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας τους να υποστηρίξουν τα δικαιώματά της στη ζωή και την υγεία.

Πιστεύαμε ότι με μια τέτοια υπόθεση, καθαρή και επείγουσα, σίγουρα τα δικαστήρια θα ανταποκρίνονταν γρήγορα για μα σώσουν τη ζωή αυτής της νέας γυναίκας. Κι όμως, βδομάδες μετά, οι δικαστές απέτυχαν να διαχειριστούν αυτή την υπόθεση με τον κατεπείγοντα χαρακτήρα που της αντιστοιχεί. Οι καθυστερήσεις τους είναι ασυνείδητες, όπως και η αποτυχία τους να εκδόσουν μια απόφαση που θα σέβεται  τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα της Beatriz.

Όταν η υπόθεση της Beatriz ήρθε στο προσκήνιο ήμουν στην πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ, το Σαν Σαλβαδόρ.

Η Διεθνής Αμνηστία αμέσως ανταποκρίθηκε με μια επείγουσα έκκληση και μια διεθνή καμπάνια.

Οι σκέψεις μας τότε ήταν σαν εκείνες πολλών άλλων στο Ελ Σαλβαδόρ: σίγουρα το κράτος θα επιστράτευε την κοινή λογική και συμπόνοια, με το να εγγυηθεί σε αυτή τη νεαρή γυναίκα το ανθρώπινο δικαίωμά της στη ζωή.

Ευχόμαστε ότι οι δικαστές γνωρίζουν το γεγονός ότι ο κόσμος παρακολουθεί, περιμένει και ελπίζει ότι δεν θα αποτύχουν σε αυτό το σημαντικό τεστ της ικανότητάς τους να προστετεύουν και να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η εμφανής αδιαφορία μέχρι στιγμής για τον πόνο της Beatriz έχει αυξήσει το ενδιαφέρον σε βαθμό η φήμη τους να αμφισβητείται.

Αυτή είναι μια υπόθεση στην καρδιά της οποίας βρίσκονται οι διακρίσεις: η Beatriz χρειάζεται μια θεραπεία που μόνο γυναίκες και κορίτσια χρειάζονται και επιπλέον είναι φτωχή. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι θα συνέβαινε αν είχε τους πόρους ή γνωριμίες με επιρροή.

Καθώς οι μέρες και οι βδομάδες πέρασαν, με φόβο είδα τις αρχές του Σαλβαδόρ και τους διακαστές σε στάση αναμονής, να παρακολουθούν την Beatriz να υποφέρει και να αγωνιά και να μην ξέρει αν θα επιβιώσει της εγκυμοσύνης. Τα Ηνωμένα Έθνη και η the Inter-American Commission on Human Rights έχουν ζητήσει από το κράτος να διασφαλίσει άμεσα την πρόσβαση της Beatriz στη θεραπεία που θα της σώσει τη ζωή. Η ίδια έχει προβεί σε μαγνητοσκοπημένη έκκληση προς τον πρόεδρο.

Είναι ασυγχώητο για τις αρχές του Ελ Σαλβαδόρ να αρνούνται τη σωτήρια θεραπεία στην Beatriz. Κάθε αρμόδιος πρέπει να θυμάται ότι έχει προσωπική ευθύνη –και πιθανώς συνέργεια- για τον ρόλο του στον πόνο και τα βάσανα που η αποτυχία τους να δράσουν επιφέρει.

Δεκάδες γυναίκες και άντρες έχουν ξεκινήσει διαμαρτυρίες μπροστά στο Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας δικαιοσύνη για την Beatriz. Την τελευταία φορά που ήμουν εκεί, κάποιοι/ες φώναζαν ένα δυνατό προειδοποιητικό μήνυμα προς τους δικαστές μέσα. «Η αδιαφορία σκοτώνει και η σιωπή είναι συνενοχή!». Άλλοι/ες στέκονταν με πλακάτ που απλώς ρωτούσαν: «Ποιός θα εγγυηθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα της Beatriz?».

Δύο μήνες μετά το αίτημα να σωθεί η ζωή της και ακόμα δεν γνωρίζουμε την απάντηση στην ερώτηση.

Καλούμε τις αρχές να δράσουν τώρα για τη ζωή της Beatriz.

Κάθε αρμόδιος από τις αρχές και δικαστής που δεν θα κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει την Beatriz ή να προλάβει σοβαρά προβλήματα υγείας διακινδυνεύει να έχει το αίμα της στα χέρια του.

Η υφήλιος παρακολουθεί το Ελ Σαλβαδόρ. Μέρα με τη μέρα αυξάνει η πίεση προς τις αρχές και τους δικαστές για να γίνει το σωστό και να βοηθήσουν μια νέα γυναίκα που θέλει απεγνωσμένα να ζήσει.

* Ερευνήτρια της Διεθνούς Αμνηστία στην Κεντρική Αμερική

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: livewire

Share

Τυνησία: Συνέλαβαν την Αμίνα

Τυνήσια φεμινίστρια που ανέβασε στο ίντερνετ τόπλες φωτογραφίες της σκανδαλίζοντας τους συμπατριώτες της συνελήφθη και αντιμετωπίζει κατηγορίες για «προκλητικές πράξεις».

Η 19χρονη Αμίνα Τάιλερ είναι μέλος της ουκρανικής φεμινιστικής οργάνωσης Femen που χρησιμοποιεί τη γύμνια σε διαμαρτυρίες. Την Κυριακή πήγε στην πόλη Καΐρουάν όπου η αστυνομία εμπόδισε την πραγματοποίηση συνεδρίου της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ αλ-Σαρία θεωρώντας το απειλή για την δημόσια τάξη.

Η Τάιλερ έγραψε με μπογιά «Femen» σε ένα τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρώμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας», φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

Τον Μάρτιο, η Τάιλερ είχε ανεβάσει στο ίντερνετ φωτογραφίες που την έδειχναν τόπλες με τη φράση «Το σώμα μου μού ανήκει» αλλά στη συνέχεια άρχισε να κρύβεται διότι έλαβε απειλές κατά της ζωής της. Η οικογένειά της την έστειλε να ζήσει με συγγενείς έξω από την πρωτεύουσα, όμως δραπέτευσε και άρχισε να κρύβεται σε φίλους.

Τον περασμένο μήνα δήλωσε ότι επιθυμούσε να πραγματοποιήσει μία ακόμη θεαματική διαμαρτυρία προτού αναχωρήσει για τη Γαλλία όπου θα σπουδάσει δημοσιογραφία.

Ο Μοχάμεντ Αλί Αρουί, εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών, περιέγραψε τις πράξεις της Τάιλερ ως «προκλητικές», λέγοντας ότι είναι υπό έρευνα και ενδέχεται να της απαγγελθούν κατηγορίες. Πρόσθεσε ότι κατανοεί την οργισμένη αντίδραση των ντόπιων μόλις αντιλήφθηκαν ποια είναι.

Το υπουργείο απαγόρευσε το ετήσιο συνέδριο της ισλαμιστικής Ανσάρ αλ-Σαρία και έστειλε 11.000 στρατιώτες και αστυνομικούς στην Καϊρουάν για να εμποδίσουν τους σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές της οργάνωσης να μπουν μέσα στην πόλη. Μικρής έκτασης επεισόδια σημειώθηκαν στο κέντρο της Καϊρουάν και πολύ σοβαρότερα _ με εκατοντάδες διαδηλωτές να συγκρούονται με αστυνομικούς _ σε προάστιο της Τύνιδας όπου ένα άτομο σκοτώθηκε.

Σύμφωνα με τον Αρουί, η Τάιλερ κατάφερε να μπει στην Καϊρουάν περνώντας από πολλά σημεία ελέγχου διότι φορούσε μαντίλα και οι αστυνομικοί δεν την αναγνώρισαν.

Πηγή: το Βήμα

 

Περισσότερα

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

Δεν τραβάτε να πνιγείτε με τα βυζιά της Αντζελίνα;

της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου

Η είδηση κατέκλυσε από χτες τις τηλεοράσεις ενώ σήμερα πήραν τη σκυτάλη και οι μισές εφημερίδες της χώρας. Η Αντζελίνα Τζολί είχε μόλις ανακοινώσει, μέσω ενός κειμένου της στους New York Times, την προληπτική μαστεκτομή στην οποία προέβη με σκοπό να ελαχιστοποιήσει τις πιθανότητες να προσβληθεί από καρκίνο του μαστού, ασθένεια από την οποία έχασε τη μητέρα της σε ηλικία 56 χρόνων.

Με ειδική αιματολογική εξέταση γενετικού υλικού διαπίστωσε ότι και η ίδια έχει προδιάθεση, ότι διατρέχει δηλαδή τον κίνδυνο κατά 87% να προσβληθεί  από καρκίνο του μαστού και των ωοθηκών. Με το κείμενό της λοιπόν, με το οποίο απευθυνόταν σε όλες τις γυναίκες του κόσμου, ζητούσε να διευκολυνθεί η πρόσβαση σε εξετάσεις, ενώ επιχειρούσε να πείσει ότι αφενός το χειρουργείο δεν είναι και τόσο φρικτό και αφετέρου το αποτέλεσμα, τα πρόσθετα δηλαδή νέα στήθη της, είναι πανέμορφα.

Ας αφήσουμε κατά μέρους το πώς θα μπορούσε να διστρεβλωθεί το «ηθικό δίδαγμα» του παραδείγματος της προληπτικής ιατρικής σε μια χώρα σαν τη δική μας, όπου οι καισαρικές γίνονται για ψύλλου πήδημα – παρότι είμαι βέβαιη ότι μερίδα χειρουργών θα τρίβει τα χέρια της από χτες.

Και το αφήνω στην άκρη συνειδητά ως ούτε καν δευτερεύον. Γιατί τίποτα, κατά τη γνώμη μου, δεν μπορεί να μπει πλάι στην εικόνα της γυναίκας που μου ήρθε στο μυαλό όταν είδα και το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Τα Νέα, όπου κυριαρχεί η πελώρια φωτογραφία της Αντζελίνα Τζολί ως Λάρα Κροφτ, με αυτό το υπέροχο στήθος να διαγράφεται κάτω από την στενή, μαύρη της μπλούζα και τον τίτλο «Η μάχη της Αντζελίνα».

Ε, λοιπόν, δεν με ενδιαφέρει καθόλου η μάχη της Αντζελίνα. Και δεν με ενδιαφέρει γιατί δεν έχω διαθέσιμο χώρο στο μυαλό μου. Έχει καταληφθεί από την εικόνα που είχαμε δημοσιεύσει πριν λίγους μήνες στο UNFOLLOW 13, όταν με την συνάδελφό μου Έφη Γιαννοπούλου ασχοληθήκαμε με τα αποτελέσματα της «Υγείας της κρίσης». Σε αυτό το ρεπορτάζ, είχαμε δημοσιεύσει μια εικόνα που τράβηξε η Στεφανία Μιζάρα και απεικόνιζε τον προσφάτως χειρουργημένο μαστό μιας γυναίκας αποκλεισμένης από την περίφημη «δημόσια και δωρεάν υγεία». Αποκλεισμένη από την φροντίδα του κράτους το οποίο βάσει Συντάγματος υποτίθεται ότι μεριμνά για την υγεία των πολιτών, υποτίθεται ότι παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας, για την περίθαλψη των απόρων (Σύνταγμα της Ελλάδας, άρθρο 21, παρ. 3).

Μας είχε προβληματίσει πολύ το εάν έπρεπε να δημοσιεύσουμε την εικόνα αυτή. Το είχαμε γράψει κιόλας. Σκεφτόμασταν μήπως είναι πολύ σκληρή, μήπως είναι πολύ επιθετική, μήπως εκληφθεί ως φτηνή πρόκληση. Η εικόνα όμως είναι αληθινή, τραβηγμένη με την άδειά της και μάλλον η πιο χαρακτηριστική μιας άλλης, μεγαλύτερης εικόνας. Αυτής ακριβώς που οδήγησε την γυναίκα της φωτογραφίας στο Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού.

Η γυναίκα αυτή εργαζόταν, είχε ένα κατάστημα στα δυτικά προάστια. Η κρίση της έβαλε λουκέτο. Ενδιαμέσως της διαγνώστηκε καρκίνος. Είχε όμως πάψει να πληρώνει τις ασφαλιστικές της εισφορές στον ΟΑΕΕ (πρώην ΤΕΒΕ) γιατί πολύ απλά: δεν είχε. Έτσι προστέθηκε στους 635.767 ανθρώπους που δεν έχουν ταμείο υγείας (πηγή: ΕΛΣΤΑΤ, Β’ τρίμηνο του 2012).

Με όσα λεφτά κατάφερε τότε να συγκεντρώσει χειρουργήθηκε. Της συνέστησαν να ακολουθήσει χημειοθεραπεία. Δεν είχε χρήματα και έτσι δεν έκανε. Υποτροπίασε. Μόνη της. Στο σπίτι της. Εκεί όπου την βρήκε μια φίλη της πνευμονολόγος και την έστειλε στο Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού να την βοηθήσουν.

Πριν ξεκινήσω να γράφω αυτές τις γραμμές, τηλεφώνησα στον κ. Γιώργο Βήχα, τον γιατρό του Μητροπολιτικού Ιατρείου στο Ελληνικό. Η γυναίκα μοιάζει να τα καταφέρνει, μου είπε. Ξεκίνησα να του εξηγώ με τι αφορμή τον καλώ. Κάτι είχε πάρει το μάτι του αλλά τώρα το σύμπαν του έχει καταληφθεί από δύο νέα περιστατικά. Ένα 14χρονο παιδί με λέμφωμα που έφτασε χθες στο ιατρείο με ανασφάλιστους γονείς και άρα ανασφάλιστο και το ίδιο. Και ένα δεύτερο 8 ετών. Κι αυτό ανασφάλιστο με αγγειονευρωτικό οίδημα. Όταν το παιδί είναι σε κρίση, χρειάζεται να νοσηλευτεί. Έχει χρειαστεί ήδη δύο φορές μέσα στο 2013. Οι γονείς του έχουν κληθεί να πληρώσουν από την τσέπη τους αρκετές φορές μια ένεση που κοστίζει 500 ευρώ. Και δεν τα έχουν.

Από τα δελτία ειδήσεων χτες, αν συγκράτησα καλά τα νούμερα, ενημερώθηκα ότι μόνο ο γενετικός έλεγχος που έκανε η Τζολί ξεκινά από 1.500 ευρώ. Η δε προληπτική μαστεκτομή της σταρ περιελάμβανε ένα πρώτο χειρουργείο για να κρατήσει τη θηλή της, ένα δεύτερο για την μαστεκτομή και ένα τρίτο για την προσθετική.

Δεν τραβάτε να πνιγείτε με τα βυζιά της Αντζελίνα;

Πηγή: unfollow

 

Share

Ανοιχτό συμμετοχικό εργαστήριο στα πλαίσια του Queer Festival στο Εμπρός

“Με τα όλα μας οι εαυτοί μας, Eαυτοί μας με
τα όλα μας”: Ανοιχτό Συμμετοχικό Εργαστήριο
για την Εκπαίδευση, τη διαφορετικότητα, το
φύλο (gender), τη σεξουαλικότητα // Open
workshop on education, difference, gender
and sexuality

Ο καθένας μας είναι διαφορετικός και ξεχωριστός. Δεν υπάρχει κανένας σαν εσένα.

Πως μπρούμε να έχουμε μια κοινωνία που δέχεται τη δική μας διαφορετικότητα αν δεν δεχόμαστε εμείς τη διαφορετικότητα του άλλου; Μπορεί εσύ να νιώθεις διαφορετικός στο τι φοράς, πως μοιάζεις, τι νιώθεις, πως σκέφτεσαι, πως λειτουργείς, τι θέλεις και τι πιστεύεις.

Πώς όμως μπορούμε να έχουμε μια κοινωνία που αγκαλιάζει “τη διαφορετικότητα” (το δικαίωμα κανείς να είναι ο εαυτός του) αν δε μας το μαθαίνει η κοινωνία αυτό, ξεκινώντας από τα πρώτα μας “σχολεία” και συνεχίζοντας στο σχολείο που είναι η ζωή; Τι λένε σήμερα “τα σχολεία” για τη διαφορετικότητα, και τι ΔΕΝ λένε (στην Ελλάδα και αλλού); Τι κάνουν για τη διαφορετικότητα, τι ΔΕΝ κάνουν; Ποια τα προβλήματα που εντομίζουμε και ποιες είναι οι συνέπειές τους;

Σε καλούμε να συμμετάσχεις σε μια ευήμερη ανοιχτή ομάδα όπου μοιραζόμαστε σκέψεις και βιώματα για το πως ζούμε (ή όχι) τη διαφορετικότητά μας, ξεκινώντας από τη διαφορετικότητα του φύλου (gender) και της σεξουαλικότητας, και φτάνοντας εκεί που αγκαλιάζει το βίωμα του καθενός μας και τη δυνατότητα να είμαστε “διαφορετικοί”, να είμαστε…οι εαυτοί μας.

Στα πλαίσια αυτού, θα προτείνουμε μαζί ιδέες και τρόπους ζωής για το πως ο καθένας μας μπορεί να συμβάλλει στο να είναι η κοινωνία γύρω μας ένα “σχολείο για τη διαφορετικότητα”.

Πιλοτικό εργαστήριο στο ΕΜΠΡΟΣ (στο πρόγραμμα δράσεων του 4day stand Queer Festival), που ευχόμαστε να συνεχίσει σε βάθους χρόνου.

Ανοιχτό σε όλες τις ηλικίες, φύλα, επαγγέλματα, φυλές, θρησκείες, σεξουαλικότητες κτλ

Παρακαλούμε στείλτε για να δηλώσετε συμμετοχή στο cpt012@gmail.com με 2-4 προτάσεις για το γιατί θέλετε να συμμετάσχετε στο εργαστήριο. Όλοι θα είναι δεκτοί στο εργαστήριο. Οι απαντήσεις αυτές δεν είναι για να γίνει επιλογή, αλλά για να γνωριστούμε.

Μπορείτε να έρθετε και χωρίς το μέηλ στο εργαστήριο αλλά μας βοηθά στην οργάνωση να έχουμε την απάντησή σας μέχρι την Παρασκευή 10 Μάη στις 8μμ.

Το εργαστήριο αυτό είναι ανοιχτό στη διαφορετικότητα της γλώσσας. Στείλτε μας αν δε μιλάτε ελληνικά και θα θέλατε να συμμετάσχετε στο εργαστήριο, και τη γλώσσα στην οποία θα θέλατε να μιλήσετε.

Αναμένωντας να σε γνωρίσουμε!

Οργάνωση-Συντονισμός: Χριστίνα Θωμοπούλου

Το εργαστήρι είναι προγραμματισμένο για το Σάββατο 11/5, 11.00-14.00

 

Share

8-11 Μαΐου Queer Festival στο Εμπρός! Όλο το πρόγραμμα

Οι συζητήσεις που κάναμε για την έννοια του queer ξεκινούσαν συνήθως από τη σεξουαλικότητα, και προσπαθούσαν να προσδιορίσουν το πολιτικό στις έμφυλες πρακτικές.

Με την λέξη queer συνήθως αντιλαμβανόμαστε ομάδες που συνδέονται με σεξουαλικές συμπεριφορές που αποκλίνουν απο το “κανονικό”, όπως οι ομοφυλόφιλ@, οι αμφιφυλόφιλ@,  οι διεμφυλικ@,  και οι παρενδυτικ@.

Καταλάβαμε οτι η έννοια του queer ξεπερνάει την συνδεσή της με την σεξουαλικότητα, καθώς σχετίζεται με επιθυμίες που υπερβαίνουν τα όρια της κυρίαρχης αφήγησης και της “ορθής” συμπεριφοράς. Η επιθυμία δεν συνιστά μιά ελεύθερη φυσική παραγωγή: είναι διαμεσολαβημένη άρα υπόκειται σε έλεγχο, συχνά είναι αντικείμενο καταστολής, εκφράζει κι αναπαράγει ακριβώς αυτήν την εξουσία που την καταστέλλει.

Οπότε κάτω απο ποιές συνθήκες “γινόμαστε” queer και τι αντίκτυπο έχει;

Πώς παρεισφρύουν πατριαρχικές δομές μέσα στην πολιτική σκέψη και δράση ομάδων που στόχος τους είναι η κατάλυση των κάθετων δομών εξουσίας; Μπορούμε να διαμορφώσουμε την πολιτική σκέψη και δράση μέσα απο την εμπειρία των queer πρακτικών και αφηγήσεων;

Στην Αθήνα αλλά και σε ολόκληρη την Ελλάδα, βιώνουμε καθημερινά την κανονικοποίηση της βίας, τον εκθειασμό του αυταρχισμού και του αποκλεισμού, την πλήρη αναβίωση πρακτικών και λόγων της πατριαρχίας, τον άκρατο ρατσισμό απέναντι σε οποιονδήποτε άνθρωπο έχει ξεφύγει από την ηθική της σεξουαλικής, θρησκευτικής, φυλετικής, οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής κανονικοποίησης.

Ανοίγουμε τον χώρο του ΕΜΠΡΟΣ στις ατομικές και ομαδικές “queer” προσπάθειες που συμβαίνουν στην Αθήνα. Στα διαφορετικά ρεύματα σκέψης και δράσης που προχωρούν πέρα από ομοκανονικότητες και ετεροκανονικότητες και κάνουμε ένα ζωντανό διάλογο.

 

ΤΕΤΑΡΤΗ

15:00-18:00     Workshop: ο κύκλος της αλλαγής,

Σταυρούλα Παπαδόδημα Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια. Όλοι έχουμε κάνει κατά καιρούς αλλαγές στη ζωή μας περνώντας από διάφορες φάσεις,άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι. Σε αυτό το workshop δουλεύοντας ομαδικά θα δούμε μαζί τα στάδια της Αλλαγής και πώς μπορούμε να πετύχουμε τις αλλαγές που εμείς επιθυμούμε.

19:00-21:00     Αρχιτεκτονική, χώρος, φύλο, σεξουαλικότητα, queer, παρουσία

πειραματικό πάνελ-συζήτηση: Φοίβος Καλλίτσης – Αρχιτέκτονας, Nova Melancholia (Βασίλης Νούλας & Βίκη Κυριακοπούλου) – Σκηνοθέτες, Andrea Gilbert – Κριτικός Τέχνης, Επιμελήτρια εκθέσεων/Οργανώτρια του Athens PRIDE, Γεωργία Σολδάτου  – Αρχιτέκτονας, Κώστας Πλέσσας – Εικαστικός, Χριστίνα Θωμοπούλου – Εικαστικός

Εις μνήμην του Γιώργου Μαρνελάκη

21:00-21:30     Queers – Αδερφές – Πούστηδες– Λεσβίες – Ανώμαλοι – Γκέι – Ομοφυλόφιλες.                

Οι λέξεις που φοράμε και τι λένε για μας, παρουσίαση Λύο Καλοβυρνάς. Οι λέξεις δεν περιγράφουν πραγματικότητες μόνο· τις (συν)δημιουργούν. Μια κουβέντα με τον Λύο Καλοβυρνά για τις λέξεις που φοράμε, που μας φοράνε, που  θα θέλαμε να φορέσουμε ή να βγάλουμε από πάνω μας.

21:30-22:00   Re-naissance, Trauma-naissance (απόπειρα pieta’),

performative παρουσίαση απο το σχήμα Bodarch (Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου) «…όταν ο Πλάτωνας, σε συμφωνία με τις ανατολικές παραδόσεις, λέει πως ο έρωτας δέν είναι τίποτε άλλο παρά η έλξη που δοκιμάζουν μεταξύ τους δύο μέρη που είχαν υποστεί έναν διαχωρισμό, αφού πρώτα, άλλωτε ήταν ενωμένα, δέν κάνει τίποτε άλλο απο το να περιγράφει, μ’ένα σχήμα θαυμαστής ποιητικής ομορφιάς, την πιό μεγαλεπήβολη απόπειρα υπερνίκησης του τραύματος της γέννησης μέσω του αληθινά «πλατωνικού» έρωτα, του έρωτα του παιδιού για την μητέρα» Otto Rank από το βιβλίο Ο μύθος του ανδρογύνου του Jean Libis. Σύλληψη-ερμηνεία Bodarch (Πέτρος Πέτρου, Στέλλα Χατζηπαναγιώτου).

22:30-23:40   The Ballad of Genesis and Lady Jay (2011), προβολή ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία Marie Losier.

23:45-01:15   Gendernauts (1999), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Monika Treut.

 

ΠΕΜΠΤΗ

17:00-20:00   Workshop: “πολλαπλες αντανακλασεις”,

θεατρικό παιχνίδι, Δέσποινα  Μαραγκουδάκη, ηθοποιός- εμψυχώτρια θεατρικού παιχνιδιού. Αντικείμενα και ρούχα που ορίζουν «ποιός είμαι;». Λέξεις και φράσεις που ξεκαθαρίζουν «ποιός είσαι». Ένα θεατρικο παιχνίδι ενηλίκων για την αναζήτηση του φαίνεσθαι και του είναι.

18:00-19:00    Διασυρμός γυναικών θετικών στον HIV, παρουσίαση Μαριανέλλα Κλώκα Βήματα προς την κατάργηση της υγειονομικής διάταξης 39α”.

19:00-22:00   Workshop: BALLERINAS ή αλλιώς H Tέχνη του να μην Παίρνεις τον Εαυτό σου στα Σοβαρά,

απο τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Ευριπίδη Λασκαρίδη (σε χώρο κοντά στο θέατρο Εμπρός, που θα ανακοινωθεί προσεχώς).  Στο workshop θα εξερευνηθούν μερικοί από τους τρόπους με τους οποίους η μεταμόρφωση και η γελοιότητα μπορεί να χρησιμοποιηθούν σαν δημιουργικά θεατρικά εργαλεία για το χτίσιμο μίας περσόνας.

19:30-20:00     «pAsoumi»,

σύλληψη-ερμηνεία Λία Γιαννάκου από το προσωπικό της έργο «pAsoumi» θα μιλήσει για «τους 13 αστερισμούς του Ναζκ». Είσοδος κεφάτη και καρδιά ανάλαφρη.

20:00-21:00     Περί Ζώων (Ελφρίντε Γιέλινεκ), σκηνοθεσία Ευγενία Τζιρτζιλάκη

Aνάγνωση του πρώτου μέρους του θεατρικού έργου της Ελφρίντε Γιέλινεκ σε ομαδική μετάφραση Μαρίας Ρούσσου, Λίνας Φιλοπούλου και Ευγενίας Τζιρτζιλάκη. Το έργο θίγει τα θέματα της ερωτικής αγάπης,της πορνείας, του τράφικινγκ και της θρησκείας. Τα θέματα αυτά που εμφανίζονται με αυτή τη σειρά, κλιμακώνουν τη βία και την εξουσία πάνω στη γυναίκα ώς ψυχισμό και σώμα, εκθέτοντας τη βία αυτή ώς στοιχείο δεμένο με την κουλτούρα μας, με την κατανόησή μας του κόσμου, την κοινωνία και την θρησκεία μας. Ερμηνεύουν οι: Ερμιόνη Δόβα, Ελένη Οικονόμου, Κώστας Κοράκης, Νίκος Γιαβρόπουλος.

21:00-21:30     Το ακατανόμαστο φύλο,

Αποστόλης Αρτινός. Μέσα από αναφορές στη ψυχαναλυτική και τη σύγχρονη μεταφεμινιστική σκέψη, το «θηλυκό» και γκέι «φύλο». Ένα φύλο που εξαντλείται στην αποφατικότητά του, στην αδυνατότητα της ονοματοδοσίας του. Ο Αποστόλης Αρτινός είναι συγγραφέας και επιμελητής εκθέσεων σύγχρονης τέχνης.

22:00-22:30     Πλεϊμπακ,

σύλληψη-ερμηνεία Pierre Magendi. Μια μελέτη-σόλο που εξερευνά την αλήθεια των συναισθημάτων και την προσποίηση της καλλιτεχνικής επικοινωνίας μέσω του καραοκέ και του πλεϊμπακ.

22:30-23:00   Α-Δελφικές Εορτές,

Kώστας Τσιούκας-Ντόρα Οικονόμου. Μιά αδελφοποίηση μεταξύ Σύδνευ και Αθήνας, με τον Κώστα Τσιούκα χορευτή χορογράφο κάτοικο Αθήνας, και την Ντόροθυ Οικονόμου, γλωσσολόγο κάτοικο Σύδνευ. Μιά λίστα με queer καταστάσεις και πρόσωπα με 70s μουσική.

23:30-0:45     Die Bettwurst (1971), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Rosa Von Praunheim.

01:00-02:00   The Raspberry Reich (2004), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Bruce LaBruce.

 

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 

17:00-18:30    Queer Αισθητική: Διάφωνα ΑΠΕΝΑΝΤΙ,

πάνελ συζήτησης με τη Νίνα Ράπη, θεατρική συγγραφέα και  τον Γιώργο Σαμπατακάκη, Επίκουρο Καθηγητή, Πανεπιστήμιο Πατρών. Συντονισμός συζήτησης: Caroline May, εικαστικός.Παρουσίαση/συζήτηση για την queer αισθητική στο θέατρο και αλλού – θεωρητικά, πρακτικά, δυνητικά. “Το Queer δεν προσδιορίζει μια θετικότητα, αλλά μια τοποθέτηση απέναντι σε οτιδήποτε κανονιστικό.” David Halperin

18:30-20:00    Workshop LGBTQ κοινότητα & Ορολογίες, ομάδα Art-act.

20:00-20:30     A queer history of computing,

Ηλίας Μαρμαράς. Μιά απόπειρα να γίνουν ορατές εκείνες οι πλευρές της ιστορίας που συχνά ξεχνιούνται ή σβήνονται και μιά κριτική στην πεποίθηση που θέλει  την τεχνική και τη σεξουαλικότητα διαχωρισμένες.

20:30-21:00     Ψάχνοντας τις διαφορές, βρίσκοντας τις ομοιότητες.

Με αφορμή τις δράσεις της Χρύσας Τσαμπάζη, και ιδιαίτερα την περφόρμανς 20 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΛΕΣΒΙΑ. ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΟΠΕΡΑ στην οποία συμμετείχε, ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας θα προσπαθήσει να μετατοπίσει τα κέντρα βάρους από τη διαφορά στην ομοιότητα, και από το σύνολο στο άτομο. Ή και αντίστροφα. Σύλληψη-ερμηνεία Αλέξιος Παπαζαχαρίας

21:30-22:00     Actual wording,

ομάδα χορού Carnation. To Actual wording είναι το αποτέλεσμα της έρευνας της ομάδας χορού Carnation, η οποία αφορά στην άμεση μετάφραση του ήχου σε κίνηση και του αντιληπτικού αποτελέσματος που αυτή παράγει, κάτω από μια πολύ συγκεκριμένη συνθήκη: οι θεατές δεν έρχονται σε επαφή με τον ήχο, σε αντίθεση με τις χορεύτριες, διαμέσω ενός δέκτη και ακουστικών, λαμβάνουν από έναν πομπό κοινό ηχητικό σήμα.

22:00-22:30     Adieu. Επικήδειος για τον Emmanuel Lévinas,

ομάδα Nova Melancholia (σκηνοθεσία Βασίλης Νούλας, ερμηνία Βίκυ Κυριακουλάκου). Performance πάνω στο κείμενο του Ζάκ Ντεριντά.

22:30-23:00     Ματωμένες καρδιές

Υπάρχει η αγάπη για όλες τις ματωμένες καρδιές, ακόμα και σε μιά Κυψέλη. Ένα μελόδραμα απο την Βίκυ Κυριακουλάκου και τον Κώστα Τσιούκα.

23:00-23:30    BANANA SPLIT

Ο Ευριπίδης Λασκαρίδης θα παρουσιάσει στη σκηνή του ΕΜΠΡΟΣ, δείγμα της νέας του δουλειάς με τίτλο BANANA SPLIT. Αντλώντας από την μεταμόρφωση και τη γελοιότητα -δύο από τα βασικότερα χαρακτηριστικά του Queer Performance- θα διασκεδάσει το κοινό δοκιμάζοντας να κατοικήσει ένα τελείως ξένο σώμα για 20′ λεπτά. Στο τέλος της Performance θα ενταχθεί η έναρξη της προβολής του ντοκιμαντέρ της Mary Jordan, Jack Smith and the Destruction of Atlantis, μέσα από το οποίο μπορεί κανείς να γνωρίσει τον πατέρα του Queer Performance. Ο Τζακ Σμιθ ασυμβίβαστος και αντιεμπορικός είναι λιγότερο γνωστός αλλά είναι ο άνθρωπος που επηρέασε βαθιά τον Andy Warhol, την Laurie Anderson, τον Robert Wilson και πολλούς άλλους. Σύλληψη – ερμηνεία: Ευριπίδης Λασκαρίδης, κοστούμι: Άγγελος Μέντης, μουσική: Γιώργος Πούλιος

23:30-1:05     Jack Smith and the Destruction of Atlantis (2006), προβολή ντοκιμαντέρ, σκηνοθεσία Mary Jordan.

01:15-02:00    Flaming Creatures (1963), προβολή ταινίας, σκηνοθεσία Jack Smith.

 

‘Ολη την ημέρα: Βιβλία και κείμενα ανταλλαγής για το φύλο και τη σεξουαλικότητα.

 

ΣΑΒΒΑΤΟ                 

11:00-14:00     WORKSHOP Εκπαίδευση, φύλο  και σεξουαλικότητα.   

14:00-16:00     WORKSHOP Νέες μορφές οικογένειας.

Δημιουργία παραμυθιών για την ποικιλομορφία της γονεϊκότητας, από τις RAINBOW FAMILIES.

18:00-19:00     Να γράφεις, να γράφεσαι και η έκδοσή σου

(αφήγηση) Μαρία Σαρρή. Για πολλούς πολιτισμούς η πιό προσφιλής επιφάνεια για τις εγγραφές της εξουσίας είναι το γυναικείο κορμί. Καλυμμένο ή τελείως γυμνό πάντα λειτουργούσε ως ένα ζωντανό κείμενο προβολής των ιδεών για το κάλλος και τα ήθη όπως γίνονται αντιληπτά απο τα πατριαρχικά συστήματα. Οι γυναίκες πάντα υπήρξαν το χαρτί ή ο καμβάς και μόνο πρόσφατα έγινε ξεκάθαρο οτι έχουν το ρόλο του δημιουργού, δηλαδή του ενεργητικού, του γραφέα. Μια αφήγηση για την γραφή μέσα απο παραδείγματα εξιστορήσεις και εικόνες.

19:00-19:30     Η ποντιακότητα ως queering,

(παρουσίαση) Άκης Γαβριηλίδης. Στην παρουσίαση, θα εξεταστεί κατά πόσον η έννοια του queering, δηλαδή της υπονόμευσης ή αποσταθεροποίησης των μονοσήμαντων εντάξεων, μπορεί από το πεδίο των σεξουαλικών ταυτοτήτων να επεκταθεί και σε εκείνο των εθν(οτ)ικών.

19:30-21:00     “Σεξουαλική εργασία, φύλο και μετανάστευση”, πάνελ με τις Πάολα Ρεβενιώτη, Λιόπη Αμπατζή, Νέλλη Καμπούρη. Μια συζήτηση γύρω από τη σχέση της σεξουαλικής εργασίας με τη μετανάστευση και το φύλο. Μια προσπάθεια να σκεφτούμε την πορνεία με όρους εργασίας και όχι trafficking ή εξαναγκασμού. Η συζήτηση περιλαμβάνει προβολή του βίντεο “Ανδρική Πορνεία στην Ελλάδα’ από The PaolaProject.

21:00-22:00     Μαμά 2U και Public Idiot,

Performance, Ομάδα Αμάλγαμα. Προβολή αποσπασμάτων και συζήτηση για την έμφυλη-γυναικεία ταυτότητα στην ελληνική πραγματικότητα. Με τα έργα Μαμά 2U και Public Idiot η ομάδα Αμάλγαμα διερευνεί δημιουργικά τις θεωρίες της κοινωνικής κατασκευής του φύλου και της επιτελεστικής υλοποίησης αυτού. Στο έργο Μαμά 2U ο κύριος άξονας επιρροής είναι οι αναλύσεις της Τζούντιθ Μπάτλερ, όπου η έννοια του φύλου θεωρητικοποιείται ως παραστασιακή επιτέλεση, δηλαδή ως ένα κοινωνικό δράμα που αποκρυσταλλώνεται στο χρόνο, μέσω της επιτελεστικής επανάληψης (performative reiteration) σωματικών πρακτικών. Στο έργο Public Idiot παρουσιάζονται μορφές έμφυλων γυναικείων ταυτότητων  στον «δημόσιο» και τον «ιδιωτικό» χώρο.. Αρκετά συχνά στο έργο, οι ιδιωτικές ενέργειες λαμβάνουν χώρα σε δημόσιους χώρους με αποτέλεσμα οι «νομιμοποιημένες» μορφές της δημόσιας παρουσίας της ελληνίδας γυναίκας να αποκτούν ένα «άλογο» χαρακτήρα και να παραπαίουν  ανάμεσα στο γελοίο και στο ανοίκειο.

22:00-23:00     Ρεσιτάλ, (performance) Magendie Pierre+ group.

Το ρεσιτάλ είναι ένα είδος παράστασης όπου ένας αναγνωρισμένος καλλιτέχνης επιστρέφει στα έργα που υπήρχαν σταθμοί της καριέρας του μέσω μιάς ελεύθερης σύνθεσης όπου εναλλάσσονται στιγμές βιρτουόζικης εκτέλεσης και εξομολόγησης προς το κοινό. Αυτό το Ρεσιτάλ παίζει με τους κώδικες και τους κανόνες ένος τέτοιου σόου και χρησημοποιεί μία παράλογη αφήγηση που συνδέει σκηνές άσχετες μεταξύ τους ώστε να πλάσει έναν καινούριο κόσμο, μια καινούρια πραγματικότητα.

23:00-23:30     ΤΕΟ Drag Show.      

23:30                Bella Fuzz (live μουσική) και μετά ΠΑΡΤΥ!

 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ

-The Ballad of Genesis and Lady Jaye, (2011) σκηνοθεσία Marie Losier

-Jack Smith and the Destruction of Atlantis, (2006) σκηνοθεσία Mary Jordan

-Born in Flames (1964) σκηνοθεσία Lizzie Borden

-The Raspberry Reich (2004) σκηνοθεσία Bruce LaBruce

-Flaming Creatures (1963) σκηνοθεσία Jack Smith

-Gendernauts (1999) σκηνοθεσία Monika Treut

 

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Αντωνάκης Χριστοδούλου, Φωτεινή Παπαχατζή, Δημήτρης Χαλάτσης, Ντόρα Οικονόμου, Λίλη Ζιούβα, Βασιλεία Στυλιανίδου, Μάγια Μπόντζου.

 

Εγκατάσταση video και Υλικού έρευνας περί Αρρενωπότητας από την ομάδα qv zine.

Αρχειακό Υλικό, εκπλήξεις κι άλλα δώρα για όλα τα παιδιά.

 

Περισσότερα: εδώ και εδώ

 

Share

Ζητήματα γυναικείας καρδιάς!

της Ελένης Καρασαββίδου

Αν πιστεύουμε ότι η επιστήμη, και μάλιστα η ιατρική που στηρίζεται στην «ουδέτερη» φυσιολογία του ανθρώπινου σώματος, είναι αποκαθαρμένη από σεξισμό ας το ξανασκεφτούμε! Όμοια με ό,τι συνέβαινε στην αντιμετώπιση του παιδιού για αιώνες, που αντιμετωπιζόταν ως μινιατούρα ενηλίκου, πρωτοπόρες έρευνες (από εκείνες που προχωρούν με συγκρούσεις την επιστήμη μπροστά) επισημαίνουν ότι η γυναίκα (η γυναικεία καρδιά πιο συγκεκριμένα) αντιμετωπίζεται επίσης ως μινιατούρα του άνδρα. «Οι γυναίκες έχουν πληρώσει πανάκριβο τίμημα από το γεγονός ότι η ιατρική κοινότητα δεν γνώριζε τις διαφορές φύλου σε σχέση με τις καρδιοπάθειες», όπως η Bairey Merz, υπεύθυνη του κέντρου Καρδιολογικών Ερευνών στο περίφημο Cedars Sinai.

Πράγματι, σε αντίθεση με το ευρέως διαδεδομένο στερεότυπο, η καρδιοπάθεια σκοτώνει περισσότερες γυναίκες όλων μάλιστα των ηλικιών από όσες όλες οι μορφές καρκίνου μαζί. Περισσότερες από πεντακόσιες χιλιάδες γυναίκες πεθαίνουν μόνο στις ΗΠΑ από καρδιακό επεισόδιο κάθε χρόνο και πολλές από αυτές δεν είχαν ιδέα ότι έπασχαν από καρδιά. Το συντριπτικό αυτό ποσοστό θα ήταν δύσκολο να επιτευχθεί εάν δεν υπήρχαν (ανάμεσα σε αρκετούς άλλους) δυο κυρίως παράγοντες:

Οι μεταβολές στον τρόπο ζωής που συμπεριλαμβάνουν το άγχος το οποίο δημιουργεί ένας κόσμος στον οποίο το άτομο είναι ξεκρέμαστο, αλλά και η μίμηση λάθος προτύπων καθημερινής, καταναλωτικής, διαβίωσης από το άτομο αυτό. Σε ό,τι αφορά όμως τις γυναίκες και ένας τρίτος, κρυφός και καταλυτικός, παράγοντας προστίθεται:

Η αρνητική στερεοτυπία και η συνεπαγόμενη υποτίμηση στη φωνή της γυναίκας ασθενούς. Άπειρα «Γιατρέ -ή φίλε/η- έχω δύσπνοια» ή «γιατρέ νιώθω πόνους» αντιμετωπίστηκαν ως συμπτώματα γυναικείας φαντασιοπληξίας, ή κατάθλιψης, (από επιστήμονες που έβλεπαν, με προσοχή και καλή προαίρεση συνήθως, τις γνωστές -προσαρμοσμένες στο άλλο φύλο- εξετάσεις) ή ό,τι κάθε πιθανός απίθανος (πιθανή κι απίθανη) σκεφτεί.

«Γνωρίζουμε τα πολύ τελευταία χρόνια ότι η γυναικεία καρδιά διαφέρει στη φυσιολογία της από την ανδρική, κι ότι άνδρες και γυναίκες μπορούν να αναπτύξουν διαφορετικές μορφές ασθενειών. Οι γυναίκες, τις περισσότερες φορές, έχουν τις κύριες αρτηρίες τους καθαρές από αθυρωματικές πλάκες -σε αντίθεση με το μοτίβο που συναντάμε στους άνδρες, αλλά ότι τα μικρότερα στεφανιαία αγγεία παύουν να συστέλλονται και να διαστέλλονται σωστά. Καλούμε αυτήν την κατάσταση ως μικροαγγειακή στεφανιαία δυσλειτουργία», τονίζει η υπεύθυνη της ερευνητικής ομάδας του Cedars Sinai.

Αντί για τις μάζες λιπαρών πλακών που οι άνδρες αναπτύσσουν, οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν λεπτότατη φέτα πλάκας επάνω στον τοίχο της αρτηρίας, κάτι που είναι αόρατο στο παραδοσιακό αγγειογράφημα. Για τον λόγο αυτόν οι πρωτοπόροι της έρευνας εργάζονται για την ανάπτυξη νέων διαγνωστικών εργαλείων, ώστε να μπορούν με ακρίβεια να ανιχνεύσουν μικρές αρτηρίες σε δυσλειτουργία.  Υπάρχουν γυναίκες, όπως προσθέτει η Bairey Merz, που πηγαίνουν σε διάφορους γιατρούς για χρόνια και ποτέ δεν έχουν διαγνωστεί σωστά. Πρόκειται για πεπειραμένους καρδιολόγους, που όμως δεν έχουν εκπαιδευτεί σε σχέση με τις διαφορές φύλου στην καρδιά.

«Η κατάσταση αυτή έχει μετατρέψει αυτό που κάποτε θεωρούνταν ως ανδρική ασθένεια σε γυναικεία επιδημία», όπως η Barbra Streisand, βασική χρηματοδότης (πιθανότατα στη μνήμη του πατέρα της που πέθανε από καρδιά όταν η ίδια ήταν ενός έτους) του κέντρου στο Cedar Sinai, επισημαίνει:

 

YouTube Preview Image

 

Αυτή η έρευνα που δεν έχει κλείσει ακόμη 17 χρόνια έχει βοηθήσει και την υγεία ανδρών με καρδιοπάθεια, αφού έχουν ανακαλύψει ότι τα γυναικεία βλαστικά κύτταρα είναι ικανότερα στην εύρεση των περιοχών της καρδιάς που χρήζουν επιδιόρθωση μετά από μια καρδιακή προσβολή, παρέχοντας καλύτερες προοπτικές στην αναγεννητική διαδικασία. Όπως οι επιστήμονες επισημαίνουν με χιούμορ, ούτε στα ανδρικά βλαστικά κύτταρα αρέσει να δέχονται οδηγίες! Παρόλα αυτά το ζήτημα δεν είναι αστείο! Όπως τονίζεται πρέπει να ασχοληθούμε με τα ζητήματα της (έτσι κι αλλιώς συκοφαντημένης) γυναικείας καρδιάς ώστε να μην θρηνούμε μάνες, κόρες, φίλες, συνεργάτριες, που φεύγουν γιατί η φωνή τους ως ασθενών πρέπει να περάσει από αξιολογικούς διαύλους αιώνων οι οποίοι τις υποτιμούν, και οι οποίοι, λιγάκι πιο πολύπλοκα καλυμμένοι, εξακολουθούν να λειτουργούν…

 

Share

Σουηδία: Πρακτορείο μοντέλων επιχειρούσε να στρατολογήσει κορίτσια που νοσηλεύονταν για νευρική ανορεξία

Ένα πρακτορείο μοντέλων στη Στοκχόλμη αναζητούσε επίδοξα μανεκέν έξω από ένα κέντρο θεραπείας για άτομα που πάσχουν από νευρική ανορεξία, όπως κατήγγειλε σήμερα η διευθύντρια του νοσοκομείου αυτού.

“Βρίσκονταν έξω από το κτίριο και περίμεναν τις νεαρές κοπέλες που έβγαιναν για περίπατο”, εξήγησε η διευθύντρια του δημόσιου νοσοκομείου, Άννα-Μαρία αφ Σάντεμπεργκ, μιλώντας στο σουηδικό ειδησεογραφικό πρακτορείο TT.

Η διευθύντρια δεν έδωσε στη δημοσιότητα το όνομα του πρακτορείου. Οι “κυνηγοί κεφαλών” φαίνεται ότι γνώριζαν άριστα τα κατατόπια και δεν είχαν κανένα ηθικό φραγμό, κατήγγειλε το νοσοκομείο. “Μία από τις κοπέλες με την οποία ήρθαν σε επαφή ήταν τόσο αδύνατη που αναγκαζόταν να μετακινείται με αναπηρικό αμαξίδιο”, υποστήριξε η Σάντεμπεργκ.

Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν πριν από πολλούς μήνες και το νοσοκομείο άλλαξε έκτοτε το ωρολόγιο πρόγραμμά του.

Ο διευθυντής του πρακτορείου Elite Model Management της Στοκχόλμης, Φρέντο Καζέμι, κατήγγειλε επίσης τις μεθόδους αυτές. “Είναι απεχθές και αντίκειται σε κάθε έννοια ηθικής. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποιο μεγάλο, σοβαρό πρακτορείο, που να δουλεύει κατ’ αυτόν τον τρόπο”, διαβεβαίωσε.

Το Κέντρο της Στοκχόλμης για τις Διατροφικές Διαταραχές είναι το μεγαλύτερο του είδους του στη Σουηδία. Φιλοξενεί 1.700 ασθενείς, κυρίως νεαρά κορίτσια αλλά και πολλά αγόρια και ενηλίκους. Ορισμένοι από τους ασθενείς νοσηλεύονται ενώ άλλοι προσέρχονται μόνο στα εξωτερικά ιατρεία κατά τη διάρκεια της ημέρας.

Πηγή: Left.gr

 

Share

Αρκετά με το κήρυγμα για τον αποκλειστικό θηλασμό!

Αρκετά με το κήρυγμα για τον αποκλειστικό θηλασμό! Η αυτοδιάθεση του κορμιού μας αποτελεί φεμινιστική κατάκτηση.

της Μαρίας Αρβανίτη Σωτηροπούλου

Η εγκυμοσύνη και ο τοκετός παραμένουν αποκλειστικά γυναικείο προνόμιο. Και αν και είναι μια φυσιολογική διαδικασία πάντα περιέχει κινδύνους τόσο για τη μάνα, όσο και για το παιδί, ειδικά τώρα που η μέση ηλικία τεκνοποίησης των γυναικών ανέβηκε λόγω των σπουδών και του κυνηγιού της καριέρας. Η διαδικασία του τοκετού επιτέλους έγινε ανώδυνη, χάρη στην Eπισκληρίδιο αναισθησία, αν και παρατηρείται μια αυξημένη τάση για Καισαρικές.

Αρκετοί αγνοούν πόσο πρόσφατη κατάκτηση είναι ο ανώδυνος τοκετός. Στη δική μας γενιά η καθιερωμένη πεποίθηση ήταν ότι μόνο με πόνους γεννιέται σωστά το παιδί και οι πρακτικές μιας ανώδυνης γέννας καθυστέρησαν πολύ να εφαρμοσθούν. Άλλωστε και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του κορμιού μας δεν είναι παρά η κατάκτηση του φεμινισμού της δικής μου γενιάς καρπός των αγώνων των μανάδων μας. Μέχρι τότε ήταν αυτονόητο ότι ο άνδρας αποφάσιζε και επέβαλε τον αριθμό των παιδιών, που θα γεννούσε η γυναίκα του.

Γέννησα φυσιολογικά μετά το 1973 τέσσερα παιδιά και μόνο στο τελευταίο (1979) απόλαυσα τη διαδικασία του τοκετού χάρη σε φίλο μαιευτήρα, που είχε μόλις επιστρέψει από την Αγγλία με τη γνώσης της Επισκληριδίου. Αν και είμαι πολύ ανθεκτική στον πόνο στον πρώτο τοκετό σκεπτόμουν “Τι ήθελα και το έκανα;” στο δεύτερο “Αφού το ήξερα γιατί το ξανάκανα;” και στο τρίτο που χρειάστηκε μετασχηματισμό, επειδή ερχόταν εγκάρσια, προτιμούσα να πεθάνω παρά να συνεχισθεί η διαδικασία. Παρ’ όλη την ταλαιπωρία, τότε οι μαιευτήρες παρά την ταλαιπωρία των γυναικών δεν προχωρούσαν τόσο εύκολα στην Καισαρική, επειδή οι επίτοκες ήταν νεότερες και υπήρχε πάντα το ενδεχόμενο να θέλουν ν’ αποκτήσουν περισσότερα παιδιά. Σήμερα που οι περισσότερες γυναίκες τεκνοποιούν μετά τα 30, και με την τραγική οικονομική συγκυρία, τα δυο παιδιά θεωρούνται αρκετά και η Καισαρική η ασφαλέστερη -για γιατρό, μάνα και νεογνό- επιλογή. Επειδή οι περισσότεροι μαιευτήρες είναι άνδρες συχνά δεν κατανοούν τα προβλήματα της μητέρας, αν και παραδόξως οι γυναίκες που παλιότερα εμπιστευόντουσαν τις μαίες, τώρα προτιμούν άνδρες μαιευτήρες.

Η Ιατρική τόσο στη Μαιευτική, όσο και στην Παιδιατρική πράξη δίνει αμερικανόφερτες προσταγές, που ακολουθούν κύκλους σαν τη μόδα.

Εκείνη την εποχή η Ιατρική προπαγάνδιζε με φανατισμό το μπιμπερό με εξανθρωποποιημένο γάλα και τα ασφαλή πλήρη γεύματα σε βαζάκια, από τον 6ο μήνα. Σήμερα απαιτεί με την ίδια εμμονή αποκλειστικό θηλασμό μέχρι τον 6ο μήνα.

Οι επιταγές της δυστυχώς δεν έχουν σαν αφετηρία τις ανάγκες της μάνας ή του παιδιού, όπως προπαγανδίζεται, αλλά τις ενοχές του ιατρικού κόσμου. Η μόδα και τα κέρδη των φαρμακοβιομηχάνων, που πρωτολανσάρισαν το βρεφικό γάλα σε χώρες του Τρίτου κόσμου, προκάλεσαν πολλά θύματα λόγω της κακής αποστείρωσης. Πραγματικά ήταν τερατώδες να ταΐζεις με μπιμπερό παιδιά σε περιοχές, που το νερό είναι μολυσμένο και όταν ο μητρικός μαστός είναι η εύκολη ασφαλής λύση. Κατηγορήθηκαν και οι γυναίκες ότι απέφευγαν το θηλασμό για να διατηρήσουν ωραίο στήθος και σιγά σιγά η μόδα αντιστράφηκε. Οι ανώτερες τάξεις άρχισαν να προπαγανδίζουν την επιστροφή στη φύση, με εκκεντρικές τάσεις, ζητούσαν τοκετούς μέσα σε νερό (λες και οι γυναίκες είναι φάλαινες) ή να το συνδυάσουν με πάρτι στο σπίτι!!! ξεχνώντας ότι δε ζούμε πια στην εποχή που επιβιώνουν όσα παιδιά θέλει ο Θεός, ότι κάθε τοκετός μπορεί να εξελιχθεί από ευλογία σε τραγωδία και ότι, αν δεν έχεις το χειρουργείο έτοιμο, ζωή μάνας και παιδιού πάντα κρέμονται από μια κλωστή.

Σήμερα ευτυχώς και στη Ελλάδα τα Μαιευτήρια είναι ευχάριστοι και κυρίως ασφαλείς -για μάνα και παιδί- χώροι. Όμως είναι απαράδεκτη αυτή η πλύση εγκεφάλου για τον αποκλειστικό θηλασμό, που έχει καθιερωθεί σαν κυρίαρχη νοοτροπία. Αν και είναι σωστό η γυναίκα να ξεκινήσει το θηλασμό, είναι λάθος να υπερτονίζεται η σημασία του στην εξέλιξη του παιδιού και στο δήθεν δέσιμο με τη μάνα, έτσι που να δημιουργούνται ενοχές στη γυναίκα που δεν έχει αρκετό γάλα, ταλαιπωρείται αφόρητα από τη διαδικασία ή οι επαγγελματικές της συνθήκες δεν επιτρέπουν τη μετατροπή της σε ζωντανό μπιμπερό.

Πραγματικά ο θηλασμός είναι ιδανικός για μια γυναίκα, που δουλεύει στα χωράφια κι έχει το μωρό να κοιμάται κάτω από το δένδρο. Αν το γάλα είναι αρκετό και η διαδικασία όχι επίπονη (τις περισσότερες φορές ο πόνος και η ταλαιπωρία είναι δεδομένες) ειδικά σήμερα που το γάλα είναι ακριβό, ο θηλασμός συμφέρει για όσο διάστημα η μητέρα μένει μακριά από τη δουλειά της, δηλαδή μάξιμουμ 4 μήνες και ανάλογα με τον εργοδότη. Οι γελοιότητες τηλεοπτικών παρουσιαστριών που 20 μέρες μετά τη γέννα, εργαζόμενες στο πλατό διακήρυτταν με θράσος ότι εξακολουθούν να θηλάζουν είναι ένα απλό σύμπτωμα της γενικευμένης παράκρουσης γύρω από το θέμα.

Πράγματι στους 3 πρώτους μήνες ο θηλασμός είναι η ασφαλέστερη και φθηνότερη λύση, αν η μητέρα νιώθει ευχάριστα με τη διαδικασία, δε ντρέπεται να θηλάζει δημόσια, ή δεν έχει ζωή έξω από το σπίτι. Γιατί πρακτικά, όλοι όσοι απαιτούν τον αποκλειστικό θηλασμό πρέπει να υπολογίσουν πόση προσωπική ζωή έχει μια γυναίκα, που ανά 3 ώρες, καλείται να θηλάζει τουλάχιστον επί 1 ώρα!! και μάλιστα όταν υπάρχει και άλλο παιδί να φροντίζει στο ίδιο σπίτι. Η λύση που προτείνεται να μαζεύουν με το θήλαστρο γάλα για τις περιπτώσεις, που πρέπει να βγουν από το σπίτι είναι εφικτή μόνο στη μειοψηφία των γυναικών, που παράγουν τόσο γάλα, ώστε σε παλιότερες εποχές θα μπορούσαν να το διαθέτουν -συχνά επ’ αμοιβή- σαν “παραμάνες” στις λιγότερο τυχερές που πάντα ήταν η πλειοψηφία. Η διαδικασία δε παρέμενε κοπιαστική και τα ατυχήματα θανάτου νεογνών από μητέρες που τα πλάκωναν γιατί κοιμόντουσαν την ώρα που τα θήλαζαν δεν ήταν σπάνια. Θυμηθείτε το κλασσικό μυθιστόρημα του Βιζυηνού “Το αμάρτημα της μητρός μου” όπου περιγράφονται οι ενοχές από ένα τέτοιο ατύχημα.

Ναι είμαι θυμωμένη! Παραμένω θυμωμένη από την εποχή, που απόλαυσα την γέννα της μικρής μου Νίκης (συνειδητά το όνομά της σημαίνει για μένα τη νίκη της Ιατρικής πάνω στην δήθεν κατάρα της Εύας να γεννά με οδύνες τα παιδιά της). Σκεπτόμουν τότε ότι αν οι άνδρες γεννούσαν θα είχαν βρει πολύ συντομότερα τη λύση. Ποιος τότε, έβγαζε δόντι ή έκανε την απλούστερη επέμβαση χωρίς αναισθησία, την ώρα που απαιτούσαν από τις γυναίκες να γεννούν με τους χειρότερους πόνους;

Σήμερα διαπιστώνω ότι αυτή η ενοχή του προπατορικού αμαρτήματος τείνει να διοχετευθεί στη σύγχρονη Εύα, μέσα από τον πειθαναγκασμό του αποκλειστικού θηλασμού και θέλω να το επισημάνω στις κόρες μας.

Η γυναίκα, που μπορεί να είναι η πιο επιτυχημένη επαγγελματίας νιώθει αποτυχημένη στο σημαντικότερο ρόλο της, αν δεν καταφέρει να θηλάσει. Το οξύμωρο είναι ότι μετά τους λίγους μήνες αναγκαστικού εγκλεισμού για θηλασμό, η γυναίκα επιστρέφει στη δουλειά με το εξοντωτικό ωράριο από το πρωί μέχρι το βράδυ και το παιδί το αναλαμβάνει -στην καλύτερη περίπτωση- η γιαγιά.

Στο ανθρώπινο είδος η γονεϊκή σχέση είναι πλατύτερη από το ένστικτο και πολύ πιο βαθιά και περίπλοκη από την υπέροχη φυσιολογική διαδικασία της διαιώνισης κάθε ζωικού είδους. Η σωματική επικοινωνία παραμένει σημαντική για την εξέλιξη της προσωπικότητας, αλλά ήδη και ο άνδρας άρχισε να συμμετέχει στην ανατροφή των παιδιών -κάτι που δε γινόταν παλιότερα. Ιδανικές συνθήκες ανατροφής δεν υπάρχουν και οι συνταγές σωστής ανάπτυξης μεταλάζουν. Οι ευτυχισμένοι γονείς, που αγαπούν τα παιδιά τους έχουν περισσότερες πιθανότητες να δημιουργήσουν σωστούς ευτυχέστερους ανθρώπους. Δυστυχώς χωρίς καμιά εγγύηση επιτυχίας. Μια ευτυχισμένη αυτάρκης μητέρα είναι πιο δοτική στο μωρό της από μια ταλαιπωρημένη από το καταναγκασμό του θηλασμού γαλακτοπαραγωγική μονάδα. Κι ένα χορτάτο από τα σωστά γραμμάρια του μπιμπερό μωρό είναι πιο ήρεμο από ένα αέναα πεινασμένο για το μητρικό μαστό. Τίποτε δεν είναι απόλυτο και όλα εξατομικεύονται. Η Ιατρική υπάρχει για τις ανάγκες του κάθε αρρώστου ξεχωριστά και δεν υπάρχει ισοπεδωτική αντίληψη στην προτεινόμενη αγωγή. Αυτή είναι η σοφία της Ιπποκρατικής σκέψης και φοβάμαι ότι έχει ξεχαστεί στις μέρες μας.

Σαν γιατρός και γυναίκα θα είχα να προτείνω στους τυχερούς νέους γονείς, να μην αρπάζονται απ’ τον Τσελεμεντέ του Ίντερνετ και τις απόλυτες αλήθειες των λάιφ στάιλ για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Καλά τα λένε οι ειδικοί, αλλά καλύτερα εκφράζει τις ανάγκες του το ίδιο το παιδάκι τους. Ας κοιτάξουν τους γονείς τους κι ας σκεφθούν ότι κάποτε κι εκείνοι βρέθηκαν στην ίδια θέση και σήμερα, εκείνοι, τα παιδιά τους θεωρούν λαθεμένες τις περισσότερες από τις επιλογές τους.

Το μόνο σίγουρο! Και η επόμενη γενιά, αυτό το νεογέννητο, θα επαναλάβει λάθη με την ίδια ακλόνητη σιγουριά της απόλυτης αλήθειας. Γιατί έτσι προχωρεί ο κόσμος μας. Λαθεύοντας από αγάπη.

Πηγή: mariasot

 

Share

ΜΜΕ και γυναίκα

της Χριστίνας Τσουλφίδου*

Είναι ευρέως γνωστό ότι η παραγωγή των πληροφοριών δεν περιορίζεται στην απλή αναμετάδοση μιας σειράς από γεγονότα. Αντίθετα, αποτελεί δυναμική διαδικασία η οποία αφορμάται από την κοινωνική πραγματικότητα, θέτοντας ταυτόχρονα ερωτήματα και εξυπηρετώντας πολιτικές σκοπιμότητες. Το γεγονός παραδίδεται στη δημοσιότητα ήδη τυποποιημένο και ενταγμένο σε ένα ερμηνευτικό πλαίσιο που δύσκολα αλλάζει, καθώς έχει τη δυνατότητα να μετασχηματίζεται ώστε να συμπεριλαμβάνει τα στοιχεία εκείνα που βρίσκονται ακόμα και εκτός πλαισίου. Το ερώτημα όμως που θέτει και η συγκυρία της βαθιάς κρίσης και της πολιτικής αστάθειας είναι το πώς ο ρόλος των ΜΜΕ μετασχηματίζεται. Πλέον ο παρεμβατισμός τους είναι πολύ πιο έντονος, καθώς δεν περιορίζεται στην απλή στήριξη των πολιτικών˙ πολύ περισσότερο μπαίνουν στη διαδικασία να διαμορφώσουν τις πολιτικές τοποθετήσεις και προσλήψεις της κοινωνικής πραγματικότητας από την πλευρά του ακροατή. Ως φορείς άσκησης πολιτικής, όχι μόνο ενισχύουν την κυβερνητική ατζέντα αλλά είναι ταυτόχρονα σε θέση να την διαμορφώσουν σε πιο δεξιές κατευθύνσεις.

Δημόσιος και ιδιωτικός χώρος: η εισαγωγή της γυναίκας στη δημόσια σφαίρα

Από τα πρώτα κιόλας ερμηνευτικά σχήματα των έμφυλων σχέσεων υπήρχε η τάση ταύτισης του άντρα με τον δημόσιο χώρο και της γυναίκας με τον ιδιωτικό, τον χώρο δηλαδή που έχει συνδεθεί κατά κύριο λόγο με το σπίτι, την οικογένεια και την προσωπική ζωή. Αυτή η τάση δεν οφειλόταν μόνο στην πολύ πιο έντονη ανισότητα των φύλων στα πεδία της έρευνας, αλλά και στην ίδια την αντίληψη των ερευνητών που ήταν έντονα ανδροκεντρική. Ωστόσο, τα κινήματα του ’60 και του ’70, καθώς και το φεμινιστικό κίνημα, συνέδραμαν τόσο στο κοινωνικό επίπεδο, στην αλλαγή δηλαδή των ίδιων των κοινωνικών σχέσεων και του κοινωνικού καταμερισμού εργασίας, όσο και σε θεωρητικό επίπεδο. Η γυναίκα πλέον γίνεται ορατή στον δημόσιο χώρο.

Παρ’ όλα αυτά, η εισαγωγή της στον δημόσιο χώρο δεν πραγματοποιήθηκε με έμφυλα ουδέτερους όρους. Ο δημόσιος χώρος παραμένει βαθιά ανδροκρατούμενος μέχρι και σήμερα. Η παρουσία της γυναίκας, παρά τις διεκδικήσεις και τη στοχοθεσία των κινημάτων, νομιμοποιήθηκε ταυτόχρονα ενσωματώνοντας μια σειρά κοινωνικά στερεότυπα αλλά και δημιουργώντας νέα, όπως τη γυναίκα καριέρας. Η δημιουργία των νέων κοινωνικών αναπαραστάσεων αποτελεί μια διαδικασία έντονα διαδραστική, κατά την οποία τα ΜΜΕ αρθρώνουν τον κυρίαρχο λόγο. Θα ήταν μεγάλη αμέλεια εκ μέρους μας να ισχυριστούμε τι ο λόγος του μιντιακού χώρου αποτελεί απλή αντανάκλαση των κοινωνικής πραγματικότητας.

Αντίθετα, θεωρούμε ότι τα ΜΜΕ, ως ένας βασικός φορέας αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας, καθορίζουν και διαμορφώνουν τα κοινωνικά στερεότυπα. Με αυτή την έννοια, η παρουσίαση της γυναίκας από τα μέσα αποτελεί μια ιδεολογική έγκλιση κατά την οποία το υποκείμενο οφείλει να ανταποκριθεί και να υιοθετήσει τα πρότυπα που του αποδίδονται. Τα ΜΜΕ, επομένως, συγκροτούν υποκείμενα και μάλιστα διπλά διαμεσολαβημένα. Τα πρότυπα που προβάλλει η συγκεκριμένη παρουσίαση της είδησης προκύπτουν ύστερα από την πρόσληψη του γεγονότος από την πλευρά του δημοσιογράφου, αλλά και ύστερα από την πρόσληψη, μέσω του τηλεοπτικού ή ραδιοφωνικού δέκτη, του αναπαριστώμενου γεγονότος από τη δέκτρια.

Οι αναπαραστάσεις της γυναίκας δεν ορίζονται ως κάτι ενιαίο και στατικό αλλά περισσότερο συνθέτουν εικόνες θραυσματικές, αντιφατικές και πολύσημες. Κάτι τέτοιο αφενός οφείλεται στην πολυσύνθετη κοινωνική πραγματικότητα και στην πολλαπλότητα των ταυτοτήτων, αφετέρου αξίζει να επικεντρωθούμε στο πώς η ίδια η πολλαπλότητα της έμφυλης ταυτότητας χρησιμοποιείται, διαμορφώνεται και αναπαράγεται από τα ιδία τα ΜΜΕ στον δημόσιο χώρο ανάλογα την πολιτική συγκυρία.

Αναπαραστάσεις της γυναίκας από τα μίντια

Ο ρόλος των μίντια στη διαμόρφωση στερεοτύπων είναι εξαιρετικά καθοριστικός. Η γυναικά στα διάφορα σίριαλ, talk shows ή reality παρουσιάζεται υποδεέστερη του άντρα, αφελής και εμμονική με την εμφάνιση της. Με αυτόν τον τρόπο αποσιωπώνται όχι μόνο οι διαφορετικοί λόγοι σεξουαλικότητας και έμφυλης ταυτότητας αλλά και η ίδια η καθημερινότητα των γυναικών. Η επίδραση των παραπάνω στερεοτύπων είναι εμφανής σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Πιο συγκεκριμένα, στις διαφημίσεις εκφράζονται μηνύματα γυναικείας παθητικότητας και υποτέλειας, καθώς γίνεται συστηματική χρήση του γυναικείου σώματος για την προώθηση των προϊόντων.

Η εικόνα του γυναικείου σώματος, κατά προτίμηση το στήθος, τα πόδια και τα οπίσθια, πουλά από γιαούρτια έως κινητή τηλεφωνία. Το γυναικείο σώμα στις διαφημίσεις αποσπάται από το ίδιο το υποκείμενο στερώντας την ανθρώπινη υπόσταση του και κάνοντας τη γυναίκα αντικείμενο-εργαλείο. Συνέπεια όλων αυτών δεν είναι μόνο η ταύτιση της γυναίκας με σημεία του σώματός της, κάτι που οδηγεί σε μια αρνητική αντίληψη των ατελειών του σώματος, της ηλικίας ή του βάρους της, και κατά συνέπεια του ίδιου του εαυτού της, αλλά πολύ περισσότερο συνεπάγεται την αναπαράσταση της γυναίκας και του σώματος της ως αντικειμένου προς τέρψιν του αντρικού βλέμματος.

Όταν η γυναικεία ταυτότητα δεν σκιαγραφείται βάσει του παραπάνω μοντέλου, τότε βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τις περιπτώσεις οι οποίες προβάλλουν γυναίκες που ίσως «ξεφεύγουν» από τον κοινωνικό ρόλο που τους αποδίδεται. Μιλάμε, δηλαδή, για γυναίκες πολιτικούς, γυναίκες αθλήτριες και γυναίκες εγκληματίες. Στις δύο πρώτες περιπτώσεις είναι χαρακτηριστικό ότι τα υποκείμενα παρουσιάζονται περισσότερο ως σταρ της τηλεόρασης παρά με την επαγγελματική τους ιδιότητα. Τα άρθρα στις κοσμικές στήλες και οι μεσημεριανές εκπομπές ασχολούνται με την προσωπική τους ζωή, τον αν έχουν ή όχι σύζυγο, παιδιά κ.λπ. Παραδείγματα αυτής της τάσης αποτελεί ένα από τα τελευταία ρεπορτάζ του Star για τα «συνολάκια» της Βουλής, καθώς και η συστηματική παρουσία αθλητριών όπως η Κατερίνα Θάνου στο ελληνικό κόκκινο χαλί, αλλά και άρθρα του τύπου «Οι 36 πιο sexy αθλήτριες» κ.λπ.

Ειδικά στην περίπτωση των πολιτικών προσώπων έχει πολύ ενδιαφέρον το πώς παρουσιάζονται ανάλογα με την τοποθέτησή τους. Μια βουλευτής της Ν.Δ., για παράδειγμα, θα ενταχθεί στην κατηγορία των σοβαρών, ανεξάρτητων γυναικών με δυναμισμό, που παλεύουν για το μέλλον του τόπου και κυρίως των παιδιών τους. Αντίθετα, μια βουλευτής αριστερών σχηματισμών θα παρουσιαστεί περισσότερο ως γραφική, ακόμα και υστερική, έξω από το πλαίσιο του κοινωνικά αποδεκτού. Δεν είναι λίγες οι φορές που μπορεί να της στερηθεί ακόμα και η γυναικεία ιδιότητα. Είναι εμφανές, επομένως, ότι σε χώρους όπως η πολιτική και ο αθλητισμός, χώρους έντονα ανδροκρατούμενους, η γυναικεία παρουσία ενσωματώνεται και νομιμοποιείται με συγκεκριμένους και έντονα σεξιστικούς όρους.

Γυναίκα και ποιοτική στροφή στην παραγωγή της είδησης

Πέρα από τις πιο «διαχρονικές» κοινωνικές αναπαραστάσεις της έμφυλης ταυτότητας στη μιντιακή σφαίρα, οφείλουμε να λάβουμε υπόψη μας ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική ποιοτική αλλαγή στη στρατηγική του δημόσιου λόγου. Η προσπάθεια απόσπασης συναίνεσης δεν επιχειρείται πλέον με την «ωραιοποίηση» των πολιτικών επιλογών των εκάστοτε κυβερνήσεων. Η οικονομική και κοινωνική κρίση παρουσιάζεται με όρους «φυσικής καταστροφής» και οι πολιτικές επιλογές των μνημονιακών κυβερνήσεων ως λύση έκτακτης ανάγκης, καθώς «δεν υπάρχουν εναλλακτικές ρεαλιστικές προτάσεις». Η νομιμοποίηση των κυβερνώντων και η διατήρηση της πολιτικής εξουσίας περνά μέσα από την καλλιέργεια και τη διαχείριση του φόβου στο ακροατήριο. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο οφείλουμε να εξετάσουμε πώς ακριβώς η έμφυλη ταυτότητα, και πιο συγκεκριμένα η γυναίκα ως θύμα ή ως εγκληματίας, χρησιμοποιείται από τα ΜΜΕ προκειμένου να αποσπαστεί η συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας στις κυβερνητικές επιλογές.

Τον τελευταίο χρόνο έχουν βγει στη δημοσιότητα μια σειρά από γεγονότα έμφυλης βίας και γυναικείας εγκληματικότητας, τα οποία μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με την πολιτική συγκυρία της ελληνικής κοινωνίας και ότι χρησιμοποιήθηκαν συστηματικά και στρατηγικά από τα ΜΜΕ, τα οποία αποσκοπούσαν στη διαμόρφωση μιας πολύ συγκεκριμένης και αρραγούς αντίληψης από την πλευρά του ακροατηρίου. Το παράδειγμα της γυναικείας εγκληματικότητας, μάλιστα, χρήζει μεγαλύτερης ανάλυσης, καθώς η αναπαραστάσεις των γυναικών-εγκληματικών τείνουν στην αποδόμηση της κοινωνικά κυρίαρχης αντίληψης περί του τι συνιστά «κοινωνικά πρέπουσα συμπεριφορά» βάσει των στερεοτύπων της καλής γυναίκας, συζύγου, νοικοκυράς και μητέρας.

Η γυναικεία εγκληματικότητα αναπαριστάται ως ανατροπή της γυναικείας συμπεριφοράς, ως ένα γεγονός μη κοινωνικά προσδοκώμενο. Η γυναίκα εγκληματίας λειτουργεί παρά φύσιν κι αυτό γιατί στον κυρίαρχο λόγο ο έμφυλος χαρακτήρας της εγκληματικότητας είναι αντρικός. Η εγκληματική συμπεριφορά δεν είναι στη φύση της γυναίκας, γι’ αυτό άλλωστε και δεν χρειάστηκε ποτέ κάτι παραπάνω από έναν ήπιο κοινωνικό έλεγχο οικιακού τύπου. Παράλληλα, τα ποσοστά της γυναικείας εγκληματικότητας και συμμετοχής στον ποινικό πληθυσμό είναι αρκετά χαμηλά στις επίσημες στατιστικές. Κάτι τέτοιο όμως δεν είναι σταθερό ιστορικό δεδομένο αν λάβουμε υπόψη μας περιόδους με υψηλά ποσοστά γυναικών κατάδικων, καθώς και το γεγονός ότι τα ιδρύματα κράτησης γυναικών είχαν μάλλον χαρακτήρα αναμορφωτηρίου παρά φυλακής.

Στις περιπτώσεις λοιπόν που η γυναικεία εγκληματικότητα εμφανίζεται στον δημόσιο χώρο ως γεγονός μη κοινωνικά προσδοκώμενο, η εγκληματική πράξη σχετίζεται σχεδόν πάντα με έναν άντρα, τον οποίο η εγκληματίας αγαπούσε ή μισούσε παράφορα. Η εγκληματίας αναπαριστάται ως άτομο ελεύθερων ηθών, καταστροφικό, που έχει τη δυνατότητα να ελέγχει τον άντρα και να τον θυματοποιεί. Συχνά αποδίδεται στο υποκείμενο ο χαρακτηρισμός «γυναίκα-αράχνη», μια κωδικοποίηση που αυτόματα δηλώνει ότι η γυναίκα-εγκληματίας ανατρέπει τον κοινωνικά προσδοκώμενο ρόλο της, ενσωματώνοντας χαρακτηριστικά του ανδρικού φύλου, όπως είναι η βία, ο έλεγχος και η εξουσία.

Τον Μάιο του 2012 δημοσιεύτηκαν φωτογραφίες οροθετικών γυναικών, που όπως διέδιδαν τα ΜΜΕ αποτελούσαν παγίδες θανάτου για χιλιάδες πολίτες και νοικοκυραίους. Η «υγειονομική βόμβα» που έσκασε την περίοδο των εκλογών αποσκοπούσε σε μια συντηρητική στροφή των Ελλήνων, καλλιεργώντας το φόβο για τις περιθωριακές ομάδες όπως οι τοξικομανείς και οι ιερόδουλες που «έχουν κατακλύσει το κέντρο της Αθήνας», σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο. Η διαπόμπευση των γυναικών αυτών έδωσε την ευκαιρία στους κυβερνώντες να διαδραματίσουν το ρόλο του σωτήρα της απειλούμενης υγείας της ελληνικής οικογένειας από την μία, αλλά και το ρόλο των τιμωρών των γυναικών αυτών που δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μιάσματα και ανθυγιεινά στοιχεία για τον εθνικό κορμό, από την άλλη. Η συμπεριφορά των Ελλήνων πελατών παράνομης πορνείας παρουσιάστηκε φυσιολογική και κοινωνικά αποδεκτή, ενώ η πορνεία και τα ναρκωτικά προβλήθηκαν ως φαινόμενα που σχετίζονταν με την αρρωστημένη ψυχοσύνθεση κάποιων γυναικών και ατόμων, και όχι ως φαινόμενα που γεννήθηκαν από τις έντονες κοινωνικές ανισότητες.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στο χρονικό διάστημα των εκλογών εθνικής σωτηρίας ο κυρίαρχος λόγος μέσω αυτής της είδησης επιχείρησε να αναδείξει την οικογένεια ως βασικό πυλώνα του έθνους, ο οποίος δεν πρέπει μόνο να προστατεύεται από ανάλογες παγίδες θανάτου, αλλά και ως τέτοιος οφείλει να προσέρχεται στις κάλπες. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι ο δημόσιος λόγος σε περίοδο κρίσης επιλέγει συνειδητά να διαμορφώσει και να οξύνει το φαντασιακό δίπολο «εμείς (οι καλοί) και οι άλλοι (οι κακοί)», όπου οι «άλλοι» συνεχώς θα πληθαίνουν: Το εν λόγω σχήμα δεν είναι στατικό, με αποτέλεσμα ως «άλλοι» να νοούνται όλοι όσοι είναι ενάντια στην κυβερνητική πολιτική και τις νεοφιλελεύθερες αξίες. Τέλος, ένα σημαντικό στοιχείο το οποίο διαφαίνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι το συχνό ερώτημα για το ποια ζωή αξίζει να βιωθεί. Εδώ η ζυγαριά προφανώς γέρνει υπέρ του γνωστού προτύπου του δυτικού, λευκού, πλούσιου άντρα.

Το καλοκαίρι του 2012, τη στιγμή που η κυβέρνηση είχε δώσει εντολή για «εκκαθάριση» του κέντρου των πόλεων από τους μετανάστες, βγήκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας ο βιασμός μιας ανήλικης κοπέλας στην Πάρο από έναν μετανάστη πακιστανικής καταγωγής. Η ιστορία είχε ως εξής: Η έφηβη είχε πάει διακοπές με τους γονείς της. Κάποια στιγμή απομακρύνθηκε από αυτούς, με συνέπεια να βρεθεί αντιμέτωπη με τον «Δράκο της Πάρου». Η κοπέλα βιάστηκε, υπέστη άγριο ξυλοδαρμό και μεταφέρθηκε στην εντατική για πολλές μέρες. Οι φωτογραφίες του δράστη δημοσιεύτηκαν, και τα ΜΜΕ σε κρίση πανικού βάλθηκαν να παρουσιάσουν το ψυχολογικό προφίλ του κατηγορούμενου.

Το σημαντικό στοιχείο σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι η ψυχοσύνθεση του βιαστή δεν αποτέλεσε τίποτα άλλο παρά «φυσική» συνέχεια της εθνικής του ταυτότητας. Εξάλλου ως στοιχείο αυτής της εθνικής ταυτότητας παρουσιάστηκε και το γεγονός ότι ο ίδιος επιχείρησε να αποκρύψει την πραγματική του ηλικία για να γλιτώσει την ποινή. Χωρίς να επιχειρείται κάποια προσπάθεια θυματοποίησης ενός βιαστή από μεριάς μας, οφείλουμε να εξετάσουμε το πώς ο κυρίαρχος λόγος έθεσε ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για το συγκεκριμένο βιασμό προκειμένου να αποσπάσει την κοινωνική συναίνεση υπέρ συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Άλλο σημαντικό στοιχείο είναι και ο λόγος της Χρυσής Αυγής δια στόματος Η. Κασιδιάρη στη Βουλή. Χρησιμοποιώντας την παραπάνω συλλογιστική και αποκαλώντας το θύμα «κοριτσάκι 15 χρονών» και τον αλλοδαπό «σκουπίδι», ανάφερε ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει «σκουπιδότοπος της Ευρώπης λόγω της εισβολής όλων αυτών των παράνομων στοιχείων που στόχο έχουν την κακοποίηση και την απαξίωση όλου του έθνους». Εδώ είναι μάλλον εμφανής ο έντονος παραλληλισμός μεταξύ του γυναικείου σώματος της κοπέλας-θύματος και της ίδιας της Ελλάδας, η οποία «βιάζεται» και «εμπαίζεται» καθημερινά από τους μετανάστες. Μια γενική αίσθηση που άφηνε η όλη αφήγηση του περιστατικού είναι πως ο βιασμός αποτελεί παράγωγο της κρίσης, πως τελικά ευθύνεται η κυβέρνηση που δεν έχει διώξει ακόμη όλους τους μετανάστες και πως, αν δεν γίνει κάτι γρήγορα, μόνο με βιασμούς, κλοπές και δολοφονίες θα ερχόμαστε αντιμέτωποι.

Ακόμη ένα περιστατικό έμφυλης βίας που απασχόλησε τα ΜΜΕ ήταν ο βιασμός της 34χρονης κοπέλας στην Ξάνθη από έναν Έλληνα, αυτή τη φορά, καταστηματάρχη. Μια συγκριτική προσέγγιση ανάμεσα στα δύο γεγονότα θα μας βοηθήσει να επεξεργαστούμε το πώς η έμφυλη ταυτότητα νοηματοδοτείται ανάλογα με την ηλικία του υποκειμένου-θύματος και το πώς δράστης ορίζεται σε σχέση με την εθνικότητα του. Σε αντίθεση με την περίπτωση της Πάρου, το πρώτο ερώτημα που έθεσαν τα ΜΜΕ ήταν το πώς σχετιζόταν η γυναίκα με τον βιαστή και το ποια περιθώρια δόθηκαν στον δράστη˙ το πώς προκάλεσε η 34χρονη το συγκεκριμένο γεγονός. Είναι, επομένως, ξεκάθαρο ότι μια ενήλικη γυναίκα δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως παιδί-θύμα όπως η 15χρονη. Ως εκ τούτου, το υποκείμενο δεν μπορεί να είναι τελείως αθώο και βάσει αυτής της συλλογιστικής πολύ πιθανόν να σχετιζόταν ερωτικά με τον βιαστή της. Σύμφωνα με τον κυρίαρχο λόγο, το θύμα όφειλε να γνωρίζει τα όρια της πρέπουσας γυναικείας συμπεριφοράς.

Αντίστοιχα, αν και η βιαιότητα του συγκεκριμένου βιασμού σόκαρε την ελληνική κοινωνία, η αντιμετώπιση του δράστη στη μιντιακή σφαίρα ήταν τελείως διαφορετική. Τα στοιχεία του δεν δημοσιεύτηκαν αμέσως και παρά το γεγονός ότι είχε υποστεί επανειλημμένως καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση, ο συγκεκριμένος άντρας εμφανίστηκε ως εξαίρεση του κανόνα. Ο βιασμός και η δολοφονία της 34χρονης ήταν απλώς ακόμη ένα έγκλημα πάθους που ξέφυγε σε επίπεδο βαρβαρότητας από τον μέσο όρο λόγω της άρρωστης ψυχοσύνθεσης του δράστη. Ως αποτέλεσμα, η πράξη αποσυνδέθηκε πλήρως από τις κοινωνικές σχέσεις που γεννούν τον σεξισμό και την ανισότητα.

Πτυχή του πώς αρθρώνεται ο κυρίαρχος λόγος στα ΜΜΕ αποτελεί, επίσης, η επιλογή του ποιο γεγονός αξίζει «να γίνει είδηση». Προφανώς, τα κριτήρια είναι πολιτικά και είναι λάθος να υιοθετούμε λογικές συνωμοσιολογίας, ωστόσο η αφήγηση ή μη ενός γεγονότος αποτελεί εργαλείο στα χέρια των ΜΜΕ και των κυβερνώντων. Ο άγριος ξυλοδαρμός και διαπόμπευση μιας γυναίκας στην Εύβοια από τον σύζυγο της επειδή τον απατούσε δημοσιεύτηκε στα τοπικά μέσα και στον αριστερόστροφο Τύπο. Δεν αντιμετωπίστηκε ως κάτι που μας αφορά όλους πανελλαδικά. Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι κάτι τέτοιο μάλλον οφείλεται και στην πολιτική θέση του συζύγου, ο οποίος είναι μέλος της Χρυσής Αυγής. Μια τέτοια ανάλυση όμως είναι αρκετά κοντόφθαλμη, καθώς δεν λαμβάνει υπόψη ζητήματα όπως ότι η τιμή για τον άντρα στην ελληνική κοινωνία έχει ένα πολύ βαθύ έρεισμα και ότι η μοιχεία οδηγεί αυτόματα στην προσβολή και την απαξίωση του συζύγου.

Παράλληλα, η ίδια η μοιχεία είναι ένδειξη ότι η συγκεκριμένη γυναίκα δεν εκπληρώνει το ρόλο της ως καλής συζύγου και ότι εκθέτει την οικογένειά της ανεπανόρθωτα. Είναι, επομένως, υπεύθυνη, καθώς η ίδια προκάλεσε τον εξευτελισμό της. Συμπερασματικά, η πρακτική της διαπόμπευσης, αν και αποτελεί ακραία μορφή ψυχολογικής και σωματικής βίας, ήταν σε μεγάλο βαθμό νομιμοποιημένη από τη μέση αντίληψη των κατοίκων, των ΜΜΕ και της ελληνικής κοινωνίας. Πολύ πιθανόν τέτοιες εικόνες να μας φαίνονται βγαλμένες από ένα πολύ μακρινό παρελθόν της ελληνικής επαρχίας και ίσως ταυτόχρονα να υποπτευόμαστε πως για όλα αυτά ευθύνονται οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές των τελευταίων χρόνων, αλλά δυστυχώς οι πρακτικές έμφυλης βίας δεν είναι φαινόμενο της τελευταίας διετίας. Αντίθετα, έχουμε μετρήσει πολλές τέτοιες περιπτώσεις και στο παρελθόν.

Η έμφυλη ανισότητα και οι βίαιες πρακτικές που αυτή επιφέρει ενυπάρχει στην κυρίαρχη ιδεολογία και αναπαράγεται συστηματικά από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους, όπως η εκπαίδευση και η οικογένεια. Παράγεται λοιπόν και αναπαράγεται από το ίδιο το σύστημα. Ίσως ένα διαχρονικό στοιχείο που αφορά τη γυναίκα στον δημόσιο χώρο είναι η απουσία του γυναικείου λόγου. Προφανώς, χρειάζεται να σημειώσουμε ότι ο γυναικείος λόγος είναι πολυδιάστατος και όχι ενιαίος, ότι δεν είναι εκ φύσεως φορέας φεμινισμού, και ότι θα ήταν λάθος να γενικεύουμε συμπεράσματα σε αυτή την κατεύθυνση. Ωστόσο, θα ήταν χρήσιμο να δούμε πώς η απουσία ή, καλύτερα, η μερική απουσία του γυναικείου λόγου συντελεί στην κατασκευή των στερεότυπων και των κοινωνικών αναπαραστάσεων. Δηλαδή, πώς οι γυναικείες φωνές, αν και αρχικά μπορεί να βρίσκονται εκτός ερμηνευτικού πλαισίου στη δημόσια σφαίρα, ενσωματώνονται έντεχνα από τον κυρίαρχο λόγο προκειμένου ο ίδιος να παραμείνει ηγεμονικός.

Πολύ περισσότερο, μπορούμε να διακρίνουμε και ταξικά στοιχεία στο συγκεκριμένο ζήτημα, καθώς οι γυναίκες των ανώτερων στρωμάτων είχαν και έχουν πιο υπολογίσιμη τοποθέτηση σε θέματα που αφορούν τη θέση της γυναίκας (π.χ. το ζήτημα της μαντίλας). Ακόμη και σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, το θεωρητικό και πολιτικό σχήμα που αποδίδεται σε αυτές τις γυναίκες είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αυτό του πολίτη β΄ κατηγορίας. Από την άλλη, ποτέ δεν δόθηκε από τα ΜΜΕ ο αντίστοιχος χώρος για να τοποθετηθούν γυναίκες άνεργες, ομοφυλόφιλες, εγκληματίες, γυναίκες απολυμένες, γυναίκες που εργάζονται σε καθεστώς μερικής απασχόλησης, γυναίκες που έχουν υποστεί επανειλημμένως σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας τους, γυναίκες που πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα στην εγκυμοσύνη ή την απόλυση τους, γυναίκες μετανάστριες, θύματα βιασμών ή trafficking. Η συγκεκριμένη λίστα προφανώς είναι πολύ μεγαλύτερη.

Τελικά, η απάντηση στο ερώτημα αν οι πρακτικές έμφυλης βίας προϋπήρχαν της κρίσης ή γεννήθηκαν από αυτήν είναι σχετικά εύκολη, χωρίς να είναι απαραίτητα απλουστευτική. Αρκεί να θυμηθούμε την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα, το βιασμό της μαθήτριας στην Εύβοια, ακόμα και γεγονότα από την ίδια την καθημερινότητά μας. Ο σεξισμός και η βία –συμβολική ή φυσική– που αυτός επιφέρει σίγουρα οξύνθηκαν λόγω των κοινωνικών μεταβολών και της έντασης των κοινωνικών ανισοτήτων. Ωστόσο, ως αντιλήψεις ενυπήρχαν και αναπαράγονταν ήδη πριν από την κρίση στις ίδιες τις κοινωνικές σχέσεις και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους.

Μια τέτοια κοινωνική πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να μας γεμίζει αμηχανία και ούτε φυσικά να μας οδηγεί στην αδράνεια. Αν και αποτελεί κοινός τόπος η σχετική υποχώρηση του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, οι απαντήσεις και οι διεκδικήσεις εκ μέρους του χώρου δίνονται και πρέπει να συνεχίσουν να δίνονται. Όχι μόνο επειδή δεν πρέπει να αφήνουμε έδαφος σε τέτοιες πρακτικές και στον ίδιο τον αντίπαλο, αλλά κυρίως γιατί μπορούμε να έχουμε υλικές νίκες σήμερα, με τρανό παράδειγμα την πρόσφατη αθώωση όλων των οροθετικών γυναικών.

Πηγές

Αφροδίτη Κουκουτσάκη, «Η γυναίκα εγκληματίας στον δημόσιο χώρο: αναπαραστάσεις της γυναικείας εγκληματικότητας» στο Μαριάννα Ψύλλα (επιμ.) Δημόσιος χώρος και φύλο, Αθήνα: Τυπωθήτω-Δαρδανός, 2009

Χριστίνα Κούρκουλα, «Η εικόνα της γυναίκας στα ΜΜΕ»

Δημήτρης Παπανικολάου, «Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική»

Αλίκη Κοσυφολόγου, «Έμφυλη βία στο φόντο μιας πολύπλευρης κρίσης»

 

*Το κείμενο προέρχεται από την ομώνυμη εισήγηση στην εκδήλωση «Κρίση, έμφυλη βία και Αριστερά», η οποία πραγματοποιήθηκε στην πολιτική-πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής το Σάββατο 16 Μαρτίου 2013. Στην εκδήλωση συμμετείχαν ως εισηγήτριες η  Ειρήνη Γαϊτάνου, διδακτορική φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών στο King’s College του Λονδίνου, η Έλενα Διαμαντοπούλου, εκπρόσωπος επικοινωνίας της Colour Youth-Κοινότητα LGBTQ νέων Ελλάδας, και η Χριστίνα Τσουλφίδου, απόφοιτος Κοινωνικής Ανθρωπολογίας Παντείου Πανεπιστημίου.

Πηγή: εκτός γραμμής

 

Share

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

 Κάναμε έκκληση στον κόσμο για στήριξη και ο κόσμος απάντησε! Η μοίρα της Femen – Τυνησίας ακτιβίστριας Amina Tyler ταρακούνησε και ένωσε χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Η πράξη πολιτικής ανυπακοής της Amina είχε ως αποτέλεσμα το φονικό μίσος των ισλαμιστικών απάνθρωπων τεράτων, για τους οποίους ο θάνατος μιας γυναίκας είναι πιο φυσικός από την αναγνώριση του δικαιώματός της να κάνει ό,τι θέλει το ίδιο το σώμα της. Γι ‘αυτούς, βλέπουμε τώρα, η αγάπη για την ελευθερία είναι το πιο επικίνδυνο είδος ψυχιατρικού νοσήματος, που χρειάζεται δραστική αναγκαστική θεραπεία στο της φασιστικής τιμωρητικής ιατρικής. Η «αραβική άνοιξη», για τις γυναίκες της Βόρειας Αφρικής, κατέληξε να είναι ένας ψυχρός χειμώνας της σαρίας που τις έχει στερήσει από ό, τι λίγα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες απολάμβαναν.

Λιθοβολισμός και μαστίγωμα, απαγωγές και βιασμοί, αναγκαστική ψυχιατρική θεραπεία και άλλα είδη σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων είναι αυτά που επιφυλάσσει το νέο Χαλιφάτο της Σαρία για τις γυναίκες. Η ένωση θρησκείας και κράτους γεννά μορφές Ιεράς Εξέτασης και οι Ιερές Εξετάσεις ανάβουν τις εξιλαστήριες φωτιές της θρησκο-πολιτικής τρομοκρατίας, φωτιές που καίνε με τα σώματα των γυναικών ως καύσιμα – αυτό είναι και το μήνυμα που η αιματηρή ιστορία των μεσαιωνικών θεοκρατιών φωνάζει σε εμάς.

Κάθε μορφωμένη, με ελεύθερη σκέψη γυναίκα είναι, για τους Ιεροεξεταστές, μια μάγισσα που αξίζει καταδίκη και δολοφονία. Μουσουλμάνοι άντρες καλύπτουν τις γυναίκες τους σε μαύρες κουκούλες υποταγής και φόβου και φοβούνται όπως τον διάολο τη στιγμή που εκείνες θα δραπετέυσουν στο φως, την ειρήνη, την ελευθερία. Η θρησκευτική δικτατορία αρχίζει με την υποδούλωση των γυναικών, όμως η πράξη αυτό-ελευθέρωσης μιας γυναίκας είναι το πρώτο βήμα για την καταστροφή του καθεστώτος της σαρίας. Οι γυμνόστηθες διαμαρτυρίες είναι οι σημαίες πολέμου της γυναικείας αντίστασης, ένα σύμβολο της απόκτησης μιας γυναίκας των δικαιωμάτων της επί του ίδιου της του σώματος!

Η Femen  κηρύσσει  την 4η Απριλίου ημέρα ανελέητη γυμνόστηθης τζιχάντ κατά του ισλαμισμού!

Αλληλεγγύη στη γενναία Amina Tyler από την Τυνησία! Ελάτε στην πρεσβεία της Δημοκρατίας της Τυνησίας και διαμαρτυρηθείτε γυμνόστηθες, με το σύνθημα «Το σώμα μου κατά του ισλαμισμού!” γραμμένο στο σώμα σας, πάρτε μια φωτογραφία του εαυτού σας, και ποστάρετέ την στη σελίδα σας στα social media, καθώς και για στη σελίδα των Fan των Femen στο Facebook 

Αυτή η μέρα θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας, γνήσια Αραβικής Άνοιξης, μετά την οποία η αληθινή ελευθερία, η ελευθερία χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία! Ζήτω η γυμνόστηθη τζιχάντ εναντίον απίστων! Βυζιά μας είναι πιο θανατηφόρα από ό, τι πέτρες σας!

Πηγή: σελίδα Facebok των Femen

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

 

 

Share

Ακραίος νόμος κατά των αμβλώσεων στη Βόρεια Ντακότα

Tον πιο αυστηρό νόμο για τις αμβλώσεις που ισχύει σε πολιτεία των ΗΠΑ επικύρωσε ο κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα, Τζακ Νταλράιμπλ. Ο νόμος απαγορεύει την επέμβαση από τη στιγμή που θα ακουστεί ο πρώτος χτύπος καρδιάς του εμβρύου, δηλαδή έξι εβδομάδες μετά τη σύλληψη, σε μια περίοδο όπου πολλές γυναίκες ίσως αγνοούν ότι είναι έγκυες.

Ο νόμος δεν κάνει καμία απολύτως εξαίρεση για περιπτώσεις εγκυμοσύνης μετά από βιασμό ή αιμομιξία, ούτε καν εάν η υγεία της μητέρας διατρέχει κίνδυνο.

Με άλλο νόμο απαγορεύονται επίσης οι αμβλώσεις που γίνονται μετά τη διαπίστωση γενετικών ανωμαλιών στο έμβρυο ή εκείνες που αποφασίζονται με βάση το φύλο του εμβρύου.

Πολλές άλλες Πολιτείες απαγορεύουν τις αμβλώσεις μετά την 20ή εβδομάδα της κύησης, βασιζόμενες στην απόφαση που έλαβε το 1973 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, στην υπόθεση Roe vs Wade. Τότε, οι δικαστές είχαν κρίνει νόμιμες τις αμβλώσεις που γίνονται στο διάστημα κατά το οποίο το έμβρυο μπορεί να χαρακτηριστεί «μη βιώσιμο».

Η δημοκρατική γερουσιάστρια και πρώην γενική εισαγγελέας Χάιντι Χάιτκαμπ υποστήριξε ότι η απαγόρευση της Βόρειας Ντακότας ενδέχεται να κριθεί αντισυνταγματική διότι είναι «υπερβολικά ακραία».

Το Κέντρο Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής από την πλευρά του ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη προτού τεθεί σε εφαρμογή η απαγόρευση, εκ μέρους της μοναδικής κλινικής της Βόρειας Ντακότας (συγκεκριμένα στο Φάργκο) που κάνει αμβλώσεις.

Οι νομοθέτες της Πολιτείας έχουν εγκρίνει επίσης να διενεργηθεί δημοψήφισμα το 2014 προκειμένου να καθοριστεί ότι η ζωή ξεκινά με τη σύλληψη, κάτι που θα σημαίνει ότι θα απαγορεύονται όλες οι αμβλώσεις, ανεξαρτήτως του χρονικού διαστήματος στο οποίο βρίσκεται η εγκυμοσύνη. Παρόμοια μέτρα πάντως έχουν τεθεί προς ψήφιση και σε άλλες Πολιτείες, όπως στο Μισισιπή, και απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους.

Και ο ίδιος ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης άφησε να εννοηθεί ότι ο νόμος που επικυρώθηκε ενδέχεται να ακυρωθεί από τα δικαστήρια.

Δείτε και το σχετικό βίντεο από την huffington post εδώ

Πηγή: tvxs

 

Share

H ελληνίδα «FEMEN»

της Κατρίν Αλαμάνου

Η Ελίζα Γκορόγια, φοιτήτρια στο Λονδίνο, έδειξε έμπρακτα την υποστήριξή της στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την Κυριακή, στην πρωτεύουσα της Μ. Βρετανίας. Γυμνόστηθη, στο ύφος της διαμαρτυρίας των FEMEN, «έκλεψε» την παράσταση με τη φωτεινή της παρουσία, απέναντι σε ομοφοβικούς. Στο σώμα της είχε γραμμένο: «In Gay We Trust».

Η Ελίζα Γκορόγια -μελος της Γραμματείας της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας, στέλεχος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι και ένα από τα μέλη του προεδρείου του World Without Nazism- ήταν μία από τους διαδηλωτές που διαμαρτυρήθηκαν εκφράζοντας την αντίθεσή τους απέναντι σε διαδήλωση συντηρητικών, που φώναζαν συνθήματα κατά του γάμου και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια.

Όπως αναφέρει η κα Γκορόγια στο Tvxs, οι ομοφοβικοί που διαδήλωναν κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων είχαν βάλει μικρά παιδιά παρατεταγμένα να φωνάζουν συνθήματα. «Εγώ με έναν άλλο ακτιβιστή ανεβήκαμε στη δική τους εξέδρα πίσω από τον κεντρικό ομιλητή και φωνάζαμε ‘shame on you’ και ‘no bigots here’». (σε ελεύθερη μετάφραση: ‘όχι φανατισμένοι ομοφοβικοί εδώ’, ‘ντροπή σας’).

«Επειδή δεν ήμουν εντελώς γυμνή δεν μπορούσαν να με μετακινήσουν», εξηγεί. Αντ’ αυτού, οι anti-gay διαδηλωτές «με κάλυπταν με τεράστιες σημαίες για να καλύψουν τη γύμνια μου», επισημαίνει.

Μάλιστα, δεν δίστασαν να εμπλέξουν τα παιδιά που είχαν αναγκάσει να συμμετάσχουν ενεργά στη διαδήλωση. «Μετά έβαλαν τα παιδιά να φωνάζουν προς εμένα το ίδιο σύνθημα που φώναζα εγώ, ‘shame on you’ (ντροπή σου)». «Δεν με σταμάτησαν και δεν με ακούμπησαν. Με κάλυπταν μόνο με σημαίες», υπογραμμίζει.

«Το θεωρώ συμβολικό ότι κάλυπταν τη γύμνια μου με σημαίες – ένα άλλο σύμβολο μισαλλοδοξίας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Όταν κατέβηκε από την εξέδρα, η Ελίζα Γκορόγια είπε ότι «πάντα όταν συντελείται πρόοδος σχετική με ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μία συντηρητική μερίδα της κοινωνίας που αντιστέκεται, αν και έχει ήδη χάσει. Τους βλέπουμε σε όλες αυτές τις φωτογραφίες από τις διεκδικήσεις ισότητας των γυναικών, των μαύρων κτλ και μας φαίνονται κωμικοί τώρα πια. Στη φωτογραφία του σήμερα, επέλεξα να στέκομαι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», δήλωση που δημοσιεύθηκε στο PinkNews.

Όπως αναφέρει η ίδια το Tvxs για την ενέργειά της να εμφανιστεί ημίγυμνη, στο ύφος διαμαρτυρίας FEMEN: «Το έκανα ως αναφορά στην Τυνήσια FEMEN, Amina, που εξαφανίστηκε και γιατί ως γνωστόν οι Χριστιανοί μισαλλόδοξοι μισούν πολύ λίγα πράγματα περισσότερο από μία γυμνή γυναίκα με άποψη».

Η Ελίζα Γκορόγια μετά από τη διαμαρτυρία της a la FΕΜΕΝ, έγραψε στο Τwitter ότι με αυτή της την ενέργεια αισθάνθηκε ότι βρέθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Οι διαδηλώσεις υπέρ και κατά του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων

Το απόγευμα της Κυριακής, αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν εναντίον αλλά και υπέρ του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων στην Trafalgar Square του Λονδίνου.

Η διαδήλωση εναντίον της ισότητας του γάμου ξεκίνησε στις 14:00. Πάνω από είκοσι μικρά παιδιά αναγκάστηκαν να σταθούν μέσα στο κρύο, φωνάζοντας συνθήματα κατά των gay και κρατώντας πανό ενάντια στον γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Άλλοι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα κατά της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Οι διοργανωτές ισχυρίστηκαν ότι συμμετείχαν στη διαδήλωση περίπου 2 χιλιάδες άτομα.

Παρότι λιγότεροι σε αριθμό, οι διαδηλωτές υπέρ της ισότητας εξέφρασαν την αντίθεσή τους με πολύχρωμες σημαίες του gay κινήματος και φωνάζοντας «ντροπή σας»,  «όχι στους μισαλλόδοξους».

Η διαμαρτυρία αυτή υποστηρίχθηκε από την «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ουμανιστών», που περικλείει στου κόλπους τις πάνω από 80 Ενώσεις Ουμανιστών, καθώς και την «Ουμανιστική Ομοσπονδία για τα δικαιώματα των gay  & λεσβίων».

Φωτογραφίες: Nicolas Chinardet

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Είναι Δικαίωμα μας η επιλογή του τόπου, του τρόπου που θα φέρουμε το παιδί μας στη ζωή, αλλά και η διαχείριση του πλακούντα μας

της Μαρίας- Μυρτώς Γρίβα

Στις 22/10/2009 εγώ κι ο πρώην άντρας μου βιώσαμε το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής, την γέννηση της κόρης μας στο πιο ανθρώπινο περιβάλλον που μπορούσαμε να επιλέξουμε, το σπίτι μας. Τον Ιούνιο του 2013 θα δικαστούμε μαζί με άλλους γονείς, γιατρούς και μαίες. Είμαστε κατηγορούμενοι όχι για τον τόπο που επιλέξαμε να γεννήσουμε τα παιδιά μας, αλλά…για το ότι μολύναμε το περιβάλλον επειδή δεν…..παραδώσαμε τους «επικίνδυνους και μολυσματικούς» πλακούντες μας σε δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα διαχείρισης και «θέσαμε σε κίνδυνο την δημόσια υγεία»!!!

Μέχρι σήμερα και παρά τα πολλά ανυπόστατα δημοσιεύματα δεν δώσαμε μια δημόσια απάντηση, για έναν και μόνο λόγο: δεν είμαστε σωματείο ή σύλλογος, ούτε μέλη ανωνύμων εταιρειών, που εξειδικεύονται στην διαχείριση και αξιοποίηση πλακούντων.

Είμαστε όλοι άνθρωποι που παλεύουμε να επιβιώσουμε οικονομικά και να φροντίσουμε της οικογένειές μας και δεν υπήρχε η πολυτέλεια χρόνου για να συντονίσουμε τις ενέργειές μας. Από εδώ και πέρα όμως οι απαντήσεις μας θα είναι δημόσιες.

Εγώ αποφάσισα σήμερα να κοινοποιήσω την δική μου ιστορία, υπό το βάρος της ηθικής ευθύνης και της συναισθηματικής φόρτισης όταν έμαθα ότι μεταξύ των συγκατηγορουμένων μου δύο δεν βρίσκονται πια στην ζωή. Η μία ήταν εξαιρετική συνάδελφος κι ο άλλος πατέρας τριών παιδιών. «’Εμεινε» πίσω η γυναίκα του πέρα από χήρα και μαμά τριών παιδιών να είναι και κατηγορούμενη μαζί μας.

Τα γεγονότα:

1) Είναι δικαίωμα κάθε γονιού να επιλέξει τον τόπο και τον τρόπο που θα γεννήσει

2) Είναι δικαίωμα κάθε γονιού να επιλέξει ποιός και πόσοι θα συμμετέχουν στην διαδικασία αυτή

3) Ο πλακούντας είναι το όργανο που κρατάει τα έμβρυά μας στην ζωή κατά την διάρκεια της κύησης. Είναι αυτό το μαγικό «κάτι» που μας κάνει ένα με τα έμβρυα που κυοφορούμε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ και ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟΒΛΗΤΟ. Αν ο πλακούντας μας, που είναι ένα με τα δυνάμει μωρά μας στην ενδομήτρια ζωή είναι επικίνδυνος και μολυσματικός, τότε και αυτά είναι επικίνδυνα και μολυσματικά. Σε ποιόν δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα έπρεπε να τα έχουμε «παραδώσει» για διαχείριση;

4) ΚΑΝΕΝΑΣ πλακούντας δεν βρέθηκε ποτέ στα σκουπίδια και για αυτό δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ ως στοιχείο στο κατηγορητήριο. Οι πλακούντες μας είναι θαύμα της φύσης κι όχι απόβλητα, για να τα πετάξουμε στις τουαλέτες ή στα σκουπίδια. Τουλάχιστον έτσι τους αντιλαμβανόμαστε εμείς οι συνειδητοποιημένες μαμάδες, προφανώς σε αντίθεση με ορισμένους επαγγελματίες υγείας.

5) Κάθε σύλλογος, αρχή ή άλλος φορέας, που ισχυρίζεται ότι είναι τόσο ευαισθητοποιημένος για το δικαίωμα της γυναίκας να γεννάει όπως επιλέγει, θα έπρεπε από χρόνια να έχει πάρει δημόσια θέση για το υψηλό ποσοστό καισαρικών και περινεοτομών στην Ελλάδα (51% των γεννήσεων γίνονται με καισαρική με βάση στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στο Βήμα και στην Καθημερινή)

6) Κάθε μητέρα που επιλέγει να γεννήσει σπίτι της το επιλέγει από σεβασμό και αγάπη στο σώμα της, στο μωρό της και στο περιβάλλον κι αυτή η επιλογή από μόνη της είναι έμπρακτη απόδειξη ότι δεν θα έκανε οτιδήποτε που να βλάπτει τον εαυτό της, το μωρό της ή το περιβάλλον

7) Σε όλη την Ευρώπη οι γυναίκες έχουν δικαίωμα όχι μόνο στο να επιλέξουν τον τόπο που θα γεννήσουν, αλλά και το πώς θα διαχειριστούν αυτό το θαύμα της φύσης που λέγεται πλακούντας.

8) Η γέννηση ενός παιδιού είναι ένα θαύμα που απαιτεί σεβασμό και που το διαχειρίζονται οι δύο άνθρωποι που το δημιούργησαν, οι γονείς. Κανένας σύλλογος δεν νομιμοποιείται να καθορίζει τις επιλογές μας

9) Ο Σύλλογος Μαιών Θεσσαλονίκης κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά εις βάρος μας και τώρα δια στόματος της Προέδρου του κ. Βικτωρίας Μοσχάκη ισχυρίζεται ότι θα μας προστατέψει. ΑΠΟΠΟΙΟΥΜΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ την «προστασία» όσων υπήρξαν η αφορμή για να υπάρχει πρόσβαση στα προσωπικά μου δεδομένα, όσων έκαναν ότι ήταν δυνατόν από περήφανη μητέρα της κόρης μου να γίνω κατηγορούμενη για μόλυνση περιβάλλοντος.

10) Σε μια ΕΥΝΟΝΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ μόνη μου προστασία είναι το Σύνταγμα, οι Νόμοι, οι Αδέκαστοι Δικαστές και η Κοινή Λογική

11) Την δίκη μου δεν την αντιμετωπίζω ως κατηγορούμενη, αλλά ως ενεργός πολίτης που παλεύει, για να μπορεί η κόρη μου να αποφασίζει όταν έρθει η σειρά της για το δικό της παιδί και τον δικό της πλακούντα.

Υπό το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης και της ηθικής ευθύνης στους εκλιπόντες συγκατηγορούμενους μου την γυναικολόγο ΜΙΛΕΝΑ ΡΟΥΣΚΟΒΑ και ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ, πατέρα τριών παιδιών, με την δημόσια δέσμευση να δώσω και την δική τους μάχη για έναν καλύτερο κι ελεύθερο κόσμο

Με τιμή

Η 79η κατηγορούμενη

Μαρία- Μυρτώ Γρίβα

Ειδική Παθολόγος

 

Πηγή: mother earth

 

 

Share

Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική

με οργή και σε πένθος

του Δημήτρη Παπανικολάου*

Στο πρόσφατο, θαυμάσιο, ντοκιμαντέρ How to survive a plague, που αφηγείται την ιστορία της ACT UP στη Νέα Υόρκη, βλέπεις εικόνες από γνωστές δράσεις της οργάνωσης που απαίτησε, στον δημόσιο χώρο, την αλλαγή της κρατικής πολιτικής για το AIDS στην Αμερική της δεκαετία του ’90. Μια από αυτές ήταν οι «πολιτικές κηδείες» για τα θύματα της ασθένειας. Τα φέρετρα περιφέρονταν στο Νότιο Μανχάταν, και η απόδοση τιμής μεταμορφωνόταν σε διαδήλωση — κάποια έφταναν μέχρι έξω από το προεκλογικό στρατηγείο του Μπους το ’92, με το μήνυμα «το αίμα μας πάνω σου». Μέσα από τον θάνατο, με μια ταυτότητα σε διακινδύνευση και σε στιγμή απόλυτου στιγματισμού της, κάποιοι τόλμησαν να αντιμιλήσουν. Σε μια συγκλονιστική σκηνή, ο ακτιβιστής Μπομπ Ράφσκι, έξω από το στρατηγείο του Μπους και μπροστά από το φέρετρο ενός συντρόφου του, σταματάει, γέρνει το κεφάλι, τα σημάδια της ασθένειας εμφανή στο πρόσωπό του, και φωνάζει: «Με οργή και σε πένθος, αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει μέχρι να είμαστε όλοι μας ασφαλείς. ACT UP, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε το AIDS».

Πιστεύω αξίζει να ξαναδεί κανείς αυτήν τη σκηνή, όπου ένας ακτιβιστής, καταδικασμένος σε θάνατο από μια κρατική πολιτική, παίρνει στα χέρια του την θανατο-εικόνα του και λέει «Αντεπιτεθείτε!». Και να τη δει στη σημερινή συγκυρία. Αξίζει να τη δει, για παράδειγμα, ως αντιστάθμισμα σε εκείνη την άλλη σκηνή, όπου ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Η. Παναγιώταρος φωνάζει «Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες!» έξω από το Χυτήριο. Ή ως αντιστάθμισμα σε όλες εκείνες τις σκηνές που γεμίζουν την καθημερινότητά μας σήμερα και προσδιορίζουν επιθετικά τον φυλετικά, σεξουαλικά, ή κοινωνικά «Άλλον» ως οιονεί νεκρό. Όλες αυτές οι σκηνές συνδέονται, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε με την πρώτη.

Ας ξεκινήσω όμως από τα γνωστά. Πανθομολογείται σήμερα μια έξαρση της ομοφοβίας και του σεξουαλικού ρατσισμού, μαζί με τη γενικότερη έξαρση της μισαλλοδοξίας και του φυλετικού ρατσισμού. Η κλασική μας ανάγνωση γι’ αυτή την εξέλιξη ακολουθεί το σχήμα της βιοπολιτικής. Ζούμε σε μια εποχή έντονα βιοπολιτικής διακυβέρνησης, δηλαδή διαχείρισης πληθυσμών, οργάνωσης του πώς κάποιοι άνθρωποι (οι «δικοί μας») θα ζουν, και προγραφής όλων των άλλων, όσων αφήνονται, ουσιαστικά, να πεθάνουν. Η γενικότερη κατεύθυνση είναι, ως εκ τούτου, η κατεύθυνση της δημιουργίας «καθαρών», «κανονικών» σωμάτων — και η απορριμάτωση, η αποκειμενοποίηση όλων των άλλων. Μέσα σε αυτό το βιοπολιτικό σχήμα πρέπει να κατανοηθεί αρχικά η εκ νέου έμφαση στον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, και την ομοφοβία.

Όμως θέλω να θυμίσω πόσο πολύ οι στρατηγικές αυτές λειτουργούν και σε μια παράλληλη της βιοπολιτικής οικονομία, αυτήν που ο Ακίλλε Μπέμπε ονομάζει necropolitics, και στα δικά μας συμφραζόμενα θα την ονόμαζα θανατοπολιτική. Παράλληλα λοιπόν με τη βιοπολιτική, βλέπουμε σήμερα να οργανώνεται όλο και περισσότερο μια ιδιότυπη θανατοπολιτική που δεν περιορίζεται, όσο κι αν προτυπώνεται, στις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Μιλάμε για μια ευρύτερη στρατηγική, κατά την οποία τα σώματα νεκρών παρελαύνουν επίσης γύρω μας, ορίζοντας τις ζωές των ζωντανών — είτε ως φόβητρο, είτε ως τακτική ξεκαθαρίσματος, είτε ως παράπλευρες απώλειες· με έμφαση στο αναπόφευκτο και τελεσίδικο της λέξης απώλεια.

Μια εικόνα θανάτου οργανώνεται γύρω μας: όχι μόνο τα φαντάσματα των νεκρών, αλλά και τα δηωμένα, τα χτυπημένα (και σαν νεκρά φωτοσοπαρισμένα), τα ακρωτηριασμένα, τα βιασμένα, τα νεκροζώντανα σώματα παρατίθενται προς συμμόρφωσιν, αλλά και προς γνώσιν.

Κι εδώ μια βασική πλέον διαφορά, μια καινούρια στιγμή της εποχής της κρίσης. Στο θέμα της ομοφοβίας φαίνεται ίσως πιο ξεκάθαρα: αν οι παλιές έμφυλες και σεξουαλικές ιεραρχίες στην Ελλάδα κατέληγαν στο τι δεν μπορεί να είναι ένας καλός Έλληνας/μια καλή Ελληνίδα (πούστης, λεσβία, γαμημένη κωλοτρυπίδα, πόρνη κ.ο.κ.), αν δηλαδή παλιότερα οι ιεραρχίες προέβαλλαν τα αποκείμενά τους ως εθνικώς διαγραμμένα, οι καινούριες τους επιβιώσεις τα φαντασιώνονται, όλο και περισσότερο, ως νεκρά. Σε αυτό, η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός έρχονται να συναντήσουν το νέο ρατσισμό, που κι αυτος, την εποχή της κρίσης, (ξανα)δουλεύει όλο και περισσότερο όχι με εικόνες αποκλεισμένων ή διωγμένων Άλλων, αλλά νεκρών ή ζωντανόνεκρων. Σαν το νέο ρατσισμό, έτσι και η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός «της κρίσης»: γίνονται, όλο και περισσότερο, όχι μόνο βιοπολιτικές στρατηγικές, αλλά και θανατοπολιτικές.

Έτσι, αν σήμερα ο εθνικισμός, ο μάτσο ανδρισμός, η εθνομαγκιά και η εθνοφοβία μανατζάρουν σώματα ανθρώπων στην υπηρεσία της εθνοβιοπολιτικής (μας λένε: «Κλειστείτε μέσα και όλα θα πάνε καλά»), η ομοφοβία, ο ρατσισμός και ο νεοσεξισμός, καλούνται να μανατζάρουν και την εικόνα οιωνεί νεκρών, στην υπηρεσία μιας αναγκαίας και παραπληρωματικής θανατοπολιτικής (μας λένε: «Εκεί έξω κυκλοφορούν ζόμπι»).

Κι ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι η θανατοπολιτική (όπως και η ομοφοβία και ο ρατσισμός που τη στηρίζει) δεν είναι μακριά και απ’ έξω μας. Κολακεύει δομές που έχουν βαθειά σκαλωθεί όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε δημόσιο, αλλά και σ’ αυτό που ονομάζουμε ιδιωτικό· όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε συντήρηση, αλλά και σ’ αυτό που αναγνωρίζουμε ως προοδευτικό. Σκεφτείτε το αυτό κάθε φορά που βλέπετε έναν μετανάστη και κάπου βαθειά χωμένη μέσα σας αισθάνεστε τη φοβία ότι μπορεί να έχει μια μεταδοτική θανατηφόρα ασθένεια· κάθε φορά που ακούτε ότι πέθανε ο γκέι γνωστός σας και ρωτάτε «από AIDS;»· κάθε φορά που βλέπετε μια γυναίκα με εμφανή σημάδια κακοποίησης και εξάρτησης, και σκέφτεστε ότι μπορεί να είναι ξένη, ή πόρνη, ή και τα δύο. Και κάθε φορά που θα θυμάστε τον παλιό –την εποχή του πάρτι– εαυτό σας, να έχει γελάσει με την επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες» που έβγαζαν τα μπουζουκάδικα στην επαρχία.

Γιατί η θανατοπολιτική δεν είναι το έργο ενός φασίστα που ουρλιάζει κάτι αποκρουστικό. Είναι το έργο αυτού που χρησιμοποιεί μια σκηνή που ήδη έχεις σκεφτεί και απωθήσει, ως σκηνικό πολιτικής επιθυμίας.

Το πρόβλημα με την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν τελικά μόνο η ολιγωρία της αστυνομίας ή η ένδειξη ότι πλήρωσε τη συνδικαλιστική της δράση· ήταν η διάθεση να δημιουργήσουν, με το παράδειγμά της, ένα σώμα οιονεί νεκρό. Το πρόβλημα με το προεκλογικό σκάνδαλο των «ιερόδουλων», δεν ήταν η πολιτική αναξιοπρέπεια της έκθεσής τους, αλλά η ρητορική προβολή αυτών των γυναικών ως οιονεί φορέων και διασπορέων θανάτου. Το πρόβλημα με τις «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» του Παναγιώταρου, δεν είναι ούτε η προσβολή, ούτε η ρητορική του βιασμού που ενδεχομένως φέρνει στο μυαλό, ούτε καν τα δικά του απωθημένα. Το πρόβλημα είναι ότι τη φράση αυτήν τη φωνάζει γιατί ξέρει ότι θα ακουστεί από ένα ποτισμένο εθνομοφοβία κοινό, για το οποίο, όπως λέει ο Λεό Μπερσανί, the rectum is the grave, το ορθό είναι τάφος, το ορθό σημαίνει θάνατο. Ή, για να το πω στα συμφραζόμενα του, ο Παναγιώταρος φωνάζει για να τον ακούσουν όσοι, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, συντονίζονται στο ρυθμό της φράσης «η γαμημένη κωλοτρυπίδα θα γίνει ο τάφος σας».

Το πώς απαντάει κανείς σε όλα αυτά, είναι γνωστό, έχει τη γενεαλογία του, και συνδέεται απολύτως με τους τρόπους απάντησης στη βιοπολιτική γενικώς, αυτούς τους τρόπους που τόσο πολύ, τόσοι πολλοί, ιχνηλατούμε τον τελευταίο καιρό και σε αυτήν τη χώρα. Act Up, Fight Back, Fight Death.

Με οργή και σε πένθος, η μάχη αυτή δεν τέλειωσε ποτέ και ούτε τώρα έχει τελειώσει. Αφυπνισθείτε, αντισταθείτε, αμυνθείτε, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε τη θανατοπολιτική, πολεμήστε το θάνατο, πολεμήστε τους τεχνουργούς του, πολεμήστε και τους λακέδες του.

*Το κείμενο είναι το δεύτερο μέρος διάλεξης που δόθηκε στο πλαίσιο των Κρίση-μων σεμιναρίων με θέμα “Σεξισμός και Ομοφοβία: ‘Παράπλευρες απώλειες’ της κρίσης;” στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 26 Φεβρουαρίου.  Ολόκληρη η διάλεξη βρίσκεται εδώ

Πηγή: Ενθέματα

 

Δείτε Ακόμα

Σκέψεις για ορισμένες αθέατες όψεις του σεξισμού

 

 

Share

Γυναίκα και βιομηχανία πορνό: Μια νέα εποχή;

της Λίτσας Στέρπη

Το γνωρίζουμε καλά. Το διαδίκτυο έχει αναδειχτεί σε ένα πανίσχυρο χώρο επικοινωνίας και εμφανίζεται πλέον ως αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης δραστηριότητας, προσφέροντας  τα πάντα –σχεδόν- δωρεάν. Μια από τις αμφιλεγόμενες αλλά ωστόσο  ιδιαίτερα δημοφιλείς υπηρεσίες είναι και η δωρεάν διακίνηση πορνογραφικού υλικού. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν πιο εύκολη η χρήση και παρουσίαση «ερασιτεχνικού» πορνό, από ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Χιλιάδες σάιτς οργώνουν το διαδίκτυο και προσφέρουν δωρεάν άφθονο πορνογραφικό υλικό πάσης φύσεως.

Αυτή η απρόσμενη μέχρι πριν λίγα χρόνια εξέλιξη, είχε ένα επίσης μη αναμενόμενο αποτέλεσμα. Γιγαντιαίες εταιρείες  που δραστηριοποιούνται στο χώρο της επαγγελματικής και κάποτε σούπερ προσοδοφόρας βιομηχανίας του πορνό,  πλήττονται  πλέον σοβαρά.

Η κρίση του… «κλάδου» ανέδειξε άλλη μια ενδιαφέρουσα πτυχή. Για πρώτη φορά η βιομηχανία του πορνό έλαβε σοβαρά υπόψη της  τον γυναικείο παράγοντα. Οι γυναίκες πια, διεκδικούν ίση αντιμετώπιση με τους άντρες ακόμα και στον –άβατο έως τώρα- χώρο της βιομηχανίας πορνό. Οι «σκληρές σκηνές» που συνήθως, υποδηλώνουν πλήρη υποταγή της γυναίκας στον άντρα, αντικαθιστώνται με άλλες,  ηπιότερου σεξ, όπου οι γυναίκες έχουν ίσο αν όχι πιο ενεργό ρόλο.

Η νέα αυτή πραγματικότητα γεννά ένα άλλο ενδιαφέρον ερώτημα:  Μπορεί πια να γίνει κοινωνικά αποδεκτό το επάγγελμα της πορνοστάρ;

Εδώ οι απόψεις διίστανται και η απάντηση δεν είναι εύκολη. Πολλοί υποστηρίζουν πως το συγκεκριμένο «επάγγελμα» υποβιβάζει τον ρόλο της γυναίκας, ενώ οδηγεί τους θεατές στο συμπέρασμα πως η ίδια δεν έχει καμιά εξουσία στο σώμα της, εμφανίζοντας την σαν ένα αποκλειστικά σεξουαλικό αντικείμενο. Μέσω αυτού του ρόλου η γυναίκα υποβιβάζεται σε εικόνα, εμφανίζεται ως προϊόν και τελικά λειτουργεί ως μηχανή παραγωγής χρημάτων.

Και ο αντίλογος

Στον αντίποδα βρίσκεται η άποψη, πως αυτό το “επάγγελμα” οδηγεί την γυναίκα στο να ανακαλύψει τον εαυτό της και την σεξουαλικότητα της, ενώ αποδέχεται και αγαπάει το σώμα της.

Αμερικανοί επιστήμονες στα πλαίσια έρευνας  για την σεξουαλική συμπεριφορά και την βιομηχανία πορνό, συμπέραναν ότι οι  γυναίκες «πορνοστάρς» έχουν λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα από τις υπόλοιπες… θνητές . Στη ίδια έρευνα υποστηρίζεται ότι η δουλειά που κάνουν αναπτερώνει το ηθικό τους, καθώς αποκτούν περισσότερη εκτίμηση για τον εαυτό τους και το σώμα τους, αποσπώντας τον θαυμασμό των ανδρών. Με βεβαιότητα επίσης, οι επιστήμονες ισχυρίζονται ότι τα ζευγάρια που παρακολουθούν μαζί μια ερωτική ταινία θα βελτιώσουν σημαντικά την σεξουαλική τους ζωή .

Την ίδια ώρα, ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί η αυξανόμενη παρουσία πολλών γυναικών στη βιομηχανία του πορνό θεάματος, όχι μόνο από την θέση της «ηθοποιού». Δεκάδες είναι πια οι γυναίκες που εμφανίζονται στη θέση του σκηνοθέτη ή φωτογράφου ακόμα και παραγωγού των ταινιών. Χωρίς να διαφαίνεται ότι οι «σκληρές» ταινίες πορνό θα αποτελέσουν παρελθόν, είναι εμφανής η στροφή στη περισσότερο «ερωτική» ταινία που αποστασιοποιείται από την κυριαρχία του χυδαίου.  Άλλη μία ένδειξη της προσπάθειας που καταβάλλεται να απενοχοποιηθεί το επάγγελμα της πορνοστάρ.

Πηγή: the insider

 

 

Share

Κολίτιδα: αντιμετώπιση με συμπεριφορές και βότανα

της Βέρας Σιατερλή

Υποφέρετε τακτικά από φουσκώματα πρηξίματα και τυμπανισμό της κοιλίας και πολλές φορές έρχονται χωρίς να έχτε φάει κάτι; Αν ναι, τότε πιθανότητα πάσχετε από σπαστική κολίτιδα ή ευερέθιστο έντερο όπως αλλιώς λέγεται η κατάσταση αυτή:

Αν και τα φουσκώματα της κοιλιάς στη συντριπτική τους πλειοψηφία οφείλονται στη σπαστική κολίτιδα εν τούτοις θα πρέπει να ξέρουμε ότι και άλλες καταστάσεις σπανιότερα μπορούν να προκαλέσουν το ίδιο αποτέλεσμα.

Η κολίτιδα αποτελεί γενικά φλεγμονή του κόλου, δηλαδή του παχέος εντέρου. Πρόκειται για μια συχνή πάθηση που ταλαιπωρεί ιδιαίτερα τις γυναίκες

Υπάρχουν τα παρακάτω είδη κολίτιδας:

  1. Ελκώδης κολίτιδα
  2. Σπαστική κολίτιδα (σύνδρομο ευερεθίστου εντέρου)
  3. Μικροβιακή κολίτιδα από ιούς, βακτήρια, όπως Shigella, ή παράσιτα, όπως, αμοιβάδα
  4. Ψευδομεμβρανώδης κολίτιδα
  5. Ισχαιμική κολίτιδα

Προφανώς θα πρέπει να έχουν αποκλεισθεί οι άλλες παθήσεις και την βοήθεια από τα βότανα να την αναζητήσουμε αφού έχει γίνει διάγνωση για σπαστική κολίτιδα ή αλλιώς εντεροκολίτιδα, εντερίτιδα (φλεγμονή του βλεννογόνου των εντέρων, κυρίως του παχέως αλλά και του λεπτού).

Η διάγνωση της σπαστικής κολίτιδας είναι σχετικά εύκολη και βασίζεται ουσιαστικά στη λήψη του ιστορικού. Ορισμένες βασικές εξετάσεις (ακτινογραφία παχέος εντέρου ή στομάχου, ορθοσκόπηση ή κολονοσκόπηση, υπερηχογράφημα κοιλίας) μπορούν να κριθούν απαραίτητες κυρίως για να αποκλεισθούν άλλες σοβαρότερες παθήσεις.

 

Σπαστική κολίτιδα (σύνδρομο ευερεθίστου εντέρου ΣΕΕ)

Είναι μια πολύ συχνή κατάσταση του εντέρου, που αφορά κυρίως σε άτομα ηλικίας 20-40 ετών και ιδιαίτερα γυναίκες και αφορά περίπου το 15% του πληθυσμού της Ελλάδας.

Η συμπτωματολογία της κατάστασης περιλαμβάνει κοιλιακή διάταση από συγκέντρωση αερίων (μετεωρισμός), κοιλιακούς πόνους, εναλλαγές διάρροιας/ δυσκοιλιότητας και ασυνήθεις μορφές κοπράνων με πρόσμειξη βλέννας. Η κατάσταση επιδεινώνεται με το στρες, την κατανάλωση τροφών με λίπος ή φυτικές ίνες και την έμμηνη ρύση στις γυναίκες.

Στα πλαίσια της αντιμετώπισης του συνδρόμου, πολύ βοηθητική είναι η φυσική άσκηση, ενώ κρίνεται απαραίτητη η μείωση του στρες. Η υιοθέτηση υγιεινής διατροφής και η αποφυγή των τροφών που προκαλούν τα συμπτώματα βοηθούν στον έλεγχό τους. Προτείνεται, επίσης, ο καταμερισμός της καθημερινής λήψης τροφής σε πολλά μικρά γεύματα δηλαδή πέντε αντί των τριών που συνηθίζονται.

Σας έχει τύχει ξαφνικά να μη σας χωράει η φούστα σας ή το παντελόνι σας; Αισθάνεστε συχνά την ανάγκη να λύσετε τη ζώνη σας για να ανακουφισθείτε;

Η σπαστική κολίτιδα είναι η πιο συχνή πάθηση του πεπτικού συστήματος στο Δυτικό πολιτισμό και ταλαιπωρεί εκατομμύρια ατόμων και ιδιαίτερα γυναίκες.

Η σπαστική κολίτιδα είναι μία καλοήθης πάθηση που όπως λέει και το όνομά της, οφείλεται σε σπασμούς και γενικά σε ασυνήθιστες κινήσεις που κάνει το έντερο.

Χαρακτηριστικό σύμπτωμα της σπαστικής κολίτιδας είναι τα ξαφνικά φουσκώματα της κοιλιάς που σχεδόν πάντα συνοδεύονται από πόνους που εντοπίζονται στο αριστερό ή δεξιό κάτω μέρος της κοιλιάς.

Οι πόνοι μπορεί σπανιότερα να εντοπίζονται στο κέντρο ή να πιάνουν όλη της κοιλιά και συχνά ανακουφίζονται με την αποβολή αερίων. Τα συμπτώματα αυτά συνήθως συνοδεύουν και διαταραχές των κενώσεων που παίρνουν τη μορφή της δυσκοιλιότητας ή της διάρροιας ή ακόμη μπορούν να εναλλάσσονται διάρροιες με δυσκοιλιότητα. Επίσης μπορεί να αποβάλλεται με τα κόπρανα ή και χωρίς κόπρανα βλέννα στις κενώσεις.

Οι νεώτερες απόψεις μιλούν για Σπλαχνική υπερευαισθησία, ρόλο του κεντρικού νευρικού συστήματος, ανοσιακές και φλεγμονώδεις απαντήσεις, ψυχοκοινωνικούς παράγοντες καθώς και διάφορες ουσίες του οργανισμού όπως η σεροτονίνη.

Πώς γίνεται η διάγνωση; Η διάγνωση περιλαμβάνει τρία στάδια. Αυτά περιγράφονται στα διαγνωστικά κριτήρια του συνεδρίου της Ρώμης και στηρίζονται 1) στην λήψη ιστορικού 2) την κλινική εξέταση από έμπειρο Γαστρεντερολόγο για τον αποκλεισμό των «παραγόντων συναγερμού» και 3) στον Εργαστηριακό και παρακλινικό έλεγχο. Το ΣΕΕ παρουσιάζεται με συμπτώματα κοινά για μια πληθώρα οργανικών παθήσεων του γαστρεντερικού συστήματος.

Τι προκαλεί τη σπαστική κολίτιδα; Σήμερα παρά την εκτεταμένη έρευνα που έχει γίνει για την πάθηση αυτή τα ακριβή αίτια που προκαλούν τους σπασμούς του παχέος εντέρου δεν είναι γνωστά. Είναι σίγουρο ότι πρόκειται για λειτουργική διαταραχή και όχι για οργανική βλάβη του εντέρου.

Ο ρόλος του ψυχολογικού και του κοινωνικού στρες είναι σημαντικός αφού τα περισσότερα άτομα αναφέρουν ότι οι κρίσεις τους επέρχονται σε καταστάσεις ψυχολογικής υπερέντασης. Οι τροφές, σε αντίθεση με αυτό που πίστευαν παλιά, σήμερα θεωρούνται ότι δεν σχετίζονται με την αιτία της νόσου για αυτό και δε συνιστώνται οι αυστηρές δίαιτες του παρελθόντος.

Εξαίρεση αποτελούν ορισμένα άτομα τα οποία παρουσιάζουν δυσανεξία στην πέψη του γάλακτος και των γαλακτοκομικών προϊόντων λόγω ελλείψεων του ενζύμου λακτάση. Τα άτομα αυτά παρουσιάζουν παρόμοια συμπτώματα με αυτά της σπαστικής κολίτιδας και απαιτούν ειδική αντιμετώπιση.

Θεραπευτικά το ευερέθιστο έντερο θεωρείται χρόνια πάθηση και κατά συνέπεια απαιτεί χρόνια θεραπεία και φροντίδα. Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν διάφορα φάρμακα που μπορούν να χορηγηθούν εν τούτοις συνιστάται να αποφεύγονται τα φάρμακα και να προσπαθεί το άτομο με πρακτικά μέτρα να αντιμετωπίζει την πάθησή του.

Γενικά το ΣΕΕ είναι μια περίπλοκη πάθηση και μόνο με την υπομονή, τη συνεργασία και την εμπιστοσύνη του αρρώστου στο θεράποντα γιατρό του, αλλά και την επιμονή και τις γνώσεις του γιατρού θα υπάρξει θεαματική βελτίωση των συμπτωμάτων.

Συμβουλές

  • Μην ανησυχείτε για την πάθησή σας. Έχετε μία καλοήθη πάθηση η οποία ποτέ δεν πρόκειται να εξελιχθεί σε καρκίνο ή άλλη κακή πάθηση
  • Αποφεύγετε τροφές που αποδεδειγμένα σας προκαλούν ή σας χειροτερεύουν τα συμπτώματα. Οι τροφές αυτές δεν είναι ίδιες για όλες τις ασθενείς. Μερικές από τις πιο γνωστές ερεθιστικές τροφές είναι το γάλα και τα γαλακτομικά προϊόντα, ο καφές, το τσάι κ.α.
  • Αποφεύγετε την υπερβολική κατανάλωση «υγιεινών τροφών» που περιέχουν στάρι ολικής αλέσεως ή σκευάσματα με πίτουρο (τα γνωστά bran).
  • Τα φρούτα και τα λαχανικά όχι μόνο δεν απαγορεύονται αλλά συνιστώνται ιδιαίτερα.
  • Αποφεύγετε γενικά το stress και προσπαθήστε να χαλαρώνετε.
  • Πίνετε άφθονα υγρά αλλά αποφεύγετε τα ανθρακούχα ποτά. Αυτό βοηθά πολύ, ιδιαίτερα αν είστε δυσκοίλιες.
  • Αποφεύγετε να χρησιμοποιείτε εύκολα υπακτικά φάρμακα (δηλ. φάρμακα που βοηθούν την κένωση του εντέρου).
  • Μην καπνίζετε διότι η νικοτίνη προκαλεί σπασμό του εντέρου με αποτέλεσμα εντονότερους πόνους και δυσφορία.

Οι εναλλακτικές λύσεις

Βότανα, ασκήσεις, διαλογισμός και διατροφή μπορεί να σας βοηθήσουν να αντιμετωπίσετε το Σ.Ε.Ε αποτελεσματικά, μειώνοντας σε μεγάλο βαθμό το στρες, αλλά και άλλες αιτίες που επιδεινώνουν την κατάσταση σας.

Μέλι με κανέλα

Είναι σίγουρο ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες δεν θα ήθελαν οι παρακάτω πληροφορίες να κάνουν τον γύρο του κόσμου. Έχει διαπιστωθεί ότι ένα μίγμα μελιού και κανέλας θεραπεύει πολλές ασθένειες. Οι επιστήμονες σήμερα δέχονται επίσης, το μέλι ως «RamBan» (πολύ αποτελεσματικό)

Το μέλι μπορεί να χρησιμοποιηθεί χωρίς παρενέργειες σε κάθε είδους ασθένειες.

Αν και το μέλι είναι γλυκό, εάν ληφθεί στη σωστή δοσολογία ως φάρμακο, αυτό δεν βλάπτει ακόμα και τους διαβητικούς ασθενείς. Το World News, ένα περιοδικό στον Καναδά, στην έκδοσή του με ημερομηνία 17 Ιανουαρίου 1995, έχει δώσει τον ακόλουθο κατάλογο των ασθενειών που μπορεί να θεραπευτούν με μέλι και κανέλα, όπως έχει ερευνηθεί από δυτικούς επιστήμονες:

-Διαταραχές στομάχου

Όταν το μέλι λαμβάνεται με σκόνη κανέλας θεραπεύει τον πόνο στο στομάχι και επίσης καθαρίζει τα έλκη του στομάχου από τη ρίζα.

-Αέρια στομάχου (φουσκώματα)

Σύμφωνα με τις μελέτες που έγιναν στην Ινδία και την Ιαπωνία, έδειξαν ότι αν το μέλι λαμβάνεται με κανέλα σε σκόνη το στομάχι απαλλάσσεται από τα αέρια.

-Δυσπεψία

Κανέλα σε σκόνη αναμιγμένη με δύο κουταλιές της σούπας μέλι όταν ληφθεί πριν το φαγητό ανακουφίζει και χωνεύεται το βαρύ γεύμα.

 

Το μέλι παράγεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Είναι το μόνο τρόφιμο στον πλανήτη που δεν θα χαλάσει ή θα σαπίσει ποτέ. Μόνο θα ζαχαρώσει. Το μέλι στη πραγματικότητα θα είναι για πάντα μέλι.

Ωστόσο, όταν το αφήσετε σε ένα ψυχρό, σκοτεινό μέρος για πολύ καιρό θα στερεοποιηθεί. Όταν συμβεί αυτό απλά χαλαρώνουμε το καπάκι από το βάζο που το έχουμε και βάζουμε το δοχείο με το μέλι σε ζεστό νερό, όχι όμως βραστό. Σβήνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να υγροποιηθεί. Στη συνέχεια είναι τόσο καλό όσο ήταν και στην αρχή.

Συμβουλή: ποτέ να μην βράσετε το μέλι ή να το βάλετε σε φούρνο μικροκυμάτων γιατί έτσι θα σκοτωθούν τα ένζυμά του.

Χρησιμοποιήστε βότανα

Ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Μακ Μάστερ του Καναδά μετά από έρευνες που διεξήγαγαν σε μία μεγάλη ομάδα ατόμων που έπασχαν από το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου ήρθαν να επιβεβαιώσουν κάτι που εδώ και πολλά χρόνια η λαϊκή σοφία και παράδοση το είχε σαν δεδομένο. Όταν κάποιος έπασχε από το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου για την θεραπεία του χρησιμοποιούσε ένα πολύ αποτελεσματικό για την περίπτωση βότανο: τον δυόσμο.

Το λάδι του δυόσμου όπως και το έγχυμα του βοτάνου μαζί με τις φυτικές ίνες είναι από τις αποτελεσματικότερες θεραπείες του συνδρόμου. Οι ερευνητές μετά από μελέτες σε 2795 ασθενείς ανακάλυψαν ότι το έλαιο του δυόσμου βελτίωσε το σύνδρομο μετά από δυόμιση μόνον θεραπείες!

Ήταν η αποτελεσματικότερη από όλες τις θεραπείες που μελέτησαν και το βασικότερο, χωρίς καμία παρενέργεια.

Βλέπουμε λοιπόν ότι άκρως αποτελεσματικές θεραπείες που χρησιμοποιούνταν χρόνια υποβαθμίστηκαν λόγω του ότι εμφανίστηκαν στην αγορά καινούργια φάρμακα αλλά πολύ ακριβά για μια πάθηση τόσο συχνή και ελεγχόμενη. Πολλά από αυτά τα φάρμακα μετά από κάποιο διάστημα αποσύρθηκαν λόγω ανησυχιών…..

Όσοι λοιπόν ταλαιπωρείστε από το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου-την κοινή σπαστική κολίτιδα-ελέγξτε και επαναπροσδιορίστε την διατροφή σας. Εξαφανίστε τα λίπη και δώστε προσοχή στις φυτικές ίνες. Προτιμάτε διαλυτές φυτικές ίνες όπως βρώμη, κριθάρι, φρούτα, και να αποφεύγετε τις αδιάλυτες όπως τα δημητριακά ολικής αλέσεως και οτιδήποτε περιέχει πίτουρο. Βάλτε το δυόσμο σαν έγχυμα ή σαν λάδι στο καθημερινό σας διαιτολόγιο.

Δυόσμος (Menta viridis)

 

Ο δυόσμος απαντάται αυτοφυής σε υγρούς, ορεινούς τόπους αλλά πολλές φορές καλλιεργείται σε κήπους ή γλάστρες για να χρησιμοποιηθεί στη μαγειρική σαν καρύκευμα.

Χρησιμοποιείται στη μαγειρική σαν καρύκευμα και σε πολλά ποτά ως μυρωδικό. Όλα τα μέρη του φυτού θεωρούνται φαρμακευτικά και ιδιαίτερα τα φύλλα, που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία των δερματικών παθήσεων. Θεωρείται φυτό αντισπασμωδικό, χωνευτικό και καταπραϋντικό. Συνιστάται ακόμη σε περιπτώσεις ρευματισμών και τετάνου.

Άλλα βότανα που βοηθούν είναι:

Μέντα

Ενδείκνυται για στομαχικές παθήσεις, χωνευτικές δυσλειτουργίες και ελαττώνει το αίσθημα της ναυτίας. Υποβοηθά την εφίδρωση σε περιπτώσεις πυρετού και γρίπης. Η χορήγηση μέντας σε αρκετά υψηλές δόσεις λειτουργεί ως αναλγητικό και ηρεμιστικό. Είναι δροσιστική και αποτελεί ιδανική λύση για τα δερματικά προβλήματα, τον πυρετό, τον πονοκέφαλο και την ημικρανία έχει αντιβακτηριδιακές ικανότητες και βοηθά στην καταπολέμηση των λοιμώξεων, ιδίως της λαρυγγίτιδας. Μέντα (Menta Piperita)

Η μέντα καλλιεργείται τόσο για τις αρωματικές όσο και για τις φαρμακευτικές της ιδιότητες. Ενδείκνυται για στομαχικές παθήσεις, χωνευτικές δυσλειτουργίες και ελαττώνει το αίσθημα της ναυτίας. Υποβοηθά την εφίδρωση σε περιπτώσεις πυρετού και γρίπης. Η καλλιέργεια της έχει όμως ως κύριο σκοπό την παραλαβή του αιθέριου ελαίου (μινθέλαιο), που περιέχεται στις ανθισμένες κορυφές και τα φύλλα του φυτού. Το μινθέλαιο βρίσκει εφαρμογή στη ζαχαροπλαστική, την ποτοποιία, την αρωματοποιία και τη φαρμακευτική.

Η μέντα έχει αντισπασμωδικές ιδιότητες και έχει τη δυνατότητα να καταπραΰνει τους εντερικούς σπασμούς. Κάντε ένα αφέψημα μέντας με ένα κουταλάκι του γλυκού αποξηραμένη μέντα ή ένα φακελάκι που θα βρείτε στα σούπερ μάρκετ.

Αλταία, Αλτέα– Αλθαία-Althaea officinalis L.

Οικογένεια: Malvaceae

Άλλα ονόματα: Βίσκος, Νερομολόχα

Είναι φυτό πολύ κοινό στην Ελλάδα. Το συναντάμε σε παραθαλάσσια και υγρά μέρη. Φτάνει σε ύψος έως και 2μ. Τα φύλλα της είναι οδοντωτά ωοειδή και τα άνθη της μεγάλα και λευκορόδινα. Στο φυτό περιέχεται μια βλεννώδη ουσία με μαλακτικές, καταπραϋντικές και αντιβηχικές ιδιότητες. Η αλταία που πωλείται στα φαρμακεία είναι η ρίζα του φυτού αποξηραμένη και κομμένη σε μικρά κομμάτια. Το φυτό και το ρίζωμά του δεν συλλέγονται μαζί γιατί τα φαρμακευτικά χαρακτηριστικά τους δεν αναπτύσσονται ταυτόχρονα. Το φυτό συλλέγεται τον πρώτο χρόνο ενώ η ρίζα τον τέταρτο.

Το θεραπευτικό βότανο Αλταία είναι μαλακτικό, κάνει για τις φλεγμονές βοηθάει στους ερεθισμούς και τις πληγές.

Συστατικά: Τανίνες, Πηκτίνη, Γλίσχρασμα 25-35%, Ασπαριγίνη, Αιθέριο έλαιο (μικρή ποσότητα),

Χρησιμεύει: Στηθάγχη (έγχυμα ανθών), Γαστρίτιδα (αφέψημα ρίζας), Νεφρίτιδα (έγχυμα ανθών), Διάρροια (έγχυμα ανθών), Δαγκώματα δηλητηριώδη (πολτός φύλλων), Δερματοπάθειες (αφέψημα ρίζας για πλύσεις), Πλευρίτιδα (αφέψημα ανθών & φύλλων), Έλκος στομάχου & δωδεκαδακτύλου (αφέψημα ρίζας), Δυσεντερία (αφέψημα ανθών & φύλλων)

Βάλσαμο, Ηypericum perforatum

Άλλες ονομασίες: Σπαθόχορτο –  επειδή κατά τη διάρκεια των πολέμων επούλωναν τις πληγές από τα σπαθιά με τη χρήση του, Βαλσαμόχορτο, Βαλσαμάκι, Μπάλσαμο, Υπερικό, Λειχηνόχορτο, Ψεισοβότανο, Περίκη, Χελωνόχορτο,  Κοψοβότανο, Κουκτσούδι ή Βότανο του Προδρόμου.

Ηρεμιστικό: σε μελαγχολία για τη θεραπεία  συναισθηματικών διαταραχών – Χωνευτικό: σε δυσπεψία

Τσάι/Έγχυμα: Ένα κουταλάκι του γλυκού ξερά τριμμένα φύλλα και άνθη σε μία κούπα καυτό νερό, που την σκεπάζουμε και την αφήνουμε σκεπασμένη για 10 με 15 λεπτά, για περάσουν όλα τα συστατικό του φυτού στο νερό, από μία μέχρι τρεις φορές την ημέρα

Κρύο απόσταγμα: Δύο κουταλιές φύλλα σε ένα φλιτζάνι κρύο νερό. Το πίνουμε ύστερα από 8-12 ώρες

* Ειδικά για τα παράσιτα των εντέρων συνιστάται να πίνουμε ένα φλιτζάνι τσάι κάθε πρωί με άδειο στομάχι για μερικές μόνο μέρες.

Φύλλα Μυρτιάς (Myrtus communis L.) Μυρτιά-Myrtus communis L.

Άλλες ονομασίες: Μυρθιά, Μυρσίνη, Σμυρτιά, Σμερτιά, Μερσινιά

Οικογένεια: Myrtaceae

Η μυρτιά είναι γνωστή από τον Διοσκουρίδη ως η φίλη του στομαχιού. Είναι αειθαλής θάμνος ή δένδρο που φθάνει τα 5 μ. ύψος. Τα φύλλα του είναι πράσινα σκούρα και λογχοειδή, έχει μαύρο καρπό και λευκά άνθη. Η μυρτιά καλλιεργείται και για το έλαιό της (μυρτέλαιο).

Είναι αειθαλής θάμνος και πολύ γνωστός στην Ελλάδα. Είναι γνωστό φυτό από την αρχαιότητα με τα ονόματα “Μύρτος”, “Μυρσίνη”, Μυρτίνη ή Μύρρινος. Έχει φύλλα που βγαίνουν αντίθετα το ένα από  το άλλο και είναι αρωματικά. Τα άνθη του είναι λευκά και βγαίνουν συνήθως κατά δέσμες ή και μόνα τους. Χρησιμοποιείται σαν διακοσμητικό, φαρμακευτικό ή χρήσιμο για την ξυλεία του φυτό. Στην φαρμακευτική χρησιμοποιείται σαν φάρμακο για πολλές περιπτώσεις όπως στυπτικό, κατά των δερματικών παθήσεων και κατά της ουλίτιδας.

Η μυρτιά εκτός από διακοσμητικό φυτό είναι και πολύτιμο για την ξυλεία της. Τα φύλλα της είναι στυπτικά, τονωτικά και αντισηπτικά. Δρα κατά της ουλίτιδας, των πονόδοντων, των δερματικών παθήσεων, της διάρροιας και του εκζέματος.

Για τη διάρροια παρασκευάστε αφέψημα των βλαστών χρησιμοποιώντας 10-15 γρ. σε ένα λίτρο νερού και πίνετε 1-2 φλυτζάνια του καφέ ημερησίως

Στα χωριά, όταν δεν υπήρχαν γιατροί, κοπάνιζαν μυρτιά και φασκόμηλο κι έβαζαν στον αφαλό των νεογέννητων (όταν τον έκοβαν), γιατί έχει αντισηπτικές ιδιότητες. Επίσης αν φάμε μύρτα ή μασήσουμε φύλλα, έχουμε καλύτερη (πιο ευκρινή) όραση.

Ρίγανη

Άλλες ονομασίες: Ορίγανον το κοινόν – Origanum Vulgare ρίγανη ξερή

Διεγερτικό, Εφιδρωτικό, Αντισηπτικό, Αποχρεμπτικό, Εμμηναγωγό, Φλογιστικό.

Είναι βότανο ευρείας χρήσης σε παραδοσιακά ιάματα αλλά και στη μαγειρική. Σαν διεγερτικό εφιδρωτικό χρησιμοποιείται συχνά στη θεραπεία των κρυολογημάτων και της γρίπης. Οι αντισηπτικές της ιδιότητες την κάνουν χρήσιμη σαν στοματόπλυμα στη θεραπεία προβλημάτων του στόματος και του λαιμού. Μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί εξωτερικά για μολυσμένες αμυχές και τραύματα. Οι πονοκέφαλοι, ιδιαίτερα όταν οφείλονται σε ένταση, ανακουφίζονται με ένα ρόφημα από ρίγανη ή τρίβοντας το μέτωπο και τους κροτάφους με έλαιο. Το έλαιο χρησιμοποιείται ακόμη για εντριβές σε περιοχές μυϊκού και ρευματικού πόνου.

Η χρήση του είναι εσωτερική και εξωτερική.

Εσωτερική: οι εισπνοές με ρίγανη βοηθούν σε στηθικά νοσήματα, το ρόφημα καταπραΰνει το βήχα και τον πόνο των δοντιών, βοηθά σε πόνους ρευματισμών, σε εντερικές διαταραχές και πόνους της κοιλιάς.

Τρόπος παρασκευής ροφήματος: για αφέψημα βράζουμε λίγα λεπτά ένα κουταλάκι του γλυκού ρίγανη σε ένα μπρίκι νερό. Το σουρώνουμε και το πίνουμε ζεστό με μέλι.

Για έγχυμα: ένα κουταλάκι του γλυκού ρίγανη σε ένα μπρίκι με καυτό νερό. Το αφήνουμε 10 λεπτά, το σουρώνουμε και το πίνουμε ζεστό με μέλι.

Ρίγανη: Για κρυολογήματα, πονόλαιμο, διάρροιες, είναι πολύ σπουδαίο φυτό η ρίγανη.

Οι πιο συνηθισμένοι τρόποι χορήγησης:

ΕΓΧΥΜΑ: Σε βραστό νερό ρίχνουμε το βότανο. Το αφήνουμε για 10-20 λεπτά, το σουρώνουμε και το χρησιμοποιούμε (1-3 κουταλάκια του γλυκού για κάθε φλυτζάνι νερό).

ΑΦΕΨΗΜΑ: Παίρνουμε το θεραπευτικό μέρος του φυτού και το βράζουμε με νερό (Συνήθως βράζουμε τα σκληρά τμήματα του φυτού ρίζες, φλούδες, κοτσάνια, σπόροι). Αν είναι ψιλοκομμένα χρειάζονται βράσιμο μόνο 5 λεπτά, αλλιώς 5-15 λεπτά. Τρεις κουταλιές σε δύο φλιτζάνια νερού και να καταναλωθούν σε 12 ώρες.

Μελισσόχορτο

Άλλες ονομασίες: Μελίσσα ή  Κιτροβάλσαμο (Melissa officinalis) αγριομέλισσα, μελισσοβότανο

Περιγραφή: Πολυετής πόα 40-100εκ. Έχει ωοειδή, ελαφρά οδοντωτά φύλλα με αραιό τρίχωμα. Το καλοκαίρι βγάζει 6-12 μικρά υποκίτρινα ή άσπρα, ανθάκια, τοξοειδή και μελιτογόνα, των 10-14 χιλ. στους σπονδύλους. Περιέχει υψηλό ποσοστό κιτράλης, στην οποία οφείλει το έντονο άρωμά του, που θυμίζει λεμόνι και σε μικρότερο βαθμό τη μέντα.

Είναι απίστευτα αποτελεσματικό κατά του στρες, ανεβάζει τη διάθεση κι είναι ήπιο αντικαταθλιπτικό. Καταπολεμά επίσης τη νευρική δυσπεψία, το άγχος και τα προβλήματα ύπνου. Οι έρευνες δείχνουν επίσης ότι το μελισσόχορτο κάνει καλό στην ενίσχυση της μνήμης. Ευεργετικά για την κατάθλιψη και την ένταση, τα φύλλα έχουν επίσης φυσώδεις ιδιότητες, συνεπώς είναι ιδανικό για όσους υποφέρουν από πεπτικές διαταραχές όταν έχουν στεναχώρια ή άγχος.

Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως έγχυμα, ως αφέψημα, το αιθέριο έλαιό του και για εξωτερική χρήση χρησιμοποιείται στο μπάνιο, ο φρέσκος χυμός του ως καταπλάσματα και κομπρέσες.

Μερικές συμβουλές ακόμα

Κάντε βελονισμό: Με τη βοήθεια του βελονισμού μπορείτε να μειώσετε δυσάρεστα συμπτώματα του συνδρόμου, όπως η διάρροια, αλλά και να ελέγξετε το στρες. Θα χρειαστούν περισσότερες από 8 συνεδρίες.

Βελτιώστε τη διατροφή σας: Οι διατροφικές μας συνήθειες πιθανόν να προκαλούν επιδείνωση του προβλήματος. Τα πολλά λιπαρά, τα αυγά, τα γλυκά, τα λιπαρά σνακ, τα πικάντικά και οι πολλοί καφέδες, ερεθίζουν το πεπτικό σε ορισμένα άτομα.  Συνίσταται επίσης να εντάξετε σταδιακά στη διατροφή σας, πράσινα και κίτρινα λαχανικά, ρύζι, φρούτα και δημητριακά ολικής άλεσης.

Αθληθείτε: Περπατήστε καθημερινά για μια ώρα περίπου για να χαλαρώσετε το σώμα σας και να διευκολύνετε την πέψη. Ακόμη μπορείτε να κάνετε το αγαπημένο σας άθλημα αφού η δυνατή άσκηση έχει ευεργετικά αποτελέσματα στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της πάθησης.

Κάντε γιόγκα: Για να μειώσετε το στρες και να χαλαρώσετε μπορεί να σας φανούν χρήσιμα ο διαλογισμός, οι αναπνευστικές ασκήσεις και κάποιες στάσεις της γιόγκα. Πάρτε ένα βιβλίο για αρχάριους για να ξεκινήσετε μόνοι σας ή ακόμα καλύτερα επισκεφτείτε έναν ειδικό.

Δοκιμάστε την ομοιοπαθητική: Απευθυνθείτε σε ομοιοπαθητικό ιατρό, ο οποίος, αφού πάρει το πλήρες ιστορικό σας, θα σας δώσει το κατάλληλο ομοιοπαθητικό φάρμακο για την περίπτωση σας.

Για πολλά προβλήματα υγείας υπεύθυνες είναι συνήθειες και πεποιθήσεις μας! Μήπως πρέπει να το ψάξουμε και να απελευθερωθούμε;

 

Share

Το Ισραήλ εφάρμοσε πρόγραμμα ελέγχου των γεννήσεων σε μετανάστες

Το υπουργείο Υγείας του Ισραήλ παραδέχθηκε ότι εφάρμοσε πρόγραμμα ελέγχου των γεννήσεων στις κοινότητες Εβραίων προσφύγων από την Αιθιοπία

αλιεύει η Δήμητρα Σπανού

Την Κυριακή, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Haaretz, γράμμα – σύσταση του γενικού διευθυντή του ισραηλινού υπουργείου Υγείας, Ρον Γκαμτζού, προς διάφορα ιατρικά κέντρα που δέχονται γυναίκες από την Αιθιοπία, να σταματήσουν να χορηγούν αντισυλληπτικά εμβόλια.

Συγκεκριμένα, ο Γκαμτζού συμβουλεύει τους γυναικολόγους να μην χορηγούν το φάρμακο Depo-Provera, εκτός και εάν οι γυναίκες που το παίρνουν έχουν κατανοήσει πλήρως τις παρενέργειες. Επιπλέον, ο Γκαμτζού κάλεσε τους γιατρούς να χρησιμοποιούν μεταφραστές προκειμένου να εξασφαλιστεί η συνεννόηση μεταξύ των ιδίων και των επισκεπτών τους.

Η Ισραηλινή Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, καθώς και άλλες πέντε μη κυβερνητικές οργανώσεις, έχουν κατηγορήσει στο παρελθόν την κυβέρνηση της χώρας για “ρατσιστική συμπεριφορά” απέναντι στις γυναίκες από την Αιθιοπία.

Μελέτες διαφόρων οργανώσεων ακτιβιστών, δείχνουν ότι ο ρυθμός γεννήσεων στις τάξεις των προσφύγων από την Αιθιοπία, που ζουν στο Ισραήλ, έχει μειωθεί κατά το ήμισυ την τελευταία δεκαετία.

Επιπλέον, σύμφωνα με στοιχεία έρευνας του 2009, οι γυναίκες από την Αιθιοπία έλαβαν το 57% των εμβολίων Depo-Provera, που εισήχθησαν στο Ισραήλ, παρότι ο πληθυσμός τους αναλογεί μόλις στο 2% του συνόλου των κατοίκων της χώρας.

Το φάρμακο Depo-Provera λαμβάνεται μόνο μετά από σχετική συνταγή γιατρού. Θεωρείται εξαιρετικά αποτελεσματικό. Οι γυναίκες στις οποίες χορηγείται πρέπει να επαναλάβουν τους εμβολιασμούς κάθε τρεις μήνες. Ανάμεσα στις παρενέργειες που προκαλεί το φάρμακο περιλαμβάνονται η μερική απώλεια βάρους και τριχωτού της κεφαλής, κατάθλιψη, πονοκέφαλοι και δερματικές διαταραχές.

Αιθίοπες Εβραίοι στο Ισραήλ

Οι πρώτοι Αιθίοπες Εβραίοι εγκαταστάθηκαν στην Παλαιστίνη, μαζί με πληθυσμούς Εβραίων από την Υεμένη, περίπου το 1934. Ήταν πρόσφυγες και απόγονοι προσφύγων των εβραϊκών κοινοτήτων της Αιθιοπίας. Από το 1963 έως το 1975, μικρές ομάδες Εβραίων της Αιθιοπίας μετανάστευσαν, οι περισσότεροι παράνομα, στο Ισραήλ.

Μεταξύ του 1979 και του 1990, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου που δίχασε την Αιθιοπία, περίπου 7.200 πρόσφυγες εβραϊκής καταγωγής βρήκαν καταφύγιο στο Ισραήλ.

Το 1991, η κυβέρνηση του Ισραήλ οργάνωσε μια μεγάλης έκτασης στρατιωτική επιχείρηση με την κωδική ονομασία “Επιχείριση Σολομών”, κατά την οποία περισσότεροι από 14.000 Αιθίοπες εβραϊκής καταγωγής εισήλθαν στη χώρα.

Σήμερα, πάνω από 120.000 Αιθίοπες κατοικούν στο Ισραήλ. Η πλειονότητα διαμένει σε αγροτικές περιοχές στα κεντρικά και νότια της χώρας.

Πηγή: The Press Project

 

 

Share

Ποιός υπερασπίζεται το «queer» παιδί;

Είμαστε συνηθισμένες να τους βλέπουμε να κραδαίνουν ένα τσεκούρι. Προβληματικό είναι που αναγκάζουν τα παιδιά να κρατάνε κι αυτά το πατριαρχικό αυτό τσεκούρι.

της Beatriz Preciado

Οι Καθολικοί, οι Εβραίοι και οι Μουσουλμάνοι φονταμενταλιστές, οι ακομπλεξάριστοι κοπεϊστές[2], οι οιδιπόδειοι ψυχαναλυτές, οι νατουραλιστές σοσιαλιστές τύπου Ζοσπάν, οι ετεροκανονιστικοί αριστεριστές και το ολοένα μεγαλύτερο κοπάδι από αντιδραστικούς μοδάτους, συμφώνησαν μεταξύ τους αυτήν την Κυριακή να κάνουν το δικαίωμα του παιδιού να’χει έναν πατέρα και μία μητέρα, το κεντρικό τους επιχείρημα που δικαιολογεί τον περιορισμό των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Είναι η μέρα της εξόδου τους, το γιγαντιαίο εθνικό άουτινγκ [outing] των ετεροκρατών. Αυτοί προασπίζουν μια φυσιοκρατική και θρησκευτική ιδεολογία, που τις αρχές της τις γνωρίζουμε. Η ετεροφυλοφιλική τους ηγεμονία πάντα βασιζόταν στο δικαίωμά τους να καταπιέζουν τις μειονότητες, τις σεξουαλικές και του φύλου [genre]. Είμαστε συνηθισμένες να τους βλέπουμε να κραδαίνουν ένα τσεκούρι. Προβληματικό είναι που αναγκάζουν τα παιδιά να κρατάνε κι αυτά το πατριαρχικό αυτό τσεκούρι.

Το παιδί που η Φριζίντ Μπαρζώ[3] φιλοδοξεί να προστατεύσει, δεν είναι υπαρκτό. Οι υπερασπιστές της παιδικής ηλικίας και της οικογένειας επικαλούνται την πολιτική φιγούρα ενός παιδιού που οι ίδιοι κατασκευάζουν, παιδί που το προϋποθέτουν ετεροφυλόφιλο και γένους ορθού και σύμφωνου με τις νόρμες. Παιδί από το οποίο στερούμε κάθε δύναμη αντίστασης, κάθε δυνατότητα να κάνει μία ελεύθερη και συλλογική χρήση του σώματός του, των οργάνων του και των σεξουαλικών υγρών του. Η παιδική αυτή ηλικία που φιλοδοξούν να προστατεύσουν, απαιτεί τρόμο, καταπίεση και θάνατο.

Η ηγερία/μούσα τους, η Φριζίντ Μπαρζώ, επωφελείται από το γεγονός ότι είναι αδύνατο για ένα παιδί να επαναστατήσει πολιτικά, κόντρα στο λόγο των ενηλίκων. Το παιδί είναι πάντα ένα σώμα που δεν του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα διακυβέρνησης. Επιτρέψτε μου να επινοήσω αναδρομικά μια σκηνή εκφοράς του λόγου, να έχω ένα δικαίωμα απάντησης εν ονόματι του κυβερνώμενου παιδιού που ήμουν, να υπεραμυνθώ μιας άλλης μορφής διακυβέρνησης αυτών των παιδιών που δεν είναι σαν τα άλλα.

Ήμουν κάποτε το παιδί που η Φριζίντ Μπαρζώ υπερηφανεύεται για την προστασία του. Και σήμερα εξεγείρομαι εν ονόματι των παιδιών που αυτός ο σφαλερός λόγος θέλει να προφυλάξει. Ποιός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του διαφορετικού παιδιού; Τα δικαιώματα του μικρού αγοριού που του αρέσει να φοράει ροζ ρούχα; Το κοριτσάκι που ονειρεύεται να παντρευτεί την καλύτερή του φίλη; Τα δικαιώματα του queer παιδιού, που’ναι αδερφή, λεσβία[4], διαφυλικό ή τρανς; Ποιός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιού ν’αλλάξει φύλο, αν το επιθυμεί; Τα δικαιώματα του παιδιού στον ελεύθερο αυτοκαθορισμό φύλου και σεξουαλικότητας; Ποιός υπερασπίζεται τα δικαιώματα του παιδιού να μεγαλώσει σ’έναν κόσμο χωρίς βία ούτε σεξουαλική ούτε έμφυλη [de genre];

Ο πανταχού παρών λόγος της Φριζίντ Μπαρζώ και των προστατών των «δικαιωμάτων των παιδιών να έχουν έναν πατέρα και μία μητέρα» με επαναφέρει στη γλώσσα του εθνικού Καθολικισμού της παιδικής μου ηλικίας. Γεννήθηκα στη Ισπανία του Φράνκο, όπου μεγάλωσα σε μια ετεροφυλοφιλική δεξιά Καθολική οικογένεια. Μια παραδειγματική οικογένεια, που οι κοπεϊστές θα μπορούσαν να την κάνουν έμβλημα ηθικής αρετής. Είχα έναν πατέρα και μια μητέρα. Εκπλήρωσαν επιμελώς το ρόλο τους ως οικιακοί εγγυητές της ετεροφυλοφιλικής τάξης πραγμάτων.

Στους σημερινούς γαλλικούς λόγους κατά του γάμου και της Ιατρικώς Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής για όλους, αναγνωρίζω τις ιδέες και τα επιχειρήματα του πατέρα μου. Εντός της μυχιότητας της οικογενειακής εστίας αυτός ανέπτυσσε μια συλλογιστική που επικαλείτο τη φύση και τον ηθικό νόμο, προκειμένου να δικαιολογήσει τον αποκλεισμό, τη βία μέχρι και τη θανάτωση των ομοφυλοφίλων, των τραβεστί και των διαφυλικών. Ξεκινούσε από το, « ένας άντρας οφείλει να είναι άντρας και μια γυναίκα να είναι γυναίκα, όπως το θέλησε ο Θεός », συνέχιζε με το « κατά φύσιν είναι η ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας, γι’αυτό οι ομοφυλόφιλοι δε μπορούν να κάνουν παιδιά », μέχρι το συμπέρασμα, αμείλικτο, « αν το παιδί μου είναι ομοφυλόφιλο, προτιμώ να το σκοτώσω ». Κι αυτό το παιδί ήμουν εγώ.

Το παιδί για προστασία της Φριζίντ Μπαρζώ είναι αποτέλεσμα ενός τρομερού παιδαγωγικού διατακτικού μηχανισμού [dispositif][5], ο τόπος στον οποίο προβάλλονται όλες οι φαντασιώσεις, το άλλοθι το οποίο επιτρέπει στον ενήλικο να φυσικοποιεί τη νόρμα. Η βιοπολιτική είναι ζωοτόκος και παιδοφιλική. Απ’αυτήν εξαρτάται η εθνική αναπαραγωγή. Το παιδί είναι βιοπολιτικό τεχνητό κατασκεύασμα, το οποίο εγγυάται την εξομάλυνση του ενηλίκου. Η αστυνομία του φύλου [genre] επιτηρεί την κούνια των ζώντων που’ναι να γεννηθούν, για να τους μετατρέψει σε ετεροφυλόφιλους ενήλικες. Η νόρμα κάνει το γύρο της γύρω από τρυφερά σώματα. Αν δεν είσαι ετεροφυλόφιλος, ο θάνατος σε περιμένει. Η αστυνομία του φύλου [genre] απαιτεί διαφορετικές ιδιότητες για το αγοράκι και για το κοριτσάκι. Διαμορφώνει τα σώματα ώστε να σχεδιάσει συμπληρωματικά σεξουαλικά όργανα. Προετοιμάζει την αναπαραγωγή, από το σχολείο μέχρι το κοινοβούλιο και την καθιστά βιομηχανική. Το παιδί που η Φριζίντ Μπαρζώ επιθυμεί να προστατέψει είναι δημιούργημα μιας δεσποτικής μηχανής. Ένας κοπεϊστής σε μικρογραφία που κάνει εκστρατεία υπέρ του θανάτου εν ονόματι της προστασίας της ζωής.

Θυμάμαι την ημέρα που στο σχολείο μου Καλογραιών, τις Αδελφές Ιεραποστόλους της Ιεράς Καρδίας του Ιησού, η μητέρα Πιλάρ μας ζήτησε να σχεδιάσουμε τη μελλοντική μας οικογένεια. Ήμουν 7 ετών. Σχεδίασα τον εαυτό μου παντρεμένη με την καλύτερή μου φίλη, τη Μάρθα, τρία παιδιά και περισσότερα από ένα σκυλιά και γατιά. Είχα ήδη φανταστεί μια σεξουαλική ουτοπία, στην οποία υπήρχε ο γάμος για όλους, η υιοθεσία, η Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή… Μερικές μέρες αργότερα το σχολείο απέστειλε επιστολή στο σπίτι, συμβουλεύοντας τους γονείς μου να με πάνε να δω ψυχίατρο, για να ρυθμιστεί το συντομότερο δυνατό ένα πρόβλημα σεξουαλικής ταύτισης. Πλείστα αντίποινα ακολούθησαν αυτήν την επίσκεψη. Η περιφρόνηση κι η απόρριψη του πατέρα μου, η ντροπή κι η ενοχή της μάνας μου. Στο σχολείο διαδόθηκαν ψίθυροι πως ήμουν λεσβία. Μια διαδήλωση κοπεϊστών και φριζίντ-μπαρζωτικών οργανωνόταν καθημερινά μπροστά απ΄την τάξη μου. «Βρωμολεσβία, λέγανε, θα σε βιάσουμε να μάθεις να πηδιέσαι όπως το θέλει ο Θεός». Είχα έναν πατέρα και μια μάνα, κι όμως αυτοί ήταν ανήμποροι να με προστατέψουν απ’την καταστολή, τον αποκλεισμό, τη βία. Αυτό που προστάτευαν ο πατέρας κι η μητέρα μου δεν ήταν τα δικαιώματά μου ως παιδιού, αλλά οι σεξουαλικές νόρμες και οι νόρμες του φύλου, που τους τις είχαν εμφυσήσει μέσα στον πόνο, μέσα από ένα εκπαιδευτικό και κοινωνικό σύστημα το οποίο τιμωρούσε κάθε μορφή διαφωνούσας παρέκκλισης δια της απειλής, του εκφοβισμού, του κολασμού και του θανάτου. Είχα έναν πατέρα και μία μάνα, όμως κανείς από τους δύο δε στάθηκε ικανός να προστατέψει το δικαίωμά μου στον ελεύθερο αυτοκαθορισμό του φύλου και της σεξουαλικότητας.

Έφυγα μακριά απ’αυτόν τον πατέρα κι αυτήν τη μητέρα, που η Φριζίντ Μπαρζώ απαιτεί για μένα, η επιβίωσή μου εξαρτιόταν απ’αυτό. Έτσι, παρά το ότι είχα έναν πατέρα και μια μητέρα, η ιδεολογία της σεξουαλικής διαφοράς και της κανονιστικής ετεροφυλοφιλίας μου τους κατάσχεσε. Ο πατέρας μου υποβιβάστηκε στο ρόλο του κατασταλτικού εκπροσώπου του νόμου του φύλου [genre]. Η μάνα μου εξέπεσε από ο,τιδήποτε θα μπορούσε να πάει πέραν της λειτουργίας της ως μήτρας, αναπαραγωγού της σεξουαλικής νόρμας. Η ιδεολογία της Φριζίντ Μπαρζώ (που τότε συναρθρωνόταν με τον Καθολικό εθνικό φρανκισμό) αποστέρησε το παιδί μου ήμουν από το δικαίωμα να έχει έναν πατέρα και μια μάνα, που θα μπορούσαν να με αγαπήσουν και να με φροντίσουν.

Μας χρειάστηκε πολύς χρόνος, συγκρούσεις και πληγές για να ξεπεράσουμε αυτήν τη βία. Όταν η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Ζαπατέρο πρότεινε το 2005 το νόμο του ομοφυλοφιλικού γάμου στην Ισπανία, οι γονείς μου, πάντα πιστοί δεξιοί Καθολικοί, διαδήλωσαν υπέρ του νόμου αυτού. Ψηφίσαν τους σοσιαλιστές για πρώτη φορά στη ζωή τους. Δεν διαδήλωσαν μόνο για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά μου, αλλά και για να διεκδικήσουν το δικό τους δικαίωμα να είναι πατέρας και μητέρα ενός παιδιού που δεν είναι ετεροφυλόφιλο. Για το δικαίωμα στην πατρότητα όλων των παιδιών, ανεξαρτήτως γένους [genre], φύλου [sexe] ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Η μάνα μου μού είπε πως χρειάστηκε να πείσει τον πατέρα μου, που ήταν πιο διστακτικός. Μου είπε, «κι εμείς έχουμε δικαίωμα να είμαστε γονείς σου».

Οι διαδηλωτές της 13ης Γενάρη [2013] δεν υπερασπίστηκαν το δικαίωμα των παιδιών. Υπερασπίζονται την εξουσία εκπαίδευσης των παιδιών στη σεξουαλική νόρμα και του φύλου, ως υποτιθέμενων ετεροφυλόφιλων. Παρελαύνουν για να διατηρήσουν το δικαίωμα να κάνουν διακρίσεις, να τιμωρούν και να σωφρονίζουν κάθε μορφή διαφωνούσας παρέκκλισης, αλλά και για να υπενθυμίσουν στους γονείς παιδιών που δεν είναι ετεροφυλόφιλα ότι οφείλουν να ντρέπονται γι’αυτά, να μην τα θέλουν, να τα σωφρονίζουν. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών να μην εκπαιδεύονται αποκλειστικά ως εργατική ή αναπαραγωγική δύναμη. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών να μην θεωρούνται μελλοντικοί παραγωγοί σπέρματος και μελλοντικές μήτρες. Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των παιδιών να είναι πολιτικές υποκειμενικότητες που δεν ανάγονται σε μια ταυτότητα, του γένους, του φύλου ή της φυλής.

 

[1] Η Teresa de Lauretis είχε αναφέρει πριν μερικά χρόνια στο Παρίσι (2007) ότι όλα τα παιδιά είναι «queer»…

[2] Ο Κοπέ είναι επικεφαλής του κόμματος της γαλλικής Δεξιάς.

[3] Εκ των πρωταγωνιστών των κινητοποιήσεων κατά του γκέι γάμου. Το καλλιτεχνικό της ψευδώνυμο είναι λογοπαίγνιο με το όνομα της Μπριζίτ Μπαρντό και προέρχεται κατά την ίδια από τον σύζυγό της, με παρελθόν στη γαλλική ακροδεξιά (G.U.D.). Ίσως μπορεί να μεταφραστεί ως Ψυχρή Παλαβή.

[4] Βρισιά στα γαλλικά ανάλογη με το αδερφή για τις λεσβίες.

[5] Κατά την απόδοση που προτείνει η Αφροδίτη Κουκουτσάκη την οποία κι υπερευχαριστώ για τις παρατηρήσεις και τα σχόλιά της.

 

Πηγή: Red NoteBook

 

 

Share

Νέο τεστ Παπ θα ανιχνεύει τρεις καρκίνους

Το τεστ Παπ, που χρησιμοποιείται ως μέθοδος ρουτίνας για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου, θα μπορούσε να αξιοποιηθεί μελλοντικά ως βάση για την ανίχνευση και άλλων μορφών γυναικολογικού καρκίνου, των ωοθηκών και της μήτρας. Αυτό ανακοίνωσε μια ομάδα Αμερικανών επιστημόνων, μεταξύ των οποίων και ένας ελληνικής καταγωγής, ο Νικόλαος Παπαδόπουλος του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Ισαάκ Κάιντ του Τζον Χόπκινς, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine» σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, χρησιμοποίησαν το σύνηθες κολποτραχηλικό επίχρισμα που συλλέγεται στο τεστ Παπ και κατάφεραν, μέσω ανάλυσης του DNΑ των κυττάρων που περιέχονται σε αυτό, να εντοπίσουν γενετικές αλλαγές που προκαλούνται στις περιπτώσεις καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου.

Ανοίγει, έτσι, ο δρόμος για την επέκταση του τεστ Παπ, ώστε να «πιάνει» και άλλες μορφές της ασθένειας, αν και, σύμφωνα με τους ειδικούς, θα χρειαστούν αρκετά ακόμα χρόνια (ίσως δέκα έως 15), εωσότου το νέο τεστ χρησιμοποιηθεί ευρέως. Αν όμως αυτό συμβεί, εφόσον το τεστ αποδειχτεί όντως αποτελεσματικό μετά από πολλές κλινικές δοκιμές, τότε θα καλύψει ένα κενό που αφήνει το σημερινό τεστ Παπ, που εφηύρε ο Έλληνας γιατρός Γιώργος Παπανικολάου στα μέσα του προηγούμενου αιώνα και έκτοτε έχει γίνει διάσημο παγκοσμίως.

Μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν τεστ που αξιόπιστα να ανιχνεύουν έγκαιρα τους καρκίνους της μήτρας και των ωοθηκών, ώστε η αντικαρκινική θεραπεία να είναι πιο αποτελεσματική. Ιδίως ο καρκίνος των ωοθηκών έχει συχνά άσχημη πρόγνωση, επειδή συνήθως αργεί να διαγνωστεί, λόγω και της καθυστέρησης στην εκδήλωση των συμπτωμάτων του.

Το νέο τεστ (με την ονομασία PapGene) φιλοδοξεί να κάνει έγκαιρη διάγνωση, εντοπίζοντας το γενετικό ίχνος αυτών των καρκίνων (δηλαδή τις μεταλλάξεις των φυσιολογικών κυττάρων) με τη βοήθεια του αρχικού τεστ Παπ. Οι γιατροί θα κάνουν το κανονικό τεστ Παπ και, στη συνέχεια, θα χρησιμοποιούν σύγχρονες τεχνικές γενετικής ανάλυσης για να αναλύσουν το επίχρισμα που έχει ληφθεί. Επειδή το κολποτραχηλικό επίχρισμα συχνά περιέχει κύτταρα τόσο από τις ωοθήκες, όσο και από το ενδομήτριο, τα τυχόν καρκινικά κύτταρα από αυτές τις περιοχές θα ανιχνεύονται και θα αναλύονται ανάλογα.

Ο ερευνητής Λούις Ντίαζ, καθηγητής ογκολογίας του πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς, δήλωσε ότι, όπως έδειξαν οι πρώτες δοκιμές σε μια ομάδα 46 γυναικών, το νέο τεστ «μπορεί να ανιχνεύσει το 100% των ενδομητριακών καρκίνων και το 40% των καρκίνων των ωοθηκών, ακόμα και στα πιο πρώιμα στάδια της νόσου -και μάλιστα χωρίς καθόλου παραπλανητικά θετικά αποτελέσματα». Έως το τέλος του 2013, θα έχει ολοκληρωθεί μια σειρά από δοκιμές αξιολόγησης του τεστ σε έναν μεγάλο αριθμό δειγμάτων από γυναίκες με καρκίνο των ωοθηκών ή της μήτρας.

Το αναβαθμισμένο τεστ Παπ αρχικά αναμένεται να κοστίζει γύρω στα 100 δολάρια (όσο περίπου κοστίζει και το τεστ DNA για τη διάγνωση του ιού HPV που προκαλεί καρκίνο του τραχήλου), αλλά η τιμή του θα πέσει δραστικά μετά την ευρεία χρήση του και τη βελτίωση της τεχνολογίας γενετικής ανάλυσης των δειγμάτων.

Πηγή: tvxs

Share