Subscribe via RSS Feed

Tag: "βίντεο"

Στην άκρη του δρόμου (αγγλικοί υπότιτλοι)

%ce%ba%ce%b1%cf%81

«Για να μπορέσουμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, πρέπει πρώτα να τον κοιτάξουμε με τα μάτια των γυναικών». Λ. Τρότσκι,

όμως δέστε τι ασφυκτικός και δυσκολοβίωτος γίνεται ξαφνικά ο κόσμος, πόσο ανυπόφορα φαίνονται τα πιο συνηθισμένα πράγματα, όπως το να περπατήσεις ως το σπίτι του φίλου σου, αν τον βιώνεις τον κόσμο όπως τον βιώνει μια γυναίκα! Ορίστε ένα βιντεάκι που παρουσιάζει έναν περίπατο τριών λεπτών μιας κοπέλας τη νύχτα, στη Γαλλία, όπου δεν συμβαίνει τίποτα το εξαιρετικό, τίποτα που να μπορεί να χαρακτηριστεί βία στην κυριολεξία, μόνο ό,τι λαμβάνει χώρα συνέχεια, κάθε μέρα, και σχεδόν κάθε φορά…

Πηγή: kar.org

Share

2014: η χρονιά που οι γυναίκες νίκησαν;

malala

της Δήμητρας Σπανού

Λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, η Guardian κυκλοφόρησε ένα βιντεάκι που αναρωτιέται αν η χρονιά που φεύγει ήταν καλή για τις γυναίκες και μας δίνει τροφή για σχολιασμό.

Το βίντεο ξεκινάει με την παρουσιάστρια να δηλώνει ότι οι γυναίκες πλέον μπορούμε να χαλαρώσουμε, γιατί το 2014 κερδίσαμε πολλά. Αμέσως, όμως, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για μια ειρωνική δήλωση και πως πραγματικός σκοπός είναι να αναδείξει πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για την ισότητα. Το βίντεο παραθέτει σημαντικά γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς που πήραν αρκετή δημοσιότητα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά σε εμάς εδώ, επειδή ανέδειξαν την υπόθεση της έμφυλης ισότητας. Στη συνέχεια προχωράει στην αποδόμησή τους, για να επιχειρηματολογήσει ότι δεν αρκούν. Για παράδειγμα, καλό είναι ότι η Μαλάλα πήρε το Νόμπελ, αλλά για να φτάσει εκεί, είχε πυροβοληθεί για να μην πάει σχολείο· η Έμμα Γουότσον έβγαλε έναν λόγο στον ΟΗΕ για την ισότητα των φύλων, για να δεχτεί στη συνέχεια απειλές από χάκερ ότι θα δημοσιευτούν (ανύπαρκτες μάλιστα όπως φάνηκε) γυμνές φωτογραφίες της· η Αντζελίνα Τζολί ξεκίνησε καμπάνια για τη σεξουαλική βία σε εμπόλεμες ζώνες, όμως αυτό δεν φαίνεται να έχει κανένα αποτέλεσμα μέχρι στιγμής. Και ούτω καθεξής…

Το γεγονός ότι η Guardian θεωρεί σημαντικό να περιλάβει ένα τέτοιο βίντεο στην ύλη της είναι σημαντικό. Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι, σε μια χρονιά που πράγματι ο φεμινισμός και τα δικαιώματα των γυναικών έχουν συζητηθεί πολύ, το συγκεκριμένο βίντεο δεν αποθεώνει τις όποιες θετικές εξελίξεις, αλλά συνεχίζει να τονίζει τις ανεπάρκειες, ενώ τελειώνει αποδομώντας την αποτελεσματικότητα των κινητοποιήσεων μέσω hashtag και selfies στα social media και προτείνοντας πολιτικές λύσεις. Προβάλλει τα θετικά, αλλά και τα αρνητικά. Όμως, το ποιά είναι τα αυτά, καθώς και το τι μένει τελικά απέξω δεν μπορούμε να το αφήσουμε ασχολίαστο. Προφανώς σε τέσσερα λεπτά δεν χωρούν τα πάντα, όμως οι επιλογές που γίνονται δεν είναι ουδέτερες.

Το πρώτο πρόβλημα είναι μια “δυτική” θα λέγαμε ματιά που διατρέχει ολόκληρο το βίντεο. Το δεύτερο είναι η “μιντιακή” οπτική. Παρότι θεωρεί τελικά ανεπαρκή την παρέμβαση μέσω social media, οι επιλογές που κάνει είναι ανάμεσα στις πιο πολύκροτες υποθέσεις (που έχουν καταστεί τέτοιες από τα ίδια τα μίντια), τις οποίες παραθέτει χωρίς κανέναν προβληματισμό σχετικά με τις αιτίες τους. Έτσι, τα προβλήματα για τις γυναίκες στον λεγόμενο “ανεπτυγμένο κόσμο” ανήκουν σε δύο κατηγορίες: αφενός στο πόσες γυναίκες βρίσκονται σε πόστα εξουσίας και αφετέρου μεμονωμένα περιστατικά που αφορούν διασημότητες. Αντίθετα, στον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή τον ισλαμικό (τυχαίο;), οι γυναίκες εμφανίζονται σε πολύ χειρότερη θέση και με συνολικότερους όρους.

Δεν μπορούμε λοιπόν να μην παρατηρήσουμε την απουσία μιας σειράς από καθημερινά ζητήματα που οι γυναίκες αντιμετώπισαν την προηγούμενη χρονιά και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν. Τέτοια είναι για παράδειγμα οι επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας. Ζητήματα κυρίως του δυτικού κόσμου, όπως οι περικοπές στην πρόνοια και την περίθαλψη, η αυξημένη ανεργία και η φτώχεια που, παρότι θίγουν και τα δύο φύλα, έχουν έμφυλο πρόσημο, κρύβονται κάτω από το χαλί. Παρομοίως, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα προβλήματα των μη λευκών, των ομοφυλόφυλων και των τρανς γυναικών, καθώς και στις μετανάστριες, το γιατί χρειάζεται να φύγουν σε πρώτη φάση και τι αντιμετωπίζουν στη συνέχεια. Σε πόσες “επιχειρήσεις” άραγε εμπλέκεται τα τελευταία χρόνια το Ηνωμένο Βασίλειο;

Φυσικά, από το βίντεο απουσιάζει και κάθε αναφορά στα διάφορα κινήματα και ιδιαίτερα στη δράση των γυναικών. Μεγάλοι αγώνες όπως το νικηφόρο κίνημα κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων στην Ισπανία και η αντίσταση των γυναικών στο Κομπάνι είναι σαν να μην υπάρχουν. Αλλά και λιγότερο προβεβλημένοι, καθημερινοί αγώνες γυναικών σε όλο τον κόσμο, είτε για αμιγώς γυναικεία είτε για συνολικότερα ζηγτήματα, σε ανατολή και δύση, βορρά και νότο, απωσιοπούνται.

Τέλος, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε πως στο κλείσιμο, εκτός από τις πολιτικές λύσεις, η παρουσιάστρια προβληματίζεται και για το εάν χρειάζονται στρατιωτικές επεμβάσεις. Δεν θα το αναλύσουμε περαιτέρω, καθώς τα καταστροφικά τους αποτελέσματα τόσο στις ζωές όσο και στα δικαιώματα των γυναικών είναι γνωστά και απέχουν πολύ από τις φεμινιστικές ιδέες.

YouTube Preview Image
Share

Βίντεο με την επίθεση 20 νεοναζί σε gay club στο Κίεβο

ukraine

Η επίθεση έγινε στις 7 Μάη στο club Pomada και ακολούθησε την απόφαση ακύρωσης του γκέι πράιντ της πόλης. Η απόφαση που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως αντιδημοκρατική είναι επηρεασμένη από ακροδεξιές ομοφοβικές ομάδας που δρουν ενεργά από την εξέγερση της Ουκρανίας και μετά. Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας στη συγκεκριμένη επίθεση έγινε και ρήψη κροτίδων μέσα στο χώρο του club. Αρκετοί από του άντρες που επιτίθενται φέρουν νεοναζιστικά σύμβολα όπως ο Kέλτικος σταυρός.

Πηγή: kar.org

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

“weiß” – η κανονικοποίηση της έμφυλης βίας

weiss

 

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ένα μικρό κορίτσι που παίζει με το κουκλόσπιτό του, δοκιμάζει τα καλλυντικά της μαμάς του. Στη συνέχεια διασχίζει όλο χαρά το, γεμάτο με οικογενειακές αναμνήσεις, σπίτι, για να πάει να βρει τη μαμά στην κρεβατοκάμαρα. Όταν συναντιούνται, καταλαβαίνουμε και τη σημασία αυτού του παιχνιδιού…

Το φιλμ είναι της Γερμανίδας δημιουργού  Julia Peters και διαρκεί 3.40′.

 

YouTube Preview Image

 

Share

Οι ήρωες του Λευκού Οίκου

obama

 

της Δήμητρας Σπανού

Διάσημοι άντρες, μεταξύ των οποίων και ο Μπαράκ Ομπάμα, επιστρατεύτηκαν στο νέο βιντεάκι της καμπάνιας του Λευκού Οίκου ενάντια στους βιασμούς στα κολέγια. Αυτοί λοιπόν οι διάσημοι άντρες, που προφανώς λειτουργούν ως πρότυπα για την αμερικάνικη κοινωνία, απευθύνονται επίσης σε άντρες, στους οποίους εξηγούν γιατί δεν πρέπει να βιάζουν αλλά αντίθετα να σέβονται τις γυναίκες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ήδη από τη δεκαετία 1990 έχει ασχοληθεί συστηματικά, σύμφωνα με τη σχετική ιστοσελίδα, με το θέμα της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Παρόμοιο βίντεο, επίσης με διάσημους άντρες, είχε γυριστεί και παλιότερα με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Το βίντεο:

YouTube Preview Image

Σίγουρα αποτελεί μια θετική πρωτοβουλία, όταν οι δύο ηγετικές φιγούρες ενός κράτους μιλούν δημόσια για την έμφυλη βία, ειδικά όταν αυτό αποτελεί κομμάτι μιας καμπάνιας που παίρνει –τουλάχιστον με βάση αυτά που ισχυρίζεται- διάφορες μορφές, καθώς δείχνει πως υπάρχει βούληση για δράση σε ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα. Ένα βασικό πρόβλημα με την έμφυλη βία είναι το γεγονός ότι τα θύματα συχνά αισθάνονται πως είναι μόνα τους και δεν μπορούν να στραφούν πουθενά ή πως αν στραφούν κάπου, τότε θα κατηγορηθούν ότι φταίνε. Έτσι, πολύ συχνά φοβούνται να καταγγείλουν το περιστατικό. Οπότε, το να παίρνουν θέση κατά της έμφυλης βίας πρόσωπα (και μάλιστα άντρες) με θεσμική εξουσία μπορεί να βοηθήσει ώστε τα θύματα να μην αισθάνονται αυτή τη μοναξιά.

Επίσης, έχει ενδιαφέρον ότι, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, διεξάγεται μια καμπάνια στοχευμένη στις σεξουαλικές επιθέσεις σε κολέγια και σε ηλικίες 16-24, που αποτελούν ένα σοβαρό και δισεπίλυτο πρόβλημα, διαπιστωμένο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Κατά αυτό τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα να εξειδικευτεί ένα γενικό πρόβλημα, να αναπτυχθούν εργαλεία και να παρθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες από τους αρμόδιους φορείς. Τέλος, να πούμε ότι, παρόλο που στο βίντεο δεν αναφέρεται, στην καμπάνια καταγγέλλεται πως και οι άντρες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας.

Παρόλα αυτά, εστιάζοντας στο βίντεο, δεν μπορούμε να μη σταθούμε σε ορισμένα προβληματικά χαρακτηριστικά. Καταρχάς, μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν δικαιολογήσει, στο εσωτερικό τους πρώτα από όλα, καταστροφικές πολεμικές επιχειρήσεις σε άλλες χώρες με το ιδεολόγημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικείων (π.χ. στο Αφγανιστάν), έχουν πολλάκις κατακριθεί για βασανιστήρια (που περιλαμβάνουν και βιασμούς) ενώ παράλληλα έχουν καλλιεργήσει την ισλαμοφοβία, παρουσιάζοντας το Ισλάμ ως απειλή απέναντι στον «προοδευτικότερο» δυτικό πολιτισμό; Δηλαδή, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς αυτές οι κυρίαρχες πολιτικές συνδυάζονται με τον σεβασμό στον άλλο, ακόμα και αν πρόκειται για τις γυναίκες στην ίδια τους την χώρα;

Η ίδια λογική μιας ανώτερης δύναμης που χρειάζεται να παρεμβαίνει για να σώζει εκείνους που η ίδια χαρακτηρίζει ως χρήζοντες προστασίας διαπερνά και το συγκεκριμένο βίντεο. Είναι η λογική του «σωτήρα» και είναι βαθύτατα πατριαρχική. Οι άντρες που επιλέχτηκαν για να μιλήσουν, αν και υποτίθεται ότι προέρχονται από μια φυλετική και επαγγελματική ποικιλία, ανταποκρίνονται και αναπαράγουν αυτό το πρότυπο και το κάνουν εντέλει με την υπεροψία του σχεδόν τέλειου, υποδειγματικού δυτικού άντρα.

Έτσι, ενώ είναι θετικό ότι το βίντεο απευθύνεται σε άντρες, που από ότι γνωρίζουμε είναι συνήθως οι θύτες, θέλοντας να τους κάνει συμμάχους αλλά και να απενοχοποιήσει τα θύματα, ο πήχης είναι πολύ χαμηλά. Η ανδρική εξουσία και τα προνόμια που πηγάζουν από αυτήν δεν αμφισβητείται, αλλά αντίθετα κολακεύεται και προωθείται. Οι άντρες είναι αυτοί που έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι. Είναι εν δυνάμει βιαστές, γιατί έχουν την απαιτούμενη δύναμη ή την ικανότητα, αλλά δεν πρέπει να βιάζουν. Σαν τη γνωστή ατάκα από τα κόμιξ με υπερήρωες ότι «με την μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη».

Ο λόγος που οι άντρες θα πρέπει να φέρονται υπεύθυνα απέναντι στις γυναίκες είναι πως ο βιασμός είναι «έγκλημα» και δεν είναι «σωστός». Όχι γιατί αποτελεί μια βίαιη και τρομαχτική άσκηση εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο που απέχει έτη φωτός από την ισότητα ή έστω γιατί έχει καθοριστικές επιπτώσεις στη ζωή, τον ψυχισμό και το σώμα υπαρκτών ανθρώπων ενώ και μόνο το ενδεχόμενο βιασμού αποτελεί αιτία καθημερινού φόβου στον μισό πληθυσμό. Ούτε γιατί η σεξουαλική πράξη οφείλει να περιλαμβάνει αμοιβαία απόλαυση, εφόσον μιλάμε για ανθρώπους και όχι αντικείμενα. Επιπλέον, οι άντρες δεν πρέπει να βιάζουν γιατί ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε μάνες, αδελφές, συζύγους. Σαν να λέμε «μην το κάνεις για να μην στο κάνουν». Ή αλλιώς, όταν πάθουν κάτι τα καημένα τα γυναικόπαιδα, τότε δεν είναι τα ίδια που θίγονται, τραυματίζονται, υποφέρουν, θυμώνουν, αντιδρούν, αλλά το γόητρο, η ικανότητα ή ο εγωισμός του προστάτη.

Αυτό που μάθαμε δηλαδή από το βίντεο είναι πως ο άντρας ο σωστός είναι αυτός που αν και θα μπορούσε να βιάζει, θα πρέπει να επιλέξει να είναι ο σωτήρας και προστάτης, κάτι που φυσικά περιμένουν από αυτόν οι αβοήθητες γυναίκες. Μια λογική που όχι μόνο δεν αμφισβητεί τις ρίζες του προβλήματος της έμφυλης βίας, αλλά στην ουσία αναπαράγει προβληματικά στερεότυπα, που μειώνουν και τα δύο φύλα.

ObamaSuperhero_6692

 

Share

Η τυραννία της ιδανικής εικόνας

cindy

 

Η Jean Kilbourne, συγγραφέας και δημιουργός ντοκυμαντέρ, έχει εστιάσει τη δουλειά της στην αναπαράσταση των γυναικών, στα έμφυλα στερεότυπα και στην αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος στη διαφήμιση, καθώς και στις επιπτώσεις στην εικόνα που έχουν οι ίδιες οι γυναίκες για τον εαυτό τους. Το παρακάτω βίντεο είναι το τρέιλερ για το ντοκυμαντέρ “Killing Us Softly 4”, που βασίζεται σε διαλέξεις της, με το κείμενο της ομιλίας μεταφρασμένο.

μετάφραση και επιμέλεια: Δήμητρα Ρωμανού

 

YouTube Preview Image

της Jean Kilbourne

Εδώ και περίπου 40 χρόνια μιλάμε για αυτό το θέμα. Έχουν βελτιωθεί τα πράγματα; Στην πραγματικότητα έχουν χειροτερεύσει.

Οι διαφημίσεις πουλούν κάτι περισσότερο από προϊόντα. Πουλούν αξίες, εικόνες, πουλούν έννοιες όπως αυτές της αγάπης, της σεξουαλικότητας, της επιτυχίας και κυρίως αυτή της «κανονικότητας» : μας λένε ποιες είμαστε και ποιες πρέπει να είμαστε.

Αλλά τι μας λένε οι διαφημίσεις για τις γυναίκες; Μας λένε πώς φαίνονται. Το πρώτο πράγμα που κάνουν οι διαφημιστές είναι να μας κατακλύζουν με την εικόνα της «ιδανικής γυναικείας ομορφιάς». Από πολύ νεαρή ηλικία πρέπει να σπαταλούμε χρόνο, χρήμα και πάνω απ’ όλα ενέργεια, αγωνιώντας να καταφέρουμε αυτή την εμφάνιση, νιώθοντας παράλληλα ντροπή και ενοχή όταν αποτυγχάνουμε. Και η αποτυχία είναι αναπόφευκτη. Γιατί η τελειότητα βασίζεται στην απόλυτα αψεγάδιαστη «ομορφιά». Στις διαφημίσεις οι γυναίκες δεν έχουν ποτέ γραμμές ή ρυτίδες, ουλές ή κοκκινάδες ή μαύρους πόρους. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να επιτευχθεί γιατί καμία δεν μοιάζει έτσι. Το τοπ μόντελ Σίντι Κρόφορντ είπε κάποτε «μακάι να έμοιαζα στη Σίντι Κρόφορντ». Όλες οι φωτογραφίες των γυναικών έχουν υποστεί φώτοσοπ.

Έχουμε μεγαλώσει σε ένα κόσμο που το γυναικείο σώμα μετατρέπεται σε διάφορα αντικείμενα. Γυναικεία σώματα γίνονται μέρη ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού, αυτοκινήτων …Αυτό επηρεάζει την αυτοπεποίθηση των γυναικών και δημιουργεί ένα κλίμα βίας εναντίον τους. Το να μετατρέπεις έναν άνθρωπο σε πράγμα είναι σχεδόν πάντα το πρώτο βήμα που δικαιολογεί τη βία κατά αυτού του ανθρώπου. Το συναντάμε στον ρατσισμό, την ομοφοβία επίσης. Το πρόσωπο χάνει τις ανθρώπινες ιδιότητές του και η βία γίνεται αναπόφευκτη. Τα γυναικεία σώματα διαμελίζονται στις διαφημίσεις, ενώ εστιάζεται ένα μόνο μέρος του σώματος. Τα γυναικεία σώματα μετρέπονται σε πράγματα ή μέρη πραγμάτων.

Από πολύ μικρά τα κορίτσια παίρνουν το μήνυμα ότι πρέπει να είναι «καυτά», «σέξυ», όμορφα, υπερβολικά αδύνατα, και επίσης λαμβάνουν το μήνυμα ότι θα αποτύχουν αν δε τα καταφέρουν.  Δεν είναι περίεργο ότι η ανορεξία εξαπλώνεται σαν επιδημία. Η ηθοποιός Kate Winslet μετά από μία φωτογράφισή της σε περιοδικό δήλωσε ότι έγιναν παρεμβάσεις στην εικόνα της χωρίς την άδειά της και είπε «δεν είμαι έτσι και δεν θα ήθελα να μοιάζω έτσι. Επέκτειναν το μήκος των ποδιών μου κατά 1/3.»

Η τυραννία της ιδανικής εικόνας μας αφορά όλες και πρέπει αναγνωριστεί ως δημόσιο ζήτημα.

 

Διαβάστε ακόμη

Η εικόνα της γυναίκας στα Μ.Μ.Ε.

ΜΜΕ και γυναίκα

Χαρούμενη και Χαμογελαστή

Video: Τι θα γινόταν αν αντιστρέφονταν οι έμφυλοι ρόλοι στις διαφημίσεις;

 

 

 

Share

“Αντίστροφος σεξισμός” α λα γαλλικά

της 50ft queenie

**ΠΡΟΣΟΧΗ! Στο κείμενο γίνεται αναφορά σε σεξουαλική βία.**

Εδώ και κάποιες μέρες βλέπω ν’ αναπαράγεται σε διάφορες μεριές του ίντερνετ ένα γαλλικό δεκάλεπτο φιλμάκι με τίτλο Καταπιεσμένη πλειοψηφία. Οι δημιουργοί κάνουν μια προσπάθεια να “μεταφράσουν” την καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες σε ένα φανταστικό σενάριο όπου ο κεντρικός χαρακτήρας είναι άντρας και μέσα στα δέκα λεπτά διάρκειας του φιλμ, ο πρωταγωνιστής υφίσταται σεξουαλική επίθεση, πειράγματα στον δρόμο κ.ο.κ.

Είχα πολλές ενστάσεις:

1. Σεξουαλική βία κατά των αντρών

Στα μισά περίπου του φιλμ, ο πρωταγωνιστής δέχεται επίθεση από κάποιες γυναίκες οι οποίες τον κακοποιούν σεξουαλικά. Αργότερα τον βλέπουμε στο αστυνομικό τμήμα όπου αντιμετωπίζεται ως ψεύτης και φταίχτης για την επίθεση αυτή.

Το κύριο πρόβλημά μου είναι πως αυτό είναι ένα σενάριο που πραγματικά συμβαίνει. Υπάρχουν πολλοί άντρες (και νεαρά αγόρια) που υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση (στατιστικά από άτομα του οικείου τους περιβάλλοντος και όχι άγνωστες στον δρόμο -το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες) και αντιμετωπίζονται από την πατριαρχική μας κοινωνία όχι ως θύματα που τους αξίζει σεβασμός και υποστήριξη, αλλά ως ψεύτες και φταίχτες. Κι αυτό γιατί τα ίδια τα πατριαρχικά στερεότυπα που φτιάχνουν την κουλτούρα βιασμού μέσα στην οποία ζούμε, είναι και υπεύθυνα για τη θέαση των αντρών ως άτομα που δεν μπορούν να υποστούν σεξουαλική βία, παρά μόνο μπορούν να τη διαπράξουν. Έτσι, ένας άντρας – θύμα δεν είναι ένα απλό θύμα, αλλά και “προδότης” του πατριαρχικού μάτσο ρόλου του ως κακοποιητής. Στα μάτια της πατριαρχίας η γυναίκα – θύμα είναι κάτι απλό μιας και ο ρόλος του θύματος σεξουαλικής επίθεσης είναι συνυφασμένος με τον πατριαρχικό ρόλο της γυναίκας. Ο άντρας – θύμα είναι διπλά αφορισμένος.

Το φιλμ αγνοεί τα πραγματικά προβλήματα των αντρών μέσα στην πατριαρχία. Η επίθεση που υφίσταται ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται ως κάτι φανταστικό που δεν συμβαίνει και αντιμετώπιση που έχει το φιλμάκι ενδυναμώνει την κυρίαρχη αφήγηση που θέλει τους άντρες βιαστές αλλά ποτέ θύματα.

2. “Φεμινιστική” κοινωνία

Προς το τέλος του δεκαλέπτου ο πρωταγωνιστής, έχοντας υποστεί τη μια ταπείνωση και βία μετά την άλλη, λέει “δεν αντέχω άλλο να ζω μέσα σ’ αυτήν τη φεμινιστική κοινωνία!”. Εδώ υπάρχει ένα μπέρδεμα που μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει.

Ο φεμινισμός δεν έχει στόχο την αντιστροφή των πατριαρχικών ρόλων και την καταπίεση των αντρών. Αυτό ισχύει μόνο μέσα στα μυαλά των MRAs και στο reddit. Μια “φεμινιστική κοινωνία” λοιπόν, δεν θα ήταν αυτό που παρουσιάζει το φιλμάκι, αλλά μια κοινωνία ισότητας, ισονομίας κι ελευθερίας έκφρασης.

(Σημείωση: Έχω ένσταση και με τη χρήση του όρου “μητριαρχία” σ’ αυτό το πλαίσιο, μιας και “μητριαρχία” ονομάζεται μια πραγματική ιστορική περίοδος με πραγματικά κοινωνικά δεδομένα που δεν έχουν καμία σχέση με τους εφιάλτες των MRAs και άλλων κακομοίρηδων.)

Είναι άκυρη η χρήση του όρου και το πρόβλημα μ’ αυτό δεν είναι απλώς σημειολογικό, αλλά ουσιαστικό, αφού ενδυναμώνει ένα από τα ισχυρότερα αρνητικά στερεότυπα που παλεύει να ξεφορτωθεί το κίνημα: τη φοβία κάποιων πως οι φεμινίστριες επιθυμούν την καταπίεση των αντρών.

3. Ισλαμοφοβία

Το φιλμάκι μας δείχνει τον πρωταγωνιστή να έρχεται σε επαφή με έναν άντρα ο οποίος φροντίζει τον παιδικό σταθμό της γειτονιάς. Ο άντρας αυτός φοράει κάτι σαν χιτζάμπ. Έχοντας υπόψη μας πως το φιλμάκι είναι γαλλικό, δεν μπορώ παρά να ανατριχιάσω με την ισλαμοφοβία του.

Ο μουσουλμάνος χαρακτήρας λοιπόν μας εμφανίζεται πολύ ήσυχος, λιγάκι χαζούλης και αφελής, μιλάει σιγά, έχει διαρκώς ένα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη και ο πρωταγωνιστής ανησυχεί μήπως “καταπιέζεται” από τη γυναίκα του.

ΑΝΟΙΓΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ Η κουβέντα για τις θρησκείες και τον φεμινισμό είναι τόσο μεγάλη που θέλει δικό της ξεχωριστό ποστ και δεν θ’ αποπειραθώ να καλύψω τα πάντα εδώ. Όποι@ ενδιαφέρεται να διαβάσει σχετικά, θα μπουν αρκετά σχετικά λινκ στο τέλος του κειμένου και κάντε υπομονή ώσπου κάποια από μας να βρει τον χρόνο να γράψει το αντίστοιχο άρθρο και εδώ. ΚΛΕΙΝΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Η οπτική του μουσουλμάνου χαρακτήρα είναι απόλυτα δυτική (και Γαλλική, που είναι ακραία ισλαμοφοβική). Το ότι μια γυναίκα είναι μουσουλμάνα ή φοράει χιτζάμπ δεν σημαίνει αυτόματα πως είναι αφελής, ηλίθια ή θύμα.

Ως Κουήνη και φανατική άθεη μπορώ να πιστεύω ό,τι γουστάρω για το Ισλάμ, τη θρησκεία γενικά, τις εκκλησίες και τα μυαλά των θρησκευάμενων. Ως προνομιούχα, λευκή, διαθεματική φεμινίστρια όμως, οφείλω να κάνω ένα βήμα πίσω και να επιτρέψω στις μουσουλμάνες φεμινίστριες να μιλήσουν εκείνες πρώτα για τις εμπειρίες τους. Οφείλω ν’ ακούσω τη δική τους οπτική, να σεβαστώ τις προτεραιότητες των αιτημάτων που θέτουν οι ίδιες, να εκτιμήσω τη θέση τους και να τις θεωρήσω εξίσου ικανές μ’ εμένα τη δυτική να διαχειριστούν τους φεμινισμούς τους.

Σίγουρα δεν θα συμφωνήσουμε στα πάντα (εδώ δεν συμφωνούμε στα πάντα οι δυτικές -ούτε καν οι ελληνίδες- φεμινίστριες μεταξύ μας) αλλά η οπτική και η φωνή τους έχουν αξία και θέση μέσα στους φεμινισμούς μας.

Το φιλμάκι, κατά τη γνώμη μου, αναπαράγει την κυρίαρχη οπτική των γάλλων απέναντι στη μουσουλμανική μειονότητα της χώρας τους και ως τέτοια τη βρίσκω κακή και βλαπτική.

4. Συναίσθηση και προσωπική εμπειρία

Έχουμε αναφερθεί ξανά στο παρελθόν στην ιδέα πως οι άντρες δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτα για τις γυναίκες εάν δεν παρουσιάσουμε τα πάντα μέσα από το πρίσμα “αυτή είναι η γυναίκα σου, η κόρη σου, η αδερφή σου”. Ομοίως, κάποι@ θεωρούν πως κανείς μπορεί να καταλάβει την καταστροφικότητα της πατριαρχίας και του σεξισμού ΜΟΝΟ αν του δείξεις έναν άντρα να κακοποιείται.

Εγώ βρίσκω αυτήν την ιδέα χαζή. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματική προσωπική εμπειρία, αλλά είναι άπειρα πράγματα από τα οποία δεν έχω και δεν θα μπορέσω ποτέ να έχω άμεση εμπειρία αλλά και πάλι μπορώ να υποψιαστώ και να φανταστώ.

Επιπλέον, όταν μιλάμε για ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής δικαιοσύνης (σεξισμός, τρανσφοβία, ομοφοβία, ρατσισμός κ.ο.κ.) είναι απαραίτητο να μπορεί κανείς να καταλάβει τη σημαντικότητα του εκάστοτε προβλήματος χωρίς αναγκαστικά να έχει προσωπική εμπειρία, ειδικά αν καλείσαι να συμμετέχεις σ’ έναν αγώνα ως προνομιούχος.

Τέλος, καταλαβαίνω τι θα ήθελε να καταφέρει το φιλμάκι αυτό, απλώς νομίζω πως η προσπάθεια αυτή έγινε τόσο χοντροκομμένα και άκομψα που τελικά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα παρά δίνει λύσεις.

Περισσότερο διάβασμα:

Being Black, Lesbian, and Muslim In The South | Advocate

The dangers of a gender essentialist approach to sexual violence | Feministing

Muslim Feminisms Forum: An Introduction | The Feminist Wire

I Am Not Your Wife, Sister Or Daughter. I Am A Person. | Thought Catalog

Gender and empathy: Men shouldn’t need to “imagine if it were your wife/daughter/mother” | Feministing

Outlaw Clothing: Burqas, Islamophobia and Women’s Rights | Feministe

Aren’t feminists just sexists towards men? | Finally, A Feminism 101 Blog

It’s not feminism that hurts men | The F Word

Πηγή: Καμένα Σουτιέν

 

Share

“Καταπιεσμένη πλειοψηφία”: ένας άντρας σε έναν μητριαρχικό κόσμο

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Το φίλμ μικρού μήκους “Καταπιεσμένη πλειοψηφία”, της γαλλίδας ηθοποιού και σεναριογράφου Éléonore Pourriat, αφηγείται την ιστορία ενός άντρα, πατέρα ενός μωρού. Με τη διαφορά ότι ζει σε έναν κόσμο όπου οι ρόλοι των δύο φύλων είναι αντεστραμμένοι, με αποτέλεσμα να υφίσταται τον καθημερινό, ακόμα και ακραίο σεξισμό. Μέσω της αντιστροφής, η δημιουργός θίγει τη φυσικοποίηση που περιβάλλει την ανισότητα των δύο φύλων. Συμπεριφορές που μοιάζουν φυσιολογικές όταν πρόκειται για τη νόρμα, φαντάζουν ξένες ή ακόμα και γκροτέσκες όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Το φιλμ είναι στα γαλλικά, με αγγλικούς υπότιτλους.

YouTube Preview Image

 

 

Share

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ενημέρωση από την κινητοποίηση που έγινε στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία και ενάντια στο προωθούμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ραχόι για τον περιορισμό του. Παρόμοιες εκδηλώσεις αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης, με χιλιάδες γυναικών να φωνάζουν δυνατά «Δική μας η επιλογή!». Το Φύλο Συκής κατάφερε και μάζεψε φωτογραφίες και βίντεο από μερικές από τις πολλές διαμαρτυρίες που έγιναν. 

 

Αθήνα, 1/2/2012

της Σίσσυς Βωβού

 

 

Με πολύ κέφι, πολλές φίλες από πολλές ομάδες, πανό και καπέλα μάγισσας και σε κλίμα φεμινιστικής αλληλεγγύης, πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση στην Ισπανική Πρεσβεία το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου ενάντια στην απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος της έκτρωσης στην Ισπανία. Την ίδια μέρα όπως και στις 8 Φεβρουαρίου, έγιναν ή προετοιμάζονται μαζικές διαδηλώσεις στην ίδια την Ισπανία, καθώς και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Στην εκδήλωση ακούστηκε το σύνθημα «Nosotras Decidimos, Εμείς Αποφασίζουμε» -στα ισπανικά και τα Ελληνικά- καθώς και πολλά άλλα και εκφωνήθηκε πολλές φορές η ανακοίνωση των φεμινιστικών οργανώσεων, η οποία έλαβε θετική ανταπόκριση από όσους και όσες έτυχε να διέρχονται από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπουλή εκφώνησε ψήφισμα υπογεγραμμένο από εκατοντάδες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και μέλη εθνικών κοινοβουλίων της Ευρώπης, και ανακοίνωσε ότι η συλλογή υπογραφών, συνεχίζεται. Το ψήφισμα αυτό θυροκόλλησε στην πόρτα της πρεσβείας. Στη διαδήλωση έδωσε το παρόν και η ισπανίδα Μαιτέ Μολά, αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που βρισκόταν στην Αθήνα για εργασίες, με την αφίσα των γυναικών της Ισπανίας.

Η ανακοίνωση που μοιράστηκε στην Αθήνα:

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Στην Ισπανία, η δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της άμβλωσης, εφαρμόζοντας τις αντιδραστικές επιταγές της Εκκλησίας. Ως απάντηση, ετοιμάζεται σήμερα μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις φεμινιστικής αλληλεγγύης σήμερα και την εβδομάδα που έρχεται.

Το δικαίωμα στην επιλογή για τη μητρότητα και τον οικογενειακό προγραμματισμό έχει κατοχυρωθεί στην Ευρώπη σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε πολλές χώρες, ενώ στις υπόλοιπες γίνεται μάχη από τις γυναικείες οργανώσεις για την κατάκτησή του. Στην Ισπανία έχει ετοιμαστεί πρόταση νόμου για την κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση μέχρι τις 14 εβδομάδες κύησης, το οποίο έχει θεσμοθετηθεί από το 2010, ενώ σχετικός νόμος υπήρχε ήδη από το 1985.

Οι ισπανίδες φεμινίστριες και πολλές κοινωνικές οργανώσεις και κόμματα, έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπίσουν το αυτονόητο, με το σύνθημα: Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση.

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί πλήγμα σε ένα από τα βασικά γυναικεία δικαιώματα, για τον αυτοπροσδιορισμό του σώματός μας, και παράλληλα μια σκληρή ταξική επίθεση εναντίον των γυναικών των λαϊκών τάξεων, που δεν έχουν χρήματα να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καταφεύγοντας σε ακριβοπληρωμένους ιδιωτικούς γιατρούς ή στο εξωτερικό, και έτσι, όταν χρειαστεί, θα εξαναγκάζονται να πραγματοποιούν εκτρώσεις σε επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες.

Στην περίοδο της κρίσης, βασικά δικαιώματα όπως αυτό της εργασίας, της κοινωνικής πρόνοιας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης, της κατάλληλης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής φροντίδας για τις εγκυμονούσες και την υγεία των γυναικών και των νεογνών υποβαθμίζονται, σε διαφορετικούς βαθμούς, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η άμβλωση είναι νόμιμη και παρέχεται δωρεάν από τα δημόσια νοσοκομεία με νόμο του 1986 στις ασφαλισμένες. Όμως τωρα, που η δημόσια υγεία καταρρέει, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών είναι ανασφάλιστες, και η άμβλωση κοστίζει 300 ευρώ για τις Ελληνίδες και τα διπλάσια για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές. Συνεπώς, το δικαίωμα φαλκιδεύεται μέσα από έναν άλλο δρόμο.

Αυτή η σκοταδιστική προσπάθεια που εξελίσσεται στην Ισπανία πρέπει να μην ολοκληρωθεί, εμείς οι γυναίκες ζητούμε κατάλληλες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, αντισύλληψης και επιλογής σε περίπτωση ανεπιθύμητης κύησης.

Ζητούμε από όλα τα κόμματα της Ευρώπης και τους κοινωνικούς φορείς να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στα κατοχυρωμένα δικαιώματα των γυναικών, ώστε η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να καταρρεύσει.

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο), Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα, Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων, Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Βρυξέλλες, 29/1/2014

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες ενάντια στον νόμο των αμβλώσεων

«Ο νόμος Γαγιαρδόν σημαίνει επίθεση ενάντια σε όλες τις γυναίκες της Ευρώπης».

Μέλη του ευρωκοινοβουλίου, Ισπανίδες του εξωτερικού και πολίτιδες των Βρυξελλών πραγματοποίησαν χθες πορεία στην πόλη, για να καταγγείλουν την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη.

Αδελίνα Παστόρ, Βρυξέλλες

Περίπου 2.000 άτομα διαδήλωσαν χθες το απόγευμα στις Βρυξέλλες υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση και εναντίον του νόμου τον οποίο θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Στη διαδήλωση συμμετείχαν φεμινιστικές συλλογικότητες, φορείς οικογενειακού προγραμματισμού, φοιτητικές οργανώσεις, μέλη του κινήματος της 15ης Μαΐου και ουσιαστικά όλα τα κόμματα της Αριστεράς που εκπροσωπούνται στις Βρυξέλλες, τόσο στο βελγικό όσο και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας τον σημαντικό αντίκτυπο του νόμου στην Ευρώπη.

Η Μονίκ Βαν Τισελέμ, ιδρύτρια της κίνησης «Δικαίωμα στην Άμβλωση» στο Βέλγιο είναι οργισμένη και αυτό είναι εμφανές στη φωνή της: «Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τώρα που έχουμε επιτέλους νομοθεσία ευνοϊκή όχι μόνο για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και των παιδιών». Η Βαν Τισελέμ, όπως σχεδόν το σύνολο των παρευρισκομένων στη διαδήλωση, θεωρεί ότι ο ισπανικός νόμος εντάσσεται στη γενικότερη οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη. Η πρόσφατη απόρριψη της έκθεσης Εστρέλα [Εντίτ Εστρέλα ονομάζεται η ευρωβουλευτής που την προώθησε], η οποία περιλάμβανε σειρά προτάσεων σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ αυτών και τις νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις) και καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με διαφορά μόλις έξι ψήφων, έχει ευαισθητοποιήσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ως προς την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Με αυτή την έννοια ο νόμος Γαγιαρδόν δεν είναι μόνο ισπανικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μήνυμα είναι ότι, αν αφαιρέσουν τα δικαιώματα μιας γυναίκας, θα αφαιρέσουν τα δικαιώματα όλων των γυναικών. «Η Ισπανία είναι ευρωπαϊκή χώρα και η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών μιας ευρωπαϊκής χώρας συνιστά επίθεση ενάντια στα δικαιώματα όλων των γυναικών της Ευρώπης», υπογραμμίζει μια από τις πενήντα περίπου γυναίκες του «Οικογενειακού Προγραμματισμού» από τη Λίλλη, οι οποίες ήρθαν από τη Γαλλία ειδικά για τη διαδήλωση. Το ίδιο πνεύμα απηχούν και οι δηλώσεις της Βελγίδας υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας: «Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας. Οι γυναίκες της Ισπανίας πρέπει να υπολογίζουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Η διαδήλωση, που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών (στο οποίο συμμετέχουν γυναικείες οργανώσεις από όλη την Ευρώπη), την κίνηση abortionrights.eu και τη Διεθνή Ομοσπονδία Γονεϊκού Προγραμματισμού, είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στο Τρένο της Ελευθερίας, τη διαδήλωση υπέρ των ελεύθερων αμβλώσεων, η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το σαββατοκύριακο στην Ισπανία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Diagonal, 30-1-2014

 

 

 

Λονδίνο, 1/2/214

Στο Hungerford Bridge του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν γυναίκες από διάφορες βρετανικές πόλεις. Σε μια συμβολική κίνηση αλληλεγγύης έδεσαν τις δικές τους κρεμάστρες στα κάγκελα, για να δηλώσουν «δικό μου το σώμα, δική μου η επιλογή».

Περισσότερα στο event στο facebook 

κρεμάστρα με φωτογραφία της Savita Halappanavar, που πέθανε στην Ιρλανδία όταν οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη της λόγω της νομοθεσίας

 

 

Παρίσι, 1/2/2014

Χιλιάδες γυναικών διαδήλωσαν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Στην γαλλική πρωτεύουσα η διαδήλωση ξεκίνησε από την Place Joffre και κατέληξε στην ισπανική πρεσβεία, με σύνθημα «η έκτρωση είναι επιλογή μου, η έκτρωση είναι δικαίωμά μου». Αρκετές γυναίκες κρατούσαν βελόνες πλεξίματος και κρεμάστρες, υπενθυμίζοντας τα μέσα στα οποία οι γυναίκες κατέφευγαν όταν οι εκτρώσεις ήταν παράνομες. Το παρόν έδωσαν και ακτιβίστριες των femen.

YouTube Preview Image

 

Λισαβώνα, 1/2/2014

 

Μιλάνο, 1/2/2014

 

 

 

Share

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Ρεπορτάζ: Raúl Solís / Φωτογραφίες: Laura León

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις» (Abortos Airlines), της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει κοπέλες σε κλινικές του Λονδίνου με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η Φεμινιστική Συνάθροιση (Ágora Feminista) κατήγγειλε χθες με ένα δρώμενο τις συνέπειες της αντιμεταρρύθμισης του νόμου για τις αμβλώσεις. Ένα ταξίδι που οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον.

Πενήντα γυναίκες αναπαρέστησαν χθες στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης αυτό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Πες μου πώς έγινε (Cuéntame cómo pasó), αν δεν ήταν η πραγματικότητα που θα ξαναζήσουν όσες Ισπανίδες δεν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις», της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει σε κλινικές του Λονδίνου κοπέλες με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η οποία θα είναι παράνομη στην Ισπανία, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο που ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο πριν από μερικές εβδομάδες.

Δίπλα στην αεροσυνοδό μια διερμηνέας για να βοηθήσει, κατά την άφιξή τους στη βρετανική πρωτεύουσα, όσες γυναίκες δεν μιλούν αγγλικά. Και πίσω από τη διερμηνέα εικοσάχρονες εγκυμονούσες μεταφέρουν τις βαλίτσες τους, όπου είναι γραμμένα συνθήματα υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους: «Εμείς γεννάμε, εμείς αποφασίζουμε», «Δικαίωμα στην άμβλωση: γυρίζουμε στο παρελθόν», «Επιβίβαση για Λονδίνο για γυναίκες πρώτης θέσης».

Οι γυναίκες, μερικές νέες και άλλες όχι τόσο, κατάφεραν χθες να αφαιρέσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τις οθόνες αναχωρήσεων και αφίξεων στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης και να κερδίσουν τη συμπαράσταση των επιβατών και του προσωπικού του αεροδρομίου. Το δρώμενο δεν επιδίωκε τίποτε περισσότερο παρά να «καταγγείλει ότι η Ισπανία επιστρέφει στη δεκαετία του ’60», σύμφωνα με την Τερέζα Γκαρθία, εκπρόσωπο της συλλογικότητας «Φεμινιστική Συνάθροιση», μια κίνηση γυναικείων οργανώσεων που σκοπός της είναι να «αποτρέψει την ψήφιση του νόμου πάση θυσία».

Στο ταξίδι στο παρελθόν –ή στο μέλλον, ανάλογα με την οπτική γωνία– συμμετείχαν επίσης γυναίκες του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Ενωμένης Αριστεράς, για να εκφράσουν την πλήρη στήριξή τους στη συλλογικότητα «Φεμινιστική Συνάθροιση» και την απόρριψή του νόμου Γαγιαρδόν, ο οποίος, αν δεν αποσυρθεί, θα μετατρέψει την Ισπανία σε πνευματική εφεδρεία του πιο φανατικού καθολικισμού. Ενώ οι Ισπανίδες είχαν δικαιώματα ανάλογα με εκείνα προοδευτικών χωρών, όπως η Σουηδία ή η Δανία, ο Γαγιαρδόν θα περιορίσει τις ελευθερίες τους, όπως συμβαίνει σε ακραία καθολικά κράτη, την Ιρλανδία ή τη Μάλτα, όπου η άμβλωση είναι σχεδόν αδύνατη.

Η Άνα Ισαμπέλ Χιμένεθ, γραμματέας Ισότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεβίλλης, ζήτησε την «άμεση» απόσυρση του νόμου Γαγιαρδόν και δήλωσε ότι το κόμμα της ετοιμάζεται να καταθέσει προτάσεις σε όλους τους δήμους, τα περιφερειακά συμβούλια και τα τοπικά κοινοβούλια της χώρας κατά των σχεδιασμών του Λαϊκού Κόμματος.

Η Λουθία Μάρκεθ, εκπρόσωπος της Ανοικτής Αριστεράς και μέλος της γραμματείας της Ενωμένης Αριστεράς Ανδαλουσίας, κατέστησε σαφές ότι, αν τελικά ψηφιστεί το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση της Ανδαλουσίας «θα προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο εναντίον αυτού του νόμου που παραβιάζει την ελευθερία των γυναικών και τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας».

Οι πενήντα γυναίκες, που ταξίδεψαν χθες στο Λονδίνο με τρόπο αναπαραστατικό, ασεβή και πρωτότυπο για να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης, θα πρωταγωνιστήσουν και σε άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες: «Δεν θα ανεχτούμε να χρησιμοποιεί ο Γαγιαρδόν το σώμα μας προς όφελος της δεξιάς πολιτικής του», διαβεβαίωσε τους επιβάτες, που περίμεναν την αναχώρηση της πτήσης τους, η εκπρόσωπος της Φεμινιστικής Συνάθροισης με τον τηλεβόα στο χέρι.

Στο τέλος του δρώμενου οι συμμετέχουσες φωτογραφήθηκαν και δεν ήταν λίγοι οι επιβάτες που ζήτησαν να απαθανατιστούν μαζί με την ομάδα: «Μην ανησυχείτε για τις φωτογραφίες, από τον Νοέμβριο και μετά αυτή η εικόνα θα είναι συνηθισμένη σε όλα τα ισπανικά αεροδρόμια», παρατήρησε μια νεαρή αγανακτισμένη κρατώντας ένα πλακάτ της εταιρείας Αερογραμμές «Αμβλώσεις», η οποία οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον με τη βοήθεια του Γαγιαρδόν.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: andaluces.es, 24-1-2014

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

Συγκλονιστική εξομολόγηση της Κ. Κούνεβα (βίντεο)

Συγκλονιστική η εξομολόγηση που έκανε μέσω Skype στο Μega, η Κωνσταντίνα Κούνεβα, που τώρα μένει στο Παρίσι, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που τις προκάλεσαν οι επίδοξοι δολοφόνοι της.

Ολοι θυμόμαστε την επίθεση που είχε δεχτεί από δράστες, που μέχρι σήμερα παραμένουν άγνωστοι η αγωνίστρια, συνδικαλίστρια που ήταν καρφί στα μάτια των εργοδοτών για τη μαχητική της δράση.

Πληρωμένοι δολοφόνοι της είχαν ρίξει βιτριόλι στο πρόσωπο ενώ την είχαν υποχρεώσει να το καταπιεί με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο οισοφάγος της και να χάσει το μεγαλύτερο μέρος των φωνητικών της χορδών. Από τότε η Κ. Κούνεβα δίνει έναν τιτάνιο αγώνα να σταθεί στα πόδια της.

Τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει μας τα περιγράφει η ίδια αλλά το πιο συγκλονιστικό απ’ όλα είναι η ταξική της προσήλωση που την εκφράζει με πηγαίο λαϊκό λόγο.

Πηγή: left.gr

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Δικαιώθηκε η Κωνσταντίνα Κούνεβα για την επίθεση με βιτριόλι

Ένοχη η ΟΙΚΟΜΕΤ για το δολοφονικό βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα

Υπόθεση Κούνεβα: Τέσσερα χρόνια, κανένας ένοχος

Αρχίζει η δίκη για την υπόθεση της Κούνεβα

 

 

 

Share

«Γιατί είμαι φεμινίστρια»: Συνέντευξη της Σιμόν ντε Μποβουάρ

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ζούμε σε μια εποχή που η ισότητα μεταξύ των φύλων κεκτημένη –τουλάχιστον σε κάποια μέρη του κόσμου- και ο φεμινισμός εύκολα κατατάσσεται σε εκείνες τις ιδέες που θεωρούνται ξεπερασμένες. Είναι όμως έτσι; Κοιτάζοντας τα διλήμματα και τα ερωτήματα που απασχόλησαν λίγο προηγούμενες τέτοιου είδους βεβαιότητες μπορεί και να κλονίζονται.

Το Φύλο Συκής, με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων της Σιμόν ντε Μποβουάρ στις 9 Γενάρη, αναδημοσιεύει εδώ μια συνέντευξή της στη γαλλική τηλεόραση από το 1975 με τίτλο «Γιατί είμαι φεμινίστρια». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η γνωστή φιλόσοφος αναλύει το σκεπτικό της για μια σειρά από ζητήματα σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, όπως το πώς χτίζεται η θηλυκότητα ως προϊόν της κοινωνίας και η σημασία και τα προβλήματα της αποκλειστικής ενασχόλησης με το νοικοκυριό, την επιρροή του σημαντικού της έργου «το δεύτερο φύλο» και την απήχηση που είχε σε άντρες, γυναίκες και στην αριστερά, τη σχέση του καπιταλισμού με την πατριαρχία, την αναγκαιότητα ενός κινήματος για τη γυναικεία χειραφέτηση και άλλα πολλά. Εντέλει, παρακολουθώντας την διαπιστώνει κανείς /καμία ότι παρότι οι καιροί αλλάζουν και έκτοτε έχουν συντελεστεί πολλά θετικά βήματα για τις γυναίκες, πολλά ζητήματα παραμένουν τραγικά επίκαιρα.

Το βίντεο διάρκειας 49:44΄ είναι στα γαλλικά, με αγγλικούς υπότιτλους

 

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

 

Share

Βίντεο: One billion rising 2014

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Θυμάστε την περσινή καμπάνια που ζητούσε να χορέψουμε για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, σε δημόσιους χώρους, ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου; Αν και πολλά μπορούν να ειπωθούν για το κατά πόσο μια καμπάνια που εστιάζει σε μια μέρα τον χρόνο μπορεί να είναι αποτελεσματική, η περσινή εμπειρία θεωρήθηκε επιτυχημένη, καθώς είχε μεγάλη ανταπόκριση. Μετά από την περσινή επιτυχία λοιπόν, η οργάνωση V-Day καλεί να επαναληφθεί το εγχείρημα.

Το σκεπτικό των διοργανωτριών είναι ιστορίες που μένουν συνήθως αόρατες να εμφανιστούν στο δημόσιο χώρο. Οι προϋποθέσεις αυτό να γίνει με την παρουσία των ίδιων των θυμάτων δημιουργούνται από τον παγκόσμιο χαρακτήρα της δράσης, αλλά και από το γεγονός ότι δημιουργείται ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον, μέσω του χορού και της μουσικής. Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι στις περσινές δράσεις συμμετείχαν γυναίκες σε μέρη όπου τα δικαιώματα των γυναικών είναι σχεδόν ανύπαρκτα και η βία εναντίον τους μεγάλη. Έτσι, φέτος, στις 14 Φλεβάρη 2014, οι διοργανώτριες καλούν γυναίκες και άντρες σε όλα τα μέρη να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη και τη φαντασία τους και να ξεσηκωθούν για δικαιοσύνη για τα θύματα της βίας και για την εξάλειψή της, σε μια κοινή καμπάνια με τίτλο one billion rise for justice –ένα δισεκατομμύριο ξεσηκωνόμαστε για δικαιοσύνη

Δείτε παρακάτω βιντεάκι που δημιούργησαν η οργάνωση V-Day και ο Νοτιοαφρικανός κινηματογραφιστής Tony Stroebel  με αποσπάσματα από τις δράσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο στις 14 Φλεβάρη 2013 ως κάλεσμα για την νέα καμπάνια.

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

One billion rising: για τη βία κατά των γυναικών

 

 

 

Share

Πώς τα ΜΜΕ κρέμασαν τις γυναίκες το 2013

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

«Τόσος δρόμος που δεν έχουμε ακόμα διαβεί» είναι ο τίτλος με τον οποίο το περιοδικό Time δημοσίευσε ένα βίντεο που απαριθμεί πολλές σεξιστικές επιθέσεις εναντίων γυναικών σε διάφορα ΜΜΕ. Το βίντεο είναι έργο της αμερικάνικης οργάνωσης The Representation Project, που έχει ως στόχο την καταπολέμηση των σεξιστικών στερεοτύπων, μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες.

Στην αρχή παρουσιάζονται τα θετικά βήματα του χρόνου που σε λίγο εκπνέει, όπως την προβολή της νεαρής Μαλάλα, την παρουσία γυναικών σε καίριες θέσεις στην τηλεόραση, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, την εφαρμογή του τεστ Μπέχτνελ στη Σουηδία που ξεμπροστιάζει τις σεξιστικές ταινίες κ.ά.

Στη συνέχεια όμως, ακολουθούν μια σειρά από παραδείγματα που διαπνέονται από έναν βαθύ μισογυνισμό, αναδεικνύοντας ότι στην τελική δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά. Διαφημίσεις γνωστών εταιρειών, όπως η Fiat και η Ford, η χρήση του Photoshop που μετατρέπει αληθινές γυναίκες σε αψεγάδιαστες φωτογραφίες, το έργο καλλιτεχνών όπως η Miley Cyrus, το τραγουδάκι στην τελετή των Όσκαρ περί βυζιών, καθώς και αποσπάσματα δηλώσεων και ατάκες δημοσίων προσώπων είναι μερικά από αυτά.

Προφανώς, το βίντεο προέρχεται από / αναφέρεται στην αμερικάνικη κουλτούρα και τα αντίστοιχα ΜΜΕ, οπότε μπορεί πολλά από αυτά να μας είναι άγνωστα. Όμως το πιάνουμε το νόημα…

Και μια απορία: μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο;

 

YouTube Preview Image
Share

Δεν Σωπαίνουμε! Σπάμε Τον Φαύλο Κύκλο Της Βίας

της ομάδας του ΚΓΜΕ “Διοτίμα”

Με αφορμή τη διεθνή ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25η Νοεμβρίου), το Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών “Διοτίμα” παρουσιάζει αποσπάσματα από την ανοιχτή συζήτηση που διοργάνωσε, με έναυσμα τα γυρίσματα της ταινίας «Μητριαρχία» του Νίκου Κορνήλιου.

Το βίντεο δημιουργήθηκε ως συμβολή στην ενίσχυση της φωνής των γυναικών ανά τον κόσμο, που επιμένουν να «ομιλούν και να δρούν» ενάντια στις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των φύλων που παράγουν βία και ανισότητες.

Θερμές ευχαριστίες στους συντελεστές: Βίντεο: Οδυσσέα Σκανδάλη, Μοντάζ: Ευγενία Παπαγεωργίου

 

YouTube Preview Image

 

Περισσότερα εδώ

 

 

Share

Ένας χρόνος κακοποίησης μέσα σε 1 λεπτό

 

Το βίντεο δείχνει μια γυναίκα, θύμα ενδοοικογενειακής βίας, η οποία τραβάει κάθε μέρα μία φωτογραφία τον εαυτό της για έναν ολόκληρο χρόνο. Στις φωτογραφίες καταγράφεται η βία που της ασκείται.

Η βία συνήθως ξεκινάει κατά τη διάρκεια μια σχέσης, ως ψυχολογική και λεκτική και κλιμακώνεται σε φυσική. Συχνά τα θύματα δεν εγκαταλείπουν τη σχέση στα πρώτα στάδια είτε γιατί πιστεύουν ότι η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί είτε γιατί δεν έχουν στην πραγματικότητα αυτή τη δυνατότητα για οικονομικούς και κοινωνικούς λόγους (οικονομική εξάρτηση, φόβος, πίεση από το στενό περιβάλλον να παραμείνουν, δεν υπάρχουν κατάλληλοι χώροι να τα υποδεχτούν κτλ). Σύμφωνα με στοιχεία διεθνών οργανισμών, η ενδοοικογενειακή βία σε όλες τις μορφές της, αν και αόρατη, αφορά κατά μέσο όρο 1 στις 3 γυναίκες παγκοσμίως.

 

 

 

Share

Σοκ και ευαισθητοποίηση

Σύμφωνα με διεθνής οργανισμούς, η Ολλανδία εκτιμάται ότι αποτελεί έναν από τους κορυφαίους προορισμούς για τις γυναίκες θύματα trafficking, με πολλές από αυτές να καταλήγουν στις γνωστές βιτρίνες, αλλά όχι μόνο.

Το βιντεάκι που ακολουθεί αποτελεί μέρος της καμπάνιας κατά του trafficking της οργάνωσης “Stop The Traffik” που σχεδιάστηκε από την ολλανδική διαφημιστική εταιρεία Duval Guillaume. Στο Άμστερνταμ, στη συνοικία De Wallen με τα κόκκινα φανάρια, οι γυναίκες πίσω από τις βιτρίνες χορεύουν, όπως γίνεται συνήθως. Όμως αυτή τη φορά χορεύουν για ένα τελείως διαφορετικό λόγο, για να τραβήξουν τα βλέμματα στο πρόβλημα του trafficking. Οι περαστικοί ανταποκρίνονται, όμως τον ενθουσιασμό διαδέχεται το σοκ. Ένας διαφορετικός τρόπος ευαισθητοποίησης; 

 

YouTube Preview Image
Share

Συγκλονιστική μαρτυρία 11χρονης από την Υεμένη για αναγκαστικό γάμο

 

YouTube Preview Image

 

Το Φύλο Συκής έλαβε το παραπάνω βίντεο με το εξής σχόλιο:

Είναι μόλις 11 ετών αλλά η ιστορία της έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον: η Nada Al-Ahdal από την Υεμένη καταγγέλλει μέσω YouTube ότι οι γονείς της απειλούν να την σκοτώσουν αν δεν παντρευτεί τον άνθρωπο που έχουν επιλέξει. Ζει με τον θείο της, ενώ τονίζει ότι στην ίδια θέση βρίσκονται πολλά άλλα κορίτσια στη χώρα της. Το πρόβλημα των καταναγκαστικών γάμων μικρών κοριτσιών (και,μερικές φορές, και αγοριών), σε ορισμένες χώρες, ιδίως ως κοινωνική έθιμο, αξίζει όλη την προσοχή μας καθώς μιλάμε για βαρύταταη παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων των παιδιών.

 

 

Share

Video: Τι θα γινόταν αν αντιστρέφονταν οι έμφυλοι ρόλοι στις διαφημίσεις;

 

Μια αναγνώστρια μας επισήμανε το παρακάτω βιντεάκι. Σκοπός του είναι η αποδόμηση των στερεοτύπων που προωθούνται μέσω των διαφημίσεων για τα δύο φύλα, που είναι εξαιρετικά αρνητικά για τις γυναίκες, τις οποίες αναπαριστούν ως αντικείμενα ή και δεκτικές στην αντρική βία, ενώ συχνά αποδεικνύονται καταπιεστικά και για τους άντρες, καθώς προβάλλουν ένα πρότυπο επιθετικού ανδρισμού. Σας το παραθέτουμε ως αφορμή προβληματισμού, καθώς θα πρέπει να επισημάνουμε ότι σε καμία περίπτωση δεν υπονοούμε πως η αντιστροφή των ρόλων είναι μια επιθυμητή κατάσταση ή στόχος μας.

 

YouTube Preview Image

Πηγή και περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

Share

Μια νέα γυναίκα και μητέρα εμπνέει και οργανώνει νέες μητέρες σε ομάδα αλληλοβοήθειας

της Χριστίνας Κούρκουλα

Στο βίντεο που ακολουθεί η Σοφία Αθανασιάδου, μια νέα γυναίκα και μητέρα που στην παιδική της ηλικία υπήρξε θύμα κακοποίησης από τους δικούς της γονείς για λόγους σωφρονισμού, μιλάει για τη μέχρι σήμερα διαδρομή της στη ζωή μέσα από βιωματικές αναζητήσεις, για να καταλήξει στην ικανοποίηση που παίρνει μέσα από την κοινωνική αλληλεγγύη και την αμοιβαία υποστήριξη της ομάδας αλληλοβοήθειας νέων μητέρων που δημιουργήθηκε με δική της πρωτοβουλία.

Η Σοφία περιγράφει την πορεία της από την εμπειρία της σωματικής τιμωρίας στην παιδική της ηλικία μέχρι την συνειδητοποίηση και την προσωπική πληρότητα. Αφού σπούδασε πράγματα που δεν την ενδιέφεραν πραγματικά, αποφάσισε να ακολουθήσει τα όνειρά της και να ασχοληθεί με ό,τι την έκανε ευτυχισμένη όπως χαρακτηριστικά λέει η ίδια.

Η οικονομική κρίση οδήγησε την οικογένειά της στην οικονομική καταστροφή και την ίδια σε χρόνια κατάθλιψη. Η αγάπη της για το γράψιμο και η δημιουργία ενός blog που έδωσε διέξοδο στην ανάγκη της να επικοινωνήσει τις σκέψεις της και σε άλλες γυναίκες που βιώνουν τις ανατροπές στο βιοτικό τους επίπεδο λόγω της κρίσης, την οδήγησε στην απόφαση να τις βοηθήσει, οργανώνοντας μια ομάδα αλληλεγγύης γυναικών.

Στην ομάδα που έχει σαν στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα παιδικής κακοποίησης, μητρικού θηλασμού και του δικαιώματος στον δημόσιο θηλασμό, συμμετέχουν νέες κυρίως γυναίκες και μητέρες. Η ομάδα μέσα από το blog της Σοφίας και την αντίστοιχη σελίδα στο facebook δικτυώνεται, ανταλλάσει ιδέες, συμβουλές και πράγματα, και αλληλοϋποστηρίζεται, ενθαρρύνοντας η μια την άλλη.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τη Σοφία να μιλάει γι’ αυτό το εγχείρημα.

YouTube Preview Image

 

 

Share