Subscribe via RSS Feed

Tag: "βίντεο"

ομάδα φύλου Νέες και Νέοι ΣΥΡΙΖΑ: Η 8η Μάρτη είναι μία ημέρα σαν όλες τις άλλες

YouTube Preview Image

Η 8η Μάρτη είναι μία ημέρα σαν όλες τις άλλες…

Αλλά θα μπορούσε και να μην είναι έτσι…

Αγωνιζόμαστε για την ισότητα.

Διεκδικούμε το δικαίωμα στο λόγο και στον ελεύθερο προσδιορισμό.

Συγκρουόμαστε με τις δομές που συντηρούν την έμφυλη καταπίεση.

 

Ομάδα Φύλου

Νέες και Νέοι ΣΥΡΙΖΑ

 

 

Share

Το Σχολείο των Ξυπόλητων και η συμβολή των γυναικών

της Χριστίνας Κούρκουλα

Το Σχολείο των Ξυπόλητων είναι ένα διαφορετικό σχολείο που δεν δίνει πτυχία στους μαθητές του, ούτε χρησιμοποιεί πτυχιούχους δασκάλους. Η εκπαίδευση που παρέχει στηρίζεται στην πρακτική γνώση της επιβίωσης των απλών ανθρώπων, γι’ αυτό και η εκπαιδευτική διαδικασία είναι αμφίδρομη ανάμεσα στο δάσκαλο και τον μαθητή, καθώς και οι δυο μαθαίνουν από την διαδικασία αυτή, ορίζοντας εκ νέου τους όρους «μάθηση»και «επαγγελματισμός».

Το Σχολείο των Ξυπόλητων δημιουργήθηκε στην Ινδία την δεκαετία του ’80 από τον Bunker Roy, ακτιβιστή και δάσκαλο που επέλεξε να εργαστεί με τους εξαθλιωμένους αναλφάβητους κατοίκους αγροτικών περιοχών της πατρίδας του. Πέρα από την πρακτική γνώση που μεταδίδει, το σχολείο βοηθάει μικρά παιδιά που εργάζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας -στην πλειοψηφία τους κορίτσια- γυναίκες και αναλφάβητους χωρικούς να μάθουν να εφαρμόζουν τις αγροτικές παραδοσιακές γνώσεις και δεξιότητες στο χτίσιμο σπιτιών για τους άστεγους, στη συλλογή βρόχινου νερού σε σχολεία της υπαίθρου και στην τοπική κοινότητα όπου το πόσιμο νερό είναι λιγοστό, να μάθουν γραφή και ανάγνωση και να ενημερωθούν για τα πολιτικά και πολιτειακά δικαιώματά τους, χρησιμοποιώντας ως μέσο διδακτικής το κουκλοθέατρο και τη νοηματική γλώσσα.. Μόνο τεχνολογίες που μπορούν να γίνουν κατανοητές και να ελέγχονται από την αγροτική κοινότητα εφαρμόζονται για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των φτωχών.

Στο παρακάτω βίντεο ο Bunker Roy διηγείται πώς το Σχολείο των Ξυπόλητων επεκτάθηκε από την Ινδία και σε άλλες φτωχές χώρες της Ασίας και της Αφρικής με την αποκλειστική συνεργασία και στήριξη των γυναικών και μάλιστα των ηλικιωμένων γυναικών. Η εκπαίδευση των γιαγιάδων είναι από τις πιο σημαντικές προτεραιότητες του σχολείου γι αυτό και ένα από τα συνθήματα του είναι, «Εκπαίδευσε μια γιαγιά, άλλαξε τον κόσμο».

Το Σχολείο των Ξυπόλυτων έχει αγωνιστεί για την ενδυνάμωση των γυναικών της υπαίθρου, ιδιαίτερα σε περιοχές που παραδοσιακά κυριαρχούνται από τους άνδρες. Από το 1972, έχουν εκπαιδευτεί περισσότερες από 6.525 απλές νοικοκυρές, μητέρες και γιαγιάδες. Από την αρχή του εγχειρήματός του ο Bunker Roy συνειδητοποίησε ότι οι γυναίκες κατέχουν πολύτιμη πρακτική γνώση που την αξιοποιούν για την επιβίωση τη δική τους και της οικογένειάς τους, γνώση που συχνά είναι άγνωστη στους άντρες. Επίσης μαθαίνουν εύκολα παρότι είναι αναλφάβητες, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του σώματος, και όχι μόνο μπορούν να εκπαιδευτούν ως τεχνικοί ηλιακής ενέργειας για την ηλεκτροδότηση ολόκληρων αγροτικών κοινοτήτων, ως μηχανικοί αντλιών νερού, ως υφάντριες, δασκάλες και νηπιαγωγοί, οδοντίατροι, τεχνίτριες ραδιοφώνου και μαίες, αλλά με τη σειρά τους εκπαιδεύουν και άλλες γυναίκες. Οι ανύπαντρες μητέρες, μεσήλικες, οι διαζευγμένες, οι γυναίκες με κινητικά προβλήματα και οι αναλφάβητες έχουν προτεραιότητα στην εκπαίδευση σε σχέση με άλλες, επειδή χρειάζονται μια ευκαιρία στην απασχόληση και ένα εισόδημα για να επιβιώσουν.

Ο Bunker Roy λέει χαρακτηριστικά ότι οι γυναίκες χρειάζονται μόλις 6 μήνες εκπαίδευσης γιατί είναι πολύ πιο έξυπνες από τους άντρες, που δεν είναι εκπαιδεύσιμοι, καθώς είναι ανήσυχοι, φιλόδοξοι και όταν πειστούν να παρακολουθήσουν μαθήματα το κάνουν με απώτερο στόχο το πτυχίο που θα τους βοηθήσει να φύγουν στην πόλη.

Οι βασικές αρχές της φιλοσοφίας του Σχολείου των Ξυπόλυτων στηρίζεται στην πίστη του Γκάντι ότι οι γνώσεις, οι δεξιότητες και η σοφία των απλών ανθρώπων της υπαίθρου πρέπει να αξιοποιούνται για την ανάπτυξή της τοπικής κοινότητας πριν ζητηθεί η έξωθεν τεχνογνωσία. Κατά τον Bunker Roy είναι μάταιο να ψάχνουμε τις λύσεις κάπου εκεί πέρα μακριά, όταν μπορούμε να σκύψουμε και να ρωτήσουμε τους απλούς ανθρώπους, μαθαίνοντας από την σοφία τους.

 
YouTube Preview Image

 

 

Share

Ντοκυμαντέρ: A Woman’s Womb

Αλιεύει η Δήμητρα Σπανού

Με αφορμή την δημοσίευση σε διάφορα μέσα της ανατριχιαστικής περίπτωσης των υποχρεωτικών στειρώσεων στο Περού, βρήκαμε και παρουσιάζουμε ένα ντοκυμαντέρ για το ζήτημα. Παρουσιάζεται το ιστορικό των υποχρεωτικών στειρώσεων που έλαβαν χώρα μεταξύ 1995 και 2000 και εφαρμόστηκαν σε 300.000 γυναίκες και 30.000 άντρες. Στόχος της κυβέρνησης ήταν υποτίθεται ο έλεγχος της πληθυσμιακής αύξησης, με θύματα τις φτωχές/ους και αγράμματες/ους ιθαγενείς Κέτσουα, όμως στην υπόθεση εμπλέκονται κυβερνητικοί φορείς, μη κυβερνητικές οργανώσεις, θρησκευτικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς και την εξωτερική πολιτική ισχυρών κρατών. Στο επίκεντρο βρίσκονται τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών, το γυναικείο σώμα και το ερώτημα για το ποιός τα ελέγχει. Άλλωστε, αυτό που αναδεικνύεται είναι πως παρόμοια εγχειρήματα έχουν πραγματοποιηθεί και σε άλλες χώρες αυτού του κόσμου. Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι όμως, είναι οι μαρτυρίες των ίδιων των γυναικών για τις εγχειρήσεις και τη ζωή τους μετά.

*Το ντοκυμαντέρ είναι στα αγγλικά, δυστυχώς χωρίς υπότιτλους

 

A Woman’s Womb

Σκηνοθεσία: Mathilde Damoisel | Παραγωγή: Tancrede Ramonet | Έτος Παραγωγής: 2010

Πηγή: culture unplugged

 

Share

The Nigerian Connection

Αλιεύει η Δήμητρα Σπανού

Μια έρευνα σχετικά με την κατάσταση των Αφρικανών γυναικών που παγιδεύονται σε έναν ιστό οργανωμένου εγκλήματος, πορνείας και λαθρεμπορίου, μεταξύ των πατρίδων τους στην Αφρική και την Ιταλία. Δύο ντοκυμαντερ (στα αγγλικά) από το aljazeera όπου η Juliana Ruhfus διερευνά το ζήτημα της διακίνησης ανθρώπων.

The Nigerian Connection I

Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από την δυτική Αφρική μεταναστεύουν στην Ευρώπη ελπίζωντας σε μια καλύτερη ζωή. Κάποιοι από αυτούς καταλήγουν έρμαια των κυκλωμάτων οργανωμένου εγκλήματος, τα οποία πατάνε πάνω στις ελπίδες και την απόγνωση των θυμάτων τους. Στη νότια Ιταλία, οι γυναίκες είναι εκείνες που βιώνουν την πιο σκληρή εκμετάλλευση καθώς εγκλωβίζονται από το trafficking και την αναγκαστική πορνεία. Η δημοσιογράφος επισκέπτεται το γκέτο του Destra Volturno και μιλάει με διάφορους εμπλεκόμενος/ες, μεταξύ των οποίων είναι η τοπική αστυνομία, παράνομοι μετανάστες και θύματα αναγκαστικής πορνείας, καθώς και γυναίκες που κατάφεραν να ξεφύγουν. Συζητούν για τον πόλεμο των συμμοριών και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για να ελέγχουν τους μετανάστες και τις μετανάστριες, υποχρεώνοντάς τους/τες να συμμετέχουν σε εγκληματικές δραστηριότητες.

 

The Nigerian Connection II

Στο δεύτερο μέρος, η Juliana Ruhfus ακολουθεί αντίστροφα το μονοπάτι του trafficking, φτάνοντας πίσω στη Νιγηρία. Εκεί όπου οι γυναίκες προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη φτώχεια έρχονται σε επαφή και τελικά μπλέκουν με τα οργανωμένα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων. Συνάπτουν συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει και θρησκευτικές τελετές -βουντού, ενώ υποχρεώνονται να πληρώσουν υπέρογκα ποσά. Όταν φτάσουν στην Ευρώπη ανακαλύπτουν πως η πορνεία είανι μονόδρομος για να καταφέρουν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους.

 

Share

Έκκληση για το δάσος των Σκουριών από γυναίκες της ΒΑ Χαλκιδικής – Το βίντεο της καταστροφής

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο τη μαρτυρία γυναικών που προχώρησαν σε διαμαρτυρία για την καταστροφή του δάσους των Σκουριών στη Χαλκιδική. Την αναδημοσιεύουμε λοιπόν, μαζί με τις φωτογραφίες και το βίντεο που τράβηξαν. Για την ιστορία, στη Χαλκιδική αυτή τη στιγμή συμβαίνει μια τεράστια οικολογική καταστροφή χάριν της υλοποίησης άλλης μιας επένδυσης που κρίνεται ως “ιδιαίτερα συμφέρουσα για την εθνική οικονομία”…

Χθες το πρωί, 12 Οκτωβρίου 2012, 50 γυναίκες όλων των ηλικιών από την Ιερισσό, τη Μ. Παναγία και τα Ν. Ρόδα, ανεβήκαμε στον Κάκαβο για να διαμαρτυρηθούμε για τα σχέδια της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ/ELDORADO για την περιοχή μας και να δούμε με τα μάτια μας πόσο έχει προχωρήσει καταστροφή του δάσους.

Xωρίς να γνωρίζουμε αν η αστυνομία είναι ενήμερη για τις κινήσεις μας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μας περιμένουν μπλόκα και συλλήψεις, χωρίς να γνωρίζουμε καν αν θα μας επιτραπεί να φτάσουμε μέχρι τις Σκουριές, οι δυο ομάδες από την Ιερισσό και τη Μ. Παναγία δώσαμε ραντεβού στο Χοντρό Δέντρο και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα εκεί που βρισκόταν παλιά το φυλάκιο του αγώνα, αυτό που με τόσο μίσος κατεδάφισαν στις 20 Μαρτίου οι 500 τραμπούκοι που έστειλε η εταιρεία να χτυπήσουν 30 από εμάς. Συνεχίσαμε με τα πόδια προς το χώρο όπου σήμερα η εταιρεία κόβει το δάσος – όπως έχουμε κάθε δικαίωμα, αφού ο δρόμος είναι δημόσιος δασικός και όχι ιδιοκτησία της εταιρείας.

Δεν μας σταμάτησαν. Προχωρήσαμε φωνάζοντας συνθήματα, βλέποντας γύρω μας τα πρώτα σημάδια της καταστροφής και γεμάτες αγωνία γι’αυτό που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Αυτά που είδαν τα μάτια μας δεν περιγράφονται, οι δε φωτογραφίες και τα βίντεο που πήραμε είναι πολύ φτωχά για να δώσουν την εικόνα, τη μυρωδιά των φρεσκοκομμένων δέντρων και τον ήχο του βουνού που αντηχεί ολόκληρο από τα πριόνια και τα τρυπάνια. Η άδεια υλοτόμησης από το Δασαρχείο υποτίθεται ότι δόθηκε μόλις την Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, αλλά αυτή η κοσμογονία αποκλείεται να έγινε μέσα σε μόλις δυο μέρες. Είναι βέβαιο ότι η εταιρεία δούλευε και απο πριν χωρίς άδεια, αλλά ποιος είδε, ποιος έλεγξε, ποιος νοιάστηκε για τη νομιμότητα; Και ποιος θα νοιαστεί από εδώ και πέρα;

Σήμερα μαύρισαν οι ψυχές μας. Ο χώρος όπου πρόκειται να γίνει το εργοστάσιο έχει πλέον “καθαριστεί”, έτσι το λένε, έχει καθαριστεί από τη “βρωμιά” των αιωνώβιων δέντρων. Ατελείωτες στοίβες από κομμένους κορμούς βρίσκονται κατα μήκος του δρόμου για πολλές εκατοντάδες μέτρα και μέσα στο δάσος, όσο μακριά μπορεί να φτάσει το μάτι. Οι υλοτόμοι δουλεύουν πυρετωδώς βγάζοντας τα ξύλα με τα μουλάρια. Υλοτόμοι που οι περισσότεροι δεν είναι από την περιοχή μας, αφού οι δικοί μας δασικοί συνεταιρισμοί, προς τιμήν τους, αρνήθηκαν να πάνε.

Δεν υπήρξε καμμία συμπλοκή με τους εργαζόμενους της εταιρείας με τους οποίους δεν έχουμε, δεν θέλουμε να έχουμε καμμία αντιπαλότητα. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες τους, δεν υπάρχει καμμια οικογένεια που να μην έχει τις ίδιες δυσκολίες, και οι δικές μας οικογένειες έχουν ανέργους, αλλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε διαφορετικά χωρίς να καταστρέψουμε το σπίτι μας. Με ορισμένους προσπαθήσαμε να πιάσουμε κουβέντα, να τους εξηγήσουμε ότι καμμια δουλεια δεν είναι ντροπή αλλά για εμάς, ναι, το να καταστρέφεις τον τόπο σου, το μέλλον των παιδιών σου και το μέλλον των άλλων παιδιών, αυτό είναι ντροπή. Συναντήσαμε σφιγμένα χείλη από τους περισσότερους και ειρωνικά γελάκια από ελάχιστους. Σε γενικές γραμμές μας αντιμετώπισαν σαν μια πολύχρωμη θορυβώδη παρέλαση, ένα τσούρμο ενοχλητικές γυναίκες που ανήκουν στην κουζίνα και όχι στο βουνό. Βολική σκέψη για να αποφεύγονται οι προβληματισμοί.

Τέλος διασχίσαμε τα “κατεχόμενα”, το δρόμο με τα συρματοπλέγματα, τα ηλεκτρονικά συστήματα ανίχνευσης κίνησης και τις προειδοποιητικές πινακίδες, για να πάμε να δούμε το παλιό όρυγμα που θα είναι το κέντρο της μελλοντικής γιγαντιαίας εξόρυξης. Δεν καταφέραμε να το προσεγγίσουμε, γιατί ο χώρος ήταν αποκλεισμένος από συρματοπλέγματα και σεκιουριτάδες.  Χθες δεν υπήρχαν εκεί άλλοι εργάτες εκτός από της αρχαιολογίας, αλλά ξέρουμε ότι οι εργασίες προετοιμασίας του χώρου έχουν ήδη αρχίσει. Το πηγάδι θ’αρχίσει να κατασκευάζεται σύντομα.

Μας ακολουθούσαν διαρκώς και μας βιντεοσκοπούσαν διαρκώς, προσπαθώντας μάλλον να μας τρομοκρατήσουν, ξυπνώντας το φόβο της αστυνομίας, της ασφάλειας, του παρακράτους. Τι ήθελαν να μας πούν; Προσέχετε, σας ξέρουμε; Όμως εμείς δεν κρυφτήκαμε ποτέ, εμείς δεν φοράμε κουκούλες, τα πρόσωπα και τα ονόματά μας είναι γνωστά σε όλους.

Αναρωτιόμαστε: Για κάθε δέντρο που πρόκειται να κοπεί στην Αθήνα ή στα άλλα αστικά κέντρα, ξεσηκώνονται δεκάδες φορείς και ομάδες πολιτών για να αποτρέψουν την “καταστροφή”. Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να είναι αδιάφοροι στη σφαγή χιλιάδων αιωνόβιων δέντρων, που έστω ότι είναι σε άλλη περιοχή της χώρας; Τόσο έχει στενέψει ο ορίζοντας των ανθρώπων λόγω της κρίσης;

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Ιερισσιώτες, σε όλους τους Μεγαλοπαναγιώτες, σε όλους τους Χαλκιδικιώτες, σε όλους τους Έλληνες και μη. Τώρα είναι η ώρα να πονέσετε. Εμείς ήμασταν μάρτυρες των πρώτων σταδίων καταστροφής της Χαλκιδικής που όταν ολοκληρωθεί θα τη νοιώσετε όλοι. 3300 στρέμματα από αυτό το αρχέγονο δάσος θα αποψιλωθούν για να γίνει ο κρατήρας εξόρυξης, δρόμοι, εργοστάσια και χαβούζες τοξικών αποβλήτων. Η Χαλκιδική που ξέρατε δεν θα υπάρχει πια.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους αυτής της χώρας. Πολεμάμε συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων, ενάντια σε εταιρικούς κολοσσούς και σε ολόκληρο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό.

Τώρα είναι η ώρα να μας βοηθήσετε.

Πηγή: Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

 

Share