Subscribe via RSS Feed

Tag: "εργασία"

Συγκρότηση γραμματείας ισότητας των φύλων από το σύλλογο εργαζομένων στην εθνοdata

Συναδέλφισσες,

Ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Εθνοdata επιθυμώντας να δείξει έμπρακτα την ευαισθητοποίησή του σε θέματα ισότητας των φύλων προχωράει στην ίδρυση Γραμματείας Ισότητας. Σκοποί της Γραμματείας είναι:

  • Η προάσπιση της ισότητας των φύλων στα πλαίσια του Συλλόγου και σε συνδυασμό με την συνδικαλιστική δράση και την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων.
  • Η δια βίου μάθηση και εκπαίδευση των συναδελφισσών και των συναδέλφων με την πραγματοποίηση σεμιναρίων από ειδικές επιστημόνισσες και επιστήμονες σε θέματα ισότητας, κοινωνιολογίας του φύλου και σε θέματα που αφορούν και απασχολούν το γυναικείο φύλο.
  • Η συμμετοχή σε ειδικά προγράμματα και σεμινάρια που πραγματοποιούνται από τις Γραμματείες Ισότητας της ΓΣΕΕ και της ΟΤΟΕ.
  • Η συνεργασία με φορείς και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στην υπεράσπιση της ισότητας των φύλων και γενικότερα στην υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της διαφορετικότητας
  • Η διοργάνωση πολιτιστικών δραστηριοτήτων με σκοπό την προώθηση του πολιτισμού με την επιλογή ποιοτικών δραστηριοτήτων οι οποίες θα διοργανώνονται σε συλλογικό επίπεδο.
  • Η ενδυνάμωση των δεσμών μεταξύ των συναδελφισσών και η δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης και συμπαράστασης
  • Η ενθάρρυνση για την συμμετοχή όλο και περισσότερων γυναικών στον κοινωνικό χώρο σε όποιο τομέα θεωρεί η καθεμία ότι την ευχαριστεί και μπορεί να προσφέρει περισσότερο στον εαυτό της και στο κοινωνικό σύνολο.

Μέλη της Γραμματείας μπορούν να γίνουν όλες οι συναδέλφισσες μέλη του Σωματείου και οι συνάδελφοι που σέβονται τους σκοπούς της Γραμματείας και επιθυμούν να συμβάλουν έμπρακτα στην προώθηση της ισότητας των φύλων, στο πλαίσιο του αλληλοσεβασμού της κατανόησης και της ανάγκης για επιμόρφωση σε θέματα που αφορούν την ισότητα των φύλων.

Η λειτουργία της Γραμματείας θα γίνεται με συνάντηση των μελών της κάθε δύο βδομάδες και θα βασίζεται σε δημοκρατικές διαδικασίες. Όλες και όλοι θα μπορούμε να συζητάμε , να προτείνουμε και να συμφωνούμε για τα θέματα που θα θέλαμε να αποτελέσουν αντικείμενο δραστηριοποίησης. Ο τρόπος λειτουργίας θα καθοριστεί με απόφαση της πρώτης συνάντησης στα πλαίσια της Γραμματείας.

Υπεύθυνη συγκρότησης και οργάνωσης εκ μέρους του Συλλόγου είναι η Γενική Γραμματέας του Συλλόγου Εύη Βρέττα.

Περιμένουμε με χαρά και όρεξη για δημιουργική δουλειά τις αιτήσεις ένταξης σας στην Γραμματεία μας στο vretta.evdoxia@nbg.gr .

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε με τη κα Βρέττα στο 17951 (3347951).

Η Γραμματεία Ισότητας του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata

 

Share

Το μνημόνιο βλάπτει σοβαρά τις… γυναίκες

της Ρένας Δούρου 

Καταλυτικά, για άλλη μία φορά, τα τελευταία τρία χρόνια, τα στατιστικά στοιχεία, σε ό,τι αφορά στην ανεργία γενικά, και στην ανεργία των γυναικών ειδικότερα. Με φόντο τη γενικευμένη άνοδο της ανεργίας σε όλες σχεδόν τις χώρες της ΕΖ και της ΕΕ, και με δεδομένη πλέον την πρωτιά της Ελλάδας (27.9%), που ξεπέρασε την Ισπανία (26.2%), σε συνολικό αριθμό ανέργων, τα απρόσωπα νούμερα αποκαλύπτουν, με τον κλινικό τους τρόπο, τους πιο αδύναμους κρίκους της κοινωνίας μας, εκείνες που πληρώνουν το υψηλότερο τίμημα των υφεσιακών πολιτικών. Τις γυναίκες. Το 32% είναι άνεργες και το ποσοστό αυτό εκτοξεύεται σε ό,τι αφορά τις νέες γυναίκες ενώ ο μέσος όρος των άνεργων νέων κάτω των 25 ετών, υπερβαίνει το 60% – 61.5%, συγκεκριμένα.

Το φαινόμενο της ανεργίας δεν είναι ένας απλός οικονομικός δείκτης. Αποτελεί τη σύγχρονη οικονομικο-κοινωνική παθογένεια που υπονομεύει τα ήδη αποσαθρωμένα θεμέλια της κοινωνίας μας, μετά από τρία χρόνια έντονων υφεσιακών πολιτικών, που καλλιεργούν και επιδεινώνουν τις συνέπειες της παγίδας χρέους, στην οποία έχουν ρίξει Τρόικα και κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου την Ελλάδα. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο που «θερίζει» κυριολεκτικά εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, αφαιρώντας τους την πρόσβαση σε ένα από τα πιο θεμελιώδη δημόσια δικαιώματα – αυτό της εργασίας. Και οδηγώντας στον κοινωνικό αποκλεισμό και το περιθώριο, με ό,τι καταστροφικές επιπτώσεις συνεπάγεται αυτό, χιλιάδες πολίτες.

Ανάμεσά τους οι γυναίκες, οι οποίες καλούνται να πληρώσουν ένα δυσανάλογο τίμημα, καθώς αυτό επιτείνεται από τις ήδη υφιστάμενες ανισότητες μεταξύ ανδρών και γυναικών σε πολλά επίπεδα. Πρώτον, ανισότητες σε ό,τι αφορά στις απολαβές: για ίδια προσόντα, με ίδια εμπειρία, οι γυναίκες αμείβονταν λιγότερο και σήμερα ακόμη λιγότερο… Δεύτερο, ανισότητες σε ό,τι αφορά ευρύτερα τα εργασιακά δικαιώματα σε συνδυασμό, π.χ., με τη μητρότητα. Με την ολοένα και μεγαλύτερη απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων που επιβάλλει σε τη μορφή «προαπαιτούμενου» η Τρόικα, το οποίο εκπληρώνει συνειδητά η σαμαροβενιζελική κυβέρνηση, ο συνδυασμός της απασχόλησης με την επιλογή της μητρότητας, καθίσταται ανυπέρβλητη σπαζοκεφαλιά. Με την πλάστιγγα να κλίνει, αρκετές φορές, στην αναβολή της απόκτησης παιδιού, όχι για λόγους φεμινιστικής ιδεολογίας αλλά… επιβεβλημένης ανάγκης. Ωράρια που δοκιμάζουν όχι μόνο τις μητέρες αλλά όλους τους εργαζόμενους, τεράστιες ελλείψεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, που βαφτίζονται «ευέλικτη εργασία», αποτρέπουν έτσι τις νέες γυναίκες από το να αποκτήσουν παιδί. Τρίτον, όλες οι προαναφερθείσες ανισότητες επιβαρύνουν ιδιαίτερα τις νέες γυναίκες, εκείνες που επιχειρούν να εισέλθουν στην αγορά εργασίας – μια απόπειρα που αποδεικνύεται τραυματική εμπειρία για τις περισσότερες από αυτές λόγω και των σεξιστικών διακρίσεων που ζουν και βασιλεύουν (και) στους εργασιακούς χώρους.

Το σύνολο αυτών των εμποδίων που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην πρόσβασή τους στο δικαίωμα της απασχόληση έχει, τέλος, και ευρύτερες κοινωνικές συνέπειες. Την επιστροφή δηλαδή σε απαρχαιωμένα κοινωνικά πρότυπα, που τα θεωρούσαμε ξεπερασμένα. Για παράδειγμα εκείνο που θέλει τη γυναίκα στο σπίτι, να ασχολείται με την ανατροφή των παιδιών και να μην αναζητά «περιπέτειες» εκτός της «οικιακής ασφάλειας». Ή εκείνο που θεωρεί ότι οι γυναίκες «κόβουν» θέσεις εργασίας από τους άνδρες…

Παρατηρούμε δηλαδή ότι οι μνημονιακές πολιτικές απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων συνδυάζονται άψογα με, αν δεν προϋποθέτουν κιόλας, την επιστροφή ενός κοινωνικού συντηρητισμού σε ό,τι αφορά στις σχέσεις των δύο φύλων, ο οποίος αναπαράγει πατριαρχικά πρότυπα άλλων εποχών.

Με λίγα λόγια: οι μνημονιακές πολιτικές, πέραν όλων των άλλων, ενισχύουν σεξιστικές συμπεριφορές, ανοίγουν το δρόμο στην επιστροφή πατριαρχικών πρακτικών, βλάπτοντας εντέλει σοβαρά τα θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών!

 

Share

Δικαιώθηκε η Κωνσταντίνα Κούνεβα για την επίθεση με βιτριόλι

Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, στις 22 Δεκεμβρίου του 2008, καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ με απόφαση που εκδόθηκε την Τετάρτη, το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, καταλογίζοντας στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 80.000 είναι άμεσα καταβλητέα.

Στο σκεπτικό της απόφασης -που αποτελεί την πρώτη δικαστική νίκη της συνδικαλίστριας καθαρίστριας- σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ, φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κούνεβα.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως «εργατικό ατύχημα», καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της παθούσας από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε επίμονα, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

«Η δράση της Κωνσταντίνας ενοχλούσε», είχε δηλώσει κατά την ακροαματική διαδικασία τον περασμένο Φεβρουάριο η δικηγόρος της Κούνεβα, Δάφνη Βαγιανού, και αναφερόμενη στην αγωγή σημείωνε: «Είναι μια αγωγή που εντάσσεται στη διαδικασία περί εργατικού ατυχήματος, χωρίς φυσικά να είναι εργατικό ατύχημα, απλά σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται».

Σχετικά με το σκεπτικό της αγωγής, που έγινε δεκτή, η δικηγόρος της Κούνεβα σημείωσε ότι «από το 2006, αλλά κυρίως το 2007 και το 2008, η Κωνσταντίνα είχε λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές».

«Λόγω των απειλών μάλιστα είχε ζητήσει να μην τη βάζουν βραδινή βάρδια για να μην αναγκάζεται να γυρίζει νύχτα ή τουλάχιστον να τοποθετηθεί σε έναν σταθμό του ΗΣΑΠ κοντά στο σπίτι της, στα Πετράλωνα», αίτημα που έπεσε στο κενό, παρά τις πιέσεις, υπογράμμισε η δικηγόρος.

Πηγή: τα Νέα

 

Διαβάστε ακόμη

Ένοχη η ΟΙΚΟΜΕΤ για το δολοφονικό βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα

Υπόθεση Κούνεβα: Τέσσερα χρόνια, κανένας ένοχος

Αρχίζει η δίκη για την υπόθεση της Κούνεβα

 

Share

Δελτίο τύπου: η Αφροδίτη Σταμπουλή σχετικά με τις άδειες μητρότητας για τις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες

 

Στις 27 Ιουλίου 2013 κατατέθηκε ερώτηση στη Βουλή, από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την καθυστέρηση εφαρμογής του νόμου 4097/2012, που δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στις 3.12.2012 και προβλέπει την παροχή επιδόματος μητρότητας στις αυτοαπασχολούμενες εργαζόμενες γυναίκες. Σκοπός του επιδόματος αυτού είναι να επιτρέπεται η προσωρινή διακοπή του επαγγέλματος, λόγω εγκυμοσύνης ή μητρότητας για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 14 εβδομάδων. Η ψήφιση και εφαρμογή του παραπάνω νόμου αποτελεί υποχρέωση της χώρας μας που απορρεί από το ενωσιακό δίκαιο, καθώς είναι ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2010/41/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 2010 “για την ίση μεταχείρηση ανδρών και γυναικών που ασκούν αυτοτελή επαγγελματική δραστηριότητα και την κατάργηση της οδηγίας 86/613/ΕΟΚ του Συμβουλίου”.

Ωστόσο, ενώ ο νόμος προβλέπει την έκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης, από τους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας, για τον καθορισμό του φορέα, του ύψους, του τρόπου και την διαδικασία χορήγησης του επιδόματος, αυτή δεν έχει ακόμα εκδοθεί, παρά την δέσμευση στη Βουλή του Υφυπουργού Εργασίας Ν. Παναγιωτόπουλου για έκδοση της ΚΥΑ εντός εξαμήνου. Σε απάντηση της σχετικής ερώτησης μας, ο Υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης, αναφέρει ότι: “Προκειμένου να ορισθεί ο αρμόδιος φορέας και να εκδοθεί η ΚΥΑ, οι φορείς ασφάλισης αυτοαπασχολούμενων σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των μελών τους, θα εξετάσουν για τη δυνατότητα χορήγησης του εν λόγω επιδόματος σε υποχρεωτική ή προαιρετική βάση, για το ύψος του επιδόματος, τους όρους και τις προϋποθέσεις χορήγησης του, σε συνδυασμό με την διακοπή ή όχι της επαγγελματικής δραστηριότητας, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική επιβάρυνση.”

Η μεγάλη αυτή καθυστέρηση της ενσωμάτωσης μιας Ευρωπαϊκής Οδηγίας του 2010, αλλά και η τραγική καθυστέρηση εφαρμογής του νόμου που την ενσωματώνει, η οποία φτάνει πλέον τα τρια χρόνια, πλήττει ακομα περισσότερο τις ήδη πληττόμενες από την μνημονιακή πολιτική αυτοαπασχολούμενες εργαζόμενες γυναίκες. Επιπλέον η κυβέρνηση αφού έχει φτάσει τα ασφαλιστικά ταμεία σε οικονομικό αδιέξοδο, αναρωτιέται αν υπάρχει οικονομική δυνατότητα για την παροχή ενός επιδόματος, που υποχρεούται να το παρέχει με βάση το Ενωσιακό Δίκαιο. Θα εφαρμόσει επιτέλους, η κυβέρνηση που η ίδια ψήφισε με την συμφωνία και της αντιπολίτευσης, το νόμο ή θα επικαλεστεί για άλλη μια φορά την οικονομική κρίση για να στερήσει άλλο ένα δικαίωμα από τις εργαζόμενες γυναίκες;

 

*Η Αφροδίτη Σταμπουλή είναι βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ

 

Share

Τα κορίτσια των ΕΠΑΛ:Από τα όνειρα στην πραγματικότητα, δηλαδή στον εφιάλτη

της Ευης Πάτκου

Την τελευταία μέρα των μαθημάτων, όπως κάθε χρονιά,  ήρθαν  κορίτσια, κυρίως,  να με αποχαιρετήσουν για το καλοκαίρι.  Αποχωριστήκαμε λέγοντας, «καλό καλοκαίρι» «ραντεβού το Σεπτέμβριο». «Εγώ,  κυρία όχι» μου λέει η Ματίνα, «θα πάω σε άλλο σχολείο. Θα πάω σε επαγγελματικό λύκειο». «Για ποια ειδικότητα» τη ρωτάω. «Βρεφονηπιοκόμος και μετά θα δώσω εξετάσεις να πάω στα ΤΕΙ» μου λέει και συνεχίζει μετά από μια μικρή παύση, «δεν μπορείς να πας πουθενά χωρίς προσόντα»…

«Σωστά»,  της απαντώ. « Έτσι είναι…»

Η Ματίνα, όμως, δεν θα βρίσκει τη σχολή της τον Σεπτέμβριο. Τουλάχιστον στο Δημόσιο Σχολείο, όπου θα σπούδαζε αυτό που ονειρευόταν δωρεάν.

Οι καταργήσεις των 50 ειδικοτήτων των ΕΠΑΛ των ΕΠΑΣ και οι διαθεσιμότητες των 2000 εκπαιδευτικών έχει και μια άλλη  αόρατη  πλευρά: Πρόχειρες εκτιμήσεις λένε ότι πάνω από το  80% του μαθητικού δυναμικού αυτών των ειδικοτήτων είναι μαθήτριες. Μερικές δε ειδικότητες όπως αυτές της Αισθητικής, Βρεφονηπιοκόμων αγγίζουν το 100%, ενώ της κομμωτικής το 90%, των Νοσηλευτών/ Ιατρικών εργαστηρίων περίπου 70%, Οδοντοτεχνιτών και  βοηθών Φυσιοθεραπευτών περίπου 50% κλπ… Οι εργαζόμενες δε καθηγήτριες είναι περισσότερες από τους  άνδρες συναδέλφους  τους.

Το συμπέρασμα που προκύπτει από την επισήμανση αυτή, είναι ότι εκτός των άλλων καταστροφικών αποτελεσμάτων που επέφεραν οι συμφωνημένες από την κυβέρνηση και την τρόικα καταργήσεις των ειδικοτήτων και απολύσεις των εκπαιδευτικών, είναι ότι οι εκπαιδευτικές και οι εργασιακές ευκαιρίες των κοριτσιών των φτωχότερων οικονομικά στρωμάτων δέχονται ένα ακόμη πλήγμα.

Τις τελευταίες δεκαετίες, με το μαζικό σχολείο, κατακτήθηκαν πολιτικές, που στο όνομα του εξισωτισμού, είχαν επηρεάσει περισσότερο τα παιδιά των ασθενέστερων οικονομικά στρωμάτων. Το μαζικό σχολείο προώθησε, θεωρητικά τουλάχιστον, την ισότητα των ευκαιριών (άσχετα αν η  ισότητα αποτελεσμάτων απείχε πολύ). Από τη δεκαετία του  ‘ 70 αυξήθηκε ο μαθητικός πληθυσμός, ελαττώθηκε η σχολική διαρροή, μειώθηκαν οι διακρίσεις μεταξύ αγοριών και κοριτσιών, μόλο που δεν έπαψε να αναπαράγεται η παραδοσιακή θεώρηση για τους γυναικείους ρόλους με τη διατήρηση στο κέντρο του αναλυτικού προγράμματος του προσανατολισμού προς την οικογένεια και τις αξίες της.

Τα μορφωτικά προσόντα των γυναικών έχουν αυξηθεί, αλλά αυτό δεν είναι ταξικά ισοκαταμερισμένο. Φαίνεται ότι  ενώ τα  κορίτσια της μεσαίας τάξης έχουν μια πορεία εξατομικευμένη και ιδιαίτερα πιεστική και ανταγωνιστική, όπως και τα αγόρια, για τα κορίτσια της εργατικής τάξης και των φτωχότερων στρωμάτων υπάρχουν λιγότερες μελλοντικές προοπτικές. Τα κορίτσια αυτά σε μεγάλο ποσοστό προσανατολίζονται  σε στόχους που σχετίζονται με την τυπική εκπαίδευση, την απασχόληση αλλά και την προσωπική ζωή. Φαίνεται να έχουν αποδεχθεί μια μελλοντική απασχόληση κατάλληλη με τη φροντίδα παράλληλα των παιδιών και την οικογενειακή ζωή, φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με το ταξικό τους πεπρωμένο.

Οι νεοφιλελεύθερες  πολιτικές έφεραν μεγάλη αύξηση της ανεργίας των νέων και διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τα κορίτσια όμως των ασθενέστερων τάξεων δεν δείχνουν να θέλουν να στηρίζονται στην οικονομική υποστήριξη των ανδρών της οικογένειας δηλαδή των πατεράδων και των συζύγων. Οι συγκεκριμένες υλικές συνθήκες της ζωής τους πια, όλο και περισσότερο, τις ωθούν να αυτονομούνται –όσο είναι δυνατόν- και να θέλουν να αποκτήσουν ένα προσόν παραπάνω για να ξεφύγουν από τις συνηθισμένες δουλειές που τις περιμένουν, όπως αυτό της πωλήτριας, της καθαρίστριας, αν βέβαια, καταφέρουν να ξεφύγουν από την ανεργία.

Άλλα κορίτσια, επίσης από μη προνομιούχες κατηγορίες, εμφανίζονται, σε μεγαλύτερη έκταση από ό,τι ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν, να έχουν περισσότερο μακροπρόθεσμα σχέδια για την εκπαίδευση και την ανεξαρτησία. Θέλουν  να συνεχίσουν τις σπουδές τους στο ΤΕΙ. Άλλα, αφού τελειώνουν το Γενικό Λύκειο γράφονται σε ΕΠΑΛ ή ΕΠΑΣ για να αποκτήσουν μια δεξιότητα, μια και ο δρόμος για τα ΑΕΙ είναι αδύνατος  για αυτά.

Η πρόσβαση στα επαγγέλματα «φροντίδας», όπως της νοσοκόμας, της βρεφονηπιοκόμου, είναι ένα μέσο επαγγελματικής ανέλιξης, που νιώθουν πως τις επιτρέπει να ξεφύγουν από τις χαμηλού κύρους εργασίες που συναντούν συνήθως στον κοινωνικό και οικογενειακό τους περίγυρο. Για τα κορίτσια αυτά η εκπαίδευση θεωρείται μέσο για την κατάκτηση της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας. Κι αυτό ανεξάρτητα από το εάν το αποτέλεσμα συχνότατα δεν είναι παρά άσκηση στην εξάρτηση και  στη χαμηλή αμοιβή -σαν να μετατρέπουν το ταξικό τους πεπρωμένο σε επιλογή.

***

Η Καίτη ήθελε να σπουδάσει στο ΕΠΑΛ αισθητική και να σταδιοδρομήσει σε «δική» της δουλειά. Ίσως και να κατάφερνε κάποτε να προχωρήσει στο γνωστό «λαμπερό» κόσμο, όπου υπήρχαν δυνατότητες για ατομική δημιουργία, προοπτικές  για «άπειρα χρήματα» και η γοητεία να έχει κανείς τη δική του επιχείρηση… Όνειρα κοριτσιών που επικεντρώνουν τη δημιουργικότητα στα ρούχα, στα μαλλιά, στην αισθητική, με την ψευδαίσθηση των ίσων ευκαιριών, με την ψευδαίσθηση ότι και οι γυναίκες των λαϊκών τάξεων μπορούν να περιποιούνται και αυτές τον εαυτό τους και ότι αυτό δεν είναι προνόμιο μόνο των πλουσίων γυναικών.

Οι τίτλοι σπουδών, λοιπόν, για τα κορίτσια της Κομμωτικής, της Αισθητικής και των άλλων ειδικοτήτων, έδειχνε να έδιναν μια ευκαιρία. Ίσως, το όνειρο έλεγε, να μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια ανταλλακτική αξία στην αγορά εργασίας και μια τόση δα ευκαιρία, μέσα σε ένα πλαίσιο τρομακτικής ανεργίας που στις νέες γυναίκες αγγίζει το 70%.

Η ισοπεδωτική κατάργηση μέσα σε ένα απόγευμα διέλυσε τις αυταπάτες της απομάκρυνσης των μαθητριών αυτών από την μοίρα τους.

Κι αυτό δεν ήταν παράπλευρη απώλεια, αλλά συνειδητό ταξικό έγκλημα. Το χτύπημα, σε κάθε τομέα, πάντοτε ξεκινάει από το πιο αδύνατο σημείο της τάξης. Και οι λαϊκές τάξεις έχουν τα κορίτσια τους ως τέτοιο. Αν είναι έτσι, καταλαβαίνουμε πως αυτό που διακυβεύεται είναι πολύ περισσότερο από αυτό, το καθόλου λίγο, ούτως ή άλλως, που φαίνεται.

Πηγή: alterthess

 

Share

Η κρίση σκοτώνει και τις γεννήσεις

της Χάρις Συμεωνίδου

Το έγκριτο Κέντρο Δημογραφικής Έρευνας Max Planck της Γερμανίας ανακαλύπτει σε μία πρόσφατη έρευνα[1], που διεξήγαγε σε 28 ευρωπαϊκές χώρες και δημοσιεύτηκε στις 10/7/2013, ότι τα ποσοστά των γεννήσεων μειώνονται από το 2008, αμέσως μετά την έναρξη της οικονομικής κρίσης, παράλληλα με την αύξηση της ανεργίας! Και ότι αυτή η μείωση είναι εντονότερη στους νέους κάτω των 25 ετών και στις χώρες της Ν. Ευρώπης, ενώ δεν επηρεάζει τη γονιμότητα των γυναικών άνω των 40 ετών, όσον αφορά την απόκτηση του πρώτου παιδιού!

Αλλά ας εξετάσουμε τα πράγματα πιο συγκεκριμένα, επικεντρωνόμενοι στην Ελλάδα. Από την εποχή του Μάλθους η βιβλιογραφία, που αναφερόταν στη δυναμική της γονιμότητας, υποστήριζε ότι η οικονομική δυσπραγία και η αβεβαιότητα στην αγορά εργασίας θα προκαλέσει αναβολή ή αναθεώρηση των σχεδίων του πληθυσμού για απόκτηση παιδιών. Το αξιοσημείωτο όμως ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της παρούσας κρίσης, σε συνάρτηση με τη γονιμότητα, είναι ότι άρχισε ακριβώς την εποχή που τα ποσοστά γεννήσεων στην Ευρώπη είχαν αρχίσει να ανακάμπτουν από την προηγούμενη πτώση ή στασιμότητα. Η κρίση οδήγησε σε ανατροπή της ανάκαμψης αυτής.

Αντιπροσωπευτικά παραδείγματα της μείωσης της γονιμότητας ως επακόλουθο της ανεργίας αναφέρονται η Ελλάδα (βλ. Διάγραμμα 1) και η Ισπανία, αλλά και οι Βουλγαρία, Κροατία, Τσεχία, Εσθονία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Λετονία, ενώ, αντίθετα, στη γειτονική της Λιθουανία δεν παρατηρείται έντονη μείωση της γονιμότητας, ούτε και σε Πορτογαλία και Ιταλία, παρ’ όλο που και αυτές παρουσίασαν έντονη ύφεση.

Εδώ βέβαια πιθανόν υπεισέρχονται και άλλοι παράγοντες, όπως για παράδειγμα η υιοθέτηση οικογενειακών πολιτικών ευνοϊκών στην απόκτηση παιδιών, σε κοντινή χρονική απόσταση από την έναρξη της κρίσης, που πιθανόν να είχαν δημιουργήσει θετικό κλίμα για την απόκτηση παιδιών.

Στις σκανδιναβικές χώρες, όπου η κρίση έγινε ελαφρά αισθητή, τα ποσοστά γονιμότητας παρουσίασαν ελαφρά μόνο μείωση, ενώ σε Αυστρία, Ελβετία και Γερμανία, οι δείκτες γονιμότητας παρέμειναν σχεδόν αμετάβλητοι λόγω της, όπως αναφέρεται στη μελέτη, επιτυχούς αντιμετώπισης της κρίσης!…

Συνοπτικά, η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ γονιμότητας και ανεργίας σε Νότια, Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Όσον αφορά την Ελλάδα, για να κατανοήσουμε την εξέλιξη της γονιμότητας μετά την κρίση, θα πρέπει να αναφερθούμε στην ιδιαιτερότητα του φαινομένου σε σχέση με άλλες χώρες της Ευρώπης πριν την κρίση.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στην Ελλάδα, που δεν γνώρισε μεταπολεμικά το baby-boom όπως οι άλλες χώρες της Ευρώπης, ξεκινά η τέταρτη φάση της δημογραφικής μετάβασης, με συνεχιζόμενη μείωση της γονιμότητας και ανακοπή της φάσης μείωσης της θνησιμότητας (λόγω της ήδη αυξανόμενης πληθυσμιακής γήρανσης). Η διαφορά υπέρ των γεννήσεων μειώνεται σταδιακά, για να φθάσει τη δεκαετία του 1980 το 2,6 ανά 1.000 κατοίκους και το 1993 μόλις το 0,5. Το 1997 για πρώτη φορά οι θάνατοι υπερτερούν των γεννήσεων. Οδηγούμαστε έκτοτε προς μηδενική ή αρνητική αύξηση του πληθυσμού, με μικρές αυξομειώσεις στη γονιμότητα που οφείλονται κυρίως στις γεννήσεις από μετανάστες. Το σύνολο δε των γεννήσεων σχεδόν λαμβάνει χώρα μέσα στον γάμο, ενώ το ποσοστό των γεννήσεων εκτός γάμου (7,4% το 2011) είναι το χαμηλότερο στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία το 2011[2], οι θάνατοι υπερτερούσαν των γεννήσεων κατά 4.671 άτομα. Ήδη λοιπόν φαίνεται να εγκαθίσταται η επαπειλούμενη εδώ και χρόνια πληθυσμιακή μείωση. Εδώ θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι συμπεριλαμβάνονται και οι γεννήσεις από μετανάστες, που είναι νεανικότερος πληθυσμός, με υψηλότερους κατά κανόνα δείκτες γονιμότητας και χαμηλότερους δείκτες θνησιμότητας.

Ειδικότερα, η θνησιμότητα και η προσδοκώμενη ζωή κατά τη γέννηση, χωρίς να υπολογίσουμε τις αυτοκτονίες, για τις οποίες βέβαια δεν υπάρχουν στοιχεία, δεν φαίνεται να έχουν «προσαρμοστεί» ακόμη στην κρίση. Τα ακαθάριστα ποσοστά θνησιμότητας ανά 1.000 κατοίκους έχουν αυξηθεί ελαφρά μόνο, από 9,3% το 1991 σε 9,8% το 2011, ενώ η προσδοκώμενη ζωή κατά τη γέννηση είναι τα 78,3 χρόνια για τους άνδρες και τα 83,1 χρόνια για τις γυναίκες (2011). Ζούμε λοιπόν -όπως ζούμε- ακόμη αρκετά χρόνια…

Εξάλλου, είναι γνωστό, από την επιστήμη της δημογραφίας, ότι οι δείκτες γονιμότητας είναι οι πρώτοι που αντιδρούν -με κάποια βέβαια χρονική υστέρηση- στη χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου του πληθυσμού στις «αναπτυγμένες» χώρες, γιατί βέβαια για τις χώρες του Τρίτου Κόσμου οι αναλύσεις βασίζονται σε άλλα κοινωνικο-οικονομικά και πολιτισμικά δεδομένα. Χαρακτηριστικό δε παράδειγμα υπήρξε η αρνητική μεταβολή των δεικτών αυτών στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και στην τέως ΕΣΣΔ, μετά τις εξελίξεις του 1989 (μείωση της γονιμότητας, έντονη μείωση της προσδοκώμενης ζωής).

Στη σημερινή Ελλάδα, με την καθημερινή υποβάθμιση των παροχών υγείας και των όποιων κοινωνικών παροχών, είναι δυνατόν να μην επηρεαστεί αρνητικά η γονιμότητα, η θνησιμότητα (συμπεριλαμβανομένης της βρεφικής) και η προσδοκώμενη ζωή; Όταν θα έχουμε τους δείκτες για το 2012 και 2013, θα έχουμε και τις ανάλογες διαπιστώσεις. Αλλά τότε θα τρέχουν -εκτός αν υπάρξει η πολυπόθητη ανατροπή- ακόμη πιο δυσοίωνες εξελίξεις για το 2014 και το 2015.

Η εξέλιξη της γονιμότητας στην Ελλάδα, οι αιτίες και τα πιθανά μέτρα ανάκαμψης, (με ανάλυση κόστους-οφέλους) εξετάστηκαν διεξοδικά σε σειρά εκτεταμένων ερευνών στο Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών (ΕΚΚΕ)3[3], το 1983, 1997, 1999 και 2004. Από τις έρευνες αυτές είχε φανεί ότι ο επιθυμητός αριθμός παιδιών ήταν σαφώς υψηλότερος του πραγματικού και ξεπερνούσε το επίπεδο αναπλήρωσης των γενεών (2,1 παιδιά ανά γυναίκα αναπαραγωγικής ηλικίας).

Οι λόγοι της μειωμένης γονιμότητας των γυναικών, πάντα με τη δημογραφική έννοια του όρου, συνοψίζονται στο χαμηλό οικογενειακό εισόδημα και στο ισχνό, ελλειμματικό και πλέον ανύπαρκτο κράτος πρόνοιας.

Ο σημαντικός ρόλος των γυναικών στην υποκατάσταση του κράτους πρόνοιας επηρεάζει αρνητικά τη συμμετοχή τους στο εργατικό δυναμικό και επομένως την απόκτηση επιπλέον οικονομικών πόρων για τη δημιουργία μεγαλύτερης οικογένειας. Τα ζευγάρια, λόγω σοβαρών οικονομικών δυσχερειών και λόγω έλλειψης κρατικών υποδομών για την εναρμόνιση οικογενειακής και εργασιακής ζωής, αποκτούν μικρότερο από τον επιθυμητό αριθμό παιδιών.

Άμεση επίπτωση της μείωσης της γονιμότητας αποτελεί η πληθυσμιακή γήρανση, όπως εκφράζεται με την αναλογία των ατόμων 65+ ετών στο σύνολο του πληθυσμού (Πίνακας 1).

Πίνακας 1

Ποσοστιαία (%) κατανομή του πληθυσμού κατά Μεγάλες Ομάδες Ηλικιών

Πηγή: ΕΛΣΤΑΤ, Απογραφές Πληθυσμού 1971, 1981, 1991, 2001

ΕΛΣΤΑΤ, Έρευνα Εργατικού Δυναμικού, Α’ τρίμηνο 2013.

 

Όπως φαίνεται από τα στοιχεία αυτά, η αναλογία των ατόμων 65+ ετών έχει διπλασιαστεί μεταξύ 1971 και 2013, ενώ τα ποσοστά της ομάδας 0-14 ετών έχουν κατά πολύ μειωθεί.

Ανάμεσα στις έμμεσες επιπτώσεις της μείωσης της γονιμότητας, η οποία περαιτέρω επιτείνει τις συνέπειες της άγριας πολιτικής της τρόικας, είναι και η επιδείνωση των παροχών του ασφαλιστικού συστήματος, εφόσον συνεχώς συρρικνώνεται η αναλογία των οικονομικά ενεργών (δηλαδή των απασχολούμενων και των ανέργων) έναντι των μη οικονομικά ενεργών πολιτών. Βρισκόμαστε δηλαδή σε έναν διαρκώς διευρυνόμενο φαύλο κύκλο.

Οι δείκτες βέβαια που εκτινάχθηκαν στα ύψη είναι αυτοί της ανεργίας. Το ετήσιο μέσο ποσοστό ανεργίας από 8,9% το 2006 και 12,5% το 2010, έφθασε το 27,4% το Α’ τρίμηνο του 2013 (24,7% για τους άνδρες και 31% για τις γυναίκες, που βρίσκονται πάντα στην «πρωτοπορία»). Τα γενικά όμως αυτά ποσοστά υπολογίζονται, από τη Στατιστική Υπηρεσία, για τις ηλικίες 15-75 ετών και δεν εκφράζουν την πραγματικότητα.

Για τις ηλικίες 20-44 ετών τα ποσοστά ανεργίας ανέρχονται σε 28,5% για τους άνδρες και 35,8% για τις γυναίκες. Στους νέους 15-24 ετών, από τους οποίους αναμένονται τα όποια σχέδια για απόκτηση παιδιών, τα ποσοστά είναι 54,9% για τους άνδρες και 66,3% για τις γυναίκες! Πόσο πιο ζοφερή θα μπορούσε να είναι η αποτύπωση των δημογραφικών μας προοπτικών; Οι νέοι φαίνεται ότι όχι μόνο δεν σκέπτονται τον γάμο και την απόκτηση παιδιών (η μέση ηλικία γάμου των γυναικών έχει αυξηθεί από 22,9 χρόνια το 1970 σε 28,9 χρόνια το 2011), αλλά ούτε τη συμβίωση, ούτε, συχνά, και τη δημιουργία σχέσης, και είναι γνωστό ότι επιστρέφουν ολοένα περισσότεροι για πολύ μετά τα 30 χρόνια τους στο πατρικό σπίτι, ξαναβρίσκοντας «το παιδικό τους δωμάτιο», συντηρούμενοι από γονείς ή/και παππούδες-γιαγιάδες, ή μεταναστεύουν -ίσως μόνιμα- στο εξωτερικό. Δυστυχώς, οι ερευνητές για τη μετανάστευση θα έχουν άφθονα στοιχεία από νέους με υψηλή πανεπιστημιακή μόρφωση, διασκορπισμένους σε Ευρώπη, Αμερική, Αυστραλία.

Η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, λόγω ανεργίας, πλήττει κυρίως τις γυναίκες και τις μονογονεϊκές οικογένειες. Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας SILC (Statistics of Income and Livivng Conditions), της Ε.Ε., το ποσοστό του πληθυσμού σε κίνδυνο φτώχειας (το όριο για κάθε χώρα καθορίζεται στο 60% της διαμέσου τού εθνικού εισοδήματος και στην περίπτωση της Ελλάδας ισοδυναμεί με 6.591 ευρώ ανά άτομο και αντιστοιχεί σε 3.430.000 άτομα, μετά μάλιστα από τις όποιες κοινωνικές παροχές), ανέρχεται στο 21,4%. Ο αριθμός αυτός όμως υπερδιπλασιάζεται στα μονογονεϊκά νοικοκυριά, με ένα τουλάχιστον παιδί, που πλήττει η ανεργία (43,2%) και που συνήθως αποτελούνται από τη μητέρα και τα παιδιά.

Αλλά ακόμη και ο χαμηλός αριθμός διαζυγίων στην Ελλάδα -χαμηλότερος στην Ε.Ε., μαζί με την Ιταλία- δεν θα πρέπει να αποδίδεται απαραίτητα στην ύπαρξη πιο έντονων οικογενειακών δεσμών, ή συντηρητικής συμπεριφοράς, σε σύγκριση με τις λοιπές χώρες της Ε.Ε., αλλά και στο οικονομικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες, σαν συνέπεια της αδυναμίας τους να ενταχθούν ή να επανενταχθούν στο εργατικό δυναμικό, επειδή υποκαθιστούν το κράτος πρόνοιας στη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων μελών της οικογένειας. Σε περίπτωση διαζυγίου θα διέτρεχαν και πριν από την οικονομική κρίση, αλλά πολύ περισσότερο τώρα, μεγάλο κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Βρίσκονται λοιπόν συχνά εγκλωβισμένες σ’ έναν αποτυχημένο γάμο. Το κοινωνικό δε αυτό πρόβλημα φαίνεται να χειροτερεύει διαρκώς με την κρίση και την ανεργία, που οδηγεί σε τριβές και συγκρούσεις στα ζευγάρια πολύ συχνότερα από πριν, όπως προκύπτει από τη γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, που δέχεται ολοένα μεγαλύτερο αριθμό τηλεφωνημάτων-καταγγελιών κακοποίησης γυναικών.

Αλλά ας επανέλθουμε στο θέμα της γονιμότητας, με τα μέτρα για την τόνωση των γεννήσεων, όπως είχαν προκύψει από τα αποτελέσματα των ερευνών του ΕΚΚΕ.

Μία αποτελεσματική πολιτική, που θα επέτρεπε στα ζευγάρια ν’ αποκτήσουν τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν, συνίσταται σε συνδυασμό διαφόρων μέτρων που να σχετίζονται με: α) εισοδηματική πολιτική που να ευνοεί την οικογένεια με παιδιά (π.χ. ουσιαστικές φοροαπαλλαγές στις οικογένειες, ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, παροχή επιδομάτων που να αναμορφώνονται με βάση τον δείκτη πληθωρισμού και να κλιμακώνονται ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών, ουσιαστικά επιδόματα γέννησης και φύλαξης παιδιών), β) πολιτική εναρμόνισης εργασιακής και οικογενειακής ζωής (π.χ., ρυθμίσεις για τη φύλαξη των παιδιών, ιδιαίτερα των παιδιών κάτω των δύο ετών, παροχή αμειβόμενων γονικών αδειών, μετά τη λήξη της άδειας μητρότητας, με εξασφάλιση στη συνέχεια όχι μόνο της εργασίας αλλά και της θέσης στην εργασία, ενεργοποίηση του θεσμού των βοηθών μητέρων), γ) στεγαστική πολιτική (π.χ. στεγαστικά προγράμματα ειδικά σχεδιασμένα για τα νέα ζευγάρια), δ) ουσιαστικά μέτρα για την αντιμετώπιση της αυξανόμενης ανεργίας.

Τα παραπάνω μέτρα είχαμε αξιολογήσει και κοστολογήσει, στην αντίστοιχη έρευνα του ΕΚΚΕ, για το σύνολο της χώρας και για τις επί μέρους περιφέρειες και νομούς με την τεχνική της ανάλυσης κόστους-οφέλους (βλ. υποσημείωση 2).

Σήμερα όμως, αυτά τα μέτρα φαίνονται εντελώς ανέφικτα. Αντί γι’ αυτά θεσπίζονται και εφαρμόζονται άλλα βάρβαρα «μέτρα», όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η μείωση ή κατάργηση σειράς επιδομάτων που προβλέπονταν από συλλογικές συμβάσεις για να διευκολύνουν τη ζωή των γυναικών και την ανατροφή των παιδιών. Παραδειγματικά αναφέρονται: η κατάργηση των επιδομάτων γάμου, βρεφονηπιακού σταθμού, παιδικής μέριμνας, κατασκήνωσης, τοκετού, γέννας και πολλών προγεννητικών εξετάσεων και η μείωση -κατά 22%- του επιδόματος φροντίδας του παιδιού για 6 μήνες μετά τον τοκετό, που ήταν ίσο με τον βασικό μισθό.

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, η απόκτηση παιδιού γίνεται απαγορευτική στους νέους. Καταστρατηγείται το δικαίωμα στη μητρότητα και πολλές νέες γυναίκες δεν θα αποκτήσουν κανένα παιδί, ή θα τεκνοποιήσουν σε μεγάλη ηλικία, ή δεν θα αποκτήσουν ποτέ τον αριθμό των παιδιών που επιθυμούν. Βασικό λόγο αποτελεί η ανεργία των ίδιων ή και των συντρόφων τους ή η επισφάλεια της τυχόν απασχόλησής τους (συχνά χωρίς κοινωνική ασφάλεια) και των εισοδημάτων τους. Το ήδη, πριν την κρίση, χαμηλό ποσοστό γονιμότητας αναμένεται να παρουσιάζει διαρκή επιδείνωση.

Το δημογραφικό ζήτημα μας αφορά όλους. Αποτελεί βασικό στοιχείο ενός προοδευτικού προγράμματος ανόρθωσης της κοινωνίας. Η Αριστερά θα πρέπει να ενσκύψει στο σοβαρό αυτό ζήτημα με προτάσεις για ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα δημογραφικής πολιτικής, με άξονα την ισότητα των φύλων.

Ο «υποχρεωτικός αλτρουισμός» των γυναικών, στο πλαίσιο ενός κράτους πρόνοιας «λατινικού περιθώριου», που συνεχώς εξαθλιώνεται, δεν αρκεί για να περισώσει την διαρκώς επιδεινούμενη δημογραφική εξέλιξη. Αντίθετα, φαίνεται ότι τη χειροτερεύει. Όσον αφορά δε την επίδραση της μετανάστευσης στην εξέλιξη αυτή, θα μπορούσε, βραχυχρόνια τουλάχιστον, να συμβάλει στην ανανέωση του πληθυσμού και αυτό να αποτελέσει ένα αντίβαρο στην εξαπλούμενη ξενοφοβία και τον ρατσισμό.

Τέλος, θα πρέπει άμεσα να αντιμετωπιστεί το έντονο ρεύμα αποδημίας των νέων ατόμων με υψηλή ειδίκευση, που στερούν τη χώρα από το δυναμικότερο τμήμα του πληθυσμού της, το οποίο θα συνέβαλε ουσιαστικά στην οικονομική, κοινωνική και δημογραφική της ανάκαμψη.

 

* Η Χάρις Συμεωνίδου είναι πρώην διευθύντρια Ερευνών του ΕΚΚΕ



[1] Goldstein, J. et al., 2013 “Fertility reactions to the ‘Great Recession’ in Europe: Recent evidence from order-specific data”, Demographic Research vol. 29, art. 4, pp 85-104.

[2] Τα συγκεκριμένα στοιχεία για το 2012, που θα αποτύπωναν την κρίση πολύ καθαρότερα, δεν διατίθενται ακόμη από τη Στατιστική Υπηρεσία για γραφειοκρατικoύς και πιθανόν και για άλλους λόγους.

[3] Συμεωνίδου Χ., κ.ά. (1992,1997). Κοινωνικο-οικονομικοί Προσδιοριστικοί Παράγοντες της Γονιμότητας στην Ελλάδα, τόμος Α, Β, Αθήνα: ΕΚΚΕ.

Συμεωνίδου Χ., Καβουριάρης Ε., κ.ά., (2000). Επιθυμητό και Πραγματικό Μέγεθος Οικογένειας. Γεγονότα του Κύκλου Ζωής. Μια Διαχρονική Προσέγγιση: 1983-1997, Αθήνα: ΕΚΚΕ.

Symeonidou, H., (2002). Standard Country Report Greece. Fertility and Family Surveys in Countries of the ECE Region. New York and Geneva: United Nations.

Συμεωνίδου Χ., Μαγδαληνός Μ., (2007). Πολιτικές για την Οικογένεια στις Χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Ανάλυση Κόστους-Οφέλους για την Ελλάδα, Αθήνα: Εκδόσεις Αντ. Σάκκουλα.

 

Πηγή: Αυγή

 

Share

Λίγες εξαιρέσεις από τη διαθεσιμότητα για προστάτες μονογονεϊκών οικογενειών

Στη… δίνη της διαθεσιμότητας μπαίνουν χιλιάδες υπάλληλοι στον δημόσιο τομέα που μεγαλώνουν μόνοι, χωρίς σύζυγο, τα παιδιά τους. Η εξαίρεση από την ένταξη στη διαθεσιμότητα, παρά τα αντιθέτως εμφανιζόμενα ως πρόβλεψη του πολυνομοσχεδίου, δεν καλύπτει την προστασία μονογονεϊκών οικογενειών, παρά μόνο σε ένα ελάχιστο ποσοστό τους.

Σύμφωνα με το in.gr, αν και η νομοθετική πρόβλεψη αφορά χήρες και ανύπαντρες μητέρες, δεν εξαιρούνται από το καθεστώς διαθεσιμότητας οι διαζευγμένες μητέρες, που έχουν τη γονική επιμέλεια, αλλά από κοινού με το σύζυγο έχουν τη γονική μέριμνα, ακόμα κι αν ο σύζυγος δεν τους δίνει διατροφή.

Πάνω σε αυτή τη μικρή λεπτομέρεια (γονική επιμέλεια και γονική μέριμνα) με τη μεγάλη σημασία οι συντάκτες του πολυνομοσχεδίου φρόντισαν να διατυπώσουν τη ρύθμιση για τις εξαιρέσεις από την ένταξη στη διαθεσιμότητα, έτσι που να αφορά μικρό αριθμό εργαζομένων που ανήκουν στην ευάλωτη κοινωνική ομάδα των μονογονεϊκών οικογενειών.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην παράγραφο 2 του άρθρου 90 αναφέρεται ότι εξαιρούνται και δεν τίθεται σε διαθεσιμότητα «υπάλληλος ο οποίος, δυνάμει νόμου ή δικαστικής αποφάσεως ασκεί κατ’ αποκλειστικότητα τη γονική μέριμνα τέκνου, που συνοικεί με αυτόν και ανήκει στην κατηγορία των εξαρτώμενων μελών σύμφωνα με τον ΚΦΕ, όπως ισχύει».

Αυτό σημαίνει ότι η εξαίρεση για προστάτες μονογονεϊκής οικογένειας με ανήλικα παιδιά αφορά: μόνο χήρους και χήρες, γονέα που του έχει ανατεθεί, με δικαστική απόφαση, η γονική μέριμνα λόγω βαρύτατων παραπτωμάτων του άλλου γονέα, ανύπαντρες μητέρες των οποίων τα παιδιά δεν έχουν αναγνωρισθεί από τον άλλο γονέα.

Με άλλα λόγια δεν αφορά την πλειονότητα των διαζευγμένων που έχουν τη γονική μέριμνα -ως είθισται- και οι δύο γονείς. Έτσι, με βάση τη ρύθμιση του πολυνομοσχεδίου ένας γονέας διαζευγμένος μπορεί να μεγαλώνει τα παιδιά του έχοντας τη γονική επιμέλεια, να μην του δίνει διατροφή ο σύζυγος, να εξαρτάται από τον μισθό του αλλά, όταν καταργείται κλάδος, ειδικότητα ή θέση να τον εντάσσουν σε διαθεσιμότητα.

Κι όλα αυτά ενώ στην αιτιολογική έκθεση του πολυνομοσχεδίου, σχετικά με το άρθρο 90, επισημαίνεται ότι στον νόμο προβλέπονται προνομιακές εξαιρέσεις που αφορούν, μεταξύ άλλων, προστάτες μονογονεϊκής οικογένειας.

Πηγή: agelioforos

 

Share

«Σβήνει» η μονάδα νεογνών της Νίκαιας

της Χριστίνας Παπασταθοπούλου

Μια από τις σπουδαιότερες και παλαιότερες μονάδες νοσοκομείου πανελλαδικά, αφού λειτουργεί πάνω από 30 χρόνια, η Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου στη Νίκαια (ΜΕΝΝ), κινδυνεύει να βάλει λουκέτο οριστικά, καθώς οι δραματικές ελλείψεις προσωπικού (νοσηλευτικού και ιατρικού) έχουν καταστήσει «ασφυκτικές» τις συνθήκες λειτουργίας της.

Η ανησυχία και η αγωνία των εργαζομένων στο νοσοκομείο για το μέλλον της Μονάδας αλλά και του Νεογνολογικού Τμήματος κορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες, όταν έγινε γνωστό ότι η διοίκηση του νοσοκομείου ξαφνικά και ερήμην των εργαζομένων έστειλε λίστα με τα ονόματα και τις ειδικότητες του προσωπικού (γιατρών και νοσηλευτών) της νεογνικής μονάδας στην 2η Υγειονομική Περιφέρεια (ΥΠΕ).

Μια κίνηση που έδωσε «τροφή» στη φημολογία που διασπείρεται τελευταία, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να κλείσει τη ΜΕΝΝ και να μεταφέρει το προσωπικό της στη Μονάδα του Αττικού Νοσοκομείου που υπολειτουργεί από το 2003.

Έκρυθμη κατάσταση

Οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και προειδοποιούν πως οποιαδήποτε προσπάθεια αποδυνάμωσης του ήδη μειωμένου νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού θα θέσει σε κίνδυνο τη φροντίδα των νεογνών, χαρακτηρίζουν την κατάσταση στο νοσοκομείο έκρυθμη και επισημαίνουν ότι θα γίνει ακόμα δυσκολότερη στο τέλος του χρόνου, μετά τα νέα κύματα συνταξιοδοτήσεων.

Το θέμα έφτασε και στη Βουλή με επίκαιρη ερώτηση προς τον υπουργό Υγείας Αδ. Γεωργιάδη που κατέθεσε η βουλευτής Β΄ Πειραιώς της ΔΗΜΑΡ Μ. Γιαννακάκη και η οποία θα συζητηθεί τη Δευτέρα 15 Ιουλίου.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων στο νοσοκομείο με επιστολή του προς τον διοικητή της 2ης ΥΠΕ Γ. Ευδοκιμίδη ενημερώνει για την ύπαρξη σοβαρότατου προβλήματος εξαιτίας του μειωμένου νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού και ειδικότερα για τη μονάδα προώρων, που θεωρείται από τις σπουδαιότερες μονάδες στην περιφέρεια και πρότυπο σε όλη την Ελλάδα και η οποία εξυπηρετεί πάρα πολλά περιστατικά με απόλυτο επαγγελματισμό και συνέπεια.

Τα περισσότερα από αυτά τα περιστατικά έχουν θετική έκβαση. Αναφέρει επίσης ο σύλλογος ότι τις τελευταίες ημέρες έχει προκύψει οξύτατο πρόβλημα με τις βάρδιες του προσωπικού, ιδιαίτερα στη Β΄ Παθολογική κλινική, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν όλη τη βδομάδα χωρίς κανένα ρεπό εδώ και πάρα πολύ καιρό, στα όρια υπερκόπωσης.

Οι εργαζόμενοι είναι σε επαγρύπνηση και όπως αναφέρουν δεν θα επιτρέψουν καμία μετακίνηση προσωπικού, ενώ ζητούν από τον Γ. Ευδοκιμίδη να αντιμετωπίσει με τη δέουσα προσοχή το πρόβλημα τόσο για την υγεία των ασθενών όσο και για την υγεία του προσωπικού.

Λίγες μέρες μετά την κοινοποίηση της δραματικής εικόνας των ελλείψεων (κυρίως σε νοσηλευτικό προσωπικό) που απειλούν με κλείσιμο τη Β′ Παθολογική του Γ.Ν. Νίκαιας, μια νέα απειλή διαφαίνεται στον ορίζοντα, τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο νοσοκομείο. Εντονη και ύποπτη κινητικότητα έχει αναπτυχθεί από πλευράς 2ης ΥΠΕ, αναφορικά με τη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών του Γ.Ν. Νίκαιας, σημειώνουν, δίνοντας στη συνέχεια ενδιαφέροντα στοιχεία.

Η Μονάδα εφημερεύει κάθε μέρα σε 24ωρη βάση προκειμένου να εξυπηρετήσει διακομιδές νεογνών από όλη την Ελλάδα. Η δύναμη του Νεογνολογικού Τμήματος σε πλήρη ανάπτυξη είναι 26 θέσεων, αλλά λόγω των μεγάλων ελλείψεων προσωπικού καθίσταται επικίνδυνη η νοσηλεία πέραν των 20.

Μεγάλες ελλείψεις

Με το υπάρχον προσωπικό, απογευματινές και βραδινές βάρδιες υποστελεχώνονται, με αποτέλεσμα 2 νοσηλεύτριες να φροντίζουν περίπου 20 νεογνά, γεγονός άκρως επικίνδυνο.

Το υπάρχον ιατρικό προσωπικό αποτελείται από 8 μόνιμους γιατρούς διαφόρων βαθμών και 6 εκπαιδευόμενους. Το υπάρχον νοσηλευτικό προσωπικό αποτελείται από 21 νοσηλεύτριες -μόνιμο προσωπικό όλων των βαθμίδων- και 1 νοσηλεύτρια με τρίμηνη απόσπαση, εκ των οποίων οι 3 απουσιάζουν με μακροχρόνιες άδειες τοκετού μητρότητας.

Οι εργαζόμενοι επισημαίνουν, τέλος, πως σκέψεις ή ενέργειες που θα έχουν ως συνέπεια το κλείσιμο ή τη μείωση του προσωπικού του Νεογνολογικού Τμήματος και της Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών θα οδηγήσει σε μια ανυπολόγιστη τραγωδία.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Οι φάμπρικες μονόδρομος για τις γυναίκες του Μπαγκλαντές

του Νίκου Μίχου

Παρά το ότι οι συνθήκες εργασίας στα κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια του Μπαγκλαντές είναι καθημερινά στα πρωτοσέλιδα του διεθνή Τύπου, ειδικά μετά το δυστύχημα του Ράνα Πλάζα, η Νάζμα Άκχτερ, πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων κλωστοϋφαντουργών, υποστηρίζει ότι τα εργοστάσια αυτά αποτελούν μια από τις σπάνιες ευκαιρίες που έχουν οι γυναίκες για κοινωνική αναγνώριση.

Στην ηλικία των 11 ετών, η Νάζμα Άκχτερ ξεκίνησε να εργάζεται σε μια κλωστοϋφαντουργία στην Ντάκα του Μπαγκλαντές. Στα 14 της δέχθηκε επίθεση από πληρωμένους μπράβους και «δοκίμασε» δακρυγόνα από την αστυνομία γιατί συμμετείχε σε διαμαρτυρία για τις συνθήκες εργασίας στο εργοστάσιο. Σήμερα, η 39χρονη Άκχτερ είναι από τους επικεφαλής του εργατικού κινήματος του Μπαγκλαντές.

Όπως αναφέρει το Spiegel, η Άκχτερ παρουσιάστηκε πολλές φορές στην κρατική γερμανική τηλεόραση μετά το δυστύχημα του Ράνα Πλάζα που κατέρρευσε παρασέρνοντας στον θάνατο περίπου 1130 ανθρώπους. Η κατάρρευση του εργοστασίου έφερε στην επιφάνεια το ζήτημα των κακών συνθηκών εργασίας στο Μπαγκλαντές, το οποίο είναι ο τρίτος μεγαλύτερος προμηθευτής ρουχισμού για την Ευρώπη.

Στην γερμανική τηλεόραση έγινε πολύς λόγος για το κατά πόσο θα πρέπει η αγορά να μποϋκοτάρει τα προϊόντα του Μπαγκλαντές έως ότου αλλάξουν οι συνθήκες εργασίες. Παρόλα αυτά, η Νάζμα Άκχτερ δίνει μια άλλη διάσταση στο θέμα.

«Δεν αρκεί μόνο να ασκήσει η διεθνής κοινότητα πίεση σε ορισμένες βιομηχανίες. Αν είναι να το κάνει θα πρέπει αυτό να γίνει προς όλους – μικρούς ή μεγάλους», δηλώνει στο γερμανικό περιοδικό.

Όμως για την ίδια, πιο σημαντικό είναι οι γυναίκες εργαζόμενες να μάθουν τα δικαιώματά τους καθώς η εργασία είναι η μοναδική τους ευκαιρία για κοινωνική ανέλιξη.

Έτσι η Άκχτερ το 2003 ίδρυσε το Ίδρυμα για την Δράση των Γυναικών για την Δικαιοσύνη. «Πρέπει να γίνει κατανοητό: Οι περισσότερες γυναίκες προέρχονται από την επαρχία. Η εργασία είναι η μοναδική τους ευκαιρία. Αλλά δεν γνωρίζουν ότι έχουν δικαιώματα, οπότε δεν διεκδικούν τίποτα. Όταν όμως μια γυναίκα εργαζόμενη ξέρει τι δικαιούται, τότε μπορεί να το απαιτήσει από τον εργοστασιάρχη», εξηγεί.

Το Ίδρυμα εκτός από συμβουλευτική δράση, προσπαθεί να συνεργάζεται και με κλωστοϋφαντουργικά εργοστάσια με σκοπό να βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας σε αυτά. Για τον λόγο αυτό, επιχορηγείται από προγράμματα της γερμανικής κυβέρνησης, όπως το GIZ.

Η καθημερινότητα των γυναικών στο Μπαγκλαντές ακολουθεί τις νόρμες της purdah – της κοινωνικής και θρησκευτικής παράδοσης που τις θέλει κλεισμένες στο σπίτι εν αντιθέσει με τους άντρες. Έτσι, η Σατίλ Άρα, επικεφαλής του προγράμματος ανάπτυξης GIZ, το 2005 παρουσίασε ένα σχέδιο για την δημιουργία των «καφέ των γυναικών», όπου θα μπορούν οι εργαζόμενες να πηγαίνουν για τσάι μετά την δουλειά.

Το Ίδρυμα της Άκχτερ υλοποίησε αυτό το σχέδιο και λειτουργούν 18 τέτοια καφέ κοντά στις εγκαταστάσεις όπου εργάζονται γυναίκες. Τα καταστήματα είναι κάθε μέρα της εβδομάδας ανοιχτά και γεμάτα. Οι εργαζόμενες πίνοντας τσάι μαθαίνουν για τα δικαιώματά τους μέσω ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού ειδικά σχεδιασμένου για αυτό τον σκοπό ή μέσω των εκπαιδευτών του Ιδρύματος. Εκτός από τα δικαιώματά τους μαθαίνουν και τρόπους διαπραγμάτευσης, επικοινωνίας και οργάνωσης.

Όταν δεν μπορούν να λύσουν τις διαφορές τους με τους εργοστασιάρχες, τότε επεμβαίνει το Ίδρυμα. Οι παρεμβάσεις του είχαν ως αποτέλεσμα πάνω από 1100 άδικα απολυμένοι εργαζόμενοι να επιστρέψουν στις θέσεις τους.

Ένα ακόμη πρόβλημα με το οποίο έρχονται αντιμέτωπες οι εργαζόμενες γυναίκες στο Μπαγκλαντές είναι η αδυναμία συνεργασίας που δείχνουν τα συνδικάτα. Ακόμη, επειδή τα τελευταία είναι ανδροκρατούμενα σημειώνεται και αδυναμία κατανόησης των δικαιωμάτων των γυναικών, οι οποίες επιστρέφοντας στο σπίτι πρέπει να μαγειρέψουν, να καθαρίσουν, να πλύνουν ρούχα και να φροντίσουν τα παιδιά. Σε μεγάλο βαθμό είναι και θύματα ενδοοικογενειακής βίας, όπως αναφέρει η Άκχτερ.

Οι περισσότερες ζουν υπό συνθήκες φτώχειας και η πολιτική των ενοικιαστών είναι να αυξάνουν το νοίκι μόλις μάθουν ότι ο εργαζόμενος πήρε αύξηση. Αυτό καθιστά την επιβίωση ακόμη πιο δύσκολη. Οι γυναίκες εργαζόμενες συνήθως είναι εκτός των άλλων και υποσιτισμένες καθώς δίνουν βαρύτητα στο να φροντίσουν την υπόλοιπη οικογένεια παραμελώντας την υγεία και την διατροφή τους, με αποτέλεσμα να τους είναι δύσκολο να εργαστούν μετά τα 40.

Παρόλα αυτά, όπως εξηγεί η Άκχτερ, η εργασία στα κλωστοϋφαντουργεία είναι μια από τις λίγες ευκαιρίες που έχουν οι γυναίκες για να προοδεύσουν: «Ο τομέας του ρουχισμού είναι κρίσιμος για την ενδυνάμωση των γυναικών του Μπαγκλαντές. Παντρεύονται αργότερα και μετακομίζουν στην πόλη. Γίνονται πιο ανεξάρτητες. Αποφασίζουν για τον εαυτό τους. Αυτό είναι πολύ θετικό βήμα για την χώρα μας».

Στα κλωστοϋφαντουργεία δουλεύουν 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι με το 80% αυτών να είναι γυναίκες. Η κάθε μια παίρνει μηνιαίο μισθό της τάξης των 35-40 ευρώ. Το Ίδρυμα της Άκχτερ έχει δημιουργήσει ένα δίκτυο 400.000 εργαζομένων και παρουσιάζει στην κυβέρνηση σχέδια για βελτίωση των συνθηκών εργασίας.

«Δεν κάνουμε πολιτική. Κερδίζουμε την επιβίωσή μας με σκληρή δουλειά. Την ώρα που οι πολιτικοί λογομαχούν και οι βιομήχανοι χτίζουν εργοστάσια για να βγάλουν εύκολο χρήμα, εμείς εργαζόμαστε σκληρά για να κερδίσουμε το ψωμί μας φτιάχνοντας τα ρούχα που πωλούνται σε όλο τον κόσμο», σχολιάζει η ίδια.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμη

Όταν στην ούγια γράφει made in Bangladesh…

 

 

Share

Ένοχη η ΟΙΚΟΜΕΤ για το δολοφονικό βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα

Η χθεσινή απόφαση είναι η πρώτη (δικαστική) νίκη της Κωνσταντίνας Κούνεβα σε βάρος των εργοδοτών της, καθώς το δικαστήριο αναγνώρισε ευθαρσώς τις ευθύνες της εταιρείας. Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως “εργατικό ατύχημα”, καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της παθούσας από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε επίμονα η Κ. Κούνεβα, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

«Η δράση της Κωνσταντίνας ενοχλούσε», είχε δηλώσει κατά την ακροαματική διαδικασία τον περασμένο Φεβρουάριο η δικηγόρος της Κ. Κούνεβα, Δάφνη Βαγιανού, και αναφερόμενη στην αγωγή σημείωνε: “Είναι μια αγωγή που εντάσσεται στη διαδικασία περί εργατικού ατυχήματος, χωρίς φυσικά να είναι εργατικό ατύχημα, απλά σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται”. Σχετικά με το σκεπτικό της αγωγής, η δικηγόρος της Κούνεβα σημειώνει πως «από το 2006, αλλά κυρίως το 2007 και το 2008, η Κωνσταντίνα είχε λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές». «Είχε δημιουργηθεί ένας κλοιός απειλών και από τους δικούς της εργοδότες αλλά και στον ευρύτερο εργασιακό χώρο, ενώ η Κωνσταντίνα έμεινε απροστάτευτη. Λόγω των απειλών είχε ζητήσει να μην τη βάζουν βραδινή βάρδια για να μην αναγκάζεται να γυρίζει νύχτα ή τουλάχιστον να τοποθετηθεί σε έναν σταθμό του ΗΣΑΠ κοντά στο σπίτι της, στα Πετράλωνα. Φυσικά, αυτά δεν έγιναν ποτέ. Όχι μόνο δεν εκπληρώθηκαν τα αιτήματα, αλλά η αδιαφορία ήταν πλήρης, αν και είχε καταφύγει και στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα”.

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

ΠΕΚΟΠ: Κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

30 Ιουνίου, 2013

Σήμερα Κυριακή 30 Ιουνίου έγινε σύσκεψη που κάλεσε η Παναττική Ένωση Καθαριστριών & Οικιακού Προσωπικού στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Παραβρέθηκαν και συμμετείχαν συνδικαλιστές, εργαζόμενοι και ταξικά εργατικά σχήματα. Στην σύσκεψη συμμετείχαν εργαζόμενες από τον χώρο της καθαριότητας και οι απολυμένες συναδέλφισσες από το Γεννηματά εκτός από την απολυμένη συνάδελφο Αγγελική Κότσιρα, η οποία νοσηλεύεται με εγκεφαλικό μετά την ανακοίνωση της απόλυσης.

Συζητήθηκαν οι απολύσεις και οι αντεργατικές πρακτικές της εταιρείας «ΦΑΣΜΑ ΑΕ» εδώ και χρόνια, ξεκινώντας με την απόλυση της συνδικαλίστριας και μέλους του Δ.Σ. της ΠΕΚΟΠ, Παρασκευής Κυτιάννη και φτάνοντας μέχρι σήμερα στην απόλυση των 3 συναδέλφισσών. Η εργοδοτική αυθαιρεσία στο «δουλεμπορικό» του ΓΝΑ Γεννηματά, που τόσα χρόνια καταπατά κάθε γραπτό και άγραφο νόμο, αφήνοντας απλήρωτες εργαζόμενες και απολύοντας όποιον αντιστέκεται, έχει την πλήρη κάλυψη της διοίκησης του νοσοκομείου που με υποκρισία άλλα δηλώνει στο συνδικάτο και τους συνδικαλιστές και άλλα πράττει. Ευθύνη για αυτήν την κατάσταση έχει και το κοινοβούλιο, καθώς οι επερωτήσεις για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, καταντάνε ανούσιες αγορεύσεις, ακόμη και από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς, χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο και παρακολούθηση για το αν εφαρμόστηκε στοιχειωδώς η εργατική νομοθεσία ή λύθηκε το πρόβλημα.

Η ΠΕΚΟΠ έχει βιώσει εδώ και πολλά χρόνια στον χώρο των «εργολαβικών» συνεργείων την πιο άγρια μορφή της εργοδοτικής τρομοκρατίας. αλλά και την αληθινή και χωρίς όρους αλληλεγγύη στον αγώνα της από αγωνιστές εργαζόμενους, και ταξικούς συνδικαλιστές. Καλεί σε αγώνα για την επαναπρόσληψη των 3 συναδέλφισσών που αρνήθηκαν να υποκύψουν στον εκβιασμό και να υπογράψουν για χρήματα που δεν πήραν και αντιστάθηκαν στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

Στο πλαίσιο αυτό καλεί:

  • Την Δευτέρα 1 Ιουλίου στις 8.30 πμ, στην Επιθεώρηση Εργασίας Καλλιθέας για την καταγγελία των απολύσεων.
  • Την Τετάρτη 3 Ιουλίου 11πμ, ενημέρωση με προκήρυξη, των εργαζόμενων στο ΓΝΑ «Γεννηματά» με μαζική παρέμβαση της ΠΕΚΟΠ και αλληλέγγυων συνδικαλιστών.
  • Την Παρασκευή 5 Ιουλίου στις 6μμ, κάλεσμα σε Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μελών της ΠΕΚΟΠ με θέμα απεργιακή κινητοποίηση για τις απολύσεις.
  • Το Σάββατο 6 Ιουλίου 7 μμ, νέα σύσκεψη εργαζόμενων συνδικαλιστών και ταξικών εργατικών κινήσεων, για τον προγραμματισμό διαδήλωσης στα γραφεία της εταιρείας την ερχόμενη εβδομάδα και αποτίμηση των μέχρι τώρα ενεργειών μας.
  • Ενημέρωση από δικηγόρο για τις ποινικές ευθύνες της εργοδοσίας στο εγκεφαλικό της συναδέλφου Αγγελικής Κότσιρα μετά την ανακοίνωση της απόλυσης.
  • Δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης για τις 3 απολυμένες συναδέλφους στο ΓΝΑ «Γεννηματά».
  • Την ανάρτηση πανό στον χώρο του νοσοκομείου ΓΝΑ «Γεννηματά» με συνθήματα: ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΤΩΡΑ – ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ – ΚΑΤΩ Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

Καλούμε τους εργαζόμενους και τους ταξικούς συνδικαλιστές να στηρίξουν τον αγώνα μας για την επαναπρόσληψη των 3 απολυμένων συναδελφισσών μας. Καλούμε το Δ.Σ. του σωματείου των εργαζόμενων στο νοσοκομείο να συμπαρασταθεί στον αγώνα μας καλώντας το προσωπικό του νοσοκομείου σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις για την ανάκληση των απολύσεων.

Πιστεύουμε πως ο αγώνας μας για την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδελφισσών μας, είναι ένα ακόμη οδόφραγμα ενάντια στα μνημόνια και στην κυβερνητική πολιτική που σαρώνει και καταργεί τα δικαιώματα εργαζόμενων σπρώχνοντας τους στην ανεργία την απελπισία τις αυτοκτονίες και τα εγκεφαλικά.

30/6/2013

ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

 

Πηγή: ΠΕΚΟΠ

 

Share

Σε 7 χρόνια φυλάκισης καταδικάστηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι

της Σίσσυς Βωβού

Ικανοποίηση προκαλεί η καταδίκη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από ιταλικό δικαστήριο (τρεις δικαστίνες) σε 7 χρόνια φυλάκισης για ερωτικές σχέσεις με ανήλικη μετανάστρια. Επίσης καταδικάστηκε σε ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, πράγμα που θα στερήσει, με τη σειρά του, από τον ιταλικό λαό την «χαρά» να συγκαταλέγεται ο Μπερλουσκόνι στους βουλευτές, υπουργούς ή πρωθυπουργούς του. Φυσικά, ο δικηγόρος του δήλωσε κατάπληκτος και οργισμένος για την «άδικη» ποινή, εναντίον της οποίας, φυσικά, θα ασκήσει έφεση.

Η μεγαλύτερη διαδήλωση κατά του Μπερλουσκόνι που είχε γίνει στην Ιταλία, το Φεβρουάριο του 2011, μετά από 17 χρόνια πρωθυπουργίας του, είχε το σύνθημα «Η Ιταλία δεν είναι μπουρδέλο», και στόχο να στηλιτευτεί η παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών και η αγοραπωλησία τους, και μάλιστα επιδεικτικά, σε μια χώρα με μεγάλη επιρροή του καθολικισμού, που προφανώς όμως δεν θιγόταν από την ασυδοσία του καβαλιέρε. Ο εξευτελισμός των γυναικών και ο σεξισμός στα πολλά κανάλια ιδιοκτησίας Μπερλουσκόνι κρατά εδώ και πολλά χρόνια, με την ιταλική κοινωνία προφανώς ανεκτική στην πλειοψηφία της απέναντι σ’ αυτή την επίθεση. Φαίνεται ότι όλα όμως έχουν ένα όριο, και το φεμινιστικό κίνημα της Ιταλίας κατάφερε να ξεσηκώσει την αντίδραση του λαού με την μεγάλη διαδήλωση του 2011.

Τα αίσχη του Μπερλουσκόνι βέβαια δεν περιορίζονται στην υπόθεση της 17χρονης καθώς, όπως ξέρουμε, στις πολυάριθμες βίλες του οργάνωνε πάρτι με νεαρές κοπέλες από τη σόουμπιζ που φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν κάποια καλύτερη θέση τα κανάλια του ή και στην πολιτική, μιας και κάποιες από αυτές τις προωθούσε και σε εκλεγμένες θέσεις. Βέβαια, όλα αυτά ήταν «νόμιμα», η υπόθεση της 17χρονης ήταν η μόνη που ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε να παρανομεί. Η άσκηση εξουσίας των πλούσιων και διάσημων, που αγοράζουν και πουλάνε νεαρές κοπέλες είναι νόμιμη, ανεκτή και συχνά αντικείμενο θαυμασμού από πολλούς άντρες. Να όμως που υπάρχει και η νομοθεσία, για την οποία έχει αγωνιστεί εδώ και χρόνια το φεμινιστικό κίνημα, για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης, του βιασμού και της κατάχρησης εξουσίας και να που υπάρχουν και πολλοί δικαστές -και ιδιαίτερα αρκετές πλέον γυναίκες στο δικαστικό σώμα- που την εφαρμόζουν.

Δεν θα ξεχάσουμε τη σημερινή ημέρα της χαράς τον άλλο πλούσιο και διάσημο, Ντομινίκ Στρος Καν που τον κατεδάφισε μια απλή και ταπεινή -και μάλιστα μετανάστρια- καμαριέρα πολυτελούς ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης, την οποία τόλμησε να βιάσει στο χώρο εργασίας της το 2011. Τότε, η δικαστίνα της Νέας Υόρκης τον έστειλε φυλακή στο νησί Έλις, όπως θα έστελνε κάθε βιαστή, χωρίς να κάνει διακρίσεις λόγω της θέσης του.  Ακόμη και αν η υπόθεση αυτή κατέληξε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με αποζημίωση της καμαριέρας, αφού το δικαστικό σύστημα της Νέας Υόρκης σύντομα την απονομιμοποίησε και αμφισβήτησε την αξιοπιστία της, ο Ντομινίκ έχασε την προεδρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχασε την προοπτική να γίνει πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας -θέση για την οποία ήταν φαβορί- και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη μέγγενη της γαλλικής Δικαιοσύνης για αδικήματα που σχετίζονται με την αγοραπωλησία γυναικών και οργάνωση διεθνών κυκλωμάτων πορνείας. Βέβαια και τότε, πολλοί και δυστυχώς μεταξύ τους και κάποιες γυναίκες, είχαν προβάλει τη θεωρία της συνωμοσίας, η οποία κρυβόταν πίσω από τον «δήθεν» βιασμό της καμαριέρας. Κανένας και καμία από τους συνωμοσιολόγους δεν βγήκε να κάνει αυτοκριτική για τη λανθασμένη κρίση τους και δεν παραδέχτηκε ότι τα δικαιώματα των γυναικών στην αξιοπρέπειά τους βρίσκονταν πίσω από την υπόθεση αυτή.

Ούτε θα ξεχάσουμε, μέρα χαράς που είναι σήμερα, την 7χρονη καταδίκη του πρώην προέδρου του Ισραήλ, Μοσέ Κατσάβ, που καταδικάστηκε οριστικά το Νοέμβριο του 2011 από το Ανώτατο δικαστήριο της χώρας σε 7χρονη καταδίκη για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση σε βάρος γυναικών εργαζομένων στο υπουργείο Τουρισμού όπου ήταν υπουργός, αλλά και στην προεδρία της Δημοκρατίας. Κι εκεί η πλειοψηφία των δικαστών ήταν γυναίκες. Άργησε βέβαια να έρθει η καταδίκη του, αφού τα κακουργήματα είχαν διαπραχθεί στα τέλη της 10ετίας του 1990 και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του (2000-2007). Γνωρίζουμε επίσης την δύναμη του φεμινιστικού κινήματος στο Ισραήλ και τις σχετικές προστατευτικές νομοθεσίες για τα γυναικεία δικαιώματα. Να μην παραλείψουμε και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι φεμινίστριες για δίκαιη ειρήνη με τους Παλαιστίνιους και τις διώξεις που πολλές έχουν υποστεί και υφίστανται γι’ αυτή τους τη δράση.

Εμβληματικά παραδείγματα δίωξης μεγαλόσχημων ανδρών που, τυφλωμένοι από την δόξα και την ισχύ τους, νόμιζαν ότι μπορούν να απογυμνώνουν τις γυναίκες από το δικαίωμά τους στην αυτονομία του σώματός τους, να διαπράττουν κακουργήματα εναντίον τους και μάλιστα κατά τη διάρκεια της εργασίας τους.

Αργοπορημένη και μικρή νίκη για τα γυναικεία δικαιώματα τόσο στην περίπτωση του Μπερλουσκόνι όσο και στις δύο άλλες, ο δρόμος παραμένει τραχύς και δύσβατος, η πατριαρχία είναι πάντα παρούσα και ασύδοτη, αλλά και ο αγώνας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών δεν σταματά.

 

 

Share

HOMOphonia: Κάτω τα χέρια από την απεργία των εκπαιδευτικών

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Κάθε κοινωνικός αγώνας εκφράζει τις ουσιαστικότερες ανάγκες της κοινωνικής ομάδας που τον διεξάγει. Όταν οι παραδοσιακές μορφές διεκδίκησης αχρηστεύονται και το κοινωνικό συμβόλαιο ακυρώνεται, τότε είναι θεμιτό και αναγκαίο η οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα που πλήττεται να καταφεύγει και σε “ανορθόδοξες” ή μη επιτρεπτές από το σύστημα μορφές πάλης.

Οι καταστροφικές πολιτικές επιλογές της τρικομματικής κυβέρνησης έχουν οδηγήσει σε κατάρρευση το σύστημα δημόσιας παιδείας. Οι εκπαιδευτικοί σαν τελευταίο αμυντικό τους όπλο προχωρούν σε απεργία κατά τη διάρκεια των πανελλαδικών εξετάσεων.

Κόντρα σε όλες τις απειλές που εκτοξεύονται εναντίον τους, κόντρα στο απαράδεκτο μέτρο της επιστράτευσης, στεκόμαστε στο πλευρό των εκπαιδευτικών και εκφράζουμε την αμέριστη υποστήριξή μας στον δίκαιο αγώνα τους. Καλούμε λοιπόν και εμείς στη σύσκεψη φορέων, κινημάτων, συλλογικοτήτων, την οποία διοργανώνουν οι ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης, την ΤΕΤΑΡΤΗ 15 Μάη, στις 18.00, στο θέατρο Κήπου (απέναντι από τη ΧΑΝΘ). Επίσης, καλούμε σε μαζική συμμετοχή στο μεγάλο συλλαλητήριο που οργανώνεται για την Πέμπτη 16 Μάη στη Θεσσαλονίκη (η ώρα και το μέρος δεν έχουν ανακοινωθεί ακόμα).

Σε έναν αγώνα ενάντια στην αύξηση του ωραρίου, που οδηγεί σε μαζική απόλυση 10.000 εκπαιδευτικών, στις υποχρεωτικές μετακινήσεις και στη συρρίκνωση του δημόσιου σχολείου, οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι στρέιτ και οι τρανς της HOMOphonia ενώνουμε την οργισμένη κραυγή μας μαζί τους φωνάζοντας:

 

Η ΑΠΕΡΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ 

Τρίτη, 14 Μάη 2013

              HOMOphonia-Thessaloniki Pride

 

www.thessalonikipride.com.gr

homophonia.thess.pride@gmail.com  

 

Share

Όταν στην ούγια γράφει made in Bangladesh…

της Κάκης Μπαλή

Μια βόλτα στα καταστήματα των μεγάλων αλυσίδων, που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στην Τσιμισκή στη Θεσσαλονίκη, είναι αποκαλυπτική. Οι τιμές τους είναι χαμηλότερες από αυτές στα μικρά μαγαζιά, η ποικιλία στα ρούχα τους τεράστια και η ούγια δε γράφει πια …Πειραϊκή Πατραϊκή, όπως στη διαφήμιση που θυμούνται οι μεγαλύτεροι, ούτε “made in Italy”, όπως επαίρονταν παλιά οι πωλήτριες στις σικ μπουτίκ. Τώρα τα περισσότερα ρούχα που πουλιούνται είναι φτιαγμένα στην Κίνα, το Μπαγκλαντές, το Βιετνάμ, την Ινδονησία ή τη Μαλαισία, ενίοτε υπάρχουν και κάποια ραμμένα στην Πορτογαλία ή την Τουρκία. Στα Zara, τα H&M, τα Berskaκαι σε πολλά άλλα τέτοια μεγαθήρια, ίδια σε κάθε πόλη της Ευρώπης, τα μοντελάκια αλλάζουν κάθε δίμηνο. Τεράστιες παραγγελίες πλημμυρίζουν τις αλυσίδες του πλανήτη. Εκατομμύρια ράφτρες δουλεύουν σαν τα σκυλιά, 70 ώρες την εβδομάδα, για να παράγουν πιο φθηνά και πιο γρήγορα μπλουζάκια, φούστες, μπουφάν και παντελόνια.

Τουλάχιστον διακόσιες τέτοιες ράφτρες θάφτηκαν προχτές ζωντανές κάτω από τα συντρίμμια του κτιρίου, που στέγαζε τέσσερις βιοτεχνίες στο Σαβάρ, είκοσι χιλιόμετρα βόρεια της Ντάκα, της πρωτεύουσας του Μπαγκλαντές. Την κατάρρευση του κτιρίου δεν την έφερε η… κακιά η ώρα, μια μέρα νωρίτερα είχαν εντοπιστεί ρωγμές, ακόμη και η αστυνομία είχε ζητήσει την εκκένωση του κτιρίου, αλλά τα αφεντικά των βιοτεχνιών κράτησαν τις ράφτρες μέσα να συνεχίσουν να δουλεύουν.

Μόλις πέντε μήνες νωρίτερα, σχεδόν στην ίδια γειτονιά, είχαν καεί ζωντανές τουλάχιστον άλλες εκατό ράφτρες, όταν ξέσπασε φωτιά σε μια άλλη βιοτεχνία, χωρίς εξόδους κινδύνου και πυροσβεστήρες, αφού το κάθε εκατοστό του χώρου της ήταν εξαιρετικά πολύτιμο για να ξοδευτεί σε κάτι τόσο …πολυτελές, όσο η ασφάλεια των εργαζομένων. Η συγκεκριμένη βιοτεχνία έραβε κυρίως για τη γερμανική αλυσίδα C&A και για την αμερικανική Walmart, αλλά αυτό ήταν απλά …σύμπτωση. Θα μπορούσαν να έραβαν για οποιονδήποτε – και ο ιδιοκτήτης του είχε υπογράψει, όπως οι περισσότεροι υπεργολάβοι στην Ασία, ένα συμβόλαιο με τους πελάτες του, ότι τάχα θα ίσχυαν όλοι οι κανονισμοί του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας. Ότι θα υπήρχαν μέτρα ασφαλείας και υγιεινής, ότι δε θα δούλευαν παιδιά, ότι θα ίσχυε «οροφή» στις υπερωρίες. Οι ιδιοκτήτες υπογράφουν εν γνώσει τους ότι ποτέ δεν θα ελεγχθούν ή ότι οι όποιοι σπάνιοι έλεγχοι θα γίνονται μετά από  έγκαιρη προειδοποίηση, κι από προσωπικό επιρρεπές στο να κάνει τα στραβά μάτια. Κι αν οι δύο τελευταίες τραγωδίες της κατάρρευσης και της πυρκαγιάς έγιναν γνωστές, διότι δύσκολα αγνοούνται εκατοντάδες νεκροί μονομιάς, ακόμη κι αν πεθαίνουν στο μακρινό Μπαγκλαντές, οι αντίστοιχες λιγότερο «εντυπωσιακές» τραγωδίες, με λιγότερα θύματα, είναι καθημερινές και δε φτάνουν ποτέ στα αυτιά των δυνάμει καταναλωτών.

Για ένα δολάριο την ημέρα

Οι ράφτρες που σκοτώθηκαν δούλευαν για ένα δολάριο τη μέρα, χώρια οι υπερωρίες, που μπορεί να έφταναν το μεροκάματό τους στο 1,5 δολάριο! Δούλευαν στοιβαγμένες η μια πάνω στην άλλη και πάνω στις μηχανές, κακοσυντηρημένες και κακοφωτισμένες για να γίνεται η δουλειά τους ακόμη πιο δύσκολη- και το κόστος να παραμένει χαμηλό. Για κάθε μπλουζάκι που πουλιέται στην Αθήνα, στο Παρίσι ή στο Μόναχο 20 ευρώ, στα χέρια της ράφτρας φτάνουν 15 λεπτά, στις …ακριβές χώρες, όπως το Μπαγκλαντές. Πριν από μερικά χρόνια ένας Βέλγος εμπορικός αντιπρόσωπος έλεγε με περηφάνια στην EgnatiaPost ότι βοήθησε τους πελάτες του να μεταφέρουν την παραγωγή τους από το Μπαγκλαντές στην Κίνα, διότι εκεί το εργατικό κόστος ήταν ακόμη χαμηλότερο, ενώ με τη σειρά τους οι Κινέζοι μεταφέρουν το τελευταίο διάστημα την δική τους παραγωγή στο Βιετνάμ, διότι είναι ακόμη πιο φθηνό από την Κίνα.

Τα McDonald’s, για παράδειγμα, είχαν αναθέσει από τις αρχές του αιώνα μας σε υπεργολάβο στην Κίνα να κατασκευάζει τα πλαστικά παιχνιδάκια που χαρίζουν μαζί με τα παιδικά μενού. Ο Κινέζος επιχειρηματίας το 2009 μετακόμισε στη βιομηχανική περιοχή του Ανόι. Το εργοστάσιο χτίστηκε σε χρόνο ρεκόρ, οι νεαρές εργάτριες εκπαιδεύτηκαν αμέσως και το μεροκάματό τους ήταν ακόμη χαμηλότερο από το αντίστοιχο των κοριτσιών στην Σεντζέν. «Σε δύο χρόνια θα κάνουμε απόσβεση της επένδυσης και μετά το κέρδος μας θα αυξηθεί σημαντικά», μας έλεγε τότε ο εκπρόσωπος του επιχειρηματία.

Οι εργάτριες εννοείται ότι δεν μιλούσαν, ο ρυθμός παραγωγής πρέπει να τηρείται ευλαβικά, 20 παιχνιδάκια την ώρα, δέκα ώρες την ημέρα. Ακόμη και το διάλλειμα για την τουαλέτα ήταν αυστηρά ελεγχόμενο. Τουλάχιστον, οι εργάτριες στο τότε νεότευκτο εργοστάσιο είχαν μάσκες για να μην εισπνέουν τα χημικά και εξόδους ασφαλείας. Οι συναδέλφισσές τους στο Μπαγκλαντές δεν είχαν αυτή την πολυτέλεια- και πλήρωσαν την απληστία του αφεντικού τους με τη ζωή τους.

Η ευθύνη των άλλων

Θεωρητικά είναι δουλειά του εργατικού κινήματος στο Μπαγκλαντές, στην Κίνα, στο Βιετνάμ, στη Μαλαισία, στην Ινδονησία να αγωνιστεί για να βελτιώσει τις συνθήκες εργασίας, για να αυξήσει τα μηδαμινά μεροκάματα, που με το ζόρι φτάνουν για μια κούπα ρύζι. Και η αλήθεια είναι ότι οι εργατικές κινητοποιήσεις, οι πορείες, οι απεργίες παίρνουν και δίνουν σ’ αυτές τις χώρες, παρά τη βίαιη καταστολή – κι ας τις μαθαίνει σπάνια ο έξω κόσμος. Ωστόσο, τεράστιες ευθύνες για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας σ’ αυτές τις χώρες έχουν οι πελάτες, οι πολυεθνικοί όμιλοι που απαιτούν να παράγονται τα προϊόντα τους σε γελοίες τιμές, οι εμπορικές αλυσίδες που μπαίνουν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό με όπλο τη φθήνια. Ο δύσκολος τρόπος να …διαπαιδαγωγήσει κανείς τις αλυσίδες είναι να ασκήσει τη δύναμή του ως καταναλωτής. Και ως μονάδα, αλλά κυρίως ως κίνημα. Το μαζικό μποϊκοτάζ προϊόντων, για παράδειγμα, που παράγονται υπό απάνθρωπες συνθήκες, έχει φέρει κάποιες φορές αποτέλεσμα. Είναι, όμως, πολύ δύσκολο για τον απλό καταναλωτή να καταλάβει ποιο προϊόν παράγεται υπό ποιες συνθήκες, αν και είναι μάλλον αυτονόητο ότι ένα μπλουζάκι των πέντε ευρώ έχει ραφτεί σχεδόν τσάμπα από κάποια εργάτρια στο Μπαγκλαντές ή στην Κίνα. Όπως είναι δύσκολο για τον καταναλωτή που μετά βίας τα βγάζει πέρα να προσέχει να μην αγοράζει πολύ φθηνά.

Γι’ αυτό, υποτίθεται, ότι η διεθνής κοινότητα έχει συστήσει πολυεθνικούς θεσμούς ελέγχου, όπως για παράδειγμα τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας (ILO) που λειτουργεί στα πλαίσια του ΟΗΕ. Σύμφωνα με τον Νόρμπερτ Μπλουμ, έναν παλαίμαχο πολιτικό, πρώην υπουργό Εργασίας της Γερμανίας, που χρόνια τώρα οργώνει τις χώρες του φθηνού μεροκάματου κατ’ εντολήν του ΟΗΕ, η ILO ξοδεύει όλη την ενέργειά της σε διασκέψεις και συνέδρια, στην προετοιμασία διεθνών συνθηκών – π.χ. ενάντια στην παιδική εργασία – τις οποίες με περισσή υποκρισία υπογράφουν σχεδόν άπαντες, για να τις αγνοήσουν την επόμενη μέρα. Κι όσο πιο αρπακτικός γίνεται ο καπιταλισμός, τόσο σπανιότεροι γίνονται οι ούτως ή άλλως ελλείπεις έλεγχοι για το αν τηρούνται τα συμφωνηθέντα.

Πηγή: egnatiapost

 

Share

Προτεραιότητες μιας άλλης εποχής

της Σίσσυς Βωβού

Εντυπωσιακό πόσο άδικη μπορεί να ειναι μια κατηγορία εναντίον πετυχημένων εκδοτών, συμβασιούχων εργαζομένων, αριστερών εργατολόγων δικηγόρων. Μετά από χρόνια δικαστική διαμάχη, από το 2007 έως το 2013, πρέπει να ξεχαστεί πόσο μελάνι χύθηκε για την υπόθεση Τσέκου-Ζαχόπουλου, πόσα χρήματα είχαν χορηγηθεί σε κάποια ΜΚΟ Δήμητρα και όχι μόνο, πόσες ηδονοβλεπτικές φωτογραφίες χάρισαν πωλήσεις σε εφημερίδες και σάιτ, πόσοι δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίνες της τηλεόρασης έκαναν «ζωντανές συνδέσεις» με το νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν ο Ζαχόπουλος, με τις φυλακές όπου κρατείτο η Τσέκου και ο εργατολόγος δικηγόρος Νικολιτσόπουλος που αφέθηκε ελεύθερος γιατί είχε αυτοκτονικό ιδεασμό, κρατώντας με κομμένη την ανάσα το φιλοθεάμον κοινό που θέλει να τα ξέρει όλα.

Έγιναν πολλά τότε, και μετά από τόσα χρόνια, το Εφετείο καταλήγει ότι όλα αυτά ήταν ψεύτικα, ότι δεν υπήρξε ούτε πταίσμα ούτε κακούργημα, ούτε εκβιασμός, ούτε χρήση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, όλα όσα έγιναν ήταν σύννομα και τσάμπα απασχολούμε τα δικαστήρια που θέλουν να δικάσουν σοβαρές υποθέσεις. Και, συνεπώς, τσάμπα πήγαν φυλακή κάποιοι άνθρωποι, με προεξάρχουσα την Τσέκου, που ήθελαν απ’ ότι νομίζαμε τότε να την έχουν μέσα για να μην γυρίζει και δίνει συνεντεύξεις από κανάλι σε κανάλι. Αυτή όμως είναι η δημοκρατία, και πρέπει να το παραδεχτούμε ότι κοστίζει σε διαδικασίες, σε δικαστήρια, σε φυλακές, σε «ζωντανές συνδέσεις» αλλά τελικά καταλήγει σε μια αναμφισβήτητη ετυμηγορία που κλείνει όλον αυτόν τον κύκλο. Και μένει μόνο μια συμβασιούχος που έψαχνε και νόμιζε ότι είχε βρει διαφορετικές μορφές ταξικής πάλης για να διατηρήσει τη θέση εργασίας της απ’ ότι οι μάζες των συμβασιούχων που έκαναν σωματεία, απεργίες, διαδηλώσεις και άλλα αναχρονιστικά. Να μην ξεχάσουμε ότι ο εργατολόγος κύριος Νικολιτσόπουλος είναι τώρα πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Εργατολόγων και υποστηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στα μνημόνια, όπως και στήριζε νομικά ως δικηγόρος της ΓΣΕΕ, με τη νόμιμη αμοιβή του πάντα, εκατοντάδες καθαρίστριες τότε, οι οποίες τον κατηγορούσαν ότι τους έπινε το αίμα. Καθαρίστριες, τι περιμένεις;

Τέλος καλό, όλα καλά, και το αρνί του Πάσχα περιμένει να προσφέρει τις χαρές της γεύσης σε όλους αυτούς τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους, που ανακουφίστηκαν με την απαλλακτική απόφαση. Γιατί, αν η απόφαση δεν ήταν απαλλακτική, έπρεπε να ψάχνουν για τα εκατομμύρια του διακομιστή, τις παραβιάσεις προσωπικών δεδομένων, τα εκατομμύρια της ΜΚΟ, τις ευθύνες της κυβέρνησης που είχε τοποθετήσει αυτόν τον άνθρωπο και τόσα άλλα. Και μην ξεχνάμε, οι εποχές είναι δύσκολες, είναι άλλες οι προτεραιότητες.

 

 

Share

ΣτΠ: Η κρίση πλήττει την ίση μεταχείριση ανδρών – γυναικών στην εργασία

Τα προβλήματα που έχει επιφέρει η οικονομική κρίση στις εργασιακές σχέσεις, και ειδικά στις γυναίκες, είναι το κύριο χαρακτηριστικό στις υποθέσεις που χειρίστηκε ο Συνήγορος του Πολίτη το 2012, ενώ μητρότητα και εγκυμοσύνη εξακολουθούν να έχουν αρνητικά επακόλουθα στην επαγγελματική εξέλιξη των γυναικών και στην ανάληψη θέσεων ευθύνης.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της αρχής, το μεγαλύτερο μέρος άνισης μεταχείρισης αφορά στους όρους και τις συνθήκες εργασίας με 40,8% και ακολουθεί η άνιση μεταχείριση ως προς τη λύση της σχέσης εργασίας με 30,2%. Στο 13,5% ανέρχονται οι υποθέσεις που αφορούν την άνιση μεταχείριση στις παροχές, στο 7,7% οι σεξουαλικές και άλλες παρενοχλήσεις, στο 4% η άνιση μεταχείριση προς την αμοιβή και στο 2% η άνιση μεταχείριση στην επαγγελματική- υπηρεσιακή εξέλιξη.

Η Ειδική Έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη του για την ίση μεταχείριση στην εργασία διαπιστώνει ότι, αντί η κρίση να οδηγήσει στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων όλου του δυναμικού της χώρας, τα στερεότυπα έρχονται πιο έντονα στο προσκήνιο και τείνουν να παράγουν αποκλεισμούς, απειλώντας να ακυρώσουν την όποια πρόοδο είχε συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια στην ίση μεταχείριση.

Η εγκυμοσύνη και η μητρότητα εξακολουθούν να επιδρούν ανασταλτικά στην εργασιακή ζωή των γυναικών, καθώς το πρόβλημα λαμβάνει την ακραία μορφή διάκρισης όταν συμβάσεις εργασίας καταγγέλλονται με αυτές τις αφορμές.

Η διαμεσολάβηση του Συνηγόρου ενεργοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις καταγγελίας συμβάσεων εργασίας γυναικών, οι οποίες ανήκαν σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες, ενώ σε ορισμένες επιβλήθηκε πρόστιμο από την Επιθεώρηση Εργασίας έπειτα από πρόταση της Αρχής.

Πάντως, όπως αναφέρεται στην Έκθεση, η μεγαλύτερη δυσκολία στον χειρισμό αυτών των υποθέσεων συνίσταται στην ανεύρεση αποδεικτικού υλικού, καθώς πρόκειται για υποθέσεις εκ φύσεως τους δυσαπόδεικτες. Επίσης, στον δημόσιο τομέα, όπου θα αναμενόταν να θεωρείται αυτονόητη η εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας για την ίση μεταχείριση, η ισότητα παρακάμπτεται σε ορισμένες περιπτώσεις.

Πηγή: tvxs

 

Share

Η ΓΣΕΕ για τη μέρα της γυναίκας

8 Μαρτίου Παγκόσμια Hμέρα της γυναίκας

Από την απαισιοδοξία της θεωρίας των δικαιωμάτων

στην αισιοδοξία της πράξης για την ισότητα των φύλων

Η προώθηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων στις συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελεί στρατηγικό στόχο της Γ.Σ.Ε.Ε.

Η Συνομοσπονδία για τον σκοπό αυτό υλοποιεί ειδικό Πρόγραμμα Δράσης για την προώθηση και την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Σήμερα, που η οικονομική και κοινωνική κρίση επιτείνει τα δυσμενή και άνισα χαρακτηριστικά της γυναικείας απασχόλησης, σήμερα που η ανεργία έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, η δραστηριοποίηση και η εκπροσώπηση των γυναικών στα συνδικάτα επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε.

Τα στοιχεία τόσο της στατιστικής υπηρεσίας που έχει επεξεργαστεί το ΙΝΕ /ΓΣΕΕ όσο και της Ευρωπαϊκής επιτροπής αποδεικνύουν ότι η ανεργία είναι γένους θηλυκού και οι αμοιβές των γυναικών υπολείπονται αυτές των ανδρών κατά μέσο όρο 16,2%.

ΠΟΣΟΣΤΙΑΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ

Γ΄βάθμια

Β΄βάθμια

Α΄βάθμια

Δεν πήγε σχολείο

ΣΥΝΟΛΟ

15-19

59,6

54,5

43,0

53,4

20-24

71,6

44,7

31,8

33,2

53,9

25-29

56,9

38,1

29,6

23,4

47,7

30-34

59,4

43,0

28,0

77,9

48,6

35-39

63,6

49,6

30,7

34,0

51,6

40-44

63,5

55,4

39,5

100

54,7

45-49

59,7

52,9

41,2

40,7

51,6

50-54

39,1

44,6

46,9

44,1

55-59

24,4

40,0

36,4

46,8

35,9

60-64

44,9

24,4

30,6

100

31,2

65-69

49,2

0,0

35,4

100

42,9

ΣΥΝΟΛΟ

59,3

46,4

37,2

38,9

49,4

Πηγή: Γ.Γ. ΕΛΣΤΑΤ, ΕΕΔ, 2012 Β΄ τριμήνου Επεξεργασία: ΙΝΕ/ΓΣΕΕ (Γ. Κρητικίδης)

 

Για την υλοποίηση του Σχεδίου δράσης της ΓΣΕΕ για την προώθηση και την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, έχουν δημιουργηθεί 11 Δομές Ισότητας των Φύλων στις εξής δευτεροβάθμιες οργανώσεις: Ε.Κ.Ηρακλείου, Ε.Κ.Φθιώτιδας, Ε.Κ.Πάτρας, Ε.Κ.Βόλου, ΕΚ.Κοζάνης, Ε.Κ. Έβρου, στην Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων (ΟΤΟΕ), Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), Ομοσπονδία Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων Επισιτισμού (ΟΥΤΕΕ) και στην Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΟΙΕΛΕ).

Στο πλαίσιο του Προγράμματος εντάσσεται η λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής υποστήριξης Help Line: 801-110-1900, που είναι πανελλαδικής εμβέλειας και λειτουργεί καθημερινά από 9:00 – 17:00, με το συντονισμό της Κεντρικής Δομής Ισότητας της Γ.Σ.Ε.Ε., τηλ. 210-8202259, για την παροχή πληροφόρησης προς τις γυναίκες που δραστηριοποιούνται στα σωματεία σχετικά με εργασιακά ζητήματα που συνδέονται με την ανάπτυξη των συνδικαλιστικών δράσεων, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ενθάρρυνση και η ενεργός συμμετοχή των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η Γ.Σ.Ε.Ε. προχωρά σε ουσιαστικές ενέργειες για την κατάκτηση του δικαιώματος της ισότητας με στόχο την αποτροπή των συγκυριών εκείνων που υπονομεύουν τη γυναίκα και την καταδικάζουν στην επισφαλή εργασία, την ανεργία και την περιθωριοποίηση.

Για το λόγο αυτό ΟΛΕΣ οι γυναίκες:

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥN ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥN ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥN ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥN ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ TOYΣ ΑΞΙΖΕΙ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

 

 

 

Share

Ενισχύει τη συμμετοχή γυναικών στα συνδικαλιστικά όργανα η ΓΣΕΕ

Την υλοποίηση ειδικού προγράμματος δράσης για την προώθηση και την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, ξεκινά η ΓΣΕΕ, με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου.

Για τον σκοπό αυτόν, με πρωτοβουλία της Συνομοσπονδίας, έχουν δημιουργηθεί 11 Δομές Ισότητας των Φύλων στις εξής δευτεροβάθμιες οργανώσεις: Εργατικά Κέντρα Ηρακλείου, Φθιώτιδας, Πάτρας, Βόλου, Κοζάνης και Έβρου, Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων (ΟΤΟΕ), Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), Ομοσπονδία Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων Επισιτισμού (ΟΥΤΕΕ) και Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΟΙΕΛΕ).

Στο πλαίσιο του προγράμματος εντάσσεται και η λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής υποστήριξης HelpLine: 801-110-1900, η οποία είναι πανελλαδικής εμβέλειας και λειτουργεί καθημερινά από τις 9:00 έως τις 17:00, με συντονισμό της Κεντρικής Δομής Ισότητας της ΓΣΕΕ, τηλ. 210-8202259, για την παροχή πληροφόρησης προς τις γυναίκες που δραστηριοποιούνται στα σωματεία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας που έχει επεξεργαστεί το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ, οι γυναίκες πλήττονται περισσότερο από την ανεργία, ιδιαίτερα στις παραγωγικές ηλικίες, ενώ, οι αμοιβές των γυναικών υπολείπονται αυτές των ανδρών κατά μέσο όρο 16,2%.

Πηγή: Τα Νέα

 

 

Share

Η Sea LATELEC στην περιοχή Fouchana της Τυνησίας εκ νέου σε απεργία!

της Monika Karbowska*

Στις 21 και 22 Φεβρουαρίου το συνδικάτο βάσης αυτού του γαλλικού εργοστασίου αεροναυπηγικής καλωδίωσης, θυγατρική της Latecoere και υπεργολάβος της Airbus που βρίσκεται στα προάστια της Τύνιδας, πήρε απόφαση για ένα σημαντικό αγώνα.

Οι 450 εργαζόμενοι της περιοχής, σχεδόν όλες γυναίκες, απαιτούν από τη γαλλική εταιρεία να σεβαστεί το εργατικό δίκαιο της Τυνησίας και να υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου με τους επισφαλείς εργαζόμενους που δουλεύουν εκεί για πάνω από 4 χρόνια.

Οι κοινωνικές συγκρούσεις βρίσκονται σε εξέλιξη στο εργοστάσιο, το οποίο παρουσιάζεται από τη διοίκησή του ως «μοντέλο» νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και επιτυχημένης αποαποικιοποίησης. Εκτός από το ότι οι μισθοί είναι μισθοί πείνας, οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλισης καθώς και τα εργατικά δικαιώματα δε γίνονται σεβαστά ενώ η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι δεν υπήρχε πριν η Sonia Jebali και η Monia Dridi, δύο γενναίες και αποφασισμένες συνδικαλίστριες, δημιουργήσουν αυτό το συνδικάτο βάσης, θυγατρικό της UGTT (Τυνησιακή Γενική Εργατική Ένωση).

Οι εκλεγμένες εκπρόσωποι Sonia Jebali και Monia Dridi έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στη συμφωνία σχετικά με την κατάταξη των επαγγελμάτων στις επιχειρήσεις, την οργάνωση των προαγωγών και των μισθολογικών αυξήσεων, η οποία υπεγράφη μεταξύ της UGTT και της εταιρείας. Αλλά τον περασμένο Οκτώβριο η γαλλική διοίκηση απάντησε με lockout ενός μηνός, κλείσιμο του εργοστασίου, με απειλές μετεγκατάστασης και “ανεξέλεγκτη” βία σε βάρος των συνδικαλιστών!

Ο Γάλλος διευθυντής μάλιστα απείλησε με θάνατο την Sonia Jebali (λέγοντας της «Αν είχα όπλο, θα σε σκότωνα!) το οποίο στο σημερινό πλαίσιο δολοφονιών και αποπειρών δολοφονίας ηγετών της Τυνησιακής αριστεράς από τάγματα μισθοφόρων της πολιτικο-οικονομικής εξουσίας, παίρνει μια πολύ ρεαλιστική και ανησυχητική στροφή…

Σήμερα, οι εργαζόμενοι της Sea Latelec απαιτούν σύμβαση αορίστου χρόνου για δύο συναδέλφους τους που εργάζονταν χωρίς αποδοχές για 3 μήνες, εφαρμογή της συμφωνίας για τις κατατάξεις και -το πιο σημαντικό- το τέλος των απειλών για μετεγκατάσταση του εργοστασίου στο Μεξικό ή … στη Γαλλία – μέρος της παραγωγής της Latelec πράγματι μεταφέρθηκε στη Γαλλία σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία προκειμένου να τιμωρηθούν οι Τυνήσιοι … όπου δεν υπάρχει συνδικάτο παρά μόνο επισφαλείς εργαζόμενοι!

Η γαλλική CGT FTM υποστήριξε αυτούς τους αγώνες στη Fouchana, αλλά φαίνεται ότι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να νικήσει χωρίς ευρύτερη υποστήριξη.

Οι γυναίκες της Τυνησίας αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ισότητα!

Όπως λέει ένα σύνθημα σε μία διαμαρτυρία τους έξω από την πρεσβεία της Γαλλίας: «Ναι στις επενδύσεις, όχι στην αποικιοκρατία”!

Εμείς, οι ακτιβιστές/ιες της Ευρώπης, δεν μπορούμε να μείνουμε θεατές αυτού του αγώνα, αλλά πρέπει να τον υποστηρίξουμε ενεργά!

 

*Για την επιτροπή Τυνησίακο-ευρωπαϊκής στήριξης του συνδικάτου της UGTT στο  Sea Latelec στην Fouchana.

Μετάφραση: Η.Κ.

Πηγή: CADTM

 

 

 

Share

Υπόθεση Κούνεβα: Τέσσερα χρόνια, κανένας ένοχος

Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονική επίθεση, τη Δευτέρα, 5 Φεβρουαρίου, εκδικάστηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά η αγωγή για εργατικό ατύχημα που κατέθεσε η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η οποία βρίσκεται στο Παρίσι για μια σειρά από σοβαρές εγχειρήσεις. «Η κατάστασή της δεν είναι καλή», δηλώνουν στο tvxs.gr η δικηγόρος της Δάφνη Βαγιανού αλλά και η Βλασία Δημητρακοπούλου, πρόεδρος της Παναττικής Ένωσης Καθαριστριών και Οικιακού Προσωπικού (ΠΕΚΟΠ). «Είναι εξαντλημένη, αλλά εξακολουθεί να είναι μια πολύ δυνατή γυναίκα και αισιόδοξη και αγωνιστική», τονίζει η Δάφνη Βαγιαννού. Τέσσερα χρόνια μετά, οι δράστες κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι και η υπόθεση παραμένει στο αρχείο. Του Παναγιώτη Κωνσταντίνου.

Το βράδυ της 22ας Δεκεμβρίου του 2008, η Κωνσταντίνα Κούνεβα, συνδικαλίστρια της ΠΕΚΟΠ, επέστρεφε σπίτι της μετά τη βάρδιά όταν δέχτηκε  δολοφονική επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο και το σώμα από αγνώστους, οι οποίοι την ανάγκασαν και να το καταπιεί.

«Η δράση της Κωνσταντίνας ενοχλούσε», δηλώνει η δικηγόρος της Δάφνη Βαγιανού στο tvxs.gr. «Η αγωγή εκδικάστηκε αυθημερόν με μάρτυρα και από την πλευρά της ΟΙΚΟΜΕΤ. Είναι μια αγωγή που εντάσσεται στη διαδικασία περί εργατικού ατυχήματος, χωρίς φυσικά να είναι εργατικό ατύχημα, απλά σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται», σημειώνει.

Σχετικά με το σκεπτικό της αγωγής, η δικηγόρος της Κούνεβα σημειώνει πως «από το 2006, αλλά κυρίως το 2007 και το 2008, η Κωνσταντίνα είχε λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές». «Είχε δημιουργηθεί ένας κλοιός απειλών και από τους δικούς της εργοδότες αλλά και στον ευρύτερο εργασιακό χώρο», δηλώνει και προσθέτει πως «η Κωνσταντίνα έμεινε απροστάτευτη».

«Λόγω των απειλών είχε ζητήσει να μην τη βάζουν βραδινή βάρδια για να μην αναγκάζεται να γυρίζει νύχτα ή τουλάχιστον να τοποθετηθεί σε ένα σταθμό κοντά στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Φυσικά αυτά δεν έγιναν ποτέ. Όχι μόνο δεν εκπληρώθηκαν τα αιτήματα, αλλά η αδιαφορία ήταν πλήρης, αν και είχε καταφύγει και στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα. Είχε προσφύγει και στη ΓΣΕΕ αλλά δεν έγινε τίποτα», δηλώνει η Δάφνη Βαγιανού στο tvxs.gr.

Αναφερόμενη στην κατάσταση της υγείας της επισημαίνει πως «δεν είναι καλή». «Είναι πολύ εξασθενημένη, έχει κουραστεί και από τις εγχειρήσεις. Ο οισοφάγος της είναι χάλια. Δεν έχει οισοφάγο στην ουσία είναι το στομάχι της. Έγινε και μια εγχείρηση στις χορδές της. Δεν μπορεί να αναπνεύσει όταν είναι ξαπλωμένη και κοιμάται καθιστή. Το ένα της μάτι έχει χαθεί… Όμως εξακολουθεί να είναι μια πολύ δυνατή γυναίκα και αισιόδοξη και αγωνιστική. Βιολογικά όμως είναι εξασθενημένη».

Όπως μας είπε η δικηγόρος, η αγωγή, με την οποία ζητάει αποζημίωση περίπου 500.000 ευρώ έγινε ύστερα από αίτημα της Κωνσταντίνας Κούνεβα. «Το κάναμε γιατί ήταν επιθυμία της. Η υπόθεση της επίθεσης παραμένει στο αρχείο. Η μία περίπτωση δεν επηρεάζει την άλλη. Αν υπάρξουν ευρήματα τότε η υπόθεση θα ανοίξει και πάλι», αναφέρει. Σημειώνεται πως η διοίκηση της ΠΕΚΟΠ δεν παρέστη στο δικαστήριο για την εκδίκαση της αγωγής καθώς όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή της «παρόλη την νόμιμη διαδικασία και του δικαιώματος της Κωνσταντίνας το οποίο για μας είναι σεβαστό, δεν θεωρούμε ότι πρόκειται για εργατικό ατύχημα η επίθεση με βιτριόλι στο πρόσωπο της συναδέλφου εργαζόμενης, συνδικαλίστριας, Κωσταντίνας Κούνεβα αλλά για δολοφονική επίθεση. Να βρεθούν και να πληρώσουν οι ένοχοι».

Όπως δηλώνει στο tvxs.gr η Δάφνη Βαγιανού «εξηγήσαμε στο σωματείο πως λέγοντας εργατικό ατύχημα δεν εννοούμε ότι ήταν ατύχημα, απλά σε αυτό συγκαταλέγονται και τα βίαια συμβάντα και οι επιθέσει κατά εργαζομένων αρκεί να γίνονται στο πλαίσιο ή με αφορμή την εργασία τους. Ωστόσο επέμειναν στη θέση τους και εξέφρασαν τις αντιρρήσεις τους». «Πίστευαν ότι η αγωγή για το εργατικό ατύχημα μπορεί να δημιουργήσει μια σύγχυση σε σχέση με το πρωταρχικό αίτημα να βρεθούν οι δράστες. Αυτή ουσιαστικά ήταν η αντίρρησή τους. Όμως το ένα δεν ακυρώνει το άλλο.  Η αγωγή γίνεται κυρίως για να μπορέσει η Κωνσταντίνα να στηρίξει τη νοσηλεία της», προσθέτει.

Εξάλλου επισημαίνει πως χωρίς την στήριξη συνδικαλιστριών της ΠΕΚΟΠ, όπως της Βασιλικής Παπαθανάση και της Βλασίας Τσούνη, αλλά και το κίνημα αλληλεγγύης που δημιουργήθηκε στην κοινωνία «η Κωνσταντίνα δεν θα είχε αντέξει… Αυτοί τη στήριξαν».

Πηγή: tvxs

 

 

Share