Subscribe via RSS Feed

Tag: "εικαστικά"

UNEXPOSED:

Εγκαίνια: Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013, στις 19:30

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης εγκαινιάζει την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013, στις 19:30  την ξεχωριστή έκθεση UNEXPOSED – που αποτελείται από  “μη εκτεθειμένα” έργα που δημιούργησαν 40 νέες γυναίκες εικαστικοί  που ζουν στο Ιράν.

Η έκθεση  που επιμελείται η Fery Malek–Madani περιλαμβάνει 70 έργα νέων εικαστικών, οι οποίες επιλέχθηκαν ανάμεσα σε 400 καλλιτέχνιδες, με κριτήριο να ζουν μόνιμα στο Ιράν, να έχουν γεννηθεί μεταξύ 1971 και 1991 και να έχουν τουλάχιστον μια ατομική έκθεση στο βιογραφικό τους.

Η  επιλογή  έγινε με γνώμονα την ελευθερία έκφρασης και οι εικαστικοί που συμμετέχουν με ζωγραφική, video και κατασκευές, αποδεικνύουν ότι σε μια χώρα που η θρησκεία, ο διαχωρισμός των φύλων και  η αντί – δυτική κουλτούρα είναι καθημερινότητα,  υπάρχει πάντα τρόπος για φαντασία και δημιουργία.

Οι καλλιτέχνιδες χρησιμοποιούν σύμβολα και παραβολές λόγω των περιορισμών που επιβάλλει η  λογοκρισία, πράγμα που τους δίνει τη δυνατότητα να  απεικονίσουν με διαφορετικά θέματα, τεχνικές και υλικά την αναζήτησή τους για   ελεύθερη έκφραση και σχολιασμό.

Η επιμελήτρια της έκθεσης, Fery Malek–Madani  σημειώνει:

“Oι γυναίκες, που εδώ και χιλιάδες χρόνια δημιούργησαν την Ιρανική κουλτούρα, έχουν αρκετές ευκαιρίες να δείξουν την διαφωνία τους ως προς τις ιδέες που επέβαλε η Επανάσταση, η Ισλαμική ιδεολογία και η παραβίαση των δικαιωμάτων τους. Όλοι είναι σύμφωνοι ότι την αλλαγή στο Ιράν θα φέρουν οι γυναίκες και η νεολαία.

Τι είναι λοιπόν καλύτερο από το να δει κανείς από κοντά τις σκέψεις των νέων γυναικών. Η διεθνοποίηση της αμφισβήτησης μέσα από την τέχνη  ξεπερνά τις όποιες απαγορεύσεις.

Οι 40 εικαστικοί, νέες γυναίκες που ζουν στο Ιράν επελέγησαν ανάμεσα σε 400 υποψήφιες. Τα έργα που επελέγησαν δεν έχουν ποτέ εκτεθεί-γι αυτό και ο τίτλος unexposed.  Οι μη εκτεθειμένες.

Προσωπικά, έζησα  έντονες και σημαντικές στιγμές  με κάθε μια από τις καλλιτέχνιδες στην Τεχεράνη και τα περίχωρα, είτε προέρχονταν από άνετο και εξασφαλισμένο περιβάλλον είτε από θρησκευόμενο, ταπεινό και παραδοσιακό.

Από τότε φέρω μέσα μου την ελπίδα ότι το Ιράν σαν λαμπρός ήλιος θα λάμψει και πάλι μέσα από τα μαύρα σύννεφα.

Η έκθεση των νέων γυναικών δίνει  στις Ιρανές εικαστικούς  την ευκαιρία και τη δυνατότητα να παρουσιάσουν τα έργα τους στις Βρυξέλλες,  την Αθήνα και τη Βαρσοβία, να μεταδώσουν  τα  μηνύματα τους  και  να αποκαλύψουν τις δημιουργίες τους.. ”

Η έκθεση UNEXPOSED έχει ήδη παρουσιαστεί με μεγάλη επιτυχία στις Βρυξέλλες, τον Νοέμβριο 2012, όπου εγκαινιάστηκε από την  Υπουργό Γαλλόφωνης  Κοινότητας  του Βελγίου. Οργανώθηκε από την μη κερδοσκοπικό οργανισμό Art Cantara.

Στην Αθήνα η έκθεση θα πλαισιωθεί με παράλληλες εκδηλώσεις (προβολές ταινιών, ομιλίες-ανοικτές συζητήσεις), μετά θα μεταφερθεί στη Βαρσοβία (Απρίλιο-Μάιο 2013).

Ένα μικρό ιστορικό:

Η σύγχρονη τέχνη στο Ιράν μέσα από ημερομηνίες κλειδιά

Πρώτη Περίοδος

1911: δημιουργία της Σχολής Καλών Τεχνών από τον Kamal-ol-Molk, ζωγράφο της Αυλής -με σπουδές στην Ευρώπη- ο οποίος εισήγαγε δυτικότροπα θέματα  και τάσεις στη σχολή συμπεριλαμβανόμενου και του νατουραλισμού.

Οι καλλιτέχνες στράφηκαν και ενστερνίστηκαν τα νέα ρεύματα από τη Δύση και έστρεψαν την πλάτη τους στην παραδοσιακή Περσική  ζωγραφική και τις μινιατούρες.

Δεύτερη περίοδος

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: η Σχολή Καλών Τεχνών της Τεχεράνης  ακολούθησε κατά γράμμα τα καλλιτεχνικά ρεύματα και τις τάσεις της Σχολής Καλών Τεχνών των Παρισίων. Ο εξπρεσιονισμός, ο φοβισμός και η αφαιρετική τέχνη αναπτύχθηκαν και οι καλλιτέχνες που εντάχθηκαν σ’ αυτά  θεωρούνται η πρώτη γενιά μοντέρνων καλλιτεχνών στο Ιράν.

Την εποχή αυτή γίνεται και το πρώτο ρήγμα στην καλλιτεχνική κοινότητα με την εμφάνιση ομάδας  καλλιτεχνών που θέλησε να διατηρήσει την πολιτιστική  ταυτότητα της Περσίας, και αντιστάθηκε στην απόλυτη δυτικοποίηση της Τέχνης στη χώρα.

Τρίτη Περίοδος

1949: Ανοίγει η Αίθουσα Τέχνης Apadana στην Τεχεράνη, η πρώτη γκαλερί μοντέρνας τέχνης στη χώρα.

1958: Πρώτη Biennale Τεχεράνης και ίδρυση Σχολής Διακοσμητικών Τεχνών με νέους τομείς όπως η γραφιστική, εικονογράφηση βιβλίων κ.α.

Εφαρμόζονται νέες τάσεις και στυλ από τον Κυβισμό ως την Pop Art και το Σουρεαλισμό.  Ανθούν οι αίθουσες τέχνης και τα μουσεία χάρη στη συνεργασία  ιδιωτικής  πρωτοβουλίας  και δημόσιων αρχών. Ο ενθουσιασμός του “μοντερνισμού” περιθωριοποιεί τους μινιατουρίστες.

1978: Εγκαίνια του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και αγορά έργων τέχνης φημισμένων παγκοσμίως καλλιτεχνών από την Αυτοκράτειρα. Η συλλογή που διαμόρφωσε το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Τεχεράνης αποτελεί τη  μεγαλύτερη συλλογή  έργων μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης στα νότια της Μεσογείου  και λόγω της Επανάστασης, δυστυχώς,  δεν είναι επισκέψιμη.

Τέταρτη περίοδος

1979: Ισλαμική Επανάσταση. Η τέχνη απλώς απαγορεύεται. Αίθουσες Τέχνης, Σχολές Καλών Τεχνών και Ακαδημίες κλείνουν.

Μετά την Πολιτιστική Επανάσταση που διήρκεσε αρκετά χρόνια, επιτράπηκε η καλλιτεχνική έκφραση αλλά με θέματα περιορισμένα όπως οι αναφορές σε πολέμους (πόλεμος Ιράν- Ιράκ 1980-88), τα θρησκευτικά και μυστικιστικά θέματα. Μετά το 1988 γεννήθηκαν νέες γκαλερί, σχολές και ατελιέ.

Σήμερα  στο Ιράν η Τέχνη διδάσκεται στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια, επιτρέπεται η φοίτηση και στα δυο φύλα και η παρακολούθηση μαθημάτων γίνεται με εισαγωγικές εξετάσεις.

Στην  Τεχεράνη λειτουργούν 100 περίπου γκαλερί  και η πλειονότητά τους  διευθύνεται από γυναίκες.

 

UNEXPOSED

40 νέες γυναίκες εικαστικοί που ζουν και δημιουργούν στο Ιράν

εκθέτουν 70 έργα τους

Επιμέλεια:  Fery Malek–Madani

Συντονισμός:  Ε. & Φ. Κυπραίος

Οργάνωση: Art Cantara.

Εγκαίνια: Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013

Διάρκεια έκθεσης 19 Φεβρουαρίου – 25 Μαρτίου

Εκθεσιακοί χώροι πρώτου & δεύτερου ορόφων

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα – Κυριακή 18:00 – 22:00

Είσοδος Ελεύθερη

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr

 

 

Share

Η Ελένη Παυλοπούλου για το έργο της

συνέντευξη στη Βέρα Σιατερλη

Η ζωγράφος Ελένη Παυλοπούλου, προικισμένη με ένα δυναμικό ταλέντο, είναι  αναγνωρισμένη δημιουργός στην Ελλάδα και διεθνώς. Γεννημένη το 1969 στην Κυπάρισσο Λάρισας,  σπούδασε με υποτροφία του ΙΚΥ στην ΑΣΚΤ (1992-1997), με καθηγητές τους Δ. Μυταρά, ζωγραφική, και Γ. Παπαδάκη, χαρακτική. Στην ΑΣΚΤ , και πάλι ως υπότροφος του ΙΚΥ, έκανε τη μεταπτυχιακή της εργασία με καθηγητή τον Τ. Χριστάκη. Από το 2001 με την πρώτη της κιόλας εμφάνιση, διακρίθηκε για τον εντελώς προσωπικό χαρακτήρα της εικαστικής της έκφρασης φιλοτεχνώντας έργα μεγάλων διαστάσεων. Ήδη από τα πρώτα  βήματα, η δουλειά της είχε μια μεταφυσική ευαισθησία ως προς το χρώμα. Ισορροπώντας ανάμεσα στο παραστατικό και στο αφηρημένο, η δημιουργός γοητεύει  με τους χρωματικούς τόνους  την κλίμακα των εικονιζόμενων και κατορθώνει να μας παρασύρει στην απόκρυφη επικοινωνία του πνεύματος και της ύλης που αποτελούν τις δύο διαιρετικές όψεις της ενέργειας που διέπει το σύμπαν.

Τα ανθρώπινα σώματα, πραγματικά ή φανταστικά αιωρούνται σε μια δοκιμασία χώρου – χρόνου ενώ τα περιβάλλοντά της κατακλύζονται από διακοσμητικά μοτίβα διαφόρων πολιτισμών και χρονικών περιόδων. Για να ενεργοποιήσει συνειρμούς για την πολυδιάστατη απόδοση των πολύπλοκων ανθρωπίνων σχέσεων, τα όρια και τις ισορροπίες, η καλλιτέχνιδα εμπλουτίζει τους πίνακές της με αιωρούμενα παράλληλα σύμπαντα, τα περίφημα fractals. Ενσωματώνει στα έργα της συμβολικούς υπαινιγμούς, σιωπές, νοσταλγίες, παλινδρομήσεις, μοναξιά, αλλά και τη χαρά και παντοδυναμία του σαρωτικού έρωτα.

Ο τριμερής τίτλος της έκθεσης της Ελένης Παυλοπούλου στην καινούργια της δουλειά με τίτλο “Των απομακρύνσεων, της απουσίας, της επιστροφής”αφορά τα αισθήματα στον κύκλο ζωής μιας σχέσης: από το «πένθος» του αποχωρισμού, τους απόηχους της παρουσίας, την αίσθηση της απουσίας, τις συναισθηματικές ταλαντεύσεις, έως και τις θριαμβευτικές επανασυνδέσεις. Με την ευκαιρία της ατομικής της έκθεσης, που παρουσιάζει στην γκαλερί Thanassis Frissiras Gallery από τις 17 Ιανουαρίου έως τις 16 Φεβρουαρίου 2013, συνομιλεί για τη ζωή και το έργο της με τη Βέρα Σιατερλή.

Πώς ξεκίνησες να εκφράζεσαι καλλιτεχνικά μέσα από την ζωγραφική;

Η ζωγραφική με επέλεξε μάλλον. Ήταν τόσο περιπετειώδης η ζωή μου που κανείς δεν φανταζόταν πως θα γινόμουν ζωγράφος. Εγώ όμως ήξερα κατά βάθος το πεπρωμένο μου και από πολύ νωρίς πως ήμουνα αυτό.

Ο τρόπος επιλογής του αντικείμενου σου  είναι περισσότερο συλλογική μνήμη ή ατομικό βίωμα;

Είναι ατομικό βίωμα που με το χρόνο εμπλουτίζεται όλο και πιο πολύ με ζητήματα που αφορούν συλλογικά τον άνθρωπο. Και σίγουρα οι διεργασίες του συλλογικού ασυνείδητου αλλά και του συνειδητού κόσμου παίζουν τεράστιο ρόλο στη δημιουργική πράξη. Χρησιμοποιώ  αρχέτυπες εικόνες που συνειρμικά αναδύονται και μεταμορφώνονται σε κρυπτογραφημένους κώδικες, σε νέες εικόνες. Οι εικόνες αυτές τελετουργικά σχεδόν απελευθερώνουν πολλές άλλες δημιουργικές δυνάμεις που με τη σειρά τους προκαλούν μια αλυσιδωτή αντίδραση που κάθε φορά καλούμαι να επιλέξω αυτό που αληθινά θέλω να εκφράσω. Αυτό που πείθει εμένα κι είναι αληθινό εντέλει πείθει και τον κοινωνό του έργου. Το συλλογικό γίγνεσθαι με επηρεάζει και προσπαθώ να του μεταγγίσω την τέχνη μου και να το επηρεάσω, να το διαβρώσω θετικά.

Είναι το έργο σου αποτέλεσμα μιας γυναικείας ματιάς; κι αν ναι σε τι αφορά αυτό;

Είμαι γυναίκα αλλά θέλω να πιστεύω κι από ότι μου έχουν πει δεν ζωγραφίζω ”γυναικεία” με την έννοια του μελό. Η ψυχή έχει δύο πλευρές την θηλυκή και την αρσενική και ναι μεν η δουλειά μου περιέχει έναν φυλετικό στοχασμό αλλά πιο πολύ αφορά ουμανιστικά ζητήματα.

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου η πιο ουσιαστική εικαστική παρατήρηση που θα έκανες για το έργο σου;

Σκηνοθετώ ψυχικές σκηνές με εργαλεία μου την παράθεση, την αντίστιξη ετερόκλητων εικόνων  και συμβόλων με ποικίλους τρόπους και ρυθμούς ώστε να υποδηλώνεται και να υπαινίσσεται το περιεχόμενο, το νόημα και το μήνυμα του έργου. Αλληγορικά οδηγώ το βλέμμα σε μια ταυτόχρονη πνευματική διαδρομή μύησης από την αισθητική απόλαυση προς ένα άνοιγμα του εσωτερικού βλέμματος αλλά και προς ένα όραμα ανθρωπιστικό. Θέλω να ελπίζω πως ανοίγω μια αυλαία διεργασιών.

Πιστέυεις ότι υπάρχουν στοιχεία στο έργο σου που σημαίνουν ή διαβάζονται με έναν ξεχωριστό τρόπο από τις γυναίκες;

Από τις αντιδράσεις των θεατών των έργων μου έχω διαπιστώσει πως διαβάζονται και από άντρες κα από γυναίκες με ενδιαφέρον τα έργα μου. Πάρα πολύ συχνά άντρες παρατηρούν συνειρμούς που ούτε εγώ που τους δημιούργησα δεν τους είχα συνειδητοποιήσει. Και μου έχουν τονίσει πως ναι μεν διαβάζουν γυναικεία ζητήματα αλλά τους ικανοποιεί που δεν συναντούν αισθηματολογία ή ”γυναικεία ζωγραφική”. Μάλιστα τους ιντριγκάρει το ύφος της ζωγραφικής μου. Οι γυναίκες σίγουρα έρχονται πιο κοντά όμως μόνο από την πλευρά της θηλυκής πλευράς του anima, ενώ θέλω να περάσω μηνύματα για το πως βλέπω την άλλη πλευρά, του αρσενικού. Οι γυναίκες σχεδόν παραμένουν αμέτοχες προς αυτήν την κατεύθυνση. Αυτό ίσως σημαίνει κάτι. Η αλήθεια είναι πως έχω πιο πολλούς fan άντρες παρά γυναίκες.

Έχει επηρεάσει η κρίση το έργο σου;

Η κρίση με έχει επηρεάσει πολύ βαθειά στο να αγωνιστώ ακόμα περισσότερο για την ανθρώπινη αξία, την αξιοπρέπεια και την ομορφιά της ζωής μέσω της αγάπης.

 

 

Share

Συνέντευξη με την εικαστικό Βασιλική Τζούτη

“Η Βασιλική Τζούτη γεννήθηκε στον Πειραιά”, μας περιγράφει η Λήδα Καζαντζάκη  για τη ζωγράφο του Σεπτεμβρίου στις αναγνώσεις της κυριακάτικης αυγής. “Σπούδασε στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (1997-2001) θεατρολογία, καθώς και στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (2007-2012) ζωγραφική, με δάσκαλο τον Γιάννη Ψυχοπαίδη. Ενώ την άνοιξη του 2011 φοίτησε στο Universite Paris 8, με υποτροφία του ΙΚΥ.

Το 2001 ξεκίνησε μια συνεργασία με το Ίδρυμα Τσαρούχη, με στόχο την έρευνα και την καταγραφή των έργων του ζωγράφου. Το 2004 δούλεψε ως βοηθός σκηνογράφου δίπλα στη Χλόη Ομπλένσκυ, στις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Μπέκετ (σκηνοθεσία: Άννα Κοκκίνου, Μαρία Γεμεντζάκη).

Συνεργάζεται από το 2005 με το Τμήμα Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Μουσείου Μπενάκη. Μέσα στα πλαίσια του προγράμματος «Δια βίου μάθησης» δίδαξε (2005-2007) τις «Ασκήσεις Δημιουργικής Μάθησης» σε ενήλικες. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια θεατρικού παιχνιδιού, Αrt- Τherapie, καθώς και Θεωρίας της Φωτογραφίας, με δασκάλους, μεταξύ άλλων, τους Λάκη Κουρετζή, Κλειώ Μακρή, Πλάτωνα Ριβέλλη.

Το 2010 συνεργάστηκε με τον Ric Carvalho, στη δράση «the cricket projekt», σε μια έρευνα πάνω στην αναπνοή και τη σχέση της με την ανθρώπινη φύση. Την ίδια χρονιά ξεκινάει τη συνεργασία της με το Θέατρο του Πανικού. Συμμετείχε σε έκθεση στο NOSOSTROS, με θέμα τη μετανάστευση. Το 2011 οργάνωσε εικαστικές δράσεις στο Παρίσι, στα πλαίσια της έρευνας «Απτή Επαφή με την Ελληνική Παράδοση» (Μουσείο Λούβρου, Universite Paris 8.)

Έχει συμμετάσχει σε ποικίλες ομαδικές εκθέσεις, όπως η «Φωτιά στην Ολυμπία», στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων Μελίνα (2008), η «Α3», στην ΑΣΚΤ της Αθήνας (2009), η «Εξορίες», στο Σπίτι της Κύπρου (2010), η «Με ασβέστη και θάλασσα», στο Σπίτι της Κύπρου, και η «Υπ’ Ατμών», στο Τραίνο στο Ρουφ (2011), η «Ο θάνατος του δημιουργού», στο beton 7, η «Σημαίες και Λάβαρα», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (2012).”

Σε μια σύντομη συνέντευξη στο Φύλο Συκής, με την ευκαιρία της ατομικής της έκθεσης στον Πολυχώρο της Ανοιχτής Πόλης, η καλλιτέχνης  απαντά με καταλυτική αμεσότητα και ευθύτητα.

Πώς ξεκίνησες να εκφράζεσαι  μέσα από την ζωγραφική;

Η  ζωγραφική υπήρξε από πάντα για μένα κάτι σα φυσική ανάγκη— όπως το περπάτημα, η αναπνοή, ο έρωτας κτλ . Συνεπώς, δε με θυμάμαι να ξεκινάω

Ο τρόπος επιλογής του αντικείμενου σου  είναι περισσότερο συλλογική μνήμη ή ατομικό βίωμα;

Βρίσκω ενδιαφέρον το να ξεκινάς από τη δική σου  αλήθεια / πόνο / όνειρο / εμμονή και να έρχεται ένα απόγευμα ο άλλος , που ποτέ ως τότε δε συνάντησες και να σου λέει ‘’αυτό που ένιωσες, το ένιωσα κι εγώ μέσα από τα έργα σου’’. Το συλλογικό και το ατομικό κάποτε ταυτίζονται κι αυτό είναι κάτι που με ενδιαφέρει πολύ

Είναι το έργο σου αποτέλεσμα μιας γυναικείας ματιάς; κι αν ναι σε τι αφορά αυτό;

Σ αυτή τη σειρά έργων ομφαλοσκοπώ. (με την έννοια της χρόνιας παρατήρησης του ομφαλού προκειμένου να φτάσω σε κάτι σα θρησκευτική έκσταση) Μιας και είμαι γυναίκα ό,τι βλέπω είναι μέσα από τα γυναικεία μου μάτια. Με ενδιαφέρουν λοιπόν τα όρια που αγγίζει η γυναικεία (μου) φύση

Παιδί  – έφηβη – γυναίκα

Αγία – πόρνη

Άνθρωπος – ζώο

Κτλ κτλ

(χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν τα αγγίζει και ο άντρας αντίστοιχα ή ότι τα του άντρα δε μ’ ενδιαφέρουν)

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου η πιο ουσιαστική εικαστική παρατήρηση που θα έκανες για το έργο σου;

Προσπαθώ να μην είμαι ψεύτρα.

Πιστεύεις ότι υπάρχουν στοιχεία στο έργο σου που σημαίνουν ή διαβάζονται με έναν ξεχωριστό τρόπο από τις γυναίκες;

Πιστεύω  πως ο καθένας αντιλαμβάνεται ανάλογα με τη συνειδητότητα  του και όχι με το αν είναι άντρας ή γυναίκα.

Έχει επηρεάσει η κρίση το έργο σου;

Η ‘’κρίση’’ είναι ένας ενδιαφέρον πάτος. Οι οριακές καταστάσεις, ιδανικά, σε επαναπροσδιορίζουν και σε ξαναγεννούν. Χωρίς  τέτοιες στιγμές είναι κανείς προφανώς νεκρός. Φυσικά με επηρεάζουν οι κρίσεις.

 

Η έκθεση της Βασιλικής Τζούτη συνεχίζεται μέχρι τις 4 Φλεβάρη στον Πολυχώρο της Ανοιχτής Πόλης (Μέγαρο Ερμής, Πανεπιστημίου 56, Εμμ. Μπενάκη 9 και Γαμβέτα 1, 1ος όροφος) κάθε μέρα από τις 10πμ μέχρι τις 12μμ

 

Share

Έκθεση ζωγραφικής και κοσμήματος «Αντιγόνη Τ.»

Η Χάρις Τσεκούρα παρουσιάζει τη νέα της δουλειά με τίτλο «Αντιγόνη Τ.» (ζωγραφική και κόσμημα) στην Titanium Yiayiannos Gallery  από τη Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου έως 6 Ιανουαρίου.

Λίγα λόγια για την έκθεση από την καλλιτέχνη:

Η γυναίκα χωρίς καταφύγιο, μόνη σε κάθε πίνακα, στη φυσική της υπόσταση. Η γύμνια της βαρύνει ακόμα περισσότερο τη μεγαλειώδη ύπαρξή της. Πέρα από την εξωτερική της αναπαράσταση, διεγείρει συναισθήματα όσο και η ίδια η φύση. Τα δέντρα, οι γκρεμοί περιέχονται σ’ αυτά τα σώματα. Οι φόρμες ξεκάθαρες, οι σκιές καθαρές, όλα ευανάγνωστα, πάνω από τις πλούσιες σε χρώμα επιφάνειες. Οι φιγούρες κυριαρχούν σε κάθε πλάνο, χωρίς ομίχλες, φορτισμένες από την ίδια τους τη φύση. Ποζάρουν με την υπεροχή της κορυφής ενός βουνού και ονειρικές μαζί, μοιράζονται μαζί μας το δέος και την ποιητικότητά τους στα άχραντα των μυστηρίων της ίδιας της ζωής.

Λίγα λόγια για την έκθεση από την τεχνοκριτικό Ντόρα Ρογκάν:

Η ακτινοβολούσα σε χρώμα γυναικεία μορφή, ολοζώντανη παρουσία σε παράστημα και σε σθένος, ιδιαίτερα κινητική παρά την φαινομενική μόνο ακινησία της, μας προκαλεί σε μια διαφορετική ανάγνωση, κάθε φορά που θα μαγνητισθούμε από την χυμώδη ανατομία της.

Αυτή, καθαυτή, η ένταση των χρωμάτων όπως και η δυναμική των χρωματικών αντιθέσεων ακόμη και στους απειροελάχιστους τόνους, πλάθουν μορφές που καταργούν τις δεδομένες δύο διαστάσεις της φέρουσας επιφανείας, για να τις εκτινάξουν στον περιβάλλοντα χώρο. Και αυτό, με μιαν ιδιωματική κινητικότητα, ενορχηστρωμένη μεσ’ από έναν άφαντο αλλά υπαρκτό μουσικό ρυθμό.

Titanium Yiayiannos Gallery, Βασ. Κωνσταντίνου 44, Αθήνα

Share

Πριγκίπισσες της Μεσογείου στην αυγή της Ιστορίας

Αρχαιολογική έκθεση για τις γυναίκες στην Ελλάδα, την Κύπρο και την Ιταλία.

Η λέξη ‘πρίγκηψ’ που προέρχεται από τη λατινική λέξη ‘princeps’, χρησιμοποιείται στην έκθεση με την έννοια του πρώτου σε μία κοινωνία.

Αρχόντισσες ή πριγκίπισσες, ιέρειες ή θεραπεύτριες και μάγισσες, γυναίκες με κύρος γένους ή γνώσης, ντόπιες που ξεχώρισαν ή άλλες που παρέλαβαν και υιοθέτησαν πολιτισμικά στοιχεία άλλων κοινωνιών ακόμα και από άνδρες που οι ίδιες παντρεύτηκαν στην πατρίδα τους -ντόπιους ή ξένους- ή ακόμη και αυτές που για λόγους επιγαμίας ή άλλους, ταξίδεψαν από τη μια περιοχή σε μια άλλη, είναι οι γυναίκες αυτές τις οποίες εξετάζει η έκθεση “Πριγκίπισσες της Μεσογείου στην αυγή της Ιστορίας” στο μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης από τις 13 Δεκεμβρίου 2012 έως τις 10 Απριλίου 2013.

Στην έκθεση παρουσιάζονται 24 σύνολα από ταφές γυναικών από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ιταλία. Μέσα από τις ταφές που έχουν επιλεχθεί, η συγκέντρωση πλούτου και κτερισμάτων από τη μια μεριά αλλά και η συγγένεια των ταφικών εθίμων από την άλλη, δημιουργούν ένα ιδεολογικό ρεύμα και μια κοινωνική διάσταση, καθώς φαίνεται ότι οι γυναίκες αυτές υψηλού κύρους στις κοινωνίες τους, υπήρξαν φορείς μεταφοράς πολιτισμικών και ιδεολογικών στοιχείων.

Περισσότερα στο http://www.cycladic.gr/

Πηγή: ελculture

 

 

Share

Η έκθεση “ξεΡιζωμένοι” τελευταίες μέρες με μουσική

της Βερας Σιατερλή

«ξεΡιζωμένοι»

Το θέμα επισημαίνει τον ξεριζωμό των λαών  από τη χώρα τους, από τη δουλειά τους, από τη ζωή τους την ίδια. Ξεριζωμό  που ασελγεί πάνω στις στοιχειώδεις ανθρώπινες ανάγκες. Ξεριζωμό που προκαλεί η ανεργία, η φτώχια, η αποβιομηχάνιση, το ξήλωμα της παραγωγικής βάσης του τόπου, ξεριζωμό που προκαλούν οι στρατιωτικές επεμβάσεις, που προκαλούν οι  ανταγωνισμοί στο πλαίσιο της καπιταλιστικής «ανάπτυξης»…

Η  δουλειά που παρουσιάζεται είναι σχέδια και ζωγραφική που έγιναν στο εργαστήριο, μέ θέμα τον άνθρωπο της δουλειάς, τον άνεργο, το μετανάστη, τον πρόσφυγα. Επικεντρώνοντας στους εργαζόμενους στη Ναυπηγοεπισκευαστικη Ζώνη Περάματος (χώρο με οξυμένα εργασιακά προβλήματα, εργατικά ατυχήματα, ανεργία που αγγίζει σήμερα το 95%, αγώνες και ταξικές συγκρούσεις) και στους μετανάστες είτε ως εργαζόμενους στην υπερεκμετάλλευση, είτε μέσα στις δυσκολίες μιας ζωής υπό διωγμόν, στην παράνομη παραμονή, στα κρατητήρια, στο δρόμο, στο κυνηγητό, στις επιχειρήσεις «σκούπα», στα κέντρα κράτησης… Πρόκειται για έργα σε χαρτί ή πανί, φτιαγμένα με κάρβουνο, μαυρόασπρα. Θα πλαισιωθεί η παρουσίαση και από σειρά πορτραίτων,  με χρώμα.

Στην έκθεση συμμετέχει ο ζωγράφος Νίκος Χριστοφοράκης παρουσιάζοντας το ίδιο θέμα από μιαν άλλη σκοπιά, κάνοντας πιο ολοκληρωμένη έτσι την προσέγγιση της έκθεσης στο θέμα της, με το έργο-εγκατάσταση «ΜΕΣ ΤΗΝ ΒΑΛΙΤΣΑ ΕΒΑΛΑ ΟΛΑ ΤΑ ΥΠΑΡΧΟΝΤΑ ΜΟΥ…» Οπως ο ίδιος σχολιάζει: «….αν και την βαλίτσα θα την συνδέαμε με το ταξίδι του ανθρώπου σε μέρη που επισκέπτεται για να γνωρίσει να δημιουργήσει, να ψυχαγωγηθεί, και να κουβαλά μέσα σ’ αυτή τα απαραίτητα για την ευπρεπή κοινωνική συναναστροφή του, την βρίσκουμε και σε σκηνές όπου τίποτε δεν θυμίζει χαρά, παρά είναι γεμάτες αγωνία, πόνο, θλίψη, καταστροφή, ακόμη και θάνατο. Βιαίως ερχόμαστε σε επαφή σήμερα, αλλά και με την απειλή να πάθουμε τα ίδια, με τον ξεριζωμό των ανθρώπων από τα οικεία, κατ’ επανάληψη της ιστορίας, όχι απαραίτητα κατ’ απαίτησή της. Διωγμένοι από τον τόπο τους, από τις εστίες, πορεύονται, έχοντας μαζί τους, εν τέλει,  ότι η μνήμη χώρεσε.»

 

Τελευταίες μέρες – έως και  την Πέμπτη 13 Δεκέμβρη  η  έκθεση “ξεΡιζωμένοι”

Σχέδια και ζωγραφική της Εύας Μελά με θέμα την ανεργία και τη μετανάστευση.

Με τη φιλική συμμέτοχη (εγκατάσταση) του Νίκου Χριστοφοράκη

στο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων “Μελίνα”

(πρώην πιλοποιείο Πουλόπουλου)

Ηρακλειδών 66, Θησείο, μετρό “Κεραμεικός”

έως 13 Δεκέμβρη 2012

 

Ώρες λειτουργιάς: καθημερινά (και Σάββατο)  10.00 – 20.00, Κυριακή: 10.00-14.00,

Δεύτερα: κλειστά

(είσοδος ελεύθερη)

 

Βραδιά με μουσική,  Τετάρτη 12 Δεκέμβρη, στις 8.00

Η Νανά Νικολάου, ο Νίκος Βαρελάς και ο Γιώργος Αραπάκης,

την Τετάρτη 12 Δεκέμβρη στις 8.00 στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων

στο χώρο της έκθεσης «ξεΡιζωμένοι» παρουσιάζουν,

σε μια μικρή συναυλία 70΄, τα νέα τραγούδια τους, σε στίχους  Βασίλη Κανιάρη.

[μουσική Νίκου Βαρελά – Γιώργου Αραπάκη ].

 

Οι στίχοι των τραγουδιών περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Βασίλη Κανιάρη

«οι αλεπούδες του Βερολίνου», Εκδόσεις «Εντός», 2010.

Share

Έκθεση Ζωγραφικής της Άννας Φιλίνη

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου έως Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012
Άννα Φιλίνη
“Ταξίδι προς την Ελευθερία”
Εγκαίνια: Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012, στις 20:00
 
Έξι χρόνια μετά την τελευταία της ατομική Έκθεση η Άννα Φιλίνη παρουσιάζει στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, από την Πέμπτη 8 Νοεμβρίου έως και την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012, έργα της των τελευταίων τριών χρόνων.
Η Έκθεση χαρακτηρίζεται από  ένα μεγάλων διαστάσεων, σύνθετο έργο ζωγραφικής με τίτλο «ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ». Ακόμα, συμπεριλαμβάνει και 12 πορτρέτα. Εγκαίνια της Έκθεσης: Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012, στις 20:00.
Το κυρίως έργο της έκθεσης «ΤΑΞΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», (λάδι σε μουσαμά, μήκους 8,40 μέτρων και ύψους ενός μέτρου), αποτελείται από 4 εικόνες που συνιστούν ένα τετράπτυχο, και μιλά για τη νεότερη ελληνική, κυρίως, ιστορία ξεκινώντας από το 1945, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο,  μέχρι τις μέρες μας. Είναι μια ενιαία φρίζα μέσα στην οποία κάθε μία από τις τέσσερις εικόνες αναφέρεται σε μια ξεχωριστή χρονική περίοδο.
Η Άννα Φιλίνη  σημειώνει για το έργο της: “Ο στοχασμός πάνω στην ιστορία μέσα σε περίοδο κρίσης σε βοηθά να δεις τα πράγματα σε ευρύτερη κλίμακα αλλά και πιο βαθιά. Ταυτόχρονα, στα τωρινά ζωγραφικά μου έργα η ιστορία συνδιαλέγεται με  την ποίηση του Ανδρέα Εμπειρίκου, ποίηση ερωτική και επική, ενταγμένη από τον ίδιο τον ποιητή με ιδιαίτερο τρόπο μέσα στην ιστορική πραγματικότητα. Έτσι,  μέσα στη ζωγραφική μου, η δική μου γλώσσα πλέκεται με το ταξίδι ανατροπής και ελπίδας του υπερρεαλισμού και καταλήγει  στο σήμερα με μια πιο ωμή συναισθηματική λαλιά, που μιλά για τη βάναυση καθημερινότητα  που ζούμε μέσα στο σύγχρονο κόσμο.
Ο τίτλος του έργου οφείλεται σε δύο ταξίδια που ξεκίνησαν  σχεδόν ταυτοχρόνως το 1945: Το ένα είναι το πραγματικό ταξίδι του πλοίου «Ματαρόα», που ξεκίνησε από τον Πειραιά μεταφέροντας με προορισμό το Παρίσι τους 215 νέους έλληνες διανοούμενους υποτρόφους του γαλλικού κράτους, και το άλλο είναι το ξεκίνημα συγγραφής, το 1945, από τον Ανδρέα Εμπειρίκο του μυθιστορήματός του για το ταξίδι του υπερωκεάνιου «Μέγας Ανατολικός». Και τα δύο είναι ταξίδια προς την αναζήτηση της ελευθερίας. Άποψή μου είναι πως το ταξίδι αυτό, εφόσον είναι ζήτημα επιλογής,  συνεχίζεται.”
Οι τέσσερις εικόνες του έργου έχουν τους παρακάτω  τίτλους:
 
1)      Ο Απόπλους (Περίοδος 1945-1952). Εικόνα αμέσως μετά τον Πόλεμο και πριν το ξέσπασμα του Εμφύλιου στην Ελλάδα.
2)      Φανταστική συνάντηση Ανδρέα Εμπειρίκου και Πάμπλο Πικάσο  αμέσως μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη (Περίοδος 1952 – 1967). Εικόνα με την παρουσία φίλων υπερρεαλιστών και ομάδας σαλτιμπάγκων.
3)      Οκτάνα,  η πόλη της μελλοντικής ευτυχίας και οι εξεγέρσεις της Νεολαίας μετά το 1968. (Περίοδος 1968 – 1975).
4)      Πολλές φορές τη νύχτα. Τα τελευταία 30 χρόνια και η σημερινή κρίση.
Η έκθεση πλαισιώνεται και με 12 πορτρέτα από τους τότε έλληνες υποτρόφους στο Παρίσι και ταξιδευτές με το πλοίο «Ματαρόα» το 1945.
Πρόκειται για πορτρέτα ανθρώπων που είτε γνώρισε προσωπικά η Άννα Φιλίνη είτε γνώριζαν οι γονείς της (κατά αλφαβητική σειρά):   Νέλλη Ανδρικοπούλου, Κώστας Αξελός, Κορνήλιος Καστοριάδης, Άννα Κινδύνη, Κώστας Κουλεντιανός, Μιμίκα Κρανάκη, Μέμος Μακρής, Ιάνης Ξενάκης, Αριστομένης Προβελέγγιος, Νίκος Σβορώνος, Μάτση Χατζηλαζάρου, Νίκος Χατζημιχάλης.
 
Ταυτόχρονα με την Έκθεση θα κυκλοφορήσει και βιβλίο για το έργο “Ταξίδι προς την Ελευθερία”, από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη.
Άννα Φιλίνη,  Έκθεσης Ζωγραφικής
Ταξίδι προς την Ελευθερία
Εγκαίνια: Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2012, στις 20:00
Πέμπτη 8 Νοεμβρίου έως Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012
Εκθεσιακός χώρος δεύτερου ορόφου
Ώρες λειτουργίας: Δευ – Κυρ 18:00-22:00
Είσοδος Ελεύθερη
 
  • Λεζάντες φωτογραφιών τετράπτυχου:
Φωτογραφία Α: Απόπλους του “Ματαρόα” ή του “Μέγας Ανατολικός”
Φωτογραφία Β: Συνάντηση Υπερρεαλιστών [Διακρίνονται οι ακόλουθοι: Νίκος      Εγγονόπουλος, Dora Maar, Ανδρέας Εμπειρίκος, πορτραίτο Ν. Μπελογιάννη,     Πάμπλο Πικάσο
Φωτογραφία C: “Οκτάνα” πόλη της μελλοντικής ευτυχίας
Φωτογραφία D: Διακρίνονται: Αθήνα – Ηρώδειο, Πίνα Μπάους,      αυτοπροσωπογραφία του Λούσιαν Φρόυντ
 
 
********
Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 177 78,  τηλ. 210 3418 550,  φαξ.  210 3418 570
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο : info@mcf.gr Ιστοσελίδα:  www.mcf.gr
ΥποστηρικτέςΙδρύματοςΜ. Κακογιάννης
PricewaterhouseCoopers Business Solutions S.A. Where value begins
Dogkas Wines
Konstantinos
Playground Productions
 
Χορηγοί  Επικοινωνίας Ιδρύματος Μ. Κακογιάννης
ΤΑ ΝΕΑ               METROPOLIS              Το Ποντίκι
Αθήνα 9,84          BHMA FM 99.5            Ως 3
e-go.gr,               ελculture.gr                  clickatlife.gr       
culturenow.gr    mediasoup.gr               monopoli.gr       in2life.gr
Δωρεάνστάθμευσηστοεμπορικόκέντρο athensheart
Οι  θεατές των παραστάσεων του ΙΜΚ δικαιούνται δωρεάν στάθμευση στο parking του εμπορικού κέντρου, athensheart (Πειραιώς 180, κόμβος Χαμοστέρνας), με την επίδειξη του εισιτηρίου της  παράστασης εφόσον υπάρχει διαθεσιμότητα  θέσεων, με ώρα παραλαβής του οχήματος έως 23:50, εκτός Κυριακής.
Γραφείο Τύπου ΙΜΚ:  Χαρά Πετρούνια

6972 710 991, e-mail: x-petrouyia@ath.forthnet.gr

Share

Ελεύθερη έκφραση

της Florence Χρηστάκη

«Αχ! τι τυχερή που είσαι που εκφράζεσαι έτσι ελεύθερα!» μου λένε. Το ακούω τόσο πολύ αυτό που, όταν με πιάνουν υπαρξιακές ανησυχίες, του τύπου τι θα πει τέχνη σήμερα και τι σημαίνει το να είσαι καλλιτέχνης, έχω έτοιμη μια απάντηση:  στο ελάχιστο, ο καλλιτέχνης  – και η θηλυκή του βερσιόν, η καλλιτέχνιδα – είναι κάποιος του οποίου το επάγγελμα είναι η προσωπική και ελεύθερη έκφραση.  Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι άλλοι άνθρωποι δεν εκφράζονται στη δουλειά τους,  αλλά είναι αλήθεια ότι στη προκειμένη περίπτωση η προσωπική έκφραση είναι κεντρική.

Εκφράζομαι λοιπόν, και το χαίρομαι. Αλλά αυτό δεν συνεπάγεται ότι το δέχονται οι πάντες. Στη σύντομή μου καριέρα – αποφάσισα με κάποια καθυστέρηση να εκφραστώ ελεύθερα – απορρίφτηκα τρεις φορές. Καλά, λέτε, αυτή θα έχει εκθέσει χυδαία πράγματα και δεν ξέρει τι να δείξει για να τραβήξει την προσοχή. Με το χέρι στη καρδιά απαντώ: καθόλου! Ας κρίνετε!

Την πρώτη φορά, μου ζητήθηκε – και όχι μόνο από μένα – να τιμήσω το Μεσολόγγι, μια παραγγελία χωρίς αμοιβή, όπως πολλές φορές συμβαίνει με τους ελεύθερους εκφραστές. Ανοίγω την εγκυκλοπαίδεια, διαβάζω την ιστορία και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η πόλη αυτή δεν δοξάζεται μόνο για το αυγοτάραχο, αλλά περισσότερο ακόμη και για την περίφημη διπλή πολιορκία από τους Οθωμανούς και την έξοδο των απελπισμένων κατοίκων της. Με συγκινεί η ιστορία αυτή, μου φαίνεται παραδειγματική κάθε πολιορκίας, κάθε δοκιμασίας άοπλου πληθυσμού απέναντι σε στρατό οπλισμένο μέχρι τα δόντια.

Επειδή η χαρακτική είναι και τέχνη της επανάληψης, αποφασίζω, ανατυπώνοντας μια μικρή πλάκα που απεικονίζει 7 στρατιώτες,  να στήσω ένα στρατό απέναντι στον οποίο βρισκόμενος ο σημερινός θεατής θα ταυτιστεί με τον τότε κάτοικο του Μεσολογγίου, μοιραζόμενος φαντασιακά την μοίρα του. Και επειδή λέγεται ότι ο στρατός της Πόρτας περικύκλωνε την πόλη ακόμα κι εκεί που είναι βάλτοι, ο στρατός αυτός φαίνεται βυθισμένος, όπως και βυθισμένος στις μνήμες…

Μετά από ένα μήνα που πυρετωδώς τυπώνω και ξανατυπώνω, φτάνω θριαμβευτικά στο γραφείο του επιμελητή της έκθεσης με ένα πίνακα – γιγαντιαίο για τις συνήθειες μου – ενός μέτρου επί ενάμισι. «Μα κυρία Χρηστάκη, δεν μπορώ να δεχτώ το έργο σας, μου λέει, καταρχάς δεν αφορά το Μεσολόγγι, αλλά το Ιράκ, ή τέλος πάντων τη σημερινή εποχή! – Του εξηγώ τις προθέσεις μου – «Άμα το δείξω αυτό θα με κρεμάσουν στην πλατεία! Λυπάμαι δεν μπορώ! Θέλετε να μου φτιάξτε ένα εργάκι, ξέρω εγώ, μια βαρκούλα στη λίμνη;» Έτσι, αρνούμενη να φτιάξω μια καινούργια βαρκούλα για το Μεσολόγγι, έφυγα με τον στρατό μου…  Σήμερα εικονογραφεί την «Κατάσταση πολιορκίας» που παρουσιάζω στο πλαίσιο του Athens Print Fest.

Αλλά και πάλι εδώ η ελεύθερή μου έκφραση παραμερίστηκε. Η εικαστική μου πρόταση είχε αφετηρία την οδυνηρή μοναξιά στην οποία μάς σαρώνει η σημερινή κρίση, ακόμα πιο αβέβαιους και λυπημένους μετά από την εξύμνηση του ατομικισμού εν καιρώ κοινωνικής και οικονομικής προόδου. Αιωρούμενα και γυμνά – με τα όλα τους ομολογώ  – κρέμονταν στη στοά 130 χάρτινα άτομα από ένα μεγάλο κρεμαστάρι, εικόνα της σημερινής γενικής εγκατάλειψης…  Μετά από πέντε μέρες έκθεσης, χωρίς κουβέντα από κανέναν, το έργο ξεκρεμάστηκε και εγκαταλείφτηκε σε μια γωνιά με τις κλωστές του οριστικά μπλεγμένες. Αναγκάστηκα να το ξηλώσω. Το μόνο που κατάφερα να μάθω είναι ότι ενοχλούσε.

 

Η Florence Χρηστάκη συμμετέχει στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Χαρακτικής και Εκτυπώσεων της Αθήνας, το Athens Print Fest, που πραγματοποιείται όλο τον Οκτώβριο 2012 με την έκθεση «Κατάσταση πολιορκίας» στη Στοά Τοσίτσα, Κολοκοτρώνη 29.

Όλες οι φωτογραφίες είναι της Γιάννας Ανδρεάδη που συμμετέχει και στο φεστιβάλ στο Ίδρυμα Κατακουζηνού

Share